Tytuł;"Pod tytuł";Autor;ISBN;ISSN;Opis;"Opis dodatkowy";"Spis treści";Recenzja;Cena;Wydanie;Format;Objętość;Oprawa;Hurtownia;Wydawca;"Liczba tomów";"Nr kolejny tomu";Tłumaczenie;Język;"Seria Cykli";"Kod wydawcy";"Rok wydania";Objętość;Ciężar;Uwagi;Miejscowość;"Kod paskowy";Wysokość;Typpublikacji;"Link do okładki"
"Interdyscyplinarnośći transdyscyplinarność pedagogiki – wymiary teoretyczny i praktyczny";;"Wiktor Żłobicki";978-83-7587-024-4;;"        W prezentowanej książce autorzy poszczególnych rozdziałów prezentują badania teoretyczne i praktyczne nad problematyką  transgresji – inter- i transdycyplinarność pedagogiki.     Jej problematyka obejmuje zagadnienia związane z płynną tożsamością pedagogiki, w której to procesach formowania należy uwzględniać udział oznaczania i przekraczania własnych granic oraz integrowania w sobie wiedzy z innych dziedzin, nie tylko w obszarze badań i praktyki edukacyjnej, ale także refleksji teoretycznej…     W części pierwszej, zatytułowanej „Interdyscyplinarność i transdyscyplinarność pedagogiki – wymiar teoretyczny”, znalazły się prace autorów, którzy wykorzystując różne perspektywy badawcze i założenia, podjęli namysł teoretyczny nad kategoriami oraz przejawami inter- i transdyscyplinarności w pedagogice.     Część drugą, pt. „Interdyscyplinarny transfer wiedzy – doświadczenia pedagogicznego pogranicza”, tworzą teksty lokujące się na pograniczach dyscyplin i obszarów badawczych, ukazujące próby integracji pozyskiwanej z nich wiedzy na gruncie pedagogiki. Doświadczenia związane z podejmowaniem przez badaczy problemów i zagadnień znajdujących się na granicach dyscyplin oraz dotyczące transferu wiedzy z innych dyscyplin naukowych i dziedzin badawczych na obszar pedagogiki dostarczają także wiedzy teoretycznej z zakresu praktyki interdyscyplinarnej.    W części trzeciej, pt. „Interdyscyplinarność pedagogiki – doświadczenia transdyscyplinarne”, znalazły się prace autorów koncentrujących swoją uwagę na styku pedagogiki i różnych dziedzin oraz form praktyki społecznej. Społecznie wytwarzana wiedza, nierespektująca dyscyplinarnych podziałów, wykraczająca poza kompetencje dyscyplinarne, stanowi dla badaczy nie lada wyzwanie, ponieważ jej integracja z wiedzą wytwarzaną na gruncie pedagogiki wymaga właściwego przygotowania oraz kompetentnie prowadzonych badań.   Czytelnikom życzymy zadowolenia i badawczych pożytków wyniesionych z lektury.";;"Wstęp        9Część I Interdyscyplinarność i transdyscyplinarność pedagogiki – wymiar teoretycznyEwa RodziewiczO metaforze pais-ago i przemieszczaniu jej znaczeń       13Leszek KoczanowiczInterdyscyplinarność – między rabunkiem a dialogiem       35Krystyna Duraj-NowakowaTransdyscyplinarność pedagogiki: podejściametodologiczno-teoretyczne i praktyczne       43Rafał WłodarczykTransgresja – transdyscyplinarność – translacja       53Krzysztof MaliszewskiW poszukiwaniu metafor. Pedagogika z filozofii kultury       69Marta Kowalczuk-WalędziakInterdyscyplinarność w pedagogicznych badaniach wyjaśniających i weryfikacyjnych       79Dorota ThelGranice myślenia o transdyscyplinarności pedagogiki – niektóre dylematy metodologiczne i praktyczne       89Część II Interdyscyplinarny transfer wiedzy –doświadczenia pedagogicznego pograniczaWiktor ŻłobickiPedagoga rozważania o granicach dyscyplin wiedzy       99Małgorzata BednarskaPedagogika a psychoterapia. Wzajemne relacje, korzyści i zagrożenia      109Joanna Gładyszewska-CylulkoPedagogika specjalna a arteterapia      119Iwona SamborskaIstota i konteksty dyskursu pedagogicznego wobec zjawiska konsumpcji      129Małgorzata KozakPogranicze pedagogiki i prawa – perspektywy interpretacji i integracji wiedzy pedagogicznej i prawnej      139Łukasz Michalski Dzieje odzyskane. O bliskich nowoczesnej pedagogicemetodologiach historii      149Andrzej RykMożliwości wykorzystania fenomenologii w teorii i praktyce pedagogicznej      161Janusz MajFilozofia dialogu i tożsamość pedagogiki w horyzoncie paidei Innego      169Sławomir KrzyśkaKonteksty aksjologiczne w pedagogice      177Część IIIInterdyscyplinarność pedagogiki – doświadczenia transdyscyplinarneDanuta Kowalczyk Transdyscyplinarność pedagogiki w praktyce sądowej      187Beata GolaZwiązki między pedagogiką a ekologią – wspólne pola badawcze      197Krzysztof ZajdelZmiany społeczne i ich konteksty pedagogiczne      207Jolanta SajderaMiejsce teorii socjalizacji w organizowaniu wychowania społecznego dziecka      221Paweł CylulkoMuzykoterapia a pedagogika muzyczna w pracy z niepełnosprawnym dzieckiem      229Barbara Klasińska Interdyscyplinarne podstawy kształtowania uczniowskich zainteresowań kulturą ludową      237Beata MajDrama – sztuka teatru, zabawa w role, filozofia życia, metoda wychowania      249Iwona PaszendaKształcenie pedagogów i twórczość – interdyscyplinarne przygody badawcze      261Małgorzata KaliszewskaTransdyscyplinarność studenckiego eseju (pedagogicznego)      271Izabela Plieth-KalinowskaNauczyciel w szkole integracyjnej – oczekiwania a rzeczywistość      283Olga Anna JabłonkoKompetencje moralne nauczyciela wychowawcy jako remedium na kryzys wychowania      293";"  Z recenzji  prof. nadzw. dr hab. Mirosława Kowalskiego (Uniwersytet Zielonogórski)          [...] Nie ulega wątpliwości, że -jak pisał E. Aronson - człowiek jest od wieków sam dla siebie najbardziej fascynującym i równocześnie niezgłębionym przedmiotem badań, analiz i porównań. Badaniom poddawane są coraz to inne aspekty funkcjonowania jednostki i formułowane są wciąż nowe domysły dotyczące m.in. natury człowieka oraz czynników wyznaczających jego zachowanie. Wobec ogromnej ilości odkryć i stanowisk niewiele jest -pomimo upływu czasu - w naukach humanistycznych i społecznych twierdzeń, które są niezmienne.Problem ten stara się rozwiązać INTERDYSCYPLINARNOŚĆ/TRANSDYSCYPLINARNOŚĆ PEDAGOGIKI - WYMIAR TEORETYCZNY I PRAKTYCZNY pod redakcją naukową Rafała Włodarczyka i Wiktora Żłobickiego.Swoista interdyscyplinarność - transdyscyplinarność pedagogiki powinna z jednej strony - poszukiwać logicznej, krytycznej i usystematyzowanej wiedzy w odniesieniu do tego wszystkiego co nazywane jest edukacją, z drugiej zaś powinna wspierać sporządzanie map współczesnych teorii pedagogicznych w świecie i wspierać pluralizm w odradzaniu się wszystkich podstawowych paradygmatów i rekonstruować meta dyskursy krytyczne.Analizy teoretyczno — praktyczne i interdyscyplinarna - transdyscyplinarne pedagogów pełnią czynną rolę wpływając na identyfikację obszarów zjawisk interesujących pedagogów, dostarczając języka opisu tej rzeczywistości, oferując kryteria ustanawiania priorytetów badawczych, ustalając standardy wykonania dla operacji poznawczych, precyzując osiągnięty przez dyscyplinę stopień immanentnego rozwoju oraz objaśniając jej stosunek do innych nauk.Wartością publikacji, jest uniknięcie jednostronności w podejściu do poszczególnych obszarów zainteresowania nauk pedagogicznych (analizując wieloaspektowo poszczególne obszary kształtowania myśli człowieka) i jednoczesne zachowanie spójności i precyzyjności w formułowaniu myśli. Analiza tekstów może skłaniać do refleksji wskazującej, że nauki pedagogiczne próbujązrozumieć „same siebie", że ich samowiedza ulega przeobrażeniu, a ich dotychczasowa(niejednokrotnie) pewność staje pod znakiem zapytania. [...]";39.80;"Wydanie I, Kraków 2011, ";"Format B5, ";"Objętość 302 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-024-4.jpg
"Kapitał społeczny w szkołach różnego szczebla";"Tom 2. Diagnoza i uwarunkowania";"Maria Dudzikowa";978-83-7587-553-9;;"Autorzy książki: Dudzikowa Maria, Jaskulska Sylwia , Renata Wawrzyniak-Beszterda, Bochno Ewa,  Bochno Ireneusz, Knasiecka-Falbierska Karina, Marciniak Mateusz         Oddawana obecnie do rąk Czytelników książka jest drugą częścią raportu z pierwszego pomiaru (a zarazem drugim tomem serii). Tak jak pierwsza, jest poświęcona szkole, tylko w innym aspekcie. Mianowicie – korzystając z odpowiedzi studentów dotyczących ich doświadczeń szkolnych wykorzystanych w pierwszym tomie – dokonujemy teraz próby analizy i oceny roli szkół niższego szczebla w procesie kształtowania i rozwoju kapitału społecznego. Trzecia (ostatnia) część raportu z pierwszego pomiaru odnosi się do materiału zgromadzonego w odpowiedzi na pytanie otwarte: Jak to jest być uczniem z perspektywy studenta I roku?    Z satysfakcją zatem oddajemy do rąk Czytelników drugi tom cyklu „Maturzyści 2005’ – Studenci UAM w Poznaniu”. Jego struktura jest przejrzysta. Tom otwiera esej opublikowany w 2008 r. pt. Erozja kapitału społecznego w szkolonej kulturze nieufności. Autorka tomu zdecydowała się na zamieszczenie go w tym miejscu, ponieważ podjęła w nim u progu badań próbę odpowiedzi na pytanie: Na ile szkoła jest – mówiąc słowami Janusza Czapińskiego (2006) – „przestrzenią, w której i poprzez którą [...] tworzony jest kapitał społeczny”, i jakie można stawiać prognozy pod tym względem? Odpowiedź nie jest optymistyczna, na co wskazuje tytuł eseju, jak również większość innych tekstów zamieszczonych w tomie, w którym pierwotnie został wydrukowany. Pytanie to stawiamy teraz ponownie, by odpowiedzieć na nie jeszcze raz, ale na podstawie badań empirycznych przeprowadzonych przez nasz Zespół, o których traktuje niniejsza książka.   Ma ona w gruncie rzeczy charakter zwięzłego raportu (o jego podstawach metodologicznych mowa jest w drugim rozdziale). W trzecim prezentujemy badaną próbę w świetle zmiennych niezależnych: zasobów osobowych, rodzinnych i środowiskowych. Kolejne dwa rozdziały to ocena wielkości i struktury szkolnych zasobów kapitału społecznego (w wymiarach zaufania i zaangażowania) i ich uwarunkowań. Z racji bogatego materiału empirycznego autorzy mieliśmy trudność ze zbudowaniem tyleż przejrzystej, co wyczerpującej struktury książki. Zdecydowaliśmy się na przedstawienie portretu próby w świetle zmiennych niezależnych w oddzielnym rozdziale. Nie uniknęliśmy zatem powtórzeń w rozdziale piątym poświęconym weryfikacji hipotez. Rozdział szósty stanowi omówienie jakości kultury szkoły i jej związków ze szkolnymi zasobami kapitału społecznego. W tym przypadku wątki te prezentujemy w osobnym rozdziale z uwagi na złożoność zmiennej jakość kultury szkoły, a także jej znaczenie dla przedstawionych w tomie analiz. Części empiryczne kończy próba podsumowania wyników badań. Książkę zamyka mój tekst będący swoistym komentarzem, pt. Szkoła jako „przestrzeń w której i przez którą tworzony jest kapitał społeczny”? Suplement do „Erozji kapitału...”. Zwracam w nim między innymi uwagę na niebezpieczeństwa pozorowanych działań na rzecz kapitału społecznego – zarówno na poziomie szkoły, jak i władz oświatowych różnego szczebla.   W przygotowaniu tej książki towarzyszyła nam życzliwość wielu osób. Spośród nich szczególne wyrazy wdzięczności kierujemy do Recenzentów niniejszego tomu: profesorów Doroty Klus-Stańskiej oraz Bogusława Śliwerskiego. Ich krytyczne uwagi pozwoliły nam udoskonalić tekst, choć i tak odpowiedzialność za jego ostateczny kształt spoczywa na nas. Nie możemy nie wspomnieć o wielkim wsparciu, jakiego nieustannie doświadczamy ze strony Oficyny Wydawniczej „Impuls”, a zwłaszcza dyrektora Wojciecha Śliwerskiego i redaktor Beaty Bednarz. Dzię­kujemy.  Poszczególne fragmenty opracowania mają swoich autorów, toteż są przez nich sygnowane nazwiskami.Maria Dudzikowa Poznań, styczeń 2011      ";;"Wprowadzenie            9IErozja kapitału społecznego w szkole w atmosferze nieufności(Maria Dudzikowa)1.    Erozja kapitału społecznego? „Nie ma co płakać...”?         212.    Postawienie problemu        233.    Między nadzieją a iluzją        254.    Zaangażowane obywatelstwo nie jest w cenie u młodzieży szkolnej        305.    Potrzeba wycho(wy)wania uczniów do aktywności obywatelskiej i jej niektóre blokady        346.    Szkoła dzisiaj, czyli kultura nieufności we „wspólnocie szatniowej”        417.    Zwiększanie zasobów kapitału społecznego w szkole przez codzienną praxis         57IIUwagi metodologiczne i procedura badań(Sylwia Jaskulska, Renata Wawrzyniak-Beszterda)1.    Zarys metodologiczny badań        672.    Charakterystyka próby        71IIIZasoby kapitału osobowego, rodzinnego i środowiskowego badanych1.    Kapitał osobowy (Karina Knasiecka-Falbierska)          751.1.    Dziedzina studiów          751.2.    Płeć           761.3.    Poziom indywidualnych osiągnięć edukacyjnych          781.3.1.    Poziom poczucia osiągnięć szkolnych          791.3.2.    Ocena zachowania          791.4.    Poziom samooceny badanych          801.5.    Stopień nasilenia optymizmu wobec możliwości realizacji celów i dążeń życiowych          821.6.    Uczestniczenie w praktykach religijnych          832.    Kapitał rodzinny (Sylwia Jaskulska, Renata Wawrzyniak-Beszterda)          852.1.    Kapitał ekonomiczny rodziny          852.1.1.    Ocena badanego dotycząca standardu materialnego rodziny           872.1.2.    Pomoc materialna ze strony rodziców          902.1.3.    Ocena badanego dotycząca jego warunkówdo odrabiania lekcji          902.1.4.    Stopień korzystania z płatnych zajęć dodatkowych          912.1.5.    Dostęp do Internetu          932.2.    Kulturowy kapitał zinstytucjonalizowany rodziny          942.2.1.    Wykształcenie rodziców          952.2.2.    Korzystanie z edukacji przedszkolnej          982.3.    Ucieleśniony kapitał kulturowy rodziny       1002.3.1.    Poczucie zbieżności własnych celów i dążeń życiowych z celami i dążeniami matki oraz ojca        1032.3.2.    Wsparcie ze strony matki i ojca otrzymywane przez badanychw różnych sytuacjach życiowych        1032.3.3.    Ocena respondenta dotycząca jego rozmów z matką i ojcem        1043.    Kapitał środowiskowy (Mateusz Marciniak)        1083.1.    Województwo        1093.2.    Miejsce zamieszkania        1113.3.    Lokalizacja szkoły        1133.4.    Lokalizacja szkoły względem miejsca zamieszkania        1143.5.    Korzystanie z dojazdu do szkoły        117IVKapitał społeczny szkoły – diagnoza1.    Szkolne zasoby zaufania (Ewa Bochno)         1232.    Szkolne zasoby zaangażowania (Sylwia Jaskulska)         147VKapitał społeczny szkoły – uwarunkowania1. Szkolny kapitał społeczny a kapitał osobowy badanych(Karina Knasiecka-Falbierska)         1671.1.    Dziedzina studiów         1671.2.    Płeć         1681.3.    Poziom indywidualnych osiągnięć edukacyjnych         1681.4.    Poziom samooceny badanych         1691.5.    Stopień nasilenia optymizmu wobec możliwości  realizacji celów i dążeń życiowych         1701.6.    Uczestniczenie w praktykach religijnych         1712.    Szkolny kapitał społeczny a kapitał rodzinny badanych(Sylwia Jaskulska, Renata Wawrzyniak-Beszterda)         1752.1.    Kapitał ekonomiczny rodziny badanego         1752.2.    Kulturowy kapitał zinstytucjonalizowany rodziny         1772.3.    Kulturowy kapitał ucieleśniony rodziny badanego         1783.    Szkolny kapitał społeczny a kapitał środowiskowy badanych (Mateusz Marciniak)         1823.1.    Województwo         1833.2.    Miejsce zamieszkania         1833.3.    Lokalizacja szkoły         1853.4.    Lokalizacja szkoły względem miejsca zamieszkania         1863.5.    Korzystanie z dojazdu do szkoły         186VISzkolny kapitał społeczny a jakość kultury szkoły(Ewa Bochno, Ireneusz Bochno)1.    Jakość kultury szkoły          1931.1.    Szkolne zasoby sprzyjające kreowaniu „szlachty szkolnej”         1961.2.    Szkolne zasoby sprzyjające nabywaniu i pomnażaniu kapitału ludzkiego uczniów        2061.3.    Szkolne zasoby materialne         2132.    Szkolne zasoby zaufania i zaangażowania a jakość kultury szkoły         223VIIKapitał społeczny w szkołach – próba podsumowania(Sylwia Jaskulska, Renata Wawrzyniak-Beszterda)1.    Szkolne zasoby kapitału społecznego a kapitał osobowy, rodzinny i środowiskowy badanych oraz jakość kultury szkoły        2331.1.    Struktura szkolnych zasobów kapitału społecznego         2331.2.    Weryfikacja hipotez badawczych – podsumowanie         236VIIISzkoła jako „przestrzeń, w której i poprzez którą tworzony jest kapitał społeczny”? Suplement do „Erozji kapitału...”(Maria Dudzikowa)1.    Na przecięciu dwóch pól        2442.    Szersze pole społeczne         2533.    W zaczarowanym kręgu pozoru?         255Spis tabel         273Spis wykresów         276Aneks         277Bibliografia        293 ";"  Specyfika recenzowanego materiału polega […] na tym, że – w odróżnieniu od zazwyczaj opracowywanych tekstów o charakterze raportów oświatowych – ten jest dobrze wpisany w myślenie teoretyczne i osadzony w refleksji pedagogicznej, psychologicznej i socjologicznej. Przestaje być w ten sposób jedynie zestawieniem dobrze udokumentowanych danych, ale jest także ważnym głosem koncepcyjnym i teoretyzującym. Stanowi rzeczowy merytoryczny głos w debacie nad obrazem polskiej potransformacyjnej edukacji, odległym zarówno od populistycznych egzaltacji pseudoreformatorskich, jak i od pustej retoryki postulatów i „wyzwań”. Jest odpowiedzialnym pedagogicznym zapytywaniem o obywatelskie, upodmiotowione zaangażowanie młodzieży i warunki do wypełniania przez nią realnych zadań społecznych. Już sam sposób konstrukcji autorstwa raportu – zespołowego, zaangażowanego w kilkuletnią pracę nad kontekstami własnej aktywności zawodowej – pokazuje, jak może być budowany, wzmacniany i rozwijany kapitał społeczny w instytucjach edukacyjnych. Z recenzji prof. zw. dr hab. Doroty Klus-Stańskiej   Pytanie o dające się rozpoznać wyniki inwestycji polskiej szkoły w rozwój jej uczniów w okresie przełomu transformacyjnego konfrontowane jest w tej rozprawie z uprzednimi badaniami socjologów edukacji i psychologów społecznych, by dzięki temu możliwe było dokonanie porównania przemian w jednostkowych biografiach dzisiejszych studentów jednego z najlepszych w kraju uniwersytetów, osób o wysokich aspiracjach i kompetencjach w zakresie uczenia się i radzenia sobie z własną egzystencją, skoro podjęły w nim studia. O ile w pierwszym tomie analizie poddano wypowiedzi studentów na tematy wizerunku szkół, w których się uczyli, o tyle w tym tomie została dokonana analiza i ocena roli szkół różnego szczebla (podstawowej, gimnazjum, liceum) w procesie kształtowania i rozwoju kapitału społecznego i jego związku z kapitałem osobowym, rodzinnym i środowiskowym badanych.  Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego";68.00;"Wydanie I, Kraków 2011, ";"Format B5, ";"Objętość 318 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-553-9.jpg
"Niepełnosprawność – Edukacja – Dorosłość";"Studium przypadku osoby ociemniałej";"Joanna Belzyt";978-83-7587-864-6;;"  Niniejsza praca ma na celu ukazanie roli edukacji (także edukacji dorosłych) w pokonywaniu kryzysu życiowego, jakim jest utrata wzroku, na przykładzie życia osoby ociemniałej. Dla mnie jako pedagoga, absolwentki Podyplomowego Studium Edukacji Dorosłych oraz Studiów Podyplomowych z Tyflopedagogiki, jest to szansa poznania czynników, które mogą mieć wpływ na podjęcie nauki przez osoby dorosłe, zwłaszcza osoby niepełnosprawne, wśród których tylko kilkanaście procent ma średnie lub wyższe wykształcenie, a wskaźnik bezrobocia jest bardzo wysoki. Coraz większa liczba niepełnosprawnych podejmuje naukę na poziomie pomaturalnym i wyższym, a każda z tych osób ma specyficzne i bardzo indywidualne potrzeby, uświadomienie i zrozumienie których pomoże w lepszej współpracy kadry uczącej i dorosłych uczniów niepełnosprawnych. Do niedawna większość osób niepełnosprawnych kończyła swoją edukację na poziomie szkoły zawodowej, nie mając możliwości dalszego kształcenia. Tym bardziej kategoria „dorosłych uczniów niepełnosprawnych” jest nowym zjawiskiem dla specjalistów edukacji dorosłych.         Badania biografii edukacyjnych dorosłych osób niepełnosprawnych pozwalają na poznanie biegu ludzkiej edukacji: etapów, genezy, motywacji, roli rodziny, szkoły i kształcenia poza instytucjami, skutków i wpływu na całość osobowości uczącego się oraz jego życiowy sukces. Biografia ukazuje jednostkę jako istotę edukującą się, dla której edukacja i uczenie się są pomocne w przezwyciężaniu kryzysu życiowego i stawaniu się „bardziej człowiekiem”, z uwagi na to, że procesy edukacyjne związane z rozwojem wpisane są w istotę człowieczeństwa.       Niniejsza praca jest również próbą przybliżenia sylwetki osoby, dla której edukacja jest celem życia. Pisząc biografię edukacyjną, chciałam pokazać Człowieka, pokazać więcej niż dwa wymiary, które dostrzega większość osób pełnosprawnych, myśląc o osobach niepełnosprawnych – wymiar bohatera albo pacjenta. Chciałam pokazać osobę zaradną, ambitną, inteligentną, ciekawą świata i zarażoną bakcylem edukacji, który – mam nadzieję – jest nieuleczalny (por. Belzyt, 2002). Praca ta jest także w pewnej mierze próbą zmierzenia się z własnym doświadczeniem życiowym – badaczki i wolontariuszki osoby niewidomej.   Książka dostępna w wersji elektroniczneje book i ibukw następujących witrynach:                                                               ";;"Wstęp            7Część INiepełnosprawność jako kryzys życiowy i wyzwanie edukacyjne1.    Niepełnosprawność jako kryzys życiowy        111.1.    Wpływ niepełnosprawności na osobowość        111.2.    Psychospołeczne uwarunkowania sytuacji osób niepełnosprawnych        161.3.    Koncepcje kryzysów życiowych         191.4.    Wsparcie społeczne jako podstawa przezwyciężaniakryzysu życiowego        242.    Rodzina osoby niepełnosprawnej        312.1.    Problemy emocjonalno-społeczne rodzin dzieci niepełnosprawnych        312.2.    Sposoby adaptacji rodziców do nowej sytuacji        322.3.    Dynamika kryzysów w rodzinie        353.    Osoba niepełnosprawna w obliczu zdrowego społeczeństwa        373.1.    Mechanizmy psychologiczne przeżywania i reagowania na uraz ciała        373.2.    Tożsamość negatywna pacjenta        403.3.    Biografie osób niepełnosprawnych        413.4.    Koncepcja trajektorii losu ludzkiego        433.5.    Postrzeganie osób niepełnosprawnych w przeobrażającym się społeczeństwie        494.    Edukacja osób niepełnosprawnych w dorosłości        554.1.    Edukacja dorosłych i koncepcje jej rozwoju        554.2.    Determinanty uczenia się osób dorosłych        634.3.    Specyfika motywowania i motywacji edukacyjnej w sytuacji niepełnosprawności        664.4.    Edukacja dorosłych osób z niepełnosprawnością wzroku        82Część IIStudium przypadku osoby ociemniałej – perspektywa badawcza1.    Metodologia podjętych badań            911.1.    Przyjęcie strategii jakościowej i jej konsekwencje            911.2.    Ustalenia co do przedmiotu, celu i metody badań            921.3.    Dobór próby badawczej, organizacja i przebieg badań            991.4.    Strategie analityczne i interpretatywne        1012.    Przezwyciężanie kryzysu życiowego w sytuacji ociemnienia        1052.1.    Etapy przezwyciężania bezładu trajektorii przez badaną osobę        1062.2.    Źródła wsparcia społecznego        1102.3.    Rodzina wobec niepełnosprawności badanego        1142.4.    Podsumowanie        1193.    Edukacyjne drogi rehabilitacji wzroku        1213.1.    Etapy drogi edukacyjnej osoby badanej        1213.2.    Sukcesy i porażki. Podgrzewanie i ochładzanie aspiracji edukacyjnych        1273.3.    Edukacja z perspektywy niepełnosprawnej jednostki        1313.4.    Podsumowanie        1344.    Środowiskowe uwarunkowania radzenia sobie z niepełnosprawnością wzroku        1354.1.    Postrzeganie rodziny badanego        1354.2.    Postrzeganie aktywności sportowej i edukacyjnej badanego        1374.3.    Postrzeganie kontaktów interpersonalnych badanego        1414.4.    Podsumowanie         143Wnioski         145Zakończenie         149Bibliografia          151Spis tabel         181Spis wykresów         181";"  Książka […] przede wszystkim traktuje o niepełnosprawności wzroku i problemach, jakie dla funkcjonowania człowieka ta dysfunkcja stwarza. Autorka próbuje pokazać pewną trajektorię losu jednostki ociemniałej, znajdującej się w kryzysie życiowym, zmagającej się z trudnościami w procesie edukacji i dorastania. […] książka to ciekawa i dobrze napisana pozycja z zakresu tyflopedagogiki. Joanna Belzyt prezentuje podstawową wiedzę […] niezbędną dla zrozumienia trudnej sytuacji człowieka ociemniałego, przekonuje do oryginalnej metody badawczej i umożliwia wgląd do prywatnego świata człowieka niepełnosprawnego. Zebrany materiał empiryczny […] jest niewątpliwie wartościową egzemplifikacją jednostkowego zmagania się z sytuacją kryzysową, która dla większości osób pełnosprawnych jest trudno wyobrażalna. […] Autorka […] rewiduje stanowisko wobec stereotypowego postrzegania ociemnienia, […] wskazuje na niedoskonałości rozwiązań systemowych i instytucjonalnych, które z myślą o osobach dotkniętych tą dysfunkcją stworzono. Nad całością góruje jednak optymistyczny przekaz radzenia sobie z niepełnosprawnością i jej konsekwencjami. To potężny zastrzyk optymizmu dla osób nią dotkniętych i ich opiekunów.                                                                        Z recenzji prof. zw. dr. hab. Amadeusza Krause ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 182 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-864-6.jpg
"Świat(y) ""upośledzonego"" macierzyństwa";;"Iwona Lindyberg";978-83-7587-865-3;;"  Autorka […] koncentruje swoją uwagę teoretyczną i badawczą na macierzyństwie matek wychowujących dziecko z niepełnosprawnością intelektualną. Warto docenić ten fakt, gdyż to „trudne” macierzyństwo – mimo coraz większego zainteresowania badaczy – ciągle „upomina się” o naukowe zainteresowanie. […] To zajmujące studium teoretyczno-diagnostyczne, w ramach którego Autorce udało się, wykorzystując warsztat badawczy metodologii jakościowej, odkryć znaczenia i sensy nadawane przez matki własnym doświadczeniom. To doświadczenie matek, naznaczone w jakimś sensie upośledzeniem dziecka, nie oznacza – jak mówi Autorka we wstępie – że możemy mówić o upośledzonym macierzyństwie. […]Każdy z prezentowanych przypadków zawiera biograficzne usytuowanie „trudnego” macierzyństwa oraz osobistą interpretację upośledzenia własnego dziecka. Biografie przedstawione przez Autorkę to zarazem studium indywidualnego cierpienia, studium osamotnienia, a jednocześnie pokory wobec losu i uczucia ujawnianego w różnych formach. […] Zarówno wejście Autorki w słabo rozpoznany obszar badawczy, jak i wartościowe poznawczo analizy teoretyczne i badawcze przekonują mnie o wadze tej pracy w przestrzeni naukowej. Jestem również przekonana, że to także publikacja dla szerszego grona odbiorców. Sądzę, że wszyscy, dla których codzienność jest warta refleksji, powinni być usatysfakcjonowani.  Z recenzji dr hab. Sławomiry Sadowskiej, prof. UG  Książka dostępna w wersji elektroniczneje book i ibukw następujących witrynach:                                                               ";;"Wstęp        7Rozdział 1Biograficzne odtwarzanie rzeczywistości a problematyka badań własnych1.1. Biografia jako fakt empiryczny i jako kategoria teoretyczna       111.2. Wydarzenia życiowe jako „procesy”       161.3. Elementy sytuacji badawczej a biograficzna rekonstrukcja rzeczywistości       211.4. Wyzwania w badaniach własnych związane z biograficznym odtwarzaniem rzeczywistości       281.4.1. Hermeneutyczne podejście do badań       281.4.2. Sposób zbierania danych biograficznych       301.4.3. Uprawomocnienie a biograficzna rekonstrukcja rzeczywistości       34Rozdział 2„Mitologia” macierzyństwa2.1. Macierzyństwo jako „instytucja”       452.2. Macierzyństwo jako doświadczenie biograficzne       502.3. „Mitologia” trudnego macierzyństwa       552.4. Matka jako interpretator upośledzenia własnego dziecka       64Rozdział 3 Światy „upośledzonego” macierzyństwa – perspektywa doświadczeń biograficznych3.1. Zasoby biograficzne badanych matek       713.2. Światy „upośledzonego” macierzyństwa       773.2.1. Macierzyństwo Anny – miłość i akceptacja       773.2.2. Macierzyństwo Krystyny – miłość i niezrozumienie       873.2.3. Macierzyństwo Kazimiery – miłość i żal       923.3.4. Macierzyństwo Marii – miłość i wstyd       993.3.5. Macierzyństwo Janiny – miłość i poświęcenie      1053.3.6. Macierzyństwo Renaty – miłość i nienawiść      1123.3.7. Macierzyństwo Antoniny – miłość i siła      1183.3.8. Macierzyństwo Heleny – miłość i wiara      1273.3.9. Macierzyństwo Olgi – miłość i poczucie winy      135Świat „upośledzonego” macierzyństwa – refleksje końcowe      143Bibliografia      151";"Autorka  […] koncentruje swoją uwagę teoretyczną i badawczą na macierzyństwie  matek wychowujących dziecko z niepełnosprawnością intelektualną. Warto  docenić ten fakt, gdyż to „trudne” macierzyństwo – mimo coraz większego  zainteresowania badaczy – ciągle „upomina się” o naukowe  zainteresowanie. […] To  zajmujące studium teoretyczno-diagnostyczne, w ramach którego Autorce  udało się, wykorzystując warsztat badawczy metodologii jakościowej,  odkryć znaczenia i sensy nadawane przez matki własnym doświadczeniom. To  doświadczenie matek, naznaczone w jakimś sensie upośledzeniem dziecka,  nie oznacza – jak mówi Autorka we wstępie – że możemy mówić o  upośledzonym macierzyństwie. […]Każdy  z prezentowanych przypadków zawiera biograficzne usytuowanie „trudnego”  macierzyństwa oraz osobistą interpretację upośledzenia własnego  dziecka. Biografie przedstawione przez Autorkę to zarazem studium  indywidualnego cierpienia, studium osamotnienia, a jednocześnie pokory  wobec losu i uczucia ujawnianego w różnych formach. […] Zarówno wejście  Autorki w słabo rozpoznany obszar badawczy, jak i wartościowe poznawczo  analizy teoretyczne i badawcze przekonują mnie o wadze tej pracy w  przestrzeni naukowej. Jestem również przekonana, że to także publikacja  dla szerszego grona odbiorców. Sądzę, że wszyscy, dla których  codzienność jest warta refleksji, powinni być usatysfakcjonowani.  Z recenzji dr hab. Sławomiry Sadowskiej, prof. UG";32.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 162 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-865-3.jpg
"Język i dyskurs codziennyosób z niepełnosprawnością intelektualną";;"Dorota Krzemińska";978-83-7587-866-0;;"  Publikacja dr Doroty Krzemińskiej porusza zagadnienia, którym w literaturze pedagogiki specjalnej poświęcono niewiele uwagi. Kwestia porozumiewania się osób z niepełnosprawnością intelektualną traktowana była dotychczas głównie w kontekście trudności i deficytów komunikacyjnych. […] Praca Doroty Krzemińskiej odchodzi od jednostronnej oceny, nazwę to umownie „zdolności do dyskursu” osób z niepełnosprawnością intelektualną, a przybliża nas do poznania samej istoty tego dyskursu. Inaczej mówiąc, z normatywnego, dyscyplinującego, obnażającego deficyty, naznaczającego, itd. spojrzenia na język niepełnosprawnych, poszukuje w nim „normalności”, specyficznego kodu językowego podzielanych przez ludzi znaczeń, symboli, uczuć, emocji. W pewnym senesie praca ta jest zaprzeczeniem, a przynajmniej podaniem w wątpliwość jednoznacznej tezy o trudnościach osób z niepełnosprawnością intelektualną do wyrażania swoich myśli i rozumienia innych. […] We wnioskach z badań Dorota Krzemińska podważa ugruntowane przekonanie, że opóźnienie czy utrudnienie mowy osób głębiej upośledzonych uniemożliwia im komunikowanie się z innymi, w tym też współkonstruowanie dyskursu. W swoich badaniach krok po kroku wykazuje, że osoby te, pomimo ograniczonego kodu językowego, są w stanie przekazywać treści pozwalające odbudowywać wiedzę o rzeczywistości, w której żyją i którą kreują. […] Inaczej mówiąc, badania Doroty Krzemińskiej wychodzą nie tyle poza to, co wypowiedziane, ile bardziej poza to, co usłyszane z perspektywy poprawności językowej. Poza tą poprawnością, której ramy wyznacza pełnosprawność, jest bowiem inny świat komunikacji osoby radzącej sobie z niepełnosprawnością. To dostrzeżenie owej zdolności jest najlepszą rekomendacją wydawniczą dla tej książki. prof. zw. dr hab. Amadeusz Krause(fragment recenzji)  Książka dostępna w wersji elektroniczneje book i ibukw następujących witrynach:                                                                ";;"Podziękowania       7Wstęp       91. Rozważania o społecznej naturze języka      171.1. Teza Herdera–Humboldta      181.2. Hipoteza Sapira–Whorfa      201.3. Socjolingwistyczna teoria dwóch kodów językowych Basila Bernsteina      221.4. Symboliczny interakcjonizm a zjawiska językowe      342. Filozoficzne inspiracje w podejściu do języka      392.1. Język w hermeneutyce Hansa-Georga Gadamera      392.2. Fenomenologiczna koncepcja Alfreda Schütza jako źródło do namysłunad rzeczywistością oraz rolą badacza naukowego zainteresowanegojęzykiem      453. Funkcjonowanie językowe osób z niepełnosprawnością intelektualną      513.1. Dwa nurty badań nad sferą języka osób z niepełnosprawnościąintelektualną i ich ustalenia      514. Metodologiczne założenia badań własnych      634.1. Wprowadzenie w zamysł badawczy    634.2. Obszar zainteresowań a jakościowa orientacja metodologiczna      674.3. Metoda etnograficzna jako droga gromadzenia danych empirycznych      724.3.1. Techniki badawcze w realizacji metody etnograficznej      764.3.2. Dobór miejsca badań i grupy badawczej      815. Kod językowy i dyskurs osób z niepełnosprawnością intelektualną w badaniach własnych      835.1. Wprowadzenie w pole badawcze      835.1.1. Przestrzeń fizyczna – położenie i opis Środowiskowego DomuSamopomocy „Nowiny” w Gdańsku-Oruni      835.1.2. Uczestnicy      875.1.3. Terapeuci       895.1.4. Oferta programowa placówki       925.2. Wtapianie się w życie codzienne uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy – pierwszy etap badań       955.3. Kod językowy i dyskurs badanych w trzech odsłonach potoczności      1005.3.1. Panorama rozmów codziennych      1015.3.2. Sprawy zwykłe i niezwykłe w codzienności      1505.3.3. Codzienne życie w indywidualnych narracjach      1826. Język i dyskurs codzienny osób z niepełnosprawnością intelektualną –interpretacja      1996.1. Kod językowy ograniczony w dychotomicznej roli      1996.2. Dyskurs i kod językowy jako medium życia codziennego      210Podsumowanie      221Bibliografia      227";"Publikacja  dr Doroty Krzemińskiej porusza zagadnienia, którym w literaturze  pedagogiki specjalnej poświęcono niewiele uwagi. Kwestia porozumiewania  się osób z niepełnosprawnością intelektualną traktowana była dotychczas  głównie w kontekście trudności i deficytów komunikacyjnych. […] Praca  Doroty Krzemińskiej odchodzi od jednostronnej oceny, nazwę to umownie  „zdolności do dyskursu” osób z niepełnosprawnością intelektualną, a  przybliża nas do poznania samej istoty tego dyskursu. Inaczej mówiąc, z  normatywnego, dyscyplinującego, obnażającego deficyty, naznaczającego,  itd. spojrzenia na język niepełnosprawnych, poszukuje w nim  „normalności”, specyficznego kodu językowego podzielanych przez ludzi  znaczeń, symboli, uczuć, emocji. W pewnym senesie praca ta jest  zaprzeczeniem, a przynajmniej podaniem w wątpliwość jednoznacznej tezy o  trudnościach osób z niepełnosprawnością intelektualną do wyrażania  swoich myśli i rozumienia innych. […] We wnioskach z badań Dorota  Krzemińska podważa ugruntowane przekonanie, że opóźnienie czy  utrudnienie mowy osób głębiej upośledzonych uniemożliwia im  komunikowanie się z innymi, w tym też współkonstruowanie dyskursu. W  swoich badaniach krok po kroku wykazuje, że osoby te, pomimo  ograniczonego kodu językowego, są w stanie przekazywać treści  pozwalające odbudowywać wiedzę o rzeczywistości, w której żyją i którą  kreują. […] Inaczej mówiąc, badania Doroty Krzemińskiej wychodzą nie  tyle poza to, co wypowiedziane, ile bardziej poza to, co usłyszane z  perspektywy poprawności językowej. Poza tą poprawnością, której ramy  wyznacza pełnosprawność, jest bowiem inny świat komunikacji osoby  radzącej sobie z niepełnosprawnością. To dostrzeżenie owej zdolności  jest najlepszą rekomendacją wydawniczą dla tej książki. prof. zw. dr hab. Amadeusz Krause(fragment recenzji)";34.80;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 232 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-866-0.jpg
"Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym";;"Agnieszka Cybal-Michalska";978-83-7587-950-6;;"Niewątpliwie popkultura stanowi bardzo istotny element współczesnej rzeczywistości, jest dla członków społeczeństw państw zachodnich podstawowym źródłem obowiązującej wersji wiedzy, wzorów myślenia i schematów postępowania. Można ją odmiennie wartościować, nie sposób jednak ignorować olbrzymiej roli, jaką odgrywa w konstruowaniu ponowoczesnej rzeczywistości. W ujęciu funkcjonalnym kultura popularna pełni ważną funkcję w transmisji kulturowego dziedzictwa, kształtuje systemy wartości, nadaje statusy społeczne, kreuje rytuały, a nawet stanowi siłę napędową do wprowadzania zmian społecznych czy tworzenia innowacji. Istotnym obszarem jej transmisji i transgresji jest jej urzeczywistnienie na różnych polach twórczej aktywności.            W celu zobrazowania szerokiego spektrum osobliwości kultury popularnej, wywołującej „efekt kolażu” (A. Giddens) oddajemy niniejszą książkę w ręce otwartych na dyskurs czytelników. Autorzy zawartych w książce artykułów podejmują próby diagnozy otaczającej nas rzeczywistości w kontekście zwiększającego się wpływu kultury popularnej na społeczeństwo, analizują szanse i zagrożenia wiążące się z tym zjawiskiem oraz kierunek, w którym możliwe są jakościowe zmiany współczesnego świata. Większość twórców poszukuje w przeprowadzanych analizach dotyczących kultury popularnej nie tylko niebezpieczeństw, z jakimi wiąże się rozpowszechnienie jej wpływów, lecz przede wszystkim tkwiącego w niej pozytywnego potencjału i sposobów jego wykorzystania. Wyrażamy nadzieję, że podjęte przez autorów artykułów narracje, obrazujące spektakularność kultury popularnej, stanowią zaproszenie do dalszych analiz i interpretacji (pop)”kultury uwodzenia” (Z. Bauman).Agnieszka Cybal-Michalska i Paulina Wierzba „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym”  - mamy tu m.in. tekst o Banksy’m, tekst który wykracza poza schematyczne wypunktowanie dokonań, ale stara się określić najistotniejsze punkty ówczesnego brytyjskiego życia społecznego i przyczyny, zarówno działalności artysty, jak i odbioru z jakim się spotkał.  W tym samym tomie mamy również analizy innych popkulturowych zjawisk,  m.in: trampków Converse, kultury remiksów, elementów prozy Świetlickiego, czy roli kobiety we współczesnym społeczeństwie japońskim. Myślą przewodnią, spoiwem tego tomu jest refleksja prof. Misztala nad „historycznie wytworzonym i aktualnie istniejącym, ale obiektywizującym się w swoich działaniach społeczeństwie”. ";;"Wprowadzenie ................................................................................................................... 7 Część I. SPEKTAKLE KULTURY POPULARNEJ Agnieszka Cybal-MichalskaGlobalizacja i jej krytyka. O potrzebie zorientowania społeczeństwana wiedzę, aktywne współdziałanie i odpowiedzialność ................................... 13 Paulina Wierzba„Bóg chodzi w trampkach” – popkulturowy fenomen marki Conversei jego wpływ na konstruowanie tożsamości globalnego nastolatka ............. 41 Jarema DrozdowiczPerła w Koronie. Rzecz o Banksym ................................................................................. 49 Justyna StępieńSwingujące tożsamości. Brytyjski pop-art i płynna ponowoczesność .......... 59 Mateusz MarciniakRzecz o utowarowianiu siebie i innych ........................................................................... 67 Magdalena GrendaKonsumpcja – spektaklem nabywania towarów......................................................... 87 Eryk PieszakMiędzy popkulturowym pięknem a utowarowioną indywidualnością –rozważania o ucieczce „od” i „do” własnej tożsamości w kulturzekonsumpcyjnej ......................................................................................................................101 Magdalena Smolarek„Reinkarnacja” odzieży w społeczeństwie konsumpcyjnymStudium z pedagogiki kultury .............................................................................................. 119 Olga Mazurek-LipkaPopkulturowa tożsamość współczesnego widza. Przyczyny, dla którychuwielbiamy oglądać CSI i inne filmy o profesjonalistach ................................... 139 Witold KubickiMTV, mit piękna i przemiany kultury współczesnej ............................................... 157 Karolina Domagalska-NowakTożsamość imigrantów w Norwegii. Wybrane aspekty i konteksty ............... 177 Marcin KorzewskiHomo aisthetikos – zmysły jako narzędzia tożsamości ........................................ 197 Część II. TWÓRCZOŚĆ I AKTYWNOŚĆ ARTYSTYCZNA W OBSZARZEKULTURY POPULARNEJ Piotr ParaKompilacje jako praktyka tworzenia w obszarze kultury popularnej ........... 217 Krzysztof Kuźmicz, Szymon NożyńskiKultura remiksu a zmiany w muzyce ............................................................................. 227 Ryszard GlogerPrzyszłość radia w cyfrowej przestrzeni ...................................................................... 241 Izabella Starzec-Kosowska, Anna ZiętyKonstruowanie tożsamości dziennikarza muzycznego ........................................ 255 Monika TsudaSytuacja kobiet pracujących na przykładzie wybranych japońskich serialitelewizyjnych: zawód służącej .......................................................................................... 273 Barbara LaskowskaHannah Montana: popkulturowy spektakl schizofrenicznej tożsamości .... 281 Karolina Anna KulpaEgipska (pop)królowa ........................................................................................................... 297 Magdalena RoszczynialskaChodzenie i siedzenie oraz leżenie. Mobilność i immobilność w quasi-kryminałach Marcina Świetlickiego (Na przykładzie powieści Dwanaście) ........................................................... 309 Sebastian Ciszewski, Magdalena SzwankowskaWytatuowane poczucie tożsamości – obrona czy destrukcjapodmiotowości młodzieży? ............................................................................................... 323";"Czytelnicy dowiedzą się z  książki wiele o uwarunkowaniach ich upodobań, przykładowo wynikających z  popkulturowej tożsamości współczesnego wiedza, a związanych z  zamiłowaniem do oglądania „CSI” i innych filmów o profesjonalistach,  zainteresowaniem „Hannah Montana” i quasi-kryminałami Marcina  Świetlickiego, między innymi powieścią pod tytułem „Dwanaście”. Agnieszka Cybal-Michalska, Paulina Wierzba (red.), Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym, Oficyna Wydawnicza „Impuls”. Społeczeństwo uczestniczące w rzeczywistości popkulturowej zdaje się prosumentem kultury o nowej, zdumiewającej jakości. Unifikacja, dywersyfikacja, dekontekstualizacja, rekontekstualizacja, dekompozycja, rekompozycja, deterytorializacja, reterytorializacja, transkulturacja, internalizacja to tylko część istotnych kwestii, które posłużyły autorom tekstów w książce pod tytułem „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym”, pod redakcją naukową Agnieszki Cybal-Michalskiej oraz Pauliny Wierzby, jako punkty odniesienia.Publikacja została podzielona na dwie części – pierwsza dotyczy spektakli kultury popularnej, natomiast druga – twórczości i aktywności artystycznej w obszarze kultury popularnej. Badacze poruszyli w swoich tekstach, zamieszczonych na ich łamach bardzo istotne problemy – stare, np. w tekście pod tytułem „MTV, mit piękna i przemiany kultury współczesnej” i nowe, np. w – „Perła w Koronie. Rzecz o Banksym”, zaproponowali ich niezwykle ciekawe ujęcia, jak chociażby w artykule zatytułowanym „Bóg chodzi w trampkach – popkulturowy fenomen marki Converse i jego wpływ na konstruowanie tożsamości globalnego nastolatka”. Wszystkie, bez wyjątku zawierają autorskie i nowatorskie argumenty.Wprowadzeniem przybliżającym czytelnikom kontekst dalszych refleksji jest tekst autorstwa Agnieszki Cybal-Michalskiej poświęcony krytyce globalizacji, zwłaszcza tej o charakterze neoliberalnym, z którego wyłania się postulat ukierunkowania społeczeństwa na wiedzę, aktywne współdziałanie, a także odpowiedzialność. Warto uważnie zapoznać się z uwagami autorki na temat konsekwencji heterogeniczności zjawiska antyglobalizmu. Pod kątem tego bardzo ciekawego tekstu można rozpatrywać kolejne artykuły na temat między innymi swingujących tożsamości, płynnej ponowoczesności, brytyjskiego pop-artu, utowarowieniu siebie oraz innych, spektakularyzacji konsumpcji, pojawieniu się homo aisthetikos, czyli człowieka doznającego zmysłowo, posiadającego zdumiewającą matrycę tożsamościową, czy pojmowaniu zmysłów jako narzędzi tożsamości.Czytelnicy dowiedzą się z książki wiele o uwarunkowaniach ich upodobań, przykładowo wynikających z popkulturowej tożsamości współczesnego wiedza, a związanych z zamiłowaniem do oglądania „CSI” i innych filmów o profesjonalistach, zainteresowaniem „Hannah Montana” i quasi-kryminałami Marcina Świetlickiego, między innymi powieścią pod tytułem „Dwanaście”. Poznają arcyciekawe reinterpretacje i interpretacje znanych oraz lubianych wytworów popkultury.Co i dlaczego tatuuje na ciele współczesna młodzież (czy aby na pewno po to, aby wziąć udział w specjalnych pokazach alias cyrkowych dla osób z tatuażami)? Kto jest egipską (pop)królową, a kto nie? Czego można dowiedzieć się z powszechnie znanych japońskich seriali? Jak konstruuje się tożsamość dziennikarza muzycznego? Jaka będzie przyszłość radia w przestrzeni cyfrowej? Czy mamy obecnie do czynienia z kulturą remiksu i jak to się ma do zachodzących w muzyce zmian? Dlaczego kompilacja w postaci różnego rodzaju sequeli, prequeli, remaków, coverów, remaków, mixów, remixów itd. jest powszechną praktyką tworzenia w obszarze kultury popularnej? Z jakich powodów warto bliżej przyjrzeć się tożsamości imigrantów w Norwegii? Co określa się mianem „reinkarnacji” odzieży w społeczeństwie konsumpcyjnym? Gdzie jesteśmy na kontinuum wyznaczonym przez popkulturowe piękno a utowariowioną indywidualnością? Pytań tych i wielu innych nie wolno zignorować ze względu na niebagatelną rolę odpowiedzi na nie w kontekście kulturowo-społecznym, w jakim żyje współczesny człowiek. Różne ich warianty, czytelnicy odnajdą w bardzo dobrej, bo dającej rozliczne inspiracje i przyczynki do rozważań książce pod tytułem „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym”.Dodatkowo imponująca baza źródłowa wykorzystana przez badaczy do udzielania na nie odpowiedzi oraz skonstruowania swoistego przewodnika po współczesnej popkulturze, liczne pomocne czytelnikom w odbiorze tekstu tabele, wykresy, czynią książkę jeszcze bardziej atrakcyjną.Praca zredagowana przez Agnieszkę Cybal-Michalską oraz Paulinę Wierzbę, zatytułowana „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym” to zbiór wartościowych tekstów na temat konstruującej się tożsamości obecnego pokolenia. Uzmysławia niejednorodność kultury popularnej i bardzo często przeoczane jej komponenty, które mogą stanowić niezwykle ważne uwarunkowanie dla funkcjonowania w ramach określonej społeczności. Jest to więc książka obowiązkowa dla tych, którzy nie chcą: nie wiedzieć o tym, co ich kształtuje i być nieświadomymi czego część stanowią. Sylwia Zakrzewskaźródło: http://www.konserwatyzm.pl/  Książka wydawnictwa Impuls „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym” zawartością przypomina zeszyty naukowe wydawane przez uczelnie i ośrodki naukowe. Zawartością, bo niewątpliwie wyróżnia się od typowych zeszytów ładną, twardą oprawą i doborem papieru, czyniącym tę publikację lekką, pomimo 342 stron. Nie można natomiast mówić o „lekkości” tekstów – są to bowiem opracowania naukowe. Dyskursy zawierają 21 artykułów, których autorami są osoby związane z polskimi uczelniami, w większości z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jedna czwarta autorów reprezentuje Dolnośląską Szkołę Wyższą we Wrocławiu. Pozostali autorzy pochodzą z uczelni w Łodzi, Krakowie i Bielsku-Białej. Jeden z artykułów powstał na podstawie rozprawy doktorskiej, kilka omawia wyniki badań naukowych. Redakcji naukowej dokonały Agnieszka Cybal-Michalska i Paulina Wierzba z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.Zgodnie z tym co napisały Panie Redaktorki we wprowadzeniu– „Autorzy zwartych w książce artykułów podejmują próby diagnozy otaczającej nas rzeczywistości w kontekście zwiększającego się wpływu kultury popularnej na społeczeństwo, analizują szanse i zagrożenia wiążące się z tym zjawiskiem oraz kierunek w którym możliwe są jakościowe zmiany współczesnego świata”. Książka jest zbiorem różnych tekstów – nie należy zatem od tej publikacji oczekiwać kompleksowego opracowania zagadnienia kultury popularnej we współczesnym świecie. To „dyskursy”, a zatem także nie należy spodziewać się gotowych odpowiedzi, a raczej zaproszeń do dyskusji. Autor artykułu „Przyszłość radia w cyfrowej przestrzeni” kończy go np. pytaniem „Może więc opinie o rychłej „śmierci” radia kolejny raz okażą się fałszywe?” i cytatem M. McLuhana „Jeśli chcesz zostać dobrym prorokiem, nie przepowiadaj nigdy niczego, co się jeszcze nie wydarzyło”. Autorki artykułu „Konstruowanie tożsamości dziennikarza muzycznego”, zawierającego wyniki własnych badań stwierdzają „Podsumowując niniejsze rozważania, wypada podkreślić niedosyt poznawczy […]”.Artykuły podzielone zostały na dwie części – „Cześć I. Spektakle kultury popularnej” i „Część II. Twórczość i aktywność artystyczna w obszarze kultury popularnej”. Uzasadnienie dla tego podziału Panie Redaktorki zawarły w stwierdzeniu „Społeczeństwo zorientowane na kulturę popularną inspiruje do rozpoznania spektakli (wymiarów), które towarzyszą intensyfikacji przemian w rzeczywistości (pop)kulturowej, oraz przyjrzenia się wybranym aspektom twórczości i aktywności artystycznej w obszarze kultury popularnej”. O konsumpcji, która jest spektaklem nabywania towarów pisze Magdalena Grenda i kończy maksymą Szekspira „Świat jest teatrem, aktorami ludzie”. Wielu autorów porusza, w kontekście kultury popularnej i jej różnorakich aspektów, sprawę społeczeństwa konsumpcyjnego – częściowo zagubionego, podatnego na manipulacje sprzedających, ale i świadomie poruszającego się po rynku jak pisze Magdalena Smolarek w artykule o „reinkarnacji” odzieży. „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym” to niewątpliwie lektura dla tej grupy czytelników, chcących świadomie uczestniczyć w (pop)kulturze. Krzysztof Kwatera  Książka wydawnictwa Impuls „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie  współczesnym”zawartością przypomina zeszyty naukowe wydawane przez  uczelnie i ośrodki naukowe. Zawartością, bo niewątpliwie wyróżnia się od  typowych zeszytów ładną, twardą oprawą i doborem papieru, czyniącym tę  publikację lekką, pomimo 342 stron. Nie można natomiast mówić o  „lekkości” tekstów – są to bowiem opracowania naukowe. Dyskursy  zawierają 21 artykułów, których autorami są osoby związane z polskimi  uczelniami, w większości z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w  Poznaniu. Jedna czwarta autorów reprezentuje Dolnośląską Szkołę Wyższą  we Wrocławiu. Pozostali autorzy pochodzą z uczelni w Łodzi, Krakowie i  Bielsku-Białej. Jeden z artykułów powstał na podstawie rozprawy  doktorskiej, kilka omawia wyniki badań naukowych. Redakcji naukowej  dokonały Agnieszka Cybal-Michalska i Paulina Wierzba z Uniwersytetu im.  Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zgodnie z tym co napisały Panie Redaktorki we wprowadzeniu– „Autorzy  zwartych w książce artykułów podejmują próby diagnozy otaczającej nas  rzeczywistości w kontekście zwiększającego się wpływu kultury popularnej  na społeczeństwo, analizują szanse i zagrożenia wiążące się z tym  zjawiskiem oraz kierunek w którym możliwe są jakościowe zmiany  współczesnego świata”. Książka jest zbiorem różnych tekstów – nie należy  zatem od tej publikacji oczekiwać kompleksowego opracowania zagadnienia  kultury popularnej we współczesnym świecie. To „dyskursy”, a zatem także nie należy spodziewać się gotowych  odpowiedzi, a raczej zaproszeń do dyskusji. Autor artykułu „Przyszłość  radia w cyfrowej przestrzeni” kończy go np. pytaniem „Może więc opinie o  rychłej „śmierci” radia kolejny raz okażą się fałszywe?” i cytatem M.  McLuhana „Jeśli chcesz zostać dobrym prorokiem, nie przepowiadaj nigdy  niczego, co się jeszcze nie wydarzyło”. Autorki artykułu „Konstruowanie  tożsamości dziennikarza muzycznego”, zawierającego wyniki własnych badań  stwierdzają „Podsumowując niniejsze rozważania, wypada podkreślić  niedosyt poznawczy […]”. Artykuły podzielone zostały na dwie części – „Cześć I. Spektakle  kultury popularnej” i „Część II. Twórczość i aktywność artystyczna w  obszarze kultury popularnej”. Uzasadnienie dla tego podziału Panie  Redaktorki zawarły w stwierdzeniu „Społeczeństwo zorientowane na kulturę  popularną inspiruje do rozpoznania spektakli (wymiarów), które  towarzyszą intensyfikacji przemian w rzeczywistości (pop)kulturowej,  oraz przyjrzenia się wybranym aspektom twórczości i aktywności  artystycznej w obszarze kultury popularnej”. O konsumpcji, która jest  spektaklem nabywania towarów pisze Magdalena Grenda i kończy maksymą  Szekspira „Świat jest teatrem, aktorami ludzie”. Wielu autorów porusza, w  kontekście kultury popularnej i jej różnorakich aspektów, sprawę  społeczeństwa konsumpcyjnego – częściowo zagubionego, podatnego na  manipulacje sprzedających, ale i świadomie poruszającego się po rynku  jak pisze Magdalena Smolarek w artykule o „reinkarnacji” odzieży. „Dyskursy kultury popularnej w społeczeństwie współczesnym” to  niewątpliwie lektura dla tej grupy czytelników, chcących świadomie  uczestniczyć w (pop)kulturze. źródło: Anna ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 342 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-950-6.jpg
"Tożsamość w społeczeństwie współczesnym: pop-kulturowe (re)interpretacje";;"Agnieszka Gromkowska-Melosik";978-83-7587-954-4;;"          Prezentowany Czytelnikowi tom to dzieło wartościowe, ukazujące wciąż nowe konteksty i perspektywy odczytania fenomenów kultury popularnej. Jest głosem interdyscyplinarnym, interparadygmatycznym i wielopokoleniowym, głosem ludzi z pasją i wiedzą merytoryczną, często będących już autorytetami w tej dziedzinie, ale również młodymi adeptami nauki. I nawet jeśli ktoś, mimo doznanej przyjemności (od)czytania zawartych w nim tekstów, uparcie kwestionowałby naukowość podejmowanej w nich problematyki, to jedno jest pewne: dyskurs, który przenika tę książkę, stał się „migotaniem prawdy, rodzącej się na własnych oczach.  Agnieszka Gromkowska-Melosik i Zbyszko Melosik  „Tożsamość w społeczeństwie współczesnym: pop-kulturowe [re]interpretacje” – to próba odpowiedzi na raczej pobłażliwe traktowanie akademickich rozważań na temat kultury popularnej. W ostatniej dekadzie nastąpiła zmiana – kultura popularna przestała być „gorszym Innym”, a stała się niemal dyscyplina naukową, ze swoimi sposobami interpretacji i teoriami. Prezentowany tom to doskonały przejaw naukowego podejścia do kultury popularnej. Na kilkadziesiąt artykułów składa się m.in. analiza M.Jaworskiego na temat buntu, jego roli w kontekście aktualnych wydarzeń, znaczeniach idoli w rozwoju tożsamości młodzieży, czy zjawisku bylejakości.     ";;"Wprowadzenie        7Roman KubickiGranice kultury popularnej. Kontekst filozoficzny i egzystencjalny       11Zbyszko Melosik(Re)konstrukcje podróżowania w kulturze instant: konteksty socjopedagogiczne       33Jan KłosCzłowiek wobec pustyni: uwagi w kontekście doświadczenia amerykańskiego       51Agnieszka Gromkowska-MelosikSukces edukacyjno-zawodowy i problem maskulinizacji kobiet       71Dobrochna Hildebrandt-WypychPokoleniowe wzory sukcesu w doświadczeniach amerykańskich i niemieckich       93Olga Mazurek-LipkaSpołeczne konstrukcje sukcesu życiowego w Stanach Zjednoczonych. Między orientacją na dyplom akademicki a telewizyjnym show      117Marcin JaworskiIdea buntu w kulturze popularnej; od buntu radykalnego, przez bunt upozorowany do buntu refleksyjnego      133Maciej BernasiewiczKultura popularna w percepcji nieletnich przestępców      145Anna WoźniakO pożytkach z etnografii w badaniach zjawisk kultury popularnej      165Adam Roter, Karolina OlszańskaKultura narcyzmu a społeczeństwo lipofobiczne      181Jolanta Spychalska-KamińskaZnaczenie idoli w rozwoju tożsamości młodzieży w okresie wczesnej adolescencji      199Magdalena GiłkaAktywność seksualna młodzieży a wpływ kultury popularnej      207Bożena DuszaSposoby bycia licealistów w roli ucznia w kontekście kultury popularnej      217Magdalena Cuprjak Gimnazjum jako przestrzeń konstruowania tożsamości upozorowanej      231Ewa BochnoCzy tylko rywalizacja i wyścig szczurów? Atmosfera w grupach studenckich (doniesienie z badań)      239Izabela KiwakBylejakość w nawiązywaniu relacji osobowych      253Sławomir KrzyśkaKonteksty bezpieczeństwa ontologicznego. Pedagogika emocji      263Grażyna TeuszW kręgu „przygodnych serii drobnych interakcji”. Meandry tożsamościowe współczesnej rodziny      271Danuta Kamilewicz-Rucińska Rodzina źródłem konstruowania tożsamości (debaty na forum internetowym)      281Mirosława Nyczaj-DrągW drodze do tożsamościowej różnicy, czyli o edukacji dziecka w rodzinie klasy średniej      299Barbara TorońWpływ kulturotechniki na konstrukcję społecznie akceptowanej tożsamości osób przebywających w jednostkach totalnych      319";"Jedną z najlepszych książek, z których  można dowiedzieć się wszystkiego, co w jakikolwiek sposób wiąże się z  kulturą popularną jest publikacja zatytułowana „Tożsamość w  społeczeństwie współczesnym: pop-kulturowe [re-interpretacje]”, która  ukazała się pod redakcją naukową dr hab. Agnieszki Gromkowskiej-Melosik  oraz prof. zw. dr hab. Zbyszka Melosik. Publikacja zawiera jedenaście bardzo starannie opracowanych artykułów naukowych, wśród których można znaleźć takie tematy jak: Kultura popularna w percepcji nieletnich przestępców autorstwa Macieja Barnesiewicza, Sukces edukacyjno-zawodowy i problem maskulinizacji kobiet Agnieszki Gromkowskiej-Melosik, Kultura narcyzmu a społeczeństwo lipofobiczne Adama Rotnera i Karoliny Olszańskiej, Bylejakość w nawiązywaniu relacji osobowych Izabeli Kwiak. Jest to więc całkowity przekrój współczesnej kultury.Każdy rozdział posiada pełną  dokumentację bibliograficzną, a na każdej stronie można zapoznać się z  szeregiem przypisów, dzięki czemu czytelnik ma pełną świadomość, że  temat został bardzo dokładnie zgłębiony. Warto też zwrócić uwagę na  odnośniki, w których nie brakuje nie tylko wybitnych publikacji na  poziomie międzynarodowym, ale także stron internetowych (również w  języku angielskim), z których opłaca się korzystać przy poszukiwaniu  dodatkowych informacji na interesujący czytelnika temat.Różnorodność stylów w jakich zostały  napisane artykuły sprawia, że całość czyta się z dużym zainteresowaniem.  Ciekawe jest poruszenie kwestii dotyczących: pokoleniowych wzorców  sukcesu, rywalizacji studentów, edukacji dziecka w rodzinie klasy  średniej czy tożsamości osób przebywających w jednostkach totalnych.  Każde z nich zostaje wytłumaczone nie tylko na podstawie suchych danych  procentowych i wykresów, ale przede wszystkim przez zobrazowanie danego  zjawiska w codziennym funkcjonowaniu w społeczeństwie.Można być pewnym co do tego, że każdy  czytelnik odnajdzie dla siebie rozdział warty uwagi. Tak więc nie tylko  pedagodzy, psycholodzy oraz socjolodzy przeczytają ją z niezwykłą  fascynacją, ale także wszyscy ci, którzy na co dzień interesują się  zagadnieniami związanymi z popkulturą.Dla mnie najciekawsze okazały się publikacje  (Re)konstrukcje podróżowania w kulturze instant: konteksty  socjopedagogiczne, w których można zapoznać się z wszechogarniającą  kulturą typu instant (natychmiastowa komunikacja, nieustanne przemieszczanie się ludzi, świat stający się imitacją Ameryki czy komercjalizacja), Społeczne konstrukcje sukcesu życiowego w Stanach Zjednoczonych. Między orientacją na dyplom akademickim a telewizyjnym show (idea masowości i spreparowany obraz w programach typu reality show) i Sukces edukacyjno-zawodowy i problem maskulinizacji kobiet (syndrom królowej pszczół i odrzucenie tradycyjnej tożsamości kobiecej).Książka „Tożsamość w społeczeństwie  współczesnym: pop-kulturowe [re-interpretacje]” jest bogatym źródłem  informacji dotyczącej szeroko pojętej popkultury, a dodatkowo została  napisana przez ekspertów, co niewątpliwie podnosi jej atrakcyjność.Auto:   Agata Hrebień   – 25 maja 2012Opublikowany w: Książki, Recenzje książekźródło: http://popkultura.info/ksiazki/tozsamosc-w-spoleczenstwie-wspolczesnym-pop-kulturowe-re-interpretacje/ Tożsamość w społeczeństwie współczesnym – Agnieszka Gromkowska-Melosik, Zbyszko MelosikZgodnie z tytułem, książka pod redakcją Zbyszko Melosika i Agnieszki Gromkowskiej – Melosik porusza dwie zasadnicze kwestie: proces kształtowania się tożsamości oraz charakterystykę zjawiska popkultury.R. Kubicki już pierwszym rozdziale nakreśla ramy rozumienia terminu popkultura: W popularnym obrazie świata życie ma sens także wówczas, a być może nawet zwłaszcza wtedy, gdy nie jest to sens wielki ani tym bardziej głęboki. Poczynając od filozoficznych rozważań, autorzy prowadzą nas przez ogólne analizy antropologiczne, aż do badań ściśle empirycznych, skoncentrowanych na coraz mniejszych grupach badawczych. O ile pierwsza część pobudza do polemicznej refleksji, o tyle kolejne artykuły pomagają lepiej zrozumieć, w jaki sposób kształtuje się tożsamość współczesnego pokolenia na poziomie jednostki, w odniesieniu do rodziny oraz grupy rówieśniczej. Taki układ zaprezentowanych treści sprawia wrażenie zbliżania się do bohaterów poruszanych tematów niczym przy zastosowaniu „zoom’a” optycznego, a przywołanie na samym końcu historii Polaka, który emigruje na Zachód, brany pod lupę w początkowych artykułach, stanowi zgrabną klamrę kompozycyjną.Książka naświetla podstawowe zjawiska składające się na obraz popkultury, zaopatrzone w trafne i skłaniające do refleksji komentarze:•	Kultura instant (fast food, fast sex, fast car): Żyjemy w świecie przyspieszonego postępu, a jego zwolennicy chcieliby lekko, na skróty, głośno, dużo i natychmiast. (I. Majewska-Opiełka);•	Konsumpcjonizm i miałkość wartości promowanych w massmediach:  Dyplomy i stopnie naukowe stały się dobrami konsumpcyjnymi, a mocą tworzącą wspólnotę zdaje się wspólnie wykonywana i doświadczana konsumpcja, a nie podzielane wartości.;•	Seksualność i role związanych z płcią oraz ich przemiany (np. maskulinizacja kobiet);•	Dominacja kultu ciała (narcyzm i lipofobia);•	Powierzchowność relacji międzyludzkich: A przecież życie w pluralistycznym społeczeństwie tym bardziej wymaga zmiany postawy z reakcji na interakcję.•	Problematyka autorytetów wśród młodzieży, a także udział rodziny w rozwoju osobowości i przystosowania społecznego młodego człowieka: Powstają wspólnoty, w których w coraz większym stopniu prawo „przygodnych serii drobnych interakcji” stanowi (…) wyznacznik ich natury i konstytuuje substytuty prawdziwego i bezwarunkowego bycia dla siebie. (G. Teusz)Temat tożsamości w kontekście współczesnego świata potraktowany jest bardzo szeroko. Omówiona została bowiem tożsamość narodowa i zawodowa, tożsamość kobiety i mężczyzny, tożsamość obywatela świata i przedstawiciela polskiej klasy średniej, tożsamość ucznia i studenta, tożsamość człowieka sukcesu i nastolatka „z poprawczaka”, tożsamość współczesnego rodzica i dziecka. Badacze wskazują i omawiają następujące czynniki kształtowania jej w społeczeństwie współczesnym: system edukacji, proces socjalizacji w rodzinie i resocjalizacji zinstytucjonalizowanej,  dostęp (i jego brak) do kulturotechniki (głównie Internet i telewizja). Ponadto znajdziemy tu ciekawe spojrzenie na proces przemian tożsamościowych społeczeństwa zachodniego – autorzy artykułów przyglądają się m.in. zjawisku buntu, podróżowania i pojęciu sukcesu.Jako studentkę psychologii szczególnie i nieoczekiwanie zaciekawiły mnie artykuły o charakterze antropologicznym, dotyczące porównań międzypokoleniowych i geograficznych, osadzonych w kontekście historycznym, natomiast czułam pewien niedosyt czytając artykuły z założenia psychologiczne, traktujące o rozwoju osobowości i pedagogice emocji.Niewątpliwą zaletą jest to, że publikacja zawiera przekrój badań i refleksji z wielu dziedzin nauki, co pozwala Czytelnikowi na ukształtowanie kompleksowego obrazu rzeczywistości, począwszy od skoncentrowanej na jednostce perspektywy psychologiczno-pedagogicznej, po wnikliwą analizę przemian społeczno-kulturowych na przestrzeni kilku dziesięcioleci, uzupełnione o rozważania filozoficzne. Kultura rodzi się bowiem z dynamicznego połączenia tego, co wewnętrzne, z tym, co zewnętrzne, a nie z likwidacji wewnętrzności i zewnętrzności (J. Kłos).Książka adresowana jest głównie do grona akademickiego – zarówno wykładowców, jak i studentów kierunków humanistycznych – z powodzeniem może posłużyć jako pomoc do dalszego zgłębiania wyżej przedstawionych tematów dzięki obszernej bibliografii, którą zaopatrzone są artykuły. Niemniej jednak Czytelnicy o umysłach ścisłych, zainteresowani problematyką kultury i funkcjonowania jednostki w świecie, także nie powinni się nudzić przy tej lekturze.Redakcja MoznaPrzeczytac.pl";48.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 344 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-954-4.jpg
"Ku stochastycznemu paradygmatowi ekonomii dobrobytu";;"Stanisław Maciej Kot";978-83-7587-656-7;;"    Głównym celem badań prezentowanych w niniejszej monografii jest wypracowanie teoretycznych podstaw stochastycznego paradygmatu ekonomii dobrobytu. Jako bazę tego paradygmatu postulujemy – w sposób aksjomatyczny – uporządkowaną trójkę (X, u, W), w której X jest zmienną losową opisującą rozkład dochodów (wydatków) danego społeczeństwa, u jest społeczną funkcją oceniającą rozkład dochodów (SFOD), natomiast W = u(X) jest zmienną losową opisującą rozkład dobrobytu przypisany rozkładowi dochodów w tym społeczeństwie. W ogólnym przypadku rozważane zmienne losowe będą mieć rozkłady ciągłe, co nie wyklucza posługiwania się rozkładami skokowymi, zwłaszcza w odniesieniu do rozkładów w próbie.       Zaproponowana w pracy koncepcja stochastycznych skal ekwiwalentności pozwala na efektywne porównywanie dobrobytu w przypadku heterogeniczności populacji gospodarstw domowych, bez przyjmowania krępujących założeń. Pokonanie choćby już tylko tych dwóch „niemożności” paradygmatu dotychczasowego sprawia, że proponowany paradygmat stochastyczny może się okazać ważną ofertą metodologiczną.W niniejszej pracy autor zaproponował kierunek badań, które według przekonania mogą doprowadzić do wypracowania nowego paradygmatu badawczego ekonomii dobrobytu. Zasadnicze pytanie, jakie się tu pojawia, to czy istnieje potrzeba zmiany dotychczasowego paradygmatu tej dziedziny? Całość  pracy podzieliliśmy na dwie części: teoretyczną i empiryczną. Część  teoretyczna obejmuje rozdziały od I do IV. Na część empiryczną składają  się rozdziały V i VI.  Książka dostępna w wersji elektroniczneje book i ibukw następujących witrynach:                                                            ";;"Wstęp        9Część I Podstawy teoretyczneRozdział IPodstawowe dylematy ekonomii dobrobytu       151.1. Uwagi wprowadzające       151.2. Ekonomia a etyka       171.2.1. Ekonomia pozytywna (deskryptywna) a ekonomia normatywna       171.2.2. Ekonomia normatywna a filozofia polityczna       191.3. Etyczne aspekty nierówności ekonomicznych i ubóstwa       201.4. Ekonomia dobrobytu       241.4.1. „Stara” i „nowa” ekonomia dobrobytu       241.4.2. Funkcja dobrobytu społecznego Bergsona–Samuelsona       261.4.3. Twierdzenia Harsanyiego       271.5. Teoria wyboru społecznego       291.5.1. Twierdzenie Arrowa „o niemożliwości”       301.5.2. Podstawy informacyjne       311.5.3. Teoria wyboru społecznego a utylitaryzm       321.6. Uwagi końcowe        34Rozdział IIPraktyczne aspekty pomiaru dobrobytu społecznego       352.1. Informacje o indywidualnych funkcjach użyteczności a funkcja dobrobytu społecznego       352.2. Pomiar dobrobytu w ramach mikroekonomicznej teorii rynku       432.3. Pomiar dobrobytu w ekonomicznej teorii rozkładów dochodów       462.3.1. Dobrobyt społeczny a nierówności w rozkładzie dochodów       462.3.2. Funkcja dobrobytu społecznego a nierówności w rozkładzie dochodów       512.3.3. Pomiar awersji do nierówności       552.3.4. Uproszczone funkcje dobrobytu społecznego       56Rozdział IIIStochastyczne ujęcie dobrobytu społecznego       613.1. Podejście stochastyczne a deterministyczne       613.2. Baza stochastycznego paradygmatu badań dobrobytu       633.3. Parametryczne rozkłady dobrobytu       663.4. Wyznaczanie parametrów rozkładu dobrobytu na podstawie parametrów rozkładu dochodów       723.4.1. Wyznaczanie parametrów rozkładu dobrobytu przy założeniu α = 1       723.4.2. Wyznaczanie parametrów rozkładu dobrobytu przy założeniu β = 1       733.4.3. Wyznaczanie parametrów rozkładu dobrobytuprzy założeniu ograniczeń na parametr ε awersji do nierówności       773.5. Problem wyboru parametrycznego wariantu społecznej funkcji oceniającej dochód       823.6. Kalibracja społecznej funkcji oceny dochodu z parametrem awersji do nierówności ε > 1       84Rozdział IVStochastyczne skale ekwiwalentności       874.1. Deterministyczne skale ekwiwalentności       874.1.1. Sformułowanie problemu skal ekwiwalentności       874.1.2. Parametryczne skale ekwiwalentności stosowane w praktyce       924.1.3. Arbitralność deterministycznych skal ekwiwalentności i problem ważenia       954.2. Koncepcja stochastycznych skal ekwiwalentności       984.3. Statystyczne aspekty stochastycznych skal ekwiwalentności      1034.3.1. Identyfikacja stochastycznych skal ekwiwalentności      1034.3.2. Estymacja stochastycznych skal ekwiwalentności      1054.3.3. Estymacja stochastycznych skal ekwiwalentności na podstawie teoretycznych modeli rozkładu dochodów      113Część II ZastosowaniaRozdział VStochastyczne skale ekwiwalentności dla Polski      1235.1. Materiał statystyczny      1235.2. Wyniki estymacji nieparametrycznych skal ekwiwalentności dla Polski w 2005 roku      1255.3. Wyniki estymacji parametrycznych skal ekwiwalentności dla Polski w 2005 roku      1405.4. Zmiany stochastycznych skal ekwiwalentności dla Polski w latach 1993–2005      1455.5. Zmiany rozkładów wydatków ekwiwalentnych w Polsce w latach 1993–2005      153Rozdział VIRozkłady dobrobytu w Polsce      1636.1. Teoretyczny rozkład wydatków      1636.2. Rozkład dobrobytu przy założeniu α = 1      1676.3. Rozkład dobrobytu przy założeniu β = 1      1716.4. Rozkład dobrobytu dla ε szacowanego metodą „środka przedziału”      1836.5. Zastosowanie kalibrowanych funkcji SFOD do porównywania dobrobytu      193Zakończenie      197Literatura      201";-;34.80;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 212 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-656-7.jpg
"W poszukiwaniu podstawpedagogiki humanistycznej";"Od fenomenologii Edmunda Husserla do pedagogiki fenomenologicznej";"Andrzej Ryk";978-83-7587-334-4;;"                Celem pracy jest próba skonstruowania podstaw pedagogiki humanistycznej w oparciu o analizę tzw. „rdzennej” fenomenologii Edmunda Husserla. Autor odsłania najpierw podstawowe cechy i założenia samej fenomenologii Husserla by następnie podążyć tropem jego kontynuatorów. W dalszej części pracy odsłania fenomenologiczne aspiracje w naukach społecznych. Efektem pracy jest podjęta próba aplikacji fenomenologii transcendentalnej do teorii i praktyki badawczej w pedagogice. Praca jawi się jako jedna z niewielu prac tego typu w pedagogice polskiej i wpisuje się w coraz szerzej reprezentowany motyw budowania pedagogiki w tzw. perspektywie podmiotowej.  Punktem wyjścia swojej rozprawy Andrzej Ryk czyni przekonanie, że: O ile fenomenologia nie jest obca dla profesjonalistów z dziedziny filozofii, o tyle nie jest już tak, jeśli chodzi na przykład o pedagogów. Powtarza to we wstępie dwukrotnie, przy czym niniejszy akapit jest tego najsilniejszym akcentem: Dlaczego więc fenomenologia? Po pierwsze dlatego, że choć sam kierunek jest na scenie filozofii już ponad sto lat to ciągle jest mało znany i rozumiany – szczególnie w środowisku pedagogów. Zarówno teoretyków jak i praktyków. Po drugie wydaje się, że wciąż istnieje w polskiej pedagogice niedosyt opracowań, monografii czerpiących z dorobku filozofii jako takiej. Ta swoista „czarna dziura” - jak wiemy - jest z jednej strony wynikiem okresu ideologicznego „zamrożenia” pedagogicznego pluralizmu, z drugiej zaś strony, wyraża chyba wciąż zbyt niski stan kultury filozoficznej wśród pedagogów. Po trzecie fenomenologia jest jednym z kierunków reprezentujących tzw. przełom antypozytywistyczny w nauce i kulturze. Jej znaczenie jest dla współczesnego rozwoju rozumienia tożsamości wiedzy fundamentalne. Próba więc uchwycenia najważniejszych „przyczółków” myślenia fenomenologicznego wydaje się być ważna i istotna z punktu widzenia podnoszenia ogólnohumanistycznej kultury pedagogicznej. [...]z recenzji prof. zw. dr hab. Bogusława Śliwerskiego  Książka dostępna w wersji elektroniczneje book i ibukw następujących witrynach:                                                              ";;"Wstęp        7I. Fenomenologia transcendentalna Edmunda Husserla jako nauka pewna i ścisła       151. Fenomenologia jako odpowiedź na zbłąkany racjonalizm pozytywizmu       152. Fenomenologiczny genesis       223. Husserlowski kartezjanizm       284. Fenomenologia transcendentalna Edmunda Husserla       325. Próba rekapitulacji – wydobycia najważniejszych wyznaczników fenomenologii transcendentalnej Edmunda Husserla       866. Wybrane oceny transcendentalnej fenomenologii Edmunda Husserla       88II. Wokół myśli Edmunda Husserla – wybrane egzemplifikacje       931. Diltheyowski świat życia       932. Istota aktów wczucia Edyty Stein      1013. Hermeneutyka jestestwa Martina Heideggera      1104. Hermeneuta myśli Edmunda Husserla – Roman Ingarden      1135. Fenomenologia Edmunda Husserla według Józefa Tischnera      1186. Maurice’a Merleau-Ponty’ego fenomenologia percepcji      1247. Hans-Georg Gadamer a Edmund Husserl      128III. Fenomenologiczne inspiracje w naukach społecznych      1311. Fenomenologiczne inspiracje w socjologii      1352. Fenomenologiczne inspiracje w psychologii według Amadeo Giorgiego i Clarka E. Moustakasa      1543. Fenomenologiczne inspiracje w pedagogice – wybrane ujęcia      163IV. Własne poszukiwania możliwości aplikacji fenomenologii transcendentalnej do teorii i praktyki badawczej w pedagogice      1931. Podstawowe założenie teoretyczne      1932. Założenia metodologii badawczej w pedagogice fenomenologicznej      2093. Etapy badania przeprowadzonego w perspektywie fenomenologicznej      2114. Kierunki badań w perspektywie fenomenologii Edmunda Husserla      216Wnioski i zakończenie      229Bibliografia      233Spis tabel      255Spis schematów       257";"Pedagogika jako nauka jest genetycznie związana z refleksją filozoficzną i humanistyczną. I mimo że na mapie pedagogiki współczesnej coraz więcej miejsca zajmują badania dążące do empirycznej operacjonalizacji i możliwie obiektywnego wyjaśniania rzeczywistości wychowawczej, nie można z niej usunąć pedagogiki humanistycznej. Celem takiej pedagogiki jest – jak w każdej nauce – formułowanie twierdzeń prawdziwych. O prawdziwości tej świadczy jednak nie procedura empirycznego dowodzenia, lecz poziom i sposób teoretycznego uprawomocnienia. Innymi słowy, pedagogika humanistyczna uwiarygodnia formułowane przez siebie interpretacje. Z tej perspektywy kapitalne znaczenie zyskują prace analizujące przesłanki badań w pedagogice humanistycznej i podstawy proponowanych w tym nurcie wykładni rzeczywistości wychowawczej. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Milerskiego";38.00;"Wydanie I, Kraków 2011, ";"Format B5, ";"Objętość 258 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-334-4.jpg
"Tożsamość grupowa dewiantówa ich reintegracja społeczna";"Część II";"Wiesława Ambrozika";978-83-7850-028-5;;"Książka powstała w gronie specjalistów podejmujących m.in. problemy resocjalizacji i readaptacji społecznej skazanych i ma na celu przybliżenie sytuacji społecznej osób zmarginalizowanych i wykluczonych, którzy nie mają podstawowych kwalifikacji i umiejętności, ani wiary oraz zwyczajnej zaradności potrzebnych w podejmowaniu codziennych zadań życiowych, co dodatkowo pogłębia się przez stygmatyzujące reakcje społeczeństwa, a także ukazanie trudności słabo jeszcze rozwiniętej pod tym względem działalności wspierającej i wzmacniającej.(…)  Zasadne jest analizowanie tego problemu i opracowywanie określonych rozwiązań oraz wdrażanie ich w konkretnych społecznościach lokalnych, w codziennej praktyce profilaktyczno-resocjalizacyjnej i socjalnej. Zamieszczone w książce teksty wskazują na rozległe obszary wiedzy teoretycznej i rozwiązań praktycznych niezbędnych do wieloaspektowych i pogłębionych studiów nad problematyką tożsamości grupowej dewiantów oraz kierunków działań opiekuńczych, wychowawczych i terapeutycznych, jakie powinny być podejmowane w programach reintegracji społecznej byłych przestępców.   Profesorowi dr. hab. Lesławowi Pytce,wielkiemu humaniście, mędrcowi, współtwórcy Warszawskiej Szkoły Pedagogiki Resocjalizacyjnej,poecie, wspaniałemu człowiekowiZ okazji 4o-lecia pracy naukowejUczniowie i Przyjaciele  Polecamy również:Tożsamość osobowa dewiantów a ich reintegracja społecznaCzęść IAnna Kieszkowska (red. nauk.) ";;"Charyzmatyczna osobowość pedagoga (refleksje)            7Wprowadzenie        17Rozdział IW stronę zintegrowanego społeczeństwaAndrzej BałandynowiczPodmiotowość osoby i dobro wspólne w procesie reintegracji społecznej a system probacji        23Henryk MachelDewiacyjna tożsamość grupowa skazanych a ich readaptacja i reintegracja społeczna        41Irena PospiszylIdentyfikacja z grupą jako sposób rozwiązywania problemów własnej tożsamości        53Ewa WysockaResocjalizacja z perspektywy psychologii pozytywnej – założenia teoretyczne w kontekście zadań pedagogiki resocjalizacyjnej (przekształcania tożsamości dewiacyjnej)         63Kazimierz PospiszylTerapia grupowa – popularność metody jako znak czasu        89Rozdział IIKryzys tożsamości dzieci i nieletnich – formy przezwyciężaniaIrena MudreckaŚwiadomość odpowiedzialności w kontekście tożsamości indywidualnej młodzieży skonfliktowanej z prawem           97Maciej BernasiewiczSpołeczność korekcyjna dzieci i młodzieży niedostosowanych społecznie jako forma reintegracji społecznej         115Małgorzata MichelGra w wykluczenie społeczne w świecie płynnej nowoczesności         127Łukasz SzwejkaOdrzucenie rówieśnicze – przesłanki dla praktyki pedagogicznej na terenie szkoły        143Karina DzierżanowskaWrażliwość na odrzucenie a pozycja i status socjometryczny w grupie rówieśniczej dzieci wywodzących się z rodzin emigrantów zarobkowych         153Anna WojnoTowarzyscy odizolowani – tożsamość uwikłanych w cyberprzestrzeń        169Joanna Sztuka, Justyna KusztalReintegracyjny wymiar programów wsparcia rówieśniczego na tle współczesnych tendencji w zapobieganiu niedostosowaniu społecznemu i przestępczości młodzieży        181Monika Wojtkowiak, Katarzyna Potaczała-PerzMediacja jako forma wspomagania umiejętności społecznych oraz rozwiązywania problemów jednostki i grupy        195Rozdział IIIInterakcje społeczne i warunki integracjiSylwia Badora, Elena KarpuszenkoTożsamość przestępczyń. Raport z badań         213Monika MarczakUwięziona jednostka czy uwięziona rodzina? O funkcjonowaniu rodzin osób przebywających w warunkach izolacji więziennej         233Robert Opora, Agnieszka GłogowskaPotrzeby seksualne kobiet w kontekście izolacji więziennej – dewiacja czy alternatywa        245Sławomir Przybyliński„Czy ja wyglądam na zabójcę?”– czyli skazani „niebezpieczni” o sobie i swoim życiu        261Anna KieszkowskaWolność, wybór, odpowiedzialność i zobowiązanie przed sobą i grupą w warunkach probacji        271Agnieszka Barczykowska, Maciej MuskałaSankcje pośrednie w amerykańskim i angielskim systemie kar – szanse i zagrożenia        287Eliza MazurSzanse i bariery readaptacji społecznej        303Sonia DierzyńskaDziałalność reintegracyjna Drug Court w Stanach Zjednoczonych Ameryki         319";"  Reintegracja społeczna dewiantówFunkcjonowanie w społeczeństwie oznacza dopasowanie się do pewnych reguł zachowania, do norm powszechnie akceptowalnych. Jednak świadomości grupowej towarzyszy nieodłączne postrzeganie otoczenia przez pryzmat jednostki, nas samych i tę odrębność również chcemy zaznaczyć. Codzienność oznacza bowiem współistnienie tożsamości społecznej i indywidualnej oraz nieustanne poddawanie siebie i innych próbom, ale też przyjęcie postaw ugodowych, zawieranie kompromisów.Charakter naszych relacji z otoczeniem uzależniony jest zarówno od naszych cech osobowych, jak i od rodzaju grupy oraz jej członków, a komunikacja zakłada istnienie sprzężenia zwrotnego czyli odpowiedzi na wysyłane przez nas informacje. Współistnienie zakłada również wpływ, jaki inni wywierają na naszą świadomość, nasze postawy i zachowania, a także to, w jaki sposób my oddziałujemy na innych. Przemiany te są szczególnie widoczne w XXI wieku, bowiem przed współczesnym, tzw. ponowoczesnym społeczeństwem, stoją nowe wyzwania. Coraz częściej przemiany te pociągają za sobą również dezintegrację osobowości, czyli istnienie jednostek wykluczonych społecznie, przekraczających normy powszechnie obowiązujące, w tym normy prawne. Co więcej: problem ten będzie ulegał pogłębieniu.O jednostkach obarczonych piętnem dewianta, o osobach odznaczających się niskimi kompetencjami społecznymi i kwalifikacjami zawodowymi, a także o działaniach na rzecz reintegracji i reorganizacji grup wobec problemów związanych z readaptacją możemy przeczytać w publikacji Oficyny Wydawniczej Impuls Tożsamość grupowa dewiantów a ich reintegracja społeczna. Książka pod redakcją naukową Wiesława Ambrozika i Anny Kieszkowskiej to druga część opracowania adresowanego nie tylko do osób zajmujących się zawodowo resocjalizacją, do terapeutów uzależnień, pedagogów i psychologów, ale również do osób, które zetknęły się z problemami wykluczenia społecznego.Na zawartość książki składają się teksty specjalistów, którzy zajmują się m.in. kwestiami dewiacyjnej tożsamości grupowej skazanych, identyfikacji z grupą, resocjalizacji, popularności terapii grupowej, świadomości odpowiedzialności u młodzieży skonfliktowanej z prawem, tożsamości uwikłanych w cyberprzestrzeń czy potrzeb seksualnych w kontekście izolacji więziennej. Wszystkie one poruszają istotne dla rozwoju społeczeństw kwestie, w tym problemy wynikające ze społecznego niedopasowania, wykluczenia oraz trudności readaptacji.Jest to pozycja niezmiernie ważna, a także pomocna zarówno w zrozumieniu skali zjawiska marginalizacji jednostek, jak i w organizowaniu form pomocy. Uświadamia także czytelnikowi, że niezależnie od jego podejścia do osób wykluczonych, nie można ich nie zauważać, bowiem jednostki takie będą stanowiły coraz liczniejszą grupę. Publikacja Tożsamość grupowa dewiantów a ich reintegracja społeczna nie tylko otwiera nam oczy na istniejący stan rzeczy, ale i uwrażliwia, dając nadzieję na nowe rozwiązania systemowe, a nawet, na zmianę postawy społecznej.  źródło: www.granice.pl W świecie ponowoczesności zmienia się tożsamość jednostki, która poddana wtórnej socjalizacji, żyje w warunkach, w których jest zmuszana do przyjmowania odmiennych, a nierzadko nawet sprzecznych ze sobą obrazów siebie, związanych z pełnionymi rolami. Poza światem wirtualnym podobnie działa świat izolacji i ,,świat wykluczenia społecznego”.Problem tożsamości jest o tyle ważny, że stanowi warunek egzystencji jednostki i uczestników życia społecznego, silnie ingeruje w działania i motywacje społeczne, co wynika w dużej mierze z transformacji ustrojowej, przemian społecznych w kraju i zmiany pozycji roli społecznej jednostki w grupie, a także z określonych więzi społecznych z tymi zbiorowościami. W obliczu wielu pokus i zagrożeń współczesnego świata, ciągle rodzi się obawa o to – kim jestem, ale także o to – czy wybór określonego celu prowadzi do wolności czy już izolacji. Udział w życiu społecznym, adaptacja do warunków środowiska otwartego są niezbędnymi warunkami życia i rozwoju każdego człowieka, a w szczególności osób resocjalizowanych.Zamieszczone w książce teksty wskazują czytelnikowi rozległe obszary wiedzy teoretycznej, niezbędne do wieloaspektowych i pogłębionych studiów nad problematyką tożsamości grupowej i konieczności sformułowania określonego kierunku działań opiekuńczych, wychowawczych i terapeutycznych w ramach reintegracji społeczeństwa. Prof. zw. dr hab. Bronisław Urban ";48.00;"Wydanie II, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 328 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-028-5.jpg
"Doktor klaun!";"Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa";"Przemysław Paweł Grzybowski";978-83-7850-031-5;;" Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa to pierwsza w Polsce bogato ilustrowana monografia na temat terapii śmiechem i działalności doktorów klaunów – wspaniałych ludzi z czerwonymi nosami, znanych miłośnikom filmu Patch Adams.Została w niej ukazana rola śmiechu w życiu chorych, cierpiących i umierających, a także ich bliskich, troszczącego się o nich personelu placówek medycznych i opiekuńczych oraz wolontariuszy. Śmiech został przedstawiony jako czynnik poprawiający jakość życia i środek przekraczania granic między ludźmi, dzięki czemu możliwe są wzajemne poznanie, dialog, przyjaźń itp. Czytelnik znajdzie tu podstawy teoretyczne, historię, liczne przykłady zastosowań terapii śmiechem oraz charakterystykę działań doktorów klaunów w perspektywie międzynarodowej.Książka zawiera obszerny poradnik metodyczny (m.in. zestawy gier i zabaw); przewodniki bibliograficzne, filmowe, internetowe odsyłające do kilku tysięcy źródeł; a także wybór wzorów dokumentów niezbędnych wolontariuszom. Wyjątkowym dodatkiem jest płyta DVD z filmami i fotografiami dotyczącymi pracy doktorów klaunów z Argentyny, Danii, Peru i Polski. Opracowanie to przeznaczone jest dla osób, które chciałyby poprawiać jakość życia innych ludzi i własną – zwłaszcza za pomocą śmiechu. Z pewnością zainteresuje lekarzy, pielęgniarki, terapeutów, nauczycieli, pracowników socjalnych, studentów medycyny i nauk o zdrowiu, psychologii, pedagogiki, animatorów świetlic i kół zainteresowań, członków organizacji pozarządowych, wolontariuszy itp. Stanowi niezbędną pomoc dla osób piszących prace dyplomowe na temat terapii śmiechem i wolontariatu oraz zainteresowanych problemami edukacji międzykulturowej.Książka zawiera osiem filmów zapisanych na płycie DVD!           Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.    ";;"Fragmenty recenzji wydawniczych          9Wprowadzenie – uzasadnienie wyboru tematu i założenia metodologiczne        13Część pierwszaTerapia śmiechem a działalność doktorów klaunów1. Podstawowe pojęcia wykorzystane w pracy    Śmiech, radość i wspólnota śmiechu        23    Terapia śmiechem        26    Inny, Obcy i pogranicze kulturowe        27    Doktor klaun        312. Założenia i praktyka terapii śmiechem    Śmiech i jego właściwości        35    Przesłanki historyczne i ideologiczne terapii śmiechem        41        Przesłanki historyczne        41        Przesłanki ideologiczne        47    Terapia śmiechem w sferze publicznej        52        Medytacje, sesje i kluby śmiechu        52        Śmiech i uśmiech w placówkach medycznych i opiekuńczych        583. Placówka medyczna jako pogranicze kulturowe    Chorzy i pacjenci jako Obcy        63    Relacje personel – pacjent        714. Od terapii śmiechem do klaunowania    Klasycy idei        83        Norman Cousins        83        Raymond Moody       88        Patch Adams        94        „Fałszywy prorok” Norman Bevin      101    Błazen i klaun w życiu społecznym      102        Błazen      102        Klaun      104        Klauni w sztuce zaangażowanej      108        Prekursorzy doktorów klaunów      111    Ideologiczne podstawy działalności doktorów klaunów      1135. Działalność doktorów klaunów w kontekście instytucjonalnym    Lokalne organizacje i inicjatywy      121        Klaun Robo      121        Cyrk Wielkiego Jabłka      122        Doktor Śmiech i organizacje francuskie      124        Fundacja „Dr Clown”      127        Wyjątkowe inicjatywy      128    Współpraca międzynarodowa      133        Projekt Sieć dla Belen      139        Projekt Singureni      1506. Doktor klaun jako wolontariusz    Doktor klaun w placówce medycznej i opiekuńczej      157        Wejście do placówki      157        Zmagania z monotonią      161        Przestrzeń i przedmioty podopiecznych      163        Muzyka      166        Rozmowy      167    Doktor klaun w relacjach społecznych      168        Role i funkcje doktora klauna      168        Wyjątkowe odwiedziny      174    Doktor klaun jako partner w zabawie i rozrywce      181        Organizowanie gier i zabaw      181        Alternatywne formy zabawy      1897. Uwagi i rady doświadczonych doktorów klaunów    Patch Adams o odwiedzinach      197    Praktycy o pracy doktorów klaunów w placówkach medycznych    i opiekuńczych      210        Zakazy      223    Troska o własną jakość życia      226    Wyposażenie doktora klauna      228    Przygotowania do międzynarodowej wyprawy      2318. Wolontariusze Fundacji „Dr Clown” o sobie i swojej pracy    Działalność doktorów klaunów w opiniach wolontariuszy      247    Z pamiętnika doktora klauna      266Podsumowanie i wnioski      301Bibliografia      307Spis zawartości płyty DVD      323Spis ilustracji      324Część drugaNiezbędnik wolontariuszaPrzygotowanie do pracy i integracja zespołu      329    Warsztat dla doktorów klaunów     329    Sesja terapii śmiechem      335Przewodnik bibliograficzny      343    Humor i śmiech w teorii      343    Humor i śmiech w medycynie i naukach o zdrowiu      350    Humor i śmiech w kontekstach psychologicznych      361    Terapia śmiechem w teorii i praktyce      365    Błazen i klaun (opracowania naukowe i biografie)      370    Doktor klaun (poradniki, wspomnienia, opracowania naukowe)      372    Wolontariat (poradniki, opracowania naukowe)      376    Chorowanie, umieranie, cierpienie, bajki terapeutyczne     (książki dla dzieci i młodzieży)      378    Chorowanie, umieranie, cierpienie (książki dla dorosłych)      379    Alternatywne formy terapii w teorii i praktyce      382    Poradniki na temat gier i zabaw      385Przewodnik filmowy      387    Doktor klaun i terapia śmiechem      387    Chorowanie, niepełnosprawność, umieranie (filmy fabularne i reportaże)      388Przewodnik internetowy      391    Klauni i doktorzy klauni      391    Śmiech w terapii i edukacji, kluby i szkoły śmiechu      397    Badania naukowe humoru, komizmu i śmiechu      398    Czasopisma na temat humoru, komizmu i śmiechu w różnych kontekstach      399    Portale humorystyczne, ciekawostki na temat humoru i śmiechu     w różnych kontekstach      400Wyposażenie sali śmiechu – wybór zabawnych lektur oraz filmów, słuchowisk     i koncertów      403    Materiały dla dzieci i młodzieży      403        Lektury      403        Komedie i filmy familijne      408        Słuchowiska, koncerty, piosenki      410    Materiały dla dorosłych      411        Lektury      411        Komedie      418        Przedstawienia teatralne, widowiska kabaretowe i muzyczne      424        Słuchowiska, koncerty, przedstawienia, piosenki      426    Gry i zabawy      429        Wyliczanki      429        Zajęcia grupowe      432            Zajęcia bez rekwizytów      432            Zajęcia z rekwizytami      436            Pląsy      437            Zabawy z dotykiem      441Wybór dokumentów      443    Ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie      443    Statut Fundacji „Dr Clown”      452    Ramowy opis stanowiska pracy Fundacji „Dr Clown”      461    Porozumienie o wykonywaniu świadczeń wolontarystycznych     Fundacji „Dr Clown”      463    Regulamin pracy zespołu wolontariuszy „Wesoła rodzinka”      467";"Książka Przemysława Grzybowskiego pt. Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja międzykulturowa  ukazała się w 2012 r. i zdobyła od tego czasu wiele nagród: nagrodę  jury i internautów w plebiscycie Portalu wydawców granice. pl na  „Najlepszą książkę psychologiczną 2012” w kategorii „Książka  popularnonaukowa” oraz nagrodę internatów w plebiscycie na „Najlepszą  książkę na jesień 2012” w kategorii „Poradniki”.Praca  jest rzetelną prezentacją praktyki społecznej o charakterze  terapeutycznym i pedagogicznym, polegającej na nawiązywaniu i  utrzymywaniu przez dorosłych będących zawodowymi lub amatorskimi  klaunami znaczących relacji z dziećmi zagrożonymi wykluczeniem  społecznym, zwłaszcza chorymi. Podstawą dla tych relacji jest  przekonanie – poparte wieloma badaniami – iż śmiech odgrywa pozytywną  rolę w procesie terapii, wzmacnia cierpiące dzieci, pozwala im na  oswojenie sytuacji inności, w której znalazły się z racji swojej  choroby. Autor analizuje również w tym kontekście zjawisko wolontariatu,  pokazuje z jednej strony potrzebę takiego zaangażowania, z drugiej  pozytywne rezultaty, jakie z niego wynikają. Wreszcie, co wydaje się  najbardziej interesujące w tytule książki, działalność doktorów klaunów  jest interpretowana jako wyraz edukacji międzykulturowej, i nie chodzi  tu o wielość kultur w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, ale o dogłębne  różnice kulturowe istniejące między światem ludzi zdrowych, a światem  ludzi chorych, między ruchliwą ulicą i zatłoczonym chodnikiem a  szpitalem lub hospicjum, które są usytuowane tuż obok, między pokojem w  domu rodzinnym, w którym jeszcze niedawno przebywało dziecko, a salą  szpitalną, w której znajduje się ono aktualnie. Inność – oto, co w  pierwszej kolejności interesuje Przemysława Grzybowskiego. Świat Innego  nie jest moim światem, trudno jest do niego wejść, zrozumieć go i w nim  zamieszkać. Ta trudność staje się jeszcze większa, gdy Inny jest chory,  cierpiący, umierający. Trudno wówczas liczyć na jego inicjatywę w  nawiązywaniu relacji, na jego aktywność, na jego „pierwszy krok”.Jean  Foucart (2004), belgijski socjolog, autor książki Socjologia  cierpienia, pisze, że człowiek chory doświadcza tzw. zerwania  transakcyjnego. Foucart (2004) rozumie je w ten sposób, że traci on  zdolność negocjacji swojego statusu społecznego. Ludzie zdrowi negocjują  ten status w różny sposób, rywalizując ze sobą, wchodząc w konflikty,  współpracując. Również dzieci negocjują swój status poprzez gonitwy,  przepychanki, siłowanie się. Tym wszystkim działaniom towarzyszy jasny  komunikat wysyłany przez uczestników interakcji – jesteśmy sobie równi,  nasze statusy są podobne, dziś ty możesz mieć przewagę, a jutro ja. Otóż  w chorobie tego rodzaju transakcje zostają zerwane. Między zdrowym i  chorym pojawia się przepaść, która uświadamia jednemu i drugiemu, że  pole negocjacji znikło, że nie ma już wspólnego gruntu, na którym można  stanąć, aby rywalizować – skończył się bowiem czas, gdy raz wygrywałeś  ty, a raz ja. Teraz jako człowiek chory w ogóle nie mogę stanąć do  rywalizacji, nie miałbym w niej szans ani dziś, ani jutro. Foucart  (2004) kreśli pesymistyczny obraz choroby, przedstawia ją jako stan, w  którym chory zamyka się definitywnie w swoim świecie pełnym cierpienia,  lęku, niepewności i samotności. Jest w tym stanie podobny do biblijnego  Hioba, skarży się na swój los, ale nie po to, aby ktoś udzielił mu  rozsądnej odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia, ale po to, aby inni  spróbowali dotrzeć do niego, zdołali współodczuwać wraz z nim. Tyle  Foucart.Przemysław  Grzybowski (2012) jest świadomy tej głębokiej tęsknoty ludzi chorych,  zwłaszcza chorych dzieci. Wie też, że zdrowy nie zdoła wejść do  szczelnie zamkniętego świata chorego. Jedynym sposobem spotkania między  nimi jest zaproszenie chorego do innego świata, skłonienie go do  opuszczenia pełnej niepewności przestrzeni, w której zamknęło go  cierpienie. Instrumentem ponownego nawiązania relacji staje się śmiech.  Doktor klaun wchodzi do świata Innego i tworzy grunt, na którym możliwe  staje się według słów Foucarta ponowne nawiązanie transakcji.Śmiech  jako narzędzie nawiązywania i pogłębiania relacji między ludźmi znany  był od dawna. Przemysław Grzybowski pisze o tym obficie w swojej  książce, prezentuje rozmaite teorie śmiechu, a także koncepcje dotyczące  go, rozwijane przez wybitnych myślicieli. Każda z tych koncepcji  podkreśla, że w śmiechu jest coś twórczego, ożyw- czego,  oczyszczającego. Autor w tym kontekście często mówi o katharsis, greckim  słowie oznaczającym zerwanie wewnętrznych więzów, nabranie powietrza  głęboko w płuca, zrzucenie z siebie rozmaitych ciężarów. Śmiech daje  energię, pozwala nie tylko na chwilę zapomnieć o przytłaczających nas  cierpieniach i lękach, ale również zobaczyć je w innej perspektywie,  mniej dramatycznej. Filozof Henri Bergson napisał pod koniec XIX wieku  trzy eseje o śmiechu, które następnie wydał jako jedną książkę pt.  Śmiech w 1924 r. Bergson (1924/2010) interpretuje śmiech jako zdrową  reakcję tego, co duchowe w człowieku, na to materialne. Pisze, że nasza  materialność jest źródłem powtarzalności, statyczności i rutyny w naszym  życiu. Popadamy w te stany automatycznie, nie zdając sobie z tego  sprawy, często ze względu na własną wygodę. Wydaje się, że te stany  swoistego bezruchu, którym towarzyszy twarz pozbawiona wszelkich emocji i  wzrok wbity w bliżej nieokreślony punkt w przestrzeni, są bardzo często  stanami ludzi chorych. Przemysław Grzybowski mówi o nich jako o  monotonii. Choroba, cierpienie, umieranie pogłębiają te stany, wpychają  chorego coraz głębiej i głębiej w jego materialność. Śmiech wyrywa go z  tego stanu, rozprasza rutynę, wprowadza dynamikę, zaskoczenie,  oryginalność i twórczość. Oto na tle niezmieniającej się od wielu dni i  tygodni ściany szpitalnego pokoju pojawia się kolorowa postać, z  czerwonym nosem i mnóstwem, cytowanych na zamówienie piosenek,  przyśpiewek, dowcipów. To, co duchowe w człowieku, odzyskuje należną  sobie rangę, życie wytryska ponownie z wielką energią.Książka  Przemysława Grzybowskiego pokazuje, obok wielu ważnych rzeczy  związanych z praktyką wspierania chorych dzieci, także wielkość i  godność pedagogiki. Pedagogika, która często w opiniach przedstawicieli  innych dyscyplin naukowych jest prezentowana jako nauka mało „naukowa”,  ujawnia w takich projektach badawczych jak Doktor klaun swoją wielką  żywotność i swój głęboko humanistyczny wy- miar. Słynny amerykański  psycholog i filozof, William James, w pierwszym akapicie swojego wykładu  do studentów pt. Dobra Nowina o odprężeniu stwierdził, że wielu ludzi  zwraca się z wielkimi oczekiwaniami do psychologii i aby te oczekiwania  zostały spełnione, musi ona pokazać, że przynosi pozytywne owoce w  pedagogii i terapii (James, 2010). Podobne słowa możemy wypowiedzieć  odnośnie do pedagogiki. Takie projekty jak Doktor klaun świadczą, że  pedagogika przynosi bardzo pozytywne owoce zarówno w praktyce  wychowania, jak i terapii.BibliografiaBergson,  H. (1924/2010). Śmiech: esej o komizmie (S. Cichowicz, Tłum.). Kraków:  KR. Foucart, J. (2004). Sociologie de la souffrance. Bruxelles: De  Boeck.Grzybowski, P. (2012). Doktor klaun! Terapia śmiechem, wolontariat, edukacja między- kulturowa. Kraków: Wydawnictwo Impuls.James, W. (2010). Życie i ideały (P. Kostyło, Tłum.). Bydgoszcz: Wydawnictwo Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego.Piotr KostyłoUniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, Instytut Pedagogiki     W  1998 roku znany wszystkim aktor, Robin Williams wystąpił w filmie  „Patch Adams" jako postać tytułowa. Tego nietypowego lekarza po  przejściach pokochało wielu ludzi na całym świecie. Patch Adams nie raz  wykazał się ogromną empatią i niesamowitym poczuciem wrażliwości,  spełniając marzenia pacjentów szpitali, traktując ich jak ludzi i  przyjaciół, nie jak pacjentów czy numery sal, a przede wszystkim  wywołując na ich twarzach uśmiech, niezależnie czy chodziło o małe  dzieci, czy osoby w podeszłym wieku. Moc tego uśmiechu miała ogromny  wpływ nie tylko na samopoczucie chorych, ale także na ich ogólny stan  zdrowia. Był to przełom, ponieważ nikt wcześniej nie zastanawiał się nad  rolą uśmiechu.Przemysław Paweł Grzybowski jest doktorem nauk humanistycznych w  zakresie pedagogiki, adiunktem w Katedrze Pedagogiki Ogólnej i  Porównawczej w Bydgoszczy, opiekunem Akademickiego Centrum Wolontariatu,  wolontariuszem ruchu doktorów klaunów Patcha Adamsa oraz podróżnikiem i  tłumaczem. Przede wszystkim jest człowiekiem, który docenił radość i  leczącą siłę uśmiechu, czego dowodem jest napisana przez niego książka –  „Doktor Klaun! Terapia uśmiechem, wolontariat, edukacja  międzykulturowa".Książka ta jest niebywale dokładnym, ciekawym, bogato ilustrowanym  kompendium wiedzy dotyczącym wpływu uśmiechu na drugiego człowieka i  szeroko pojętej kategorii odczuwania przez innych radości oraz  przyjemności. Całość podzielono na dwie główne części: „Terapia  uśmiechem a działalność Doktorów Klaunów" oraz „Niezbędnik  wolontariusza". Autor zawarł w nich opis podstawowych pojęć, które  pojawiają się w książce, przedstawił założenia i praktyczne efekty  terapii uśmiechem, wskazał jak należy rozumieć wszelkie placówki, w  których stosowana jest ta forma pomocy, przedstawił najważniejsze  postaci, które miały znaczący wpływ na rozwój nauk dotyczących terapii  śmiechem, pokazał jak widziana jest działalność klaunów w kontekście  instytucjonalnym, opisał pracę wolontariuszy oraz wyodrębnił konkretne  wskazówki do pracy o charakterze klauna i wolontariusza. Ponadto  stworzył swego rodzaju niezbędnik idealny, który zawiera wszystkie  podstawowe materiały, jakie są potrzebne osobom chcącym przeprowadzać  taką formę terapii. Wyszczególnił konkretne pomoce bibliograficzne,  filmy, źródła internetowe, spisał najpotrzebniejsze gry i zabawy oraz  zaznaczył, na co należy zwracać uwagę pracując z osobami dorosłymi i jak  w ogóle stworzyć pozytywną atmosferę, którą zaakceptują wszyscy  członkowie ewentualnych grup.Należy pamiętać, że powyższa książka jest podręcznikiem – publikacją  naukową, po której nie można spodziewać się lekkiej literatury  bestsellerowej. Jest to dokładne kompendium, z którego można czerpać  wiedzę garściami. Książkę urozmaicono licznymi fotografiami, wyposażono  ją w przykładowe pomoce i stworzono w niej konkretne plany zajęć, które  można wykorzystać. Co więcej, do książki dołączono płytę DVD, na której  znajdują się opisywane utwory i materiały. Podczas czytania tej  obszernej historii byłam pod ogromnym wrażeniem – wcześniej nie zdawałam  sobie sprawy, że o terapii śmiechem można aż tyle napisać. Jednocześnie  bardzo mnie to cieszy, ponieważ literatura w tym zakresie zwyczajnie  nie istnieje, przynajmniej trudno było ją znaleźć do tej pory. Myślę, że  mogę wymienić tylko jedną wadę tego podręcznika – jest on ciężki. Nie  nadaje się do przenoszenia ze względu na mosiężność. Jednak oprócz tej  jednej rzeczy, która nie przypadła mi do gustu, o pozostałych treściach  zawartych w książce czy formach ich przekazu nie mogę powiedzieć złego  słowa.Przemysław Paweł Grzybowski, niczym sam Patch Adams podszedł do tematu  humorystycznie, tworząc niesamowicie szczegółowy podręcznik, przydatny  nie tylko w pracy lekarskiej, ale także pedagogicznej, czy zwyczajnie  domowej. Ogromnie cieszę się, że miałam okazję przeczytać tę książkę i  zachęcam wszystkie zainteresowane osoby, by również po nią sięgnęły,  ponieważ naprawdę warto. Gwarantuję, że nie raz sami się uśmiechniecie  podczas zgłębiania wiedzy w niej zawartej. Polecam! źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/15350-doktor-klaun    Boże, po stokroć święty, mocny i uśmiechniętyIżeś stworzył papugę, zaskrońca, zebrę pręgowanąkazałeś żyć wiewiórce i hipopotamomteologów łaskoczesz chrabąszcza wąsamidzisiaj, gdy mi smutno i duszno, i ciemnouśmiechnij się nade mną.Jan Twardowski Suplikacje[1] Recenzjom  książek, dysertacji na ogół przyświeca powaga, zagłębienie w  semantyczność pojęć i zgodność metodologiczną. Biorąc do ręki tekst  Prze­mysława Grzybowskiego, przypomniałem sobie powyższy wiersz księdza  Jana, księdza który w swojej istocie bycia postrzegał świat przez  pryzmat Boga RA­DOŚCI, Boga o którym pisze rabbi Brandstaetter (2003,  s.320) „Jonasz ben Am­mitaj ruszył w powrotną drogę do ojczyzny, wciąż  mając w oczach uśmiech Nie­widzialnego”.Czym  jest recenzowana książka, można zamiast stron mądrych i elokwentnych  wywodów napisać, że jest ową drogą powrotną, jest ową papugą,  zaskrońcem, tym wszystkim, co łaskocze teologów, lekarzy, psychologów –  jest drogą pod prąd. Przemysław Grzybowski nie bagatelizuje metodologii i  seman­tyki, ale w zgodzie z nimi pisze o czymś, co wydaje się mało  poważne, a tak naprawdę jest powagą samą w sobie. Nie pisze On o  wesołkowatości, o błazno­waniu, ale o tym, o czym w powadze kitli  lekarskich, katedr naukowych i testów psychologicznych zapomnieliśmy, o  tym, że najlepszym lekarstwem jest prosty śmiech, śmiech nie z kogoś,  ale dla kogoś.Doktor klaun! to umiejętna kompilacja świetnie dobranej teorii, w tym głębokich przemyśleń z praktyką, jak śmiać się dla kogoś.Prof. nadzw. dr hab. Józef Binnebesel – Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej i Nauk Społecznych w Łodzi  Przedłożone  do recenzji opracowanie nie jest [...] tylko książką ukazującą pracę  tytułowego doktora klauna, ale także prezentującą szeroko pojęte  działa­nia na rzecz osób wymagających wsparcia emocjonalnego. To również  książka o terapii, śmiechu, relacjach ludzkich osadzonych w  perspektywie środowisk różnych kultur. Ponadto to zbiór praktycznych  wiadomości o wolontariacie i fa­chowej profesji. To zatem praca  interdyscyplinarna łącząca wiedzę z różnych obszarów, między innymi:  medycyny, pedagogiki terapeutycznej i opiekuńczej, psychologii, a także  socjologii. Nie brakuje w niej wątków antropologicznych i historycznych.  Wszystkie one stanowią starannie dobrany kontekst terapii śmiechem.  [...]Ponieważ  śmiech to przede wszystkim element naszego codziennego ży­cia, w  książce nie brakuje praktycznych odniesień. Druga część jest skarbnicą  wiedzy praktycznej – przydatnej wolontariuszom, opiekunom, rodzicom i  wielu innym ludziom. Wysoko zatem oceniam pomysł pracy, podkreślając jej  wartość poznawczą dla polskiego czytelnika. [...] Jest swoistym wzorcem  praktycznych zastosowań nauki lub odwrotnie wyprowadzania z praktyki  koncepcji nauko­wych. Uznaję zatem tę książkę za wyjątkowe opracowanie  popularnonauko­we, które spełnia warunki pracy naukowej oraz przewodnika  praktycznego zawierającego prócz instrukcji także wiele interesujących,  dla przeciętnego czytelnika, informacji. [...] Projekt napisania  książki o geloterapii tak komple­mentarnej w aspekcie ujęć teoretycznych  i jednocześnie osadzonej w praktyce należy uznać za zadanie karkołomne.  Dokładna analiza treści przedłożonego do recenzji opracowania pozwala  stwierdzić, że z projektu tego Autor wywiązał się doskonale.Książka  Doktor klaun! jest doskonałym przykładem wykorzystywania teo­rii w  praktyce. Autor sprawnie ukazuje teoretyczne podstawy terapii śmiechem, a  następnie wykorzystuje je w praktycznych odniesieniach, wszystko nie  tylko popiera przykładami, ale uzupełnia również zbiorem konkretnych  wskazówek przyjmujących postać kompletnego poradnika. Treść książki  wypełnia zatem lukę w teorii terapii dotyczącą geloterapii oraz  porządkuje praktyczny jej wy­miar.Oceniając  pracę, warto podkreślić jej logiczny układ, przejrzystość i po­prawność  merytoryczną. [...] Zapewne będzie cieszyła się uznaniem nie tylko  teoretyków, szczególnie osób zajmujących się terapią, ale także, a może  przede wszystkim praktyków – terapeutów, wolontariuszy, opiekunów,  asystentów osób niepełnosprawnych i wielu innych ludzi podejmujących  działania na rzecz osób będących w trudnej sytuacji życiowej.Prof. nadzw. dr hab. Zenon Gajdzica – Uniwersytet Śląski w Katowicach   Ta  książka jest jak piękny witraż. Rzuca całkiem nowe światło na tematy­kę  terapii śmiechem. Składa się też z wielu magicznych i barwnych  elementów. Każdy jej fragment jest bowiem zarówno zbiorem  komplementarnych infor­macji, jak i bodźcem wywołującym u czytających  wiele dobrych emocji. To co postrzegam jako jej wielką zaletę, to fakt,  iż łączy ona zarówno rzetelną wiedzę metodyczną i praktyczną –  spełniając wymogi podręcznika akademickiego oraz doświadczenia i  wypowiedzi praktyków, osobiste refleksje – wspomnienia z pracy w roli  klauna i obserwacje samego autora. Ta pozycja jest żywa, napisana  językiem ciekawym i przystępnym, a poprzez przywołane historie  wolontariu­szy i samego twórcy staje się rzeczywiście niezbędnikiem  każdego terapeuty czy tylko pasjonata gelotologii – codziennego  praktykanta radości.Polecam z uśmiechem i ku rozwojowi osobistemu i zdrowotnemu czytel­ników.Katarzyna Dera –  Fundacja „Dr Clown”[1] Cyt. za: R.Brandstaetter: Krąg biblijny. Wydawnictwo M, Kraków 2003.   ";60.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 472 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-031-5.jpg
"Metoda projektów w pracy nauczyciela wychowania fizycznego";"Praktyczny przewodnik";"Urszula Kierczak";978-83-7587-965-0;;"„Metoda projektów w pracy nauczyciela wychowania fizycznego”  to publikacja napisana przez nauczyciela praktyka, dla innych nauczycieli. Zawarte w przewodniku informacje umożliwią każdemu nauczycielowi realizację zadań edukacyjnych metodą projektów. Przepisy prawa oświatowego wprowadzają obowiązek realizacji metody projektów przez uczniów gimnazjum, ale także w szkole podstawowej i ponadgimnazjalnej warto realizować zadania tą metodą.Metoda projektów jest najbardziej twórcza i jednocześnie najpełniej kształcąca  kompetencje kluczowe. Każdy współczesny nauczyciel powinien włączyć ją do swojego warsztatu pracy. Także nauczyciele wychowania fizycznego powinni realizować zadania dydaktyczne z wykorzystaniem metody projektów. W pierwszej części przewodnika znajdują się  podstawowe  wiadomości teoretyczne dotyczące metody projektów. W zwięzły i prosty sposób zostały przedstawione informacje o tym, czym jest projekt edukacyjny i na czym polega metoda projektów.  W drugiej części przewodnika opisane są przykłady zrealizowanych projektów edukacyjnych. Publikacja zawiera wzory wszystkich dokumentów, które powinny powstać w czasie realizacji projektu. Opisane projekty są źródłem pomysłów i inspiracji, mogą być realizowane nie tylko przez nauczycieli wychowania fizycznego, ale także przez innych przedmiotowców. Największe zalety przewodnika to jego przejrzystość, materiał teoretyczny opisany językiem prostym i czytelnym, przykłady praktycznych rozwiązań zawierają treści spójne z nową podstawą programową.Opisane przykłady projektów, wraz z dokumentacją, pozwolą  każdemu nauczycielowi na sprawne i łatwe zrealizowanie swoich pierwszych projektów.  Polecamy koncepcja edukacji fizycznej do wszystkich etapów edukacjiw wersji papierowej oraz elektroniczne ebook (ePub, MOBI czy PDF):1. Edukacja wczesnoszkolna2. Gimnazjum 3. SZKOŁY  PONADGIMNAZJALNE4. SZKOŁA PODSTAWOWA KLASY IV - VI5. Metoda projektów w pracy nauczyciela WF                                                                                                                                                                          						 					                                                                                     						 					                                                                                     						 					                                                                                                                     						 					                                                             Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.    oyun meb oyunları oyunlar ustura kemal evlerden biri yeni oyunlar pepee oyunları";;"Zamiast wstępu          7Czym jest projekt edukacyjny?        11Na czym polega metoda projektów?        13Zalety i wady metody projektów        15Jak pracować metodą projektów?        19    Zanim cokolwiek rozpoczniesz        19    Diagnoza i prognoza, poszukiwanie tematu        19    Przygotowanie projektu        21    Ewaluacja        23    Podsumowanie        24Kiedy może się nie udać?        25Na zakończenie teoretycznych rozważań        27Przykłady projektów        31    Projekt 1. „Na olimpiadzie w starożytnej Grecji”. Organizacja         Szkolnych Igrzysk Olimpijskich        33    Projekt 2. „Znane – nieznane. Dzień Nauki bez Szkoły”        Opracowanie ścieżki dydaktycznej w formie folderu         wraz z konspektami zajęć i kartami pracy dla uczniów        69    Projekt 3. „I ty możesz zostać sędzią”. Zdobycie tytułu młodzieżowego        sędziego sportowego w wybranej dyscyplinie        97    Projekt 4. „Cudze chwalicie, swego nie znacie”. Organizacja         ogólnoszkolnego rajdu turystyczno-krajoznawczego      101    Projekt 5. „Ćwicz i rozwijaj swoje ciało”. Opracowanie         i wykonanie ścieżki zdrowia na terenie przyszkolnym      105    Projekt 6. „Dobre jedzenie – zdrowe jedzenie. Good food –         healthy food”. Opracowanie i wykonanie polsko-angielskiej         książki kucharskiej      109Bibliografia         113";"           Nauczanie projektowe, to powrót do  racjonalnej idei kształcenia umiejętności poszukiwania i zdobywania  wiedzy. Uczy samodzielnego myślenia, wyciągania wniosków, co w w  rzeczywistości prowadzi do samoedukacji. Po nauce w w ramach modelu edukacji  projektowej powinniśmy umieć żyć w globalnym społeczeństwie  informacyjnym i technologicznym. Gdzie wiedzę praktycznie uzupełnia się  przez całe życie.          Edukację projektową określa i  reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 sierpnia  2010 r. "zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu  oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz  przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (DZ.  U.Nr 156, poz. 1046) nakłada na każdego ucznia gimnazjum obowiązek  uczestniczenia w realizacji przynajmniej jednego projektu  edukacyjnego"... Tyle rozporządzenie.             Ta 113  stronicowa książeczka w zwięzły sposób wprowadza na w teorię nauczania  projektowego. Poprzez aktywność, samodzielność uczniów a także  kreatywność całej grupy pod kierunkiem nauczyciela, zmierzamy do  końcowych rezultatów będących w dużej mierze umiejętnością dobrej,  nowoczesnej organizacji pracy grupy. Końcowa ocena projektu musi być  wypadkową tych wszystkich czynników, najwyżej oceniane są samodzielne  poszukiwania rozwiązań konkretnych problemów.               Kiedy  wybierzemy już i określimy jego temat pamiętajmy, że ustawodawca wymaga  przedstawienia ich dyrekcji szkoły, gronu pedagogicznemu oraz rodzicom. Ma to za zadanie angażowanie w projekt lokalną społeczność, media. Jego upublicznienie ma pełnić również formę reklamy samej szkoły, jej potencjału.             W części drugiej autorka przedstawiła konspekty 5 różnych  Projektów. Ich tematyka jest związana z wychowanie fizycznym. Od  przedstawienia szkolnego mającego pokazać "Olimpiadę szkolną wzorowaną  na starożytnych igrzyskach". To duży projekt, w który autorka radzi  zaangażować też  nauczycieli przedmiotów tj. język polski, historia,  geografia, plastyka.           Drugą propozycją jest zorganizowanie  ścieżki dydaktycznej w okolicy szkoły. Wykorzystanie wrodzonej  ciekawości, dociekliwości uczniów może dać bardzo ciekawe i odkrywcze  rezultaty. Autorka sugeruje tu opracowanie takiej ścieżki dla terenu  wiejskiego.               Trzeci projekt odwołuje się do aktywności  fizycznej młodzieży. "Gra w sędziego", umiejętność oceny własnej  sprawności i sprawności kolegów może prowadzić do próby "wyrównania"  poziomu sprawności w grupie. Szczególnie jest to szansa dla uczniów  mniej sprawnych, odstających od grupy.             Czwarty projekt  to próba zorganizowania ogólnoszkolnego rajdu  turystyczno-krajoznawczego. Wcielenie się uczniów w rolę przewodników  powinno dać szansę wychowankom na dostrzeżenie piękna i atrakcyjności  tkwiącej w najbliższej okolicy lub trasie wycieczkowej pozwalając  dostrzec atrakcyjność "małej ojczyzny".                Piąty i  ostatni projekt to "Dobre jedzenie- zdrowe jedzenie" opracowanie i  wykonanie polsko-angielskiej książki kucharskiej".                Myślę,  że to autentyczny "projekt na czasie".  Młodzież codziennie  spotyka się ze złymi nawykami żywieniowymi. Bombardowana przez reklamy,  zachęcana do spożywania fast foodowego pustego jedzenia tak przez własne  środowisko, jak i "szybką domową kuchnię" cierpi na nadwagę, schorzenia  gastryczne. Ten projekt zapewnia współpracę i integrację między  nauczycielami języka angielskiego jak i wychowania fizycznego. To  ciekawy przykład połączenia ich kompetencji. Powinien zachęcić uczniów  do przyswojenia sobie językowej wiedzy na ten temat, a także zasad  zdrowego żywienia.           Ciekawa pouczająca praca Urszuli  Kierczak powinna znaleźć uznanie tak wśród nauczycieli jak i  pedagogów  szkolnych. To zwięzłe kompendium teoretycznej i praktycznej wiedzy  mogące stanowić inspirację nie tylko  dla wychowania fizycznego. źródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=14564";24.80;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 114 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-965-0.jpg
"Pomiędzy wiarą a zwątpieniem";"Wprowadzenie do psychologii religii";"Adam Alfred Zych";978-83-7587-286-6;;"Dlaczego jeden wierzy, inny zaś wątpi w istnienie Boga, a jeszcze inny jest obojętny wobec kwestii religijnych? Co czyni osobę religijną? Czy jest ona ze swej natury „istotą religijną”, czy też staje się nią w procesach rozwoju, wychowania i/lub socjalizacji? Czy mamy do czynienia tylko z jednym źródłem religijności jednostki, czy też możemy mówić o wielopostaciowych korzeniach religii i religijności? Jaka jest rola religii i religijności w psychicznym funkcjonowaniu jednostki? Jak przebiega rozwój religijności jednostki i czym jest on uwarunkowany? Czy człowiek dorosły, tracąc ufne spojrzenie dziecka i bezkompromisową postawę młodzieńca, wraz z dojrzałością zyskuje równowagę i uspokojenie światopoglądowe? A nade wszystko czy ma niepowtarzalną szansę pogłębienia życia religijnego, czy też następuje polaryzacja religijności? Czym współcześnie jest religia oraz jakie jest jej miejsce w świecie sekularyzacji? Dlaczego ludzie wierzą? Jakie motywy skłaniają ich już nie do wiary w ogóle, lecz do wiary w Boga? Jak układać się z własnym losem i z jego nieuchronnością, a może ironią, gdy na usta cisną się pytania: Jeżeli Bóg istnieje, to dlaczego pozwala na nasze cierpienie? Dlaczego zabierasz nasze miłości, Boże?Na te i wiele innych, wcale nieprostych pytań próbuję odpowiadać w tym wprowadzeniu do psychologii religii, otwierając przed Czytelnikiem rozległą przestrzeń „pomiędzy wiarą a zwątpieniem”, która jest w nas obecna. W tym miejscu nieodparcie nasuwają się słowa poetki Anny Kamieńskiej (1920–1986): „na dnie mojej i twojej wiary leży ciężka łza zwątpienia”, zawieszeni jesteśmy zatem między integracją a rozpaczą, między wiarą a zwątpieniem…W istocie niniejsza publikacja stanowi monograficzne ujęcie psychologii religii, prezentujące podstawowe nurty i kierunki, jak również osiągnięcia psychologii religii zeszłego stulecia wraz z omówieniem rozwoju religijności człowieka, związku między osobowością a religijnością oraz próbą ukazania metodologicznych podejść do tych niezmiernie osobistych i złożonych kwestii.Książkę adresuję do osób zarówno głęboko wierzących, jak i do wątpiących, obojętnych i niezdecydowanych w kwestiach swojego poglądu na świat, a swoją intencję wyrażę słowami znamienitego poety ks. Jana Twardowskiego (1915–2006): „Nie przyszedłem pana nawracać”. dr hab. Adam A. Zych, profesor Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu  oyun meb oyunları oyunlar ustura kemal evlerden biri yeni oyunlar pepee oyunları";;"Słowo od autora Rozdział 1. Wprowadzenie do psychologii religii1.1. Miejsce psychologii religii wśród dyscyplin religioznawczych i psychologicznych1.2. Przedmiot i zadania współczesnej psychologii religii 1.2.1. Religia jako zjawisko społeczne1.2.2. Struktura religii i wewnętrzna budowa religijności człowieka 1.2.3. Religijność człowieka jako zjawisko psychologiczne1.2.4. Psychospołeczne źródła religii i religijności człowieka1.2.5. Główne funkcje psychospołeczne religii i religijności1.2.6. Najważniejsze zadania współczesnej psychologii religii1.3. Podstawowe problemy badawcze i główne kategorie pojęciowe psychologii religii1.4. Wielowarstwowość religii/religijności i doświadczenia religijnego Rozdział 2. Z dziejów psychologii religii 2.1. Rozwój psychologii religii na świecie 2.2. Rozwój polskiej psychologii religii2.3. Kierunki współczesnej psychologii religii2.3.1. Stanowisko naturalistyczne 2.3.1.1. Instynktywizm a religijność człowieka 2.3.1.2. Doświadczenia religijne Williama Jamesa punktem wyjścia psychologii religii 2.3.1.3. Behawiorystyczne ujęcie religijności człowieka  2.3.1.4. Religia i religijność w ujęciu psychoanalizy Zygmunta Freuda 2.3.1.5. Psychologia analityczna Carla Gustava Junga a religia i religijność człowieka 2.3.1.6. Neopsychoanaliza, psychologia humanistyczna i orientacja egzystencjalna a religia i religijność – poglądy Gordona W. Allporta, Ericha Fromma i Viktora E. Frankla2.3.2. Stanowisko socjologizujące 2.3.2.2. Funkcjonalizm Bronisława K. Malinowskiego 2.3.3. Stanowisko fenomenologiczne  2.3.3.1. Religia i religijność człowieka w ujęciu Mircei EliadegoRozdział 3. Religijność człowieka w ujęciu rozwojowym3.1. Dzieciństwo 3.1.1. Ogólna charakterystyka religijności dziecka  3.1.2. Dziecięce koncepcje Boga3.1.3. Myślenie magiczne dziecka a jego religijność 3.2. Młodość 3.2.1. Młodzieńczy idealizm i problematyka filozoficzna3.2.2. Faza kryzysu i przełomu 3.2.3. Czy uspokojenie i stabilizacja? 3.2.4. Destruktywne kulty, fałszywi prorocy 3.3. Wiek dojrzały3.3.1. Ogólna charakterystyka religijności człowieka dorosłego3.4. Starość3.4.1. Wiara u schyłku życia ludzkiego – poglądy Erika H. Eriksona, Jamesa W. Fowlera  i Kazimierza Dąbrowskiego3.4.2. Renesans religijności ludzi w podeszłym wieku czy sztywność osobowości?3.5. Śmierć w cyklu życiowym człowieka  Rozdział 4. Osobowość a religijność człowieka4.1. Procesy poznawcze oraz emocje i uczucia4.2. Emocje i uczucia4.3. Motywacja, potrzeby psychiczne i postawy4.4. Mechanizmy obronne4.5. Religijność zewnętrzna i wewnętrzna Rozdział 5. Metodologiczne problemy współczesnej psychologii religii5.1. Obserwacja zachowania 5.2. Rozmowa i wywiad psychologiczny5.3. Analiza dokumentów5.4. Skale postaw5.5. Testy psychologiczne i metody projekcyjne5.6. Narracyjne i biograficzne podejścia do zjawiska religijności człowieka 5.7. Możliwości zastosowania eksperymentu w psychologii religii Zamiast zakończenia Bibliografia";"Wiara ma to do siebie, że w każdej chwili może ulec znacznemu  osłabieniu. Otaczająca nas zlaicyzowana rzeczywistość, wciąż mnożące się  przeciwności oraz dosięgające człowieka złudne pokusy bardzo często  skutecznie przyczyniają się do wzrostu zwątpienia. I tym właśnie dwom  elementom ludzkiej duchowości została poświęcona publikacja profesora  Adama Zycha. Książka Pomiędzy wiarą a zwątpieniem  jest doskonałym wprowadzeniem do psychologii religii, zajmując się  stroną przeżyciowo-przekonaniową człowieka, ze szczególnym  uwzględnieniem zależności pomiędzy jego postawą społeczną a kontekstem  religijno-kulturowym. Ponieważ codzienne życie każdego z nas obfituje w egzystencjalne  pytania, autor w swych rozważaniach skoncentrował się na religijności  człowieka. Po omówieniu fizycznych aspektów tego zjawiska (struktura,  źródła, zadania, kategorie, funkcje), przeszedł do omówienia różnych  stanowisk współczesnej psychologii religii, po czym skupił się na  religijności człowieka na różnych etapach jego rozwoju. Analizie poddał  procesy poznawcze, emocje, uczucia, motywacje, potrzeby psychiczne,  postawy oraz mechanizmy obronne. Monograficzna publikacja zawiera materiał bardzo obszerny, co  wskazuje na dokładną analizę poruszonego zagadnienia. Egzystencjalne  przemyślenia autora gęsto poprzeplatane są z fragmentami utworów  wybitnych poetów, aforyzmami moralistów, refleksjami filozofów i  teologów, analizami badań znanych psychologów, wynikami obserwacji  lekarskich oraz komentarzami demografów (przy wszystkich cytatach podane  jest dokładne źródło). Pomocą służą również przykładowe pytania z  testów wiedzy, skale postaw, kwestionariusze, tabelki, schematy,  wykresy, wyliczenia i podsumowania, a także przykładowa dokumentacja,  doskonale nadająca się do badań prowadzonych w zakresie psychologii  religii. Sformułowania trudne oraz takie, które pojawiły się w tekście  po raz pierwszy, zaznaczono pogrubioną czcionką (ich dokładne  wyjaśnienie znajduje się w zamieszczonym na końcu książki słowniku  terminów). Bogata bibliografia polsko- i obcojęzyczna wskazuje na ogrom  pracy włożonej przez autora. Chociaż książka Pomiędzy wiarą a zwątpieniem należy  do literatury specjalistycznej, przeznaczona jest dla każdego  czytelnika. Jest bowiem nadzieja, że głębokie rozważania profesora Adama  Zycha przyczynią się do pogłębienia wiary wierzącego, zminimalizowania  niewiary niewierzącego oraz utwierdzenia na drodze prawdy tych, którzy  wątpią i poszukują. Każdy więc znajdzie w niej coś dla siebie.źródło: http://www.granice.pl/recenzjaDanuta Szelejewska     „Pomiędzy wiarą a zwątpieniem rozciąga się przestrzeń, jaką każdy w sobie nosi, i niekiedy potrzebuje namacalnie się z nią zmierzyć” – Ewa Pełka. W tej przestrzeni rodzą się pytania trudne, ważne, ale pozostające od wieków bez jednoznacznej odpowiedzi, bo przecież gdyby ją miały nie dotyczyłyby wiary, a wiedzy. Książka Pomiędzy wiarą a zwątpieniem, tę przestrzeń stara się nam nieco przybliżyć.Autor, Adam Zych psycholog, jak sam pisze w słowie wstępnym, książkę tę kieruje zarówno do wierzących jak i niewierzących czy też wątpiących w kwestii swojego poglądu na świat. Jest ona wprowadzeniem do psychologii religii i choć autor nie pisze tego wprost, skierowana jest raczej do studentów psychologii i osób głębiej zainteresowanych tematem.Książka składa się z pięciu rozdziałów, w których autor przeprowadza Czytelnika przez dzieje i problemy psychologii religii, by dojść do rozwoju religijności człowieka w biegu całego życia oraz związków religijności z osobowością. Rozdział piąty skierowany jest bezpośrednio do badaczy. Dotyczy kwestii metodologicznych badań w omawianej dziedzinie. Jako studentka psychologii muszę przyznać, że jest on naprawdę bardzo przydatny. W zwięzłych słowach, bez niepotrzebnych komentarzy autor ukazuje Czytelnikowi możliwości ale i ograniczenia poszczególnych metod badawczych w odniesieniu do przedmiotu.W książce znajdziemy odpowiedzi na wiele nurtujących pytań. Czy jesteśmy genetycznie zdeterminowani by wierzyć? Jakie są psychologiczne przyczyny odchodzenia ludzi od wiary? Co daje nam bycie religijnym? Jak o Bogu myślą dzieci? Po co młodemu człowiekowi idealizm światopoglądowy i gdzie znika on w późniejszych latach? Skąd bierze się biała plama w badaniach religijności dorosłych? Dlaczego niewierzących oceniamy jako złych acz inteligentnych ludzi? To tylko niektóre z nich.To co zdecydowanie zasługuje na docenienie to obiektywizm autora. Przytacza on słowa osób różnych orientacji światopoglądowych, czasem kontrowersyjnych, a także badania pokazujące zarówno jasną jak i ciemną stronę naszej religijności. Nie ujawnia się przy tym najczęściej z własną opinią, zostawiając Czytelnikowi pole do własnej refleksji i własnego sądu. Choć większość z przytaczanych teorii zapewne nie straciła na ważności, to jednak osobiście brakowało mi badań najnowszych, ukazujących motywy, problemy czy wątpliwości religijne również mojego pokolenia.Dużym ułatwieniem w poruszaniu się po rozległym obszarze zawartej w publikacji wiedzy, jest znajdujący się na końcu słowniczek najważniejszych terminów, a zainteresowanych głębszym zbadaniem niektórych kwestii na pewno usatysfakcjonuje bogata bibliografia.Podsumowując, Pomiędzy wiarą a zwątpieniem to pozycja, którą zdecydowanie polecam osobom zainteresowanym psychologią religii, a szczególnie prowadzeniem badań w tym zakresie, ale również każdemu kto zechciałby się zmierzyć z noszoną w sobie przestrzenią pomiędzy wiarą a zwątpieniem. Jak już wspominałam, nie jest to jednak książka dla osób, które chciałyby by ktoś narzucił im własną opinię , byleby tylko uniknąć konieczności głębszego przemyślenia tematu. Jak twierdzi bowiem sam autor, bliskie są mu słowa ks. Twardowskiego „Nie przyszedłem Pana nawracać”.Redakcja MoznaPrzeczytac.pl";40.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 312 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-286-6.jpg
"Jaka jest szkoła od A do Ż?";"Szkolne abecadło (niepełne)";"Adam Marek Mencel";978-83-7587-006-0;;"          Szkolne abecadło rozpoczyna się od Absurdalnej szkoły, a kończy życzeniowo-postulatywnym wezwaniem uczniów i nauczycieli: Żeby szkoła... (była szkołą?). Niektóre hasła abecadła (jest ich 77) zostały ledwo zasygnalizowane, inne zaś są bardziej rozbudowane – jest to przecież „alfabet niepełny”, który czytelnik może zawsze uzupełnić, korzystając z własnego (szkolnego) doświadczenia. Epilog zaś nawiązuje do Pisma Świętego i ma usprawiedliwić nieudolność autora, który swoim tekstem chciałby zasygnalizować niektóre wady i zalety polskiej szkoły widziane subiektywnie z ponadćwierćwiecznej perspektywy trwania w nauczycielskim zawodzie i powołaniu.           Zapraszam do lektury! Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  oyun meb oyunları oyunlar ustura kemal evlerden biri yeni oyunlar pepee oyunları";;"Wstęp       7A       9Absurdalna szkoła, czyli wprowadzenie • Atrakcyjna szkołaB      10Babska szkoła • Bez bazy, sprzętu i zaplecza (szkoła) • Bezpieczna szkoła C      14Czasowa szkołaD      16Demokratyczna szkoła? • Dobra szkoła, czyli szkoła dobroci• Do-kształcająca się szkoła • Dyrektorska szkołaE      19Ekologiczna szkołaF      20Firmowa szkoła (bez reklamy?) • Funkcyjna szkoła (bez autorytetów?)G      23Gorsza szkołaH      24Hallówkowa szkoła, czyli artykuł 42 • Honorowa szkoła • Humanitarna szkołaI      26Informatyczno-informacyjna szkoła, czyli implementacja • Integracyjna szkołaJ      28Językowa szkołaK      29Konkursowa szkoła • Kulturalna czy sportowa szkoła?L      32Licealna szkoła • Licha szkołaM      33Małomiasteczkowa szkoła • Menedżerska szkoła • Miejska szkoła • Miłosierna szkoła • Monitorowana szkoła, czyli „scholaptikon” • Mundurkowa szkołaN      36Nadzorowana szkoła, czyli nadzór w edukacji • Nasza szkoła • Nauczająca szkoła czy ucząca się? • Nauczycielska szkoła • Niedokończona szkoła • Nowa szkołaO      39Oceniana i oceniająca szkoła • Opiekująca się szkołaP      42Papierkowa szkoła (tylko na papierze?) • Partnerska szkoła • Patriotyczna szkoła • Plagiatowa szkoła • Pogimnazjalna szkoła • Polityczno-ekonomiczna szkoła • Pomaturalna szkoła • Pozorowana szkoła, czyli pozór w demokratycznej edukacji • Projektowa szkoła • PR-owska szkoła • Prywatna szkoła • Publiczna szkoła R      51Reformowana szkoła • Regulaminowa szkoła • Religijna szkoła • Rodzicielska szkoła • Rozmawiająca szkołaS      53Seksualna szkoła, czyli o przygotowaniu do życia w rodzinie • Socjotechniczna szkoła • Sponsorowana szkoła • Stara szkołaT      55Tania szkoła • Teatralna szkoła, czyli szkoła jak teatr?U      57Uczniowska szkoła • Uspołeczniona szkoła • Uśmiechnięta szkołaW      60Wesoła (radosna) szkoła, czyli huśtawki w szkole • Wiejska szkoła • Wirtualna szkoła, czyli o dwóch światach • Wychowująca szkoła • Wypalona szkołaZ       62Zawodowa szkoła • Zdrowa szkoła • Zespołowa szkoła • Zewaluowana szkoła • Zielona szkoła, czyli o roli „zielonego” w ekonomiiŻ       66Żałobna szkoła (szkołą żałoby?) • Żeby szkoła... (była szkołą?), czyli zakończenie...       69... szkoła, czyli postscriptumEpilog      71Bibliografia      73";"Jaka jest szkoła?Na okres wakacyjny Oficyna Wydawnicza "Impuls" opublikowała książeczkę dra Marka Adama Mencla pod tytułem: Jaka jest szkoła od A do Ż? Szkolne abecadło (niepełne) (2012). O wcześniejszej książce autora tej pracy pisałem nieco wcześniej w "Pedagog w blogosferze 2008/2009"  Kraków 2009, s. 50-53). Kiedy słońce przygrzewa nas na plaży lub musimy  odbyć dłuższą podróż z możliwością czytania po drodze, albo gdy  nieustannie myślimy o szkole, do której przyjdzie nam wrócić pod koniec  sierpnia, przygotowując klasę do nowego roku szkolnego, możemy spokojnie  sięgnąć po wspomniany tytuł. Jest to bowiem lektura o polskich  szkołach, także ad absurdum. Napisał ją refleksyjny nauczyciel,  niepokorny badacz oświatowej rzeczywistości a zarazem trasformatywny  pedagog, który scholé otium i scholé negotium zna od podszewki. Co  ważne, jest nauczycielem, który mimo uzyskania stopnia naukowego doktora  nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, nadal uczestniczy w  akademickim ruchu myśli, spotkaniach i debatach prowadzonej przez prof.  Marię Dudzikową Sekcji Samokształceniowej Doktorów Komitetu Nauk  Pedagogicznych PAN, łącząc praktykę i bogate doświadczenie zawodowe z  najnowszą wiedzą z zakresu pedagogiki szkolnej i porównawczej czy  polityki oświatowej.   Jak na alfabet przystało, przegląd typów i modeli szkół zaczyna się od  pytania o "atrakcyjną szkołę", a potem pojawia się już szkoła: "Babska" (mam nadzieję, że nasze genderówy się nie obrażą), "Bez bazy, sprzętu i zaplecza", "Bezpieczna", "Czasowa", "Demokratyczna", "Dobra, czyli szkoła dobroci", "Do-kształcająca się", "Dyrektorska", "Ekologiczna", "Firmowa (bez reklamy?)", "Funkcyjna (bez autorytetów?)","Gorsza", "Hallówkowa, czyli artykuł 42", "Honorowa",  "Humanitarna", "Informatyczno-informacyjna", "Integracyjna", "Językowa","Konkursowa", "Kulturalna czy sportowa", "Licealna" , "Licha", "Małomiasteczkowa", "Menedżerska", "Miejska", "Miłosierna", "Monitorowana, czyli "scholaptikon", "Mundurkowa", "nadzorowana, czyli nadzór w edukacji", "Nasza", "Nauczająca czy ucząca się?", "Nauczycielska", "Niedokończona", "Nowa", "Oceniana i oceniająca", "Opiekująca się","Papierkowa, tylko na papierze?", "Partnerska", "Patriotyczna",  "Plagiatowa", "Pogimnazjalna", "Polityczno-ekonomiczna", "Pomaturalna",  "Pozorowana, czyli pozór w demokratycznej edukacji",  "Projektowa","PR-owska", "Prywatna", "Publiczna", "Reformowana", "Religijna", "Rodzicielska", "Rozmawiająca", "Seksualna, czyli o przygotowaniu do życia w rodzinie", "Socjotechniczna", "Sponsorowana", "Stara", "Tania", "Teatralna", "Uczniowska", "Uspołeczniona", "Uśmiechnięta", "Wesoła", "Wiejska", "Wirtualna, czyli o dwóch światach", "Wychowująca", "Wypalona", "Zawodowa", "Zdrowa"., "Zespołowa", "Zewaluowana", "Zielona, czyli o roli "zielonego" w ekonomii","Żałobna", szkołą żałoby?", "Żeby szkołą... (była szkołą?), czyli zakończenie.Każdy może dodać sobie znany typ szkoły, by poszerzyć niniejszy katalog.  SZKOŁA bowiem - zgodnie ze swoim starogreckim znaczeniem słowa scholé -  jest miejscem spokoju, wolności, odpoczynku, tajemniczego uroku,  oddania się czynnościom sprawiającym radość. Sam upomniałbym się o  nieobecne w tej niepełnej klasyfikacji modele szkół: "Anarchistyczna", "Autorska", "Autorytarna", "Antypedagogiczna", "BEZ, czyli: "bez Murów, "bez Sensu", "bez Nauczyciela", "Bezpłciowa", "bez Korepetycji", "bez Przemocy", "bez Szkoły", "Bezstresowa", "(byle-)Jakości", "Chałowa", "dla Dziecka" (school4child), "Dialogu","Eksperymentalna", "Ekumeniczna" , "Europejska", "Fair Play", "Fundamentalistyczna", "Filozoficzna", "Filantropijna", "Gościnności", "Harcerska" "Innowacyjna", "Klasyczna", "Koedukacyjna", "Laboratorium", "Liberalna", "Liderów", "Marzeń", "Międzynarodowa", "Ortodoksyjna", "Otwarta", "Pisania", "Pozoru", "Pracy", "Przedsiębiorczości", "Przetrwania", "Przyjazna", "Przyszłości", "Radosna", "Rodzenia", "Stowarzyszona UNESCO", "Środowiskowa","Tradycyjna", "Uśmiechu", "Zabawy", "Zawodowa", "z Klasą", "z Pasją", "z Profilem", "Zróżnicowana" itd., itd. Może w czasie wakacji wymyślimy jeszcze jakąś nazwę i odpowiadającą jej  misję? A może wymyślimy zupełnie nową szkołę, szkołę bez szkoły czy  szkołę szkoły? Prof. Bogusław Śliwerskiźródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2012/07/jaka-jest-szkoa.html";18.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-006-0.jpg
"Etnografia wizualna w badaniach i praktyce pedagogicznej";;"Justyna Nowotniak";978-83-7587-979-7;;"Książka stanowi bardzo interesującą i nowatorską w polskich warunkach propozycję wykorzystania etnografii wizualnej w badaniach ewaluacyjnych – szczególne w autoewaluacji. Autorka wychodzi naprzeciw potrzebom praktyków poszukujących nowych rozwiązań odnośnie do ewaluacji własnej pracy. Istniejące w Polsce regulacje prawne rodzą pokusę upowszechniania się praktyk typowych dla ewaluacji biurokratycznej. Prowadzi się je tylko dlatego, że istnieje nakaz prawa. Rzadko kiedy prowadzone ewaluacje „wewnętrzne” spełniają nawet elementarne wymogi metodologiczne. Od badań ewaluacyjnych oczekuje się danych do samooceny i potwierdzenia tego wszystkiego, co i tak już wiadomo.Proponowana przez J. Nowotniak fotoewaluacja znosi wspomniane ograniczenia. Jej walorem jest akcentowanie, że – szczególnie w autoewaluacji – ważne jest, by dostarczała ona danych do podejmowania decyzji skierowanych na projakościową zmianę (ewaluacja rozwojowa) oraz generowała wiedzę o własnej pracy i jej uwarunkowaniach (ewaluacja poznawcza).Przedstawiona w tej części książki propozycja jest bardzo dobrze ugruntowana zarówno w teorii, jak i w metodologii badań. Sięgający po nią nauczyciele siłą rzeczy ulokują siebie w roli badaczy własnej praktyki. Z recenzji dr. hab. Henryka Mizerka, prof. UWM  Intencją Autora było wskazanie potencjału etnografii wizualnej, w mniejszym stopniu zaś ewentualnych pułapek metodologicznych czyhających na badacza sięgającego po materiały wizualne, choć i o tym uważny Czytelnik znajdzie niejedną uwagę. Ograniczyłam krytyczne komentarze w przekonaniu, że niewiele jest w Polsce prób wykorzystywania badań etnograficznych w naukach o wychowaniu, a krytyczne uwagi raczej uprawomocnią model badania kultury szkoły zza biurka, niż zachęcą do ich weryfikacji. Opisane w tej pracy projekty badawcze mogą się stać pomocne w odpowiedzi na pytanie, kiedy wykorzystywać etnografię wizualną. Mam też nadzieję, że pozwolą lepiej zrozumieć procedury gromadzenia danych i ich opracowywania, przyczyniając się do podniesienia popularności badań etnograficznych wśród pedagogów. Materiał zawarty w publikacji ma charakter poglądowy i nie stanowi uniwersalnego modelu badań.Książka składa się z dwóch części: pierwsza podkreśla wykorzystanie etnografii wizualnej w projektach badawczych, druga kieruje uwagę Czytelnika w stronę praktyki pedagogicznej.Pierwszy rozdział to charakterystyka badań etnograficznych, jej znaczenia w naukach o wychowaniu, rozpoczynająca się od ogólnych ustaleń terminologicznych, odnoszących się także do problemu wizualności i statusu obrazu, uprawomocnionego przez etnografię wizualną.W rozdziale drugim opisano szczegółowo model badań wykorzystany przy eksploracji ukrytych programów, przygotowano grunt do przedstawienia technik fotograficznych oraz zagadnień związanych z interpretacją materiału wizualnego. Przedstawione badanie ukrytych programów polega na analizie wizualnych tekstów kultury, nade wszystko zaś praktyk kulturowych, strategii i działań komunikacyjnych, mechanizmów społecznych tabuizujących widzenie. Kilka słów poświęcono również fenomenowi tworzenia albumów szkolnych, swoistych prezentacji podlegających permanentnym zmianom, uprawomocniających aktualnie obowiązujące wizje szkolnych kultur. Idealizacje, na potrzeby których dokonywana jest rekonstrukcja zbiorów, same w sobie stają się punktem odniesienia dla członków szkolnych społeczności, by przy ich pomocy mogli tworzyć i umacniać grupową tożsamość. W rozdziale trzecim autorzy fotografii przenoszą Czytelnika w obszar refleksji dotyczących dyskursu wiedzy – władzy Michela Foucaulta w „zwizualizowanym” świecie szkoły. Pierwszą część zamyka próba zobrazowania społecznego świata pokoju nauczycielskiego. Wyeksponowano tutaj pracę nad esejem fotograficznym pedagogów. Materiał empiryczny poddany analizie ma również postać fotodokumentów przestrzeni edukacyjnej przygotowanych przez nauczycieli. Druga część książki jest wykładnią mojego przekonania, że badanie jakościowe to nie tylko i nie przede wszystkim wybór takich czy innych technik badawczych, lecz określona filozofia badania naukowego w naukach społecznych. Pierwszy rozdział drugiej części książki został poświęcony fotoewaluacji w przekonaniu, że fotografowanie i pokazywanie szkolnej rzeczywistości może wiele zmienić w położeniu uczniów i nauczycieli. Decydentom oświatowym wielokrotnie należy te problemy „nie tylko uzmysłowić, ale i pokazać”.W rozdziale drugim opisałam badania zrealizowane wspólnie ze studentami. Starałam się znaleźć odpowiedź na pytanie: jak poradzić sobie z nauczaniem metodologii badań społecznych w kontekście jej etycznych aspektów? Uwypukliłam tu znaczenie etnografii wizualnej, mającej ogromne możliwości oddziaływania na wyobraźnię studenta, z którą to „porządna” i obrosła w tradycję oralną dydaktyka akademicka radzi sobie dość słabo. Przy okazji omawiania współpracy ze studentami naświetliłam problem danych wrażliwych pozyskiwanych w badaniach etnograficznych. W ostatnim rozdziale monografii, stanowiącym zarazem zakończenie, starałam się wyeksponować wszystkie możliwości etnografii wizualnej, świadomie narażając się na zarzut zaniechania krytycznego oglądu tej metody.     oyun meb oyunları oyunlar ustura kemal evlerden biri yeni oyunlar pepee oyunları";;"Wstęp          9Część IEtnografia wizualna w badaniach pedagogicznych1. Badania etnograficzne w naukach społecznych        19    Istota etnografii        19    Etnografia edukacyjna jako „kultura studiowania kultur”        32    Reprezentacje fotograficzne – obiektywność i prawda obrazów        41    Fotografia na usługach etnografii – narodziny etnografii wizualnej        562. „Nie do zobaczenia”, czyli etnografia wizualna w badaniu     programów ukrytych        65    Program ukryty jako kategoria semantyczna        66    Edukacyjne konceptualizacje programu ukrytego        73    Model badań własnych        80    Techniki fotograficzne w etnografii wizualnej –     projektowanie i realizacja        84    Analiza danych jakościowych      100    Interpretacja materiałów wizualnych      104    „Nieoswojona” przestrzeń szkolnego budynku      112    Ukryty wymiar szkolnej wiedzy ucznia i jej wizualne przedstawienia      123    Ocenianie wewnątrzszkolne – podział i dystrybucja przychylności losu      133    Raporty etnograficzne      1423. Dyskurs wiedzy/władzy Michela Foucaulta w przestrzeni szkoły     Archeologia patrzenia      149    W fotograficznym skrócie o przestrzeni, władzy i wiedzy w projekcie     Michela Foucaulta      149    Wszechobecność władzy      157    Władza dyscyplinarna – wizualne przedstawienia      161    Zakończenie, czyli powrót nowego      1754. Społeczne światy nauczycieli. Pokój nauczycielski w obiektywie     aparatu fotograficznego      179    Przebieg i charakterystyka badań      181    Odkrywanie społecznego świata pokoi nauczycielskich –    pierwsze wnioski      187Część IIEtnografia wizualna w praktyce pedagogicznej1. Fotoewaluacja „społecznej architektury” szkoły – o nowy wymiar    ewaluacji wewnętrznej      207    Między etnografią stosowaną a ewaluacją –     rozważania terminologiczne      207    Miejsce badań ewaluacyjnych w nowym systemie nadzoru     pedagogicznego w Polsce      212    Ewaluacja wewnętrzna jako badanie szkolnej codzienności –     fazy fotoewaluacji      216    Analiza materiału wizualnego i wnioski      219    Pożytki fotoewaluacji      225    Dobre praktyki, czyli aktywny uczeń podmiotem na przerwie     i w sali lekcyjnej      231    Fotoewaluacja jako narzędzie pedagogicznej interwencji      2382. Etnografia wizualna w kształceniu akademickim. Etyczne problemy     danych wrażliwych      243Zakończenie      259Bibliografia      265";"  Z jednej strony zobaczymy w książce, jak sądzę, wyjątkową metarefleksję nad własnym, unikatowo oryginalnym doświadczeniem badawczym Autorki, która z powodzeniem wypromuje w ten sposób badania wizualne w badaniach i praktyce pedagogicznej. Z drugiej zaś strony, dzięki książce Justyny Nowotniak (pokazującej, jak – nie dając dzieciom potrzebnego miejsca – uczymy je „bylejakości”; jak bezsensownie zagospodarowujemy przestrzeń, formalizując nasze relacje i niszcząc warunki do efektywnej komunikacji i dialogu) bardziej zrozumiała może się okazać przestrzeń, w której żyjemy, i lepiej, bo – mając w pamięci, na przykład, uświadomione nam przez Autorkę pożytki z fotoewaluacji – z większą uważnością, będziemy zagospodarowywać nie tylko szkolne klasy i pokoje nauczycielskie, ale po prostu „nasz świat”. Być może, za pośrednictwem tego dzieła, sprawniej będziemy go czynić naprawdę wspólnym. Książka stanowi zatem wkład zarówno w budowanie warunków do społecznej zmiany, jak w rozwój jej teoretycznych podstaw i rekonstrukcji.  Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii Mendel   Część druga recenzowanej książki stanowi bardzo interesującą i nowatorską w polskich warunkach propozycję wykorzystania etnografii wizualnej w badaniach ewaluacyjnych – szczególne w autoewaluacji. Autorka wychodzi naprzeciw potrzebom praktyków poszukujących nowych rozwiązań odnośnie do ewaluacji własnej pracy. Istniejące w Polsce regulacje prawne rodzą pokusę upowszechniania się praktyk typowych dla ewaluacji biurokratycznej. Prowadzi się je tylko dlatego, że istnieje nakaz prawa. Rzadko kiedy prowadzone ewaluacje „wewnętrzne” spełniają nawet elementarne wymogi metodologiczne. Od badań ewaluacyjnych oczekuje się danych do samooceny i potwierdzenia tego wszystkiego, co i tak już wiadomo.Proponowana przez J. Nowotniak fotoewaluacja znosi wspomniane ograniczenia. Jej walorem jest akcentowanie, że – szczególnie w autoewaluacji – ważne jest, by dostarczała ona danych do podejmowania decyzji skierowanych na projakościową zmianę (ewaluacja rozwojowa) oraz generowała wiedzę o własnej pracy i jej uwarunkowaniach (ewaluacja poznawcza).Przedstawiona w tej części książki propozycja jest bardzo dobrze ugruntowana zarówno w teorii, jak i w metodologii badań. Sięgający po nią nauczyciele siłą rzeczy ulokują siebie w roli badaczy własnej praktyki. Z recenzji dr. hab. Henryka Mizerka, prof. UWM     ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 280 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-979-7.jpg
"Spotkania, które zmieniają";"O spotkaniu jako kategorii pedagogicznej i wydarzeniu wychowującym na drodze życia";"Maria Jagiełło";978-83-7587-563-8;;"[…] refleksja nad fenomenem spotkania i dialogu jest bez wątpienia niezwykle istotna we współczesnym dyskursie naukowym. Spotkanie i dialog […] towarzyszą ludzkości, w znacznej mierze rozstrzygając o tym, kim człowiek jest, kim się staje, do czego zmierza i aspiruje; słowem – decydują o jakości miejsca, jakie jednostka zajmuje w universum antroposfery aksjologicznej. Na dodatek rozważanie problematyki spotkania i dialogu to zarazem stawianie pytań o możliwość poznania drugiego człowieka oraz nawiązywania z nim relacji interpersonalnych, to także wzbogacanie doświadczenia egzystencjalnie znaczącego, przekraczanie własnej jaźni ku Innym, odnoszenie się ku temu, co ponadjednostkowe. W istocie spotkanie i dialog zakładają możliwości przekraczania różnic, odnajdywania płaszczyzn sprzyjających wymianie myśli, rozstrzyganiu sporów, akceptacji wspólnych stanowisk, zaświadczania o człowieczeństwie w zróżnicowanej rzeczywistości.[…] do ważnych zadań i wyzwań szkoły wyższej należy kreowanie takich warunków, które umożliwią studentom autentyczne doświadczanie spotkania i dialogu. A zatem, jeśli w toku kształcenia akademickiego studenci zostaną ukierunkowani na wszechstronny rozwój, zwłaszcza w zakresie otwartości swych możliwości poznawczych, interpretacyjnych oraz kreacyjnych, czyli – jeśli będą przysposabiani do naukowego poznawania świata, w tym zgłębiania prawdy o sobie samych, o otaczającej rzeczywistości, której są/będą aktywnymi uczestnikami oraz współkreatorami, to ich możliwości funkcjonowania w intensywnie zmieniającym się świecie mają szansę kształtować się bardziej wiarygodnie, wartościowo i efektywnie. Zawarte w niniejszej publikacji treści, wynikające ze zderzenia teorii (idei) spotkania i dialogu z realnością – praktyką (doświadczaniem spotkania i dialogu w akademickiej edukacyjnej rzeczywistości) summa summarum kreują swoiste doświadczanie owych fenomenów mających swoje wyraźne usytuowanie aksjologiczne i antroposferyczne odniesienie.Z recenzji prof. zw. dr hab. Urszuli Ostrowskiej       Książka przeznaczona jest dla zarówno nauczycieli, jak i studentów, lekarzy, duchownych, ludzi o wielkich sercach i otwartych umysłach. Generalnie chciałabym aby moimi odbiorcami stali się wszyscy zainteresowani sobą, jakością swoich relacji z innymi, życiem. Rynek główny książki to szkolnictwo, edukacja przede wszystkim na poziomie akademickim – studenci pedagogiki, psychologii, filozofii, teologii, seminaria duchowne, ale także uczniowie średnich szkół ogólnokształcących, humanistycznych, artystycznych. Myślę jednak, że i osoby starsze mogłyby być zainteresowane, szczególnie w aspekcie dokonywania pewnych życiowych podsumowań.       oyun meb oyunları oyunlar ustura kemal evlerden biri yeni oyunlar pepee oyunları";;"Wstęp               9Rozdział pierwszyIdea spotkania: od filozofii ku pedagogice         171.1.    Pojęcie spotkania w filozofii dialogu           171.1.1.    Geneza filozofii dialogu           181.1.2.    Od dialogu do spotkania           241.1.3.    Właściwości spotkania           331.2.    Pojęcie spotkania w pedagogice           501.2.1.    Idea spotkania w pedagogice zorientowanej humanistycznie           521.2.2.    Wychowanie o charakterze relacyjnym jako pole możliwych spotkań           591.2.3.    Spotkanie jako fakt o charakterze wychowującym           661.2.4.    Spotkanie jako kategoria pedagogiczna na przykładzie kształcenia akademickiego           70Rozdział drugiWydarzenie spotkania           832.1. Typologia, rodzaje, możliwe warianty spotkań           832.1.1.    Spotkania dopełnienia           852.1.2.    Spotkania wspólnego poczucia braku           862.1.3.    Spotkania poczucia godności           882.1.4.    Spotkania z Bogiem           892.2. Warunki zaistnienia spotkania           912.2.1.    Świadoma, zaangażowana i wzajemna egzystencja           922.2.2.    Cielesność, czas, przestrzeń i inne narzędzia warunkujące spotkanie           932.2.3.    Rozporządzalność, nadzieja, zaufanie           972.2.4.    Projektowanie spotkań jako ich warunek        1002.3.    Możliwe następstwa spotkań       1022.3.1.    Aksjologiczno-moralne i epistemologiczne efekty spotkania        104Rozdział trzeciZałożenia badań własnych        1133.1.    Kulturowy kontekst potrzeby spotkania        1133.2.    Cel, przedmiot i problematyka badawcza        1173.3.    Przyjęta orientacja metodologiczna        1213.4.    Metody, techniki, narzędzia badawcze        1243.5.    Przebieg badań        1273.6.    Charakterystyka badanej grupy        1293.7.    Sposób prezentacji materiału z badań własnych        130Rozdział czwartySpotkanie jako wydarzenie wychowujące na drodze życia – w świetle badań własnych        1334.1.    Przedstawienie i omówienie wyników badań        1334.1.1.    Charakterystyka poglądów i postaw egzystencjalnych badanych studentów pedagogiki        1344.1.2.    Rozumienie spotkania przez badanych studentów pedagogiki        1464.1.3.    Spotkania w życiu badanych studentów pedagogiki        1494.1.4.    Potencjalna gotowość do spotkania w opinii badanych studentów pedagogiki        1654.1.5.    Warunki wydarzenia się spotkania w opinii badanych studentów pedagogiki        1674.1.6.    Zmiany wywołane w życiu badanych studentów pedagogiki pod wpływem spotkania        1704.1.7.    Rola edukacji w stwarzaniu szans na wydarzenie się spotkania w opinii badanych studentów pedagogiki        1744.1.8.    Wiedza o spotkaniu a świadomość i dojrzałość pedagogiczna badanych studentów        1844.1.9.    Wpływ badań o spotkaniu na badanych studentów pedagogiki        1844.2.    Podsumowanie i wnioski        185Zakończenie        191Post scriptum        197Bibliografia        203Załączniki        211Załącznik 1. Ankieta anonimowa „Staję się – spotykając” – chwila refleksji nad sobą...        213Załącznik 2. Kwestionariusz wywiadu        221Summary      223";"  […] refleksja nad fenomenem spotkania i dialogu jest bez wątpienia niezwykle istotna we współczesnym dyskursie naukowym. Spotkanie i dialog […] towarzyszą ludzkości, w znacznej mierze rozstrzygając o tym, kim człowiek jest, kim się staje, do czego zmierza i aspiruje; słowem – decydują o jakości miejsca, jakie jednostka zajmuje w universum antroposfery aksjologicznej. Na dodatek rozważanie problematyki spotkania i dialogu to zarazem stawianie pytań o możliwość poznania drugiego człowieka oraz nawiązywania z nim relacji interpersonalnych, to także wzbogacanie doświadczenia egzystencjalnie znaczącego, przekraczanie własnej jaźni ku Innym, odnoszenie się ku temu, co ponadjednostkowe. W istocie spotkanie i dialog zakładają możliwości przekraczania różnic, odnajdywania płaszczyzn sprzyjających wymianie myśli, rozstrzyganiu sporów, akceptacji wspólnych stanowisk, zaświadczania o człowieczeństwie w zróżnicowanej rzeczywistości.[…] do ważnych zadań i wyzwań szkoły wyższej należy kreowanie takich warunków, które umożliwią studentom autentyczne doświadczanie spotkania i dialogu. A zatem, jeśli w toku kształcenia akademickiego studenci zostaną ukierunkowani na wszechstronny rozwój, zwłaszcza w zakresie otwartości swych możliwości poznawczych, interpretacyjnych oraz kreacyjnych, czyli – jeśli będą przysposabiani do naukowego poznawania świata, w tym zgłębiania prawdy o sobie samych, o otaczającej rzeczywistości, której są/będą aktywnymi uczestnikami oraz współkreatorami, to ich możliwości funkcjonowania w intensywnie zmieniającym się świecie mają szansę kształtować się bardziej wiarygodnie, wartościowo i efektywnie. Zawarte w niniejszej publikacji treści, wynikające ze zderzenia teorii (idei) spotkania i dialogu z realnością – praktyką (doświadczaniem spotkania i dialogu w akademickiej edukacyjnej rzeczywistości) summa summarum kreują swoiste doświadczanie owych fenomenów mających swoje wyraźne usytuowanie aksjologiczne i antroposferyczne odniesienie.Z recenzji prof. zw. dr hab. Urszuli Ostrowskiej   „Spotkania, które zmieniają” to książka  podejmująca refleksję nad fenomenem dialogu i spotkania. Czym właściwie  są? Jak się odpowiednio na nie przygotować? Czy jest to w ogóle możliwe?  Autorka posługując się dziełami znanych twórców oraz na podstawie badań  własnych, podejmuje próbę wyjaśnienia i zgłębienia tego zjawiska.  Każdego dnia obcujemy z ludźmi na  różnej płaszczyźnie przywiązania. Czy możemy jednak stwierdzić, że  dokonuje się między nami spotkanie? Otóż według definicji stworzonej  przez autorkę i wybranych studentów pedagogiki, nie. „Spotkanie  człowieka z człowiekiem lub jego dziełami, z Bogiem, z naturą i kulturą  jest specyficzną formą dialogu. Otwartym, intensywnym, zabarwionym  emocjonalnie kontaktem, który może prowadzić uczestników do rezygnacji z  wyuczonych konwencji i przeżywania go całą swoją istotą. […] Spotkanie  jest spontanicznym przepływem myśli, uczuć, rozumienia siebie i świata w  autentycznym kontakcie całego jestestwa, w którym podmioty  współdziałają ze sobą, tak by każda ze stron miała poczucie, że jest  istotna. Należy również dodać, że możemy oczekiwać spotkania, być na nie  gotowi.” Świadczyłoby to, iż zjawisko, określane przez autorkę mianem  „spotkania”, to przeżycie niezapomniane i rzadkie, kształtujące  osobowość i sposób myślenia człowieka.   Książka została podzielona na dwie części. Pierwsza stanowi  rozważania teoretyczne nad istotą dialogu i spotkania. Druga, to badania  przeprowadzone wśród społeczności akademickiej. Na podstawie ankiety i  licznych wywiadów, Maria Jagiełło starała się ukazać, jak owe zjawisko  wpłynęło na życie badanych i ich pojmowanie świata. Autorka przedstawiła  liczne i niejednokrotnie przykre przeżycia studentów, określane przez  nich mianem spotkania. We wszystkich wypadkach stwierdzali oni, że  spotkanie ich odmieniło, pozwoliło stać się lepszymi ludźmi.   Książka Marii Jagiełło zachęca do refleksji nie tylko nad jakością  kontaktów międzyludzkich, ale również nad kondycją polskiego szkolnictwa  wyższego. Czy jest możliwe aby wykładowca stał się mistrzem? Czy  biurokratyzm uczelni i dystans do studentów to bariery nie do pokonania?  Wreszcie co zrobić aby spotkanie mogło w ogóle dojść do skutku? Tu  autorka wskazuje na otwartość i wyzbycie się uprzedzeń. Tylko osoba  świadoma wartości i akceptująca odmienność drugiego człowieka, może w  pełni przeżywać radość, jaką niesie ze sobą spotkanie.   Wśród przytoczonych przez autorkę historii, znajdują się również  takie, w których charakterystycznego „olśnienia”, badani doznawali  dzięki obcowaniu ze sztuką i religią. Pokazuje to, jak ważnym zjawiskiem  jest spotkanie. Może dokonać się na każdym etapie życia i nieodłącznie  niesie ze sobą zmiany. Autorka podjęła się trudnego zadania, i w mojej  opinii, sprostała mu bez przeszkód. „Spotkania, które zmieniają” to  książka dla ludzi gotowych do refleksji nad własnym życiem i zmian jakie  może ona przynieść.   Marta Mazurekhttp://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=15286  Spotkanie, a tuż za nim trzy stojące przed człowiekiem możliwości:  wojna, mur lub dialog. Od zarania dziejów wybór nie był prosty, jednak  zawsze istniał. Ominąć bez słowa? Przywitać się? Zaprzyjaźnić? A może  jest to zbędne? Po co!?Filozofia dialogu od wieków postulowała  konieczność otwarcia się na ludzi, poznania, wykroczenia poza siebie.  Dostrzeżenie drugiego człowieka traktowane było jako warunek wydarzenia  się spotkania. Współczesny świat zmierza jednak w niebezpiecznym  kierunku, coraz rzadziej bowiem dostrzegamy innych, zmniejszając tym  samym szansę wydarzenia się wartościowego spotkania, które wzbogaci  nasze życie. Mowa tu oczywiście o innym, aniżeli materialnym bogaceniu  się. Spostrzegając jedynie czubek własnego nosa, współczesny człowiek  ubożeje… Między innymi ta smutna refleksja zaintrygowała Marię Jagiełło,  która zgromadziwszy materiał dotyczący tematyki spotkania obecnego w  obszarze ludzkiego istnienia, podzieliła się z nim, publikując:  „Spotkania, które zmieniają”.Wspomniana powyżej książka to  pewnego rodzaju filozoficzna oraz naukowa podróż w głąb istoty spotkania  i dialogu międzyludzkiego. Autorka prowadzi Czytelnika nie tylko przez  obszar teoretyczny, ale także zderzając idee z rzeczywistością, dzieli  się wynikami badań własnych, ukazujących praktyczną rolę spotkania w  życiu jednostki.Czy faktycznie „Stajemy się - spotykając”?Istotą  spotkania jest możliwość poznania, nie tylko drugiego człowieka, ale  także myśli, jakie skrywa, poglądów, jakie wyznaje, doświadczeń, które  kłębią się w jego pamięci… Spotkanie daje możliwość przekroczenia  pewnych znanych dotąd granic, różnic… Stanowi ono bowiem doskonałą  płaszczyznę wymiany myśli, rozwiązywania konfliktów, dzielenia się  emocjami czy podejmowania decyzji. W tym kontekście spotkanie śmiało  uznać można za przyczynek dalszego rozwoju jednostki w świecie  społecznym. Przysposobienie młodych osób do otwartości na dialog,  poznanie i wszechstronny rozwój jest jednym z głównych celów, jakie  powinien stawiać sobie system edukacji oraz szacowne ciało pedagogiczne…„Osoba bez osoby nie jest osobą, to samo dzieje się z przedmiotami. Wszystko występuje w relacjach w stosunku do siebie (…)”Buczkowski, Trziszka, fragment książkiZarówno  temat spotkania, jak i dialogu zajmują istotną pozycję w obecnym  dyskursie naukowym, zresztą nie bez powodu, oba te pojęcia, a także to,  co pod sobą kryją, towarzyszą ludzkości od zarania dziejów. Książka  autorstwa Marii Jagiełło„Spotkania, które zmieniają” zderza ideę z  praktyką, delikatnie obnażając obszary do rozwoju, pośrednio wyznacza  kierunek zmian.Publikację polecam nauczycielom, pedagogom, studentom oraz osobom o filozoficznym zacięciu.Więcej:  Jagiełło, M. (2012). Spotkania, które zmieniają. O spotkaniu jako  kategorii pedagogicznej w wydarzeniu wychowującym na drodze życia.  Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.źródło:http://www.psychologia-spoleczna.pl/recenzje-ksiazek/1909-spotkania-ktore-zmieniaja-recenzja.html";30.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 224 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-563-8.jpg
"Rozwój kwalifikacji naukowych nauczycieli akademickich nauk technicznych";;"Czesław Grabarczyk";978-83-7850-047-6;;"     Głównym przedmiotem książki jest opis procesu zdobywania odpowiednich kwalifikacji i kompetencji naukowych związanych z uzyskiwaniem stopni i tytułów naukowych: doktora, doktora habilitowanego i profesora. W związku z tym podkreślono kluczową rolę nauczyciela pracy naukowej i wychowawcy naukowców oraz nieocenione znaczenie specjalistycznych seminariów naukowych, warunkujących prawidłowy przebieg omawianych procesów.     Omówiono także cele i warunki uzyskiwania stopni i tytułów naukowych, układy ról osób biorących w tym udział, wybrane zagadnienia naukoznawstwa i metod nauk technicznych oraz zasady publikowania uzyskanych wyników prac naukowych.     Książka adresowana jest do doktorantów, habilitantów i doktorów habilitowanych przygotowujących się do uzyskiwania kwalifikacji koniecznych do pełnienia funkcji profesora jako nauczyciela i wychowawcy przyszłych naukowców.  ";;"Wprowadzenie   Rozdział 1. Uczelnie akademickie1. Wprowadzenie       2. Koncepcja uczelni akademickich       3. Koncepcja politechnik     4. Charakterystyka kształcenia akademickiego 5. Charakterystyka procesu wychowania      6. Granice specjalizacji w procesie kształcenia akademickiego 7. Konieczność działalności badawczej nauczycieli akademickich       8. Wzajemne uwarunkowania pracy dydaktycznej i naukowo-badawczej  9. Model nauczyciela akademickiego     Bibliografia Załącznik 1. Wielka Karta Uniwersytetów Europejskich      Rozdział 2. Proinnowacyjne kształcenie inżynierów1. Wprowadzenie      2. Wyzwania współczesnej cywilizacji europejskiej     3. Współczesne znaczenie pojęć „technika” i „inżynier”      4. Cechy charakterologiczne i intelektualne twórczych inżynierów     5. Charakterystyka współczesnej działalności inżynierów     6. Społeczne uwarunkowania pracy inżynierów      7. Etyczne aspekty zawodu inżyniera     8. Rodzaje intelektualnej działalności inżynierów     9. Warunki pobudzania aktywności innowacyjnej       10. Warunki rozwijania kwalifikacji   11. Aktualizacja wiedzy jako niezbędny warunek twórczości technicznej     12. Cele i formy kształcenia ustawicznego  13. Cechy wynalazku      14. Zasady wartościowania wynalazków     15. Klasyfikacja inżynierów      16. Uwagi i wnioski końcowe     Bibliografia   Załącznik 1. Zasady etycznego postępowania inżynierów i techników      Załącznik 2. Polskie określenie pojęcia „inżynier” sprzed 350 lat     Rozdział 3. Pracownicy naukowi1. Definicja pojęcia „pracownik nauki” i jego funkcje   2. Ewolucja pojęcia „naukowiec”     3. Podział pracowników nauki      4. Klasyfikacja naukowców    5. Ochrona nauki przed skutkami działalności pseudonaukowców      6. Cechy osobowości kandydatów do pracy naukowej   7. Kryteria oceny pracowników naukowych 8. Wychowywanie kadr naukowych      9. Formy kształcenia i podnoszenia kwalifikacji     10. Warunki uzyskiwania kwalifikacji naukowych      11. Instytucjonalne uwarunkowania kształcenia kadr naukowych    12. Zagadnienia rekrutacji i selekcji pracowników nauki    13. Zasady działania specjalistycznego zespołu naukowego      14. Zasady programowania indywidualnego rozwoju naukowego  15. Dynamika rozwoju osobowości     Bibliografia     Rozdział 4. Nauka i wiedza naukowa1. Nauka jako proces poznawczy   2. Przegląd znaczeń terminu „nauka”     3. Funkcje nauki – rola i znaczenie    4. Wiedza naukowa i kryteria naukowości   5. Klasyfikacja nauk    6. Technika, technologia i nauki techniczne   7. Charakterystyka rozwoju nauk technicznych     8. Kształcące i wychowawcze aspekty pracy badawczej     Bibliografia   Rozdział 5. Metody nauk technicznyc1. Wprowadzenie    2. Pojęcia podstawowe      3. Rodzaje działalności naukowej     4. Ogólne określenie przedmiotu badań nauk technicznych    5. Opis faz cyklu działalności badawczo-rozwojowej     6. Model metodologiczny rozwiązywania problemów naukowych   7. Obserwacja naukowa     8. Eksperyment naukowy     9. Pomiary naukowe     10. Hipotezy naukowe      11. Warunki uznania rozwiązania problemu naukowego     12. Kryteria naukowości pracy badawczej      Bibliografia     Rozdział 6. Modele w naukach technicznych1. Wprowadzenie     2. Ogólne pojęcie modelu     3. Modele nominalne i realne      4. Ogólna klasyfikacja modeli naukowych      5. Budowa modeli naukowych  6. Cechy modeli naukowych    7. Wymagania prostoty i adekwatności     8. Procedura budowania modelu fizycznego     9. Budowa modeli matematycznych     10. Klasyfikacja modeli matematycznych     11. Etapy badań modelowych     12. Cykl badawczy modelowania matematycznego     13. Poznawcze i kształcące znaczenie modeli naukowych     14. Uwagi i wnioski końcowe    Bibliografia     Rozdział 7. Ewolucja koncepcji stopni i tytułów naukowych1. Geneza stopni i tytułów naukowych  2. Układy stopni i tytułów naukowych    3. Ewolucja regulacji prawnych   4. Stopnie i tytuł naukowy przed ostatnią reformą  5. Geneza i założenia ostatniej reformy     6. Postanowienia reformy z 2011 roku     7. Uwagi i wnioski końcowe   Bibliografia      Rozdział 8. Proces doktoryzowania1. Ogólne założenia     2. Ogólne cele doktoryzowania     3. Społeczny charakter procesu uzyskiwania doktoratu     4. Układy ról w procesie doktoryzowania   5. Kształtowanie cech osobowości pracownika naukowego  6. Czynniki wpływające na poziom doktoratów     7. Studia doktoranckie      8. Zalecany rodzaj oraz zakres tematyki rozpraw doktorskich    9. Wybór tematyki i programu rozpraw doktorskich   10. Ogólne zalecenia opracowywania rozpraw doktorskich     11. Promotor – jego rola i obowiązki     12. Recenzje i recenzenci     13. Egzaminy doktorskie      14. Publiczna obrona rozprawy doktorskiej  15. Promocja doktorska     16. Publikowanie rozprawy doktorskiej oraz kwestia współautorstwa     Bibliografia      Rozdział 9. Proces habilitowania1. Wprowadzenie      2. Przyczyny niskiej sprawności uzyskiwania habilitacji przed reformą     3. Ogólne założenia i cele habilitowania   4. Różnice między rozprawą doktorską a dysertacją habilitacyjną    5. Ogólne wymagania dotyczące dysertacji habilitacyjnych 6. Zagadnienia określania dyscypliny naukowej habilitacji     7. Warunki dysertacji habilitacyjnych      8. Dysertacje związane z osiągnięciami technicznymi     9. Zespołowe dysertacje doktorskie i habilitacyjne     10. Ogólne zalecenia opracowywania dysertacji habilitacyjnych     11. Recenzje w postępowaniu habilitacyjnym  12. Kolokwium habilitacyjne    13. Wykład habilitacyjny   14. Wnioski i uwagi końcowe    Bibliografia     Rozdział 10. Proces uzyskiwania kwalifikacji profesora1. Wprowadzenie    2. Profesor i jego rola w zakresie kształcenia kadr naukowych      3. Szkoła naukowa i jej rola    4. Autorytet naukowy i jego znaczenie 5. Warunki uzyskiwania tytułu profesora    6. Przyczyny niskiej sprawności uzyskiwania stopni i tytułu naukowego     7. Uwagi uzupełniające    Bibliografia   Rozdział 11. Zgromadzenia i dyskusje naukowe1. Wprowadzenie     2. Rodzaje zgromadzeń naukowych   3. Przegląd celów konferencji naukowych    4. Rola dyskusji w działalności naukowej    5. Podstawy logiczne dyskusji6. Zasady wygłaszania referatów   7. Zasady uczestniczenia w dyskusji naukowej    8. Rola przewodniczącego obrad  Bibliografia     Rozdział 12. Zasady redagowania publikacji naukowych1. Rola publikacji naukowych w procesie badawczym   2. Klasyfikacja publikacji naukowych    3. Role czasopism naukowych  4. Ogólne zasady pisarstwa naukowego      5. Styl tekstów naukowych    6. Zasady budowy akapitu     7. Wprowadzenie do terminologii    8. Rola i zalecany przedmiot wprowadzenia do publikacji   9. Ogólne zasady redagowania prac teoretycznych     10. Rodzaje równań fizycznych     11. Symbolika wielkości fizycznych i technicznych   12. Redagowanie schematów blokowych algorytmów obliczeń      13. Ogólne zasady redagowania publikacji eksperymentalnych      14. Redagowanie wykresów    15. Wzory empiryczne   16. Zasady redagowania wniosków i uwag końcowych    17. Zasady doboru bibliografii    18. Zasady redagowania streszczeń autorskich   19. Zasady redagowania tytułu publikacji    20. Kwestie autorstwa publikacji     21. Zagadnienia podziękowań autora     22. Problematyka redagowania podręczników akademickich     Bibliografia    Załącznik 1. Podstawowe symbole matematyczne      Załącznik 2. Zestawienie ważniejszych symboli mechaniki płynów w zakresie przepływów jednowymiarowych    Skorowidz rzeczowy     ";-;48.00;"Książka dostępna w wersji papierowej oraz elektronicznej - ebook.";"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 404 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-047-6.jpg
"Między negacją a afirmacją – czy kryzys oddziaływańpedagogicznych?";;"Joanna Rutkowiak";978-83-7850-046-9;;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.Publikacja jest pokłosiem V Naukowego Forum Pedagogów Olsztyńskiej Szkoły Wyższej im. Józefa Rusieckiego. Wyjątkowa atmosfera tego spotkania pozwoliła na efektywną refleksję nad obecną sytuacją społeczną, często napiętą, pełną sprzeczności, trudna do naukowego spenetrowania, a z drugiej strony – fascynująco złożoną, stanowiącą wyzwanie dla wszystkich jej uczestników.Uczestnicy konferencji zastanawiali się jaki wpływ na aktualny system edukacji ma powszechna kultura neoliberalna, stanowiąca istotny nacisk na tworzone programy nauczania i wychowania.  Obawy może budzić model podporządkowania się edukacji systemowi ekonomii korporacyjnej i ukierunkowanie na „produkowanie”  wydajnych konsumentów, a także niebezpieczeństw które temu towarzyszą, osób nieprzystosowanych i zmarginalizowanych społecznie. Przedmiotem dyskusji naukowej stała się analiza różnych postaw wobec tak zorganizowanego świata  - od poczucia konieczności adaptacji po niezachwianą krytykę.Referaty, składające się na treść książki, ułożono w formalnym porządku ogólności/szczegółowości podejmowanych zagadnień. Teksty te można również usystematyzować tematycznie:- formułowanie pozytywnych programów wychowania;- pogłębione diagnozowanie obecnego stanu rzeczy z wydobywaniem specyfiki aktualnych komplikacji oddziaływań wychowawczych;- pomysły działań naprawczych już wdrażanych bądź możliwych w przedstawionej sytuacji neoliberalnego uwikłania edukacji  ";;"Wprowadzenie (Joanna Rutkowiak)        7Maria Czerepaniak-Walczak – Kryzys zaufania do wychowania czy do instytucjiwychowawczych?       13Joanna Rutkowiak – Pieniądze a oddziaływania wychowawcze w warunkachrzeczywistości neoliberalnej       27Danuta Wajsprych – Reifikacja jako przejaw kryzysu wychowania       41Roman Leppert – Pomiędzy psyche a soma. Somatyzacja tożsamości jako przyczynekdo dyskusji o kryzysie wychowania       57Natalia Nikulina – Współczesne priorytety w wychowaniu – doświadczenia rosyjskie       67Elena Myczko – Pedagogiczne zagrożenia w praktyce oddziaływań wychowawczych       71Kamila Zdanowicz-Kucharczyk – Edukacja streetworkerów – pedagogikaspołeczna wobec problemu dziecka ulicy       75Alina Rozłucka – Od niewiedzy do afirmacji osobowościowej       97Małgorzata Ciczkowski-Giedziun – Wydobywanie mocnych stron rodziny znajdującej sięw sytuacji problemowej      111";-;30.00;"ISBN serii: 978-83-89067-53-1";"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 122 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-046-9.jpg
"Grafika dla smyka - ZWIERZAKI";"Kropkowanki dla dzieci";"Małgorzata Wójtowicz";978-83-7850-075-9;;"Kropkowanki dla dzieci pt. Zwierzaki to drugi zestaw ćwiczeń rozwijających koordynację wzrokowo-ruchową.Zestaw ten zawiera propozycje ćwiczeń polegające na rysowaniu po wykropkowanych konturach sylwet zwierząt oraz środowisk, w których mieszkają. Dziecko, wykonując tego rodzaju prace, uczy się dokładności, staranności i cierpliwości w realizowaniu zadań. Staje się jednocześnie współtwórcą powstających obrazów, samodzielnie przyczyniając się do ich ukończenia. Narysowane obrazy mogą być inspiracją do zastosowania dowolnych technik plastycznych.Wśród propozycji znajdują się sylwety zwierząt zamieszkujących różne środowiska przyrodnicze i obszary klimatyczne, co sprzyja rozwijaniu zainteresowań przyrodniczych dziecka oraz umożliwia wzbogacanie wiadomości.Zestaw ćwiczeń może służyć kształtowaniu nie tylko umiejętności praktycznych, lecz także postaw proekologicznych.Przygotowane przeze mnie karty pracy można wszechstronnie wykorzystywać w pracy z dziećmi w wieku od 5 do 9 lat.Kropkowanki Zwierzaki mogą być dla dzieci lekarstwem na nudę i stanowić zarazem ciekawą formę spędzania czasu wolnego.Życzę powodzenia i wytrwałości w wykonywaniu ćwiczeń.Autorka      Książka Grafika dla smyka - zwierzaki przeznaczona jest dla przedszkolaków oraz uczniów edukacji wczesnoszkolnej. Szkice są duże i dopracowane. Obok wykropkowanych sylwetek (ssaki, gady, płazy, owady, ptaki, ryby) znalazły się kształty (również wykropkowane) środowisk ich życia. Wystarczy dziecko zaopatrzyć w dobrze naostrzony ołówek oraz czuwać nad prawidłowym przebiegiem podjętych przez niego czynności. Rodzic, którego celem jest troska o wszechstronny rozwój dziecka, ma okazję przybliżyć mu pozostałe informacje związane z rozwojem i życiem poszczególnych gatunków.  Patronat medialny:      ";;" Nie chcesz pozwolić na nudę u swoich  podopiecznych. Pragniesz pobudzić ich do pracy. Nie wiesz co zrobić i  jak zorganizować im czas dobrej zabawy i właściwego rozwoju umysłu.Zachęcam do zapoznania się z  książką „Grafika dla smyka – Zwierzaki. Kropkowanki dla dzieci.” Z tą  książką dzieci uczą się dokładności, bawią się, pracują, ćwiczą  staranność i cierpliwość! „Grafika dla smyka –  Zwierzaki. Kropkowanki dla dzieci.” to zbiór ćwiczeń manualnych do  samodzielnego wykonania. Zadanie polega na rysowaniu po wykropkowanych  konturach. Każda strona to nowe, ciekawe zadanie.Proponowane  bogactwo zwierząt sprawi dzieciom wiele radości i umili czas. Dzięki  nim dzieci będą trenować twórczość, rozwiną swoją wyobraźnię. W  przyjemny sposób utrwalą zdobytą wiedzę z zakresu przyrody.  fragment książki       ";"Recenzja rodzicaKrótko – "Kropkowanki" są super! 	Wykładnią tego, czy muzyka lub film  są dobre, jest dla mnie uczucie ciarek przechodzących po ciele. Jeśli  chodzi o książkę – poznaję to po tym, że trudno mi oderwać się od  czytania, mimo iż obowiązki wzywają. Co do kolorowanek i wszelkich  innych ćwiczeń dla dzieci – chodzi o to, bym jak najdłużej miała czas  dla siebie, podczas gdy smyki skupione są nad zadaniami, bądź też by  spowijało mnie uczucie żalu, że nie jestem już dzieckiem, oraz korciła  chęć pobawienia się razem z synami. 	Tak właśnie jest przy Kropkowankach. Jak maluchy wsiąkną – tak  ja delektuję się ciszą i spokojem. A kiedy już strzepię z siebie  okruchy po słodkiej delektacji – spada na mnie chętka, by usiąść przy  biurku razem z nimi i też sobie tak pojeździć po kropeczkach, potworzyć  obrazki i – z pasją i artyzmem – przyozdobić wszystko kredczanymi  barwami. A później stworzyć wierszyk bądź opowieść o zwierzakach z kart  książki. Znów małą, beztroską być… Krótko – Kropkowanki są super!A do tego: rozwijają koordynację wzrokowo-ruchową, skłaniają do  staranności, dokładności i cierpliwości, rozbudzają artystyczne zapędy,  uczą postaw proekologicznych i są fantastycznym lekarstwem na nudę.  Polecam!mama Anna  Recenzja rodzicaKropkomania 	Grafika dla smyka, czyli kropkowana książeczka mająca za  zadanie rozwijanie zdolności manualnych małych dziecięcych rączek, to  zestaw ćwiczeń polegających na rysowaniu konturów zwierząt wzdłuż  kropek. Gdy sylwetki zwierzaków już gotowe, można wszystko ładnie  pokolorować. Przekrój zwierzyńca jest ogromny. Zwierzęta zebrane w  książce pochodzą z całej kuli ziemskiej, począwszy od naszej rodzimej  wiewiórki czy myszki, po słonie, lwy i hipopotamy. Ilustracje wykonane  są bardzo starannie z dbałością o szczegóły i tło (środowisko, które  zamieszkują owe zwierzęta). Publikacja świetnie nadaje się do ćwiczenia  koordynacji wzrokowo-ruchowej, uczy dziecko cierpliwości, a także  dokładności. Wiele godzin znakomitej, twórczej zabawy. Sama mam  nieodpartą chęć, by chwycić kredkę i dać się wciągnąć w kropkomanię.mama Adriannaźródło: http://czasdzieci.pl/ksiazki/ksiazka,14629d8-grafika_smyka_zwierzaki.html";18.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format A4, ";"Objętość 108 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-075-9.jpg
"Pedagogie postu";"Preteksty – konteksty – podteksty";"Zbigniew Kwieciński";978-83-7587-996-4;;"   „Zbiór tekstów zawartych w tej książce dotyczy szeroko pojętej edukacji w sytuacji gwałtownych zmian jej kontekstów politycznych, kulturowych i gospodarczych po 1989 roku w Polsce. (…) Na nasze polskie i regionalne przeobrażenia ‘socjalizmu’ w demokrację, gospodarkę rynkową i otwarcie na Zachód nałożyły się globalne procesy technologiczne, ekonomiczne, informacyjne, komunikacyjne i kulturowe porzucania epoki nowoczesności na rzecz epoki ponowoczesnej, a w kulturze i nauce trwał i trwa zwycięski pochód postmodernizmu – jako zwycięski wobec oświecenia i pozytywizmu sposób myślenia, wartościowania i zachowań.   Studia, eseje i raporty z badań były wywołane przez nową, niezwykle trudną sytuację dziejową, którą przeżywaliśmy i której nadal doświadczamy, była ona dla nich głównym zbiorem pretekstów; są próbą jej wieloaspektowego zrozumienia z perspektywy pedagogicznej, ogarnięcia kontekstów przemian edukacji; są wreszcie próbą spenetrowania ukrytych, niewidocznych funkcji instytucji edukacyjnych, niejako jej podtekstów”.  Jak zatem nazwać przemiany systemów otoczenia edukacji po 1989 roku?  Za niezwykle trafną metaforę uznaję określenie B. Barana, który napisał, że po socjalizmie w Polsce z tych różnych post-ów został nam tylko …post. (…) I stąd tytuł tego zbioru – Pedagogie postu (…)(Ze słowa wstępnego autora)         [...] teksty zamieszczone w niniejszym tomie są ciągłe niezwykle aktualne, co w sposób jednoznaczny zaświadcza o tym, że post ciągle trwa....[...] z recenzji     ";;"Słowo wstępne             7Pedagogia przejścia i pogranicza             9Edukacja jako trwały podmiot i przedmiot blokady rozwoju. Hipotezy dysfunkcjonalności po 20 latach         31Mimikra czy sternik?Dramat pedagogiki w sytuacji przesilenia formacyjnego         37Demokracja w edukacji czy edukacja dla demokracji?         57Edukacja wobec nadziei i zagrożeń współczesności         67Zapętlenie kwestii edukacyjnej w sytuacji gwałtownej zmiany jej kontekstu         79Rynek edukacyjny a demokracja – sprzeczne wyzwania         91I cóż po pedagogu w zbójeckich czasach?         99Lęk i edukacja wobec przyszłości świata     113Potrzeba kształcenia w humanistycznej mądrości     129Mądrość jako oferta czwartej pedagogiki Pierwszego Pedagoga     13730 grzechów głównych w kształceniu nauczycieli     145Zmienić kształcenie nauczycieli     155Mity i funkcje szkoły. U korzeni dominującego paradygmatu edukacyjnego     179Ukryta przemoc jako podstawa racjonalności funkcjonowania szkoły     203Praca w szkole jako złudzenie. Studium przypadku     229Socjopedagogiczne problemy płci(zarys wykładu i konwersatorium)     257Epidemie społeczne w środowisku akademickim     263Pedagogie pozoru i ułudy     275O różnym rozumieniu „równych szans” edukacyjnych     281Długotrwałe sprzężenie poziomu podstawowej alfabetyzacji i jakości życia w dorosłości     289Nierówno pod sufitem     363Nowe nierówności społeczne w edukacji wyższej     373Szkoła potem. Nadzieje i zwątpienia     383Potrzeba edukacji krytycznej     397Szkoła do/dla zmiany społecznej – warunki konieczne     407Bibliografia     411Indeks nazwisk     437 ";"     Współczesny świat charakteryzuje się łatwo zauważalnymi oraz szybko następującymi po sobie przemianami w wielu dziedzinach ludzkiego życia. Jedno z czołowych miejsc zajmuje szeroko pojęta aktywność w sferze edukacji, co skutkuje wciąż nowymi propozycjami ministerialnymi, nie zawsze jednak sprawdzającymi się w praktyce. Szeroko na ten temat wypowiada się Zbigniew Kwieciński, oddając do rąk czytelnika Pedagogie postu. Preteksty, konteksty, podteksty. By móc właściwie ustosunkować się do zamysłu autora, potrzeba już na wstępie kilku słów wyjaśnienia. Tak więc w publikacji Impulsu tytułowego postu absolutnie nie należy utożsamiać z religijnym określeniem form pokutnych, ale skupić się trzeba na oczekiwaniu pedagogicznej nowoczesności, wywołanej przemianami systemów edukacji. Doświadczana przez ogół trudna sytuacja dziejowa, będąca zbiorem pretekstów, stała się powodem prowadzonych na szeroką skalę badań, próbujących ogarnąć konteksty przemian edukacji oraz przeniknąć ukryte podteksty (funkcje instytucji edukacyjnych).    Pośród treści zaprezentowanych przez autora znalazły się te, które dotyczą problemów edukacji w sytuacji zmian politycznych, kulturowych i gospodarczych w Polsce po roku 1989. W dwudziestu sześciu rozdziałach szczegółowo prześledzono zjawisko demokracji w edukacji; przyjrzano się potrzebie kształcenia w humanistycznej mądrości; przedstawiono wielorakie rozumienie „równych szans” edukacyjnych; zanalizowano przesilenie formacyjne oraz skrytykowano system kształcenia nauczycieli. Podjęto analizę działań reformatorów i ekspertów oświatowych, wyliczono mity i realne funkcje szkoły, wytknięto ukrytą przemoc, stanowiącą podstawę racjonalności funkcjonowania placówek edukacyjnych. Niezwykle ciekawym okazuje się studium przypadku, w którym poddano analizie rzeczywiste składniki lekcji oraz oceniono ich wartości rozwojowe dla uczniów (studium obejmuje strukturę i jakość wykorzystania czasu stu lekcji w klasie VIII typowej szkoły podstawowej, z zastosowaniem prowadzonej przez odpowiednio przygotowanego ucznia ukrytej obserwacji). Przedstawione studium przypadku pokazuje, jak bardzo szkoła daleka jest od przypisanych jej ról i zadań.   Pedagogie postu. Preteksty, konteksty, podteksty to lektura specjalistyczna, adresowana przede wszystkim do pedagogów teoretyków i praktyków oraz studentów wielu kierunków pedagogiki i innych dyscyplin nauk humanistycznych i społecznych. Zainteresowani odnajdą w niej to, czego poszukują. Oprócz treści właściwych zyskają pomoc w zamieszczonych po każdym rozdziale Materiałach uzupełniających (zapisano je na szarych kartkach, co znacznie ułatwia odnalezienie interesującego tematu). W publikacji nie zabrakło tabelek, schematów, rysunków, przydatnych w badaniach wzorów matematycznych, wyliczeń i wypunktowań. Treści szczególnie warte zapamiętania zapisano wytłuszczoną czcionką. Pomocą służy również obszerna polsko- i obcojęzyczna bibliografia, liczne przypisy oraz indeks nazwisk. Publikacja Oficyny Wydawniczej Impuls przyczynić się może (chociaż w pewnym stopniu) do poprawienia funkcji oświaty we współczesnym społeczeństwie.    źródło: http://www.granice.pl/recenzja,pedagogie-postu--preteksty-konteksty-podteksty,8489      Niezwykle intrygujący jest już sam tytuł niniejszej książki. Krótkie, ale niezwykle treściwe wprowadzenie, w sposób precyzyjny wyjaśnia głębszy sens użytych tutaj słów-kluczy. O ile z pedagogiami rozumianymi jako refleksja o praktyce edukacyjnej już się oswoiliśmy, to post każdego czytelnika musi zaintrygować. Mamy tutaj do czynienia z niezwykle zręcznym użyciem słowa, które najczęściej pojawia się jako przedrostek, np. post-industrialne społeczeństwo, post-modernizm, które tutaj można również potraktować dosłownie jako stan głodu i wyczekiwania...na zmianę. Czytając zamieszczone teksty należy mieć na uwadze również to, że znacząca ich część napisana została wiele lat temu, niektóre nawet w innych warunkach ustrojowych. Zatem zjawisko postu odnieść można zarówno do myśli krytycznej, jak i propozycji formułowanych konsekwentnie przez samego Z. Kwiecińskiego od lat. Do głębokiej refleksji skłaniają też tytułowe preteksty, konteksty oraz podteksty - sformułowania użyte w sposób wyrafinowany.   Wszystko to świadczy w sposób jednoznaczny o niespotykanej konsekwencji w podejmowaniu kluczowej kwestii, jaką jest edukacja, przez jednego Autora-badacza. W swoich pracach upomina się o myślenie o edukacji i rzeczywiste zmiany w tym zakresie. Niejako (przy okazji) warto też zwrócić uwagę na to, że Z. Kwieciński nie tylko nie wstydzi się swoich prac publikowanych w minionym ustroju społeczno-politycznym, ale sam je próbuje upowszechniać. Jest to w naukach społecznych, humanistyce rzadko spotykana postawa, gdyż nie tylko apologeci, ale również zdecydowana większość prawdziwych badaczy, wsłuchiwała i wsłuchuje się w oczekiwania panującego aktualnie ustroju i przytakuje władzy, jakąkolwiek by ona nie była. U nich samo sięganie do archiwum, nie mówiąc o zamiarze przypomnienia tekstów sprzed lat ich autorstwa, budzi uzasadniony lęk. Natomiast teksty zamieszczone w niniejszym tomie są ciągłe niezwykle aktualne, co - niestety - w sposób jednoznaczny zaświadcza o tym, że post ciągle trwa. [...]    [...] Książkę przygotowaną przez Zbigniewa Kwiecińskiego „Pedagogie postu" z przyjemnością rekomenduję, tak renomowanej Oficynie Wydawniczej, do druku. Mam nadzieję, że teksty przydadzą się nie tylko - jak pisze Autor - „studentom i doktorantom tak dziś obleganym kierunkom pedagogiki i innych dyscyplin nauk humanistycznych i społecznych", ale również nieco starszemu pokoleniu. Prof. dr hab. Ryszard Borowicz Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu  I tak oto autor – na łamach swych nowatorskich i nie waham się stwierdzić, że i przełomowych – studiów, esejów oraz raportów z badań, podejmuje interesującą próbę odpowiedzenia na sytuację dziejową, w jakiej znaleźli się Polacy, której nieustannie doświadczają.Zbigniew Kwieciński, Pedagogie postu. Preteksty. Konteksty. Podteksty, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2012, ss. 442   Na samym początku zaznaczyć należy, że prezentowana czytelnikowi monografia jest interdyscyplinarna. Zainteresuje zatem nie tylko osoby zainteresowane pedagogiką czy pedagogią (to znaczy refleksją o praktyce edukacyjnej), ale i politologów, socjologów itd., a właściwie wszystkich tych, których frapują kwestie dotyczące przemian społeczno-politycznych, kulturowych, gospodarczych w Polsce po 1989 roku. Zbigniew Kwieciński wszakże w swej niezwykle dojrzałej pracy pod tytułem „Pedagogie postu. Preteksty. Konteksty. Podteksty” traktuje te przemiany jako kontekst dla omówienia istniejących problemów edukacji. Efekt jest naprawdę zdumiewający. Obnaża nasz system edukacji, odsłaniając przed nami jego dobrze skrywane tajemnice…            Zbiór tekstów polecanych czytelnikowi daje spojrzenie na zależności pomiędzy edukacją a jej różnorakimi kontekstami – zawsze doskonale przybliżonymi. Autor zwraca uwagę za zachodzące w Polsce przemiany, wyodrębnia momenty „przejścia”. Mówi wprost, niezwykle odważnie – logicznie to przy tym argumentując – że mamy do czynienia z „pedagogią przejścia” czy „pedagogią pogranicza”. Uzmysławia ich sens i znaczenie. Wykazuje potrzebę ich wyróżnienia. Jednocześnie, warto zauważyć, iż uwagi te oraz objaśnienia mają charakter porządkujący. Dlatego mogą okazać się nieodzowne dla młodych badaczy, celujących w uniknięciu błędów minionych pokoleń, nie powieleniu ich schematów i odnalezieniu własnej, nowatorskiej perspektywy badawczej. Dzieło Zbigniewa Kwiecińskiego jest na tyle inspirujące, że nikt spośród czytelników stawiających mu właśnie takie oczekiwania z pewnością nie dozna zawodu po lekturze.            I tak oto autor – na łamach swych nowatorskich i nie waham się stwierdzić, że i przełomowych – studiów, esejów oraz raportów z badań, podejmuje interesującą próbę odpowiedzenia na sytuację dziejową, w jakiej znaleźli się Polacy, której nieustannie doświadczają. Nie stroni od tematów drażliwych, ale ważnych, takich jak chociażby na przykład socjopedagogiczne problemy płci czy epidemie społeczne coraz częściej zauważalne w środowisku akademickim. Nadrzędnym jego celem – przebijającym się w sferze kolejnych rozważań – jest przedstawienie i zrozumienie z perspektywy pedagogicznej przemian w obszarze edukacji. Wykazanie potrzeby nauczenia się krytycznego oglądu rzeczywistości. Jednocześnie – odsłonięcie ukrytych czy zawoalowanych funkcji instytucji edukacyjnych. Z pewnością wielu z nas będzie zaskoczonych zadaniami, jakie były i są im stawiane w Polsce, a prezentowane nam w całkiem innych kolorach na co dzień.            Zbigniew Kwieciński w sposób rzetelny i obiektywny przygląda się pojęciu edukacji jako trwałemu podmiotowi oraz przedmiotowi blokady rozwoju. Wykazuje istnienie hipotez dysfunkcjonalności po dwudziestu latach. Dostrzega przy tym niuanse związane z przełomami w funkcjonowaniu społeczeństwa, narodu i państwa, takie jak chociażby wstąpienie Polski do NATO czy rozległe oraz częste reformy systemu oświatowego. Zwłaszcza ciekawe i bez wątpienia warte przyjrzenia im się są uwagi na temat odwrócenia ideologicznego, a także zamętu światopoglądowego, które powstały w odpowiedzi na konkretne aspekty tych przełomów.            Co ważne, autor nie ucieka od stawiania trudnych pytań i prób odpowiadania na nie. Pyta na przykład o to, czy mamy do czynienia z demokracją w edukacji, czy istnieniem edukacji dla demokracji. Wykazuje sprzeczności dostrzegalne pomiędzy rynkiem edukacyjnym a demokracją. Podważa status pedagoga w XXI wieku, czyli w „czasach zbójeckich”. Przejawia obawy co do stopniowego zatracania chęci, a także zdolności do kształcenia w humanistycznej mądrości. Przedstawia mądre i przemyślane tego konsekwencje.            Nie tylko teoretycy, ale i praktycy – zwłaszcza osoby mające wpływ na kształcenie nowych pokoleń pedagogów lub sami pedagodzy – z pewnością będą zainteresowani wzorcowo przeprowadzonymi oraz omówionymi na łamach książki studiami przypadków. Nie tylko z uwagi na to, że towarzyszą im gotowe schematy do poprowadzenia wykładów, konwersatoriów, ćwiczeń, powtórzeń. Zbigniew Kwieciński na ich podstawie ukazuje pracę w szkole – jako taką – jako złudzenie. Mówi o ukrytej przemocy będącej podstawą racjonalności funkcjonowania szkoły oraz grzechach głównych, które nagminnie pojawiają się w kształceniu nauczycieli. To ciekawe, lecz zbyt często pomijane lub bagatelizowane aspekty namysłu nad edukacją w Polsce.            Obszerna książka autorstwa Zbigniewa Kwiecińskiego pod tytułem „Pedagogie postu. Preteksty. Konteksty. Podteksty” to dzieło ważne dla Polaków zdolnych do refleksji nad tym, co ich warunkuje. Zwraca uwagę na palące problemy wpisane w system edukacji po 1989 roku. Pozwala zrozumieć konteksty, które oddziaływały kolejno na jego współczesną specyfikę. Jednocześnie uzmysławia jego słabości i daje wskazówki co do tego, co wymaga jakiej zmiany. Dlatego jest to monografia szczególnie istotna dla badaczy i praktyków mających do czynienia z pedagogiami. Pozwala wszak pojąć problemy współczesnej edukacji oraz podjąć z nimi walkę. To bez wątpienia godne polecenia dzieło.Krzysztof Wróblewskihttp://www.konserwatyzm.pl/artykul/10193/zbigniew-kwiecinski-pedagogie-postu-preteksty-konteksty-podt ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 442 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-996-4.jpg
"O systematyzacji treści kształcenia";;"Artur Stachura";978-83-7850-066-7;;"Współczesny człowiek żyje w warunkach nieustannych zmian, gdzie zwłaszcza środowisko informacyjne ulega wzrastającej złożoności. Coraz częstszym problemem jest zjawisko „cyfrowego podzielenia” – nienadążania części społeczeństwa za zmianami, jakie się w nim dokonują. Naczelnym zadaniem pedagogiki powinno być zatem określenie modelu pozwalającego na przygotowanie kolejnych pokoleń do udanego, społecznego współżycia. W rozważaniach nad tym zagadnieniem pomocna okazuje się teoria systemów, polegająca na analizowaniu struktury rzeczywistości w ujęciu hierarchicznym, tj. działaniu w bardzo złożonych strukturach poprzez ich sprowadzenie do struktur prostych. Zwracał na to uwagę Kartezjusz, uznając, że doskonała wiedza jest siecią ( systemem ogniw ) , a nie prostym ciągiem ( łańcuchem ) stwierdzeń.  „Głównym motywem tej książki jest przekonanie, że umiejętność myślenia systemowego to jedna z kluczowych cech współczesnego człowieka. Jeżeli trend zmian cywilizacyjnych utrzyma się w przyszłości, to własności te będą coraz bardziej potrzebne do funkcjonowania. Dlatego uważam, że niezbędne jest włączenie zdolności myślenia systemowego do struktury celów wychowania, i to nie tylko wychowania instytucjonalnego, ale przede wszystkim do przekazywania przez kulturę wzorca człowieka, rozwijającego się samodzielnie przez całe życie".Materiały uzupełniające do książki dostępne są na stronie: http://bolek.ped.univ.szczecin.pl/stachura     ";;"Wstęp            9Część ISystemowa struktura umysłu jako podstawa planowania procesu kształceniaRozdział 1Pojęcie systemu w świetle ogólnej teorii systemów i jego zastosowanie w pedagogice        171.1.    Pojęcie i struktura systemu        171.2.    Rodzaje systemów        191.3.    System teoretyczny a system konkretny        211.4.    Zastosowanie teorii systemów w pedagogice        221.5.    Człowiek jako system        231.6.    Systemowe ujęcie procesu kształcenia        24Rozdział 2Pojęcie jako kategoria epistemologiczna, psychologiczna i dydaktyczna        292.1.    Pojęcie jako kategoria epistemologiczna        302.2.    Pojęcie jako komponent struktury umysłu        332.3.    Pojęcie jako komponent treści kształcenia        40Rozdział 3System pojęć w umyśle człowieka i jego reprezentacja (ujęcie statyczne)        433.1.    Relacje między pojęciami        443.2.    Hierarchiczna struktura systemu pojęć        493.3.    System pojęć a działanie        513.4.    Zapis i prezentacja systemu pojęć. Znaczenie wizualizacji        52Rozdział 4Operacje umysłowe na systemie pojęć – myślenie systemowe (ujęcie dynamiczne)            594.1.    Pojęcie myślenia systemowego            614.2.    Składniki myślenia systemowego: operacje na systemie pojęć            624.3.    Myślenie dywergencyjne i twórcze a myślenie systemowe            65Rozdział 5Określanie celów kształcenia na statycznych i dynamicznych własnościach systemu pojęć            695.1.    Model procesu wychowania            695.2.    Wychowanie jako proces komunikacji            70Rozdział 6 Zasada systemowości rozwoju człowieka            756.1.    Własności procesu naturalnego rozwoju człowieka            756.2.    Refleksja nad systemem edukacyjnym w świetle własności rozwoju człowieka           80Część IIKonstrukcja usystematyzowanych zasobów treścii ich wykorzystanie w procesie kształceniaRozdział 7Systemowe rozumienie pojęć przez ucznia jako cel kształcenia            857.1.    Cel kształcenia: możliwe sposoby definiowania            857.2.    Klasyczne teorie konstruktywizmu dydaktycznego i ich krytyka            887.3.    Uzupełnienie postulatów konstruktywizmu            917.4.    Cel systematyzacji treści kształcenia            937.5.    Pożądane własności usystematyzowanego zasobu treści kształcenia            94Rozdział 8Treści kształcenia jako składnik warunków kształcenia            978.1.    Systematyzacja treści kształcenia            988.2.    Procedura systematyzacji treści kształcenia            998.3.    Etapy systematyzacji treści         1028.4.    Składniki zasobu treści i ich właściwości        1068.5.    Zastosowanie usystematyzowanego zasobu treści w kształceniu        107  8.6.    Prezentacja usystematyzowanej treści kształcenia        109  8.7.    Wizualizacja struktury treści        110  8.8.    Graf jako forma prezentacji struktury treści kształcenia        112  8.9.    Konstruktywistyczne podejście do odbioru treści: hipertekst        1168.10.    Linearność przekazu a wielowymiarowość struktury treści        1178.11.    Budowa systemowego zasobu treści kształcenia        119Rozdział 9Warunki kształcenia związane z własnościami ucznia        121  9.1.    Struktura posiadanego systemu pojęć i jej diagnozowanie        123Rozdział 10Sposób podawania usystematyzowanej treści kształcenia        149Rozdział 11Sposób diagnozy procesu kształtowania systemu pojęć        15511.1.    Charakterystyka ilościowa działań studenta z usystematyzowanym zasobem treści        15511.2.    Zmienne opisujące działania studentów        15611.3.    Działania na całym zasobie treści        15711.4.    Działania na blokach treści        15911.5.    Działania na modułach treści        16011.6.    Struktura procesu – relacje między własnościami części procesu        16111.7.    Opis sposobu wykorzystania przez studenta poszczególnych komponentów zasobu – relacje wynikające ze struktury zasobu        162Rozdział 12Prawidłowości przebiegu procesu przyswajania systemu pojęć        16512.1.    Ogólna charakterystyka pracy z usystematyzowanym zasobem treści        16512.2.    Szczegółowa charakterystyka pracy z zasobem i jego komponentami        166Rozdział 13Wnioski z diagnozy procesu kształtowania systemu pojęć        17313.1.    Wnioski dotyczące wyników diagnozy        17313.2.    Wnioski dotyczące organizacji zajęć i badania        17413.3.    Wnioski dotyczące możliwości wykorzystania i kontynuacji badania        175Rozdział 14 Podsumowanie        17714.1.    Postulat projektu kształcenia systemowego        17714.2.    System treści kształcenia jako komponent ogólnego systemu kształcenia        17814.3.    Zasada indywidualizacji w projektowaniu systemu kształcenia        18014.4.    Zasada ciągłości rozwoju w projektowaniu systemu kształcenia      18214.5.    Zasada systemowości rozwoju w projektowaniu systemu kształcenia      18314.6.    Konkluzje        184Bibliografia        187";"Uzyskane przez Autora wyniki znakomicie korespondują – między innymi – z potrzebami i węzłowymi problemami kształcenia ogólnego, uczenia się całożyciowego i rozwijania samodzielności. Wskazując na warunki pracy ucznia i konieczność uwzględnienia jego indywidualnych możliwości psychofizycznych, określa także warunki kształtowania odpowiedzialności za systemowo widziane i podejmowane wyzwania (cele, zadania). Niewątpliwym walorem opiniowanej pracy jest interesujące przedstawienie problematyki zadań powiązanych z problematyką operacji umysłowychZ recenzji prof. dr. hab. Wojciecha Kojsa";30.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 194 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-066-7.jpg
"Mikrokosmos WIERSZA";"Interpretacje poezji współczesnej";"Piotr Michałowski";978-83-7850-055-1;;"Mikrokosmos wiersza. Interpretacje poezji współczesnej to książka o polskiej poezji XX i XXI wieku. Jej bohaterami nie są poeci ani style i prądy, ale poszczególne wiersze. Warto sobie uświadomić, że literatura to nie tylko panoramiczny krajobraz, czyli zbiór streszczeń milionów dzieł, ani też ich długie serie, zwane epokami, gatunkami i dorobkami pisarzy. Literatura to także portrety pojedynczych utworów, które warto kontemplować, by umożliwić im zaistnienie w pełni – w naszym czasie lektury i w naszej wrażliwości. Poezja nie lubi pośpiechu w odbiorze ani czytania powierzchownego, bo każdy utwór otwiera w sobie osobny świat, zawierający niepowtarzalne obrazy, postacie i idee. Oferuje przygodę dla intelektu i emocji, zaklętą w niecodziennie zbudowanej wypowiedzi. Myśląc o poezji jako sztuce słowa, warto zdobyć się na to, by ilość poświęcić dla jakości, a mówiąc metaforycznie – by odłożyć lunetę i sięgnąć po mikroskop. Do dwudziestu trzech podróży w mikrokosmos wiersza zapraszam nauczycieli, zwłaszcza polonistów, licealistów, studentów i wszystkich miłośników poezji.    ";;"Zaproszenie do lektury       7Przyroda i poznaniePoetycka lekcja ekologii       13    Bolesław Leśmian, Tęcza       14Utracony raj normalności       21    Ewa Lipska, Na szczęście       22Czyhanie na epifanię       29    Zbigniew Herbert, Głos       30Logika świata, obrazu, słowa i wiersza       39    Helena Raszka, Logiczny układ       40Dziwność świata, dziwność doznań, dziwność opisu       49    Miron Białoszewski, Przejście 2       50Tradycja i historiaWyspa źródeł wśród żywiołów       63    Zbigniew Herbert, Wyspa       64Podziemna przemiana       75    Anna Piwkowska, Kolejka elektryczna       76W teatrze wojny, miłości i snu       83    Krzysztof Kamil Baczyński, *** (Gdy za powietrza zasłoną)       84Milczenie jako pamięć Zagłady       97    Jerzy Ficowski, Kolejka       98Historiozofia pod prysznicem      107    Witold Wirpsza, Purpurowy zbiór legend      108Miłość i śmierćOda do nagości      117    Czesław Miłosz, Piękna nieznajoma      118Śmierć – tabu, empatia i katharsis      127    Wisława Szymborska, Wypadek drogowy      128Tomografia wiersza      137    Bohdan Zadura, Zbuntowane komórki      138Gol w nieśmiertelność      149    Jacek Podsiadło, Kadra na mecz z Francją została już powołana     150Razem i osobnoRozbiór wiersza o rozbiórce pieca      161    Anna Frajlich, Elegia o kaflowym piecu      162Sen pod gazetą      173    Ryszard Krynicki, Mój przyjaciel odcina się od świata      174Ucieczka w marzenie o ucieczce      185    Marcin Świetlicki, M – w sierpniu      186Trzy piętra tożsamości      195    Tadeusz Dąbrowski, Geologia      196Adresat pilnie poszukiwany      205    Stanisław Barańczak, Jakieś Ty      206Poezja i poetaWiersz jako świat nieprzedstawiony      221    Stanisław Barańczak, To, co jest wierszem nie do pomyślenia      222Nieszczera niechęć do szczerości      231    Czesław Miłosz, Przepis      232Portret jednego wiersza z poetą w tle      243    Czesław Miłosz, TO      244Trzy światy      261    Edward Balcerzan, Poeta      262Między szkołą interpretacji a interpretacją w szkole      271Propozycje do konspektów lekcji interpretacji      277Wykaz pierwodruków      283";"Piotr Michałowski jest literaturoznawcą, krytykiem literackim i teatralnym oraz poetą. Jest profesorem Uniwersytetu Szczecińskiego, kieruje Zakładem Teorii i Antropologii Literatury. Publikował w czasopismach naukowych i literackich. Wydał książki o poezji: Miniatura poetycka; Granice poezji i poezja bez granic; Głosy, formy, światy. Warianty poezji nowoczesnej; opracował i wstępem opatrzył Kwiaty polskie J. Tuwima. Opublikował następujące tomiki poezji: Poemat w czerwieni; Powidok powietrza; Za czarnym wielokropkiem...; Li(me)ryczny plan Szczecina; Rytmy, albo wiersze na czas; Cisza na planie. W szkole często analizuje się wiersze. Nauczyciele każą uczniom rozłożyć je na czynniki pierwsze. Niektórym sprawia to trudność, dlatego szczególnie dla nich jest ta książka. Mówi ona o polskiej poezji XX i XXI wieku, sięgamy po mikroskop, by przyjrzeć się poezji.Dzieło podzielone jest na rozdziały. Każdy jest innym tematem wierszy. Pierwszy to Przyroda i poznanie. Występują tam utwory: Bolesława Leśmiana Tęcza, Ewy Lipskiej Na szczęście, Zbigniewa Herberta Głos, Heleny Raszki Logiczny układ i Mirona Białoszewskiego Przejście 2, które autor analizuje i pokazuje nam, jak to robić.Następnie przechodzimy do Tradycji i historii: Zbigniew Herbert Wyspa, Anna Piwkowska Kolejka elektryczna, Krzysztof Kamil Baczyński *** (Gdy za powietrza zasłoną), Jerzy Ficowski Kolejka i Witold Wirpsza Purpurowy zbiór legend. Będzie o wojnie, miłości, snach, o Zagładzie, wyspach...Szybko przechodzimy do trzeciego rozdziału Miłość i śmierć. Poznamy wiersze: Czesława Miłosza Piękna nieznajoma, Wisławę Szymborską Wypadek drogowy, Bohdana Zadurę Zbuntowane komórki oraz Jacka Podsiadło Kadra na mecz z Francją została już powołana.Razem i osobno są tematem kolejnej przygody. Anna Frajlich Elegia o kaflowym piecu, Ryszard Krynicki Mój przyjaciel odcina się od świata, Marcin Świetlicki M – w sierpniu, Tadeusz Dąbrowski Geologia oraz Stanisław Barańczak Jakieś Ty umilą nam chwile swoją twórczością. Będzie o rozbieraniu pieców, śnie pod gazetą, ucieczce w marzenia, piętrach tożsamości i adresacie pilnie poszukiwanym.Poezja i Poeta kończą główne rozdziały tejże książki. Przybliżone zostaną nam wiersze: Stanisława Barańczaka To, co jest wierszem nie do pomyślenia, Czesława Miłosza Przepis i TO oraz Edwarda Balcerzana Poeta. Ponadto będą poruszane tematy: Między szkołą interpretacji a interpretacją w szkole, Pozycje do konspektów lekcji interpretacji.Bardzo trudno jest mi zrecenzować ten utwór. Nie mogę mówić tutaj o języku, bohaterach, czy miejscu akcji. "Mikrokosmos wiersza..." jest przede wszystkim dla recenzentów tomików poezji oraz nauczycieli języka polskiego. źródło: http://zaczytanywksiazkach.blogspot.com/2015/03/podroz-miedzy-wierszami.html Magia poezjiW szkole analiza wiersza stanowi  najmniej lubiane zagadnienie programowe, spędzające sen z powiek tak  uczniom, jak i nauczycielom. Powoli odchodzi się też od nauki  pamięciowej wierszy, czy nawet ich fragmentów, skazując nas na pustkę,  której w inny sposób niż tylko poezją, muzyką czy malarstwem wypełnić  nie można. Co więcej, takie marginalne traktowanie wiersza ogranicza  delektowanie się nim, jego smakowanie oraz refleksję nad tematem i  sposobem przedstawienia świata przez autora.Tymczasem Polska z jej bogatym dorobkiem poetyckim, kryje w sobie wciąż wielki potencjał w tej materii. Nie będzie nawet wielkiej przesady w skrajnym stwierdzeniu, że więcej mamy dziś poetów niż czytelników ich poezji – pisze Piotr Michałowski w swojej publikacji Mikrokosmos wiersza. Interpretacje poezji współczesnej.  Opublikowana nakładem Oficyny Impuls pozycja to dwadzieścia trzy  interpretacje wierszy dziewiętnastu autorów, które stanowić mogą nie  tylko nieocenioną pomoc dla nauczycieli, uczniów czy studentów  polonistyki, ale także ucztę dla wszystkich wielbicieli poezji.Jak sam autor zaznacza, zbiór ten  nie jest kompatybilny ze szkolnymi programami nauczania czy kanonem  polskiej poezji współczesnej, ale też nie było to celem publikacji. To  raczej próba podzielenia się z czytelnikiem poetyckimi gustami oraz  przedstawienia poetów i poetek tworzących na przestrzeniu kilku pokoleń.  To sprawia, że znajdziemy w publikacji Leśmiana, Herberta,  Baczyńskiego, Miłosza, Szymborską czy Barańczaka oraz wielu innych,  których utwory autor podzielił na cztery grupy tematyczne. Głównym  kryterium wyboru wierszy była, jak przyznaje autor, atrakcyjność tekstu  poetyckiego.Piotr Michałowski przedstawił  wiersze dotyczące m.in. przyrody, kultury, filozofii, miłości i śmierci,  wojny i zagłady, współczesności, historii i tradycji. Zaproponowane  przez niego interpretacje mają na celu podkreślenie wyjątkowości wierszy  oraz skłonienie do lektury uważnej, pozwalającej docenić szerokie  spektrum wiersza, poruszającej wrażliwość  czytelnika. Ponadto do  zestawu interpretacji dodane zostały propozycje dyskusji nad tekstem pod  kątem problemów w nim poruszanych, które stanowią doskonały materiał  dla nauczycieli, na podstawie którego mogą oni tworzyć własne konspekty  lekcji. Dla studentów to z kolei okazja do własnych przemyśleń na temat  wiersza i możliwość głębszej refleksji.W części poświęconej Przyrodzie i poznaniu autor zawarł takie wiersze, jak Tęcza Bolesława Leśmiana  (poetycka lekcja ekologii), Na szczęście Ewy Lipskiej (utracony raj normalności), Głos Zbigniewa Herberta (czyhanie na epifanię), Logiczny układ Heleny Raszki (logika świata, obrazu, słowa i wiersza) oraz Przejście 2 Mirona Białoszewskiego (dziwność świata, dziwność doznań, dziwność opisu).Do Tradycji i historii Michałowski zaliczył Wyspę Zbigniewa Herberta (wyspa wśród źródeł, wśród żywiołów), Kolejkę elektryczną Anny Piwkowskiej (podziemna przemiana), *** (Gdy za powietrza zasłoną) Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (w teatrze wojny, miłości i snu), Kolejkę Jerzego Ficowskiego (milczenie jako pamięć Zagłady) oraz Purpurowy zbiór legend Witolda Wirpsza (historiozofia pod prysznicem).Miłość i śmierć to takie pozycje, jak Piękna nieznajoma Czesława Miłosza (oda do nagości), Wypadek drogowy Wisławy Szymborskiej (śmierć – tabu, empatia i katharsis), Zbuntowane komórki Bohdana Zadury (tomografia wiersza) oraz Kadra na mecz z Francją została już powołana (gol w nieśmiertelność).Część objęta wspólnym tytułem Razem i osobno to takie wiersze, jak: Elegia o kaflowym piecu Anny Frajlich (rozbiór wiersza o rozbiórce pieca), Mój przyjaciel odcina się od świata Ryszarda Krynickiego (sen pod gazetą), W sierpniu Marcina Świetlickiego (ucieczka w marzenie o ucieczce), Geologia Tadeusza Dąbrowskiego (trzy piętra tożsamości) oraz Jakieś Ty Stanisława Barańczaka (adresat pilnie poszukiwany).Ostatni blok tematyczny wyodrębniony przez autora to Poezja i poeta, a w nim takie propozycje jak: To, co jest wierszem nie do pomyślenia Stanisława Barańczaka (wiersz jako świat nieprzedstawiony), Przepis Czesława Miłosza (nieszczera niechęć do szczerości), To Czesława Miłosza (portret jednego wiersza z poetą w tle) oraz Poeta Edwarda Balcerzana (trzy światy).Praca Mikrokosmos wiersza to  solidnie przygotowany materiał, traktujący nie tyle o technicznej  stronie analizy wiersza, co ukazujący głębię poezji i zachęcający do  tego, by się w niej… zakochać. Michałowski zwraca uwagę nie tyle na  autorów wierszy, co na ich twórczość – ona odgrywa tu główną rolę i na  niej skupia się autor. Widać tu przygotowanie merytoryczne oraz  wyjątkową wrażliwość autora na poezję i na świat. To książka, która nie  powinna być traktowana instrumentalnie – to raczej bodziec do wejścia w  świat wierszy, zagłębienia się w nim, do refleksji i zatrzymania się na  chwilę nad tekstem. Do poświęcenia poezji czasu, którego zazwyczaj nam  brakuje. Dodał/a recenzję: Justyna Gul http://www.granice.pl/recenzja,mikrokosmos-wiersza--interpretacje-poezji-wspolczesnej,6235       Książka jest panoramą nie tylko recenzenckiej wypowiedzi na temat poszczególnych, wybranych wierszy. Jest to próba wskazania poprzez wiersze jak materiał poetycki ogranicza samego siebie zamykając przepływ znaczeniowy w utarte obrazy interpretacyjne. Książka jest dookreśleniem czym bywają granice poezji, opowieścią o pewnego rodzaju aporii i niebezpieczeństwie zderzenia liryki z interpretacją. Słowo tworzące wiersz w relacji ze słowem które ten wiersz rozwija w narrację interpretacyjną. Uświadomienie sobie czym bywa tekst poetycki w kontekście interpretacji i relacji z innymi tekstami poetyckimi.Książka jest jakby definicją zamknięcia, poszczególne rozdziały, które są jak rodzaj formy zbudowanej z określeń i znaczeń, w której światy prezentowanych wierszy istnieją na wskazanych zasadach. Zasadach, które są narzucone omawianym porządkiem i relatywnym odniesieniem do znaczenia wiersza w kontekście innych wierszy. Poszczególne rozdziały są prezentacją czym jest wiersz w odczuciu autora jak forma pierwotna wiersza która posiada swój świat przechowując sobie znane treści zamyka się w formie narzuconej poprzez interpretacyjny porządek i interpretacyjne odniesienia. Jest do definicja zamknięcia nie tylko ze względu na formę, ale również na niebezpieczeństwo interpretacyjne. Analiza wiersza, interpretacja naraża tekst na zamknięcie w błędnym kole intelektualnym i symulacji autora jako tego który narzuca tekstowi jakiś świat choć być może ten narzucony świat bywa fałszywy w relacji z tym co tekst w istocie ma do powiedzenia. Interpretacja jest wiec ryzykiem podejmowania znaczeń poza ich uniwersalną i obiektywną prawdą. Wiersz w interpretacji staje się nośnikiem relacji z czytelnikiem z interpretującym ale czy z rzeczywistym przesłaniem tego, co zawiera w sobie autentyczność i obiektywność wiersza?Książka ta jest budowaniem form – rozdziałów dla omawianych wierszy, jest to forma budowana ze światów interpretowanych i omawianych wierszy. Ale jest to świat zamknięty, świat z którego albo się wychodzi albo się nieustannie tkwi w jednym i tym samym punkcie powtarzając jednio to samo. Punktem byłby sposób widzenia lub sposób odniesienia do tekstu, powtarzające się jedno i to samo byłoby wtórną repliką banału, czegoś co jest powierzchnie znane i łatwe w tak zwanym użyciu intelektualnym.Książka ta jest propozycją nie tylko jak czytać poezję, „Mikrokosmos” jest jakby definicją zamknięcia, definicją jakiegoś przedmiotu, którym można się posługiwać jak przedmiotem posiadającym skalę, skala ta pozwala odmierzać to co właściwe i to co błędne w poezji. Już nie są to rozdziały, ale dziwna muzyka słów w metrum które zmienia się w zależności od bliskości obiektu, który ma być zinterpretowany, przedmiot ten jest wielokierunkowy, wertykalny i horyzontalny, rozdziały działają dwukierunkowo góra – dół, można je czytać w dwóch kierunkach czyniąc książkę jakby ekranem na którym poszczególny wybrany rozdział jest jak kursor, który ukazuje odległość od zamknięcia lub wyjścia.Przedmiot – książka jest jakby próbą ukazania czym jest poruszanie się w ustalonych granicach jakby ścieżkach dźwiękowych nagranych i odtwarzanych, autor poprzez książkę, która jest definicja, zamknięcia ukazuje jej przeciwieństwo - czym może być definicja otwarcia. Książka jak przedmiot ukazuje, że dysponując jakimś od A – X , nie posiada się wiedzy całości czy wiedzy co jest poza tym ograniczeniem. Choć oczywiście paradoksalne jest że w książce o zamknięciu może istnieć wiersz który właśnie zawiera ową całość. Wtedy całość jako zamknięta całość czymś co jest nośnikiem wiedzy ukrytym niczym plik w pliku, określając relację fragmentu do całości i całości do poszczególnych fragmentów.„Mikrokosmos” prezentuje definicję nie tylko interpretacji wiersza, definicję zamknięcia, ale i definicję kultury. Kultura dysponuje właściwymi sobie kodami, relacjami, ikonami, które być może w wyeksploatowanych kanonach interpretacyjnych, przywłaszczone przez nawykowe określenia, czy nakreślane w zużytych i powielanych znaczeniach, tworzy rodzaj zamknięcia lub niczym korytarze w jakiejś budowli stwarza wrażenie labiryntu podczas gdy odniesień do kultury może powinno się szukać w czymś więcej niż konwencjonalna interpretacja czy komparystyczna relacyjność. Kultura jako system, w którym poszczególne elementy tworzą zwięzłą, krótką historię danej cywilizacji. Pytanie tylko czy komentarz kulturowy do danej cywilizacji zamyka się jedynie w omówieniu danej cywilizacji czy sięga dalej, poza kulturową i cywilizacyjną matrycę. Mikrokosmos daje odpowiedz. Istnieją jakby dwa rodzaje interpretacji: mikrokosmiczna i makrokosmiczna. Mikrokosmiczna jest tym co ustalone i nawykowe, stwarzające bezpieczną interpretację powielanego wzoru kulturowego i operującą banalnymi i wtórnymi nawykami interpretacyjnymi, które są niejako pozorem tego co w istocie kultura czy dany tekst ma do powiedzenia. Makrokosmiczna to interpretacja danego przedmiotu poza jego zasięgiem merytorycznym czy nawykowo przyjętym za normę. Może interpretacje kultury czy dzieła sztuki nie dopisuje recenzent ale historia. Może czas historyczny dzieła jest czymś względnym w relacji do czasu w którym to dzieło staje się jakby częścią zdarzeń, które są jego interpretacją, omówieniem, naocznością, a nie papierowym mnożeniem czegoś co jest albo poza tym dziełem, albo co w ogóle tego dzieła nie dotyczy, albo co jest po prostu merytorycznym nadużyciem i powielaniem utartych ścieżek przyzwyczajeń i nawyków intelektualnych.Książka jest definicją zamknięcia by wskazać czym jest wyjście z tego zamknięcia. Autor ukazuje, że właściwa interpretacja wiersza jest poza książką, poza tekstem, poza złożeniami, które nakładają się na siebie w formie wiersza i jego omówienia. Może omawiany wiersz nie jest słowem ale tym co zdaje się współtworzyć jakiś spacer, jakiś dzień, jakąś historię. Książka Mikrokosmos jak sam tytuł wskazuje ma ukazywać jakiś fragment jakiejś całości. Myślę, jednak że mikrokosmos jest tutaj synonimem jakiegoś własnego świata i sposobu obcowania z poezją.Autor jakby pokazuje granice słowa, w jaki sposób słowo dewaluuje swój początkowy zakres znaczeniowy przechodząc w obszar, który staje się substytutem jakiegoś innego pola znaczeniowego. Słowo niekiedy funkcjonuje na zasadzie czegoś mechanicznego, rozwijanego znaczeniami jedynie po to by uściślić owa mechaniczność, i model tej mechaniczności, jak jedna z części jakiejś maszyny zwanej kultura, sztuka, ideologia. Książka Mikrokosmos jest dla mnie jak jedna z takich części z tego mechanicznego continnum, w którym narracja recenzencka jest jak jedno z ogniw, jak punkt, do którego nie tyle wszystko zmierza, co od którego wszystko się jakby autonomizuje. W tej utartej, naszpikowanej frazesami i banałami maszynerii, zwanej Kulturą. Być może jest to podręcznik który uczy jak oddzielać właściwy tekst od tekstu narzuconego pozornym uniformem znaczeniowym. Paradygmat jakim posługuje się autor jest paradygmatem przyjętych wartości, które są jedynie wartościami umownymi, istniejącymi w formie: określającej i określanej. Forma jest przetworzeniem tego co można nazwać początkiem, czymś wtórnym do tego co proponuje pierwotna funkcja języka.Może czytanie kultury jest takim czytaniem spisu treści do książki, która jest poza zasięgiem. Spis treści o właściwej formie jest tym co każdy z nas współtworzy lub znajduje w kulturze danej cywilizacji. Zakres znaczeniowy, zasięg nadanego dzieła sztuki lub tekstu. Prawdziwe omówienie tekstu jest przenikaniem, wyjściem, czymś na zewnątrz, podczas gdy propozycja Mikrokosmosu autora jest zaprzeczeniem tej przejrzystości, wyjścia, i stwarza wrażenie wydrążonej łodzi w jakimś pniu od dawna umarłego drzewa. Płyniemy tą łodzią, ale to co właściwie pozostało w martwych korzeniach. Płyniemy nie znając nawet nazwy tej rzeki. Mechanika słów nie jest jednak algorytmem ani programem, raczej zestawem który jest jak części wymienne. Strukturą nośną z bitami pamięci sensualnej. Kres języka. Kursor językowy nakierowujący na punkty styczne między różnoimiennymi znaczeniami. Unifikacja znaczeń. Uproszczenia bywają bardziej wyraźnym tropem niż zagęszczenie językowych skojarzeń. Jakby język przekroczył granice swoich możliwości replikując się jedynie nie ulegając już rozwojowi. Ewolucja języka okazuje się tym spisem treści, który jest jak pudełko w którym można przestawiać słowa w skończoną ilość kombinacji, z których tak właściwie nic nie wynika. Gdzie zatem byłaby prawdziwa poezja, gdzie istniałoby to idealne omówienie wiersza, gdzie istniałby adekwatny komentarz do tekstu? Książka jest jak kapsuła informacyjna w której teksty są jedynie pretekstem, wewnętrznym ciśnieniem które jest napędem ku zewnętrznej autonomii słowa i właściwego rozeznania w terenie kulturowo intelektualnym. Największym paradoksem jest to, że wyodrębniona cześć poetycka okazuje się jakby formą, która jest poza systemem, co nie oznacza że jest autonomiczna. Książka jest podpowiedzią jak patrzeć z dystansu, z pewnej odległości na propozycje nie tylko wiersza, poetyckości, kulturowych przyzwyczajeń ale również jaką przyjąć postawę wobec sytuacji. Być może praca faktów, informacji, myślenia, skojarzeń jest takim przedmiotem, który można zobaczyć w pewnej odległości, dookreślając jak bardzo, to gdzie jesteśmy, jest fikcją powiązaną z owym przedmiotem, który funkcjonuje dzięki nawykom, przyzwyczajeniom, i nawykowym gestom.Ewa Sonnenberghttp://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=15668  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 284 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-055-1.jpg
"Ideologie nauk społecznych – warianty interpretacyjne";;"Mirosław Kowalski";978-83-7850-113-8;;"                Zasadniczym celem książki jest – po pierwsze - odpowiedź na pytanie: prawda i określenia takie jak, „prawdziwy”, „prawdziwe” to postmetafizyczne pozostałości słownika potocznego - czy elementy nieideologicznych struktur pojęciowo-inferencyjnych, których stosowanie w codziennym życiu wyraża obiektywną konieczność myślową (zatem nie jest nakazem opresywnych systemów ideologicznych)? Po drugie: czy współczesna młodzież rozstaje się z tradycyjnymi przyporządkowaniami działań i sytuacji społecznych do znaczeń moralnych – czy więc dzisiejsza młodzież, jako pokolenie Nietzschego („Pokolenie Nic”), modernizuje dawną moralność poprzez rezygnowanie z moralnego urefleksyjniania działań angażujących refleksję moralną jeszcze ich rodziców i dziadków? Te dwa pytania – pierwsze z zakresu filozoficznej, czy też quasi-filozoficznej refleksji nad prawdą – drugie – z dziedziny edukacji moralnej i socjologii moralności – inspiruje krytyczną analizę wybranych twierdzeń, presupozycji, postulatów „nurtów poststrukturalnych” w naukach społecznych (analizy dyskursu w socjologii i Gender Studies). Zdaniem bowiem tych orientacji, po pierwsze, każdy komunikat językowy wyraża znaczenia ideologiczne, po drugie, rozmycie tradycyjnych zakwalifikowań działań do dziedziny moralnej zmiękcza struktury ideologiczno-pojęciowe opresyjnej metafizyki. Ta książka jest próbą zrehabilitowania myślenia (post)esencjalnego. Jest – w oparciu o analizę socjologiczną i pedagogiczną – próbą pokazania, że zarówno ludzie w swoim myśleniu potocznym, jak i oficjalne instytucje państwa - w języku prawno-administracyjnym - pokazują, że myślenie korzystające z pojęć esencjalnych jest funkcjonalne wobec struktur działaniowych oraz, że odwrotnie struktury działaniowe mogą być bez kontrowersji społecznych odzwierciedlane w pojęciach esencjalnych.Tezy, z pomocą których pokazujemy społeczną użyteczność i uniwersalność pojęć esencjalnych, mają charakter ustaleń badawczych. Udaje się nam wyjść poza dziedzinę spekulacji i odpowiedzieć na pytania poprzez rekonstrukcję wniosków z badań. Powołując się na analizę Anny Wierzbickiej, pokazujemy więc, że słowo „prawda” jest uniwersalne dla wszystkich języków świata, zaś rekonstruując fragmenty wniosków badawczych Wiesława Baryły i Bogdana Wojciszke argumentujemy, że pojęcie prawdy jest deklarowane przez ludzi jako uniwersalne współkryterium kwalifikowania działań jako moralne. Hipoteza o tym, że młodzież rezygnuje z przypisań znaczeń moralnych do działań kiedyś urefleksyjnianych moralnie – o tym, że oprócz dziedziny moralnej, natrafiamy u niej na większą, niż u starszych pokoleń dziedzinę niestosującą znaczeń i ocen moralnych – jest argumentowana przez m.in. badania seksu. Pytania, na które chcemy znaleźć odpowiedzi w książce, to: czy demokratyczną koncepcję społeczeństwa można uznać za przestrzeń niezasadnych analiz dekonstrukcyjnych u socjologicznych (i pedagogicznych) analityków dyskursu, bo zasady i wartości ujęte w tej koncepcji są już albo społecznie urefleksyjniane jako ideologiczne, albo są nieszkodliwe/ nie ma ich czym zastąpić?; czy jest możliwy wariant pozaideologicznych nauk społecznych – takich, które tolerują nieszkodliwe ideologie, zarazem zachowują status moralno-epistemologiczny wiarygodnej nauki?; jaka jest rola w życiu naukowym i codziennym u zwykłych ludzi tzw. ideałów kontrfaktycznych – normatywnych modeli postępowania, które mimo, że regularnie naruszane, zachowują społeczną ważność i społeczną zdolność stymulowania działań ludzi (decyzji środowisk naukowych i decyzji ludzi w życiu codziennym)?Autorzy     ";;"Przedmowa. Czy pytania epistemologii mogą być problemami badawczymi pedagogiki i socjologii? (Mirosław Kowalski, Daniel Falcman)        9Część pierwsza„Poststrukturalizm” w naukach społecznych: konteksty teoretyczneCzęść drugaMoralne ideologie „poststrukturalne” uczniów ponowoczesnychCzęść trzeciaWnioski końcowe. Propozycje tematów do dalszych analiz ";"[...] niniejsze zwarte opracowanie książkowe, to już trzecia z kolei udana praca przygotowana do druku przez obu autorów [...][…] badania i refleksje nad moralnością stają się trwałym zjawiskiem społecznym i edukacyjno- kulturowym.[...][...] Zagadnienia moralne postrzegają Autorzy na tle wpływów wywieranych przez postmodernizm. Jak wiemy teoretyczne debaty modernizmu traktowały rozum ludzki jako podstawowe źródło postępu i ewolucyjnych przekształceń zarówno w dziedzinie wiedzy, jak i w życiu społecznym. Równocześnie uprzywilejowały one takie kategorie, jak prawda, fałsz czy systematyczna wiedza. U podstaw takiego rozumowania a priori przyjmowano, że to właśnie rozum ma wszelkie możliwości oraz kompetencje pozwalające na odkrywanie teoretycznych i praktycznych procesów modernizacji i wprowadzenie kolejnych innowacji itp.[...][...] Recenzowana pozycja zwarta autorstwa Profesora Kowalskiego i magistra Falcmana składa się – (...) z wyodrębnionych części. Część pierwsza przybiera postać studium teoretycznego. Autorzy pytają w niej: czy prawda jest tylko elementem nieurefleksyjnianych retoryk (publicznych i prywatnych), czy też pojęciem głębiej zasygnalizowanym do świadomości społecznej?; a ponadto, czy prawda jest tylko metafizyczną naleciałością po tradycyjnych sposobach myślenia, czy też nieunikalnym elementem myślenia o charakterze globalnym, uniwersalnym? Część druga książki reinterpretuje wyniki ilościowych analiz aktywności seksualnych u młodzieży. Autorzy formułują w niej oryginalną hipotezę o moralnym „exodusie", który miałby się dokonywać w środowisku nastolatków (etykietowanych powszechnie jako „uczniowie ponowocześni"). Autorzy pytają więc w drugiej części książki: czy uczniowie ponowocześni to spadkobiercy a zarazem wykonawcy idei Fryderyka Nietzschego - o kwalifikowaniu działań społecznych poza pojęciami dobra i zła moralnego, czyli jako pozamoralne?Z recenzji:  prof. dr hab, Andrzeja Radziewicza-Winnickiego ";35.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 146 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-113-8.jpg
"By dziecko było geniuszem";"Wprowadzenie do edukacji komplementarnej";"Wiesław Andrukowicz";978-83-7850-074-2;;"       Pojawiające się do tej pory różnego rodzaju książki, podręczniki czy poradniki dotyczące rozwoju zdolności, talentu czy geniuszu człowieka miały – oczywiście nie wszystkie – jedną zasadniczą wadę: kurczowo trzymały się bądź to jednej dyscypliny wiedzy (najczęściej psychologii lub/i pedagogiki), bądź to zredukowanego obszaru problemów (rozwoju umysłowego, percepcyjnego, emocjonalnego, intuicyjnego). Przypominało to czasami podawanie przepisów w książce kucharskiej. Tyle że każdy, kto chociaż raz gotował lub piekł ad hoc, mając nawet bardzo dobry model działania, przekonał się, iż trudno być od razu kulinarnym geniuszem. Na ogół musiał stwierdzić, że albo nie ma określonych zdolności percepcyjnych, albo operacyjnych, albo brakuje mu pewnej wiedzy o produktach, narzędziach i technikach oraz ich właściwościach, albo, wreszcie, brakuje mu odpowiedniej motywacji do podejmowania tego rodzaju czynności. Okazuje się, iż stworzenie w miarę optymalnego podręcznika wymaga szerszego przygotowania z kilku, a nawet z bardzo wielu dyscyplin naukowych (nie mówiąc o subdyscyplinach) głębokiego wglądu w kulturę, a w zasadzie w to, co transkulturowe, jak również konkretnych obserwacji i doświadczeń w wielu różnych praktykach i dziedzinach życia. Stąd niniejsza książka nie jest typowym poradnikiem odpowiadającym na praktyczne pytania typu „jak”, nie jest również typowym podręcznikiem historiozoficznym zbierającym wszystkie możliwe teorie i pytania typu „co”, a tym bardziej nie jest typowym dziełem zasad i reguł kanonicznych odpowiadających apodyktycznie na najważniejsze pytania typu „dlaczego”. Chociaż w jakiejś mierze stara się odpowiedzieć na nie wszystkie jednocześnie, jakby powiedział Erich Fromm, w metajęzyku logiki paradoksalnej, aby w każdym kroku rodzica, opiekuna, wychowawcy i nauczyciela ukazywać możliwie największą głębię i dynamikę rozwoju oraz strukturalną złożoność przeciwstawnych procesów edukacyjnych. Z jednej strony, ma prowadzić do ukazania najnowszych tendencji, strategii i technik stymulowania zdolności, a z drugiej – wzbudzić refleksję nad historią tego, co istotne w edukacji człowieka; z jednej strony, ma pokazać wielowątkową i wielowarstwową rolę edukowanych, a z drugiej – przedstawić bardzo złożoną i odpowiedzialną rolę edukujących w procesie współtworzenia osobowości dziecka na miarę jego talentu, a nawet geniuszu. Powinno to zainteresować nie tylko faktycznych rodziców i wychowawców, ale również potencjalnych rodziców i tych, którzy mogą i powinni z nimi współpracować: studentów pedagogiki, nauczycieli, opiekunów społecznych, urzędników, dziennikarzy czy polityków, w trudnym procesie optymalnego rozwijania i formowania każdej ludzkiej istoty...[...] Niniejsza książka rozczaruje tego czytelnika, który oczekuje na podstawie atrakcyjnego jej tytułu gotowych (p)odpowiedzi, wskazówek czy metod, dzięki którym mógłby uczynić ze swojego dziecka geniusza. Autor sam o książce pisze tak:  Z jednej strony ma ona prowadzić do ukazania najnowszych tendencji, strategii i technik stymulowania zdolności, a z drugiej strony ma wzbudzić refleksję nad historią tego, co istotne w edukacji człowieka, z jednej strony ma pokazać wielowątkową i wielowarstwową rolę edukowanych, z drugiej strony bardzo złożoną i odpowiedzialną rolę edukujących, w procesie współtworzenia osobowości dziecka na miarę jego talentu, a nawet geniuszu.   ";;"Wstęp       11Część pierwszaOdyseja ludzkiego geniuszuRozdział 1Ten, który przekroczył granicę wyobraźni       33Rozdział 2Paideia jako wyzwanie dla „śmiertelnych bogów”       41Rozdział 3Ubóstwienie człowieka w trudnej jedności przeciwieństw       57Rozdział 4Geniusz jednostkowy i geniusz wspólnoty       67Rozdział 5Geniusz mówiący swojej woli „nie”       77Rozdział 6Geniusz różnojedni       87Rozdział 7Geniusz intuicji      111Rozdział 8Geniusz wychowania całościowego      135Rozdział 9Nie tylko duchowy wymiar w grze o geniusza      165Rozdział 10Geniusz a szaleństwo      185Rozdział 11Zdolność, talent i geniusz      193Część drugaEdukacyjne zadania i etapy rozwojuRozdział 1Geny usprawiedliwieniem czy wyzwaniem?      205Rozdział 2Kiedy rodzi się człowiek?      219Rozdział 3Jakie są szanse i zagrożenia rozwojowe u progu ontogenezy?      227Rozdział 4Jaki model rozwoju pionowego i poziomego w cyklu życia człowieka?      237Rozdział 5Mózg jako genialny mechanizm czy żywy kosmos?      255Rozdział 6Jaka filozofia edukacyjnej pomocy?      267Część trzeciaZdolności w ujęciu komplementarnymRozdział 1Dostrzegać całego człowieka i dążyć do pełni możliwości      285Rozdział 2Meandry myślenia      307Rozdział 3Fenomen pamięci zintegrowanej      319Rozdział 4Znaki i znaczenia      327Rozdział 5Kompetencje językowe      349Rozdział 6Zdolność do przeprowadzenia optymalnych transakcji społecznych      363Rozdział 7Wartościowanie, wartościowy, wartościujący i wartości w perspektywie różnojedni      373Rozdział 8Autokreacja, czyli dynamiczna tożsamość      387Część czwartaStrategie rozwoju jako coincidentia oppositorumRozdział 1Charakterystyka dynamiki rozwoju synchronicznego      401Rozdział 2Strategia retrospektywna      413Rozdział 3Strategia deskryptywna      431Rozdział 4Strategia transgresyjna      445Rozdział 5Strategia prospektywna      461Zakończenie      477Bibliografia      493";"   „By dziecko było geniuszem. Wprowadzenie do edukacji komplementarnej” Wiesława Andrukowicza jest książką naukową, której wydanie zostało sfinansowane przez Uniwersytet Szczeciński. Składa się z czterech części: „Odyseja ludzkiego geniuszu”, „Edukacyjne zadania i etapy rozwoju”, „Zdolności w ujęciu komplementarnym” i „Strategie rozwoju jako coincidentia oppositorum”. Autor pisze o umyśle ludzkim w kontekście filozofii, sposobach uczenia się oraz o etapach rozwoju ludzkiego, począwszy od zarodka. Obficie cytuje przy tym klasyków filozofii oraz wielu innych naukowców, którzy podejmowali ten temat przed nim.Trudno mi krytykować lub chwalić tę książkę, ponieważ z całą pewnością nie jest ona przeznaczona dla tzw. zwykłych ludzi. Jest napisana w akademickim stylu, niezwykle hermetycznym i trudnym w odbiorze językiem i mimo ogromnej erudycji autora niewiele wnosi w życie czytelnika zainteresowanego tematem od strony praktycznej. Oto próbka jednego zdania: Edukacja komplementarna jest funkcją stosunku tego, co retrospektywne, i tego, co prospektywne, deskryptywne i transgresyjne, i nie dysponuje żadnym obiektywnym testem pozwalającym ostatecznie rozstrzygnąć, który element tej dynamicznej całości najbardziej pretenduje do posiadania prawdy (s. 490). Zaręczam, że wszystkie inne zdania w książce wyglądają podobnie.Jest to zatem propozycja dla tych czytelników, którzy dokładnie wiedzą, że właśnie takie dzieło chcą przeczytać. „Niniejsza książka rozczaruje tego czytelnika, który oczekuje na podstawie atrakcyjnego jej tytułu gotowych (p)odpowiedzi, wskazówek czy metod, dzięki którym mógłby uczynić ze swojego dziecka geniusza.” - pisze wydawca. Przyznaję, czuję się rozczarowana. Być może brakuje mi inteligencji czy wykształcenia, by ją zrozumieć. Ale ostrzegam innych – to pozycja tylko dla akademików.  Anna Rycajhttp://lubimyczytac.pl/oficjalne-recenzje-ksiazek/2216/tylko-dla-akademikowJak wychować geniusza?Recenzja książki „By dziecko było geniuszem. Wprowadzenie do edukacji komplementarnej”.Geniusz kształtuje się w każdym z nas i tylko od nas i od naszych wychowawców zależy, w jaki sposób potoczy się nasza dalsza kariera w dziedzinach, jakie tylko sobie zamarzymy.Geniusz to osoba obdarzona tajemniczymi, ogromnymi, wybitnymi zdolnościami przejawiającymi się w jednej bądź wielu dziedzinach życia czy nauki. Geniuszem byli z pewnością Einstein i Chopin. Dzięki książce „By dziecko było geniuszem” dowiemy się, w jaki sposób zapewnić równie wielką mądrość i sławę własnym potomkom. Wiesław Andrukowicz wprowadza czytelnika w reguły edukacji komplementarnej, czyli uzupełniającej edukację wczesnoszkolną i szkolną przez rodziców w ich własnym zakresie.„By dziecko było geniuszem” to książka napisana językiem prostym, zrozumiałym dla przeciętnego czytelnika. Według mnie jest to publikacja bardziej popularnonaukowa niż ściśle naukowa. Porusza zagadnienia dotyczące pedagogiki i wychowania, ale w sposób przystępny i poglądowy. Pomimo bardzo dużych gabarytów i aż 500 stron przez tekst dało się przebrnąć, nie miałam większych problemów ze znudzeniem podczas lektury. Mimo to należy zaznaczyć, iż jest to książka zdecydowanie przeznaczona dla nauczycieli wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego oraz dla rodziców już w pierwszych chwilach posiadania potomka. „By dziecko było geniuszem” służyć może prowadzeniu ścieżką nauki i rozwoju zarówno dzieci szczególnie uzdolnionych jak i tych na pierwszy rzut oka przeciętnych. Autor zaznacza, iż geniusze nie rodzą się geniuszami. Geniusz kształtuje się w każdym z nas i tylko od nas i od naszych wychowawców zależy, w jaki sposób potoczy się nasza dalsza kariera w dziedzinach, jakie tylko sobie zamarzymy.Odczytując sam tytuł najnowszej książki Wiesława Andrukowicza, nie byłam zbyt entuzjastycznie nastawiona do dzieła. Zapowiadał się bowiem kolejny przewodnik ze złotymi radami dla niezbyt rozgarniętych rodziców. Według mnie rodzic oczywiście odgrywa bardzo dużą rolę w procesie kształtowania inteligencji i osobowości swojego dziecka, ale nie powinien na siłę robić z potomka inteligenta, powodowany wyłącznie własnymi pragnieniami (a na to właśnie wskazywał tytuł). W czasie czytania spotkała mnie jednak miła niespodzianka. Autor nie podaje bowiem recepty na wychowanie zdolnego dziecka, którym będziemy mogli pochwalić się wśród znajomych. Czytelnik odkrywa wyłącznie odpowiedzi na pytania, które często dręczą młodych rodziców, a których nie poznamy bez udziału wykształconego w danej kwestii eksperta, jakim bez wątpienia jest autor.Joanna Swojak(joanna.swojak@dlalejdis.pl)http://dlalejdis.pl/artykuly/jak_wychowac_geniusza Recenzowana książka powinna odegrać inspirującą rolę w debacie na temat ludzkiego geniuszu. Wiesław Andrukowicz stwierdza we wstępie: (…) edukacja nie tyle powinna maksymalnie zniwelować różnicę między pragmatykami i teoretykami, twórcami i konformistami, społecznikami i indywidualistami, lecz może i powinna stworzyć warunki i okazje do poznawania i wartościowania na pograniczu osobistego przeżycia i intelektualnego przebudzenia, odtwórczego działania i myślenia oraz odważnej zmiany, tym samym przygotowując jak najbardziej wszechstronnie każdą jednostkę, do zajęcia najdogodniejszego dla niej i dla innych miejsca w społeczeństwie i kulturze.Zachęca zatem czytelników do tego, by nie zatracili swojej tożsamości, indywiduum, być może nawet drzemiącego w nich geniuszu, tylko aktywnie podjęli wysiłek na rzecz własnej inkulturacji. Wymaga to jednak (…) sięgania po osobiste zadania i sposoby ich realizacji, by jedność nie zgubiła różnicy i odwrotnie, mówiąc inaczej, wymaga to inwestowania w zasoby szeroko rozumianego ludzkiego geniuszu (zbiorowego i indywidualnego, wrodzonego i wypracowanego). Tak ujęta myśl przewodnia projektu badawczego, który został ujęty w formie niniejszej rozprawy, logicznie wpisuje się w merytoryczną konstrukcję każdego z rozdziałów.[...][...] Nie ulega dla mnie wątpliwości, że W. Andrukowicz  staje się w naszym kraju wyjątkowym badaczem, analitykiem i komparatystą filozofii wychowania, w tym szczególnie Bronisław F. Trentowskiego, kiedy proponuje nam w kolejnej ze swoich rozpraw odczytanie jej dla ponowoczesnej współczesności w kontekście ewolucji filozofii wychowania. W jego dziele łączy się wyjątkowa pasja poznawania, zgłębiania i eksplorowania dla kolejnych pokoleń myśli tego wybitnego filozofa, by nie umknęła z nich najdrobniejsza, a jakże głęboka idea, której wartość, znaczenie i sens w różnych ich wymiarach można odczytywać w nieskończoność i dla nieskończoności.  Tę rozprawę warto wydać właśnie po to, by kolejne generacje humanistów mogły dostrzec na czym polega „rozkoszowanie się rzeczywistością, wydawałoby się, że już minionego dzieła”, jak można w procesie własnej pracy twórczej zastosować jego triadę: przeżycie-przebudzenie-przemiana.Warto tę książkę przeczytać właśnie ze względu na bogactwo analizowanych w niej źródeł wiedzy i jej transformacji w projekt ambitnej, otwartej i elastycznej zarazem (auto)edukacji, dzięki której każdy może znaleźć piękno, dobro i mądrość własnego istnienia. Mamy tu bardzo interesującą podróż w krainę filozofii idei oraz uwarunkowań ludzkiego geniuszu, sposobów rozpoznawania jego istoty, prowadzonych na ten temat przez humanistów - od starożytności po czasy nam współczesne - sporów między racjonalizmem a empiryzmem, naturą i kulturą o zakres ich znaczenia. Dopiero dzięki tak historyczno-problemowej i wieloaspektowo ujętej strukturze analizowanych treści widać, jak w różnych epokach opisywano i charakteryzowano te same zjawiska inaczej, jak dociekano prawdy o geniuszu, talencie, zdolnościach człowieka w różny sposób i z odmiennych perspektyw...[...]Prof. dr hab. Bogusław Śliwersk,  Katedra Podstaw Pedagogiki APS  ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 504 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-074-2.jpg
Mnemoliterki;"Ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych pod względem kształtu a-o, m-n-u-w, l-ł, b-d-g-p";"Joanna Skibska";978-83-7850-077-3;;"Mnem☻literki to ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych pod względem kształtu – wykorzystujące mnemotechnikę w postaci zakładek obrazowych, ponieważ najbardziej naturalnym sposobem uczenia się dziecka jest uczenie wykorzystujące obraz, emocje oraz ruch, co z kolei „uruchomia” wyobraźnię, pozwalając na ukonkretnienie materiału abstrakcyjnego, jakim są litery.Zakładki obrazowe [1] (alfabet skojarzeniowy) skonstruowano w taki sposób, aby wybrane litery (duże i małe o podobnym obrazie graficznym oraz litery podobne o odmiennym kierunku i położeniu) zostały pokojarzone z przedmiotami przypominającymi dziecku o cechach charakterystycznych danej litery i jej odmienności od innych. Uzmysłowi to dziecku, że dana litera jest jedyna w swoim rodzaju.W celu podniesienia efektywności i przyjemność zapamiętywania - „zakładki obrazowe” należy wesprzeć metodą „żywych” opowiadań uwzględniających te rzeczy, które są ważne i mają być zapamiętane. „Ożywienie” liter służy zapisaniu ich w umyśle. Im obraz jest bardziej surrealistyczny tym prawdopodobieństwo zapamiętania wzrasta. Tworzenie takich obrazów stwarza możliwość „ozdabiania” danej litery w taki sposób, aby jej kształt i cechy charakterystyczne zachowały się w pamięci dziecka ze względu na interesującą „prezentację”. Przykładem może być wierszyk „ożywiający” literę a: Wielkie A to drabina,po której aligator Al się wspina.W łapce mały talerzyk trzymai łyżeczką pyszne ciasteczko wcina.Talerzyk z łyżeczką, małe a przypomina.Gdyby nie ta łyżeczka,to ciastko nie zjedzone,na Ala byłoby obrażone.          Dziecko korzystając z ćwiczeń, może samo wizualizować litery i rysować ich „kształtopodobne” odpowiedniki na odwrocie kartki, a także bawić się wyobraźnią w wymyślanie zabawnych opowiadań lub wierszyków, których bohaterami będą literki oraz sam ich autor czyli dziecko.Ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych z wykorzystaniem mnemotechnik przeznaczone są dla wszystkich dzieci rozpoczynających przygodę z czytaniem i pisaniem. W szczególności jednak mają pomóc zapamiętać kształty liter podobnych, dzieciom mającym trudności z nabywaniem umiejętności czytania i pisania, dzieciom z grupy ryzyka dysleksji, dzieciom z fragmentarycznymi deficytami rozwojowymi, w szczególności charakteryzującymi się zaburzeniami percepcji wzrokowej. Mnem☻literki mogą być wykorzystane w czasie wspólnych zabaw w domu („pod okiem” osoby dorosłej), w przedszkolu i na zajęciach lekcyjnych w szkole, w pracy z uczniem ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz na zajęciach wyrównawczych i rewalidacyjnych.  [1] Opracowany materiał został zweryfikowany eksperymentalnie.   ";;"  ";"„Mnemoliterki”. Ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych pod względem kształtu z wykorzystaniem mnemotechnik, czyli sposobu zapamiętywania kształtów. Jest to zbiór ćwiczeń, którego celem jest utrwalanie czytania i pisania liter podobnych do siebie: a – o, m – n – u – w, l- ł – t, b – d – g – p. Dzieci, które dopiero poznają litery, często mylą te, które są do siebie podobne: zastanawiają się:…. z której strony brzuszek, z której laseczka…?…. czy napisać ją w górę, czy w dół…?…. kreseczka na górze, a może po skosie?Mnemoliterki to zbiór ćwiczeń, który pomoże utrwalić poprawną pisownię, doskonaląc także inne umiejętności, nie tylko pisania i czytania.Ćwiczenia zebrane są w formie kart pracy. Zawierają one wzór wielkich i małych liter oraz zakładki, czyli inaczej alfabet skojarzeniowy – obrazki, które swoim kształtem kojarzą się z daną literą, np. A przedstawione jest jako drabina, O – jak jajko, U – jak uśmiech na buzi. Takie graficzne przedstawienie wykorzystuje skojarzenia z cechami charakterystycznymi, co znacznie ułatwia zapamiętanie kształtu litery, a tym samym ogranicza występowanie pomyłek w zapisie. Na co wpływają takie ćwiczenia?Karty pracy, poza najważniejszym celem, jakim jest efektywna nauka kształtu liter, wykorzystują także inne funkcje:1.	Utrwalają kształt litery poprzez wykorzystanie ćwiczeń grafomotorycznych: zarówno ćwiczeń kierunku ruchu ołówka, jak i ćwiczeń pisania samej litery;2.	Kształtują słuch fonemowy;3.	Doskonalą analizę i syntezę wyrazów, zarówno słuchową, jak wzorkową;4.	Doskonalą różnicowanie pojęć: głoska – sylaba – wyraz;5.	Wykorzystują umiejętność czytania ze zrozumieniem;6.	Akcentują różnice między małymi i dużymi literami, a także między pismem drukowanym i pisanym;7.	Stymulują funkcje wzrokowe.Dla kogo takie ćwiczenia? Dla wszystkich dzieci, które dopiero zaczynają czytać i pisać, a więc  dla wszystkich w zerówkach oraz w pierwszych klasach! Dodatkowo Mnemoliterki będą przydatne dzieciom starszym, które mają trudności w uczeniu się czytania i pisania, narażonych na dysleksję, dzieci z zaburzeniami percepcji wzrokowej oraz innymi deficytami. Przykład:Krzysiu jest sześciolatkiem w pierwszej klasie. Uczy się czytać i pisać. Podczas pisania myli małe litery: d i b. Dla Krzysia odpowiednie będą karty pracy z literami p i b, aby chłopiec mógł skojarzyć literę z obrazkiem z alfabetu, odpowiednio utrwalić pisownię wykorzystując ćwiczenia grafomotoryczne, a następnie sprawdzić swoje umiejętności w ćwiczeniach angażujących umiejętność czytania.Ćwiczenia  przydatne podczas stawiania kolejnych kroków w nauce czytania i pisania! Czy Twoje dziecko już pisze i czyta? Czy ma problem z rozróżnianiem liter ze względu na ich kształt? Jeśli tak, weź udział w konkursie na Facebooku Logotorpedy! Do wygrania aż trzy egzemplarze „Mnemoliterek”!Logotorpeda       Mnemoliterki to ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych pod względem kształtu, wykorzystujące mnemotechnikę w postaci zakładek obrazowych, inaczej alfabet skojarzeniowy. Litery wielkie i małe o podobnym obrazie graficznym oraz litery podobne o odmiennym kierunku i położeniu zostały skojarzone z przedmiotami przypominającymi cechy charakterystyczne danej litery i jej odmienności. […]Użyta kolorystyka, rodzaje zadań i polecenia są tymi elementami ćwiczeń, które mogą zachęcić do korzystania z nich nie tylko dzieci, które rozpoczynają naukę pisania i czytania.[...]       Jak pisze Autorka „ Mnemoliterki”,  to   ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter podobnych pod względem  kształtu, wykorzystujące mnemotechnikę w postaci zakładek obrazowych,  inaczej alfabet skojarzeniowy.  Litery wielkie i małe o podobnym obrazie  graficznym oraz litery podobne o odmiennym kierunku i położeniu zostały  skojarzone z przedmiotami przypominającymi cechy  charakterystyczne  danej litery  i jej odmienności.     We wstępie Autorka  zamieszcza  instrukcję używania  ćwiczeń. Daje  podstawowe wskazania w tym zakresie, stąd te ćwiczenia  mogą  wykorzystywać nie tylko nauczyciele, ale  również osoby  z najbliższego  środowiska dziecka.  Wydaje się, że materiał  ćwiczeniowy w takiej  postaci pomoże dzieciom, nie  tylko  mającym trudności w rozpoznawaniu  znaków  graficznych, ale także tym, które mają  zaburzone   funkcje  spostrzegawczości wzrokowej, w nabywaniu umiejętności prawidłowego  odczytywania i pisania  poznawanych liter.     Zamieszczone różnorodne ćwiczenia mogą zachęcać do podejmowania pracy z  nimi.  Autorka świadomie nie wskazuje jakie dzieci  mogą korzystać z  tych ćwiczeń. Użyta kolorystyka,  rodzaje zadań i polecenia   są tymi   elementami  ćwiczeń, które  zachęcić mogą do korzystania z nich nie  tylko przez te dzieci , które z rozpoczynają naukę pisania i czytania.      W konkluzji chcę podkreślić, że materiały tego typy mogą być  przydatne w pracy z dzieckiem  zainteresowanym  pisaniem, a także  z   tym, które rozpoczyna systematyczną naukę w szkole.  Z recenzji prof. dr hab. Ireny Adamek       Cieszące się coraz większym powodzeniem skuteczne sposoby ułatwiające zapamiętywanie, przechowywanie  i przypominanie informacji, znane są pod pojęciem mnemotechniki. Metoda  ta polega na porządkowaniu i grupowaniu elementów według określonych  zasad, co zwiększa zakres i trwałość pamięci. Wieloletnia praktyka  pokazuje, że warto sięgnąć po ów sprawdzony sposób, bowiem osiągane  wyniki są w pełni zadowalające. Nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls  ukazała się doskonała pomoc dydaktyczna, ułatwiająca uczniom nabywanie  umiejętności czytania i pisania. 	Zaproponowane Ćwiczenia do wprowadzania i utrwalania liter  podobnych pod względem kształtu a-o, m-n-u-w, l-ł-t, b-d-g-p z  wykorzystaniem mnemotechnik zostały sprawdzone eksperymentalnie.  Całość składa się z kart pracy, przyporządkowanych kształtopodobnym  literom polskiego alfabetu. Na kartach zaznaczono: ramkę z drukowanymi i  pisanymi wzorami małych i dużych liter, ramkę z kształtopodobnymi  zakładkami (kolor ramek przy samogłoskach jest czerwony, natomiast przy  spółgłoskach – niebieski), liniaturę powiększoną oraz zeszytową, wielkie  i małe litery w każdej z liniatur, litery w połączeniach z innymi  literami w każdej z liniatur oraz litery w wyrazach. Liniatury oznaczono  dwoma kolorami, a początki linii zielonymi, pionowymi kreskami. Na dole  strony umiejscowiono szlaczki do kolorowania. 	Wszystkie ćwiczenia dokładnie opisano: jasne i konkretne polecenia  ułatwiają zrozumienie zadań. Wyszczególniono modele głoskowe i sylabowe.  Wśród propozycji znalazły się ćwiczenia: wyszukiwanie i dobieranie  wyrazów w pary, dopasowywanie wyrazów do obrazków, uzupełnianie  brakującej litery oraz luk w wyrazach, odczytywanie prostych tekstów i  krótkich rymowanek z poznaną literą (zaproponowane teksty są proste,  ciekawe, łatwe do zapamiętania), dobieranie parami wyrazów drukowanych i  pisanych, wycinanie obrazków i wklejanie ich w odpowiednie miejsca, a  także grupowanie wyrazów według podanych zasad. Wszystkie ćwiczenia  zapisano po jednej stronie kartki, na odwrocie jest miejsce na pracę  własną dziecka (wizualizowanie liter, rysowanie ich obrazkowych  odpowiedników, pisanie wierszyków). 	Ćwiczenia… zostały opracowane z myślą o dzieciach  rozpoczynających naukę czytania i pisania, w szczególności jednak mają  pomóc uczniom z grupy ryzyka dysleksji oraz z zaburzeniami percepcji  wzrokowej. Stanowiąc doskonałą pomoc dydaktyczną, spotkają się z  zainteresowaniem nauczycieli przedszkoli, edukacji wczesnoszkolnej,  specjalistów rewalidacji oraz rodziców. Ponieważ doświadczenie pokazuje,  że mnemotechniki czyli „sztuczki pamięciowe” dają pozytywne efekty,  propozycja Impulsu zdecydowanie warta jest polecenia.Dodała recenzję: Danuta Szelejewska źródło:  http://www.granice.pl/recenzja,mnemoliterki-Cwiczenia-do-wprowadzania-i-utrwalania-liter-podobnych-pod-wzgledem-ksztaltu-a-o--m-n-u-w--l-l--b-d-g-p,6178 ";25.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format A4, ";"Objętość 72 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-077-3.jpg
"Szkoła na wirażu zmian politycznych";"Bez cenzury";"Bogusław Śliwerski";978-83-7850-114-5;;"          Publikacja Bogusława Śliwerskiego pt. Szkoła na wirażu zmian politycznych. Bez cenzury, to kolejna po Ped@gog w blogosferze, Kraków 2009 i Klinika akademickiej pedagogiki, Kraków 2011, książka powstała z esejów Autora zamieszczanych na Jego blogu (http://sliwerski-pedagog.blogspot.com), który jest miejscem refleksji Autora dotyczących obserwowanych przez Niego zjawisk i wydarzeń odnoszących się do szeroko rozumianej pedagogiki. [...]    Lektura publikacji Bogusława Śliwerskiego przedstawia rzeczywistość edukacyjną w „krzywym zwierciadle”. Incydenty dostrzeżone, czy jak pisze sam Autor, o których jest informowany, przez zaniepokojonych, często bezradnych wobec nich pedagogów, rodziców, demaskują patologię, która bez skrupułów obejmuje każdy etap edukacji od przedszkola po szkołę wyższą, każdy podmiot pedagogicznych oddziaływań nie wyłączając małych dzieci i osób z niepełnosprawnością. Z treści publikacji wyłania się bardzo niekorzystny obraz polskiej szkoły, taki był jednak, jak rozumiem, zamiar Autora – „powiedzieć” głośno to, o czym wielu z pedagogów rozmawia w kuluarach szkolnych czy uczelnianych korytarzy. Nie oznacza to, że wszędzie jest równie źle, jak opisuje to Autor - że nie ma szkół, uczelni funkcjonujących prawidłowo, że nie ma ludzi z zasadami (z których można byłoby w sensie społecznym być dumnym). Dlatego, jak wyczytuję z publikacji, jej Autor nie dokonuje uogólnień, z konsekwencją trzyma się formuły egzemplifikacji, na ile jednak częstej, powtarzalnej – pozostawia ocenie czytelnika.    Pewne jest jedno, że eseje autorstwa Bogusława Śliwerskiego nie pozwalają odbiorcy zostać wobec nich obojętnym. Jednych będą irytować, oburzać, innym pozwolą się z poglądami Autora zidentyfikować, dadzą odwagę do działania, otwartego sprzeciwu wobec dostrzeganych nieprawidłowości, jeszcze innych, mam nadzieję, zawstydzą, a może nawet przestraszą, co sprawi, że w podobnych sytuacjach (w swoim środowisku) zastanowią się czy milczeć, udać, że nie dostrzegają problemu, bo przecież postawy takie w efekcie i tak legitymizują patologię.[...]     Publikacja Bogusława Śliwerskiego jest inspirująca i z innego powodu. Niewątpliwym jej walorem jest upowszechnianie wiedzy stricte naukowej. W swoich krótkich, nierzadko 1-2 stronicowych esejach Bogusław Śliwerski dba o wiarygodność naukową i odwoływanie się do autorów koncepcji, teorii czy klasyfikacji odnoszących się do zagadnienia.[...]     Kolejny walor publikacji, wynikający z przyjętej stylistyki esejów pedagogicznych, to dzielenie się z czytelnikiem refleksją i „zaproszenie do spotkania i udziału” w wydarzeniach i debatach naukowych, w których nie miał on okazji brać bezpośredniego udziału, a które Autor (w nich uczestniczący) uznaje za znaczące dla refleksji pedagogicznej.[...]     Z treści publikacji wyłania się konsekwentny obraz zaangażowania i troski jej Autora o kondycję pedagogiki jako nauki i szkoły jako obszaru koniecznego pedagogicznego zainteresowania - obu będących bezsprzecznie na tytułowym „wirażu”, aż nadto dobitnie zdefiniowanym przez Bogusława Śliwerskiego. Bogactwo dostrzeżonych przez Autora niebezpieczeństw, nieprawidłowości, wręcz patologii może „paraliżować”, wolę jednak myśleć, że stanie się inspiracją do działania, legitymacją do sprzeciwu i budowania koalicji, coraz potężniejszej w liczbie tych, którzy nie chcą godzić się na marginalizację pedagogiki jako nauki, a szkoły – edukacji jako nieistotnego epizodu w życiu człowieka.Z recenzji prof. dr hab. Iwony Chrzanowskiej   ";;"Kiedy polska oświata stanie się publiczna?        9Co we wczesnej edukacji jest banałem?       18Edukacja współczesnego dziecka – wartość czy banał?       20Troska o prawa dziecka jako konieczny etap w rozwoju kultury       23Kto i czyje interesy rozgrywa przedszkolną kartą?       26Wolontariacki Dzień Dziecka       28Dzieło i pedagogia Janusza Korczaka w nowym odczytaniu       30(Non-)sens zielonych szkół       36Wesoła szkoła       38Groźny w szkole incydent       39Przestępczość nieletnich, czyli co mówią fakty       41Pedagodzy walczą o młodzież       43Ideał a młodzież       48Po co szkołom patron?       51Głos profesora pedagogiki przeciwko szamanomw publicznej debacie       53O edukacji w informatycznej mgle ponowoczesnego świata       56Pedagodzy w świecie fanfików, erpegowców, hakerów, hejterów, hipsterów, inuksowców i blogasków       59Lu(łó-)dzki eksperyment pedagogiczny?       62Jak pod przymusem zmuszać uczniów?       63O autorytarnym wychowaniu       65Zimny chów niepełnosprawnych dzieci       67Nauczyciel wspierający jako persona non grata w szkole integracyjnej       69Czarna pedagogika w roku Janusza Korczaka       72Uczniowie do szczot       75Kto ma płacić za nauczycielskie błędy?       78Kto kogo szykanuje w szkole? Z perspektywy outsidera       82Dlaczego nauczyciele tolerują mobbing w szkole?       85Pedagodzy nie dochodzą swoich praw, gdy są dyskryminowani       90Kto ma sumienie humanistyczne?       92Szkoła partnerska czy demokratyczna?       94Komu i po co są potrzebni rodzice w szkole?       98Sprawa Alana ma szerszy wymiar oświatowy i pedagogiczny      101Rodzice mają dość! Chcą rady szkoły      118Verba docent, exempla trahunt – szkoła jako prywatne terytorium nieograniczonej władzy      120Artystyczna testomania      126„Zemsta” na nieukach CKE      128Matura z kaktusem      129Czy rzeczywiście primus inter pares?      132Kiepskie wyniki w znakomitych, zdaniem MEN, gimnazjach      134Wykoślawiona ewaluacja szkół      136Egzaminy merytoryczne i polityczne      142Po raz kolejny dorośli nie zdali matury, a płacić ma za to młodzież?      144Szkoły z obsesją przełożonego      146Typy przywództwa w edukacji      150Wychowawca roku 2012 za 1,23 z VAT      151Szkoła psychopedagogicznej manipulacji      154Jak radzić sobie z opresorami, demonami czy wampirami władzy?      157Dyrektor szantażysta może stracić pracę! Oby!      159Jak szkolić niedouczonych dyrektorów szkół?      161Andragogika dezintegracji i demoralizacji      164O tym, jak niektórzy dyrektorzy liceów są na bakier z rozumem, prawem pedagogiką      169Pozytywnie zakręceni      171Nauczyciele wolności      175Najlepszy wychowawca?      180E-wychowawcy po wirtualnych kursach      183M-learning w kształceniu dzieci, młodzieży i dorosłych      185Nowoczesna edukacja, ale... bez przyszłości      187Czy warto pisać własny program kształcenia?      189Edukacyjne zło-dziejstwo      194";"    Publikacja  Bogusława Śliwerskiego pt. Szkoła na wirażu zmian politycznych. Bez  cenzury, to kolejna po Ped@gog w blogosferze, Kraków 2009 i Klinika  akademickiej pedagogiki, Kraków 2011, książka powstała z esejów Autora  zamieszczanych na Jego blogu (http://sliwerski-pedagog.blogspot.com),  który jest miejscem refleksji Autora dotyczących obserwowanych przez  Niego zjawisk i wydarzeń odnoszących się do szeroko rozumianej  pedagogiki. [...]    Lektura publikacji Bogusława Śliwerskiego przedstawia rzeczywistość  edukacyjną w „krzywym zwierciadle”. Incydenty dostrzeżone, czy jak pisze  sam Autor, o których jest informowany, przez zaniepokojonych, często  bezradnych wobec nich pedagogów, rodziców, demaskują patologię, która  bez skrupułów obejmuje każdy etap edukacji od przedszkola po szkołę  wyższą, każdy podmiot pedagogicznych oddziaływań nie wyłączając małych  dzieci i osób z niepełnosprawnością. Z treści publikacji wyłania się  bardzo niekorzystny obraz polskiej szkoły, taki był jednak, jak  rozumiem, zamiar Autora – „powiedzieć” głośno to, o czym wielu z  pedagogów rozmawia w kuluarach szkolnych czy uczelnianych korytarzy. Nie  oznacza to, że wszędzie jest równie źle, jak opisuje to Autor - że nie  ma szkół, uczelni funkcjonujących prawidłowo, że nie ma ludzi z zasadami  (z których można byłoby w sensie społecznym być dumnym). Dlatego, jak  wyczytuję z publikacji, jej Autor nie dokonuje uogólnień, z konsekwencją  trzyma się formuły egzemplifikacji, na ile jednak częstej, powtarzalnej  – pozostawia ocenie czytelnika.    Pewne jest jedno, że eseje autorstwa Bogusława Śliwerskiego nie  pozwalają odbiorcy zostać wobec nich obojętnym. Jednych będą irytować,  oburzać, innym pozwolą się z poglądami Autora zidentyfikować, dadzą  odwagę do działania, otwartego sprzeciwu wobec dostrzeganych  nieprawidłowości, jeszcze innych, mam nadzieję, zawstydzą, a może nawet  przestraszą, co sprawi, że w podobnych sytuacjach (w swoim środowisku)  zastanowią się czy milczeć, udać, że nie dostrzegają problemu, bo  przecież postawy takie w efekcie i tak legitymizują patologię.[...]     Publikacja Bogusława Śliwerskiego jest inspirująca i z innego  powodu. Niewątpliwym jej walorem jest upowszechnianie wiedzy stricte  naukowej. W swoich krótkich, nierzadko 1-2 stronicowych esejach Bogusław  Śliwerski dba o wiarygodność naukową i odwoływanie się do autorów  koncepcji, teorii czy klasyfikacji odnoszących się do zagadnienia.[...]     Kolejny walor publikacji, wynikający z przyjętej stylistyki esejów  pedagogicznych, to dzielenie się z czytelnikiem refleksją i „zaproszenie  do spotkania i udziału” w wydarzeniach i debatach naukowych, w których  nie miał on okazji brać bezpośredniego udziału, a które Autor (w nich  uczestniczący) uznaje za znaczące dla refleksji pedagogicznej.[...]     Z treści publikacji wyłania się konsekwentny obraz zaangażowania i  troski jej Autora o kondycję pedagogiki jako nauki i szkoły jako obszaru  koniecznego pedagogicznego zainteresowania - obu będących bezsprzecznie  na tytułowym „wirażu”, aż nadto dobitnie zdefiniowanym przez Bogusława  Śliwerskiego. Bogactwo dostrzeżonych przez Autora niebezpieczeństw,  nieprawidłowości, wręcz patologii może „paraliżować”, wolę jednak  myśleć, że stanie się inspiracją do działania, legitymacją do sprzeciwu i  budowania koalicji, coraz potężniejszej w liczbie tych, którzy nie chcą  godzić się na marginalizację pedagogiki jako nauki, a szkoły – edukacji  jako nieistotnego epizodu w życiu człowieka.Z recenzji prof. dr hab. Iwona Chrzanowska W jaką by nie zaglądnąć sferę polskiego  życia społecznego wszędzie absurd goni absurd. Staje się to powoli  polską normą, a coraz większy procent społeczeństwa jest pewna, że  inaczej się nie da. Tak sytuacja dotyczy też sfery  edukacji w Polsce. Reformy szkolnictwa jakie podjęto po 1989 roku w  deklaracjach miały służyć polskim dzieciom, ale jak zwykle wyszła z tego  siermiężna i zgoła  toporna polityka.Wpierw zaczęto likwidować  szkoły zawodowe i przyzakładowe, potem padło na gimnazja, które w  praktyce nie zdały egzaminu. Później oddano administrowanie nimi  samorządom a tzw. subwencja oświatowa okazała się tak samo skąpa i  niedoszacowana jak kontrakty Narodowego Fundusz Zdrowia. Zbiór  krótkich artykułów, miniesejów Bogusława Śliwerskiego pod wymownym  tytułem "Szkoła na wirażu zmian politycznych. Bez cenzury" zawiera już  sam w sobie perspektywę z jakiej autor rozpatrywał będzie polskie  absurdy oświatowe. Po lekturze tej osobliwej książki już na pierwszy  rzut nasuwa się pytanie, co się stało z mądrością, empatią i humanizmem w  tym kraju, który pierwszy stworzył quasi ministerstwo oświaty Komisję  Edukacji Narodowej, którego ustawa o oświacie była długi czas wzorem dla  Europy? Co stało się z myśleniem o przyszłości wyedukowanych  pokoleń? Gdzie podział się pragmatyzm i praktycyzm realizacyjny?  Pozostał tylko chaos, jak ten, gdy po latach likwidacji w szkołach  gabinetów lekarskich i bibliotek szkolnych, ktoś wpadł w końcu na prosty  pomysł, że był to doskonały pomysł i czas do tego po latach wrócić. Ale  teraz wiąże się to z niewspółmiernie wysokimi kosztami; wcześniej  likwidowano je lekką ręką. I co? I nic - nikt nie czuje się  odpowiedzialny. Wszyscy decydenci po drodze brali za to kasę, nagrody,  premie i nagle okazało się, że przyniosło to opłakane rezultaty. Mamy  schorowane, niezdiagnozowane młode pokolenie. Mamy 700 tys  niedożywionych dzieci, podziały w szkołach na dzieci biedniejsze i  bogatsze. Te biedniejsze dostają w niektórych szkołach "tańsze" obiady,  przy osobnych stolikach, żeby bogatsze dzieci nie zaraziły się od nich  czasem biedą.Nie pisze o tym prof. Śliwerski wprost, ale  przemyca w swoich tekstach ważne pytania o sumienie humanistyczne, o  szkołę jako teren prywatnej nieograniczonej władzy, gdzie ścierają się  różne autorytarne systemy; system oświatowy sterowany odgórnie przez MEN  i Samorządy, którego królikiem doświadczalnym staje się żywy młody  człowiek i system dyrektorskich i nauczycielskich ambicji  dostosowujących szkołę do różnych rankingów, kosztem uczącej się w niej  młodzieży. Prowadzi to z jednej strony do konfliktu na linii  nauczyciel-uczeń, a z drugiej do "wypalenia" młodego pokolenia  zniechęconego do nauki nie dla siebie, ale dla szkoły. I na czym w takim  razie polega nauczycielska misja? Czy jeszcze spotykamy się w szkołach z  czymś takim? Gorzka to książka, jak gorzkie są tematy poruszane przez prof. Śliwerskiego na swoim blogu sliwerski-pedagog.bloqspot.com.  Większą część z nich właśnie skomentował i rozwinął w swojej książce.  To lektura porażająca swoją refleksją, interpretacją polskiego piekiełka  w dziedzinie edukacji i wnioskami jakie rodzi. Stąd moje pytanie, czy doczekamy się w tym kraju, tylu mądrych ludzi,  naukowców, teoretyków, badaczy człowieka, który uwolniony od  politycznego gorsetu miałby okazję do zrealizowania  oświatowej i  szkolnej wizji prof. Śliwerskiego. Powrotu do korzeni pedagogiki  nakierowanej na ucznia, a nie kierującej uczniem. Humanitarnego  podejścia do osobowości młodego człowieka, który potrzebuje z jednej  strony prawdziwego autorytetu, a z drugiej uznania dla siebie i własnej  ścieżki indywidualnego rozwoju. Czy organizacja takiego właśnie systemu  edukacji w Polsce w XXI  jest możliwa niech każdy z Państwa sam spróbuje  sobie odpowiedzieć na to pytanie. Szczególnie zachęca do tego autor  "Szkoły na wirażu" Bogusław Śliwerski.Gabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=15406  Szkoła to instytucja oświatowo–wychowawcza, zajmująca się  kształceniem i wychowaniem. Jej rolą jest przekazywanie dzieciom i  młodzieży wiedzy potrzebnej do dalszego życia oraz umiejętności radzenia  sobie z codzienną rzeczywistością, a także uczenie odpowiednich  zachowań w trudnych sytuacjach. Wspomagając rodziców w ich działaniach  wychowawczych, wychodzi naprzeciw oczekiwaniom społecznym. Z  publikowanych na blogu esejów Bogusława Śliwerskiego powstała  interesująca publikacja, poświęcona obserwowanym przez niego aktualnym  wydarzeniom pedagogicznym. W Szkole na wirażu zmian politycznych przedstawione zostały niepokojące „zgrzyty”, z jakimi coraz częściej można się zetknąć w środowisku oświatowym.Z uwagi na to, że autor jest doskonale zorientowany w kondycji  szeroko rozumianej pedagogiki, jego przemyślenia są drobiazgowe, odważne  i zaprezentowane bez cenzury. Z jego krytyką spotkało się wszystko to,  co stanowi o nonsensie polskiej oświaty: centralistyczny sposób  zarządzania edukacją, pozbawianie dzieci pełnego dzieciństwa poprzez  obowiązek wcześniejszego rozpoczęcia nauki, zielone szkoły, często  będące edukacyjną fikcją, patroni nieadekwatni do rodzaju szkół,  odmienność kodów komunikacyjnych nauczycieli i wychowanków, nie zawsze  właściwie postrzegana rola pedagoga wspomagającego, ewaluacja oraz  psychopedagogiczna manipulacja. Wartą uwagi kwestią jest również problem  e-wychowawców po wirtualnych kursach, wykorzystywanie mobilnych  technologii komunikacji i nośników informacji, konstruowanie programów  pracy, dopuszczanie do pracy pseudowychowawców po pseudokursach,  rozpowszechnianie nieprawdziwych danych dotyczących pracy polskich  nauczycieli, a także kwestia ich publicznej misji.Analiza rozważań profesora Śliwerskiego pozwala zorientować się w  aktualnym stanie środowiska oświatowego. Dopasowany do każdego  rozdziału rysunek satyryczny jest doskonałym odzwierciedleniem treści.  Przekaz wzmacniają cytaty pochodzące z materiałów psychologicznych,  medycznych, biograficznych oraz fragmenty artykułów zamieszczonych w  czasopismach. Podano również adresy stron internetowych i wypowiedzi  zaczerpnięte z blogów. Pomimo przynależności publikacji do literatury  specjalistycznej, jasny i ciekawy sposób przekazu zachęci do sięgnięcia  po lekturę szerokie grono czytelników. Nic w tym dziwnego, skoro  programy informacyjne przedstawiają stan szkolnictwa w niezbyt chlubnym  świetle, co wzmaga negatywne nastawienie do nauczycieli. Oby  zaprezentowana przez autora sytuacja znajdującej się na tytułowym wirażu nauki i szkoły przekonała czytelników, że edukacja to ważny casus w życiu każdego człowieka.Dodała recenzję: Danuta Szelejewska http://www.granice.pl/recenzja,szkola-na-wirazu-zmian-politycznych--bez-cenzury,6227  Kto kogo szykanuje w polskiej szkole? Jakie pseudowychowawcze metody stosują pedagodzy, aby uporać się z krnąbrnym uczniem? Jaka powinna być kara dla nauczycieli wcielających pomysły niezgodne z ideą pedagogiki? Dlaczego nauczyciele tolerują mobbing?
Kto jest zainteresowany równie kontrowersyjnymi kwestiami związanymi ze szkolnictwem i ogólnie pojętą pedagogiką, niechaj sięgnie po zbiór tekstów Bogusława Śliwerskiego. To już trzeci, po Pedagogu w blogosferze i Klinice akademickiej pedagogiki , tom esejów, które uprzednio ukazywały się na blogu profesora (sliwerski-pedagog.blogspot.com).
 Nie sposób zliczyć kwestii, nad którymi autor pochyla się w ponad siedemdziesięciu tekstach. Natrafimy tu na ponure spostrzeżenie, że półroczna Magda z Sosnowca została zamordowana w Roku Korczaka. Znajdziemy krytykę kuriozalnych kursów wychowawców kolonijnych w systemie e-learningowym (czyli na odległość, przez Internet), a także odpowiedź na pytanie: co łączy kaktus z maturą. Za Zygmuntem Baumanem Śliwerski zwraca też uwagę na postępujące zjawisko masowej produkcji ludzi zawiedzionych. Studenci kształcą się na uniwersytetach i politechnikach, zaś po ich ukończeniu nierzadko przychodzi im pocałować klamkę u drzwi wymarzonych firm i instytucji. Kiełkuje w nich posępna myśl, że poświęcili na naukę kilka lat, natomiast twórcy Twittera, Apple’a czy Facebooka odnieśli błyskawiczny i spektakularny sukces, obywając się bez dyplomu wyższych uczelni.
 Śliwerski obnaża mizerię oświaty, biorąc pod lupę absurdy dziejące się w jej obrębie. Niestety kondycja szkoły na każdym szczeblu sprawia, że wciąż nie brakuje mu tematów do krytyki. Piętnuje nieudolność wielu pedagogów, ich brak kompetencji, powołania czy wręcz elementarnej wrażliwości na potrzeby wychowanków. Wprawia w zakłopotanie tych spośród nich, którzy czują, i niestety dają to odczuć swoim uczniom, że szkoła nie jest ich wymarzonym miejscem na ziemi. Kilka esejów poświęconych jest bezprecedensowej sprawie Alana – szykanowanego przez nauczycieli ucznia warszawskiego renomowanego liceum, który z sukcesem dochodził swoich praw w sądzie. Jednocześnie w wielu miejscach profesor upomina się o docenienie alternatywnie działających i myślących nauczycieli – pasjonatów. Wydaje się bowiem, że MEN wszystkich pedagogów traktuje tak, jakby byli odrysowani od tego samego miernego szablonu: z definicji wypaleni, schematyczni i pozbawieni inicjatywy. To krzywdzące i niesprawiedliwe.
Znakomitym pomysłem okazało się zilustrowanie tekstów humorystycznymi obrazkami, zwłaszcza że zastosowany w nich czarny humor doskonale koresponduje z sytuacją w szkolnictwie. Nierzadko jest to przecież śmiech przez łzy. Esej ukazujący w krzywym zwierciadle sposób sprawowania nadzoru pedagogicznego okraszony jest rysunkową scenką, w której wizytator wręcza dyrektorowi kopertę, mówiąc: „Będę pana kontrolował. A tu jest spis rzeczy, na które przymknę oko”. Nie zaskakuje też prawda odkryta na obrazku komentującym jeden z końcowych tekstów publikacji. Nauczyciel, tudzież minister, zasmuca kolegę niewygodną konstatacją: „Fatalnie. Badania wykazały, że do naprawienia systemu edukacji wystarczy chęć do rzetelnej pracy”.
Eseje profesora podwójnie przykuły moją uwagę. Jako nauczycielka, jak również mama ośmiolatki, polecam je wszystkim mającym związek z oświatą. Potrzebny jest ktoś taki, jak Bogusław Śliwerski, vox populi, który głośno powie to, o czym inni jedynie nieśmiało szepczą.
Anna Zielińska
 http://www.forumakademickie.pl/recenzje/szkola-bez-cenzury/    ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 242 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-114-5.jpg
"Modra Kaliope";;"Arnold Samsonowicz";978-83-7850-145-9;;"    Charakterystyczną cechą twórczości Arnolda Samsonowicza jest to, że nie zaspokajają go proste rozwiązania. Tu nie można mówić o poezji „na skróty”. Ona rzuca wyzwania, wprowadza niepokój umysłu, nadaje słowom niezwykłe alegoryczne barwy, których znaczenie wydawać by się mogło oczywiste.    Autor oddaje Czytelnikowi kolejny tomik, a wraz z nim moc twórczej energii. Wiele z tych utworów stanowi efekt wieloletnich przemyśleń, przegrzebywania wyobraźni, które w najdoskonalszy sposób mogłyby oddać przeżycia Autora.  Przed Czytelnikiem otwierają się horyzonty bez dna i szczytu.  Pierwsze strofy zapowiadają jedyną w swoim rodzaju podróż po szlakach percepcji. To poezja głęboka w swej treści, a przy tym niebywała kompozycyjnie. Samsonowicz uczy pokory twórczej. O wysokiej klasie poety świadczy fakt, że jego twórczość nie bazuje na zapożyczeniach. To prekursor, który wyznacza szlaki do wędrówki.  Modra Kaliope w swej różnorodności osobowej (jako całość), tudzież częściowo anonimowej (cykle) wyłania nam wartości kontrowersyjne i zdecydowanie etyczne.  W tytułowym wierszu Modra Kaliope Autor oddaje hołd śląskiej poetce Annie Wernerowej (zm. w 1999 r.). Wszak poezja i osobowość Anny Wernerowej wpłynęły znacząco na rozwój twórczy krakowskiego poety.    Autor to niezmordowany podróżnik do Agnetendorf, gdzie doświadcza Hauptmannowskiej inspiracji:misjaŚnieżnegenyprężnew końcu kapitanowie sąmostek kapitański grań...    Obecny tomik złożony jest z paru istotnych cykli pamięciowo-wspomnieniowych, liryki okraszonej metaforą mitologiczną, Hauptmannowskich i karkonoskich admiracji.  Dobrze się składa, że w Roku Hauptmanna ogłoszonym 5 stycznia 2012 r. w Karkonoszach ukazuje się w całości cykl tych niepokojących ducha fascynacji.Paweł Tagastowicz  ";;"łowo wstępne (Paweł Tagastowicz)       5Annie Wernerowej Taki Boże las       7Modra Kaliope      10Echa Kai      12Podzwonne „Siemianówki” w Zakopanem na Starej Polanie      14Dzięcioł pstry      16Pani serca      17Diabli wicher      18Ułożyć życie niebem      19Gdyby niedomówione o wikingu Jacobie      20I nadal zostaną sami      21Babiogórski cień niedźwiedzia. Album „komórkowe”      22Agnetendorf  mon amour      24Ptaszki Hauptmanna      26Bory Hauptmanna      28Regle Hauptmanna      30Rübezahl o świcie przywołany      32Których duch drgnął...      33Aus meinem Tagebuch      34Mens sana in corpore sano      36Karkonosze      37Yeti Regla Górnego      38Jak przychodzi taka namiętność ...      39Perłowy Eros      40Oczu wamp      41Ikona Bena      42Na absurd pieśni      44Kom, Sokrates      45I o takie imię jak miłosny napój      46Kasztany Kuncewiczów. Cmentarz świętego Jana w Kazimierzu Dolnym      48O dar...      49Przy przyjacielu Zbyszku      50";-;12.00;"Wydanie I, Kraków 2012, Format A5, ";"Objętość 52 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-145-9.jpg
"Podstawy edukacji. Tom 5";"Propozycje metodologiczne";"Andrzej Gofron";"ISSN 2081-2264.....";;"             Książka jest ciekawa poznawczo, wartościowa dydaktycznie i inspirująca do odnowionej debaty akademickiej na temat roli badań pedagogicznych w dwóch obszarach i dziedzinach wiedzy – humanistycznym i społecznym. Nie jest to podręcznik do metodologii badań pedagogicznych ani też wyczerpujące studium na temat najważniejszych w nich faz czy podejść, ale niewątpliwie wzbogaca naszą wiedzę o trudnych procesach konceptualizacji własnych projektów badawczych, pobudza samoświadomość metodologiczną i zachęca do studiowania rozpraw z metodologii ogólnej, a nie tylko przedmiotowej. Jak w każdym z tomów tego zespołu są tu rozprawy autorów różnych generacji, środowisk akademickich, a przy tym skupiające się na tym, co w projektowaniu badań jest najistotniejsze, a mianowicie na kompetencjach metodologicznych badaczy. Każdy znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie: początkujący doktoranci zapewne uzyskają dostęp do rozpraw przekonujących o racjach prowadzenia badań humanistycznych, których przedmiotem są fenomeny społeczne i zarazem badań społecznych, które nie mogą być pozbawione współczynnika humanistycznego. Dojrzalsi naukowcy znajdą tu interesujące rozprawy o charakterze metanaukowym, naukoznawczym, które pogłębiają stan wiedzy o współczesnych uwarunkowaniach zakresu i jakości badań pedagogicznych.  Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego     ";;"Od redaktorów naukowych        7Część 1. Podstawy teoriopoznawcze proponowanych rozwiązań metodologicznych w naukach pedagogicznychAndrzej Gofron Współczynnik humanistyczny nauk pedagogicznych       13Danuta Urbaniak-ZającOd metodologii normatywnej do metodologii będącej samowiedzą nauki       35Beata GofronProces kształcenia jako otwarta kulturowo przestrzeń badań i praktyk dydaktycznych       47Jacek MalikowskiMiędzy monosubiektywnym poznaniem a intersubiektywną funkcjonalnością i komunikowalnością wiedzy w edukacji początku XXI wieku       65Robert JanikGeneza metodologii nauk społecznych i początkowe etapy jej rozwoju       85Część 2. Proponowane ujęcia metodologiczne stosowane w pedagogice – uspołecznione współczynniki humanistyczneJarosław JagiełaMetody oceny kompetencji interpersonalnych nauczyciela Model Okna Johari i diagram dyskontowania transakcyjnego jako postulowane narzędzia badań pedeutologicznych      107Monika Adamska-Staroń, Beata ŁukasikHermeneutyka pedagogiczna jako orientacja metodologiczna      119Małgorzata PiaseckaMarzenia sprawcze i ponadosobiste w perspektywie badań narracyjnych      139Wioletta SołtysiakQualia komunikatów medialnych      157Część 3. Szczegółowe rozwiązania metodologiczne – indywidualne współczynniki humanistyczneAgnieszka KozerskaMetodologiczne koncepcje badań nad środowiskiem edukacyjnym      169ks. Jerzy KułaczkowskiAspekty metodologiczne pedagogiki rodziny      183Maciej WoźniczkaW stronę metodologii dydaktyki filozofii      191Karol MotylHumor jako kategoria badawcza w pedagogice      209Część 4. Obiektywizujące propozycje metodologiczne – przedmiotowe przedstawienie fragmentu rzeczywistości edukacyjnejArtur StachuraDiagnozowanie przebiegu uczenia się z wykorzystaniem hipertekstu Diagnoza systemu dynamicznego jako cel badania      227Urszula AugustyńskaZnaczenie hipotez w badaniach społecznych      237Yuliya SakalovaMethodological Concepts and Research Methods Used in Foreign Language Teaching      245Janina KosmalaZastosowanie regresji krokowej do analizy badań dotyczących informatyzacji procesu edukacji      257";-;48.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format A4, ";"Objętość 268 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;"http://impulsoficyna.pl/okladki/big/ISSN 2081-2264......jpg"
"Scenariusze - seria";"Seria 4 książek";"Dorota Niewola";978-83-7580-111-A;;"Polecamy wyjątkową serię 4 książeczek, scenariuszy autorstwa Pani Doroty Niewoli.W skład serii wchodzą:1. Jesteśmy aktorami  >>>2. Zabawy integracyjne i nie tylko  >>>3. Zabawy matematyczne >>>4. Zabawy inscenizacyjne o tematyce przyrodniczej >>>    Książki zawierają zabawy, inscenizacje i propozycje działań różnej o tematyce, których celem jest – z  jednej strony – dostarczanie i bogacenie dziecięcych doświadczeń, z drugiej zaś –  zabawa.  Oddając książki do rąk czytelnika życzymy, aby inspirowały do dalszych działań.  Kupując całą serię, czterech książek otrzymują Państwo 15% rabatu!Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  50 zł !    ";;-;-;60.00;"Kupując cała serię, czterech książek otrzymują PAństwo 15% rabatu!";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7580-111-A.jpg
"Poczucie sprawstwa społecznegopedagogów";"Studium teoretyczno-empiryczne";"Marta Kowalczuk-Walędziak";978-83-7850-065-0;;"     Marta Kowalczuk-Walędziak poddaje dyskusji kluczowe dla pracy terminy, takie jak: „pedagog”, „sprawne działanie”, „poczucie skuteczności”. Stwierdza, że pedagog jest profesją społeczną, co staje się początkiem głównego wątku pracy dotyczącego sprawstwa społecznego pedagogów. [...] Przyjmuje logiczne kryterium podziału pedagogów według trzech specjalności studiów pedagogicznych (opiekuńczo-wychowawczej, resocjalizacyjnej i kulturoznawczej). Wiele miejsca [...] poświęca poczuciu skuteczności (najwięcej w ujęciu prakseologicznym i psychologicznym). Po stwierdzeniu, że w literaturze pedagogicznej brakuje definicji sprawstwa społecznego pedagogów, Autorka sama ją formułuje [...].    Najobszerniejsza jest część empiryczna pracy, która stanowi prezentację uzyskanych wyników badań. Mamy tu do czynienia z wyliczeniami, „statystykami” wzmacniającymi argumentację Autorki. Ta ilościowa analiza przeplatana jest interesującymi cytatami z wypowiedzi badanych osób. Ważny [...] jest rozdział ostatni. Są tu propozycje Autorki warte szerszego rozpowszechnienia i dyskusji – dotyczące zmian w kształceniu i doskonaleniu zawodowym pedagogów, i to nie tylko w zakresie realizowania przez nich sprawczych społecznie działań [...].Trud włożony w przygotowanie tej publikacji należy przede wszystkim postrzegać przez pryzmat nowatorstwa i oryginalności podjętej problematyki [...]. Książka zainteresuje z pewnością pedagogów i być może przedstawicieli innych zawodów, którym nieobojętny jest skutek własnej pracy. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Rafała Piwowarskiego Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.      ";;"Wstęp        9Rozdział I. Sprawca, sprawstwo i poczucie sprawstwa –różnorodność znaczeń, ujęć i kontekstów       171. „Sprawca”, „sprawstwo” i „sprawne działanie” jako kategorie pojęcioweprakseologii i nauk o organizacji i zarządzaniu       182. Sprawstwo i poczucie sprawstwa w perspektywie psychologicznej       483. Sprawstwo i postaci sprawstwa w naukach prawnych       714. Sprawcze działania człowieka w ujęciu socjologicznym i filozoficznym       765. Sposoby ujmowania sprawstwa i poczucia sprawstwa w naukach pedagogicznych       865.1. Sprawstwo i poczucie sprawstwa w dziedzinie wychowywania,kształcenia i samokształtowania człowieka       885.2. W stronę własnej definicji sprawstwa społecznego pedagogówi poczucia sprawstwa społecznego pedagogów      100Rozdział II. Absolwenci i studenci kierunku pedagogika o zawodzie pedagoga i studiach pedagogicznych      105Rozdział III. Metodologiczne podstawy badań własnych      1171. Problematyka badań      1172. Zmienne i wskaźniki      1193. Metoda, techniki i narzędzia badawcze      1224. Teren i czas badań      1295. Charakterystyka osób badanych      1296. Organizacja i przebieg badań      133Rozdział IV. Poczucie sprawstwa społecznego pedagogóww świetle analizy wyników badań własnych      1351. Dziedziny i przejawy sprawstwa społecznego pedagogów      1352. Poczucie sprawstwa społecznego pedagogów czynnych zawodowo i jego uwarunkowania      1542.1. Poczucie podmiotowości badanych pedagogów czynnych zawodowow realizacji działań społeczno-zawodowych i jego uwarunkowania      1782.2. Poczucie skuteczności badanych pedagogów czynnych zawodowow realizacji działań społeczno-zawodowych i jego uwarunkowania      1812.3. Poczucie kompetencji badanych pedagogów czynnych zawodowow realizacji działań społeczno-zawodowych i jego uwarunkowania      1862.4. Poczucie samorealizacji badanych pedagogów czynnych zawodowow wykonywaniu działań społeczno-zawodowych i jego uwarunkowania      1913. Postawy studentów pedagogiki wobec społecznie efektywnego wykonywania zawodu pedagoga oraz ich uwarunkowania      2113.1. Wiedza badanych studentów pedagogiki o społecznie użytecznychzadaniach i obowiązkach zawodowych pedagogów i jej uwarunkowania      2123.2. Stosunek uczuciowo-motywacyjny badanych studentów pedagogikido społecznie efektywnego wykonywania zawodu pedagogai jego uwarunkowania      2233.3. Zamiary realizacyjne badanych studentów pedagogiki w zakresiespołecznie efektywnego spełniania obowiązków zawodowychi ich uwarunkowania      2504. Stan przygotowywania i przygotowania pedagogów na uczelniach wyższych do sprawczych społecznie działań      2604.1. Znaczenie przydawane przygotowywaniu pedagogów do sprawczych społecznie działań w „Standardach kształcenia dla kierunku »pedagogika«”      2604.2. Stan przygotowywania i przygotowania pedagogówna uczelniach wyższych do sprawczych społecznie działańw opinii badanych nauczycieli akademickich      2665. Możliwości efektywniejszego przygotowywania pedagogówna uczelniach wyższych do sprawczych społecznie działań – opinie badanych praktyków, studentów i nauczycieli akademickich      294Rozdział V. Ponad wszelką przeciętność… – propozycje zmian w kształceniu i doskonaleniu zawodowym pedagogów do realizowania sprawczych społecznie działań      305Zakończenie      315Bibliografia      317Summary      333";"Marta  Kowalczuk-Walędziak poddaje dyskusji kluczowe dla pracy terminy, takie  jak: „pedagog”, „sprawne działanie”, „poczucie skuteczności”. Stwierdza,  że pedagog jest profesją społeczną, co staje się początkiem głównego  wątku pracy dotyczącego sprawstwa społecznego pedagogów. [...] Przyjmuje  logiczne kryterium podziału pedagogów według trzech specjalności  studiów pedagogicznych (opiekuńczo-wychowawczej, resocjalizacyjnej i  kulturoznawczej). Wiele miejsca [...] poświęca poczuciu skuteczności  (najwięcej w ujęciu prakseologicznym i psychologicznym). Po  stwierdzeniu, że w literaturze pedagogicznej brakuje definicji sprawstwa  społecznego pedagogów, Autorka sama ją formułuje [...].     Najobszerniejsza jest część empiryczna pracy, która stanowi prezentację  uzyskanych wyników badań. Mamy tu do czynienia z wyliczeniami,  „statystykami” wzmacniającymi argumentację Autorki. Ta ilościowa analiza  przeplatana jest interesującymi cytatami z wypowiedzi badanych osób. Ważny  [...] jest rozdział ostatni. Są tu propozycje Autorki warte szerszego  rozpowszechnienia i dyskusji – dotyczące zmian w kształceniu i  doskonaleniu zawodowym pedagogów, i to nie tylko w zakresie realizowania  przez nich sprawczych społecznie działań [...].Trud  włożony w przygotowanie tej publikacji należy przede wszystkim  postrzegać przez pryzmat nowatorstwa i oryginalności podjętej  problematyki [...]. Książka zainteresuje z pewnością pedagogów i być  może przedstawicieli innych zawodów, którym nieobojętny jest skutek  własnej pracy. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Rafała Piwowarskiego  Od  kilku lat obcujemy ze wzmożoną  dyskusją publicystyczną i naukową,  dotyczącą pewnego fenomenu polskiej  edukacji. Co leży u jej źródeł?  Otóż utrzymuje się konsekwentnie wysoki  poziom ilości osób studiujących  na kierunkach pedagogicznych. Niestety,  co potwierdza praktyka  zawodowa, ilość kończących studia nie przekłada  się na jakość wiedzy i  umiejętności  absolwentów. Piszę o tym nie bez  powodu. Otóż na rynku  pojawiła się kilka miesięcy temu publikacja  próbująca odpowiedzieć na  kilka ważnych pytań związanych z tzw.  sprawstwem społecznym pedagogów. Budulcem  poszukiwań autorki - dr Marty  Kowalczuk-Walędziak - pracownika  naukowo-dydaktycznego Uniwersytetu w  Białymstoku stała się myśl prof.  B.Śliwerskiego: „Dzisiaj pedagog  jest[…]kimś więcej – szeroko pojmowaną  profesją społeczną wymagającą  przygotowania do podejmowania działania  społecznego w tkance społecznej  wobec trzech kategorii osób:  zagrożonych wyłączeniem, wyłączanych i już  wyłączonych (wykluczonych) z  życia społecznego. Jako przedstawiciel tej  profesji musi orientować  swe działania na opiekę i pomoc, na wychowanie,  inkulturację, edukację i  animacje procesów wspomagających rozwój innego  człowieka czy grup  społecznych.”  Omawiane  studium  teoretyczno-empiryczne składa się z pięciu rozdziałów. Kolejno  zostały  one poświęcone następującym problemom: wyjaśnieniu kluczowych  pojęć dla  rozważań, drugi rozdział prezentuje badania - poglądy  studentów na zawód  pedagoga i studia pedagogiczne. Trzeci i czwarty  rozdział oddane  zostały na rzecz badań autorskich, mających zmierzyć  stopień poczucia  sprawstwa społecznego pedagogów i studentów  pedagogiki. I w końcu  rozdział piąty stanowi pewien rodzaj refleksji na  temat tego jak  kształcić aby dążyć do efektywniejszego przygotowania  studentów do bycia  prawdziwymi pedagogami a nie bezideowymi urzędnikami  swojej profesji.  Niezwykle to ciekawa część dla każdego kto pracuje ze  studentami  pedagogiki i decyduje o formule np. zajęć dydaktycznych.  Omawiana   pozycja i prezentowane w niej badania to istotny głos w dyskusji na   temat tego, w jaki sposób pedagodzy, ci czynni oraz absolwenci studiów,   widzą swoje sprawstwo społeczne. Autorka bardzo obszernie prezentuje   wyniki swoich poszukiwań naukowych. Sposób uporządkowania materiału,   jego przejrzystość i logiczne konsekwencje wywodu czynią tę pozycję   czytelną dla wielu zainteresowanych powyższą tematyką. Może ona ponadto   stanowić istotny tekst do rozmów w ramach konwersatoriów, albowiem   stanowi przyczynek do wielu refleksji. źródło:http://www.pitwin.edu.pl/centrum-edukacyjne/recenzje-ksiek/1961-marta-kowalczuk-waldziak-qpoczucie-sprawstwa-spoecznego-pedagogow-studium-teoretyczno-empiryczneqAutor: Katarzyna Bocheńska-Włostowska		 		   	   ";38.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. ";;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-065-0.jpg
"Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Tom 1";"Historia i współczesność";"Janina Kostkiewicz";978-83-7587-901-8;;"      Książka jest pierwszym tego typu opracowaniem przygotowanym przez grupę specjalistów. Odsłania nie tylko twórców i organizatorów szkolnictwa w Europie i na świecie w przeszłości, ale także koncepcje pedagogiki opiekuńczej, społecznej, resocjalizacyjnej i przedszkolnej doskonale sprawdzające się we współczesnej praktyce pedagogicznej. Aktualność zawartych tu koncepcji teoretyczno–praktycznych w czasach współczesnych – kiedy wychowanie ponosi powszechne fiasko – jawi się jako szansa… Pedagogie zgromadzeń zakonnych nadal stanowić mogą wartościowe źródło inspiracji dla studentów i poszukujących nauczycieli, dla twórczych i refleksyjnych pedagogów, teologów, animatorów pracy kulturalnej i społecznej. W tym sensie winna wejść do kanonu lektur obowiązkowych na wszelkich kierunkach pedagogicznych, socjalnych, teologicznych, kulturoznawczych. Dla kreatorów kultury masowej, ośrodków i osób opiniotwórczych, komentatorów życia publicznego, reformatorów edukacji książka ta jawi się jako dokument pozwalający realnie oceniać wkład zgromadzeń zakonnych w wychowawcze podnoszenie godności człowieka i jego rozwoju – jest bowiem przede wszystkim dokumentem humanizmu i krzewienia kultury we wszelkich dziedzinach życia, nie tylko religijnej.            Fragmenty opinii recenzentów:       „Godne uwagi jest przyjęcie do analizy tej kategorii naukowej, którą określa się mianem pedagogii, zatem kategorii związanej zarówno z założeniami teoretycznymi, jak i z działalnością praktyczną sprzęgniętą nie tylko z wychowywaniem religijnym lecz także z wychowaniem moralnym (obywatelskim, patriotycznym, społecznym), wychowaniem estetycznym, wychowaniem zdrowotnym, opieką, profilaktyką, terapią – te obszary mają dziś dużą doniosłość w praktyce pedagogicznej. Godne uwagi jest również to, że analizy pedagogiki katolickich zgromadzeń zakonnych ujmowane są zarówno w wymiarze historycznym, jak i w wymiarze współczesności, co powoduje, że recenzowana praca zbiorowa jest użyteczna w poszukiwaniach poznawczych i studiach nie tylko w dziedzinie pedagogiki religii (pedagogiki katolickiej), lecz także w dziedzinie historii wychowania i myśli pedagogicznej, pedagogiki ogólnej, teorii wychowania (moralnego, estetycznego, zdrowotnego) teorii kształcenia (m.in. wychowania intelektualnego), a także pedagogiki opiekuńczej, pedagogiki społecznej, pedagogiki kultury, pedagogiki resocjalizacyjnej, pedagogiki specjalnej.     Pedagogie zgromadzeń mające bogate odniesienia historyczne i aktualność współczesną stanowią (stanowić mogą) wartościowe źródła konstruktywnej refleksji w bieżącej pedagogice poszukującej takiej właśnie refleksji w sytuacji rozchwiania, ambiwalencji, niepewności, mgławicowości koncepcji i poglądów, relatywizmu poglądów.”  Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stanisława Palki       Dzieło niniejsze  „jest adresowane do szerokiej grupy odbiorców. Jest to opracowanie przygotowane z wykorzystaniem aparatu naukowego, a równocześnie stanowi rodzaj podręcznika niezbędnego między innymi w dydaktyce prowadzonej na kierunkach pedagogicznych i teologicznych (…).  Jest to pierwsze tego rodzaju opracowanie przygotowane – co warto podkreślić, przez grupę specjalistów (…). Z tych też racji dzieło powinno (…) być wprowadzone jak najszybciej jako jeden z podstawowych podręczników, zwłaszcza dla studentów pedagogiki.” Z recenzji ks. dr. hab. Stanisława Dziekońskiego, prof. UKSW                                                                                                                                    Zapraszamy do pobierania formularza zamówień z atrakcyjnym prezentem: tutaj  ";;"Wstęp  (Janina Kostkiewicz)               7Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych – wprowadzenie w problematykę (Janina Kostkiewicz)            11Pedagogia franciszkańskaPedagogia franciszkańska – charakterystyka ogólna (Roman Jusiak OFM)           21Pedagogia franciszkanów bernardynów [Zakonu Braci Mniejszych](Roman Jusiak OFM)         35Pedagogia jezuitów (ignacjańska) [Towarzystwa Jezusowego](Andrzej Paweł Bieś SJ, Ewa Dybowska, Ludwik Grzebień SJ)           61Pedagogia sióstr katarzynek[Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy](Ewelina Kobiela CSC)        101Pedagogia pijarów [Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych] (Bartłomiej Gołek)        133Pedagogia misjonarzy lazarystów (wincentyńska) [Zgromadzenia Księży Misjonarzy Świętego Wincentego à Paulo](Łukasz Hajduk)        163Pedagogia pallotynów [Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego](ks. Zbigniew Babicki SAC)        195Pedagogia salezjanów [Towarzystwa św. Franciszka Salezego](ks. Kazimierz Misiaszek SDB)        229Pedagogia salezjanek [Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki](s. Halina Wrońska CMW)        271Pedagogia zmartwychwstańcówZgromadzenie Zmartwychwstania Pańskiego i jego system wychowawczy (Janina Kostkiewicz)        309Misje edukacyjne i ważniejsze instytucje oświatowo-wychowawcze zmartwychwstańców (Janina Kostkiewicz)        335Pedagogia nazaretanek [Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu] (s. Anna Walulik CSFN)        369Pedagogia sióstr pasterek [Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej] (s. Anna Myszka CSDP)        405Pedagogia bł. Edmunda Bojanowskiego realizowana przez Siostry Służebniczki NMP Na przykładzie Zgromadzenia Sióstr Służebniczek BDNP(s. Maria Loyola Opiela BDNP)        445Pedagogia michalitów [Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła] (Czesław Kustra CSMA)        499Pedagogia szarych urszulanek [Zgromadzenia Urszulanek Serca Jezusa Konającego] (Katarzyna Olbrycht)        537Noty o autorach        567";"  „Godne uwagi jest przyjęcie do analizy tej kategorii naukowej, którą  określa się mianem pedagogii, zatem kategorii związanej zarówno z  założeniami teoretycznymi, jak i z działalnością praktyczną sprzęgniętą  nie tylko z wychowywaniem religijnym lecz także z wychowaniem moralnym  (obywatelskim, patriotycznym, społecznym), wychowaniem estetycznym,  wychowaniem zdrowotnym, opieką, profilaktyką, terapią – te obszary mają  dziś dużą doniosłość w praktyce pedagogicznej. Godne uwagi jest również  to, że analizy pedagogiki katolickich zgromadzeń zakonnych ujmowane są  zarówno w wymiarze historycznym, jak i w wymiarze współczesności, co  powoduje, że recenzowana praca zbiorowa jest użyteczna w poszukiwaniach  poznawczych i studiach nie tylko w dziedzinie pedagogiki religii  (pedagogiki katolickiej), lecz także w dziedzinie historii wychowania i  myśli pedagogicznej, pedagogiki ogólnej, teorii wychowania (moralnego,  estetycznego, zdrowotnego) teorii kształcenia (m.in. wychowania  intelektualnego), a także pedagogiki opiekuńczej, pedagogiki społecznej,  pedagogiki kultury, pedagogiki resocjalizacyjnej, pedagogiki  specjalnej.      Pedagogie zgromadzeń mające bogate odniesienia historyczne i aktualność  współczesną stanowią (stanowić mogą) wartościowe źródła konstruktywnej  refleksji w bieżącej pedagogice poszukującej takiej właśnie refleksji w  sytuacji rozchwiania, ambiwalencji, niepewności, mgławicowości koncepcji  i poglądów, relatywizmu poglądów.”  Zrecenzji prof. zw. dr. hab. Stanisława Palki        Dzieło niniejsze  „jest adresowane do szerokiej grupy odbiorców. Jest  to opracowanie przygotowane z wykorzystaniem aparatu naukowego, a  równocześnie stanowi rodzaj podręcznika niezbędnego między innymi w  dydaktyce prowadzonej na kierunkach pedagogicznych i teologicznych (…).   Jest to pierwsze tego rodzaju opracowanie przygotowane – co warto  podkreślić, przez grupę specjalistów (…). Z tych też racji dzieło  powinno (…) być wprowadzone jak najszybciej jako jeden z podstawowych  podręczników, zwłaszcza dla studentów pedagogiki.” Z recenzji ks. dr. hab. Stanisława Dziekońskiego, prof. UKSW  Recenzja wydawnicza książkipt. „Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność”, pod redakcją naukową p. prof. Janiny Kostkiewicz, Kraków 2012, Oficyna Wydawnicza Impuls. Wychowanie wpisuje się w posłannictwo Kościoła i stanowi jedno z jego ważniejszych zadań podejmowanych zwłaszcza w ramach działalności duszpasterskiej i katechetycznej. Nie dziwi więc, że na przestrzeni wieków Kościół często korzystał z prawa do wypowiadania się na temat wychowania, między innymi w urzędowych dokumentach, jak też w licznych enuncjacjach papieży. Wypowiedzi te były analizowane pod różnym kontem, zaś publikacje traktujące o wychowawczym posłannictwie Kościoła można odpowiednio uporządkować czy pogrupować. Najczęściej wskazywano na obecność i wkład Kościoła w wychowanie; formułowano teologiczne podstawy wychowawczego posłannictwa Kościoła; wyjaśniano ideowe i teoretyczne podstawy wychowania chrześcijańskiego; określano katolicką etykę wychowawczą[1]. Spośród polskich autorów problematyką tą zajmowali się między innymi J. Tarnowski[2], M. Majewski[3] i S. Kunowski[4], S. Dziekoński[5]. Tematyka ta stała się też przedmiotem analiz dla autorów zagranicznych, wśród których na wyróżnienie zasługuje G. Groppo. W dziele pt. „Educazione cristiana e catechesi” Autor ten podjął studium teologiczne nad problemem wychowania, zwłaszcza gdy chodzi o jego rozumienie. Ukazał rys historyczny tej kwestii poczynając od tradycji biblijnej i Kościoła pierwszych wieków. Podjął między innymi kwestię definiowania wychowania w encyklice Piusa XI o chrześcijańskim wychowaniu młodzieży Divini illius magistri” oraz w deklaracji o wychowaniu chrześcijańskim „Gravissimum educationis” Soboru Watykańskiego II, próbując wyjaśnić, na ile terminologia użyta w wymienionych dokumentach odpowiada nowej, charakteryzującej się zeświecczeniem sytuacji, w jakiej znajduje się dzisiejszy Kościół[6]. Niezwykle ważne dla wychowania jest inne opracowanie G. Groppo, pt. „Teologia dell’educazione. Origine, identita`, compiti”. Jest to studium poświęcone teologii wychowania, które koncentruje się przede wszystkim na ukazaniu źródeł tej dyscypliny, przybliżając równocześnie relacje, jakie zachodzą między teologią a dziedziną wychowania. Jest to próba określenia czym jest w ogóle teologia wychowania i jakie stawia sobie zadania. Poza tym jest w nim ukazana ewolucja, jaka dokonała się w dziedzinie teologii wychowania od początku wieku XIX do czasów współczesnych, z równoczesnym wskazaniem jej przyczyn pochodzących głównie z odnowy teologicznej Vaticanum II[7].   Główny problem i nowość ujęcia Znaczący wkład w refleksje pedagogiczną wniosły nie tylko dokumenty Kościoła powszechnego i nauczanie papieży, ale też niektóre zgromadzenia zakonne i ich założyciele. W tym względzie kwerenda biblioteczna bez trudu pozwala odnotować bogate zbiory. Równocześnie wyraźnie dostrzega się brak opracowań, które zbierałby w całość wszystkie ważniejsze koncepcje wychowania ze wskazaniem na ich praktyczne zastosowanie na gruncie polskim i poza granicami naszego kraju. Tę poważną lukę wypełnia recenzowana książka pt. „Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność”, pod redakcją naukową p. prof. Janiny Kostkiewicz, Kraków 2012, Oficyna Wydawnicza Impuls.               Ocena merytoryczna Recenzowana publikacja zbiera szereg opracowań skupionych wokół następujących zagadnień: - pedagogia franciszkańska; - pedagogia franciszkanów-bernardynów;- pedagogia jezuicka (ignacjańska); - pedagogia katarzynek; - pedagogia pijarów; - pedagogia wincentyńska;    - pedagogia marianów; - pedagogia pallotynów;- pedagogia salezjanów;- pedagogia salezjanek;- pedagogia zmartwychwstańców;- pedagogia nazaretanek;- pedagogia pasterek;- pedagogia bł. Edmunda Bojanowskiego realizowana przez Siostry Służebniczki NMP; - pedagogia michalitów;- pedagogia urszulanek szarych.Bardzo wysoko należy ocenić stronę merytoryczną książki, która pozwala zorientować się, jaka pedagogia była i jest prowadzona w zgromadzeniach zakonnych mających duży udział w wychowaniu przyszłych pokoleń. Godnym zauważenia jest fakt, że poszczególni Autorzy nie ograniczyli się jedynie do przedstawienia określonych koncepcji wychowania, ale powiązali je ściśle z historią zgromadzenia i specyficznym dla niego charyzmatem. Uwzględnienie tego tła jest bardzo istotne, ponieważ pozwala dostrzec, że już w samej naturze poszczególnych zgromadzeń jest zawarty ideał wychowania, który otrzymuje określone cechy ze względu na cele i zadania czy też misję przyjętą w danym zgromadzeniu, zapisaną w statutach bądź też w innych ważnych dokumentach. Lektura tego dzieła pozwala zorientować się, jaki wkład w refleksję i praktykę pedagogiczną wniósł Kościół katolicki na przestrzeni wieków. Uwaga ta jest dość istotna nie tylko z racji historycznych, ale też współczesnych uwarunkowań czy opinii, w których poddaje się w wątpliwość znaczenie Kościoła dla wychowania przyszłych pokoleń bądź też podejmuje się próbę nawet uzurpacji praw przysługujących Kościołowi w tym względzie. Wartością recenzowanej książki jest też to, że pozwala ona zorientować się, jakie są cechy czy elementy wspólne właściwe pedagogice chrześcijańskiej czy – zawężając problem, katolickiej. Niewątpliwie należy do nich personalizm chrześcijański, w którym – jak zaznacza znany włoski pedagog Piero Viotto w książce „Pedagogia generale” - wychowanek postrzegany jest jako osoba ludzka stworzona przez Boga, wolna i powracającą do Niego, zobowiązana do samourzeczywistnienia się w samowychowaniu poprzez panowanie nad naturą i służbę społeczności. Wychowanek staje się celem wychowania, a nawet celem swego wychowawczego działania. Wychowanie zaś polega na umożliwianiu wychowankowi wszechstronnego rozwoju jego własnej osobowości poprzez angażowanie jego aktywności na tyle, na ile osoba ludzka, świadoma i wolna, może być naprawdę aktywną.  W pedagogii różnych zgromadzeń, podobnie jak w refleksji pedagogicznej Kościoła powszechnego, wykluczony jest wszelki redukcjonizm, ograniczający człowieka  jedynie do wymiarów cielesnych, fizycznych bądź społecznych. Przebija zaś całościowa wizja człowieka z silnym uwypukleniem  kwestii religijnych.  W wielu przypadkach od rozwoju religijnego uzależnia się skuteczność i poprawność wychowania nie tylko na płaszczyźnie indywidualnej, ale i społecznej. Ujęcia te dostrzega się nie tylko w formułowanych ideałach wychowania czy bardziej szczegółowych celach, ale też mają znaczenie dla określenia szeregu metod stosownych w wychowaniu. Analiza poszczególnych wypowiedzi pozwala też zorientować się, na ile Kościół, obecny w posłannictwie zgromadzeń, korzystał z osiągnięć pedagogiki światowej i tej, która była formułowana na gruncie polskim. […]   Dr hab. prof. UKSW Stanisław DziekońskiUniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie                                                                      [1] Por. S. Kunowski, O potrzebie naukowego wyodrębnienia współczesnej pedagogiki katolickiej, Katecheta 2 (1958) 4, s. 296.[2] Encyklika Piusa XI „Divini illius Magistri” wobec ówczesnej pedagogiki chrześcijańskiej, w: Człowiek we wspólnocie Kościoła, red. L. Balter, Warszawa 1979, s. 370-388; Gravissimum educationis, Ateneum Kapłańskie 60 (1968) 359, s. 397-405; Wprowadzenie do Deklaracji o wychowaniu chrześcijańskim, w: Sobór Watykański II: Konstytucje,  Dekrety, Deklaracje, wyd. III, Poznań 1968, s. 303-312.[3] Ewolucja odnowy wychowania religijnego, w: Roczniki Teologiczno - Kanoniczne 27 (1980) 6, s. 31-41; Idee pedagogiczne św. Jana Bosko w świetle soborowej Deklaracji: O wychowaniu chrześcijańskim, w: W kierunku prawdy, red. B. Bejze, Warszawa 1976, s. 530.[4] Podstawowe zasady wychowania w Deklaracji, art. cyt., s. 414-424; Problemy wychowania chrześcijańskiego, Roczniki Teologiczno - Kanoniczne 18 (1971) 3, s. 159-179.[5] Wychowanie w nauczaniu Kościoła (Od początku wieku XIX do Soboru Watykańskiego II), Warszawa 1999.[6] Dzieło to, wydane w Turynie w 1972 r. Por. G. Groppo, Educazione cristiana e catechesi, Torino - Leumann 1972, s. 9-11.[7] Por. G. Groppo, Teologia dell’educazione. Origine, identita`, compiti, Roma 1991, s. 5. ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 570 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-901-8.jpg
"Między linearnością a klikaniem";"O społecznych konstrukcjach podejść do uczenia się.";"Michał Klichowski";978-83-7850-117-6;;"      Czym jest uczenie się człowieka? Dlaczego ludzie uczą się w różny sposób? Czy sytuacja społeczna może kształtować podejścia do uczenia się? Czy podejścia do uczenia się mogą mieć konstytucję historyczną? Jak podejście do uczenia się wpływa na kształt ludzkiej biografii? Próba odpowiedzi na pytania stanowiła cel tej książki.      W książce postawiono hipotezę zakładającą, że podejścia do uczenia się są konstruowane społecznie. Procedurą sprawdzenia tej hipotezy była analiza sposobów uczenia się (rodzajów podejść do uczenia się) młodzieży posiadającej odmienny kapitał kulturowy.     Książka stanowi rodzaj projektu ukierunkowanego na inne odczytanie teorii uczenia się. Inne, bo z jednej strony socjologiczne, z drugiej natomiast wykorzystujące bardzo rzadko stosowane w pedagogice narzędzie – autorski program komputerowy. Jest ona także pewną próbą odejścia od konwencji pisania o uczeniu się.     Najważniejszym wnioskiem książki jest potwierdzenie stawianej w niej hipotezy. Podejścia do uczenia się są konstruowane społecznie – większość młodzieży o niskim kapitale kulturowym uczy się w sposób linearny, natomiast większość tej o wysokim – klikany.      ";;"Przedmowa (Zbyszko Melosik)       9Wstęp      11Część I. Uczenie się – od neurobiologii do socjologiiTeoretyczne podstawy badańRozdział 1. Uczenie się w perspektywie neurobiologicznej      21Wprowadzenie      211.1. Kształtowanie się myśli neurobiologicznej – rys historyczny      221.2. Neuroanatomia i neurolokalizacja uczenia się      261.3. Neurobiologia pamięci i procesy generatywne a uczenie się      311.4. Plastyczność mózgu jako neurobiologiczna podstawa społecznych konstrukcji podejść do uczenia się      36Podsumowanie      39Rozdział 2. Uczenie się w perspektywie psychologicznej      41Wprowadzenie      412.1. Pojęcie Arystotelesowskiej epigenezy w interpretacji predeterministycznej i probabilistycznej jako baza psychologicznej teorii uczenia się      422.2. Behawioryzm – uczenie się w wizji inżynierów społecznych      472.3. Arystotelesowska epigeneza w interpretacji konstruktywistycznej a uczenie się      542.4. Uczenie się samorzutne i dyskursy dynamiki zainteresowań –w poszukiwaniu matrycy analitycznej podejść do uczenia się      62Podsumowanie      75Rozdział 3. Uczenie się w perspektywie socjologicznej      77Wprowadzenie      773.1. Społeczny konstruktywizm jako socjologiczna podstawa społecznych konstrukcji podejść do uczenia się      783.2. Teoria reprodukcji kulturowej Pierre’a Bourdieu i Jeana-Claude’a Passerona a uczenie się       813.3. Teoria reprodukcji ekonomicznej Samuela Bowlesa i Herberta Gintisa oraz cyfrowa nierówność w Polsce (digitariat – hipertekstualność versus proletariat – linearność) a uczenie się       853.4. Zwrot lingwistyczny w dyskursie humanistycznym w kontekście linearności i klikania – w poszukiwaniu matrycy analitycznej podejść do uczenia się       91Podsumowanie       98Część II. Społeczne konstruowanie podejść do uczenia się – studium empiryczneRozdział 4. Metodologiczna charakterystyka badań własnych      1054.1. Cele badań, problemy i hipotezy badawcze      1054.2. Zmienne, ich kategorie i wskaźniki      1094.3. Metoda, techniki i narzędzia badawcze      1164.4. Dobór próby      128Rozdział 5. Eksploracja i tworzenie tekstu w trakcie uczenia sięosób o niskim i wysokim kapitale kulturowym      131Wprowadzenie      1315.1. Eksploracja tekstu w trakcie uczenia się a kapitał kulturowy      1335.1.1. Czas fiksacji na wybranych fragmentach tekstu w trakcie uczenia a kapitał kulturowy      1335.1.2. Korzystanie w trakcie uczenia się z planu tekstu a kapitał kulturowy      1375.1.3. Rodzaj sekwencji korzystania z hipertekstu w trakcie uczenia się a kapitał kulturowy      1395.2. Tworzenie tekstu w trakcie uczenia się a kapitał kulturowy      1435.2.1. Deklarowany rodzaj stosowanych strategii tworzenia notatekw trakcie uczenia się a kapitał kulturowy      143Wnioski      148Rozdział 6. Dynamika zainteresowań osób o niskim i wysokim kapitale kulturowym      149Wprowadzenie      1496.1. Przejawiana dynamika zainteresowań a kapitał kulturowy      1516.1.1. Znaczenia nadawane zainteresowaniom a kapitał kulturowy      1516.1.2. Treści zainteresowań deklarowane na aktualnymoraz wcześniejszych etapach edukacji szkolnej a kapitał kulturowy      1546.1.3. Struktura zainteresowań przejawiana na aktualnymoraz wcześniejszych etapach edukacji szkolnej a kapitał kulturowy      1616.1.4. Poziom aplikacji zainteresowań w szkole deklarowanyna aktualnym oraz wcześniejszych etapach edukacji szkolneja kapitał kulturowy      1686.1.5. Poziom aplikacji zainteresowań w szkole przejawianyw przebiegu edukacji szkolnej a kapitał kulturowy      1746.1.6. Profil rozwoju zainteresowań przejawiany w przebiegu edukacji szkolnej a kapitał kulturowy      176 Wnioski      179Rozdział 7. Społeczne konstrukcje podejść do uczenia się – między linearnością a klikaniem      181Wprowadzenie      1817.1. Podejścia do uczenia się a kapitał kulturowy      1827.2. Weryfikacja hipotez – zestawienie podsumowujące      191Zakończenie      193Bibliografia      197Strony internetowe      219Aneks Załącznik 1. Treść poszczególnych stron InteractiveStory-Trackera      223Załącznik 2. Kwestionariusz      231Summary (Between the linear and the clickingAbout the social constructs of approaches to learning)      239";"       Przedstawiana książka jest w mojej ocenie dziełem imponującym. Mam na myśli nie tylko jej fizyczny rozmiar […], ale przede wszystkim jej wartość naukową w wymiarze prezentowanych w niej rekonstrukcji wiedzy o różnych aspektach uczenia się oraz w wymiarze poznawczych wartości i wkładu, jaki wnosi w zakres wiedzy o społecznych uwarunkowaniach procesu uczenia się, a wręcz ogólniej – funkcjonowania we współczesnym świecie. […] Postawiony przez Autora problem badawczy ma charakter nader oryginalny, a jednocześnie ma ogromne znaczenie społeczno-wychowawcze. Dotyczy wszak rzeczywistych zjawisk nierówności społecznych w obliczu korzystania z możliwości cyfryzującego się świata oraz wnikania technologii cyfrowych we wszelkie dziedziny i sfery życia. Z recenzji dr hab. Ewy Jarosz";58.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 240 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-117-6.jpg
"Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo";"Teoria i badania";"Piotr Pawlak";978-83-7587-989-6;;"       Publikacja poświęcona jest problematyce funkcjonowania dzieci z ADHD oraz ich rodzin. Przedstawiono w niej interdyscyplinarne spojrzenie na istotę zaburzenia w odniesieniu do najnowszych koncepcji biologicznych, psychologicznych i pedagogicznych. Poruszono najważniejsze zagadnienia dotyczące etiologii, symptomatologii, a także wsparcia i terapii dziecka z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej. Rozważania na temat rodziny podjęto w ujęciu systemowym, zakładającym wzajemność wpływów wszystkich członków stanowiących system rodzinny. Na podstawie przeprowadzonych badań nakreślono warunki wychowawcze typowe dla rodzin z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo. Wyodrębniono charakterystyczne cechy funkcjonowania społecznego, edukacyjnego oraz emocjonalnego dzieci z ADHD, a także podjęto próbę zdiagnozowania sytuacji psychospołecznej ich rodzeństwa. Zebrany materiał umożliwił także przybliżenie czynników wpływających na relacje między rodzeństwem. Dzięki przyjęciu takiej perspektywy badawczej podkreślono znaczenie problemów każdego członka rodziny, w której wychowywane jest dziecko z dysfunkcją.     Praca jest interesującym, opartym o badania autorskie źródłem do wykorzystania zarówno przez teoretyków i praktyków podejmujących działania mające na celu wspieranie procesu terapeutycznego dzieci z ADHD i innymi zaburzeniami w rozwoju     ";;"Streszczenie        7Summary        8Wstęp        9Rozdział 1Wybrane zagadnienia dotyczące ADHD1.1. Syndrom ADHD w kontekście problemu definiowania zaburzeńpsychicznych       131.2. Przedstawienie wybranych definicji i istoty psychologicznej zaburzenia        161.3. Przegląd koncepcji etiologii ADHD       221.4. Wpływ czynników środowiskowych na nasilenie objawów ADHD       281.5. Przyczyny ADHD w świetle najnowszych badań biomedycznych       331.6. Symptomy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi       391.6.1. Objawy osiowe występujące w ADHD       391.6.2. Funkcjonowanie dziecka z ADHD       451.6.3. Wtórne problemy osób z ADHD       481.6.4. Syndrom ADHD a specyficzne trudności w uczeniu się       521.6.5. Obraz ADHD w zależności od wieku       621.7. Różnicowanie i proces diagnozy       671.8. Formy terapii stosowane wobec dzieci z zespołem nadpobudliwościpsychoruchowej z deficytem uwagi       711.8.1. Terapie medyczne       721.8.2. Pedagogiczne formy pomocy dziecku z ADHD       761.8.3. Psychoterapia dzieci z ADHD       82Rozdział 2Dziecko z ADHD w systemie rodzinnym2.1. Rodzina jako grupa, instytucja społeczna i proces       932.2. Dziecko z dysfunkcją w systemie rodzinnym       982.3. Sytuacja rodzeństwa w rodzinie z dzieckiem z dysfunkcją      111Rozdział 3Metodologia badań własnych3.1. Cel badań, problemy i hipotezy badawcze      1173.2. Metody, techniki, narzędzia badawcze oraz zastosowane statystyki      1223.3. Dobór próby i teren badań      1253.4. Organizacja badań      1263.5. Opis struktury badanych rodzin      127Rozdział 4Wyniki badań własnych4.1. Przebieg rozwoju i funkcjonowanie społeczno-emocjonalne dzieci z ADHD      1354.1.1. Opis wybranych przypadków      1354.1.2. Rozwój wczesnodziecięcy dzieci z ADHD      1704.1.3. Osiągnięcia edukacyjne dzieci z ADHD w okresie nauczania początkowego      1764.1.4. Zachowanie dzieci z ADHD w szkole      1874.2. Postawy rodzicielskie i umiejętności wychowawcze rodziców dzieci z ADHD      1944.3. Cechy charakterystyczne funkcjonowania psychospołecznego rodzeństwa dzieci z ADHD      2024.3.1. Poczucie sensu życia rodzeństwa dzieci z ADHD      2024.3.2. Poziom poczucia bezpieczeństwa rodzeństwa dzieci z ADHD      2064.3.3. Percepcja własnej przyszłości rodzeństwa dzieci z ADHD      2094.3.4. System wartości rodzeństwa dzieci z ADHD      2124.4. Relacje interpersonalne w rodzinie      2184.4.1. Atmosfera życia rodzinnego      2184.4.2. Relacje małżeńskie      2214.4.3. Relacje między rodzeństwem dzieci z ADHD a rodzicami      2224.4.4. Relacje między dziećmi z ADHD a ich rodzeństwem      225Podsumowanie      233Zakończenie      241Spis literatury      243Spis rysunków, tabel i wykresów      259AneksyAneks 1. Kwestionariusz wywiadu dla rodzeństwa dzieci z ADHD      263Aneks 2. Kwestionariusz wywiadu dla rodziców dzieci z ADHD      269   ";"Zacznę od tego, iż w w latach sześćdziesiątych jako dziecko nadpobudliwe zostałem zdiagnozowany jako "dziecko znerwicowane". Nikt nie mówił jeszcze o ADHD. Kazali mojej matce kupić nową książkę pod red. prof. Marii Żebrowskiej "Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży" i przeczytać ją od A do Z.Teraz mamy w tej materii bardzo bogatą literaturę naukową, wyniki badań, ankiety. Wówczas nikt nie kojarzył objawów nadpobudliwości, impulsywności i deficytu uwagi z syndromem ADHD. Dzieci takie siedziały w "oślich ławkach", bito je linijką po rękach, a czasem po głowie, wyśmiewano przy całej klasie. Zajmowali się takimi dziećmi psycholodzy lub psychiatrzy. Teraz nauka specjalizuje się tak dalece, iż zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi zwany ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) stał się interdyscyplinarnym obiektem badawczym. W skład dyscyplin naukowych, które interesują się tym schorzeniem jest: psychologia kliniczna, psychoterapia, socjologia, a także medycyna.  W swojej pracy Piotr Pawlak poszedł jeszcze dalej. Oprócz części teoretycznej, w której oprócz pełnego przekroju badań nad syndromem ADHD, przeglądem koncepcji etiologii ADHD i przeanalizowania sytuacji dziecka w systemie rodzinnym stara się w części dotyczącej prezentacji badań własnych pokazać czytelnikom zestaw opisanych i przebadanych dokładnie konkretnych przypadków.  W swojej pracy badawczej w celu lepszego rozpoznania sytuacji psychospołecznej rodzin z problemem ADHD zbudował trzy poziomowy zestaw zagadnień obejmujących analizę środowiska rodzinnego, mających określić mechanizmy funkcjonowania psychospołecznego rodzeństwa dzieci z ADHD w określonych warunkach środowiskowo-wychowawczych. Pawlak skupił swoją uwagę na funkcjonowaniu dzieci na wczesnoszkolnym etapie rozwoju:Grupa I - przebieg rozwoju i funkcjonowanie społeczno-emocjonalne dzieci z ADHD  oraz przejawiane wobec nich postawy rodzicielskie,Grupa II - psychospołeczne funkcjonowanie rodzeństwa dzieci z ADHD,Grupa III - atmosfera rodzinna i relacje interpersonalne w rodzinie. Autor przyjął przy ocenie ustaleń zależności w sferach życia rodziny z dzieckiem ADHD zespół zmiennych niezależnych i zależnych oraz odpowiadające im wskaźniki pomiaru. Aby rozpoznać wielokierunkowo sytuację dziecka z ADHD w rodzinie skupił się na dokładnych studiach indywidualnych przypadków. Pomaga to prześledzić mechanizmy funkcjonowania rodzeństwa dzieci z ADHD w określonych warunkach środowiskowo-wychowawczych. W badaniach zastosowano też metody sondażu diagnostycznego. Umożliwia to diagnozę sytuacji psychospołecznej  rodzeństwa dzieci z ADHD w odniesieniu do ich rówieśników z rodzin niedotkniętych syndromem ADHD.  Złożony charakter badań zmusił Pawlaka do zastosowania różnorodnych narzędzi badawczych takich jak:Kwestionariusz postaw rodzicielskich (Marii Ziemskiej)Test Poczucia Sensu Życia (polska adaptacja testu J.C.Crumbaugha i L.T.Maholicka)Kwestionariusz Poczucia Bezpieczeństwa (KPB)Skalę Wartości Schelerowskich (SWS). Wersję 37-itrmową Piotra Brzozowskiego.Kwestionariusz "Znajdziesz się ns czy pod wozem" Skala Oczekiwanego SukcesuArkusz zachowania się ucznia B. MarkowskiejKwestionariusz wywiadu dla rodzeństwa dzieci z ADHDKwestionariusz wywiadu dla rodziców z ADHDoraz Kwestionariusz wywiadu autorstwa Piotra Pawlaka skierowany do rodzeństwa i rodziców dzieci z ADHD. Grupę badawczą stanowiło 50 celowo wyselekcjonowanych rodzin. Zbadano 42 chłopców i 8 dziewczynek oraz ich rodzeństwo - 36 chłopców i 18 dziewcząt a także ich matki. Autor przyjął też dodatkowe kryteria doboru jak:- posiadanie przynajmniej dwójki dzieci (jedno ma syndrom ADHD),- dziecko z ADHD uczęszcza do 1 lub 2 kl. szkoły podstawowej,- cechuje je niewspółmierna do wieku nadpobudliwość, deficyt uwagi, impulsywność oraz norma intelektualna,- wiek rodzeństwa dziecka z ADHD mieści się w przedziale 13-16 lat,- u rodzeństwa - norma intelektualna i brak syndromu ADHD,- przebywanie rodzeństwa dziecka z ADHD i przynajmniej jednego rodzica, w tym samym miejscu zamieszkania. Dobór dzieci z ADHD do grupy kontrolnej przeprowadzono losowo w jednej ze szkół woj, łódzkiego. Do badań zakwalifikowano uczniów z kl. 1-3 o nieparzystych numerach w dzienniku. Wypisano ich nazwiska na kartkach, wrzucono do urny, po czym wylosowano 50 osób (39 chłopców i 11 dziewczynek) i poddano ich wstępnemu badaniu z pomocą "Arkusza zachowania się ucznia".  Dobór grupy kontrolnej w zakresie badań nad rodzeństwem dzieci z ADHD wyglądał podobnie ale był trójfazowy. Pierwsza faza to losowy wybór grupy 420 gimnazjalistów z trzech gimnazjów woj. łódzkiego. W drugiej fazie wychowawcy klas spośród wylosowanych uczniów wybrali tych, którzy mają młodsze rodzeństwo. Ostatnim etapem było losowe dobranie 55 osób spośród uczniów mających młodsze rodzeństwo (losowanie przebiegało analogicznie do losowania uczniów do grupy kontrolnej w szkole podstawowej). Podział grupy ood względem płci był analogiczny jak w grupie badawczej. Badania przeprowadzono w dobranych rodzinach dwukrotnie, w okresie od lutego, do września 2009 roku. Autor brał również pod uwagę strukturę społeczną, wykształcenie rodziców i sytuację bytową rodzin z dzieckiem z ADHD.  Część czwartą pracy wypełniają wyniki badań własnych. Są to opisy konkretnych wybranych przypadków oraz analizy: wczesnodziecięcego rozwoju dzieci z ADHD, osiągnięć edukacyjnych dzieci z ADHD w okresie nauczania początkowego, zachowań dzieci z ADHD w szkole, podstaw rodzicielskich i ich umiejętności wychowawczych rodziców dzieci z ADHD, cech charakterystycznych funkcjonowania psychospołecznego rodzeństwa dzieci z ADHD, poczucia bezpieczeństwa rodzeństwa dzieci z ADHD, rozpoznanie własnej przyszłości rodzeństwa dzieci z ADHD oraz analiza systemu wartości rodzeństwa dzieci z ADHD.  Zbadano również relacje interpersonalne w w/w rodzinach, relacje małżeńskie i relacje między rodzeństwem dzieci z ADHD a rodzicami, a także relacje między dziećmi z ADHD a ich rodzeństwem. W podsumowaniu autor badań wykazał wszystkie niebezpieczeństwa jakie czyhają na dziecko z syndromem ADHD, które nie jest należycie prowadzone, od domu rodzinnego począwszy a na środowisku rówieśniczym i szkolnym skończywszy. Na dwustu siedemdziesięciu stronach Paweł Pawlak zawarł bardzo ważną udokumentowaną wiedzę popartą wynikami swoich badań. Praca ta powinna się znaleźć w każdej podręcznej biblioteczce szkolnego pedagoga, gdyż coraz więcej dzieci i młodzieży cierpi na niezdiagnozowany w pełni syndrom ADHD. Im później rozpoznany i leczony może zaważyć na jakości życia i przyszłości wielu młodych ludzi, a na ich ponowną socjalizację i uspołecznienie może nas po prostu nie stać.Gabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=18566&tx_ttnews%5BbackPid%5D=1&cHash=daf421794c  Publikacja Piotra Pawlaka "Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo" to zbiór obserwacji rodzin wychowujących dzieci z ADHD. ADHD temat już chyba trochę oswojony. Nie trzeba nikomu tłumaczyć, że jest to zaburzenie, a nie czysta złośliwości i zamierzone trudne zachowanie u dziecka. Warunkowane jest przez czynniki biologiczne i genetyczne, a nie jest wynikiem złego wychowania. Aczkolwiek wpływ środowiska ma ogromne znaczenie w terapii.Piotr Pawlak podchodzi do ADHD w trochę innych sposób niż autorzy większości publikacji. Przede wszystkim to studium przypadków, które mogą pomóc w szukaniu drogi rodzinom z dziećmi z ADHD.Nowością jest dla mnie ujęcie problemu ADHD w kontekście rodzinnym, rodzeństwa, wzajemnych relacji. A przecież to rodzina jest głownie środowiskiem terapeutycznym. To w niej jesteśmy najdłużej, tu nawiązujemy pierwsze więzi, może dać nam szczególną siłę albo zupełnie odebrać poczucie własnej wartości. Rodzina, w której jest dziecko z ADHD, musi się zmierzyć z wieloma trudnościami w domu i skonfrontować się z otoczeniem, w którym ich dziecko ma przebywać.Dorośli mają większą możliwość poradzenia sobie z emocjami wywołanymi tą sytuacją, natomiast rodzeństwo i ich rozwój może być przez tę sytuację zaburzone. Rodzice poświęcają mniej czasu "dzieciom, te często wstydzą się za brata lub siostrę z ADHD, czują się mniej ważne. Często są atakowane, naruszana jest ich prywatność, są przedmiotem agresji. Zadaniem rodziców w takiej rodzinie jest takie nią pokierowanie, żeby jak najsilniej zminimalizować te negatywne wpływy zaburzenia na wszystkie relacje. Część trzecia książki poświęcona jest właśnie różnym postawom rodzicielskim, stosowanym środkom wychowawczym ich wpływie na postępy terapeutyczne. Na pewno skłoni rodziców do dalszych poszukiwań i przemyśleń i niewątpliwie ciężkiej pracy nad sobą i nad rodzinnymi relacjami.Beata Ostrowskahttp://miastodzieci.pl/dla_rodzicow/152:/2594:dzieci-z-adhd-i-ich-rodzenstwo-recenzja        Publikacja stanowi bardzo ważny i ciekawy wkład w rozważania dotyczące funkcjonowania rodziny z dzieckiem […] przejawiającym syndrom ADHD. Autor w opisie systemu rodzinnego skupił się głównie na dziecku z dysfunkcją i jego rodzeństwie. Istotnym walorem tej pracy jest jej interdyscyplinarny charakter. Należy do nielicznych w naszym kraju prac badawczych dotyczących ADHD wykraczających poza granice jednej dyscypliny naukowej. Takie podejście do tematu wymaga wszechstronnej wiedzy z zakresu pedagogiki specjalnej, psychologii klinicznej, psychoterapii, socjologii, a także medycyny. W ten sposób wpisuje się w nurt poszerzonej analizy funkcjonowania rodziny z dzieckiem z dysfunkcją, prezentując problem zaburzenia ADHD w kontekstach społecznym, medycznym, edukacyjnym i przede wszystkim z punktu widzenia konsekwencji, jakie to zaburzenie wywołuje w odniesieniu do członków rodziny, a w szczególności rodzeństwa. To ważny aspekt wskazujący na dużą wrażliwość społeczną, indywidualną i naukową, dokumentujący szeroki zakres wiedzy i doświadczenie zawodowe autora. Publikacja przez to doskonale wpisuje się we współczesny nurt psychopedagogiki specjalnej, gdzie tradycyjna myśl pedagogiczna ma swe ugruntowanie w rzetelnej wiedzy o psychologicznym funkcjonowaniu człowieka. […]   Książka jest wysoce interesującym źródłem do wykorzystania zarówno przez teoretyków, jak i praktyków, podejmujących działania mające na celu wspieranie procesu terapeutycznego dzieci z ADHD, innymi zaburzeniami rozwojowymi i zaburzeniami zachowania.Z recenzji dr. hab. Stanisława Lipińskiego, prof. WSEZiNS Jak wychowywać dziecko z ADHD?Recenzja książki „Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo. Teoria i badania”.Odkryj czym jest ADHD, sprawdź czy to choroba twojego dziecka, dowiedz się jak to leczyć i jak żyć szczęśliwie pod jednym dachem z dzieckiem z ADHD.Twoje dziecko jest bardzo ruchliwe, często nie może się skoncentrować, wszędzie jest go pełno w negatywnym tych słów znaczeniu? ADHD to dokładniej i naukowym językiem mówiąc zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Jest zaburzeniem neurorozwojowym – ciekawym zjawiskiem według specjalistów z dziedzin nauk humanistycznych, pedagogicznych i medycznych. Powstanie syndromu ADHD warunkują czynniki genetyczne i biologiczne. Wpływ środowiska nie może wywołać u dziecka ADHD, ma jednak ogromne znaczenie dla przebiegu leczenia i istnienia zaburzenia w kolejnych latach życia dziecka. Intensywność objawów zależna jest między innymi od systemu rodzinnego i społecznego, w którym malec jest wychowywany. Dla dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej rodzina jest ważnym środowiskiem terapeutycznym, zajmującym najważniejsze miejsce w procesie diagnozy i wspomagania rozwoju.Właśnie dla rodzin dzieci z syndromem ADHD powstała książka Piotra Pawlaka „Dzieci z ADHD i ich rodzeństwo”. We właściwy sposób przedstawia ona problem od strony naukowej, więc zainteresuje z pewnością wielu specjalistów, szczególnie pedagogów. Według mnie jest ona jednak przede wszystkim bardzo dobrą lekturą dla rodziców i opiekunów dzieci z ADHD. W dość naukowy i szczegółowy sposób przedstawia wybrane zagadnienia dotyczące ADHD tj. definiowanie, przyczyny, wpływ środowiska, symptomy, diagnozy, funkcjonowanie w zależności od wieku oraz formy pomocy dzieciom dotkniętym tą chorobą.Język jest trudny, ale wydaje mi się że odpowiedni dla czytelników, którym zależy na szczegółowym zapoznaniu się z tematem. Ciekawym zagadnieniem, które porusza autor, a które zainteresuje z pewnością rodziny dzieci z syndromem ADHD, jest dziecko w systemie rodzinnym. Piotr Pawlak wyjaśnia sytuację rodzeństwa i rodziców, podpowiada sposoby postępowania, buduje obraz rodziny jako grupy oraz instytucji społecznej wspierającej w rozwoju członka z nadpobudliwością psychoruchową. Bardzo interesującym dla mnie rozdziałem były badania własne autora, metodologia i ich wyniki. Piotr Pawlak na końcu książki zamieścił wzór ankiety dla rodziców i rodzeństwa dziecka z ADHD, którego użył do swojej pracy.Każdy opis malucha chorego na ADHD opatrzony jest imieniem i wiekiem dziecka. Kolejno autor przedstawia jego rozwój wczesnodziecięcy, czyli przebieg ciąży i porodu, wagę, w których miesiącach dziecko zaczęło siadać, chodzić, mówić pojedyncze słowa. Następnie przedstawia przebyte choroby i urazy dziecka, później przebieg edukacji wczesnoszkolnej i szkolnej oraz relacje z rówieśnikami. Ostatnim punktem jest zawsze sytuacja psychospołeczna i osiągnięcia edukacyjne dziecka wraz z sytuacją rodzinną. Każdy z przypadków opisanych przez autora jest inny, ale wśród nich nawet czytelnik niedoświadczony w temacie potrafi sam wskazać różnice oraz prawdopodobne przyczyny w okresie wczesnodziecięcym takiego a nie innego  późniejszego rozwoju dziecka i sukcesów edukacyjnych. Czytelnik może dane sytuacje interpretować po swojemu, Piotr Pawlak przedstawia interpretację w świetle naukowym, medycznym i psychologicznym.Przewodnik napisany został językiem trudnym, naukowym, ale problem też nie jest łatwy.  Mimo to chciałabym polecić tę pozycję rodzinom dzieci dotkniętych syndromem ADHD, ponieważ nigdy wcześniej nie wpadła mi w ręce lepsza książka o tej tematyce.Joanna Swojak(joanna.swojak@dlalejdis.pl)";28.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 270 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-989-6.jpg
"Aspekty chrześcijańskie w sadze Harry Potter";;"Kamil Ziółkowski";ebook;;"Książka „Aspekty chrześcijańskie w sadze Harry  Potter” dostępna w naszym wydawnictwie tylko i wyłącznie w wersji elektronicznej ebook (wersja PDF).Publikacja ta to pierwsza książka, która stanowi apologię Pottera z jego  kontrowersyjnymi wątkami. Autor, Kamil Ziółkowski z Jeleniej Góry, daje  odważny przegląd symboliki chrześcijańskiej poprzez przedostanie się i  swoiste połączenie jej z siedmioma tomami sagi. Pozycję wydała  Oficyna Wydawnicza IMPULS z Krakowa.Dotychczasowe przedpremierowe recenzje pozwalają  sądzić, że autorowi udało się dotrzeć do dwóch podzielonych wcześniej  stron – chrześcijan oraz oddanych fanów magicznego świata szkockiej  pisarki. Jedno jest pewne – tego jeszcze nie było!                      „Powieść J.K. Rowling przyczynia się do formacji świadomości milionów  Polaków co najmniej od 10 lat. Różnorako wpływa na wyobraźnię  czytelników i na pewno nie zawsze dobrze. Kamil Ziółkowski w roli  swoistego advocatus diaboli wypunktowuje te cechy cyklu, które burzą  argumentacje zwolenników pogańskiej wizji fantastycznego świata  szkockiej pisarki. Daje przy tym interesujący przegląd symboliki  chrześcijańskiej wskazując fanom bohatera drogę do budującej umysły  czytelnicze interpretacji jego przygód. Bez takiego naświetlenia  narracja powieści działa destruktywnie i utrwala fascynację demoniczną  stroną sagi. Dobrze by było aby bez żadnej czarodziejskiej różdżki  książka Kamila Ziółkowskiego dodawana była do każdego tomu Harry’ego  Pottera”- czytamy w jednej z recenzji. Kamil Ziółkowski to uczeń klasy maturalnej jeleniogórskiego I Liceum  Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego. Dotychczasowy aktywny  działacz społeczny, teraz łączący to zamiłowanie z przelewaniem na  papier swoich niejednokrotnie kontrowersyjnych myśli. Główną jego pasję  (obok literatury) stanowi filozofia, z której wygrał okręgowy etap  Olimpiady, co jest równoznaczne ze stuprocentowym zdaniem egzaminu  maturalnego z tego przedmiotu.- Jestem z pokolenia, które dotknęło nad wyraz ciekawe zjawisko  socjologiczne – dorastaliśmy wraz z Harrym Potterem – mówi o sobie  Kamil. - Każdy kolejny tom sagi J. K. Rowling to również kolejny rok  mojej nauki. Dziś cały świat przygląda się zmierzchowi cyklu, który na  wiele lat opanował listy bestsellerów na pięciu kontynentach. Także i  ja, jeden z wielu, przyglądam się czemuś, co już się skończyło – dodaje.  Stąd jego pomysł na napisanie książki. Co chciał nią powiedzieć swoim czytelnikom? - Zastanawiałem się, jak te książki wpływają na rozwój młodych ludzi,  jakie wartości – często niedostrzegalne na pierwszy rzut oka – niosą –  wyjaśnia Kamil. - Koniec sagi J. K. Rowling to również i zakończenie  niemałego etapu mojego życia, jestem bowiem w klasie maturalnej i więcej  nie będę wracał do młodzieńczej przygody z tą literaturą. Powiedziałem  to, co do powiedzenia miałem, w sposób szczególny z tego względu, iż  wielu ludzi oczernia cykl o Harrym Potterze na podstawie opinii innych  oraz własnej, rażącej nieznajomości tych książek. Mam ogromną nadzieję,  że „Aspekty chrześcijańskie w sadze Harry Potter” pomogą zrozumieć  stanowisko papieża Benedykta XVI  w kwestii wykorzystanego okultyzmu  oraz pozwolą spojrzeć na cykl z innej, nierozpatrywanej wcześniej strony  – symboli chrześcijańskich zakorzenionych w kulturze  zachodnioeuropejskiej. Dziś już niejednokrotnie nie doceniamy ich  znaczenia, pomijamy ich przesłanie. Są jednak z nami każdego dnia, a  przykład książek o Chłopcu, który przeżył, pozwoli klarowniej  przypatrzeć się niedostrzeganym aspektom. W tej publikacji nie pisałem o  tym, co autorka miała na myśli, co mogła mieć na myśli, lecz po prostu –  co napisała. Czy można wątpić, że prezbiterianka J. K. Rowling  całkowicie pominęła w swym życiowym dziele to, w co wierzy? Wierzę, że  moja książka wywoła w czytelnikach wiele odczuć, które przyczynią się do  dyskusji na temat okrytej światową sławą sagi, bo czyż nie o  umiejętność rozmowy chodzi w myśleniu? – dodaje autor książki.Więcej informacji o książce można znaleźć na Facebooku: www.facebook.com/ACwSHP.k.ziolkowski                        ";;-;"Książka  „Aspekty chrześcijańskie w sadze Harry  Potter” dostępna w naszym  wydawnictwie tylko i wyłącznie w wersji elektronicznej ebook (wersja  PDF).Z uwagą przeczytałam analizę i interpretację sagi J.K. Rowling dokonaną przez młodego przecież człowieka – Kamila Ziółkowskiego. Zaskoczył mnie swoją wnikliwością, dojrzałością intelektualną, a przede wszystkim znajomością symboliki chrześcijańskiej i nauki Kościoła. Przygody Harry’ego Pottera – chłopca o nadprzyrodzonych właściwościach – to niebezpieczna literatura z powodu popularyzacji wśród dzieci i młodzieży fascynacji okultyzmem – czarami i magią, która ma zastąpić przestrzeń wiary w Boga.Kamil odnajduje jednak w sadze J.K. Rowling dobro, bo chociaż głęboko ukryte pod warstwą atrakcyjnej magii i czarów, prawidłowo zauważone spełnia istotną rolę w odnajdywaniu symboliki chrześcijańskiej.Marena Machałek, poseł, filolog języka polskiego Powieść J.K. Rowling przyczynia się do formacji świadomości milionów Polaków co najmniej od dziesięciu lat. Różnorako wpływa na wyobraźnię czytelników i na pewno nie zawsze dobrze.Kamil Ziółkowski w roli advocatus diaboli wypunktowuje te cechy cyklu, które burzą argumentację zwolenników pogańskiej wizji fantastycznego świata szkockiej pisarki. Daje przy tym interesujący przegląd symboliki chrześcijańskiej, wskazując fanom bohatera drogę do budującej umysły czytelnicze interpretacji jego przygód. Bez takiego naświetlenia narracji powieści działa destruktywnie i utrwala fascynację demoniczną stroną sagi.Dobrze by było, gdyby bez żadnej magicznej różdżki książka Kamila Ziółkowskiego dodawana była do każdego tomu Harry’ego Pottera!Konrad Przezdzięk, publicysta Po zapoznaniu się z propozycją książkową przygotowaną przez Pana Kamila Ziółkowskiego pt. Aspekty chrześcijańskie w sadze Harry Potter stwierdzam, że nie znalazłem w niej żadnych sprzeczności z nauczaniem Kościoła katolickiego. Mam nadzieję, że treści, które są zawarte w książce przyczynią się do lepszego zrozumienia sagi Harry Potter i dostrzeżenia zalążków dobra, które są w niej obecne, jak również elementów zła, które są  mocno przekazywane przez autorkę. Ks. Robert Bielawski, prezbiter";10.00;"Wydanie I, Kraków 2013,  Objętość 70 stron.                 ";"Książka dostępna tylko w wersji elektronicznej E-BOOK";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/ebook.jpg
"Człowiek ze specjalnymi potrzebamiw przestrzeni edukacyjnej i społecznejPolski oraz Republiki Czeskiej ";"Problemy edukacji, rehabilitacji i socjalizacji osób niepełnosprawnych. TOM 14 serii";"Zenon Gajdzica";978-83-7850-115-2;;"        Przedłożony czytelnikowi już czternasty tom serii „Problemy Edukacji, Rehabilitacji i Socjalizacji Osób Niepełnosprawnych” składa się z dwóch części. W pierwszej zostały omówione zagadnienia związane z kształceniem, wychowaniem, socjalizacją i wspieraniem uczniów ze specjalnymi potrzebami w Republice Czeskiej oraz (w znacznie bardziej ograniczonym wymiarze) w Polsce. Część ta została dopełniona prezentacją wyników badań nad dystansem społecznym wobec osób niepełnosprawnych intelektualnie polskich i czeskich studentów, traktowanym jako pewnego rodzaju skutek procesów edukacyjnych prowadzonych w obu krajach.     Druga część zawiera podrozdziały ukazujące porównania polskich i czeskich rozwiązań w zakresie aktywizacji społeczno-zawodowej osób niepełnosprawnych, egzemplifikowane konkretnymi przykładami oraz osadzone w systemie legislacyjnym obu krajów i aktów prawnych Unii Europejskiej.     KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDWANICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 16,5%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ";;"Wprowadzenie (Zenon Gajdzica, Izabela Bieńkowska)            9Część IUczeń ze specjalnymi potrzebami w polskim i czeskim systemie edukacji i wsparcia społecznegoPetr FraniokSpecyficzne warunki kształcenia uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w Republice Czeskiej         15Magdalena BełzaSystem edukacji dzieci niepełnosprawnych intelektualniew Republice Czeskiej i Polsce         23Sylwia WronaWczesna interwencja – rozwiązania polskie i czeskie         51Renata KovářováKształcenie wybitnie uzdolnionych ucznióww warunkach czeskiego systemu edukacyjnego         61Eva ZezulkováNabywanie kompetencji komunikacyjnych i językowych w przekazach ustnym i pisanym uczniów niepełnosprawnych intelektualnie w czeskim systemie edukacyjnym        73Igor HamplEdukacja uczniów z upośledzeniem słuchu w warunkach czeskiego systemu edukacyjnego        87Martin KalejaKształcenie społecznie marginalizowanych romskich uczniów w warunkach czeskiego systemu edukacyjnego          101Dorota PrysakEgzemplifikacja pomocy studentom niepełnosprawnym na pograniczu polsko-czeskim w powiatach cieszyńskim i karwińskim         109Zenon GajdzicaEdukacyjne i społeczne konteksty dystansu społecznego studentów z Polski i Republiki Czeskiej wobec osób niepełnosprawnych intelektualnie          117Część IIAktywizacja społeczno-zawodowa osób z niepełnosprawnościami w Polsce i Republice CzeskiejIlona Fajfer-KruczekEkonomia społeczna szansą na aktywizację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych w Polsce i Republice Czeskiej         137Anna Wojtas, Katarzyna RduchTRIANON jako dobry przykład pracy na rzecz osób niepełnosprawnych na pograniczu polsko-czeskim         153Izabela BieńkowskaPrzygotowanie osób niepełnosprawnych do pracy zawodowej w Polsce i Republice Czeskiej w aspekcie przepisów unijnych          161RecenzjeMagdalena BełzaRecenzja książki Vandy Hájkovej i Ivy Strnadovej pt. Incluzivní zvdělávání. Teorie a praxe         187Izabela BieńkowskaRecenzja książki Stereotypy niepełnosprawności. Między wykluczeniem a integracją Marii Chodkowskiej, Stanisławy Byry, Zdzisława Kazanowskiego, Danuty Osik-Chudowolskiej, Moniki Parchomiuk i Beaty Szabały          191";-;20.00;"Wydanie I, Kraków 2012, ";"Format B5, ";"Objętość 194 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa. ISBN serii 978-83-7308-492-6";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-115-2.jpg
"Nauczanie języków obcych seniorów w Polsce";"Analiza potrzeb i możliwości w aspekcie międzykulturowym";"Anna Jaroszewska";978-83-7850-199-2;;"Celem zasadniczym polecanej monografii jest analiza potrzeb i możliwości w zakresie nauczania języków obcych seniorów w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem zjawisk wielo- i międzykulturowości. We współczesnej europejskiej rzeczywistości są one niezwykle ważne i poznawczo interesujące. Zwłaszcza że stają się nieuniknione także dla polskich seniorów. Okoliczności te, jak również sama istota kształcenia językowego, które nie powinno być przecież lokalizowane w kulturowej próżni, przesądzają o włączeniu tych zjawisk w zakres zarówno analizy teoretycznej, jak i badań empirycznych przedstawionych w monografii, na którą składa się pięć rozdziałów. W pierwszym rozdziale (Nauczanie/uczenie się języków obcych seniorów jako problem badawczy polskiej nauki) omówiono stan badań nad nauczaniem/uczeniem się języków obcych seniorów przeprowadzonych w Polsce na tle badań zagranicznych. Wprowadzeniem do rozdziału jest przegląd głównych problemów, jakie napotyka się w interdyscyplinarnych badaniach generacji seniorów. Z perspektywy dalszych rozważań za istotne uznano także omówienie podstawowych terminów, takich jak: „starzenie się”, „starość”, „seniorzy” czy osoby „50+”, gdyż to m.in. niejednorodność znaczeniowa tych pojęć prowadzi do nieporozumień i trudności w interpretacji poszczególnych badań. W rozdziale tym podjęto jednocześnie próbę syntezy wspólnych obszarów badawczych dwóch, pod pewnymi względami bliskich sobie dyscyplin naukowych: glottodydaktyki oraz geragogiki.Rozdział drugi (Analiza potencjału edukacyjnego seniorów w perspektywie kształcenia językowego) jest próbą szczegółowego ukazania tych zmiennych, które w największym stopniu przesądzają o możliwościach i potrzebach seniorów w sferze nauczania/uczenia się języków obcych. Należy je uwzględnić na etapie planowania kursu językowego, preparacji i doboru materiałów nauczania oraz w fazie właściwych działań dydaktycznych. Wiedzę o nich należy włączyć również w zakres treści kształcenia nauczycieli filologów o specjalizacji geragogicznej. Ukazanie biologicznych, psychologiczno-podmiotowych oraz społecznych determinant starości prowadzi w konsekwencji do typologizacji uczniów seniorów. Rozpoznanie i sklasyfikowanie ich cech uznano za warunek konieczny do realizacji wyznaczonych celów badawczych.W trzecim rozdziale (Uwarunkowania kształcenia językowego seniorów w Polsce w kontekście europejskim) podjęto próbę charakterystyki polskiego systemu nauczania języków obcych seniorów. Za tło rozważań przyjęto wątek europejski oraz powiązane z nim, dziś już globalne, zjawiska wielo- i międzykulturowości oraz starzenia się społeczeństw. Należy przypuszczać, że inicjują one głębokie przemiany w światopoglądzie starszego pokolenia Polaków, którzy dzięki temu stają się coraz bardziej otwarci na kulturową inność. Coraz częściej też, niekoniecznie świadomie, stykają się z tą innością. Tym samym zmieniają się ich potrzeby względem systemu edukacji. Ów kontekst wpływa jednocześnie na politykę społeczną i edukacyjną państwa polskiego, która w obliczu starzejących się społeczeństw dąży do urzeczywistnienia modelu edukacji ustawicznej.Celem rozdziału czwartego (Potrzeby i możliwości polskich seniorów w zakresie nauczania/uczenia się języków obcych w kontekście międzykulturowym – badania własne) jest dostarczenie nowych danych empirycznych w przedmiocie badań oraz weryfikacja tez i wniosków wyprowadzonych w trzech pierwszych rozdziałach monografii. W rozdziale tym zaprezentowano dwa różne, jednak powiązane ze sobą moduły badawcze.Moduł pierwszy – międzykulturowe studium przypadków – to badanie jakościowe odwołujące się do triangulacji metod badawczych: obserwacji uczestniczącej, wywiadu, ankiety oraz analizy rysunku na zadany temat; w pewnym stopniu także analizy dokumentów instytucjonalnych. Jego podstawowym celem jest szczegółowa analiza wielonarodowościowego kursu językowego dla seniorów. Kurs został zorganizowany w Niemczech przez Goethe-Institut. Uczestniczyło w nim dwudziestu kursantów w wieku od 52 do 79 lat oraz dwie lektorki języka niemieckiego w wieku 50 lat. Studium temu przypisano funkcję poznawczą, ukierunkowaną na zbadanie szeroko pojętych potrzeb i możliwości związanych z uczestnictwem polskich seniorów w tego typu kursie. Stanowi ono jednocześnie fundament projektu drugiego modułu badawczego, który został osadzony w polskiej rzeczywistości edukacyjnej.Drugi moduł badawczy to ilościowy sondaż ankietowy przeprowadzony na ogólnopolskiej próbie badawczej 2145 respondentów w wieku od 48 do 94 lat. Sondaż zrealizowano w 43 Uniwersytetach Trzeciego Wieku oraz w dziewięciu innych ośrodkach edukacyjnych oferujących w Polsce kursy językowe dla seniorów, a także za pośrednictwem Internetu. Jego podstawowym celem jest diagnoza potrzeb i możliwości polskich seniorów w zakresie nauczania/uczenia się języków obcych – zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami – w warunkach międzykulturowości.Rozdział czwarty zamykają wnioski z przeprowadzonych badań. Są one punktem wyjścia dla piątego i zarazem ostatniego rozdziału monografii  (Perspektywy rozwoju „glottogeragogiki” w Polsce). Stanowi on podsumowanie przedłożonego tu projektu badawczego. W nawiązaniu do analizy literatury przedmiotu, diagnozy uwarunkowań formalno-prawnych kształcenia seniorów w Polsce oraz wyników badań własnych podkreślono w nim duże i w dalszym ciągu nie w pełni wykorzystane możliwości badawcze oraz dydaktyczne, które kryją się w nauczaniu języków obcych seniorów. Zwrócono też uwagę na wiele otwartych problemów badawczych, które warto podjąć, aby wypełnić tę lukę. W rozdziale tym postawiono jednocześnie pytanie o przyszłość i możliwości rozwoju w Polsce nowej wyspecjalizowanej subdyscypliny, która w pełni wykorzystałaby potencjał, jaki stwarza kooperacja glottodydaktyki i geragogiki. Zważywszy, że w warunkach nauki polskiej nie dostrzeżono dotychczas tego potencjału, a glottodydaktyka oraz geragogika rozwijają się tu osobno, odpowiedź na to pytanie zyskuje na znaczeniu. Coraz bardziej istotny wycinek polskiej rzeczywistości edukacyjnej pozostaje bowiem niezagospodarowany. Ważne jest zatem rozstrzygnięcie, czy można i czy w ogóle warto odmienić ten stan.Dopełnienie monografii stanowią: wykaz skrótów użytych zarówno w teoretyczno-analitycznej części pracy, jak i w jej części empirycznej, spis tabel i wykresów, bibliografia, netografia oraz aneks. W aneksie znalazły się informacje uszczegółowione, dane liczbowe, wykresy oraz arkusze narzędzi badawczych. Ponadto zamieszczono w nim obszerny dziennik z badań stanowiący integralną część międzykulturowego studium przypadków zreferowanego w czwartym rozdziale monografii.    ";;"Wstęp 	   91. Nauczanie/uczenie się języków obcych seniorów jako problem badawczypolskiej nauki 	  151.1. Starzenie się i starość w ujęciu interdyscyplinarnym 	  151.2. Seniorzy a osoby 50+ 	  221.3. Problemy występujące w badaniach nad starością 	  241.4. Wspólne obszary działalności glottodydaktyki i geragogiki 	  281.5. Polskie badania nad nauczaniem/uczeniem się języków obcych seniorówna tle badań zagranicznych 	  332. Analiza potencjału edukacyjnego seniorów w perspektywiekształcenia językowego 	  492.1. Zmienne biologiczne procesu nauczania/uczenia się języków obcych w okresie starości 	  492.1.1. Cechy zewnętrzne seniorów a inwolucja organizmu na poziomie komórkowym 	  502.1.2. Wzrok i słuch w okresie starości 	  512.1.3. Zaburzenia rytmu okołodobowego 	  532.1.4. Choroby wieku podeszłego 	  552.2. Psychologiczno-podmiotowe oraz społeczne zmienne procesu nauczania/uczenia się języków obcych w okresie starości 	  562.2.1. Inteligencja 	  582.2.2. Pamięć 	  622.2.3. Uwaga i czas reakcji 	  682.2.4. Osobowość i postawa życiowa 	  692.2.5. Optymalny model starości 	  732.2.6. Potrzeba samorealizacji a wsparcie z zewnątrz 	  772.3. Typologia uczniów a klasyfikacja cech sprzyjających vs utrudniających nauczanie/uczenie się języków obcych w okresie starości 	  803. Uwarunkowania kształcenia językowego seniorów w Polsce w kontekścieeuropejskim 	  893.1. Konsekwencje zawiązania Unii Europejskiej (UE) 	  893.2. Długookresowe prognozy demograficzne dla obszaru UE 	  933.3. Międzykulturowość i wielojęzyczność w życiu seniorów 	  963.4. „Uczenie się przez całe życie” – rozwój koncepcji 	 1033.5. Edukacyjna aktywizacja seniorów jako cel strategiczny polityki UE 	 1083.6. Kompetencje kluczowe w kształceniu seniorów 	 1143.7. Nauczanie języków obcych w polskim systemie kształcenia seniorów 	 1223.7.1. Trzy filary systemu kulturalno-oświatowego w Polsce 	 1223.7.2.  Analiza oferty kształcenia językowego seniorów 	 1324. Potrzeby i możliwości polskich seniorów w zakresie nauczania/uczenia sięjęzyków obcych w kontekście międzykulturowym – badania własne 	 1494.1. Przedmiot badań, cele i problemy badawcze 	 1494.2. Metodologia badań 	 1524.2.1. Terminy podstawowe 	 1524.2.2. Badania jakościowe vs badania ilościowe 	 1534.2.3. Metody, techniki i narzędzia w pierwszym module badawczym 	 1564.2.4. Metody, techniki i narzędzia w drugim module badawczym 	 1634.3. Międzykulturowe studium przypadków – organizacja, przebieg oraz wyniki badań w pierwszym module badawczym 	 1684.3.1. Kontekst sytuacyjny badań 	 1684.3.2. Wstępna charakterystyka próby badawczej 	 1694.3.3. Dziennik z badań 	 1714.3.4. Ewaluacja kursu językowego D50+ 	 1724.3.4.1. Spójność kursu z polityką edukacyjną UE 	 1734.3.4.2. Ogólna koncepcja i cel kursu 	 1754.3.4.3. Uczestnicy kursu – osoby 50+ i seniorzy 	 1794.3.4.4. Nauczyciele/lektorzy 	 1824.3.4.5. Zaplecze logistyczne 	 1854.3.4.6. Program nauczania 	 1884.3.4.7. Proces nauczania 	 1914.3.4.7.1. Charakterystyka procesu nauczania w grupie A2 	 1914.3.4.7.2. Charakterystyka procesu nauczania w grupie B1 	 1984.3.4.7.3. Reakcje kursantów na działalność dydaktyczną 	 2044.3.4.7.4. Możliwości optymalizacji procesu nauczania 	 2054.3.4.8. Diagnoza i ocena ucznia 	 2094.3.4.9. Pozalekcyjna oferta programowa 	 2124.3.5. Uszczegółowienie charakterystyki próby badawczej 	 2144.4. Sondaż ogólnopolski – organizacja, przebieg oraz wyniki badańw drugim module badawczym 	 2404.4.1. Kontekst sytuacyjny badań 	 2404.4.2. Próba badawcza 	 2434.4.3. Wyniki badań 	 2444.5. Wnioski 	 2835. Perspektywy rozwoju „glottogeragogiki” w Polsce 	 2995.1. Otwarte problemy badawcze 	 2995.2. Uwagi i postulaty końcowe 	 303Wykaz skrótów 	 309Spis tabel i wykresów 	 311Bibliografia 	 315Netografia 	 343Aneks 	 347Summary 	 535Zusammenfassung 	 541  ";"Potrzeba analizy procesów nauczania i uczenia się osób starszych jest niezwykle istotną kwestią poruszaną aktualnie przez środowisko andragogów i gerontologów społecznych. Za sprawą zmiany praktyk uczenia się dorosłych w Polsce - przejawiających się m.in. w postaci intensywnego rozwoju ilościowego uniwersytetów trzeciego wieku (UTW), klubów seniora i proseniorskich organizacji pozarządowych - wzrasta konieczność reorientacji praktycznego spojrzenia na mechanizmy uczenia się i nauczania osób starszych.Recenzowana publikacja składa się z pięciu części. W pierwszej z nich scharakteryzowane zostało nauczanie i uczenie się w pryzmacie wielowątkowych uwarunkowań procesu edukacyjnego. Autorka analizując zagadnienie edukacji w zakresie języków obcych celowo używa pojęć uczenie się i nauczanie, które nierozerwalnie ze sobą powiązane, tworzą złożony system czynników zależnych i niezależnych od osoby nabywającej nowe kompetencje. Anna Jaroszewska jako językoznawca nie tylko opisuje dydaktyczne i glottodydaktyczne przesłanki procesu nabywania umiejętności językowych, lecz także sięga do ważnych wątków (demograficznych, społecznych i kulturowych) warunkujących psychospołeczne funkcjonowanie osób starszych. Projektując proces badawczy autorka zauważyła, że w polskiej przestrzeni badawczej można dostrzec brak publikacji odnoszących się do opisywanego zagadnienia. Czynnik ten sprawił, że konieczność aktualnego i szerokiego spojrzenia na omawianą tematykę stał się jeszcze bardziej zasadny. Z książki Jaroszewskiej można wysunąć wniosek, że polska „geragogika filologiczna" na tle innych krajów europejskich jawi się jako młoda, nierozwinięta subdyscyplina, pomimo faktu iż badania w tym obszarze zostały zapoczątkowane w krajach zachodnich już w latach 70-tych XX wieku.W drugim rozdziale autorka prezentuje podstawy procesów biologicznych, a także psychologicznych, które tworzą sieć uwarunkowań rzutujących na podejmowanie aktywności edukacyjnych przez osoby starsze. Rozdział ten jest szczególnie ważny dla lektorów realizujących kursy w UTW oraz w podobnych instytucjach, lecz nieposiadających wiedzy na temat procesów poznawczych najstarszych uczniów. Podsumowanie rozdziału składa się z rozbudowanej charakterystyki ucznia w późnej dorosłości wraz z pogrupowanym wykazem cech wpływających na postępy i ograniczenia w uczeniu się języków obcych.Trzeci rozdział stanowi złożoną analizę uwarunkowań tworzących podstawy dla systemu kształcenia osób starszych. Autorka w tekście odnosi się do: założeń polityki Unii Europejskiej (UE), konsekwencji związanych ze starzeniem się społeczeństwa, międzykulturowości oraz wielojęzyczności jako jednego z wyznaczników globalizacji, strategii i koncepcji uczenia się przez całe życie, polityki UE wobec osób starszych, typologii kompetencji kluczowych oraz ukazania polskich rozwiązań i założeń systemu kształcenia językowego dedykowanego seniorom. Ostatni z rozdziałów można polecić w szczególności komparatystom edukacyjnym.Czwarty rozdział należy traktować jako zasadniczą część książki. Zostały w nim zaprezentowane cele badań związane z uzyskaniem aktualnych informacji na temat procesu nauczania i uczenia się języków obcych przez seniorów na przykładzie polskich rozwiązań dydaktycznych. W rozdziale tym omówiono teoretyczne podstawy badań oraz budowę narzędzi. Publikacja powstała na podstawie analizy bogatego zasobu literatury polskiej i zagranicznej. Autorka projektując proces badawczy zastosowała strategię triangulacji metod. Narzędzia badawcze, wyniki badań ilościowych oraz transkrypcje wywiadów zostały umieszczone w książce. Próba ilościowa w niniejszych badaniach wyniosła 2145 osób, zaś jej terytorialny zasięg obejmował całą Polskę, w tym 43 UTW. Na chwilę obecną badania Jaroszewskiej można uznać za najbardziej rozległe pod względem terytorialnym oraz liczebności próby w polskiej geragogice. Wyniki badań ilościowych zaprezentowano w 36 tabelach. Bogactwo zebranego materiału badawczego pozwoliło Jaroszewskiej na sformułowanie szeregu postulatów związanych z kolejno: czynnikami utrudniającymi realizację celów dydaktycznych, zadaniami lektora, charakterystyką międzykulturowego uczenia się, zestawieniem złożoności potrzeb i oczekiwań merytorycznych osób starszych wobec działań praktycznych (np. wykonywanych przez lektorów w UTW) oraz założeń dydaktycznych tworzących dydaktykę szczegółową.Ostatni z rozdziałów książki jest swoistą metapolemiką z zaprezentowanymi wcześniej wynikami badań. Jaroszewska podsumowując publikację stawia szereg aktualnych pytań dla „glottogeragogiki". Ponadto autorka podkreśla, że polski system kształcenia osób starszych w zakresie języków obcych charakteryzuje się: niewystarczającą liczbą publikacji poświęconych glottogeragogice, nieadekwatnymi metodami kształcenia seniorów, mało rozbudowanym zasobem pomocy dydaktycznych adresowanych do najstarszej grupy uczniów oraz ciągłym brakiem profesjonalnych kadr gerontologicznych specjalizujących się w językach obcych.Warto podkreślić, że na polskim rynku wydawniczym istnieje wiele publikacji poświęconych: analizie rozwoju uniwersytetów trzeciego wieku, sposobom spędzania czasu wolnego przez osoby starsze, raportom dotyczącym kapitału ludzkiego najstarszej części społeczeństwa, lecz relatywnie mało do tej pory powstało publikacji związanych z podnoszeniem jakości kształcenia osób w wieku senioralnym. Publikacja Jaroszewskiej jest szczególnie ważna w kontekście wzmacniania intencjonalnego i profesjonalnego działania w instytucjach dedykowanych osobom starszym. Monografię w szczególności należy polecić dydaktykom języków obcych we wspomnianych wcześniej UTW. Ponadto publikacja powinna trafić także do innych osób odpowiedzialnych za kształtowanie jakości działań edukacyjnych adresowanych do seniorów, a więc: zarządów UTW, klubów seniora i kadr zarządzających projektami finansowanymi ze źródeł grantowych. Monografia jest także cennym źródłem informacji dla studentów kierunków społecznych. Zatem może służyć jako podstawowa literatura dla realizacji przedmiotów takich jak: andragogika, gerontologia społeczna, geragogika i dydaktyka. Recenzowana książka stanowi nowe podejście do procesu uczenia się i nauczania seniorów. Publikacja wyznacza kolejne obszary poszukiwań dla formującej się geragogiki. Niniejsza monografia może stanowić inspirację nie tylko dla lektorów i organizatorów kursów języka obcego dla seniorów, lecz również dla poznawania i prowadzenia badań w innych obszarach nauczania i uczenia, takich jak: nowe media, zajęcia ruchowe, artystyczne, psychologiczne i warsztaty manualne.Sposób cytowania:dr Łukasz Tomczyk: Recenzja: Anna Jaroszewska: Nauczanie języków obcych seniorów w Polsce. Analiza potrzeb i możliwości w aspekcie międzykulturowym, 2013, w: https://www.pol-int.org/pl/publikationen/nauczanie-j-zyk-w-obcych-senior-w-w-polsce-analiza-potrzeb#r3134.   Do you speak English?Emerytura jako druga, a nawet trzecia młodość? Czasy, kiedy senior kojarzony był z telenowelami oraz spędzaniem czasu w przychodniach odchodzą już do lamusa. Współczesny senior jest aktywny, zwiedza świat, podejmuje nowe wyzwania, zapisuje się na uniwersytet, a nawet… zaczyna uczyć się języków obcych.Również biorąc pod uwagę fakt, iż społeczeństwo polskie ulega systematycznemu starzeniu, czego przejawem jest rosnący udział ludności w wieku 60+/65+ w populacji ogółem, nie można ignorować tak dużej grupy odbiorców różnorodnych produktów i usług.W ten trend rozwoju seniorów i zgłębiania przez nich nowych dziedzin wiedzy bądź poszerzania zainteresowań doskonale wpisuje się publikacja Anny Jaroszewskiej. Opublikowana przez Oficynę Wydawniczą IMPULS książka Nauczanie języków obcych seniorów w Polsce. Analiza potrzeb i możliwości w aspekcie międzykulturowym jest adresowana nie tylko do nauczycieli języków obcych, metodyków, organizatorów kursów i szkoleń oraz sprawujących nadzór nad Uniwersytetami Trzeciego Wieku, ale i do kulturoznawców, socjologów, a wreszcie: do samych zainteresowanych - aktywnych seniorów.Praca stanowi obszerną monografię, poświęconą zagadnieniom związanym z kształceniem osób w starszym wieku oraz – co jest naturalną konsekwencją – koniecznością zmian w systemie edukacyjnym. Należy bowiem zauważyć, że stopień opanowania języków nie jest uzależniony wyłącznie od predyspozycji jednostki, ale stanowi część składową większej całości, obejmującej zarówno organizację nauczania, jak i relację pomiędzy uczniem a nauczycielem. Biorąc pod uwagę fakt, że kształcenie seniorów na skalę masową jest zjawiskiem stosunkowo nowym w polskiej rzeczywistości, praca Jaroszewskiej jest jedną z nielicznych i przez to jeszcze cenniejszą na rynku.Punktem wyjścia do rozważań autorki stało się stwierdzenie braku naukowej diagnozy systemu kształcenia, zaś ich celem – analiza potrzeb i możliwości w zakresie nauczania języków obcych seniorów, ze szczególnym naciskiem na zjawisko wielo– i międzykulturowości.Praca składa się z pięciu rozdziałów, omawiających różne aspekty nauczania języków. W rozdziale pierwszym omówione zostały zagadnienia dotyczące nauczania i uczenia się języków obcych przez seniorów i pojęcia takie, jak „starość” czy „starzenie się”. Autorka wyjaśnia również nieścisłości związane z niejednoznacznym zrozumieniem określenia „senior” oraz „osoba 50+”. Odnosi się również do dwóch dyscyplin naukowych: glottodydaktyki i geragogiki oraz przywołuje publikacje zajmujące się problematyką nauczania/uczenia się języków obcych w okresie starości.Rozdział drugi stanowi próbę analizy potencjału edukacyjnego z uwzględnieniem zmiennych biologicznych procesu nauczania/uczenia się. Autorka zauważa, iż proces starzenia się jest prawdopodobnie najbardziej dotkliwym, jeśli chodzi o procesy poznawcze i perspektywę kulturalno-oświatową. Pociąga to za sobą obniżenie stopnia przyswajania języków obcych oraz ograniczenia związane z możliwościami uczestniczenia seniorów w zdydaktyzowanym nauczaniu. W rozdziale tym zostały szczegółowo omówione kwestie związane z biologicznym starzeniem się, przejawiającym się w fizycznej degradacji organizmu i, niestety, pozostającym w ścisłym związku z przebiegiem tego procesu w sferze psychologiczno-podmiotowej.W rozdziale trzecim Jaroszewska podejmuje próbę dokonania charakterystyki systemu nauczania języków obcych seniorów, jaki funkcjonuje w Polsce. Zauważa również wpływ na ten system integracji europejskiej i związanych z nią przemian oraz przytacza długookresowe prognozy demograficzne dla obszaru UE, które jasno wskazują, iż Polska weszła do grona państw znajdujących się w stadium zaawansowanej starości demograficznej. Autorka wyjaśnia ponadto istotę „kultury”, co stanowi wstęp do pogłębionej analizy zjawisk występujących w obszarze wielo- i międzykulturowości, występujących na obszarze UE.Rozdział czwarty opisuje badania empiryczne, stanowiące integralną część pracy. Ich celem było uzyskanie nowych informacji na temat procesu nauczania/uczenia się języków obcych seniorów, a także weryfikacja informacji zgromadzonych w toku badań teoretyczno-analitycznych, przedstawionych w trzech pierwszych rozdziałach pracy. Na etapie ustalania przedmiotu badań autorka przyjęła, że wyjazdowy kurs organizowany w warunkach międzykulturowości cechuje wysoki potencjał zarówno jeśli chodzi o uczenie się, jak i przeprowadzanie badań. Samo badanie zostało zlokalizowane w Niemczech podczas kursu języka niemieckiego dla seniorów. Choć studium nie obejmuje polskich seniorów, to znaczenie badania jest kluczowe dla całokształtu podjętej pracy. W rozdziale tym autorka opisała realizację szeregu obranych celów badawczych, które zrodziły wiele kolejnych, nurtujących autorkę pytań. Dlatego też niezbędny stał się rozdział piąty, omawiający perspektywy rozwoju glottogeragogiki w Polsce, a właściwie formułujący zagadnienia, wskazujące na konkretne obszary badań empirycznych, których przeprowadzenie dopełniłoby obrazu kondycji systemu uczenia się/nauczania języków obcych europejskich seniorów.Problem badawczy wciąż pozostaje otwarty, jak zauważa autorka, co daje nie tylko szerokie pole do dyskusji, ale też pozwala mieć nadzieję, że temat ten podejmie Jaroszewska. Nauczanie języków obcych seniorów w Polsce. Analiza potrzeb i możliwości w aspekcie międzykulturowym jest bowiem pozycją prezentującą obszerne spektrum zagadnienia i świadczącą o dogłębnej analizie problemu, a także o głębokim zrozumieniu potrzeb, w tym potrzeb edukacyjnych, seniorów. „Dziennik badań”, stanowiący załącznik do publikacji, pozwala dodatkowo na prześledzenie procesu badawczego i uzyskanie pełniejszego obrazu zaprezentowanego problemu badawczego. Po lekturze książki nasuwa się jedna myśl: nauczanie seniorów to rynek, który warto zagospodarować, zachowując jednak najwyższą jakość oferty edukacyjnej. Biorąc po uwagę to, że edukacja w okresie starości pociąga za sobą rozwój szeregu kompetencji społecznych i obywatelskich, autorka postuluje połączenie na wzór niemiecki dwóch rozwijających się dyscyplin naukowych, czyli glottodydaktyki i geragogiki, by stworzyć kolejną dyscyplinę, koncentrującą się wyłącznie na nauczaniu/uczeniu się języków obcych seniorów. Czy słowa Jaroszewskiej padną na podatny grunt? Oby tak się stało. Justyna Gulźródło: http://www.granice.pl/recenzja,nauczanie-jezykow-obcych-seniorow-w-polsce--analiza-potrzeb-i-mozliwosci-w-aspekcie-miedzykulturowym,8260    Przedstawiona do oceny praca to obszerna monografia poświęcona problematyce obcojęzycznego kształcenia osób w wieku starszym. Powiedzmy od razu, że jest to dzieło tyleż interesujące poznawczo i dojrzałe intelektualnie, co pionierskie w polskiej literaturze przedmiotu. […] Mogę tu jedynie przyklasnąć trafnemu wyborowi tak dziewiczej u nas problematyki badawczej, potwierdzając z własnego doświadczenia, że pojawia się ona rzeczywiście niezwykle rzadko nie tylko w publikacjach, lecz także w referatach i dyskusjach na konferencjach glottodydaktycznych. […]   W tym wielowątkowym wywodzie Autorki przekonująco przewija się ogólna teza, że to właśnie w aktywności edukacyjnej seniorów można i należy upatrywać ważny czynnik sprzyjający integracji jakże zróżnicowanych społeczeństw europejskich. A integracja taka musi, niejako z natury rzeczy, implikować dialog interkulturowy […] W szczególności za nader cenne należy uznać wskazanie, że w obrębie wielu różnorakich kompetencji niezbędnych seniorom nauka języków obcych może dodatkowo sprzyjać wspieraniu i konsolidacji także innych, istotnych dla tej grupy wiekowej kompetencji, stanowiąc o wartości dodanej kształcenia językowego. […]   Mamy tu do czynienia z pracą niezwykle solidną, w najbardziej podstawowym sensie tego słowa, a więc przejrzyście skomponowaną, dobrze udokumentowaną i wartościową poznawczo. To niewątpliwie olbrzymie zalety, zwłaszcza w przypadku opracowania tak pionierskiego na gruncie polskim. Co więcej, ze stron książki przebijają żywe zainteresowanie Autorki wybraną problematyką, a także – nie waham się tego podkreślić – zwykła życzliwość wobec ludzi w wieku senioralnym i troska o ich wszechstronny, a nie tylko ściśle edukacyjny, dobrostan i rozwój. Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Weroniki Wilczyńskiej";48.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 546 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-199-2.jpg
"Socjologia edukacji";"Podręcznik akademicki";"Mirosław J. Szymański";978-83-7587-905-6.;;"    Wzrost znaczenia edukacji we współczesnym świecie powoduje coraz większe zainteresowanie socjologów tą dziedziną życia społecznego. Obecnie można już mówić o ukształtowaniu się socjologii edukacji jako ważnej sudyscypliny socjologii. Przygotowany podręcznik umożliwia zaznajomienie się z dominującą problematyką studiów i badań w zakresie socjologii edukacji. Autor charakteryzuje socjologię edukacji jako dziedzinę wiedzy. Omawia edukacyjne znaczenie takich procesów społecznych, jak: stratyfikacja społeczna, zmiana społeczna, socjalizacja, współczesne kształcenie i wychowanie. Przedstawia analizy dotyczące jednostki i społeczeństwa. Charakteryzuje funkcje edukacyjne instytucji: rodziny, szkoły, zakładu pracy, ośrodków władzy. Ukazuje tworzące się w społeczeństwie współczesnym napięcia między indywidualizmem a wspólnotowością, wartościami i antywartościami, dążeniami do równości społecznej i narastającymi nierównościami, reprodukcją społeczną a emancypacją jednostek i grup społecznych. Końcowa część pracy dotyczy kształtowania tożsamości, procesu będącego jednym z najważniejszych wyzwań socjalizacyjnych i wychowawczych naszych czasów.    Podręcznik zawiera obszerną bibliografię, słownik ważniejszych terminów, problemy do przemyślenia i dyskusji. Może być wykorzystywany przez studentów, a także przez inne osoby zainteresowane socjologicznymi zagadnieniami współczesnej edukacji.  Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp . .  . . 7 Rozdział 1 Socjologia edukacji jako dziedzina wiedzy . . . . . . . . . . . 14Rozdział 2 Procesy społeczne – kontekst zmian w edukacji . . . . . . 50Rozdział 3 Jednostka w społeczeństwie . . . . . . . . . . . . . . . 91Rozdział 4 Instytucje – ich znaczenie edukacyjne . . .  . . . . 114Rozdział 5 Społeczeństwo a edukacja . .. . . . . . . . . . . . . 138 Bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 197Indeks rzeczowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 208Indeks osób . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 214";"Czy socjolog powinien zajmować się zjawiskami związanymi z szeroko  rozumianą edukacją? Profesor Mirosław Szymański, autor podręcznika  akademickiego „Socjologia edukacji”, który ukazał się w tym roku,  przekonuje że jak najbardziej. Jest to jego zdaniem konieczność, szczególnie we współczesnych czasach,  kiedy gwałtowne przemiany jakim podlegała Polska i postępująca  demokratyzacja życia społecznego, uśpiły czujność socjologów na  dysfunkcje w obszarze oświaty. Prawdopodobnie wielu z nich milcząco  założyło, że nie będzie już nierówności w dostępie do edukacji  wynikającej ze społecznych uwarunkowań, trudności z utrzymaniem  zadowalającej jakości kształcenia wobec wzrostu liczby szkół wyższych,  czy potrzeby podejmowania badań związanych z pojawiającymi się nowymi  typami problemów w obecnych realiach. Autorem omawianej książki jest socjolog edukacji i pedagog, profesor  zwyczajny Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w  Warszawie oraz Wyższej Szkoły Edukacji Zdrowotnej i Nauk Społecznych w  Łodzi. W swoich publikacjach podejmuje problematykę edukacji w Polsce i  na świecie. Podręcznik „Socjologia edukacji” ukazał się w 2013 r.,  nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls”.Książka składa się z pięciu rozdziałów. W pierwszym prof. Szymański  zajmuje się kwestią genezy, przedmiotem, obszarem badań i perspektywami  teoretycznymi socjologii edukacji. Drugi rozdział dotyczy procesów  społecznych tworzących kontekst dla zmiany edukacyjnej. Kolejny rozdział  omawia wpływ jaki wywiera na jednostki społeczeństwo. Rozdział czwarty  traktuje o znaczeniu edukacyjnym różnych instytucji (takich jak:  rodzina, szkoła, zakład pracy, ośrodki władzy, a także środki masowego  przekazu). Ostatni rozdział podejmuje tematykę roli edukacji w  społeczeństwie.Warto wspomnieć o obszernej bibliografii podręcznika, która ma zwykle  duże znaczenie dla osób zainteresowanych szerzej tematem. Nie do  przecenienia jest także indeks nazwisk i indeks rzeczowy, które są w tej  pozycji obecne, umożliwiając szybki dostęp do poszukiwanej informacji. Książka napisana jest przystępnym, zrozumiałym językiem, a jej struktura  jest spójna i ułatwiająca czytelnikowi orientację w prezentowanych  zagadnieniach. Praktycznie na każdej stronie znajdują się ramki  zawierające najważniejsze myśli. Na końcu rozdziału można znaleźć  problemy do dyskusji (w formie pytań) i słownik najważniejszych  terminów. Największym mankamentem publikacji wydaje się jej objętość -  niecałe 200 stron tekstu.   „Socjologia edukacji” przeznaczona jest dla naukowców zajmujących się  problematyką nauk o edukacji. Może być wykorzystana podczas zajęć  dydaktycznych ze studentami, szczególnie z socjologii edukacji,  pedagogiki społecznej, pedagogiki porównawczej czy polityki oświatowej.Odpowiedzi na problemy-pytania postawione na początku tego tekstu, a  dotyczące kondycji systemu oświaty w Polsce, wydają się intuicyjne, ale  dla nauki to za mało. Wystarczyć może jednak dla badacza, który  dostrzeże problem i postanowi się nim zająć w sposób systematyczny.  Być  może styczność z tym obszarem, którą każdy miał w jakimś momencie  swojego życia, a także mieć będzie choćby poprzez swoje dzieci, pobudzi  pogłębioną refleksję, która przełoży się na rozwój tej subdyscypliny  socjologii i w efekcie zastosowanie w praktyce wypracowanych rozwiązań. źródło: http://mojasocjologia.pl/articles.php?article_id=664      Profesor Mirosław Szymański jest jednym z najbardziej znanych polskich badaczy w zakresie nauk o edukacji, a wiele z jego książek stało się integralną częścią dorobku pedagogiki polskiej ostatnich dekad. To naukowiec potrafiący myśleć w sposób interdyscyplinarny, który bardzo dobrze  porusza się  po makro-problemach edukacyjnych. Jego teksty stawiają nowe problemy, pobudzają czytelnika do myślenia a nierzadko także i zmieniają jego sposób myślenia. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem zapoznałem się z propozycją wydawniczą nowej książki tego naukowca, podręcznika „Socjologia edukacji”. […] Struktura podręcznika jest bardzo dobrze przemyślana, a poszczególne rozdziały i podrozdziały  tworzą wewnętrznie spójny i całościowy obraz podejmowanej problematyki.  W rozdziale pierwszym autor podejmuje kwestie genezy, przedmiotu, obszaru badań i perspektyw teoretycznych socjologii edukacji – rozdział ten stanowi logiczne wprowadzenie do kolejnych części pracy. Rozdział drugi poświęcony jest procesom społecznym tworzącym konteksty dla zmiany edukacyjnej (a w szczególności socjalizacji i stratyfikacji). Z kolei rozdział trzeci dotyczy edukacyjnych kontekstów funkcjonowania jednostki w społeczeństwie. W rozdziale czwartym podjęte są problemy edukacyjnych kontekstów funkcjonowania instytucji społecznych. Wreszcie, rozdział piąty odnosi się do społecznych rezultatów edukacji w aspekcie socjalizacyjnym: indywidualizm vs. wspólnotowość; autonomia vs. uniwersalizm; globalizacja vs. glokalizacja; reprodukcja vs. emancypacja (wszystko to w kontekście konstruowania tożsamości). Podręcznik jest bardzo dobrze przygotowany – pod każdym względem. Autor bez żadnych problemów porusza się po wchodzących w skład podręcznika zagadnieniach, a jego analizy są dobrze przygotowane. Jest to stojące na wysokim poziomie merytorycznym kompendium wiedzy, które daje znakomity wgląd w problematykę i metody socjologii edukacji. Podręcznik stanowić będzie istotne nowum – na tle dotychczas istniejących podręczników w tym zakresie. Bez wątpienia spotka się on z dużym zainteresowaniem czytelników i stanowić będzie sukces wydawniczy.  Książka będzie mogła być wykorzystywana w pracy akademickiej przez naukowców z szeroko rozumianych nauk o edukacji, a w szczególności podczas zajęć dydaktycznych ze studentami i to nie tylko z socjologii edukacji, ale także z  pedagogiki społecznej, pedagogiki porównawczej  czy polityki oświatowej. […]Prof. dr hab. Zbyszko Melosik   ";30.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.";"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, Format B5, ";"Objętość 220 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-905-6..jpg
"Szkice do teorii wychowania kreatywnego";;"J. Andrzej Sowiński";978-83-7850-412-2;;"           Książka poświęcona została niezwykle ważnej problematyce. Walory naukowe, poznawcze i edukacyjne pracy podkreślają autorskie tabele i rysunki. Podejmując ciekawą formę szkicu, Autor w sposób inspirujący skłania do refleksji, dyskusji i dalszych poszukiwań. Szkic to w istocie swej projekt czegoś, to zakreślenie ram problematyki bez wnikania w jej szczegóły. W sztuce szkic oznacza swobodny rysunek, zazwyczaj koloru czarno-białego, „podkład” pod realizację większego dzieła, później wypełnianego barwami. Przyjęcie przez Autora książki konwencji szkicu skłania nie tylko do kreatywnego pochylenia się nad niezwykle ważną problematyką, ale także inspirująco zachęca do twórczej refleksji oraz do podejmowania autorskich prób realizacji zasygnalizowanych koncepcji w praktyce wychowawczej. Z recenzji prof. zw. dr hab. Urszuli Ostrowskiej       Książka Szkice do teorii wychowania kreatywnego powstawała w latach 2010–2012. Autor wykorzystał w niej artykuły lub ich fragmenty wcześniej już publikowane w innych pracach zbiorowych, na użytek niniejszej pracy zebrane, uporządkowane i zmodyfikowane. Całość została wzbogacona o fragmenty referatów wygłoszonych na konferencjach naukowych.      Kreatywność, twórczość i rozwój to procesy, które nierozerwalnie wiążą się z życiem ludzkim, zarówno w wymiarze społecznym, jak i jednostkowym. Wyróżniają one człowieka spośród innych istot żywych i wynoszą go ponad świat materialny. Stanowią jednocześnie warunek sine qua non kultury ujmowanej nie socjologicznie czy etnograficznie, ale normatywnie, a więc widzianej w optyce wartościującej, która pozwala snuć refleksję o kulturze wysokiej. Może być ona udziałem i doświadczeniem wielu, nie tylko elit, jeśli wyrasta z ideałów i aspiracji do doskonalenia moralnego właściwych każdemu człowiekowi. Taka kultura jest zdolna podnieść życie ludzkie, a razem z nim i kondycję moralną społeczeństwa na wyższy poziom...  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp        9Przedmowa       13Rozdział 1Prymarność wychowania w rodzinie1.1. Uwarunkowania autonomii wychowawczego funkcjonowania rodziny       151.1.1. Rodzina jako środowisko życia i wychowania       151.1.2. Podmiotowy walor wychowania rodzinnego       211.1.3. Psychospołeczna przestrzeń rodziny       241.2. Rodzina jako wartość w orientacji życiowej młodzieży       261.2.1. Wychowanie moralne a wartości       261.2.2. Rodzina w hierarchii wartości. Wyniki badań       301.2.3. Rodzina jako wartość autoteliczna i źródło wartości       331.2.4. Orientacja prorodzinna       351.3. Nauki edukacyjne o wychowaniu do życia w rodzinie       391.3.1. Zadania nauk edukacyjnych a swoistość wychowania w rodzinie       391.3.2. Funkcja edukacyjna i demaskatorska nauk edukacyjnych       43Rozdział 2Rozwój moralny człowieka w aspekcie podmiotowości2.1. Niepełnosprawność w dziedzinie moralnej z perspektywy podmiotu       472.1.1. Niepełnosprawność moralna zawiniona i niezawiniona       472.1.2. Przesłanki prakseologiczno-etyczne zjawiska niepełnosprawności       502.1.3. Sprawność moralna osób niepełnosprawnych       532.1.4. Niepełnosprawność moralna osób sprawnych       562.2. Podmiotowość w wychowaniu i samowychowaniu       602.2.1. Idea podmiotowości       602.2.2. Podmiotowy charakter stosunku wychowawczego       622.2.3. Kategorie „podmiot” i „przedmiot” w piśmiennictwie pedagogicznym       672.2.4. Interpretacja relacji podmiot – przedmiot w wychowaniu i samowychowaniu       702.2.5. Typologia wychowania w kontekście podmiotowości (zarys)       75Rozdział 3Trud autokreacyjny3.1. Koncepcja samowychowania młodzieży w nauczaniu Jana Pawła II. Próba rekonstrukcji       813.1.1. Ogólna charakterystyka koncepcji „więcej być”       813.1.2. Struktura samowychowania w ujęciu Jana Pawła II       853.1.3. Znaczenie i aktualność samowychowania       943.2. O pracy studenta nad sobą        953.2.1. Metodologiczne ujęcie problematyki samokształcenia i samowychowania       953.2.2. W kierunku integracji procesów samokształcenia i samowychowania       973.2.3. Struktura pracy nad sobą (zarys)       993.2.4. Studiowanie a praca nad sobą      101Rozdział 4Aksjologiczne i etyczne problemy wychowania i samowychowania4.1. Ideały i cele wychowania wobec wartości transcendentnych      1054.1.1. Człowiek w świecie wartości      1054.1.2. Wartości a cele życia      1074.1.3. Wartości a cele wychowania i samowychowania      1094.1.4. Ideał wychowania a wartości i cele      1114.2. Idea pracy nad sobą w poglądach młodzieży      1144.2.1. Idee pedagogiczne      1144.2.2. Świadomość idei pracy nad sobą      1174.3. Literatura i media w perspektywie pedagogicznej      1204.3.1. Literatura i media wobec zagrożeń      1204.3.2. Relacja: literatura – medium – człowiek      1234.3.3. Literatura i media objęte stosunkiem wychowawczym      125Rozdział 5Literackie inspiracje autokreacji5.1. Literacki wzór monologu kreatywnego      1295.1.1. Monolog wewnętrzny      1295.1.2. Warunki monologu kreatywnego      1315.1.3. Efekty monologu kreatywnego      1375.2. Podmiotowy charakter dialogu wychowawczego      1385.2.1. O potrzebie dialogu      1385.2.2. Rodzaje i odmiany dialogu      1405.2.3. Zarys wybranych typów dialogu wychowawczego      1425.2.4. Podmiotowy dialog wychowawczy      1445.2.5. Spotkanie i dialog      1465.3. Cisza i milczenie – implikacje pedagogiczne      1475.3.1. Natura ciszy      1475.3.2. Odmiany i funkcje milczenia      150Rozdział 6Charakter aktywności wolnoczasowej6.1. Dobrowolność zachowań wolnoczasowych      1536.1.1. Dobrowolność uczestnictwa      1536.1.2. Dobrowolność uczestnictwa w grupie      1556.1.3. Dobrowolność uczestnictwa a samowychowanie      1586.2. Ekspresja w wychowaniu i samowychowaniu      1626.2.1. Ekspresja w wychowaniu      1626.2.2. Ekspresja w samowychowaniu      1666.2.3. Wychowawca wyzwalający ekspresję      169Rozdział 7Czas wolny ważny dla rozwoju człowieka7.1. Autokreacja w sferze aktywności fizycznej      1737.1.1. Wychowanie fizyczne jako dziedzina teorii wychowania      1737.1.2. Praca nad sobą w aktywności fizycznej      1777.1.3. O kulturze fizycznej człowieka      1797.2. W poszukiwaniu ideału osobowości wolontariusza      1837.2.1. Działalność związana z wolontariatem, wolontariat, wolontariusz      1837.2.2. Osobowość wolontariusza      1877.2.3. Ideał a charakter człowieka      191Rozdział 8Kreator edukacji wyzwalającej8.1. Nauczyciel w roli wychowawcy klasy      1958.1.1. Zagrożona wychowawcza funkcja szkoły      1958.1.2. Rola wychowawcy klasy i jej model      1978.1.3. Model jako wizja normatywna      2028.2. Samopoznanie nauczyciela-wychowawcy w kontekście jego kompetencji pedagogicznych      2048.2.1. Znaczenie samopoznania       2048.2.2. Samopoznanie i samowiedza      2068.2.3. Pojęcie i model kompetencji pedagogicznych      2128.2.4. Kompetencje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze      215Rozdział 9Państwo – patriotyzm – wychowanie9.1. Państwo jako podmiot wychowania patriotycznego      2219.1.1. Zdrowe państwo – podmiot wychowania      2219.1.2. Państwo a naród      2239.1.3. Wychowanie patriotyczne      2259.1.4. Stosunek państwa do innych podmiotów wychowania      2289.2. Patriotyzm – wymiar osobowej tożsamości      2329.2.1. Patriotyzm jako wartość kultury narodowej      2329.2.2. Tożsamość osobowa a patriotyzm      2359.2.3. Walor patriotyzmu w ideale wychowania      237Rozdział 10Wartości kultury akademickiej10.1. Kultura akademicka w perspektywie pedagogicznej       24110.1.1. Normatywy charakter kultury akademickiej      24110.1.2. Związki kultury z wychowaniem i pedagogiką      24310.1.3. Ku pedagogice szkoły wyższej      24510.2. Prawda i profesjonalizm w kulturze akademickiej      24910.2.1. Prawda w przestrzeni wyższej edukacji      24910.2.2. Relacja: prawda – profesjonalizm – perfekcjonizm      25210.3. Wiedza i mądrość w edukacji akademickiej      25410.3.1. Wiedza – atrybut szkoły wyższej      25410.3.2. Mądrość jako wartość kultury akademickiej      257Bibliografia      261Spis rysunków i tabel      273";"    Książka Szkice do teorii wychowania kreatywnego powstawała w latach 2010–2012. Autor wykorzystał w niej artykuły lub ich fragmenty wcześniej już publikowane w innych pracach zbiorowych, na użytek niniejszej pracy zebrane, uporządkowane i zmodyfikowane. Całość została wzbogacona o fragmenty referatów wygłoszonych na konferencjach naukowych." To właśnie kawałek przedmowy. Jak widać, jest to kolejna książka naukowa o wychowaniu, życiu w społeczeństwie, kreatywności i twórczości. Zahacza ona o bardzo ważne aspekty wychowania. To właśnie rodzice, nauczyciele i środowisko kształtuje nas i mówi jacy jesteśmy. To właśnie oni uczą nas jak się zachować, jak żyć... Jednak, czasem coś idzie nie tak, ktoś sprowadzi nas na złą drogę... Jednak, czy zastanawialiśmy się kiedyś czym jest dla nas "zła droga"? Może ja palę papierosy i nie uważam, że to jest czymś złym. Może biorę narkotyki i uważam że jest to dobre? Każdy z nas ma inną definicję dobra i zła, choć statystyczna odpowiedź to taka, że i papierosy, i narkotyki są złe.     Książka jest napisana mocno naukowym językiem, z dużą ilością specjalistycznych zagadnień. Porusza jednak ważny temat, jakim jest wychowanie. Cóż, to od niego się wszystko zaczyna, w końcu rodzimy się z białą kartką i to rodzice nam ją zapisują. Muszą więc wiedzieć jak dobrze takie dziecko wychować i tutaj mają to napisane w sposób oficjalny, mało praktyczny, jednak skłaniający do refleksji i przemyśleń. Książka nadaje się zarówno dla rodziców, którzy mają wychować dziecko jak i dla takich, którzy sami chcą się o tym dowiedzieć czy zmienić coś w swoim wychowaniu. Pozycja jest też kierowana do pedagogów, socjologów i osób które pracują z dziećmi i młodzieżą. Osobiście ani nie jestem rodzicem, ani nie pracuję z dziećmi jednak książka skłoniła mnie do refleksji nad swoim własnym wychowaniem i być może w przyszłości moich dzieci. źródło: http://my-books-1220.blogspot.com/2013/04/recenzja-ksiazki-szkice-do-teorii.html  Książka  poświęcona została niezwykle ważnej problematyce. Walory naukowe,  poznawcze i edukacyjne pracy podkreślają autorskie tabele i rysunki.  Podejmując ciekawą formę szkicu, Autor w sposób inspirujący skłania do  refleksji, dyskusji i dalszych poszukiwań. Szkic to w istocie swej  projekt czegoś, to zakreślenie ram problematyki bez wnikania w jej  szczegóły. W sztuce szkic oznacza swobodny rysunek, zazwyczaj koloru  czarno-białego, „podkład” pod realizację większego dzieła, później  wypełnianego barwami. Przyjęcie przez Autora książki konwencji szkicu  skłania nie tylko do kreatywnego pochylenia się nad niezwykle ważną  problematyką, ale także inspirująco zachęca do twórczej refleksji oraz  do podejmowania autorskich prób realizacji zasygnalizowanych koncepcji w  praktyce wychowawczej. Z recenzji prof. zw. dr hab. Urszuli OstrowskiejAutor  podjął w swojej pracy bardzo ważną i słabo rozpoznaną problematykę z  zakresu teorii wychowana kreatywnego i w sposób pionierski interesująco  ją zaprezentował, posługując się oryginalną oraz inspirującą  wieloaspektowo formą szkicu.[...]Książka  Andrzeja Jakuba Sowińskiego: Szkice do teorii wychowania kreatywnego  poświęcona została niezwykle ważnej problematyce. Walory naukowe,  poznawcze i edukacyjne pracy podkreślają autorskie tabele i rysunki.  Podejmując ciekawą formę szkicu Autor w sposób inspirujący skłania do  refleksji, dyskusji i dalszych poszukiwań w zakresie poznawania istoty  oraz imponderabiliów wychowania kreatywnego.Szkic to w istocie swej  projekt czegoś, to zakreślenie ram problematyki bez wnikania w jej  szczegóły. W sztuce szkic oznacza swobodny rysunek, zazwyczaj koloru  czarno-białego, „podkład" pod realizację większego dzieła, później  wypełnianego barwami. Przyjęcie przez Autora książki konwencji szkicu  skłania nie tylko do kreatywnego pochylenia się nad niezwykle ważną  problematyką ale także inspirująco zachęca do twórczej „wielobarwnej"  refleksji oraz do podejmowania autorskich prób realizacji  zasygnalizowanych koncepcji w praktyce wychowawczej.[...]Prof. zw. dr hab. Urszula Ostrowska Uniwersytet Kazimierza Wielkiegow Bydgoszczy Wydział Pedagogiki i Psychologii Instytut Pedagogiki  Autor  w bardzo interesującym zbiorze traktatów i podejmujących je problemów  dokonał prezentacji podstawowych problemów współczesnej teorii  wychowania ukierunkowanego na kreatywność i twórczość. (...)Autor  wskazuje na rolę wychowania w życiu i rozwoju człowieka, wiążąc z nim  kwestię jakości ludzkiej egzystencji, jako wpisanej w jej możliwości a  nie konieczność.[...]Bardzo  interesującym i oryginalnym aspektem książki jest połączenie rozwoju i  twórczości w zjawisku kreatywności, które wydaje się stanowić zarazem  swoisty kręgosłup analizowanych przez Autora zagadnień wpisujących się w  rzeczywistość ludzkiej egzystencji naznaczonej wolnością człowieka,  jego twórczą ekspresją i zwłaszcza autokreacją. Aby wyzwolić kreatywność  w człowieku, potrzebuje on wychowania, ale odpowiednio zorganizowanego  na rzecz stymulowania pełnego rozwoju i twórczej aktywności człowieka. W  takim procesie człowiek współczesny powinien być wspierany w rozwijaniu  swojej osobowości, godności i tożsamości.[...]Publikacja  w swoim obecnym kształcie jest dziełem dojrzałym i bardzo potrzebnym  polskiej myśli pedagogicznej, stanowiącym wartościowy wkład do badań nad  teorią wychowania w ogóle, a zwłaszcza teorią wychowania kreatywnego  czy też jeszcze dokładniej mówiąc - teorii wychowania studentów do  odpowiedzialnej kreatywności.[...]Ks. dr hab. Marian Nowak, prof. KUL Instytut Pedagogiki KUL w LublinieRecenzja wydawnicza książki Pana Dr hab. Andrzeja SOWIŃSKIEGO, prof. USz       Coraz częściej kreatywność plasuje się na pierwszym miejscu wśród twórczych postaw współczesnego człowieka. Jako proces umysłowy, pociągający za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji, projektów i skojarzeń, kreatywność prowadzi do tworzenia czegoś nowatorskiego, polegającego na uzyskaniu oryginalnych rozwiązań. Książka Szkice do teorii wychowania kreatywnego to kolejna nieszablonowa publikacja Oficyny Impuls, poprzez którą Andrzej J. Sowiński zaprasza czytelnika do przeanalizowania własnych zachowań, mających na celu rozbudzenie w sobie aktywności twórczej i – co za tym idzie – podjęcie konstruktywnych działań. Dodał/a recenzję: Danuta Szelejewska http://www.granice.pl/recenzja,szkice-do-teorii-wychowania-kreatywnego,7411 ";49.80;"Książka dostępna w wersji drukowanej oraz elektronicznej ebook. ";;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-412-2.jpg
"Kierunki i koncepcje pedagogiki katolickiej w Polsce 1918–1939";;"Janina Kostkiewicz";978-83-7850-153-4;;"    Janina Kostkiewicz zachowuje bardzo zdrowy dystans zarówno w prezentacji wyników analizy treści materiału badawczego, jak i w próbach spojrzenia na bogaty przecież dorobek refleksji pedagogicznej badanej epoki. Widać, że zna epokę, twórców i nurty, które prezentuje; jawią się one Czytelnikowi jako żywa, pulsująca rzeczywistość. Nie ma także w postawie autorki żadnych sądów pochopnych, lekceważących, widać wręcz pokorę wobec obowiązku dokonywania ocen. [...] Czytelnik […] jest prowadzony pewną i wytrawną ręką przewodnika po jakże bogatych przestrzeniach myśli pedagogicznej [...], często dotąd słabo spenetrowanej. [...]    Po raz pierwszy w polskim piśmiennictwie naukowym na temat pedagogiki katolickiej otrzymujemy tak szerokie, bardzo cenne monograficzne opracowanie terenu badawczego, dotąd prezentowanego tylko przyczynkowo. Z recenzji wydawniczej ks. prof. zw. dr. hab. Jerzego Bagrowicza      Książka  składa się z ośmiu rozdziałów. W rozdziale pierwszym poszukuję  odpowiedzi na pytanie, jakiej pedagogice można nadać miano katolickiej.  Wskazuję dwie płaszczyzny odpowiedzi – pierwszą stanowią treści  podstawowych pojęć i kategorii pedagogicznych, takich jak: idea  katolickości, katolicki ideał wychowania, cele i zadania wychowania,  światopogląd. Jako drugą z płaszczyzn zaproponowałam kategorię sensus  catholicus – uznając, że w filozoficznych podstawach pedagogiki  katolickiej kategoria ta zawiera i scala istotę katolickości pedagogiki.  Sensus catholicus to teoria i kategoria ujmująca pełny wymiar założeń  teologicznych, ontologicznych, epistemologicznych, antropologicznych,  aksjologicznych, etycznych – aż po rezultat wychowawczy, którym jest  człowiek wyrażający swoją wolność i podmiotowość w czynie (wypełniają je  realizm, obiektywizm, uniwersalizm, transcendencja; uwzględnia władze  człowieka: intelekt – wolę – uczucia z ich rolą w poznawaniu i  czynieniu: prawdy – dobra – miłości; czyn oraz wychowanie do czynu).  Uzupełniam ją jeszcze kategorią harmonii, połączeniem harmonii życia i  harmonii wychowania.    Rozdziały  od drugiego do ósmego są poświęcone wyłonionym kierunkom rozwoju  pedagogiki katolickiej w Polsce lat 1918–1939. Każdy rozpoczyna się  podrozdziałem wprowadzającym do wyodrębnionego kierunku rozwoju  pedagogiki katolickiej, nie tylko pokazuje jego źródła i inspiracje, ale  przede wszystkim stara się wskazać filozoficzne i/lub teoretyczne  podstawy danego kierunku. Autorskie koncepcje pedagogiczne (o różnych  zakresach ogólności i uszczegółowienia – poddane interpretacji i  klasyfikacji) stanowią egzemplifikacje danego kierunku. Rozdziały kończą  się podsumowaniem i uogólnieniem właściwości (wyróżników) danego  kierunku...  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  ";;"Wstęp  	     13Rozdział 1W poszukiwaniu istoty katolickości pedagogiki: jakiej pedagogice można nadać miano katolickiej? Dwie płaszczyzny odpowiedzi  	     271.1.	Katolickość pedagogiki zawarta w treści podstawowych pojęć i kategorii pedagogicznych  	     351.1.1.	Idea katolickości  	     351.1.2.	Katolicki ideał wychowania  	     371.1.3.	Cele wychowania w pedagogice katolickiej  	     491.1.4.	Światopogląd katolicki  	     551.2.	Sensus catholicus – jako kategoria zawierająca i scalająca istotę katolickości pedagogiki  	     621.2.1.	Obiektywizm – uniwersalizm – realizm – transcendencja  	     641.2.2.	Intelekt – wola – uczucia  	     681.2.3.	Czyn – wychowanie do czynu  	     711.2.4.	Harmonia: harmonia życia – harmonia wychowania  	     79Rozdział 2Pedagogika katolicka o orientacji tomistycznej  	     87 2.1.	Tomizm – neotomizm – scholastyka jako filozoficzno-teologiczne podstawy pedagogiki katolickiej  	     872.2.	Rozwój pedagogiki tomistycznej (wywiedzionej z tomizmu)  	     942.3.	Jacka Woronieckiego (1878–1949) tomistyczna paedagogia perennis  	     972.3.1.	Sytuacja ówczesnej pedagogiki i etyki w interpretacji Woronieckiego  	     992.3.2.	Filozoficzne podstawy paedagogia perennisWoronieckiego  	  1032.3.2.1.	Metafizyczne i epistemologiczne założenia paedagogia perennis  	  1032.3.2.2.	Antropologiczne podstawy paedagogia perennis  	  1052.3.2.3.	Zarys struktury wychowawczej człowieka  	  1122.3.3.	Społeczne i personalistyczne konteksty pedagogiki katolickiej Woronieckiego  	  1202.4.	Wincentego Granata (1900–1979) tomistyczna koncepcja wychowania religijnego jako pedagogika wywiedziona z dogmatu  	  1282.5.	Kazimierza Kowalskiego (1896–1972) elementy neotomistycznej filozofii wychowania i pedagogiki  	  1482.5.1.	Neotomistyczna filozofia wychowania  	  1492.5.1.1.	Pedagogiczne konsekwencje orientacji teocentrycznej i antropologicznej neotomizmu  	  1492.5.1.2.	Pedagogiczne konsekwencje neotomistycznej epistemologii  	  1512.5.1.3.	Elementy pedagogiki neotomistycznej  	  1532.6.	Jana Salamuchy (1903–1944) propozycje pedagogiczne płynące z „unowocześniania” tomizmu  	  1582.7.	Piotra Chojnackiego (1897–1969) interdyscyplinarne inspiracje dla zagadnień pedagogicznych  	  1622.8.	Konstantego Michalskiego (1879–1947) tomistyczna koncepcja wychowania w rodzinie  	  1652.9.	„(Neo)tomistyczna paidea”: wkład tomistów – filozofów i teologów – w rozwój pedagogiki katolickiej Charakterystyka ogólna  	  175Rozdział 3Katolicki nurt pedagogiki kultury  	  1913.1.	Pedagogika kultury: istota i główne tendencje – jako tło wyodrębnienia katolickiej pedagogiki kultury  	  1923.1.1.	Filozoficzne podstawy katolickiej pedagogiki kultury  	  1953.1.2.	Cechy tradycyjnego modelu pedagogiki kultury jako wyróżniki mające rozwiązania własne w modelu katolickim  	  1993.1.3.	Religia i kultura w katolickim nurcie pedagogiki kultury  	  2023.2.	Jana Ciemniewskiego (1866–1947) narodowo-religijna koncepcja pedagogiki kultury  	  2073.2.1.	Kultura, wychowanie, religia – jako ramy myślenia o człowieku  	  2073.2.2.	Charakter wyrazem wolności i wielkości ludzkiego ducha: kształcenie charakteru jako punkt centralny koncepcji Ciemniewskiego  	  2193.2.3.	Myśl społeczno-narodowa Ciemniewskiego: w obronie narodu i ku inspiracji społecznego funkcjonowania człowieka dorosłego  	  2313.3.	Zygmunta Bielawskiego (1877–1939) moralno-religijna koncepcja pedagogiki kultury  	  2343.3.1.	„Pedagogika wartościowa” i jej wychowawczy „mechanizm”  	  2343.3.2.	Aksjologiczna orientacja w definiowaniu pedagogiki – na tle dyskusji o jej naukowej odrębności  	  2383.3.3.	Droga Bielawskiego do własnego rozumienia pedagogiki  	  2433.3.4.	Zarys koncepcji pedagogiki religijno-moralnej Bielawskiego  	  2453.3.4.1.	Historyczne ujęcie rozwoju pedagogiki religijno-moralnej  	  2473.3.4.2.	Cele pedagogiki religijno-moralnej w ujęciu Bielawskiego  	  2483.3.4.3.	Zadania nauczyciela-wychowawcy (katechety) w koncepcji Bielawskiego  	  2523.4.	Barbary Żulińskiej (1881–1962) religijno-narodowa pedagogia wartości jako katolicka koncepcja pedagogiki kultury w integralnej wizji wychowania  	  2613.4.1.	Ideały i wartości w wychowaniu – z perspektywy pedagogiki jako nauki i sposobu rozumienia wychowania  	  2623.4.2.	Piękne wychowanie – szczęśliwe dzieciństwo: założenia praktyki wychowawczej w ujęciu Żulińskiej  	  2713.5.	Henryka Weryńskiego (1892–1984) pedagogika kultury jako animacja kulturalno-religijna  	  2953.6.	Inni przedstawiciele nurtu katolickiego polskiej pedagogiki kultury: Michał Klepacz (1893–1967), Witold Rubczyński (1864–1938), Jan Stepa (1892–1959), Stefan Szuman (1889–1972), Tomasz Wąsik (1878–1951), Lucjan Zarzecki (1873–1925)  	  3033.7.	Cechy charakterystyczne katolickiego nurtu polskiej pedagogiki kultury. Charakterystyka ogólna  	  314Rozdział 4Między katolicką pedagogiką kultury a pedagogiką personalistyczną  	  3274.1.	Pedagogika kultury a idea personalizmu: bliskość celówi znaczeń wobec odrębności – w odniesieniu do dzieł Andrzeja Niesiołowskiego i Zygmunta Kukulskiego  	  3274.2.	Andrzeja Niesiołowskiego (1899–1945) pedagogika kultury i personalistyczne inklinacje  	  3294.2.1.	Pedagogia pracy oświatowej Niesiołowskiego jako autorska koncepcja „podniesienia” narodu po odzyskaniu niepodległości  	  3314.2.2.	Pedagogika kultury i promocja idei personalizmu	3404.3.	Zygmunta Kukulskiego (1890–1944) pedagogika jako nauka oraz kulturalnie i narodowo zorientowana koncepcja praktyki edukacyjnej w szkołach średnich  	  3464.3.1.	Poglądy na pedagogikę jako naukę  	  3464.3.2.	Kulturalno-narodowa koncepcja praktyki kształcenia i wychowania w średnich szkołach ogólnokształcących  	  3524.4.	Co różni pedagogikę personalistyczną od pedagogiki kultury? Charakterystyka ogólna  	  359Rozdział 5Pedagogika personalistyczna o orientacji społecznej  	  3635.1.	Specyfika pedagogiki personalistycznej  	  3635.2.	Karola Górskiego (1903–1988) koncepcja wychowania personalistycznego o orientacji tomistyczno-społecznej  	  3695.2.1.	Droga do pedagogiki personalistycznej  	  3695.2.2.	Koncepcja wychowania personalistycznego  	  3725.2.2.1.	Założenia antropologiczne i ich pedagogiczne konsekwencje  	  3735.2.2.2.	Elementy składowe koncepcji wychowania  	  3795.2.3.	Obszary wychowania społecznego i ich personalistyczny wymiar  	  3915.2.3.1.	Wychowanie a tradycja  	  3915.2.3.2.	Wychowanie gospodarcze – własność i praca  	  3925.2.3.3.	Wychowanie w rodzinie  	  3945.2.3.4.	Wychowanie państwowe  	  3965.3.	Stanisława Podoleńskiego (1887–1945) personalistyczno-społeczna koncepcja wychowania  	  3995.3.1.	Obecność kontekstu społecznego, politycznego, prawnego i kulturalnego w pismach Podoleńskiego  	  4015.3.2.	Elementy koncepcji wychowania prorodzinnego  	  4035.3.2.1.	Przygotowanie młodzieży do narzeczeństwa i małżeństwa – ochrona osobowych praw godnościi podmiotowości  	  4045.3.2.2.	Przygotowanie do życia seksualnego i ról małżeńskich  	  4105.3.2.3.	Seksualizm i prokreacja w życiu małżeńskim a erotyzm i seksualność w sferze publicznej  	  4115.3.3.	O istocie wychowania: rola wychowania w rodzinie – rola rodziny w wychowaniu  	  4135.3.3.1.	Wychowawcze i opiekuńcze zadania rodziców  	  4155.3.4.	Dziedzina wychowania religijno-moralnego  	  4175.3.4.1.	Prawo do życia dzieci nienarodzonych jako element wychowania moralnego i jego prorodzinnej linii  	  4185.3.4.2.	Rozwody w życiu religijno-moralnym: rozwód jako akt destrukcyjny – przeciw osobie, rodzinie i narodowi  	  4195.3.5.	Moralna sfera wychowania społecznego w kontekście patologii tkwiących w kulturze i w projektach ideologii totalitarnych  	  4215.3.6.	Dziedzina wychowania fizycznego – dopełnienie integralnej wizji człowieka i wychowania  	  4265.4.	Aleksandra Wóycickiego (1878–1954) koncepcja wychowania społecznego jako konsekwencja katolickiej nauki społecznej  	  4295.4.1.	Wychowanie wyprowadzone z katolickiej nauki społecznej  	  4295.4.2.	Koncepcja wychowania do sprawiedliwości społecznej  	  4305.4.2.1.	Rola ruchu spółdzielczego w wychowaniu dla społeczności branż gospodarczych  	  4365.4.2.2.	Wychowanie przez naprawę chrześcijańskiego ruchu robotniczego  	  4375.5.	Inni przedstawiciele pedagogiki personalizmu społecznego: Stanisław Adamski (1875–1967), Stefan Wyszyński (1901–1981), Kazimiera Berkanówna (1888–1969), Michał Sopoćko (1888–1975), Ludwika Dobrzyńska-Rybicka (1868–1958), Maria Śliwińska-Zarzecka (1896–?), Stefan Abt (1889–1942), Jan Piwowarczyk (1899–1964), Marian Pirożyński (1899–1964)  	  4405.6.	Pedagogika personalistyczna o orientacji społecznej w Polsce 1918–1939. Charakterystyka ogólna  	  451Rozdział 6Pedagogika personalistyczna o orientacji egzystencjalnej  	  4616.1.	Egzystencjalizm jako filozoficzna inspiracja dla pedagogiki katolickiej  	  4616.2.	Józefa Roskwitalskiego (1893–1939) egzystencjalna perspektywa oglądu pedagogiki i programu nauczania religii  	  4676.3.	Ludwiki Jeleńskiej (1885–1961) integralno-egzystencjalna koncepcja pedagogiki  	  4736.3.1.	Pedagogika jako nauka – egzystencjalne ujęcie jej przedmiotu i podmiotu wychowania  	  4756.3.2.	Teoria wychowania Jeleńskiej  	  4796.3.2.1.	Założenia antropologii katolickiej w ujęciu Jeleńskiej  	  4796.3.2.2.	Wychowanie w warstwie wpływów podświadomych  	  4826.3.2.3.	Wychowanie w warstwie wpływów świadomych  	  4906.3.3.	Teoria kształcenia – teoria szkoły – metodyka pierwszych lat kształcenia  	  5036.4.	Katolicka pedagogika personalno-egzystencjalna Charakterystyka ogólna  	  505Rozdział 7Pedagogika zaangażowana: religijno-patriotyczno-narodowe koncepcje „walczące”  	  5117.1.	Patriotyzm i wiara jako podstawy i kryteria myśli „zaangażowanej”  	  5117.2.	Walerego Jasińskiego (1904–1981) pedagogika katolickajako myśl „walcząca”  	  5147.2.1.	Poglądy Jasińskiego na warstwę działań praktycznych zwolenników ideologii wrogich religii katolickiej  	  5167.2.2.	O skutkach braku teocentrycznego humanizmu w wychowaniu i pedagogice  	  5187.2.3.	Program Jasińskiego dla pedagogiki katolickiej  	  5237.3.	Jana Andrzeja Kuchty (1900–1946?) pedagogika nowoczesnego i dynamicznego katolicyzmu 	  5267.4.	Uwarunkowania zaistnienia katolickich koncepcji „pedagogiki zaangażowanej”. Charakterystyka ogólna 	  531Rozdział 8Dyskursywno-krytyczny kierunek rozwoju pedagogiki katolickiej: polemika z nowym wychowaniem  	  5378.1.	Krytyka wybranych aspektów filozofii jako tło odniesień pedagogiki katolickiej do nowego wychowania  	  5378.1.1.	Krytyka intelektualizmu  	  5388.1.2.	Krytyka woluntaryzmu  	  5408.1.3.	Krytyka materializmu  	  5438.1.4.	Krytyka fideizmu i sentymentalizmu jako zjawisk właściwych błędnemu pojmowaniu katolicyzmu  	  5448.2.	Krytyka filozoficznych podstaw nowego wychowania w tekstach z obszaru pedagogiki katolickiej  	  5508.2.1.	Krytyka naturalizmu  	  5568.2.2.	Krytyka indywidualizmu  	  5618.2.3.	Krytyka socjologizmu  	  5638.2.4.	Krytyka laicyzmu i liberalizmu  	  5658.2.5.	Krytyka nadmiaru pragmatyzmu i utylitaryzmu  	  5688.3.	Spór o koedukację  	  5728.3.1.	Strony sporu  	  5728.3.2.	Argumenty zwolenników i przeciwników koedukacji  	  5798.3.3.	Dyskurs nad koedukacją w ramach VI Międzynarodowego Kongresu Wychowania Moralnego w Krakowie – wrzesień 1934  	  5888.3.4.	Aspekty prawne koedukacji w Polsce  	  5938.3.5.	Karola Mazurkiewicza (1881–1942) poglądy na wychowanie seksualne jako dopełnienie stanowiska pedagogiki katolickiej w sporze o koedukację  	  5958.4.	Obszary dialogu i recepcji: koncepcje pedagogiczne nowego wychowania i ich zastosowanie w katechetyce  	  6028.4.1.	Konteksty i uwarunkowania obecności koncepcji dydaktycznych nowego wychowania w katechetyce  	  6038.4.1.1.	Zainteresowanie dzieckiem  	  6078.4.1.2.	Zainteresowanie propozycjami dydaktycznymi nowego wychowania  	  6098.4.2.	Mieczysława Szymona Węglewicza (1889–1943) katechetyka nowoczesna i otwarta na dydaktyczne koncepcje nowego wychowania  	  6118.4.3.	Józefa Rychlickiego (1880–1951) pochwała „uczenia się pod kierunkiem” 	  6148.4.4.	Józefa Roskwitalskiego (1893–1939) koncepcja szkoły pracy (szkoły twórczej) w katechetyce  	  6178.4.5.	Inne projekty dydaktyczne nowego wychowania na łamach pism polskich katechetyków  	  6218.4.5.1.	Nauczanie źródłowe  	  6218.4.5.2.	Metoda projektów i nauczanie łączne  	  6228.5.	Katolickie Stulecie Dziecka: nowoczesne inicjatywy pedagogiczne w teorii i praktyce wychowawczej  	  6258.5.1.	Jana Kuchty (1900–1946?) promocja idei katolickiego Stulecia Dziecka  	  6278.5.2.	Przykłady polskich projektów pedagogicznych katolickiego Stulecia Dziecka  	  6328.5.3.	Polskie harcerstwo lat 1918–1939 jako ruch katolicki  	  635Zakończenie  	  643Bibliografia  	  6491.	Bibliografia Pedagogika katolicka w Polsce 1918–1939 (wybór)  	  6492.	Literatura pomocnicza  	  697Zastosowane skróty  	  724Indeks nazwisk  	  725";"Czytając przedłożoną do recenzji rozprawę, nabierałem z każdą jej stroną przekonania, jak ważny przełom następuje w polskiej myśli pedagogicznej, w badaniach historyczno-porównawczych ewolucji kierunków i koncepcji w naukach o wychowaniu. Od przełomu politycznego 1989 r. polska pedagogika musiała nadrabiać okres nieobecności wielu dokonań minionych pokoleń [...]. Rozprawa Janiny Kostkiewicz pojawia się zatem w samą porę, bo wzbogaca naszą wiedzę o osiągnięcia, których istnienie było poza świadomością naszego społeczeństwa, w tym akademickiego środowiska pedagogów, w wyniku rozproszonej, mało dostępnej lub częściowo niepożądanej wiedzy. Otrzymujemy niezwykle rzetelne dzieło naukowe, znakomitą monografię z pogranicza pedagogiki ogólnej, historii myśli pedagogicznej i filozofii wychowania, której treść, struktura i stylistyka narracji wzbudzają ogromny szacunek dla Autorki, prowadzącej przecież przez wiele lat żmudne, czasochłonne badania. Te zaś są kluczowe nie tylko dla pedagogiki, lecz także dla kultury naszego narodu.[...]. Autorka dokonuje również w swojej rozprawie znaczącego przewartościowania zakorzenionych w naszym społeczeństwie – na skutek kilkudziesięcioletniej indoktrynacji antykatolickiej i doktrynalnie niszczącej wszelką myśl z zakresu szeroko pojmowanego humanizmu – stereotypów, uprzedzeń, mitów, celowych zafałszowań i niewiedzy dotyczących wychowania katolickiego [...]. Pojawiają się w tej rozprawie znakomicie oddane i udokumentowane spory [...]. Tu znajdziemy jakże typowo polskie wątki do chrześcijańskich korzeni dla współczesnej pedagogiki serca, pedagogiki miłości. Z bogactwa i logiki treści tej rozprawy będą korzystać nie tylko pedagodzy, lecz także filozofowie, socjolodzy religii, teolodzy i historycy. Sami pedagodzy będą mogli pogłębiać historię swoich subdyscyplin, takich jak: pedagogika społeczna, pedagogika ogólna, pedagogika filozoficzna, historia oświaty i myśli pedagogicznej, dydaktyka czy andragogika, gdyż omawiane tu kierunki i koncepcje odnoszą się do różnych dziedzin i przedmiotów badań pedagogiki każdej doby. Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr. hab. Bogusława ŚliwerskiegoJanina Kostkiewicz zachowuje bardzo zdrowy dystans zarówno w prezentacji wyników analizy treści materiału badawczego, jak i w próbach spojrzenia na bogaty przecież dorobek refleksji pedagogicznej badanej epoki. Widać, że zna epokę, twórców i nurty, które prezentuje; jawią się one Czytelnikowi jako żywa, pulsująca rzeczywistość. Nie ma także w postawie autorki żadnych sądów pochopnych, lekceważących, widać wręcz pokorę wobec obowiązku dokonywania ocen. [...] Czytelnik […] jest prowadzony pewną i wytrawną ręką przewodnika po jakże bogatych przestrzeniach myśli pedagogicznej [...], często dotąd słabo spenetrowanej. [...]Po raz pierwszy w polskim piśmiennictwie naukowym na temat pedagogiki katolickiej otrzymujemy tak szerokie, bardzo cenne monograficzne opracowanie terenu badawczego, dotąd prezentowanego tylko przyczynkowo. Z recenzji wydawniczej ks. prof. zw. dr. hab. Jerzego Bagrowicza";50.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, Objętość 734 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-153-4.jpg
"Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej";;" ";978-83-7850-179-4;;"     Wyrażony w tytule niniejszego tomu rezerwat przestrzeni publicznej z pozoru stanowi dość kontrowersyjną kategorię opisu i wyjaśniania sytuacji społecznej osób niepełnosprawnych. Samo pojęcie rezerwatu nawiązuje do tradycji kolonialnej lokującej osoby niepełnosprawne w ograniczonej przestrzeni zarezerwowanej dla Innych lub/i Obcych.Wszak rezerwat w potocznym ujęciu kojarzy się z czymś, co zamknięte i zarezerwowane dla wybranych. Jednak nie o taki rezerwat tu chodzi. Chociaż trudno oprzeć się wrażeniu, że ciągle jeszcze dla wielu z nas inność wyrażająca się ograniczoną sprawnością czy nieco odmiennym wyglądem jest wystarczającym powodem konstruowania ram funkcjonalnych i rezerwowania ról daleko innych niż te, które zwykle określamy jako wartościowe. […]Każdy z rezerwatów generuje nieco inne problemy osób niepełnosprawnych lub jest ich następstwem. Natomiast łączy je możliwa siła oddziaływania, która sprawia, że niektóre z nich są palące. Właśnie te problemy są punktem wyjścia poszczególnych rozdziałów tej książki. […]Publikację zamykają pozytywne przykłady przełamywania uprzedzeń – wychodzenia osób  z głębszą niepełnosprawnością poza ramy przestrzeni społecznej wyznaczonej sprawnościami i ukonstytuowanymi na podstawie stereotypów możliwościami życia człowieka niepełnosprawnego.Seria Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki:1. Fabryki dyplomów czy universitas? (opis książki) 2. Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej (opis książki)3. Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej (opis książki)4. Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?  (opis książki)5. (Anty)edukacja wczesnoszkolna  (opis książki)6. Uczłowieczyć komunikacje Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej  (opis książki)       Redaktorzy serii przyjęli słuszne założenie, że w odniesieniu do osób niepełnosprawnych palące problemy są zlokalizowane w obszarach ich społecznego funkcjonowania, a konkretnie – w barierach blokujących podejmowanie i pełnienie przez te osoby podstawowych ról życiowych. Ograniczenia te zostały określone mianem rezerwatu przestrzeni publicznej, co bardzo dobrze odzwierciedla złożoność i współwarunkowanie barier integracji osób z niepełnosprawnością. [...]Książka posiada charakter innowacyjny, wynikający z przyjętych założeń analizy krytycznej oraz perspektywy metodologicznej. Poszczególne rozdziały obejmują większość najtrudniejszych problemów osób niepełnosprawnych w społeczeństwie polskim, demaskują ich konteksty kulturowe i prawne oraz wskazują kierunki konstruowania strategii ukierunkowanych na integrację poprzez przygotowanie do jej wymogów zarówno samych niepełnosprawnych, jak i osób bez takich obciążeń.Prof. dr hab. Maria Chodkowska  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"   Wprowadzenie do serii Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki ....... 13 Natura rezerwatu w życiu osoby z niepełnosprawnością  Wprowadzenie do książkiZenon Gajdzica .................................................................. 14   CZĘŚĆ 1. TWORZENIE (SIĘ) REZERWATÓW ............................ 21   Rozdział 1.    Rezerwaty znaczeń niepełnosprawności jako źródła wybranych problemów pedagogicznych  Aneta Makowska ................................................................ 23   1.1. Wprowadzenie .............................................................. 23 1.2. Interakcjonizm symboliczny i kulturalizm ............................. 24 1.3. Rozumienie niepełnosprawności ........................................ 25 1.4. Rezerwat jako pojęcie uwrażliwiające i model ikoniczny ............ 26 1.5. Rezerwaty niepełnosprawności .......................................... 28 1.5.1. Rezerwat kolonizatorski ............................................ 30 1.5.2. Rezerwat ochronny ................................................. 32 1.5.3. Rezerwat kontrkulturowy .......................................... 34 1.6. Trop pierwszy: znaczenia niepełnosprawności jako wyznacznik działań .................................................. 36 1.7. Trop drugi: (nie)spójność znaczeń ....................................... 37 1.8. Trop trzeci: świadomość metod i technik pracy jako przykład przejawu (nie)świadomości wiedzy pedagogicznej ................... 37 1.9. Kolejne tropy… ............................................................. 39   Wprowadzenie do serii Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki . . . . . . . 13  Działania pozorne w edukacji jako palący problem. Wprowadzenie do książkiMaria Dudzikowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 14 CZĘŚĆ 1. U ŹRÓDEŁ POZORU W EDUKACJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25  Rozdział 1.    Użyteczność pojęcia działań pozornych jako kategorii analitycznej.     Egzemplifikacje z obszaru edukacji i nie tylko Maria Dudzikowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 27 1.1. Wstępnie zarysowane pole znaczeniowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 27 1.2. Zarys koncepcji działań pozornych Jana Lutyńskiego i pytania o jej aktualność . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 31 1.3. „Pełzający chaos” jako kontekst działań pozornych dzisiaj . . . . . . . . . . 36 1.4. Egzemplifikacje mechanizmów działań pozornych w obszarze edukacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49 1.4.1. Spektakularne działania pozorne „na jałowym biegu” . . . . . . . 51 1.4.2. Rzekomo pragmatyczne konsultacje w aksjologicznej scenerii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 61 1.4.3. Zasada di Lampedusy w reformowaniu edukacji . . . . . . . . . . . . 71 1.4.4. Rewolucje w edukacji, czyli „spanie w szafie na stojąco” . . . . . 78 Rozdział 2. Społeczna (de)waloryzacja roli osoby niepełnosprawnej  Teresa Żółkowska ............................................................... 40   2.1. Wprowadzenie ............................................................ 40 2.2. Ponowoczesność jako przestrzeń konstruowania znaczeń niepełnosprawności intelektualnej ..................................... 43 2.3. Projekt waloryzacji ról społecznych ................................... 52 2.4. Kilka refleksji na temat dekonstrukcji teorii waloryzacji ról społecznych ........................................................... 57 2.5. Rzeczywiste czy konstruowane? Strefa społecznego porzucenia czy rezerwat? ................................................ 60    Rozdział 3.     Deprecjacja osób z niepełnosprawnością w dyskursie publicznym za pośrednictwem mediów  Dorota Podgórska-Jachnik .................................................... 65   3.1. Wprowadzenie ............................................................ 65 3.2. Sąd nad mediami czy wczesne ostrzeganie? .......................... 66 3.3. Aktualny kontekst społeczny dyskursu niepełnosprawności ....... 69 3.4. Co oznacza społeczne konstruowanie (pojęcia) niepełnosprawności? ..................................................... 71 3.5. Po co niepełnosprawni w mediach, czyli deprecjacja przez pominięcie ......................................................... 77 3.6. Deprecjacja poprzez stereotypy wizerunkowe ....................... 82 3.7. Deprecjacja przez uprzedmiotowienie osób z niepełnosprawnością a wizerunkowe korzyści z pokazywania twarzy filantropa ......... 90 3.8. Deprecjacja przez niekompetencję w opisie niepełnosprawności ..... 92 3.9. Gdy dobrze znaczy źle, czyli deprecjacyjny aspekt pomocy charytatywnej w mediach ............................................... 98 3.10. Otwarcie – zamiast zakończenia ....................................... 103  Rozdział 4.  O niemożliwej integracji społecznej osób niepełnosprawnych bez integracji systemowej sektorów polityki państwa. Analiza paradoksów prawnych i działań wdrożeniowych Ilona Fajfer-Kruczek ........................................................... 111   4.1. Wprowadzenie ............................................................. 111 4.2. Rola osoby niepełnosprawnej jako narzędzie identyfikowania problemu ............................................... 112 4.3. Przykładowe paradoksy w systemie prawnym i wdrożeniowym ..... 116 4.4. O sprzecznościach integracji społecznej i integracji systemowej ..... 120 4.5. Podsumowanie ............................................................ 122  Rozdział 5. Reorganizacja sieci szkół specjalnych – oszczędność, racjonalizacja przestrzeni, profesjonalizacja usług czy zwykła głupota?  Zenon Gajdzica, Joanna Iwińska ............................................ 124   5.1. Wprowadzenie ............................................................. 124 5.2. System edukacji specjalnej jako dobro ................................. 125 5.3. Finansowanie edukacji uczniow niepełnosprawnych – roszczenia i bariery ....................................................... 127 5.4. Oszczędności mimo wszystko, czyli o faktycznych przyczynach zmian ........................................................ 130 5.5. Podsumowanie ............................................................ 137   Rozdział 6.   Uczeń niepełnosprawny w reformowanej przestrzeni szkoły ogólnodostępnej. O realnych efektach radosnej twórczości legislacyjnej  Lucyna Legierska ............................................................... 139   6.1. Wprowadzenie ............................................................. 139 6.2. Reforma dla reformy – założenia podstawowe ........................ 141 6.3. O problemach konstruujących fikcję ................................... 143 6.3.1. Ograniczone etaty pracowników poradni ...................... 144 6.3.2. O zaradności nauczycieli tworzących pozór ................... 144 6.3.3. Relacje szkoła – rodzic ............................................ 145 6.3.4. Koordynator zespołu .............................................. 145 6.3.5. Tworzenie dokumentacji .......................................... 146 6.3.6. Kto w praktyce uczestniczy w diagnozie? ....................... 146 6.3.7. Zmęczeni nauczyciele ............................................. 147 6.3.8. Wsparcie nie idzie za uczniem ................................... 148 6.3.9. Niewiele zajęć dodatkowych w szkołach ........................ 149 6.3.10. Poradnia jako koło ratunkowe .................................. 150 6.3.11. Nieujawnione orzeczenia i opinie .............................. 150 6.3.12. Kogo zakwalifikować, a z kogo zrezygnować? ................ 151 6.3.13. Statystyczny rozkwit nauczania indywidualnego ............ 151 6.4. Podsumowanie ............................................................ 152   Rozdział 7. (Nie)przygotowanie zawodowe osób z niepełnosprawnością intelektualną Beata Cytowska ................................................................. 155   7.1. Wprowadzenie ............................................................. 155 7.2. Koncepcja badań własnych .............................................. 156 7.3. Analiza i interpretacja .................................................... 158 7.4. Podsumowanie ............................................................ 177   Rozdział 8   Strategia kształcenia osób niepełnosprawnych. Diagnoza pozoru Iwona Chrzanowska ........................................................... 178   8.1. Wprowadzenie ............................................................. 178 8.2. Liderzy kształcenia w Polsce? ............................................ 180 8.3. Analiza wyników sprawdzianów i egzaminów zewnętrznych uczniów pełnosprawnych i o specjalnych potrzebach edukacyjnych .............................................................. 181 8.4. Problemy edukacji dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością na terenie Łodzi i województwa łódzkiego ............................ 190 8.5. Podsumowanie ............................................................ 194     CZĘŚĆ 2. MIESZKANIEC REZERWATÓW. EGZEMPLIFIKACJE ..... 199  Rozdział 9   Dlaczego koniec edukacji nie jest początkiem integracji społecznej?     Osoby dorosłe z niepełnosprawnością intelektualną w lokalnej przestrzeni  Katarzyna Ćwirynkało ........................................................ 201   9.1. Wprowadzenie ............................................................. 201 9.2. Przeobrażenia społeczno-kulturowe a sytuacja dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną ................................... 204 9.3. Dążenia emancypacyjne ................................................ 207 9.4. Dążenia normalizacyjne ................................................ 211 9.4.1. Sytuacja mieszkaniowa .......................................... 212 9.4.2. Zatrudnienie ...................................................... 214 9.5. Podsumowanie ........................................................... 216   Rozdział 10    Kontrolująca funkcja systemu pomocy społecznej jako przeszkoda w osiąganiu niezależności życiowej przez dorosłe osoby z głębszą niepełnosprawnością intelektualną  Remigiusz Janusz Kijak ........................................................ 221   10.1. Wprowadzenie ........................................................... 221 10.2. Sprzeczna relacja pomocy i kontroli .................................. 222 10.3. Nakaz przyjęcia pomocy ................................................ 225 10.4. Pomoc narzucona i próg destabilizacji ............................... 228 10.5. Ubezwłasnowolnienie ................................................... 234 10.6. Rozczarowania i złudzenia na temat dorosłości osób niepełnosprawnych intelektualnie .................................... 236 10.7. Zamknięte drzwi – seksualność osób niepełnosprawnych intelektualnie ............................................................. 240 10.8. Podsumowanie ........................................................... 247   Rozdział 11  Respektowanie i egzekwowanie praw seksualnych osób z niepełnosprawnością – palący, nierozwiązany problem Zdzisława Janiszewska-Nieścioruk .......................................... 248   11.1. Walor subiektywnego i dynamicznego ujmowania zdrowia człowieka z niepełnosprawnością ..................................... 248 11.2. Przyczyny ograniczania seksualności i praw seksualnych ......... 250 11.3. Atrakcyjność fizyczna jako warunek atrakcyjności seksualnej i możliwości ekspresji seksualnych potrzeb .......................... 252 11.4. Stereotypy i uprzedzenia wobec seksualności osób z niepełnosprawnością .................................................. 254 11.5. Upośledzanie i uzależnianie seksualności – paternalizm rodziców i profesjonalistów ............................................ 258 11.6. Kontrowersje związane z partnerstwem, zawieraniem małżeństw i rodzicielstwem ............................ 260 11.7. Niedostatki rehabilitacji i edukacji seksualnej ....................... 263 11.8. Podsumowanie ............................................................ 269   Rozdział 12   Sposób porozumiewania się a miejsce osoby z uszkodzonym słuchem w zarezerwowanej przestrzeni społecznej  Urszula Bartnikowska ......................................................... 271   12.1. Wprowadzenie ............................................................ 271 12.2. Etap wczesnej interwencji ............................................... 272 12.3. Etap edukacji szkolnej ................................................... 273 12.4. Etap dorosłości ............................................................ 277 12.4.1. Dorosłość niedosłyszących .................................... 278 12.4.2. Dorosłość Głuchych ............................................ 279 12.5. Podsumowanie ............................................................ 281   Rozdział 13.   Założone a rzeczywiste funkcje terapii zajęciowej w domach pomocy społecznej dla osób z niepełnosprawnością intelektualną  Dorota Prysak ................................................................... 284   13.1. Wprowadzenie ........................................................... 284 13.2. Dramaturgia i dystans interakcyjny jako narzędzia rozumienia i interpretowania mechanizmów terapii zajęciowej ................ 285 13.3. Osadzenie terapii w koncepcji Ervinga Goffmana .................. 287 13.4. Terapia zajęciowa rezerwatem w instytucji totalnej ................ 288 13.4.1. Rezerwat fizyczno-materialny ................................. 290 13.4.2. Rezerwat psychiczny ............................................ 293 13.4.3. Rezerwat społeczno-kulturowy ............................... 294 13.5. Podsumowanie ........................................................... 297   CZĘŚĆ 3. POZA REZERWATEM ............................................ 299   Rozdział 14   Rezerwat z perspektywy agenta – o budowaniu, rozmywaniu i przekraczaniu granic rezerwatu  Dorota Kohut .................................................................... 301   14.1. Wprowadzenie ........................................................... 301 14.2. O budowaniu rezerwatu, czyli jak powstał Ośrodek ............... 302 14.3. O rozmywaniu granic, czyli konstruowaniu normalności ......... 305 14.4. O kształtowaniu zdolności wychowanków do przekraczania stereotypów wyznaczających obszary rezerwatów społecznych, czyli o wychowaniu i kształceniu ...................................... 308 14.5. Zamiast zakończenia .................................................... 311   Rozdział 15.   Normalizacja po polsku, czyli historia Kuby – niepełnosprawnego pracownika przedszkola, o którym pisano w gazecie  Patrycja Jurkiewicz ............................................................. 315   15.1. Wprowadzenie ............................................................ 315 15.2. Narodziny i wczesne dzieciństwo ...................................... 317 15.3. Pierwsze lata w Szkole Podstawowej Specjalnej nr 123 w Warszawie .............................................................. 319 15.4. Powiew zmian: zespół rewalidacyjno-wychowawczy w Przedszkolu Specjalnym nr 213 w Warszawie .................... 320 15.5. Nowy rozdział w życiu: asystent w grupach rewalidacyjno- -wychowawczych ........................................................ 322 15.6. Praca czy sztuka dla sztuki? ............................................ 324 15.7. Zamiast podsumowania ................................................ 326   Rozdział 16.    Próba wyjścia z rezerwatu. O paradoksach ukrytych w edukacji i rewalidacji osób niepełnosprawnych  Matylda Pachowicz ............................................................ 327   16.1. Wprowadzenie ........................................................... 327 16.2. Relacje społeczne w metaforze rezerwatu ............................ 328 16.3. O podłożu tworzenia się rezerwatów ................................. 328 16.4. Rezerwat ochronny zamiast getta .................................... 331 16.5. „Integracja za szafą” jako przykład rezerwatu ...................... 333 16.6. Rezerwat sztuki ......................................................... 336 16.7. Samostanowienie i samorealizacja ................................... 338 16.8. Wolność i konieczność bycia sobą .................................... 340 16.9. Autoportret mieszkańca rezerwatu ................................... 341 16.10. Wyjście ewakuacyjne z rezerwatu .................................... 343 16.11. O naszym wewnętrznym rezerwacie ................................. 345 16.12. Na zakończenie… plan wyjścia z rezerwatu ........................ 345   Bibliografia ......................................................................  Indeks rzeczowy ................................................................ 377 Indeks osób ...................................................................... 383 Noty o autorach................................................................. 389a ";"Pod tak intrygującym tytułem kryje się ważna praca dotycząca sytuacji, a właściwie usytuowania osób z niepełnosprawnością w przestrzeni publicznej, którą twórcy tej książki nazywają "rezerwatem".Rezerwat kojarzy nam się najczęściej z ograniczoną przestrzenią na której tworzymy warunki do życia gatunkom rzadkich zwierząt, którym grozi wyginięcie. W publikacji tej autorzy artykułów "rezerwatem" określają miejsca, np. dom, szkoły specjalne, świetlice integracyjne, zakłady pracy chronionej, gdzie osoby niepełnosprawne intelektualnie, z różnymi dysfunkcjonalnościami są instytucjonalnie oddzielone od świata osób pełnosprawnych. Oczywiście "rezerwatem" mogą być też fizyczne i psychiczne ograniczenia jednostki, które zamykają ją w specjalnej przestrzeni i skazują wręcz na wyobcowanie. W pierwszej części książki odnajdziemy kwestie, które sprzyjają powstawaniu rezerwatów. Tworzone są one, jak piszą Anna Makowska, Teresa Żółkowska, Dorota Podgórska-Jachnik czy Ilona Fajfer-Kruczek, na skutek z jednej strony nawarstwionych uprzedzeń, stereotypowego podejścia tak przez opiekunów jak i instytucji społecznych i obowiązujących rozwiązań prawnych, a także braku w tym zakresie spójnej polityki państwa.Autorzy opisują używając terminologii naukowej problemy, które osoby niepełnosprawne intelektualnie przeżywają w realu na co dzień. Szkoda, że nie dodano ich wypowiedzi na ten temat, jako osobistego komentarza. Bardzo ważny i potrzebny artykuł o "Respektowaniu i egzekwowaniu praw seksualnych osób z niepełnosprawnością palącym,nierozwiązanym problemem", wręcz się tego domaga. W Polsce traktowano te sprawy bardzo długo jako nieistniejące, nie leżące w sferze, którą trzeba rozpatrywać z punktu niezbędnych życiowych potrzeb osób niepełnosprawnych.Kolejną grupą spraw, które wymagają natychmiastowej rewizji, są rzeczywiste korzyści jakie niesie w sobie terapia zajęciowa. Jej wpływ na przywracanie społeczeństwu, w miarę normalnego funkcjonowania osoby niepełnosprawnej. Likwidacja rezerwatu jako takiego i zastąpienie go integracją opartą na zrównaniu osoby niepełnosprawnej w prawach z ogółem społeczeństwa. Barierami są tu, z jednej strony stereotypy i uprzedzenia tkwiące w polskim społeczeństwie, szczególnie na wsi i małych miasteczkach, gdzie niewiele się pod tym względem zmieniło. Osoba niepełnosprawna intelektualnie, to najczęściej dalej "głupek", którego przetrzymuje się w izolacji, pozbawia praw do wyartykułowania i realizacji własnych potrzeb życiowych i duchowych.Szkolnictwo specjalne też zostawia wiele do życzenia, a domy pomocy społecznej, to zgoła XIX-wieczne przybytki, gdzie panuje przemoc i kompletne lekceważenie praw ludzi niepełnosprawnych i starych. Oczywiście wszystko to zależy od ludzi pracujących w tych placówkach, ich wiedzy, praktyki, charakteru i zaangażowania. Nie pomoże w tym żadna ustawa czy przepisy, jeśli nie będą w nich zatrudnieni autentyczni wychowawcy, nauczyciele i terapeuci z prawdziwą charyzmą, autorytetem i doświadczeniem. Zabezpieczający i współtworzący podmiotowość osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także różnymi brakami funkcjonalnymi.W części czwartej mamy do czynienia z materiałem w którym autorzy artykułów starają się pokazać nam światełko w tym tunelu. Mimo wielu zmian na lepsze, ciągle jeszcze Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Ministerstwo Finansów i Ministerstwo Zdrowia, nie potrafią się porozumieć, co do potrzeb pracodawców i trybu funkcjonowania zakładów pracy chronionej. Po transformacji wiele z nich przestało istnieć. Utrzymujące się wysokie bezrobocie i bezmyślne likwidowanie 3 mln miejsc pracy, w trakcie wdrażania tzw. "Planu Balcerowicza", na trwale zamroziło tę kwestię, oddając ją w ręce "gry rynkowej".Chociaż niepełnosprawni mają do dyspozycji Biuro Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych, strony internetowe, bezpłatne porady prawne, to trzeba jasno sobie powiedzieć, że zrobiono niewiele dla wykluczenia z obiegu społecznego barier braku akceptacji osób niepełnosprawnych głównie przez pracowników urzędów i administracji rządowej i lokalnej - vide artykuł: "Pracownicy z chorobami psychicznymi niemile widziani", o likwidacji przez wojewodę małopolskiego Jerzego Millera Laboratorium Cogito Sp. z o.o., które od trzech lat prowadziło w Krakowie działalność konferencyjno-szkoleniową i zatrudniało 20 osób z niepełnosprawnością. W Laboratorium pracowały osoby z zaburzeniami psychicznymi, które skutecznie rehabilitowały się poprzez pracę. To wzorcowy podmiot ekonomii społecznej, ułatwiający powrót do funkcjonowania w społeczeństwie osobom z chorobą psychiczną. Takich spraw i sytuacji, gdy przyjrzeć się im z bliska w poszczególnych regionach kraju jest całe mnóstwo.Bez społecznej empatii i akceptacji udziału osób z niepełnosprawnością intelektualną w życiu społecznym, a także pomocy ze strony władz głównie lokalnych, książka ta będzie tylko teoretyczno-postulatywnym zbiorem artykułów naukowych. Mimo naukowego charakteru publikacji, brakuje mi tu chociażby spisu najważniejszych stron internetowych poświęconych niepełnosprawnym, instytucji, fundacji, zakładów pracy, w tym instytucji unijnych.Pamiętajmy też, że wyjście z "rezerwatu" osób z niepełnosprawnością umysłową, to test na społeczeństwo obywatelskie, świadome swoich obecnych celów, działań perspektywicznych i myślenia o przyszłości. To także test, który powinniśmy przeprowadzić na samych sobie. Gabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=17436&tx_ttnews[backPid]=3&cHash=af12a074a7  Redaktorzy serii przyjęli słuszne założenie, że w odniesieniu do osób niepełnosprawnych palące problemy są zlokalizowane w obszarach ich społecznego funkcjonowania, a konkretnie – w barierach blokujących podejmowanie i pełnienie przez te osoby podstawowych ról życiowych. Ograniczenia te zostały określone mianem rezerwatu przestrzeni publicznej, co bardzo dobrze odzwierciedla złożoność i współwarunkowanie barier integracji osób z niepełnosprawnością. [...]Książka posiada charakter innowacyjny, wynikający z przyjętych założeń analizy krytycznej oraz perspektywy metodologicznej. Poszczególne rozdziały obejmują większość najtrudniejszych problemów osób niepełnosprawnych w społeczeństwie polskim, demaskują ich konteksty kulturowe i prawne oraz wskazują kierunki konstruowania strategii ukierunkowanych na integrację poprzez przygotowanie do jej wymogów zarówno samych niepełnosprawnych, jak i osób bez takich obciążeń.Prof. dr hab. Maria Chodkowska     Zenon Gajdzica we wprowadzeniu wyjaśnia, że pojęcie rezerwatu odnosi się do Goffmanowskiego rozumienia monitorowanej i wyznaczanej granicami przestrzeni. W tym kontekście byłaby to przestrzeń określonych ról społecznych, nadawania statusu odbiorcy usług i świadczeń wsparcia. W takim rozumieniu przestrzeni publicznej jako elementu determinującego czy wręcz dyscyplinującego uważam temat jako niezwykle trafny i skłaniający do refleksji. [...]Zastosowane pojęcie „rezerwat” w tym znaczeniu świadczy też o tym, że autorzy chcą wyjść poza tradycyjne publikacje na temat niepełnosprawności. Ich zamiarem jest ukazanie przestrzeni publicznej jako pewnego rodzaju determinantów (niekoniecznie pozytywnych) decydujących o warunkach funkcjonowania osób z niepełnosprawnością. Przy powszechnym przekonaniu, iż osoby niepełnosprawne są coraz bardziej widoczne w przestrzeni publicznej, a ta z kolei stwarza im coraz bardziej optymalne warunki do społecznego funkcjonowania, zwrócenie uwagi, iż może być inaczej, jest cenną wartością tej publikacji. Mam tu na myśli przede wszystkim próbę ukazania determinującego obrazu nieporadnego, skazanego na pomoc niepełnosprawnego i „sielankowej” wizji sprzyjającego, tolerancyjnego, otwartego na inność społeczeństwa. Rezerwat ma tu zatem znacznie symboliczne i dobrze ilustruje wepchniecie osoby niepełnosprawnej w ramy wyobrażeń ludzi pełnosprawnych o tym, czym niepełnosprawność jest i jak osoba niepełnosprawna powinna funkcjonować. Prof. dr hab. Amadeusz Krause ";48.00;"Książka dostępna w wersji papierowej oraz elektronicznej - ebook.";;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, Format B5, Objętość 400 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa ze skrzydełkami. ";"ISBN serii 978-83-7850-173-2";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-179-4.jpg
"Wykłady z metodologiibadań empirycznych";"Dla studentów turystyki i rekreacji";"Henryk Grabowski";978-83-7850-170-1;;"Słowo wstępne     Książka powstawała w trzech etapach. Pierwszy polegał na sukcesywnym przygotowywaniu i udostępnianiu studentom I roku studiów magisterskich powielonych tez wykładów z metodologii pracy naukowej prowadzonych w roku akademickim 2010/2011 na kierunku turystyka i rekreacja w Wyższej Szkole Turystyki i Ekologii w Suchej Beskidzkiej. W drugim etapie tezy te, po skompletowaniu i adiustacji, zostały wydane w formie zwartej przez Wydawnictwo Uczelniane WSTiE w Suchej Beskidzkiej jako publikacja pt. Metodologia pracy naukowej. Tezy wykładów, prezentacje graficzne i pytania kontrolne dla studentów turystyki i rekreacji.    Interdyscyplinarny charakter kierunku studiów wymagał, aby zawarte w podręczniku informacje były na tyle ogólne, żeby mogły się przydać każdemu studentowi – niezależnie od seminarium magisterskiego, w ramach którego turystyka i rekreacja mogą być przedmiotem rozważań z punktu widzenia różnych dziedzin naukowego poznania. Zamieszczone na końcu każdego rozdziału pytania kontrolne miały umożliwić  studentom orientację w zrozumieniu i przyswojeniu treści przedmiotu – jako podstawy zaliczenia wykładów i ćwiczeń na zakończenie kursu.      Zachętą do pracy nad poprawioną i rozszerzoną wersją tej edycji było nie tylko zainteresowanie nią studentów turystyki i rekreacji, lecz także opinie Koleżanek i Kolegów, według których jej treść wykracza poza potrzeby magistrantów tego kierunku studiów. W rezultacie na treść niniejszej książki złożyły się podstawowe informacje z metodologii badań różnych dziedzin nauk empirycznych. Ze względu na to, że słuchaczami wykładów z tego zakresu byli studenci kierunku turystyka i rekreacja, przykłady ułatwiające zrozumienie przedstawionych treści dotyczą głównie tych dziedzin ludzkiej aktywności. Łatwo jednak – w zależności od przedmiotu badań empirycznych – zastąpić je innymi. Duża liczba zamieszczonych w książce ilustracji pochodzi z wykorzystywanych na wykładach prezentacji w programie PowerPoint. Pozostawione na każdej stronie szerokie marginesy są przeznaczone do robienia przez studentów własnych notatek, a zamieszczone tam lapidarne zapiski to przykład jak to robić. Mogą one również ułatwić powtarzanie i utrwalanie materiału. Wszystko to ma na celu dostarczenie adeptom badań naukowych względnie przystępnej i przyjaznej pomocy dydaktycznej. Ocena, czy i na ile mi się to udało, należy do Czytelników.  Henryk Grabowski   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Słowo wstępne        9Wykład 1Nauka, jej rozumienie, rodzaje i funkcje      11Rozumienie nauki w sensie treściowym, czynnościowym i potocznym • Nauki podstawowe i stosowane • Podział nauk ze względu na przedmiot badań • Nauki formalne i realne • Badania ciągłe i przekrojowe • Nauki nomotetyczne i idiograficzne • Funkcja deskryptywna, eksplanacyjna, prognostyczna i ingerencyjna naukiWykład 2Podział nauk ze względu na metody akceptacji założeń i wnioskowania      19Nauki aprioryczne i empiryczne • Wnioskowanie na drodze dedukcji i indukcji • Indukcja zupełna i niezupełna • Turystyka i rekreacja jako przedmiot badań interdyscyplinarnych Wykład 3Strategie badawcze w naukach empirycznych      25Badania ilościowe i ich pozytywistyczny rodowód • Zalety i wady badań ilościowych • Badania jakościowe, ich istota, przedmiot i metody • Strategia triangulacyjna jako szansa na przełamanie barier poznawczych świata natury i kulturyWykład 4Proces badawczy i jego etapy      33Postawienie problemu • Sformułowanie pytań • Przyjęcie hipotez • Określenie zmiennych i ich wskaźników • Dobór metod, technik i narzędzi badawczychWykład 5Metody doboru próby z populacji      39Nielosowe i losowe metody doboru próby z populacji, ich zalety i ograniczenia • Dobór oparty na dostępności badanych, celowy i kwotowy • Dobór losowy prosty, systematyczny, warstwowy i wielostopniowy • Dobór próby w badaniach jakościowychWykład 6Metody gromadzenia materiału empirycznego – obserwacja      47Obserwacja przypadkowa, doraźna i naukowa • Obserwacja naukowa bezpośrednia, pośrednia i inferencyjna • Zniekształcenia wyników obserwacji, ich źródła i sposoby zapobiegania • Zalety i ograniczenia obserwacji naukowejWykład 7Metody gromadzenia materiału empirycznego – eksperyment      55Eksperyment jako metoda weryfikacji hipotez • Techniki eksperymentalne jednej grupy, grup równoległych i eksperyment z rotacją • Eksperyment naturalny i laboratoryjny • Artefakty w badaniach eksperymentalnych • Moralne granice eksperymentuWykład 8Metody gromadzenia materiału empirycznego – sondaż diagnostyczny      63Kwestionariusze ankiet i wywiadów w badaniach sondażowych • Rodzaje badań sondażowych • Pytania kwestionariuszowe i ich rodzaje • Zasady budowy kwestionariuszy • Rola badań pilotażowych w sondażu diagnostycznym • Rzetelność i trafność badań sondażowychWykład 9Metody analizy źródeł – badania historyczne      71Przedmiot badań historycznych • Źródła historyczne i ich rodzaje • Autentyczność i wiarygodność źródeł historycznych • Znaczenie wiedzy pozaźródłowej • Wnioskowanie dedukcyjne i indukcyjne w badaniach historycznych • Rodzaje narracji historycznejWykład 10Analiza dokumentów      79Analiza zawartości, jej przedmiot i rodzaje • Pytania, hipotezy, wskaźniki zmiennych i ich operacjonalizacja w analizie zawartości • Identyfikacja zbiorowości generalnej i dobór jednostek do próby reprezentatywnej w analizie dokumentów • Kodowanie danych z analizy dokumentów, jednostki i skale ich pomiaruWykład 11Metody analizy i interpretacji danych – indukcja eliminacyjna      87Zależności przyczynowo-skutkowe i ich uwarunkowania • Kanony indukcji eliminacyjnej i ich zastosowania • Kanon jedynej zgodności, jedynej różnicy i zmian towarzyszących, ich zalety i ograniczenia w wykrywaniu związków przyczynowychWykład 12Metody analizy i interpretacji danych – indukcja statystyczna        95Statystyka opisowa i indukcyjna, ich rozumienie i zastosowania • Losowość jako warunek zastosowań teorii prawdopodobieństwa przy określaniu ryzyka błędu we wnioskowaniu na drodze indukcji niezupełnej • Weryfikacja hipotez za pomocą testu chi-kwadratWykład 13Analiza, interpretacja i prezentacja wyników badań      105Zniekształcenia wyników badań i ich źródła • Współczynnik humanistyczny w badaniach społecznych • Skala porządkowa, interwałowa i ilorazowa • Analiza ilościowa i jakościowa materiału empirycznego • Prezentacja liczbowa i graficzna wyników badań • Wnioski poznawcze i praktyczneWykład 14Zasady pisarstwa naukowego      115Jawność warsztatu badawczego jako imperatyw pisarstwa naukowego • Struktura prac naukowych i jej komponenty • Rzetelność, ścisłość,dokładność i zwięzłość tekstu naukowegoRekomendowana literatura      125";"    Rozprawa ma charakter akademickiego podręcznika z metodologii badań społecznych. Mimo dostępności na rynku wydawniczym wielu opracowań na ten temat niniejszy skrypt zasługuje na opublikowanie, gdyż Henryk Grabowski doskonale zna środowisko szkolnictwa wyższego, w tym najbardziej złożone problemy kształcenia na kierunkach masowych, a więc udostępnia młodzieży akademickiej kwintesencję wiedzy w powyższym zakresie. Całość jest znakomicie wyeksponowana edytorsko, co ułatwi skupienie się studentów na sprawach najważniejszych dla poprawności konstruowanych przez siebie projektów badawczych w paradygmacie badań empirycznych. Autor posługuje się metaforami, przykładami z praktyki w ramach przedmiotu studiów, toteż bardzo dobrze wspiera świadomość i potrzebę rzetelności prowadzenia przez dyplomantów własnych diagnoz.     Zaletami tego poradnika są klarowność języka i styl, logiczny układ treści i struktury całej rozprawy, końcowe pytania i kluczowe pojęcia. Ilustracje, schematy czy liczne przykłady pozwolą czytelnikom zmierzyć się z trudną materią z zakresu zarówno naukoznawstwa, jak i metodyki badań.  Wszystko to sprawia, że tekst staje się dla czytelnika przyjazny mimo wysokiej złożoności problemów, jakich dotyczy […]. Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego  Każdy czytelnik poszukujący zwięzłego, ale i wyczerpującego przewodnika w zakresu metodologii badań empirycznych powinien sięgnąć po nową propozycję wydawniczą autorstwa profesora Henryka Grabowskiego, pod tytułem „Wykłady z metodologii badań empirycznych. Dla studentów turystyki i rekreacji”.            Każdy czytelnik poszukujący zwięzłego, ale i wyczerpującego przewodnika w zakresu metodologii badań empirycznych powinien sięgnąć po nową propozycję wydawniczą autorstwa profesora Henryka Grabowskiego, pod tytułem „Wykłady z metodologii badań empirycznych. Dla studentów turystyki i rekreacji”. I niechaj tytuł nikogo nie zmyli, bo z pewnością okaże się ten podręcznik przydatny nie tylko dla studentów kierunków wymienionych w tytule. Ułatwi mianowicie także z pewnością zrozumienie tajników badań społecznych między innymi politologom, socjologom, specjalistom w obszarze nauk o dziennikarstwie, komunikacji społecznej czy bezpieczeństwie.            Henryk Grabowski jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym, a nie tylko teoretykiem, co w przypadku publikacji tego typu niestety jest jak dotąd rzadkością. Oznacza to, że posiada wiedzę praktyczną, a więc konieczne doświadczenie zawodowe, dzięki czemu ma świadomość jakiego i jak napisanego podręcznika potrzebują współcześni adepci nauk społecznych. Wie dlaczego stare edycje nie są atrakcyjne i straciły dla funkcjonalności. Bezbłędnie wykorzystuje tę wiedzę, dając odbiorcy dokładnie to, czego potrzebuje, aby poprawnie zaplanować oraz zrealizować projekt badawczy – pracę dyplomową czy artykuł do publikacji w punktowanym czasopiśmie naukowym. Autor dostosował swój wykład do oczekiwań studentów i wszystkich czytelników zainteresowanych praktycznym wykorzystaniem wiedzy do badań empirycznych. Pisze o skomplikowanych zagadnieniach w sposób jasny, przejrzysty i klarowny. Dzięki temu zrozumienie metodologii badań jest znacznie łatwiejsze.            Książka gorąco polecana czytelnikom składa się z czternastu wykładów. W ich ramach autor objaśnia podstawy naukowości. Bezwzględnie obnaża najczęściej popełniane nie tylko przez studentów, ale i przez naukowców błędy, dotyczące między innymi pojęcia indukcji czy dedukcji jako metody badania empirycznego. Wskazuje na możliwe do obrania strategie badawcze. Wymienia i tłumaczy na czym polegają ich mocne i słabe strony. Na doskonale dopasowanych przykładach wykazuje ich użyteczność w pewnych sytuacjach, a także bezużyteczność w innych. W związku z powyższym odbiorca zyskuje wiedzę co do tego jakie podejście wybrać w konkretnej sytuacji badawczej, to znaczy odpowiedź na pytanie jak przekraczać bariery poznawcze, aby w pełnej okazałości móc poznać przedmiot swoich badań.                Bardzo cenne, albowiem w przypadku lwiej większości publikacji ze sfery metodologii badań społecznych niesłusznie pominięte, są objaśnienia dotyczące przebiegu procesu badawczego. Henryk Grabowski pokazuje krok po kroku jak stworzyć projekt badawczy. Podpowiada jak postawić problem badawczy i sformułować adekwatne hipotezy, następnie dobrać metody, techniki, narzędzia. Wartościowe jest to, że w przypadku każdej z metod i technik uświadamia czytelnikowi ich właściwości. Nie stroni przy tym od ukazywania wszelkich towarzyszących im obciążeń. To użyteczne z uwagi na to, że z pewnością niejednemu odbiorcy pozwoli wystrzec się błędów metodologicznych w przyszłości.            Książka ta bez wątpienia przejawia znaczącą wartość merytoryczną i posiada klarowną strukturę. W następstwie jest wygodna w użyciu, pozwala na szybkie odnalezienie wybranych zagadnień opracowanych we wzorcowy sposób. Dodatkowo, autor opisał na marginesach i wyróżnił najważniejsze kwestie, dzięki czemu rzucają się one w oczy i łatwo je zapamiętać. Tekst ilustrują rozliczne wykresy, tabele, rysunki oraz wyróżnione graficznie przykłady. Ułatwiają one zrozumienie kolejno prezentowanych problemów. Pojęcia kluczowe, pytania kontrolne, rekomendowana literatura sprawiają natomiast, że książka ta jest funkcjonalna również w obliczu powtórek przed kolokwium czy egzaminem z metodologii lub dla osób pragnących rozwijać się w tym obszarze.            Podręcznik z zakresu metodologii badań społecznych przygotowany przez profesora Henryka Grabowskiego, pod tytułem „Wykłady z metodologii badań empirycznych. Dla studentów turystyki i rekreacji” zasługuje na uwagę zarówno tych czytelników, którzy interesują się wskazaną tematyką, jak i tych przed którymi stoi wyzwanie stworzenia projektu badawczego. To wartościowa pozycja. Imponujące jest zwłaszcza to, że autor zdołał objaśnić na jej kartach w sposób tak jasny, klarowny, zrozumiały – bez zbędnych upiększaczy – to, co w nauce i badaniach najważniejsze. I dlatego właśnie książkę tę gorąco poleca się nie tylko studentom.Książka jest dostępna na stronie Oficyny Wydawniczej "Impuls".Krzysztof Wróblewski http://www.konserwatyzm.pl/artykul/10421/henryk-grabowski-wyklady-z-metodologii-badan-empirycznych-dl     ";20.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.  ";"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 126 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-170-1.jpg
Pedeutologia;"Studium teoretyczno-pragmatyczne";"Jolanta Szempruch";978-83-7587-906-3;;"    Monografia dotyczy profesji nauczycielskiej i czynników ją warunkujących. Podejmowana w niej problematyka jest obecnie niezwykle istotna, ponieważ nauczyciel pełni strategiczną rolę w funkcjonowaniu i efektywności systemu edukacji. W trakcie zmian społecznych rola ta jest redefiniowana, zaś on sam staje ciągle wobec nowych wyzwań i zadań. Książka umożliwia Czytelnikowi zaznajomienie się z rozwojem pedeutologii jako ważnej subdyscypliny pedagogicznej, która w ostatnich latach dynamicznie się rozwija. Autorka w swych rozważaniach uwzględnia polską myśl pedeutologiczną, kierunki ewolucji pytań badawczych, związki pedeutologii z innymi subdyscyplinami pedagogiki, a także z innymi dyscyplinami naukowymi. Istotną perspektywą poznawczą czyni specyfikę pełnienia roli nauczyciela i jego skuteczność. Ową skuteczność rozpatruje m.in. przez pryzmat kształcenia, kompetencji i cech osobowych nauczyciela, rozwoju zawodowego i jego uwarunkowań, relacji z innymi podmiotami edukacyjnymi, a także poprzez ukazanie etycznego wymiaru zawodu. Prezentuje różnorodne koncepcje pedutologiczne porządkujące myślenie o nauczycielu, który w realizacji procesu dydaktyczno-wychowawczego ujawnia swoją indywidualność i talent pedagogiczny. Autorka koncentruje się na refleksji teoretycznej wiążącej się z podejmowaniem działań modernizacyjnych i innowacyjnych oraz na pragmatyce zawodu nauczyciela. W końcowej części pracy analizuje funkcjonowanie nauczyciela w warunkach zmian społecznych i edukacyjnych, wobec nierówności społecznych, wielokulturowości oraz potrzeby integracji społecznej.    Monografia adresowana jest do studentów, nauczycieli o różnym stażu pracy, przedstawicieli nadzoru pedagogicznego i władz oświatowych, placówek doskonalenia nauczycieli i osób, które poszukują wiedzy i aparatury pojęciowej dla rozumienia oblicza współczesnego nauczyciela i zmieniającej się szkoły.Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.***      Jolanta Szempruch dostrzega potrzebę formułowania i aktywizowania pytań o granice wychowawczej ingerencji i dynamikę zewnętrznych i zmieniających się warunków wychowania młodego pokolenia oraz funkcjonowania współczesnego nauczyciela. Na tym tle eksponuje potrzebę prognostycznego spojrzenia na zawód nauczyciela w procesie nieustających przemian i kształtowania umiejętności przeżyć emocjonalnych wspólnot uczących się. To autorskie podejście pozwala na ukazanie czytelnikom nowych projekcji działań nauczyciela o charakterze doradczym i twórczym oraz jego nowej roli w kształtowaniu umiejętności rozumienia przemian świata.   W takim ujęciu funkcji i zadań nauczycielskich będzie mogło się rodzić samodzielne konstruowanie wiedzy i tworzenia środowiska życia społecznego młodzieży, które wymagają otwarcia się na różne wzory kulturowe oraz właściwy wybór wartości z odwoływaniem się do myśli filozoficznej, psychologicznej i socjologicznej. Pedeutologia trafnie rozumiana jest przez autorkę jako dyscyplina wielokierunkowa pozwalająca na sytuowanie nauczyciela w czołówce procesów wychowania i kształtowania osobowości osób uczących się działających. Rozważania i projekcje zawarte w podręczniku będą służyły osobom studiującym i nauczycielom wszystkich szczebli kształcenia.Z recenzji prof. dr. hab. Czesława Banacha  Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski    ";;"Wstęp  Rozdział 1 Pedeutologia jako subdyscyplina pedagogiczna Rozdział 2 Kształcenie nauczycieli Rozdział 3 Kwalifikacje, kompetencje i cechy osobowe nauczyciela Rozdział 4 Rozwój zawodowy i doskonalenie nauczyciela Rozdział 5 Uwarunkowania rozwoju zawodowego Rozdział 6 Nauczyciel w relacjach podmiotowych Rozdział 7 Moralny wymiar zawodu nauczycielaRozdział 8 Nauczyciel w warunkach zmian społecznych i edukacyjnych  Zakończenie Bibliografia Indeks osób Indeks rzeczowy ";"Nauczyciel w procesie przemianCoraz częściej mówi się o kryzysie szkoły, która nie jest w stanie sprostać ani wymaganiom naszych czasów, ani oczekiwaniom młodzieży. W ślad za powszechnym rozczarowaniem systemami oświaty, możliwościami (a raczej ich brakiem), jakie otwierają się przed absolwentami, powszechnym upadkiem wartości, idzie niestety deprecjacja roli nauczyciela oraz jego osoby jako autorytetu, mentora.Nie można nie zauważać problemu, z jakim boryka się szkoła, nie można nie zauważać nauczycieli cierpiących na syndrom wypalenia zawodowego, nauczycieli-pasjonatów, którzy zamiast uczyć spędzają czas na wypełnianiu kolejnych dokumentów, nauczycieli rozpaczliwie próbujących utrzymać cały etat dzięki zdobyciu kolejnej specjalizacji. Dlatego też tak ważne i potrzebne są publikacje zajmujące się problemami nauczycieli, ich edukacją, a także codzienną pracą. Wszak nauczyciel bierze czynny udział w kształtowaniu jednostki ludzkiej, pełnoprawnego obywatela, członka społeczności, dlatego też jego rola jest nieoceniona. Konieczne jest jednak dokonanie przez środowisko nauczycielskie pewnego przewartościowania, otwarcia się na nowe rzeczy, w tym nowe technologie, a także zaakceptowania nieuchronnych zmian w polskiej szkolnej rzeczywistości. Publikacja Jolanty Szempruch, doktora habilitowanego i profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu w Kielcach oraz Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie, jest wyrazem głębokiej troski o warunki funkcjonowania współczesnego nauczyciela. Pedeutologia. Studium teoretyczno-pragmatyczne, opublikowane nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS, to publikacja stanowiąca istotne wsparcie nie tylko dla dyrektorów szkół, rad pedagogicznych czy samych nauczycieli, ale także dla tych wszystkich osób, które w nauczaniu chcą się realizować, które swoją przyszłość zawodową wiążą właśnie z polską szkołą.Tytułowa pedeutologia to nauka o nauczycielu, wychowawcy. To subdyscyplina pedagogiczna, zajmująca się zagadnieniami związanymi z pracą nauczyciela, m.in. doborem kandydatów do zawodu, osobowością nauczyciela, jego rozwojem zawodowym, a także warunkami tego rozwoju. Autorka w ośmiu rozdziałach przedstawia wszystkie aspekty składające się na to zagadnienie, szczegółowo je omawiając, powołując się przy tym na wypowiedzi znanych w środowisku naukowym postaci.Z publikacji możemy dowiedzieć się, jak kształtował się zawód nauczyciela i jakim podlegał przemianom, poznamy przedmiot zainteresowań pedeutologii, trzy stadia refleksji pedentologicznej, a także związki pedeutologii z innymi naukami (m.in. z psychologią, filozofią czy socjologią wychowania).Rozdział drugi stanowi próbę identyfikacji różnych doktryn, koncepcji i tendencji dotyczącej kształcenia nauczycieli, a także odpowiedzi na pytanie: jak kształcić nauczycieli, aby umieli sprostać wyznaczonym im dzisiaj i w przyszłości zadaniom? W kolejnym rozdziale autorka podjęła się zdefiniowania zawodu nauczyciela, a także analizy jego kwalifikacji zawodowych, niezbędnych do skutecznej realizacji funkcji szkoły. Szempruch zauważa, że w toku zmian regulacji prawnych nauczyciel został ograniczony w swej kreatywności oraz możliwościach kształtowania przestrzeni wykonywania pracy, wtłoczony w sztywne ramy procedur oraz pracy nastawionej na zadaniowość i standaryzację usług. Autorka wspomina również o trwającym od lat sporze dotyczącym kompetencji współczesnego nauczyciela.Rozdział czwarty porusza zagadnienia dotyczące rozwoju zawodowego oraz doskonalenia nauczycieli, poczynając od zawodowego startu, poprzez fazy rozwoju zawodowego, po podnoszenie kwalifikacji pracowniczych, niezbędnych do satysfakcjonującego i zgodnego z oczekiwaniami spełniania zadań zawodowych. Kolejny rozdział stanowi niejako rozwinięcie poprzedniego, traktuje bowiem o uwarunkowaniach rozwoju zawodowego.Nauczyciel w relacjach podmiotowych stanowi temat rozdziału szóstego, w którym Szempruch zajmuje się nauczycielem i uczniem w relacjach podmiotowych oraz dialogu edukacyjnym, a także relacjami pomiędzy nauczycielem a rodzicami. Niezwykle cenny w kontekście wspomnianego upadku wartości jest rozdział siódmy, dotyczący moralnego wymiaru zawodu nauczyciela. Problematyka ta jest rozpatrywana z punktu widzenia etyki, filozofii, aksjologii, socjologii, a także psychologii i pedagogiki. Autorka podkreśla, że wartości stanowią podstawę działań pedagogicznych, są źródłem celów kształcenia, porusza ponadto kwestię odpowiedzialności nauczyciela. Rozdział ósmy, ostatni, obejmuje tematykę związaną z osobą nauczyciela w warunkach zmian społecznych i edukacyjnych.Książka Pedeutologia. Studium teoretyczno-pragmatyczne to nieoceniona z punktu widzenia kształtowania się osobowości i świadomości nauczyciela pozycja. Autorka daje możliwość prześledzenia zmian, jakie na przestrzeni lat zachodziły w oświacie, nacisk kładąc na osobę nauczyciela i rolę, jaką odgrywa on w systemie edukacji. Napisana przystępnym językiem publikacja posiada przejrzysty układ, dzięki któremu szybko odnajdziemy interesujące nas treści. Z uwagi na fakt, iż do lektury będziemy z pewnością wracać wielokrotnie, to zdecydowany atut książki (poza wartością merytoryczną, oczywiście). Szempruch nie tylko zgłębia zagadnienia dotyczące pedeutologii, ale daje też punkt wyjścia do własnych przemyśleń, dyskusji i – mam nadzieję – impuls do doskonalenia swojego warsztatu oraz pracy nad własnymi postawami.Justyna Gulźródło: http://www.granice.pl/recenzja,pedeutologia--studium-teoretyczno-pragmatyczne,10240  Wszelkimi zagadnieniami dotyczącymi zawodu nauczyciela zajmuje się pedeutologia. Owo ogólne pojęcie koncentruje się wokół nauczycielskiej osobowości, uzdolnień i autorytetu, kształcenia, predyspozycji kandydatów, etyki zawodowej oraz funkcji społecznej. Ponieważ nauczyciel odgrywa zasadniczą rolę w nauczaniu i wychowaniu, zrozumiałym jest, że staje się on obiektem powszechnego zainteresowania oraz – niestety – często nieuzasadnionej krytyki. Oddana do rąk czytelnika Pedeutologia. Studium teoretyczno-pragmatyczne ma na celu obiektywne przedstawienie psychospołecznego wymiaru zawodu nauczyciela wraz z jego kompetencjami i twórczą pracą.Praca monograficzna Jolanty Szempruch została podzielona na osiem rozdziałów, w których obok osobistych przemyśleń autorki znalazły się refleksje wielu innych naukowców (liczba przytoczonych w publikacji nazwisk wskazuje na szerokie opracowanie zagadnienia). W każdym z rozdziałów omówiono jeden z istotnych aspektów. Tak więc, począwszy od ogólnego spojrzenia na pedeutologię jako subdyscyplinę pedagogiczną, czytelnik poznaje różne koncepcje kształcenia i doskonalenia nauczycieli, ma okazję ustosunkować się do zmian dotyczących ich kwalifikacji, kompetencji oraz cech osobowych, dane jest mu poznać uwarunkowania rozwoju zawodowego, a także relacje podmiotowe wraz z dialogiem edukacyjnym. Istotną sprawą jest również spojrzenie na moralny wymiar nauczycielskiego zawodu oraz szybko następujące zmiany społeczne i edukacyjne. Teoretyczne zagadnienia poruszone w publikacji w pełni odpowiadają działaniom praktycznym oraz systematycznie prowadzonym badaniom naukowym.Pedeutologia. Studium teoretyczno-pragmatyczne to lektura obszerna i specjalistyczna. Zaadresowana do nauczycieli, pedagogów, wychowawców, przedstawicieli nadzoru pedagogicznego oraz władz oświatowych, bez wątpienia spotka się z ich zainteresowaniem. Zastosowany w lekturze warsztatowy język przekazu zostanie z pewnością zrozumiany przez specjalistów. Pomocą służą dokładnie opisane ryciny, tabelki, wyliczenia, grafiki przedstawiające osoby zasłużone dla rozwoju oświaty, przypisy, obszerna polsko- i obcojęzyczna bibliografia oraz uszeregowany w porządku alfabetycznym indeks osobowy i rzeczowy. Treści szczególnie warte zapamiętania zapisano w ramkach. Na końcu każdego rozdziału znalazły się problemy do dyskusji. Publikacja warta jest uwagi. Zarówno specjalistom z dziedziny oświaty, jak i przeciętnemu czytelnikowi pomoże ona w zrozumieniu wielu zjawisk edukacyjnych oraz pogłębi szacunek dla wychowawczej pracy nauczyciela. Dodał/a recenzję: Danuta Szelejewska źródło: http://www.granice.pl/recenzja,pedeutologia--studium-teoretyczno-pragmatyczne,7672  Jolanta Szempruch dostrzega potrzebę formułowania i aktywizowania pytań o granice wychowawczej ingerencji i dynamikę zewnętrznych i zmieniających się warunków wychowania młodego pokolenia oraz funkcjonowania współczesnego nauczyciela. Na tym tle eksponuje potrzebę prognostycznego spojrzenia na zawód nauczyciela w procesie nieustających przemian i kształtowania umiejętności przeżyć emocjonalnych wspólnot uczących się. To autorskie podejście pozwala na ukazanie czytelnikom nowych projekcji działań nauczyciela o charakterze doradczym i twórczym oraz jego nowej roli w kształtowaniu umiejętności rozumienia przemian świata. W takim ujęciu funkcji i zadań nauczycielskich będzie mogło się rodzić samodzielne konstruowanie wiedzy i tworzenia środowiska życia społecznego młodzieży, które wymagają otwarcia się na różne wzory kulturowe oraz właściwy wybór wartości z odwoływaniem się do myśli filozoficznej, psychologicznej i socjologicznej. Pedeutologia trafnie rozumiana jest przez autorkę jako dyscyplina wielokierunkowa pozwalająca na sytuowanie nauczyciela w czołówce procesów wychowania i kształtowania osobowości osób uczących się działających. Rozważania i projekcje zawarte w podręczniku będą służyły osobom studiującym i nauczycielom wszystkich szczebli kształcenia. Z recenzji prof. dr. hab. Czesława Banacha";49.80;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, Format B5, ";"Objętość 386 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-906-3.jpg
"Prasa jako medium edukacyjne";"Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych";"Edyta Zierkiewicz";978-83-7850-373-6;;"     Książka Edyty Zierkiewicz to dojrzałe i wielostronne studium dotyczące ważnego społecznie i bardzo interesującego naukowo fenomenu edukacyjnej funkcji prasy (i szerzej kultury) popularnej, w recenzowanej pracy badane na przykładzie konstruowania dyskursu choroby (rak piersi). Analizy autorki są wielostronne, interdyscyplinarne, a mimo to udało jej się zachować wyraźną i bardzo klarowną formę narracji pozwalającą na niezakłóconą i niemal linearną, systematycznie prowadzoną przez strukturę tekstu lekturę. (…) Jest to ważne i poznawczo bardzo interesujące studium dyskursu medialnego jako dyskursu pedagogicznego, informacyjnie i interpretacyjne „gęste od znaczeń” i otwierające wiele nowych perspektyw badawczych. Prof. dr hab. Tomasz Szkudlarek, Uniwersytet Gdański  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Wstęp        9Rozdział 1. Teoretyczne ramy analizy prasy kobiecej       131.1. Konstruktywizm społeczny i teoria reprezentacji – uzasadnienie wyboru podejścia teoretycznego do badańnad przekazami medialnymi       141.2. Media w dyskursie pedagogicznym. Edukacyjny potencjał mediów       241.3. Prasa kobieca w perspektywie edukacyjnej       281.4. Promocja zdrowia i medyczna edu-rozrywka w przestrzenipopularnych czasopism i innych mass mediach       41Rozdział 2. Ramowanie problematyki zdrowotnej w czasopismach kobiecychjako perspektywa metodologiczna. Założenia badań własnych       552.1. Definiowanie ramowania w obrębie nauk społecznych       552.2. Organizacja badań własnych       722.2.1. Charakterystyka materiału empirycznego       742.2.2. Cel, przedmiot i pytania badawcze       782.2.3. Przebieg badań własnych       79Rozdział 3. Spoglądanie na chorobę przez pryzmat nauki jako główny sposób ramowania raka piersi w artykułach medycznychw prasie kobiecej       913.1. Epidemia, artefakt czy moda? Krytyczne komentarze na temat liczby prasowych doniesień dotyczących raka piersi       923.2. Rak piersi jako jednostka chorobowa. Medyczne wizerunki schorzenia      1023.2.1. Definiowanie zagrożenia: niegroźne guzki w piersi a rak      1073.2.2. Płeć żeńska jako główny czynnik ryzyka      1133.2.3. Reprezentacje badań mammograficznych w prasie kobiecej      1203.2.4. Mastektomia – najlepszy sposób (ka)leczenia kobiet      1393.2.5. Rekonstrukcja piersi czy kobiecości?      150Rozdział 4. Społeczne światy raka piersi. Konstruowanie wizerunków lekarzyi ich potencjalnych pacjentek w artykułach medycznych      1594.1. Reprezentacje ekspertów ds. zdrowia kobiet      1604.2. Strategia zwiększania edukacyjnego oddziaływania mediów, czyli znane osoby jako rzecznicy choroby      1704.3. Zdrowe kobiety w obliczu zagrożenia      1744.3.1. Między upełnomocnieniem aktywnej pacjentki a krytyką(ogółu) kobiet      1774.3.2. Piękne i/bo zdrowe – ramowanie raka piersi na fotografiach prasowych      192Rozdział 5. Doświadczanie raka. Osobiste narracje chorobyversus produkty medialne      2015.1. Definiowanie (auto)patografii      2055.2. „Prawda” osobista i legitymizacje „prawdziwości” w osobistych opowieściach      2105.3. Nurt pseudobiograficzny w prasie kobiecej      2145.3.1. Definiowanie patografii prasowych      2155.3.2. Rola i znaczenie patografii publikowanychw czasopismach      2205.3.2.1. Rozwój gatunku w mediach amerykańskichRys historyczny      2215.3.2.2. Tendencje w obrębie polskich historii z życia Amazonek      228Rozdział 6. „Wizerunek jako choroba”. Ramowanie raka piersi jako indywidualnego doświadczenia w prasie kobiecej      2336.1. Osobisty kryzys w reportażach z życia zwykłych Amazonekna tle porównawczym      2356.2. Narracja restytucji – echo biomedycyny?      2496.3. Od cierpienia do radzenia sobie – ramowanie transformacjibohaterki opowieści      2626.4. Ramowanie sukcesu (medycyny) w patografiach przez metaforymilitarne i sportowe oraz fotografie      275Rozdział 7. Ramy operujące wewnątrz artykułów medycznych i w reportażach oraz ich kulturowe archiwa. Próba syntezy      2857.1. Zjawisko medykalizacji jako kulturowe archiwum ram dla artykułów medycznych      2867.2. Zjawisko biouspołecznienia jako archiwum ram dla reportażyna temat przeżywania choroby      2977.3. Pakunki ram – zestawienie głównych sposobów ujmowania problematyki raka piersi w prasie kobiecej      309Rozdział 8. Identyfikowanie efektów ramowania w wypowiedziachczytelników prasy kobiecej      3378.1. Docieranie do indywidualnych interpretacjii społecznych znaczeń kulturowych reprezentacji raka piersiprzez wywiady fokusowe      3388.1.1. Edukacyjna wartość artykułów medycznych w opiniachczytelników      3428.1.2. Wychowawcze znaczenie reportaży prasowych z życiaAmazonek dla czytelników      3618.2. Dominujące, wynegocjowane i opozycyjne stanowiskawobec reprezentacji choroby w mediach. Próba oceny efektywnościoddziaływania wybranych sposobów ramowania raka piersiw prasie kobiecej      381Zakończenie      409Bibliografia      423Aneks      457Wykaz rysunków, tabel i wykresów      495";" Najwięcej uwagi autorka poświęciła relacjom istniejącym pomiędzy świadomością kobiet na temat raka piersi a szeroko pojętym dyskursem medialnym. Ukazała różne sposoby społecznego reagowania na zawartość tego dyskursu. Zdecydowanie najciekawsze, bo najbardziej zaskakujące są zestawienia teorii z praktyką.            Książka autorstwa Edyty Zierkiewicz pod tytułem „Prasa jako medium edukacyjne. Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych” stanowi niezwykle ważną odpowiedź na karierę raka piersi w mediach publicznych i komercyjnych. Uzmysławia nam wszystkim – a nie tylko kobietom nim zagrożonym – fakt istnienia interesujących zależności pomiędzy tą chorobą, w szczególności nastawieniem do niej polskiego społeczeństwa a przesyceniem treści medialnych obecnych w dyskursie tą tematyką. W konsekwencji stanowi ona nie tylko wartościowe pod względem edukacyjnym dzieło – uświadamia, gdzie można znaleźć wartościowe dane, a gdzie karmią nas kłamstwem, ale i również cenne źródło inspiracji dla czytelników chcących się nauczyć prowadzenia badań empirycznych właściwych z metodologicznego punktu widzenia.Edyta Zierkiewicz w swej pracy uzmysławia czytelnikom jakość edukacyjnego potencjału prasy kobiecej. Uwzględnia wiele różnych tytułów z rozmaitych dziedzin. Dzięki temu wyniki jej badania są całościowe, reprezentatywne i nie można im zarzucić wybiórczego charakteru. Czytelnik z pewnością doceni również to, że badaczka w ramach każdego z prezentowanych omówień wykazała się dociekliwością przejawiającą się w poszukiwaniu wad i zalet kolejnych ujęć, wyszczególnień szans i zagrożeń. Nie daje wyrazu – dostrzegalnemu u wielu naukowców – dążeniu do bezmyślnego potwierdzenia hipotez, wbrew nasuwającym się kontrargumentom. Przykładowo wykazuje dydaktyczne słabości oraz ograniczenia wpisane w przekaz medialny. Uwagi te są nieocenione dla kolejnych badaczy chcących podjąć się badań mających za przedmiot przedstawienia raka piersi.            Najwięcej uwagi autorka poświęciła relacjom istniejącym pomiędzy świadomością kobiet na temat raka piersi a szeroko pojętym dyskursem medialnym. Ukazała różne sposoby społecznego reagowania na zawartość tego dyskursu. Zdecydowanie najciekawsze, bo najbardziej zaskakujące są zestawienia teorii z praktyką. Stanowią one rezultat eksploatacji zebranego samodzielnie przez Edytę Zierkiewicz materiału empirycznego i zinterpretowanie go z obranego na początku pracy i porządnie omówionego stanowiska, jakim jest konstruktywizm społeczny.            Na baczną uwagę odbiorców zasługuje i to, że książka została napisana z pedagogicznej perspektywy. Okazała się ona kluczowa w ocenie kulturowych przedstawień raka piersi. Efekty badania są dzięki temu znacznie bardziej rozbudowane i dotykają większej ilości społecznie ważnych aspektów, aniżeli badania inicjowanie przez medioznawców czy kulturoznawców. Wyłania się z nich wszakże niesłychanie interesująca analiza aspektów psychologicznych obecnych w różnych tytułach. Pasjonujące jest z kolei dostrzeganie w nich podobieństw i różnic w odniesieniu do różnych zagadnień towarzyszących rozmowie czy pisaniu o chorobie.            Na kartach publikacji odnajdzie czytelnik więc raport z rzetelnie przeprowadzonych badań. Autorka opanowała wszakże do perfekcji warsztat pisania oraz posługiwania się: metodami, technikami i narzędziami badawczymi. Pokazowo posłużyła się swoim imponującym warsztatem naukowym oraz pisarskim. Początkujący naukowcy z pewnością mogą się wiele od Edyty Zierkiewicz nauczyć. I pod tym względem jest go godna polecenia praca nawet dla tych, których nie interesuje bezpośrednio dyskurs medialny, rak piersi, kulturowe fenomeny, kulturowe prezentacje oraz ich badanie. Pokazuje bowiem w jaki sposób porządnie zrealizować proces badawczy, aby uzyskać wartościowe i merytoryczne wyniki pracy.            Edyta Zierkiewicz w swej znakomitej pod wszystkimi względami książce pod tytułem „Prasa jako medium edukacyjne. Kulturowe reprezentacje raka piersi w czasopismach kobiecych” daje czytelnikowi wgląd w problematykę raka piersi widzianą w prasie. Identyfikuje strategie, uzmysławia ich potencjał, czyniąc swe dzieło użytecznym źródłem wiedzy nie tylko dla dziennikarzy chcących pisać o tej chorobie, ale i dla badaczy. Pokazuje w konsekwencji jak wzorcowo badać dyskurs medialny. Obrazowo uświadamia swoich odbiorców jak owocnie korzystać z potencjału pedagogicznej perspektywy. Z tych właśnie powodów jest to monografia godna uwagi i z pewnością niesłychanie inspirująca. Dlatego gorąco się ją poleca. źródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/10497/edyta-zierkiewicz-prasa-jako-medium-edukacyjne-kulturowe-rep  Idea (i istota) książki z pewnością przekracza istniejące dotąd w Polsce, zarówno na płaszczyźnie popularnej świadomości, jak i w obszarze badań naukowych, dyskursy myślenia o nowotworze piersi. Już to samo w sobie nadaje jej w pewnym stopniu walor wyjątkowy. W epoce, w której dyskurs skrajnej medykalizacji (i redukcji człowieka do medycyny) przeplata się z alternatywnymi pedagogikami zdrowia, a jednocześnie choroba jest z jednej strony mistyfikowana, a z drugiej strony – pozbawiona wszelkiej tajemniczości i mistyki (a także punktem wyjścia tworzenia „gorszych Innych”, a niekiedy i „lepszych Innych”) książka Edyty Zierkiewicz stanowi swoistą krystalizację współczesnych dyskusji na te tematy, a raka piersi w szczególności. Należy więc zdecydowanie pozytywnie ocenić zamysł i ideę całej pracy. Trudno również nie zauważyć, że wpisuje się ona w nurt pedagogiki emancypacyjnej, krytycznej, pedagogiki w działaniu i, najogólniej mówiąc, pedagogiki zorientowanej na wartości. Książka ta nie zawiera przy tym, pozytywistycznej, beznamiętnej diagnozy, lecz jest także przepojona pasją pedagogiczną. W ten sposób wnosi ona niewątpliwie wkład do polskich nauk o edukacji. Dr hab. Agnieszka Gromkowska-Melosik, prof. Uniwersytetu Adama MickiewiczaKsiążka Edyty Zierkiewicz to dojrzałe i wielostronne studium dotyczące ważnego społecznie i bardzo interesującego naukowo fenomenu edukacyjnej funkcji prasy (i szerzej kultury) popularnej, w recenzowanej pracy badane na przykładzie konstruowania dyskursu choroby (rak piersi). Analizy autorki są wielostronne, interdyscyplinarne, a mimo to udało jej się zachować wyraźną i bardzo klarowną formę narracji pozwalającą na niezakłóconą i niemal linearną, systematycznie prowadzoną przez strukturę tekstu lekturę. (…) Jest to ważne i poznawczo bardzo interesujące studium dyskursu medialnego jako dyskursu pedagogicznego, informacyjnie i interpretacyjne „gęste od znaczeń” i otwierające wiele nowych perspektyw badawczych. Prof. dr hab. Tomasz Szkudlarek, Uniwersytet Gdański  ";60.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-373-6.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 4";"Konteksty rozwojowe i wychowawcze";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-515-0;;"Tom 4 serii Edukacja małego dziecka otwiera kolejne opracowania poświęcone szeroko rozumianej problematyce edukacji, wychowania i wsparcia dziecka w toku jego życia na poszczególnych etapach rozwoju. W tomie zostały poruszone zagadnienia związane ze wspomaganiem rozwoju i uczenia się dziecka. Opracowania zostały podzielone na dwie części: pierwszą zatytułowaną Wspomaganie rozwoju i uczenia się małego dziecka i część drugą: Konteksty wychowawcze – ku pedagogice współbycia. Artykuły prezentują rozważania teoretyczne, jak i empiryczne z zakresu kształcenia ogólnego dziecka w wybranych obszarach jego rozwoju poznawczego lub społecznego.    Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)  ";;"Wprowadzenie        9WSPOMAGANIE ROZWOJU I UCZENIA SIĘ MAŁEGO DZIECKA Anna Mikler-Chwastek Wspomaganie rozwoju dzieci w wieku niemowlęcym i poniemowlęcymZasady, szanse i trudności       15Katarzyna Nadrowska Pięciolatki w cieniu sześciolatków czy sześciolatki w cieniu pięciolatków – zagrożenia rozwoju starszych przedszkolaków       35Agnieszka Olechowska Współcześnie stosowane metody pomocy dzieciom z trudnościami rozwojowymi. Doniesienie z ogólnopolskich badań sondażowych       59Zofia Remiszewska Dwie edukacje małego dziecka       73Marzena ŻółcikPotrzeba wyróżniania sukcesów szkolnych uczniów z trudnościami w uczeniu się       93Michaela Vaňová Rozvíjanie sociálnych zručností žiakov mladšieho školského veku      109Mateusz WarchałPsychoedukacja jako forma wspierania rozwoju ucznia niedostosowanego społecznie –ujęcie systemowe      135Joanna Skibska Dziecko z nadpobudliwością psychoruchową i deficytem uwagi – najważniejsze problemy oraz sposoby postępowania      145KONTEKSTY WYCHOWAWCZE – KU PEDAGOGICE WSPÓŁBYCIA Gabriela Kapica Edukacyjne bariery kreatywności młodszych uczniów      169Urszula SzuścikSztuka i twórczość dziecka w kontekście jego rozwoju i wychowania estetycznego      191Mirosława Zalewska-PawlakRadość dzieciństwa zagrożona – problemy wczesnej edukacji estetycznej      203Współbycie interpersonalne dzieci i dorosłych jako fenomen i zadania edukacjiBliżej pedagogiki współbycia      213Hana LukášováMożliwości i zagrożenia dla jakości życia dzieci na etapie edukacji wczesnoszkolnej      229Barbara Chojnacka-SynaszkoRodzice dzieci w młodszym wieku szkolnym w roli (nie)wymagającychodbiorców informacji o uczniowskich osiągnięciach szkolnych      257Kinga Kuszak Językowy obraz współczesnej rodziny – na przykładzie wypowiedzi uczniów w młodszym wieku szkolnym      277Małgorzata Bortliczek Od edukacji dorosłych do kreowania potrzeb dziecka – świat potrzeb dzieckaw językowym obrazie reklam      295Jitka Oravcová Úloha modelov a vzorov v procese výchovy      319Natalia Maria Ruman Wychowanie religijne w edukacji małego dziecka      341Informacja o autorach      36";-;34.00;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 368 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-515-0.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 6";"Wybrane obszary aktywności";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-496-2;;"W tomie 6. Edukacji małego dziecka pt. Wybrane obszary aktywności kontynuowane są zagadnienia dotyczące pracy pedagogicznej z dzieckiem w wieku przed- i wczesnoszkolnym, są w nim zaprezentowane również autorskie poglądy i/lub wyniki cząstkowych badań prowadzonych w tym zakresie.  Pracę otwiera część zatytułowana Aktywność językowa i literacka, w której zaprezentowano autorskie rozwiązania w zakresie wczesnodziecięcej nauki czytania, wspomagania rozwoju mowy małego dziecka przez piosenkę, literaturę dziecięcą (bajkę i baśń), swobodną twórczość literacką czy naukę języków obcych. Autorzy poszczególnych tekstów podejmują także próbę wskazania nowych strategii edukacyjnego działania ze szczególnym uwzględnieniem refleksyjności i myślenia krytycznego wobec „poszukiwania, tworzenia i zmiany” zarówno w aktywności dziecka, jak i nauczyciela. W kolejnej części – Aktywność matematyczno-przyrodnicza – zawarto opracowania nawiązujące w swych założeniach do koncepcji dyskursu szkolnego, zgodnie z którą rozwiązywanie różnego typu zadań, w tym także matematycznych, oparte na komunikacji między dziećmi oraz między dziećmi i nauczycielem może w znaczący sposób poprawić jakość i szybkość nabywania przez nie umiejętności i wiadomości. Przywołane w artykułach badania prowadzone nad procesem komunikacji wskazują jednak, iż często przebiega on w sposób nieudolny. Komunikaty werbalne kierowane przez nauczyciela do uczniów wymagają najczęściej jedynie reprodukcji nabytej wiedzy bądź są rozkazami, zakazami i żądaniami. W toku zajęć to nauczyciel wyznacza najczęściej prawie wszystkie formy aktywności dzieci, będąc zarazem osobą najbardziej aktywną werbalnie, przyczyniając się tym samym do ograniczenia wychowanków w sferze komunikacji.Trzecia część tomu – Aktywność artystyczna – obejmuje opracowania skupiające się na kwestiach wspierania różnych form aktywności artystycznej dzieci w wieku przed- i wczesnoszkolnym – muzycznej, ludowej czy teatralnej, z uwzględnieniem rozwiązań i doświadczeń zagranicznych. Ważnym wątkiem podjętym również w artykułach zawartych w tej części jest problem edukacyjnych barier kreatywności młodszych uczniów, sprowadzających się najczęściej do: faworyzowania transmisyjnej strategii kształcenia preferującej bierność uczniów; pomijania ich konfliktu poznawczego, czyli emocjonalnego zaangażowania w postaci zaciekawienia i fascynacji; rywalizacji zamiast kooperacji i współdziałania; braku okazji do organizowania kooperatywnego uczenia się, do współpracy, współdziałania oraz odpowiedzialności za podejmowane zadania; osoby nauczyciela-wychowawcy oraz niedostosowania metod i form kształcenia do właściwości i potrzeb współczesnych uczniów.Tom zamyka część czwarta – Komputerowe wspomaganie edukacji małego dziecka – w której wszyscy autorzy po pierwsze – wskazują na konieczność nauczania wspomaganego komputerowo w przedszkolu i niższych klasach szkoły podstawowej, mogącego stać się swoistą szansą w procesie wspierania rozwoju zarówno dzieci zdrowych, jak i ich niepełnosprawnych rówieśników, a po drugie – przedstawiają różne ograniczenia i bariery związane z tą formą edukacji. W tym kontekście ważne staje się rozwijanie zainteresowań dziecka i tworzenie Epizodów Wspólnego Zaangażowania oraz Scen Wspólnej Uwagi w relacjach dziecko–nauczyciel jako atrybutów efektywności edukacji wspomaganej komputerowo. Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj) ";;"Wprowadzenie        9AKTYWNOŚĆ JĘZYKOWA I LITERACKA Aneta Czerska Wczesnodziecięca nauka czytania i jej rola w rozwoju psychicznym dziecka       15Edyta Roszyńska Kształtowanie gotowości do czytania – proponowane rozwiązania       37Iwona Konopnicka Znaczenie słuchania w edukacji czytelniczej dzieci w młodszym wieku szkolnym       57Tatiana KłosińskaDziecko a socjoterapeutyczna rola bajki i baśni       75Adam Konopnicki Swobodna twórczość literacka dzieci w młodszym wieku szkolnym (komunikat z badań)       97Aleksandra Sieczych-KukawskaWczesne rozpoczynanie nauki języków obcych w opiniach teoretyków i praktyków      109AKTYWNOŚĆ MATEMATYCZNO-PRZYRODNICZAEva Nábělková Krátkodobý program stimulácie matematických schopností žiakov zo sociálne znevýhodňujúceho prostredia      123Renata ReclikWyznaczniki jakości kształcenia matematycznego w klasach I–III szkoły podstawowej      145Rafał Daniszewski Wykorzystanie dyskursu w metodzie projektu jako sposób doskonalenia kompetencjimatematycznych u starszych przedszkolaków i młodszych uczniów       163Mirosława ParlakUwarunkowania poziomu wiedzy przyrodniczej uczniów w młodszym wieku szkolnym      175AKTYWNOŚĆ ARTYSTYCZNAMaciej KołodziejskiWybrane problemy w edukacji muzycznej małego dziecka      199Katarzyna Korzeniewska-Killo Taniec w wychowaniu młodego pokolenia      227Magdalena Pawlak Edukacja teatralna dzieci – przykład włoski      245KOMPUTEROWE WSPOMAGANIE EDUKACJI MAŁEGO DZIECKAHanna Krauze-Sikorska  Uczenie się i nauczanie wspomagane komputerowo w procesie edukacji dziecio specjalnych potrzebach      259Kornelia Solich  Zabawy z komputerem  w procesie kształtowania elementarnej umiejętności czytania i pisania      281Jan Amos JelinekJak dzieci uczą się matematyki, korzystając z multimedialnych programów edukacyjnych?      303Informacja o autorach      321   ";-;34.00;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 322 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-496-2.jpg
"Proste myśli, trudne słowa";"Z perspektywy socjopedagogicznej o wizerunku osób z niepełnosprawnością intelektualnąw literaturze pięknej";"Marcin Wlazło";978-83-7850-414-6;;"   Celem niniejszego opracowania jest określenie socjopedagogicznych aspektów wizerunku osób z niepełnosprawnością intelektualną wykreowanego w tekstach literackich, operujących wprawdzie fikcyjnymi postaciami i realiami, ale posiadającymi zarazem walor powtarzalności motywów i wątków, które poddają się interpretacji wykraczającej poza ramy czysto literackiej teorii i krytyki. W tym przypadku chciałbym, aby znane ustalenia socjopedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną skonfrontowane zostały ze sposobami, w jaki osoby te zaistniały w przestrzeni literackiej, jako postacie, wokół których budowane są zróżnicowane konstrukcje tematyczne i fabularne.Ze Wstępu Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                      ";;"Wstęp      11Rozdział pierwszyKonteksty niepełnosprawności intelektualnej      191.1. Niepełnosprawność intelektualna a upośledzenie umysłowe –kontekst semantyczny      191.2. Dzieje idiotyzmu – kontekst historyczny      261.3. Wielokontekstowość naukowych ujęćniepełnosprawności intelektualnej     381.3.1. Integracja badań      381.3.2. W stronę koncepcji społecznych – integracja, normalizacja,wsparcie      441.3.3. Inny – między dialogiką a hermeneutyką      511.3.4. Medialne uwarunkowania kształtowania się wizerunku osób niepełnosprawnych      561.3.5. Kontekst heterologiczny – inspiracja i zobowiązanie      66Rozdział drugiTekst literacki w badaniach i praktyce pedagogicznej      752.1. Pedagogika wobec tradycji hermeneutycznej      752.2. Ikoniczność sztuki słowa      842.3. Motywy i wątki pedagogiczne w literaturze piękneja pedagogiczna perspektywa odbiorcza i badawcza beletrystyki      88Rozdział trzeciKoncepcja metodologiczna badań własnych       993.1. Humanistyczny model integralności badań pedagogicznych       993.2. Metodologiczne walory hermeneutyki w badaniach interdyscyplinarnych     1083.3. Założenia projektu badawczego     1143.3.1. Wprowadzenie      1143.3.2. Problematyka, przedmiot i cele badań      1153.3.3. Dobór tekstów literackich i kontekstów interpretacyjnych      121Rozdział czwartyLiteracki obraz niepełnosprawności intelektualnejjako źródło i element refleksji socjopedagogicznej      1294.1. Od baśniowej sprawiedliwości do filozoficznej „wiedzy tragicznej”      1294.1.1. Baśń jako zachęta do myślenia      1294.1.2. Baśnie o zamienionych dzieciach      1314.1.3. Motyw głuptasa w baśniach ludowych      1354.1.4. Źródła i aspekty „wiedzy tragicznej” – od baśni do realności      1494.2. Dynamika wizerunku osób z niepełnosprawnością intelektualnąw utworach beletrystycznych      1524.2.1. Cechy wyglądu      1534.2.2. Poznanie i myślenie     1754.2.3. Język i mowa      1874.2.4. Emocje i zachowanie      2014.3. Kreacje literackie bohaterów z niepełnosprawnością intelektualnąw perspektywie odmienności i wyobcowania      2154.4. Relacje międzyosobowe wobec idei integracji i normalizacji      2214.5. Genialni idioci – rzeczywistość kliniczna i fikcja literacka      230Rozdział piątyFikcyjne narracje wobec pedagogicznej teorii i praktyki –próba aplikacji      2435.1. Dialog hermeneutyki z heterologią – dopełnienie rozumienia     2435.2. Od eugeniki do eugeniki – pedagogiczny optymizmmiędzy biologią i etyką      2465.3. Pedagogika osób z niepełnosprawnością intelektualnąwobec izonomicznych i heterologicznych nadużyć współczesności      254Zakończenie      263Proste i trudne (po)rozumienie      263Bibliografia      269Literatura podstawowa      269Literatura piękna      282Baśnie      282Adaptacje filmowe      283";-;38.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook";;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-414-6.jpg
"Chosen  topics";"of supporting persons with a disability";"Jolanta Baran ...";978-83-7850-301-9;;"   Nowadays, any kind of support is meant not only as a matter of caring or helping but also as an important sustainable element of educating and upbringing. In terms of theory and practice social support and supporting are recognised as core actions in social work as well as in rehabilitation and in special education. The new legislation in Poland is going to determine a lot of changes for the prevention and the assistance for the development of pupils with special educational needs. The book includes papers that show how the concepts of support and supporting are implemented into researches and practice. The authors describe their own meaning of the concepts and present their strong engagement in improving the life of disabled persons.     The book consists of two parts. The first part is devoted to some core ideas that ought to be taken into consideration while supporting persons with a disability. In the second part there are papers that present new approaches in the area of the development diagnosis of persons with a disability and empirical facts which prove the need to implement supportive practices. These published papers reveal solid connection between the theory and practice in the domains of prevention and supporting the development of people with disabilities at different stages of life. They are also the prove of the presence of the interdisciplinary and multithreaded approach in special education.    ";;"Introduction 	   7 ISome core ideas to be applied into supporting persons with a disabilityJolanta Zielińska. Applying modern technologies in supportof the development of children with a disability 	  11Krystyna Barłóg. Life as a challenge for young people with limited ability 	  25Anna Zamkowska. Developing friendship among children with a disabilityas a way of supporting their social integration 	  41Małgorzata Zaborniak-Sobczak. Upbringing of youth with a disabilityto responsibility as a chance for effective psychosocial integration 	  55Joanna Skibska, Mateusz Warchał. Psychosocial conditions and factorsof social integration of people with a disability 	  69Iwona Klonowska-Senderska. The effectiveness of prevention programs asone of the forms of police activity in terms of social preventionand resocialization versus alternative solutions. The dilemmasof implementations 	  79Kamila Miler-Zdanowska. Development specificity of large motor skillsand spatial orientation in blind children aged 0–6 	  91IINew approaches in the areaof the development diagnosis of persons with a disabilityand empirical facts which prove the need to implement supportive practicesBernadeta Szczupał. A child with Fetal Alcohol Spectrum Disorder –diagnostics, functioning, support 	 103Katarzyna Bieńkowska. Diagnosing school readiness of hearing-impairedchildren – contemporary approach. Presentation of a new diagnostic tool 	 117Tamara Cierpiałowska. The process of a complex logopedic diagnosis – theoretical assumptions and the case study analysis	 125Joanna Kossewska. Parents, subjective perception of deaf children’s theoryof mind development 	 143Annette Leonhardt, Margita Schmidtová. Current status of cochlearimplant provision in Slovakia and Germany 	 167Katarzyna Plutecka. The importance of the cochlear implant for the development of communication skills of deaf people 	 173Izabella Kucharczyk, Anna Bujnowska. Strategies of copingwith the stress of parents who have a small child with a disability 	 183Notes about authors and editors 	 199  ";-;34.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 202 stron, ";"Oprawa miękka.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-301-9.jpg
"Diagnostyka pedagogiczna";"Nowe obszary i rozwiązania metodologiczne";"Ewa Wysocka";978-83-7587-909-4;;"Książka Ewy Wysockiej jest w swojej treści upomnieniem się o nabywanie jak najwyższych standardów profesjonalizmu w pracy pedagoga czy/i nauczyciela, by podobnie, jak ma to miejsce w innym zawodzie publicznego zaufania, jakim jest lekarz – przede wszystkim nie szkodzić, nie skrzywdzić wychowywanej czy kształconej jednostki, by nie degradować narodowej kultury, tożsamości wyznaniowej czy ponadczasowych wartości w naszym życiu. Do tego potrzebny jest warsztat rzetelnego i uczciwego badacza, diagnosty, który pedagodzy muszą zdobyć i nieustannie rozwijać przez cały okres swojej aktywności społeczno-zawodowej, misyjnej czy naturalnej w roli rodziców, jeśli chcą trafnie dobierać środki, metody, formy i  techniki wychowawczego wpływu /wspierania rozwoju człowieka. Jest to pierwsza tego typu rozprawa w naszym kraju - w porównaniu z podręcznikiem Bolesława Niemierko pt. Diagnostyka edukacyjna (Warszawa 2009) nastawionym wyłącznie na diagnostykę edukacyjną w przestrzeni szkolnej, której autorka ujmuje podstawy teoretyczno–metodologiczne procesu diagnozy pedagogicznej  w tak szerokim, kompleksowym  i systematycznym ujęciu. Tym większe więc należą się słowa uznania dla Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, że zechciał włączyć do znakomitej serii autorskich monografii publikację, która jest fundamentalna dla pedagogów i nauczycieli, jeśli ich kompetencje są wzbogacone o specyficzną wiedzę i umiejętności poznawania wychowanków/ uczniów w sposób maksymalnie adekwatny do ich osobistych i środowiskowych warunków  życia. [...]Gorąco polecam tę książkę nie tylko studentom czy profesjonalistom w zakresie pedagogiki, ale i innych nauk humanistycznych i społecznych, gdyż mogą czerpać z tego źródła wiedzę, która znajduje szerokie zastosowanie w każdej profesji społecznej, uwzględniając przy tym to, co wybitny socjolog Florian Znaniecki określił mianem „współczynnika humanistycznego”. Ufam, że dzięki tej rozprawie lepsze i bogatsze w swoich uzasadnieniach i wyborach będą także prace dyplomowe naszych studentów i doktorantów, bo jest to fundament pod konstruowanie założeń własnych badań na każdym poziomie rozwoju osobistego oraz dążeń do9 własnego awansu naukowego.z recenzji prof. Bogusława Śliwerskiego  Polecamy wyjątkową serię 16   autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce     autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.     Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława     Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,     prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki)15. Habilitacja (opis książki)16. Etnopedagogika (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski                ";;"Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7  Rozdział 1 Podstawy teoretyczne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . 14 Rozdział 2 Podstawy metodologiczne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 115 Rozdział 3 Diagnozowanie pedagogiczne jako kompetencja profesjonalna . . . . . . .. . . . . 239 Rozdział 4 Etyczne i prakseologiczne wyznaczniki poprawności procesu diagnozowania ... 299  Zakończenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 324 Bibliografia . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 330 Indeks rzeczowy . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 347 Indeks osób . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 355    ";"W kręgu diagnostyki pedagogicznejZarówno nauczyciele, pedagodzy, jak i inne osoby, zawodowo zaangażowane w sferę edukacyjno-wychowawczą, z biegiem lat są zmuszone borykać się z coraz większymi problemami. Są one związane z występowaniem nowych zagrożeń, warunkowanych postępem cywilizacyjnym, patologii społecznych, ale i trudnościami w odgrywaniu ról – poczynając od roli rodzica, po rolę opiekuna, wychowawcy. Dlatego też tak istotną kwestią służącą zapobieganiu, ale i wdrożeniu form pomocy, jest umiejętna diagnoza stanu istniejącego, środowiska dziecka, a także jego możliwości oraz słabych stron. Stąd też tak istotna i nagląca stała się potrzeba uporządkowania kwestii związanych z metodyką postępowania diagnostycznego.Wyzwanie to podjęła Ewa Wysocka, pedagog i psycholog, pracownik naukowo-dydaktyczny Uniwersytetu Śląskiego. Specjalizująca się w problematyce młodzieży oraz metodologii i diagnostyce psychopedagogicznej autorka oddaje w nasze ręce książkę, będącą nieocenionym wsparciem dla wszystkich, zajmujących się szeroko pojętą edukacją, ale też terapią. Publikacja Diagnostyka pedagogiczna. Nowe obszary i rozwiązania, która ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls, to kompendium wiedzy na temat diagnostyki pedagogicznej, diagnozowania oraz procesu diagnostycznego. Forma książki oraz jej zawartość merytoryczna sprawia, że jest ona przydatna zarówno dla osób rozpoczynających dopiero pracę z sferze edukacji, jak i dla tych, którzy chcą utrwalić, usystematyzować wiedzę, a także zdobyć nowe, cenne informacje.Jak podkreśla autorka, książka jest podsumowaniem i uzupełnieniem publikacji dotyczących diagnozy pedagogicznej, jakie w ostatnich latach pojawiły się na rynku. Stanowi także przybliżenie warsztatu diagnostycznego, wraz z przedstawieniem problemów pojawiających się w procesie diagnozowania, a także zasad i standardów tego procesu w pedagogice. W czterech kolejnych rozdziałach Wysocka podejmuje próbę zebrania i uporządkowania wiedzy dotyczącej diagnozy i podstawowych rozwiązań metodologicznych, a także podstawowych kompetencji diagnostycznych.W rozdziale pierwszym autorka dokonuje analizy historycznej rozwoju diagnostyki pedagogicznej, uwzględniając jednocześnie jej główne obszary. Przedstawia osoby, które wywarły nieoceniony wpływ na kształtowanie się definicji i formy diagnozy, począwszy od Hipokratesa, przez Alice Salomon, Mary Ellen Richmond, Antoniego Kępińskiego czy Tytusa Chałubińskiego. Zajmuje się diagnozą kliniczno-wychowawczą, środowiskową, społeczną, ratowniczą i leczniczą, a także pokazuje rolę diagnozy jako czynnika wspierającego pracę wychowawczą i miejsce tej diagnozy w resocjalizacji. Omawia również podstawowe pojęcia i przedmiot diagnozowania w pedagogice oraz definicje samej diagnozy. Podkreśla również, że diagnozowanie w praktycznym działaniu pełni różne funkcje, wskazuje na istniejące problemy oraz dylematy diagnozy pedagogicznej oraz roli diagnosty.W rozdziale drugim, zajmującym się podstawami metodologicznymi, Ewa Wysocka zadaje pytania strukturalizujące proces diagnostyczny i wyznaczające przyjętą procedurę badania diagnostycznego. Omawia modele diagnozowania w pedagogice w ujęciu strukturalno-funkcjonalnym, model diagnozy Stefana Ziemskiego, model diagnozy humanistycznej Antoniego Kępińskiego, model diagnozy rozwojowej Ireny Obuchowskiej i inne modele właściwe dla diagnozy właściwej dla działalności pedagogicznej.Rozdział trzeci dotyczy kompetencji diagnostycznych rozumianych jako kompetencje, na które składają się: wiedza, specyficzne umiejętności, nastawienia i wartości. Autorka kategoryzuje umiejętności diagnosty, pisze o cechach relacji diagnostycznej i jakości tego kontaktu oraz głównych dylematach diagnosty. Z kolei w rozdziale czwartym przedstawia standardy wyznaczające przebieg procesu diagnostycznego oraz praktyczne zasady etycznego postępowania pedagoga.Każdy rozdział zakończony jest pytaniami do dyskusji oraz słownikiem ważniejszych terminów, co pozwala na szybkie odszukanie interesujących nas definicji, a także zwraca uwagę na kwestie warte rozważenia, pochylenia się nad nimi czy wymiany doświadczeń, poglądów z innymi osobami. Również w samym tekście istotne z punktu widzenia omawianego tematu informacje zostały umieszczone w kolorowych ramkach, dzięki czemu zwracają naszą uwagę i zapadają w pamięć.Diagnostyka pedagogiczna. Nowe obszary i rozwiązania to publikacja, która nie tylko stanowi podbudowę merytoryczną realizowanych przez jej odbiorców zadań, ale również jest wstępem do dalszego zgłębiania tematyki. Dzięki przejrzystej formie oraz usystematyzowaniu informacji pozwala nam spojrzeć z szerszej perspektywy na zagadnienie diagnostyki pedagogicznej, by móc ostatecznie skupić się na interesujących nas fragmentach bądź kwestiach. Docenić trzeba również przydatność tej pozycji w toku studiów pedagogicznych i możliwość samodzielnego poszerzania wiedzy zdobytej w trakcie nauki. Książka Wysockiej z pewnością pomoże jej czytelnikom stać się lepszymi pedagogami, co przełoży się na efektywniejsze realizowanie zadań opiekuńczo-wychowawczych i edukacyjnych. źródło: http://www.granice.pl/recenzjaPraca prof. Bogusława Śliwerskiego pt. "Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w procesie centralizmu" jest kolejnym przyczynkiem do publicznej debaty nad losem polskiej edukacji a ściśle mówiąc polskich uczniów.Od czasów działalności skonfederowanego Sejmu Czteroletniego, przyjęcia Konstytucji 3 maja i powołania Komisji Edukacji Narodowej jak bumerang powraca sprawa fundamentalna dla każdego demokratycznego, zrządzonego przez współobywateli państwa - sprawa edukacji narodowej.Jak ważna jest to broń w rękach oświeconego narodu udowodniła to już historia, prowadząc do całkowitego rozbioru Polski, jak tworu niebezpiecznego, bo chcącego się reformować i unowocześniać.Ale jeszcze w czasach zaborów w jego części austriackiej powstała pierwsza autonomiczna władza oświatowa - Rada Szkolna Krajowa, której podlegało szkolnictwo ludowe i średnie. Dość powiedzieć, że w ślad za tym poszły postulaty, by szkołami zawiadywało społeczeństwo przez swobodnie wybranych przedstawicieli, którymi kierować będą wybierani wśród uzdolnionych specjaliści. To był rok 1905. Później odrodzone państwo z dużym wysiłkiem postanowiło scalić to w jeden system.Po II wojnie światowej demokratyzacja szkolnictwa sprowadzała się do walki z analfabetyzmem, a indoktrynacja nauczycieli jak i uczniów odbywała się na wielu poziomach. Wydawało się wszystkim, iż polska rewolucja "Solidarności" nareszcie uwolni polską edukację z gorsetu upolitycznienia i presji ministerialnych urzędników. Powróci samorządność, którą gwarantować miały władze samorządowe i organy kontrolne. Niestety jak to zwykle w naszym kraju, wszystko wyszło inaczej niż sobie to wyobrażaliśmy.Uspołecznienie szkół to tylko hasło, demokratyzacja została tylko postulatem, gdyż który dyrektor wychyli się spoza sztywnego gorsetu ministerialnych czy kuratoryjnych zaleceń. Wszak klasa polityczna stopniowo zagarnęła dla siebie wszelką przestrzeń społecznej aktywności, w tym również przestrzeń edukacyjną.Praca prof. Śliwerskiego powinna rozpocząć ogólnopolską otwartą dyskusję, do czego tak naprawdę dążymy i co chcemy osiągnąć przez ten ogólny chaos i ciągłe reformowanie wprowadzonych już reform?Z jednej strony dostaliśmy z UE fundusze na unowocześnienie infrastruktury szkolnej: tablice multimedialne, pomoce szkolne, budowa basenów, nowoczesnych sal sportowych, a z drugiej powołujemy się na oszczędności zamykając placówki w małych miastach i gminach. I to w gminach, gdzie ludzie własną aktywnością i zaangażowaniem wspierali szkoły na swoim terenie. To tam na samym dole odbyła się szczątkowa demokratyzacja i uspołecznienie placówek szkolnych. To tam samorządy szkolne, Rady Rodziców starały się współpracując z dyrekcjami stać jednym murem za utrzymaniem tych szkół w ruchu.Najciekawsza jest część rozpoczynająca się od rozdziału "Uspołecznienie Polskie Oświaty w okresie III Rzeczypospolitej  w świetle ogólnopolskich badań". Okazuje się, że nauczyciele, którzy powinni stać w awangardzie zwolenników demokratyzacji szkoły spychają ją na plan dalszy, a 33% z nich nie uważa tego za ważne w rozwoju takich cech w edukacji młodego pokolenia. Te i inne kuriozalne dane statystyczne tylko potwierdzają diagnozę prof. Śliwerskiego: "Silny nacisk doraźnych interesów polityków, urzędników, związków zawodowych na politykę oświatową MEN paraliżuje proces zmian  i opóźnia konieczne decyzje w sferze uspołecznienia edukacji publicznej".Nie wytworzyliśmy w Polsce mechanizmu lobbingu na rzecz edukacji w środowiskach intelektualnych elit naszego kraju, które kiedyś, na samym początku społecznej rewolucji "Solidarności" zabierała czynnie głos i brała udział w różnego rodzaju ogólnopolskich kongresach i zjazdach. Teraz mamy medialny chaos, dezinformację, skuteczne próby skłócenia rodziców z nauczycielami i zagubionych w tym wszystkim uczniów. Co z tego galimatiasu powstanie, nikt tak naprawdę już tego nie ogarnia.Epatujemy się podawanymi przez prasę wynikami europejskich egzaminów w których podobno nasi gimnazjaliści byli w czołówce, ale nikt nie zastanawia się nad tym, iż to nie wyniki tworzą sprzyjające warunki do nauki tylko długofalowy program gospodarczy państwa skorelowany z potrzebami i wyzwaniami stojącymi przed współczesną gospodarką. Niestety w rzeczywistości Polskiej, kiedy to praktycznie nie istnieje polskim przemysł, myśl innowacyjna jest znikoma, a nakłady na naukę coraz niższe, rozumiem postulatu Zachodniej Europy zniechęcające nas do wydawania na to pieniędzy, gdyż oni chętnie przyjmą do siebie naszą wykształconą młodzież i w zależności od oceny ich przydatności skierują ich albo na dalsze studia, albo do ich fabryk.Myślę, że polskie władze, a szczególnie ostatnie lata rządów Platformy zaakceptowały te nieformalne zalecenie płynące z unii europejskiej pod naszym adresem, a wszelkie działania na rzecz dalszej reformy edukacji są tylko markowanymi posunięciami mającymi ukryć tą sytuację pod płaszczykiem mainstreamowej prasy i mediów.Gabriel Leonard Kamiński    http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=18546&tx_ttnews%5BbackPid%5D=1&cHash=f001ce3c60  Dostałem do recenzji kolejną publikację: Ewy Wysockiej "Diagnostykę pedagogiczną. Nowe obszary i rozwiązania", z serii autorskich podręczników akademickich Oficyny Wydawniczej IMPULS.Autorka stara się przekazać nam skondensowaną wiedzę, sięgającą do historii rozwoju subdyscypliny naukowej jaką stała się z czasem diagnostyka pedagogiczna. Stanowi z jednej strony czynność poznawczą odnoszącą się do konkretnego badanego ucznia, a z drugiej, w toku interpretacji zebranych informacji, opiera się na intuicyjnym połączeniu doświadczenia i rozumowania. Diagnosta oprócz intuicji i doświadczenia musi posiadać wrodzone predyspozycje pozwalające mu z dużą dozą prawdopodobieństwa stworzyć swój własny diagram całościowej oceny badanego. Potrzebna jest w tym też empatia i umiejętność głębokiego wniknięcia w osobowość badanego ucznia. Często niestety diagnostycy szkolni skrępowani sztywnymi ramami metodologii gubią po drodze indywidualizm danego ucznia próbując wtłoczyć w jej sztywne ramy. Pamiętam jak zacząłem pisać wiersze, kiedy pedagog, gdy wręczyłem jej brulion, odrzuciła go mówiąc: "Ja i tak nic z tego nie rozumiem", dla mnie jest najważniejsza ocena twoich postępów w nauce". Nikt z Przychodni Społeczno-Zawodowej nie pokusił się przeanalizować sytuacji z perspektywy moich zainteresowań i pasji. Skierowany zostałem na tej podstawie do zawodówki. Dopiero Związek Literatów Polskich załatwił mi przeniesienie do liceum. Myślę, że takich przypadków mamy coraz więcej. Nauczyciel-diagnosta nie ma czasu na głębsze wnikanie w osobowość badanego ucznia, niezależnie, czy będzie on pochodził z tzw. rodziny normalnej czy patologicznej. Najczęstszą metodą pomocy jest ograniczanie praw rodzicielskich lub zabieranie dzieci do Domów Dziecka. Nie mamy skutecznych programów pomocy dla takich rodzin, stąd czytamy coraz częściej o przemocy państwa nad jednostkami wymagającymi natychmiastowej pomocy.Podręcznik Ewy Wysockiej to znakomicie podana wiedza akademicka, potraktowana wieloaspektowo. W pierwszym rozdziale Ewa Wysocka zaczyna od omówienia różnych rodzajów diagnostyk, ich charakterystyki i specyfiki, po dylematy i problemy stojące przed diagnostykiem. W drugim rozdziale skupia się na pokazaniu "Podstaw metodologicznych", trzeci rozdział traktuje o "Diagnozowaniu pedagogiczny jako kompetencji profesjonalnej". W czwartym zajmuje się "Etycznymi i prakseologicznymi wyznacznikami poprawności procesu diagnozowania". I jak słusznie zauważa "niemożliwa jest kontrola i eliminacja wszystkich czynników zaburzających tok postępowania diagnostycznego". Stąd mój niepokój, o to, iż często w praktyce szkolnej diagnozą pedagogiczną zajmują się niewłaściwie wytypowane osoby. Szczególnie dotyczy to pionu szkolnictwa prywatnego, gdzie pomija się kompleksową obserwację ucznia, na rzecz utrzymania go szkole, gdyż płaci on za to konkretne pieniądze. Wiem o tym z doświadczenia mojej żony, iż często, aby nie drażnić rodziców czytaj klientów szkoły, pomija się zalecenia konsultacji z psychologami czy z psychoterapeutami, gdyż np. część uczniów z zespołem Aspargera czy głębokiego ADHD nie jest w stanie funkcjonować w grupie. W takich szkołach nie ma klas integracyjnych. Nierozwiązane problemy będą szły krok w krok za tymi uczniami. Niestety preferuje się tu swoistą "spychologię". Uważam, iż praktyka diagnostyki pedagogicznej rozmija się w Polsce w dość zauważalny sposób z jej teorią. Nawet szkoły publiczne nie są od tego wolne. Walka o uczniów, o jak najlepsze miejsce w rankingu szkół spycha prawidłową diagnostykę na dalszy plan. Stąd coraz częściej szkoły wypuszczają ze swoich murów dysfunkcyjnych uczniów scedowując problem na bogu ducha winnych rodziców. Ten proceder staje się powoli normą, stąd praca Ewy Wysockiej zyskuje na aktualności i powinna się znaleźć w każdej podręcznej bibliotece dyrektorów szkół i szkolnych pedagogów. źródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=18123&tx_ttnews[backPid]=1&cHash=d6feeb1a03      Współcześnie sfera edukacyjno-wychowawcza plasuje się na pierwszym miejscu pod względem wciąż wzrastających wymagań, które - kierowane bezpośrednio do nauczycieli i wychowawców - nasilają rozwojowe oraz wychowawcze sytuacje problemowe. Stan taki sprawia, że na pierwszy plan wysuwa się potrzeba uporządkowania i dopracowania diagnozy, będącej podstawą nie tylko oceniania rzeczywistości, ale również podejmowania konkretnych decyzji dotyczących dalszych losów poddanego diagnozie młodego człowieka. Temu newralgicznemu zagadnieniu przygląda się Oficyna Wydawnicza Impuls, która w Diagnostyce pedagogicznej nakreśla całościowy obraz złożonego procesu diagnozowania. Dzięki przedstawionym w lekturze specjalistycznym treściom, Diagnostyka... jest pierwszym tego typu całościowym opracowaniem (wydanym w Polsce), obejmującym kompleksową inferencję problematyki diagnozowania pedagogicznego. Ewa Wysocka rozpoczyna swoje rozważania od analizy podstaw teoretycznych oraz metodologicznych procesu diagnozy, uwzględniając przy tym poszczególne obszary działania pedagogicznego (diagnostyka edukacyjna, opiekuńczo-wychowawcza, społeczna, socjalna, resocjalizacyjna). Analizie poddane zostały główne obszary, rodzaje i typy diagnoz, a także dylematy i problemy oraz odpowiedzialna rola diagnosty. Wśród podstaw metodologicznych nie zabrakło pytań strukturalizujących proces diagnostyczny (co podlega diagnozie, kto i po co diagnozuje, jak, kiedy i gdzie prowadzić badania). Szczegółowo omówione zostały również modele diagnozowania oraz standardowe i niestandardowe techniki diagnostyczne. Po omówieniu podstaw teoretycznych i metodologicznych, uwaga czytelnika została skupiona na praktyce diagnozowania, gdzie na szczególną uwagę zasługują wyznaczniki jakości kontaktu diagnostycznego oraz zawodowych umiejętności diagnosty, czynniki dynamizujące i zakłócające przebieg relacji diagnostycznej, a także mechanizmy modyfikujące proces diagnozy. Nie zabrakło też przemyśleń skupiających się wokół niezwykle ważnej kwestii, jaką jest poprawność procesu diagnozowania: w tym obszarze podjęto rozważania dotyczące standardów etycznych pedagoga. Publikacja Impulsu zaliczana jest do literatury specjalistycznej, co zawęża grono odbiorców. Zainteresowani tematem (pedagodzy - teoretycy i praktycy) odnajdą w lekturze całkowicie zrozumiały sposób przekazu, treści adekwatne do oczekiwań oraz wyczerpujące standardy profesjonalizmu. Bez wątpienia pomocą posłuży bogata polsko- i obcojęzyczna bibliografia, przypisy oraz ułożony w porządku alfabetycznym indeks rzeczowy i osób. W tekście nie zabrakło tabelek, rycin, schematów, wykresów oraz wyliczeń. Każdy rozdział zakończono podsumowaniem, wykazem problemów do dyskusji i słownikiem ważniejszych terminów. Teksty szczególnie warte zapamiętania zapisano w czerwonych ramkach. Oddana do rąk czytelników Diagnostyka pedagogiczna jest pomysłem na nowe obszary i rozwiązania. Jeżeli trafi w ręce pedagogów, którzy potraktują zaprezentowane treści z pełną odpowiedzialnością, wspomoże niezwykle trudny proces diagnozowania, co bez wątpienia znajdzie odzwierciedlenie w codziennej pracy specjalistów z dziedziny psychologii, wychowania i resocjalizacji.źródło, Danuta Szelejewska: http://www.granice.pl/recenzja,diagnostyka-pedagogiczna--nowe-obszary-i-rozwiazania-metodologiczne,8395       Przywrócenie naszemu państwu nazwy „Rzeczpospolita Polska” i godła w postaci orła w koronie (31 grudnia 1989) zapoczątkowało powstanie III Rzeczypospolitej. Związane z tym okresem wybory prezydenckie oraz parlamentarne, kolejne kadencje Sejmu i Senatu, konstytucje, koalicje, wstąpienie Polski do NATO oraz wejście do Unii Europejskiej, wreszcie - porozumienia, nieporozumienia i katastrofy to zwykła, szara rzeczywistość każdego z nas. Szybko następujące zmiany sięgały również oświaty, co zaznaczało się nowymi – często nie do końca sprawdzającymi się – postulatami, zadaniami, procedurami. Książka Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu jest kolejną publikacją, która dokonując „przełomu dyskursywnego” w pedagogice, kształtuje sposób myślenia i postrzegania dawnej oraz współczesnej edukacji. A przyznać trzeba, że niezwykle barwna narracja Bogusława Śliwerskiego jak zawsze zmusza do głębokich refleksji.W publikacji znalazły się przemyślenia związane z demokratyzacją i uspołecznieniem szkolnictwa publicznego w Polsce, gdzie dominowały (dominują?) deklaracje i prawne gwarancje – niestety, często bez pokrycia. Autor dokonuje analizy przypadku w oparciu o konkretne lata (1980-1989; 1989-1991; 1991-1998; 1999-2012); odnosi się do organów szkolnej demokracji (Rada szkoły, Rada pedagogiczna, Rada rodziców, Samorząd uczniowski); podaje wyniki badań sondażowych i opisuje postawy Polaków wobec demokracji w przestrzeni edukacyjnej; śledzi współczesny stan uspołecznienia szkół publicznych (ignorancja centralnych i terenowych władz oświatowych, analiza regulaminów rad szkół w zakresie ustawowych zadań, postawy dyrektorów i przewodniczących rad szkolnych, pozory różnorakich działań).Zawarte w opracowaniu narracje Bogusława Śliwerskiego są precyzyjne, oparte na dogłębnych badaniach i długoletnich obserwacjach. Nie brakuje w nich ścisłości. Sposób przekazu jest całkowicie komunikatywny. Pomocą służy obszerna bibliografia polsko- i obcojęzyczna (wraz ze źródłami internetowymi), alfabetyczny indeks nazwisk, przypisy, dokumenty kuratoryjne oraz Uchwała XVIII sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży w sprawie demokracji w szkołach. Nie brakuje również tabelek, mapek, wykresów, cytatów, wyliczeń.Chociaż Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu należy do literatury specjalistycznej, nie grozi jej zaszufladkowanie tylko i wyłącznie do sfery teoretyków i praktyków oświatowych. Wyczerpujące informacje bez wątpienia zainteresują szerokie grono czytelników, mogących – dzięki niej – diametralnie zmienić sposób postrzegania polskiej szkoły i obciążanych winą za obecny stan szkolnictwa nauczycieli. Dodał/a recenzję: Danuta Szelejewska http://www.granice.pl/recenzja,diagnoza-uspolecznienia-publicznego-szkolnictwa-iii-rp-w-gorsecie-centralizmu,8039  Głównym problemem, na którym skoncentrowała swoją uwagę Ewa Wysocka jest niewydolność i nieudolność w sferze realizacji ról społecznych towarzyszących działalności nauczycieli, wychowawców i rodziców. Przejawy tych sytuacji problemowych łatwo zaobserwować za sprawą spektakularnego oraz nierzadko silnie nasyconego emocjami przekazu medialnego. Dziennikarze wszakże chętnie nagłośniają je.Książce patronuje portal www.konserwatyzm.pl.            W celu poznania współczesnej, podlegającej nieustannym zmianom rzeczywistości społecznej oraz jej naukowego okiełznania potrzeba nowych podejść teoretycznych, a także metodologicznych. Wbrew pozorom ich dostarczenie nie jest rzeczą łatwą. Wymaga bowiem zdolności krytycznej refleksji nad tym, co nas otacza i co determinuje kształt, treść, jakość socjalizacji – tak pierwotnej, jak i wtórnej. Tą niebagatelną w swym wymiarze umiejętność z pewnością posiadła znakomita pedagog i psycholog Ewa Wysocka, czemu dała wyraz w swojej najnowszej książce pod tytułem „Diagnostyka pedagogiczna. Nowe obszary i rozwiązania”, która ukazała się właśnie w ramach wartościowej i potrzebnej serii wydawniczej autorskich podręczników akademickich do pedagogiki pod redakcją naukową wybitnego badacza tej dyscypliny profesora Bogusława Śliwerskiego.            Głównym problemem, na którym skoncentrowała swoją uwagę Ewa Wysocka jest niewydolność i nieudolność w sferze realizacji ról społecznych towarzyszących działalności nauczycieli, wychowawców i rodziców. Przejawy tych sytuacji problemowych łatwo zaobserwować za sprawą spektakularnego oraz nierzadko silnie nasyconego emocjami przekazu medialnego. Dziennikarze wszakże chętnie nagłośniają je. Nie idzie jednak zazwyczaj za tym żadna konstruktywna refleksja ani choćby inicjacja próby zmiany takiego niepożądanego stanu rzeczy czy docieczenie przyczyn nieprawidłowości. Zainteresowanie mediów kończy się na krwawym obrazie i mocnych słowach. Niesłusznie. Prezentowana publikacja stanowi właśnie świetną odpowiedź na nasze wątpliwości i obawy dotyczące tych wszystkich, często w swym wydźwięku patologicznych sytuacji. Umożliwia dostrzeżenie ich źródeł, faz przebiegu, konsekwencji, możliwości przeciwdziałania, naprawiania szkód oraz – co najważniejsze – diagnozowania. Poniekąd zatem stanowi więc idealny suplement do dominujących w dzisiejszych czasach, niepełnych przekazów medialnych.            Z pewnością ogromnym walorem tej polecanej książki jest to, że uzmysławia zarówno teoretykom, jak i praktykom, jakie wyzwania i zadania stoją przed współczesną pedagogiką, jakie cele powinni sobie stawiać pedagodzy, aby wyjść naprzeciw społecznym, właściwie pojętym i zdefiniowanym potrzebom. Autorka nie stroni od formułowania zaleceń odnośnie do rozwiązywania istniejących problemów o charakterze rozwojowo-wychowawczy. Ma świadomość, że ich wdrożenie może przysporzyć rozlicznych trudności. Nie pozostawia jednak tego problemu osobom, które będą je realizować, to znaczy nie zostawia czytelnika samego sobie. Dokładnie wszystkie swoje uwagi tłumaczy i wyprzedzając potencjalne pytania, pokazuje w jaki sposób unikać podstawowych błędów, radzić sobie z oporem, o który nie trudno ze strony różnych podmiotów, nie tylko samych zainteresowanych, ale i instytucji.            Ewę Wysoką odznacza wyjątkowa zdolność doszukiwania się związków przyczynowo skutkowych pomiędzy działalnością wychowawczą a kondycją młodego pokolenia. Potrafi wszakże właściwie odczytywać kierunki wpływu i umie korzystać z potencjału towarzyszącego prawidłowemu diagnozowaniu. Właśnie diagnozowania, którego walory skrupulatnie wymienia, również pragnie nauczyć swojego odbiorcę. Pokazuje mianowicie w jaki sposób korzystać między innymi z metodyki celującej w rozpoznaniu zagrożeń rozwojowych oraz jak odczytywać i korzystać z uzyskanych wyników. Nie zapomina w tym kontekście o zagadnieniach natury etycznej, którym poświęca wiele uwagi. Opowiada się bowiem za stanowiskiem, że są one wyznacznikiem właściwej realizacji misji pedagogicznej i miernikiem poprawności procesu diagnozowania.            Książkę Ewy Wysockiej pod tytułem „Diagnostyka pedagogiczna. Nowe obszary i rozwiązania” gorąco poleca się tym, którym zależy, aby być odpowiedzialnym człowiekiem – osobą właściwie wychowującą młode pokolenie. Jest to więc publikacja niezastąpiona dla rodziców, wychowawców, pedagogów. Wiele spośród dzieł dostępnych na rynku wydawniczym zdążyło się zdezaktualizować z powodu błyskawicznie dokonujących się zmian społecznych, obyczajowych i szeroko pojętej globalizacji. Dlatego też warto sięgnąć po niniejsze bez wątpienia aktualne opracowanie – można się z niego wiele nauczyć o tym, co nas Krzysztof Wróblewski źródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/10604/ewa-wysocka-diagnostyka-pedagogiczna-nowe-obszary-i-rozwiaza    Książka Ewy Wysockiej jest w swojej treści upomnieniem się o nabywanie jak najwyższych standardów profesjonalizmu w pracy pedagoga czy/i nauczyciela, by podobnie, jak ma to miejsce w innym zawodzie publicznego zaufania, jakim jest lekarz – przede wszystkim nie szkodzić, nie skrzywdzić wychowywanej czy kształconej jednostki, by nie degradować narodowej kultury, tożsamości wyznaniowej czy ponadczasowych wartości w naszym życiu. Do tego potrzebny jest warsztat rzetelnego i uczciwego badacza, diagnosty, który pedagodzy muszą zdobyć i nieustannie rozwijać przez cały okres swojej aktywności społeczno-zawodowej, misyjnej czy naturalnej w roli rodziców, jeśli chcą trafnie dobierać środki, metody, formy i  techniki wychowawczego wpływu /wspierania rozwoju człowieka.     Jest to pierwsza tego typu rozprawa w naszym kraju - w porównaniu z podręcznikiem Bolesława Niemierko pt. Diagnostyka edukacyjna (Warszawa 2009) nastawionym wyłącznie na diagnostykę edukacyjną w przestrzeni szkolnej, której autorka ujmuje podstawy teoretyczno–metodologiczne procesu diagnozy pedagogicznej  w tak szerokim, kompleksowym  i systematycznym ujęciu. Tym większe więc należą się słowa uznania dla Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, że zechciał włączyć do znakomitej serii autorskich monografii publikację, która jest fundamentalna dla pedagogów i nauczycieli, jeśli ich kompetencje są wzbogacone o specyficzną wiedzę i umiejętności poznawania wychowanków/ uczniów w sposób maksymalnie adekwatny do ich osobistych i środowiskowych warunków  życia.    Dla nauk społecznych niniejsza rozprawa jest najlepszym przykładem interdyscyplinarnego podejścia do diagnostyki pedagogicznej, która powinna – jak w przypadku nauk medycznych – sprzyjać odrębnemu kształceniu specjalistów wspomagających pedagogów w ich służbie, ale w świetle istniejących w Polsce rozwiązań wymaga od nich samych takich kwalifikacji. Jest to znakomicie uzasadniona geneza i   ewolucja diagnostyki pedagogicznej jako odrębnej dyscypliny wiedzy naukowej, odsłaniająca różne jej modele, podejścia i wynikające z nich konsekwencje dla animowania praktyki wychowawczej czy edukacyjnej. Autorka nie pominęła tu żadnej z subdyscyplin pedagogicznych, dla których kluczową rolę powinny odgrywać właśnie tak kluczowe doświadczenia poznawcze i umiejętności, które łączą empirię i rozum z empatią i wrażliwością własnego sumienia.     Gorąco polecam tę książkę nie tylko studentom czy profesjonalistom w zakresie pedagogiki, ale i innych nauk humanistycznych i społecznych, gdyż mogą czerpać z tego źródła wiedzę, która znajduje szerokie zastosowanie w każdej profesji społecznej, uwzględniając przy tym to, co wybitny socjolog Florian Znaniecki określił mianem „współczynnika humanistycznego”. Ufam, że dzięki tej rozprawie lepsze i bogatsze w swoich uzasadnieniach i wyborach będą także prace dyplomowe naszych studentów i doktorantów, bo jest to fundament pod konstruowanie założeń własnych badań na każdym poziomie rozwoju osobistego oraz dążeń do własnego awansu naukowego.z recenzji prof. Bogusława Śliwerskiego      Pani Ewa Wysocka napisała kolejną książkę, która ma szanse zająć, jak niektóre inne jej dzieła, trwałe miejsce w literaturze pedagogicznej. Ta praca jednak przebija tamte kompletnością przedmiotowej problematyki i wyjątkową erudycyjnością. Jeśli szukamy pełnego akademickiego wykładu dotyczącego teorii diagnozy, to nie znajdziemy lepszej publikacji. Książka ta idealnie nadaje się do kształcenia zawodowych diagnostów w dziedzinie psychologii, wychowania, resocjalizacji. Doskonale nadaje się na specjalistyczne seminaria metodologiczne. […] Autorka jest wysokiej klasy specjalistką. Jest też wysokiej klasy uczoną, osobą powszechnie znaną i uznaną. Jej praca stanie się ważnym wydarzeniem naukowym. Następni autorzy niewiele będą mieli do napisania w dziedzinie diagnostyki i diagnozowania.Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Pilcha  ";45.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 268 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ze skrzydełkami. ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-909-4.jpg
"Homo capax Deijako ideał wychowania";;"Sławomir Chrost";978-83-7850-116-9;;"     Rozprawa ma charakter metapedagogiczny, wpisując się w obszar dociekań pedagogiki ogólnej i teoretycznych podstaw wychowania. Jest przy tym jednoznacznie osadzona w pedagogice religii nurtu personalistycznego. Takich prac powstaje w ostatnich latach coraz więcej, co wydatnie świadczy albo o ich ciągłej jeszcze nieobecności w naukach o wychowaniu, albo o swoistym „głodzie”, zapotrzebowaniu na powrót w debatach naukowych do kwestii aksjonormatywnych i teleologicznych.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego  Niniejsza rozprawa przedstawia człowieka – homo capax Dei – niejako w trzech dopełniających się wymiarach, płaszczyznach. Nawiązując do najnowszych technologii, można powiedzieć, że ukazuje ona człowieka w 3D: „w głąb”, „horyzontalnie” i „wertykalnie”. Człowiek capax Dei jako ideał wychowania przedstawia się: „w głąb” poprzez niedokończoność, podmiotowość, duchowość, wewnętrzną metamorfozę, dynamizm, jedność, wielowymiarowe bycie i wielokierunkowe stawanie się; „horyzontalnie” poprzez relacyjność, bezinteresowny dar z siebie, dialog z ludźmi i Bogiem oraz miłość; a także „wertykalnie” poprzez wolność, poszukiwanie i odczytywanie ciągle na nowo sensu życia, wizję przyszłości, cel ostateczny, wybieganie „poza” i otwartość na Transcendencję.Oczywiście wizja człowieka pojętego jako capax Dei ma też swoje pedagogiczne implikacje w dziedzinie teorii wychowania. Walorem aplikacyjnym pracy jest ukazanie ideału wychowania z perspektywy Objawienia Bożego, określenie naczelnego celu wychowania i wyznaczenie celów pośrednich.Wydaje się, że capax Dei, jako człowiek rozwijający się trójkierunkowo, może być ideałem wychowania.Autor ma  nadzieję, że niniejsza rozprawa będzie chociażby małym przyczynkiem do tworzenia „polskiej pedagogii”.Niniejsza praca jest zaproszeniem do dialogu, do wspólnej drogi…      ";;"Wstęp 	   7Rozdział 1. Pedagogika, teologia i filozofia w służbie człowieka 	  171.1. Człowiek między sacrum a profanum 	  171.2. Pedagogika religii 	  371.3. Pedagogika personalistyczna o inspiracji chrześcijańskiej 	  49Rozdział 2. Ideał wychowania 	  612.1. Wychowanie w świetle antropologii 	  612.2. Cele wychowania w świetle różnych koncepcji 	  742.3. Naczelny cel wychowania 	  88Rozdział 3. Homo capax Dei 	  993.1. Człowiek stworzony (imago Dei – obraz ontologiczny) 	 1003.2. Człowiek odkupiony (similitudo Dei – podobieństwo charytologiczne) 	 1103.3. Człowiek eschatologiczny (visio Dei – partnerstwo) 	 123Rozdział 4. Pedagogiczne implikacje przyjęcia koncepcji człowiekapojętego jako capax Dei 	 1374.1. „W głąb” – niedokończoność i jedność 	 1384.2. „Horyzontalnie” – relacyjność i miłość 	 1474.3. „Wertykalnie” – transgresyjność i Transcendencja 	 155Zakończenie 	 173Bibliografia 	 177 Summary 	 191Wykaz skrótów 	 193";"Rodzi się. Pierwszy krzyk. Po chwili na brzuchu mamy, uspokojony, bystrym spojrzeniem mruga w eter. Nie mamy wątpliwości, że narodził się człowiek. Każdym dniem oddala się od tej tajemniczej chwili. Zaczyna swoją wędrówkę nieustannego stawania się. Od poczęcia do śmierci, jako osoba, której bycie, jest nieustanną zmianą. Codziennie przyglądamy się naszym dzieciom. Nie wątpimy, że są, że je widzimy, słyszymy, doświadczamy. Tylko, jak je widzimy? Jakimi oczami? To jak widzę swoje dzieci, jest podstawą dla budowania rzeczywistości, która będzie sprzyjała im w rozwoju, w stawaniu się kimś. Tylko kim?Z naszej odpowiedzi na pytanie: KIM JEST CZŁOWIEK? JAK ROZUMIEM BYCIE CZŁOWIEKIEM? JAKA JEST JEGO NATURA? jako rodzice/opiekunowie tworzymy codzienność naszych dzieci. Bardziej świadomie lub nie. Być może wcale nie zadajemy sobie tego pytania. Czy chcemy, czy nie, odpowiedź i tak otrzymamy. Świat w jakim żyjemy jest zbudowany na odpowiedziach. Jestem, więc pytam. A jako rodzic, pytam sam siebie, do CZEGO wychowuje swoje dzieci.Ciekawość, jak i temat bliski mojemu sercu skłonił mnie do lektury, która zabiera czytelnika w intelektualną podróż; do refleksji nad ideałem wychowania. Sławomir Chrost – pedagog i teolog – książką Homo capax Dei – jako ideał wychowania zaprasza do stawiania pytań i poszukiwań odpowiedzi. Przy tym, rzetelnie wskazuje nam konsekwencje przyjętych rozwiązań na tle historii myśli nad człowiekiem. Praca ma charakter naukowy, jednak jest napisana w bardzo przystępnej formie. Postaram się wydobyć z treści zachętę, która z perspektywy rodzica wydaje się być najciekawsza.W książce możemy wyodrębnić trzy części. Pierwsza jest swoistym wprowadzeniem do refleksji nad pedagogiką, filozofią i teologią w służbie człowieka oraz przedstawia nam rys myśli o człowieku na przestrzeni historii. Autor posługując się licznymi odniesieniami do źródeł przybliża nam rzeczywistość rozważań nad koncepcją człowieka. Druga część jest ukazaniem koncepcji Homo capax Dei. Sławomir Chrost wyjaśnia co to znaczy, że człowiek jest otwarty na Boga. W trzeciej części znajdujemy odpowiedź na pytanie jak w praktyce dążyć do wychowania człowieka pojętego jako capax Dei.Nasze dzieci są arcydziełem Boga, na Jego obraz i podobieństwo. Homo capax Dei to człowiek otwarty na Boga. Z natury skierowani jesteśmy ku Bogu i poszukujemy Go. Jednocześnie jesteśmy wolni. Możemy się zbuntować i próbować kierować się tam, gdzie Go nie ma. Za prorokiem Jeremiaszem możemy powtórzyć, że wtedy wybieramy nicość, idziemy za nią i sami się nią stajemy.Dla bardziej wyrazistego przedstawienia wychowania Człowieka capax Dei – otwartego na Boga – autor posługuje się metodą 3D, w trzech płaszczyznach: „w głąb”, „horyzontalnie” i „wertykalnie”. Chrost pisze:Wychowanie człowieka capax Dei „w głąb” wiąże się z: rozwijaniem podmiotowości i niezbywalnej godności człowieka; wielowymiarowym byciem (sfera cielesna, poznawczo-intelektualna, wolitywna, społeczna, duchowa itd.); wielokierunkowym stawaniem się (wychowanie do prawdy, piękna, dobra, itd.); podkreśleniem jedności w człowieku i traktowaniem go całościowo; preferowaniem tego, co wewnętrzne, ponad to, co zewnętrzne; dynamiczną wizją wychowania, która dopuszcza także możliwość popełnienia błędu i błądzenia.Wychowanie człowieka capax Dei „horyzontalnie” oznacza nade wszystko: rozwijanie relacyjności w świecie tak bardzo indywidualistycznym i subiektywnym; przeciwdziałanie izolacji; realizowanie siebie poprzez miłość i bezinteresowny dar z siebie, a także doświadczenie przebaczenia otrzymanego i ofiarowanego.Wychowanie człowieka capax Dei „wertykalnie” to przede wszystkim odnajdywanie humanizmu transcendentalnego. To rozwijanie transgresyjności człowieka poprzez: możliwość stawiania pytań, wychodzenia „poza” świat widzialny; poszukiwanie sensu i celu życia; odniesienie do nagrody i kary wiecznej; wolność „od” i „do”, czyli możliwość przyjęcia lub odrzucenia Transcendencji.Najcenniejsze co możemy dać naszym dzieciom to Bóg. Cóż innego, skończonego może wypełnić nieskończoność duszy? On sam przyszedł do nas w Jezusie i ukazał nam drogę, która prowadzi do Królestwa Niebieskiego. Czy to nie najciekawsza, najbardziej pasjonująca droga, na jaką możemy zaprosić nasze dzieci? Książka Homo capax Dei – jako ideał wychowania uprzytamnia nam odwieczną prawdę o wychowaniu, jako upodobnianiu się do Boga. Praca Sławomira Chrosta  podnieca płomień dalszych poszukiwań wychowania w Bogu, na Jego obraz i podobieństwo. Stawania się ojcem, mężem, człowiekiem na Jego obraz i podobieństwo. Jezus ten obraz dookreślił Krzyżem. I jest to – myślę – najpełniejszy obraz nas.źródło: https://tataimama.wordpress.com/2015/03/02/homo-capax-dei-jako-ideal-wychowania-slawomir-chrost/ Kierunkiem badań w ramach teologii i zarazem jej nauką pomocniczą jest pedagogika religii. Stanowiąc część teologii pastoralnej oraz uzupełniając katechetykę, usprawnia formację religijną człowieka poprzez włączenie do refleksji katechetycznej dorobku pedagogicznego. Pedagogika religii podejmuje więc zagadnienia praktyki i teorii szeroko pojętych procesów edukacji oraz socjalizacji religijnej. Ponieważ zaś w stworzonym „na obraz i podobieństwo Boże” (por. Rdz 1,26-27) człowieku ukryte jest dążenie do poznania prawdy o Stwórcy, sobie samym i otaczającym świecie, z pomocą przychodzi mu Sławomir Chrost ze swą metapedagogiczną rozprawą Homo capax Dei jako ideał wychowania, wzbogacającą personalistyczny nurt pedagogiki religii. Publikacja Oficyny Impuls w pełni akceptuje ludzką otwartość na poszukiwania, które – w zależności od ich ukierunkowania – prowadzą (lub nie) do osiągnięcia statusu człowieka posiadającego duchowość, stałość, głębię. Jest próbą odpowiedzi na pytanie o ideał wychowania według koncepcji chrześcijańskiej. Całość została podzielona na cztery zasadnicze części. Analizę rozpoczynają rozważania stawiające pedagogikę, teologię i filozofię w służbie człowieka, który – jako Homo capax Dei (otwarty na Boga, skierowany na Niego i poszukujący Go) – stoi przed szansami i niebezpieczeństwami dla wartości uniwersalnych. Ponieważ wizję pięknej przyszłości trzeba z rozmysłem i odpowiedzialnie kształtować, w dalszej części monografii zajęto się ideałem wychowania, omawiając jego cele w świetle różnych koncepcji. Najbardziej utożsamiane z doktryną chrześcijańską są jednak rozważania skupiające się na człowieku stworzonym, odkupionym i eschatologicznym. Dopiero powyższe rozważania, zebrane razem, pozwalają na postawienie „kropki nad i”: przedstawienie człowieka w trzech płaszczyznach – „wgłąb”, „horyzontalnie” i „wertykalnie” – zamyka całość interesujących rozważań monografii Homo capax Dei jako ideał wychowania. Autor w swoich przemyśleniach opierał się o prowadzone różnymi metodami długoletnie badania. Sięgnął również do literatury źródłowej, jaką stanowi Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, dokumenty Soboru Watykańskiego II oraz Katechizm Kościoła Katolickiego. Korzystał także z opracowań wielu teologów, psychologów, pedagogów i filozofów. Pomocą służy obszerna bibliografia polsko- i obcojęzyczna, przypisy, liczne cytaty (zapisano je kursywą i oddzielono od zwartego tekstu) oraz wykaz skrótów. Wprawdzie publikacja Oficyny Impuls zaliczana jest do literatury specjalistycznej, jednak ciekawy temat oraz przystępny język przekazu absolutnie nie zawężają grona odbiorców. Z powodzeniem skorzysta z niej każdy, kto choć w niewielkim stopniu czuje się Homo capax Dei – człowiekiem otwartym na Boga, skierowanym na Niego i poszukującym Go. Danuta Szelejewska http://www.granice.pl/recenzja,homo-capax-dei-jako-ideal-wychowania,9009";24.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 194 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-116-9.jpg
"Pedagogika kognitywistyczna";"Studium teoretyczne";"Bronisław Siemieniecki";978-83-7850-461-0;;"     Książka o roli informacji i komunikacji we współczesnej pedagogice.     Bez rozpatrzenia roli i miejsca mediów we współczesnym świecie niemożliwe jest ukazanie kierunku myślenia w pedagogice. Kierunku, który zatrzyma przerażającą falę zubożenia umysłów młodych ludzi, gdyż dziedzina, za której rozwój jesteśmy odpowiedzialni, zawiodła demokrację. Czas najwyższy na przewartościowanie. Czas na odejście od tego, co nieefektywne i złe.   [...]    Krótka prezentacja problemów, przed jakimi staje pedagogika, oraz nieporadność i nieefektywność radzenia sobie z nimi, wskazują na potrzebę radykalnych zmian w podejściu do niej zarówno w sferze teoretycznej, jak i praktycznej. Sprawa nie jest łatwa, ponieważ pojawiły się wyzwania, jakie nie istniały dotychczas w historii homo sapiens. [...] Omawiane w „Pedagogice kognitywistycznej” zagadnienia są związane z poglądami na rozwój cywilizacyjny i przyszłe społeczeństwo informacyjne, ewolucję genetyczną i jej skutki dla współczesnej cywilizacji. Tym samym zaproponowana została dyskusja na temat ewolucji społecznej. Konieczne wydaje się traktowanie rzetelnej i obiektywnej wiedzy naukowej jako wartości oraz wyrażenie szacunku do prawdy. Jest to bezcenny kapitał w procesie budowania społeczeństwa obywatelskiego.      Niniejsza książka składa się z siedmiu rozdziałów. Omawiane są tu zagadnienia związane z poglądami na rozwój cywilizacyjny i przyszłe społeczeństwo informacyjne, ewolucję genetyczną i jej skutki dla współczesnej cywilizacji. Tym samym zaproponowana została dyskusja na temat ewolucji społecznej. Konieczne wydaje się traktowanie rzetelnej i obiektywnej wiedzy naukowej jako wartości oraz wyrażenie szacunku do prawdy. Jest to bezcenny kapitał w procesie budowania społeczeństwa obywatelskiego. Wiedza kognitywistyczna musi być punktem wyjścia. W tej części książki omawiane jest też znaczenie kultury dla ewolucji społecznej.W rozważaniach nad pedagogiką nie sposób pominąć procesu komunikacji oraz jej społecznych odniesień. Autor pokazuje więc procesy przepływu informacji odbywające się w sposób werbalny i niewerbalny, wykorzystując do tego celu teorię kognitywistyczną. Zaprezentowane znaczenie komunikacji dla budowania więzi społecznej i wynikających stąd skutków wychowawczych. Autor ukazuję różne rodzaje komunikowania w kontekście przetwarzania informacji w mózgu człowieka. Zwraca też uwagę na znaczenie komunikacji językowej dla procesów wychowania i socjalizacji oraz przytaczam szereg badań realizowanych na płaszczyźnie kognitywistycznej...  Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski  Patronat Medialny:     ";;"Wstęp ZMIANY CYWILIZACYJNE W PRZESTRZENI PEDAGOGICZNEJ Rozdział 1 Wizje rozwoju cywilizacji a pedagogika Rozdział 2 Homo sapiens a środowisko Rozdział 3 Pedagogika kognitywistyczna a kulturaKOMUNIKOWANIE W PROCESIE FORMOWANIA CZŁOWIEKA Rozdział 4 Komunikacja i jej rodzaje z perspektywy pedagogiki kognitywistycznejRozdział 5 Komunikacja społeczna INFORMACJA A EDUKACJA Rozdział 6 Rola informacji we współczesnym procesie pedagogicznym Rozdział 7 Wpływanie na ludzi a edukacja  Zakończenie BibliografiaIndeks rzeczowy Indeks osób  ";"Warto przeczytać i zastanowić się...W książce Pedagogika kognitywistyczna. Studium teoretyczne znajdziemy problemy między innymi ciągłych zmian cywilizacyjnych zachodzące w przestrzeni współczesnego człowieka. Zmiany te odbywają się w trzech najważniejszych, z punktu widzenia komunikacji społecznej, filarach rewolucji technologicznej: informacji, mediach i energii.Pedagogika kognitywistyczna stara się powiązać ze sobą zakresy poszczególnych dyscyplin w jeden obszar badawczy. Bazując na filozofii, psychologii, językoznawstwie, antropologii, neurologii, sztucznej inteligencji, cybernetyce społecznej, neuropedagogice.Jak sam autor zauważa: bez rozpatrzenia roli i miejsca mediów we współczesnym świecie niemożliwe jest ukazanie kierunku myślenia w pedagogice. Kierunku, który zatrzyma przerażającą falę zubożenia umysłów młodych ludzi (…).W książce znajdziemy 3 przewodnie tematy: 1. Zmiany cywilizacyjne w przestrzeni pedagogicznej, 2. Komunikowanie w procesie formowania człowieka, 3. Informacja a edukacja. Jest ona napisana dość zrozumiałym językiem, prawie na każdej stronie znajdziemy ramkę, która podsumowuje dane treści, co według mnie jest ogromnym atutem.Autor pisze: Uczeń, budując obraz swoich nauczycieli, opiera się na swojej i otoczenia wizji odbioru nauczyciela. Dotychczasowe badania nad jego wizerunkiem nie napawają optymizmem. Pozycja warta przeczytania i zastanowienia się nad własnym życiem.Lena Rurekhttp://czasdzieci.pl/ksiazki/ksiazka,19046bc-pedagogika_kognitywistyczna.html  Pod tak zagadkowym tytułem kryje się interdyscyplinarne spojrzenie na współczesną pedagogikę poprzez pryzmat genetyki, cybernetyki i komunikacji społecznej z perspektywy ciągłej ewolucji człowieka. Jak pisze autor w tym niewielkim objętościowo opracowaniu zaledwie zasygnalizowano pewne problemy i zagadnienia stojące przed pedagogiką kognitywistyczną. A są nimi między innymi ciągle zmiany cywilizacyjne zachodzące w przestrzeni współczesnego człowieka. Zmiany te odbywają się w trzech najważniejszych z punktu widzenia komunikacji społecznej filarach rewolucji technologicznej: informacji, mediach i energii. Sytuacja ta wpływa na pogłębienie alienacji jednostki we współczesnym świecie, a co za tym idzie zaburza proces jej samorozwoju. Upadek autorytetów, technizacja życia, a właściwie jego dehumanizacja wytycza przed współczesną pedagogiką nowe pola badawcze.Zmiany społeczne zachodzące w edukacji pokolenia cybercywilizacji wywołane wirtualną rzeczywistością, natłokiem generowanych przez nią informacji, które nie niosą za sobą żadnego znaczenia ani wiedzy, skazują to pokolenie na istnienie w zdehumanizowanej hiperrzeczywistości. Problemy symulacji i wirtualności stają się obecnie jednymi z podstawowych kwestii problemowych dla pedagogiki kognitywistycznej.Drugim obszarem badań pedagogiki kognitywistycznej jest nasz stosunek do środowiska naturalnego i ekologii, a mówiąc precyzyjnie nasze nań oddziaływanie. A na tej bazie stwarzanie sztucznego środowiska powstałego przy czynnym udziale człowieka. Wycinanie lasów, regulacja i zmiana koryta rzek, hodowanie nowych ras psów czy bydła powoduje, iż stajemy się wyznawcami ślepej idei, że współczesny człowiek zdoła za pomocą aktualnej wiedzy zmienić skutecznie prawa natury na swoją korzyść. Prowadzi to do nieodwracalnej dewastacji przyrody. Widać to już gołym okiem na współczesnych satelitarnych mapach.Pedagogika kognitywistyczna bazując na socjobiologii i współczesnej dydaktyce różnicowej stara się niwelować skutki mitu "tabula rasa", dominującego w ostatnim czasie, a także skutki idei poprawności i dyktatury kulturowej.Posiadając niepowtarzalny zespół genów skutkujący różnorodnością gatunkową przyswajamy wiedzę w swoisty dla siebie sposób. To samo dotyczy przepływu informacji, przetwarzania ich w naszym umyśle, proces wyciągania wniosków, a w konsekwencji wartościowania płynącej stąd nauki. Sterujące tym mechanizmy kulturowo-neurobiologiczne dopiero teraz znalazły się w orbicie zainteresowań pedagogiki kognitywistycznej. Wcześniej omijano ten zakres spraw, nie włączając ich w zagadnienia wychowawczo-kształceniowe.Pomijanie konglomeratu tych złożonych zagadnień neuropedagogiki prowadziło do ograniczenia badań nad funkcją kulturową pedagogiki, co skutkowało wyedukowaniem modelu człowieka-robota. Pedagogika kognitywistyczna bazując na wysoko wyspecjalizowanej interdyscyplinarności stara się powiązać ze sobą zakresy poszczególnych dyscyplin w jeden obszar badawczy. Bazując na filozofii, psychologii, językoznawstwie, antropologii, neurologii, sztucznej inteligencji, cybernetyce społecznej, neuropedagogice.Pedagogika kognitywistyczna stara się wykorzystać uzyskaną w ten sposób wiedzę w procesie nauczania, gdzie nabyta wiedza, połączona z naszym kulturowym doświadczeniem tworzy w naszym mózgu coraz gęściejszą sieć komunikacyjną między synapsami. W tej koncepcji koewolucji genetyczno-kulturowej człowiek edukowany od narodzin aż do śmierci identyfikuje elementy otaczającej go rzeczywistości posługując się kryteriami wyboru wyznaczonymi przez reguły epigenetyczne odziedziczone przez jego mózg.Reasumując, w każdym pokoleniu następuje proces odtwarzania kultury. Jednostki posiadające dziedziczne reguły epigenetyczne umożliwiające im lepsze funkcjonowanie w środowisku  zwiększają swoje szanse przeżycia i reprodukcji, co znamionuje, iż dobór naturalny decyduje o naszych zachowaniach względem przekazu kulturowego. Im jest on sprawniejszy, tym jednostka lepiej radzi sobie w otaczającym go środowisku.Chodzi o taki rodzaj współczesnej edukacji, w którym będą brane pod uwagę nasze genetyczne predyspozycje, kulturowe uwarunkowania nazwane w ramach tworzenia modelu przekazu kulturowego "cechą kulturową". Są one nabywane na drodze tzw. "odbicia", obserwacji, naśladownictwa lub bezpośredniego nauczania. Dokonana tym sposobem adaptacja kulturowa oznacza wykorzystanie naszych umiejętności i przekonań przez geny, a to pozwala dokonać analiz dotyczących przyszłości edukacji, wpływu współczesnej kultury ma szkołę, a także "dyskusji nad współczesnymi zjawiskami występującymi w pedagogice społecznej".Te wszystkie nasze genetyczni-kulturowe predyspozycje odpowiednio wyedukowane pozwolą lepiej funkcjonować w ramach społeczeństwa informatycznego. Mapowanie myśli, zdolność sekwencjonowania informacji, ich syntetyzowanie, przekształca się w umiejętność uspołecznionego komunikowania się ze społeczeństwem i jego otoczeniem. Standaryzacja umiejętności w komunikowaniu się między nauczycielem a uczniem składa się na złożony proces nauczania. Jest on także determinowany przez układ: człowiek a narzędzia edukacyjne. Stosując techniczne środki dydaktyczne nie bierzemy pod uwagę, tego, iż ich twórcy, konstruktorzy, programiści wprowadzają doń szereg własnych odniesień kulturowych, czy doświadczenie innych. Każde takie działanie edukacyjne buduje nowe więzi, tworzy nowe struktury informacyjne. Tym wszystkim zajmuje się pedagogika kognitywistyczna.Polecam tym wszystkim, którzy pragną pogłębić swoją wiedzę o trudnych relacjach międzykulturowych, edukacyjnych na linii nauczyciel-uczeń-autorytet. W zmieniającym się dynamicznie świecie, nowa wyspecjalizowana wiedza podana w nam w ramach społeczeństwa informacyjnego, często ulega deprecjacji, niezrozumieniu, albo podlega fragmentarycznemu poznaniu. Umiejętność wykorzystania uwarunkowań psychogenetycznych ucznia przefiltrowana przez trafność podejmowanych działań metodycznych pozwala ocalić w nim to co najcenniejsze - własną osobowość, kreatywność, twórcze podejście do nauki, a przede wszystkimwygenerować najlepsze cechy psychospołeczne.Gabriel Leonard Kamińskiźródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[pointer]=1&tx_ttnews[tt_news]=18605&tx_ttnews[backPid]=37&cHash=aa8d5c8025  Pod tak zagadkowym tytułem kryje się interdyscyplinarne spojrzenie na współczesną pedagogikę poprzez pryzmat genetyki, cybernetyki i komunikacji społecznej z perspektywy ciągłej ewolucji człowieka.Jak pisze autor w tym niewielkim objętościowo opracowaniu zaledwie zasygnalizowano pewne problemy i zagadnienia stojące przed pedagogiką kognitywistyczną. A są nimi między innymi ciągle zmiany cywilizacyjne zachodzące w przestrzeni współczesnego człowieka. Zmiany te odbywają się w trzech najważniejszych z punktu widzenia komunikacji społecznej filarach rewolucji technologicznej: informacji, mediach i energii. Sytuacja ta wpływa na pogłębienie alienacji jednostki we współczesnym świecie, a co za tym idzie zaburza proces jej samorozwoju. Upadek autorytetów, technizacja życia, a właściwie jego dehumanizacja wytycza przed współczesną pedagogiką nowe pola badawcze.Zmiany społeczne zachodzące w edukacji pokolenia cybercywilizacji wywołane wirtualną rzeczywistością, natłokiem generowanych przez nią informacji, które nie niosą za sobą żadnego znaczenia ani wiedzy, skazują to pokolenie na istnienie w zdehumanizowanej hiperrzeczywistości. Problemy symulacji i wirtualności stają się obecnie jednymi z podstawowych kwestii problemowych dla pedagogiki kognitywistycznej.Drugim obszarem badań pedagogiki kognitywistycznej jest nasz stosunek do środowiska naturalnego i ekologii, a mówiąc precyzyjnie nasze nań oddziaływanie. A na tej bazie stwarzanie sztucznego środowiska powstałego przy czynnym udziale człowieka. Wycinanie lasów, regulacja i zmiana koryta rzek, hodowanie nowych ras psów czy bydła powoduje, iż stajemy się wyznawcami ślepej idei, że współczesny człowiek zdoła za pomocą aktualnej wiedzy zmienić skutecznie prawa natury na swoją korzyść. Prowadzi to do nieodwracalnej dewastacji przyrody. Widać to już gołym okiem na współczesnych satelitarnych mapach.Pedagogika kognitywistyczna bazując na socjobiologii i współczesnej dydaktyce różnicowej stara się niwelować skutki mitu "tabula rasa", dominującego w ostatnim czasie, a także skutki idei poprawności i dyktatury kulturowej.Posiadając niepowtarzalny zespół genów skutkujący różnorodnością gatunkową przyswajamy wiedzę w swoisty dla siebie sposób. To samo dotyczy przepływu informacji, przetwarzania ich w naszym umyśle, proces wyciągania wniosków, a w konsekwencji wartościowania płynącej stąd nauki. Sterujące tym mechanizmy kulturowo-neurobiologiczne dopiero teraz znalazły się w orbicie zainteresowań pedagogiki kognitywistycznej. Wcześniej omijano ten zakres spraw, nie włączając ich w zagadnienia wychowawczo-kształceniowe.Pomijanie konglomeratu tych złożonych zagadnień neuropedagogiki prowadziło do ograniczenia badań nad funkcją kulturową pedagogiki, co skutkowało wyedukowaniem modelu człowieka-robota.Pedagogika kognitywistyczna bazując na wysoko wyspecjalizowanej interdyscyplinarności stara się powiązać ze sobą zakresy poszczególnych dyscyplin w jeden obszar badawczy. Bazując na filozofii, psychologii, językoznawstwie, antropologii, neurologii, sztucznej inteligencji, cybernetyce społecznej, neuropedagogice.Pedagogika kognitywistyczna stara się wykorzystać uzyskaną w ten sposób wiedzę w procesie nauczania, gdzie nabyta wiedza, połączona z naszym kulturowym doświadczeniem tworzy w naszym mózgu coraz gęściejszą sieć komunikacyjną między synapsami. W tej koncepcji koewolucji genetyczno-kulturowej człowiek edukowany od narodzin aż do śmierci identyfikuje elementy otaczającej go rzeczywistości posługując się kryteriami wyboru wyznaczonymi przez reguły epigenetyczne odziedziczone przez jego mózg.Reasumując, w każdym pokoleniu następuje proces odtwarzania kultury. Jednostki posiadające dziedziczne reguły epigenetyczne umożliwiające im lepsze funkcjonowanie w środowisku  zwiększają swoje szanse przeżycia i reprodukcji, co znamionuje, iż dobór naturalny decyduje o naszych zachowaniach względem przekazu kulturowego. Im jest on sprawniejszy, tym jednostka lepiej radzi sobie w otaczającym go środowisku.Chodzi o taki rodzaj współczesnej edukacji, w którym będą brane pod uwagę nasze genetyczne predyspozycje, kulturowe uwarunkowania nazwane w ramach tworzenia modelu przekazu kulturowego "cechą kulturową". Są one nabywane na drodze tzw. "odbicia", obserwacji, naśladownictwa lub bezpośredniego nauczania. Dokonana tym sposobem adaptacja kulturowa oznacza wykorzystanie naszych umiejętności i przekonań przez geny, a to pozwala dokonać analiz dotyczących przyszłości edukacji, wpływu współczesnej kultury ma szkołę, a także "dyskusji nad współczesnymi zjawiskami występującymi w pedagogice społecznej".Te wszystkie nasze genetyczni-kulturowe predyspozycje odpowiednio wyedukowane pozwolą lepiej funkcjonować w ramach społeczeństwa informatycznego. Mapowanie myśli, zdolność sekwencjonowania informacji, ich syntetyzowanie, przekształca się w umiejętność uspołecznionego komunikowania się ze społeczeństwem i jego otoczeniem. Standaryzacja umiejętności w komunikowaniu się między nauczycielem a uczniem składa się na złożony proces nauczania. Jest on także determinowany przez układ: człowiek a narzędzia edukacyjne. Stosując techniczne środki dydaktyczne nie bierzemy pod uwagę, tego, iż ich twórcy, konstruktorzy, programiści wprowadzają doń szereg własnych odniesień kulturowych, czy doświadczenie innych. Każde takie działanie edukacyjne buduje nowe więzi, tworzy nowe struktury informacyjne. Tym wszystkim zajmuje się pedagogika kognitywistyczna.Polecam tym wszystkim, którzy pragną pogłębić swoją wiedzę o trudnych relacjach międzykulturowych, edukacyjnych na linii nauczyciel-uczeń-autorytet. W zmieniającym się dynamicznie świecie, nowa wyspecjalizowana wiedza podana w nam w ramach społeczeństwa informacyjnego, często ulega deprecjacji, niezrozumieniu, albo podlega fragmentarycznemu poznaniu. Umiejętność wykorzystania uwarunkowań psychogenetycznych ucznia przefiltrowana przez trafność podejmowanych działań metodycznych pozwala ocalić w nim to co najcenniejsze - własną osobowość, kreatywność, twórcze podejście do nauki, a przede wszystkim wygenerować najlepsze cechy psychospołeczne. źródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=18605  Analiza paradygmatów pedagogiki i procesów komunikacji z perspektywy teorii kognitywistycznej stanowią główny obszar zainteresowań badawczych prof. Bronisława Siemienieckiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Autor, jeden z założycieli Polskiego Towarzystwa Kognitywistycznego, należy do czołówki teoretyków współczesnej pedagogiki europejskiej, a dzięki przekładowi niniejszej pozycji, wydanej w Toruniu w 2010 r., ma szanse dotrzeć do włoskiej publiczności.    Praca porusza zagadnienia i analizuje głosy współczesnych nauk humanistycznych podejmujących refleksję krytyczną, która obejmuje – w atmosferze przyjaznej synergii – antropologię, studia nad rozwojem oraz teorię komunikacji z punktu widzenia edukacji i kształtowania nowych pokoleń.[...]                  prof. Piero Crispiani       ";34.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, Format B5, ";"Objętość 242 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-461-0.jpg
"Kierunki rozwoju PEDAGOGIKI SPECJALNEJ";"Horyzonty Pedagogiczne. Tom 1";"Katarzyna Ćwirynkało";978-83-7850-521-7;;" Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-book.      Książkę tę chcielibyśmy polecić pedagogom specjalnym, nauczycielom praktykom, studentom kierunków pedagogicznych i wszystkim osobom zainteresowanym problematyką niepełnosprawności. Rozważania w niej podjęte zmierzają do znalezienia odpowiedzi na pytanie o kierunki rozwoju pedagogiki specjalnej. Zarówno na gruncie teorii, jak i praktyki pedagogiki specjalnej nie da się ich przeanalizować bez uwzględnienia zmian, jakie zaszły w terminologii tej dyscypliny naukowej oraz w kierunkach oddziaływań rehabilitacyjnych czy integracyjnych po 1989 roku, a później po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Zmiana stosunku do osób z niepełnosprawnością i wyobrażeń o samej niepełnosprawności, postrzeganie jednostki jako autonomicznego podmiotu, pluralizm zachowań i wyborów oraz przemiany w prawodawstwie to niektóre z konsekwencji tych przeobrażeń dla funkcjonowania osób z niepełnosprawnością omawiane w tomie. Redaktorzy     Niniejsza książka rozpoczyna nowy cykl zbiorowych publikacji przygotowywanych w Katedrze Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, zatytułowany „Horyzonty Pedagogiczne”. Jest to początek trzeciej już serii prac naukowych, po „Dyskursach Pedagogiki Specjalnej” i „Heurystycznym Wymiarze Ludzkiej Egzystencji”. „Horyzonty Pedagogiczne” będą stanowić cykl podejmujący problemy z różnych obszarów pedagogiki specjalnej oraz dyscyplin pokrewnych. Oddawana w ręce Czytelnika publikacja zawiera teksty dotyczące zarówno teorii, jak i praktyki pedagogiki specjalnej, a także podmiotu tej dziedziny nauki, którego rozumienie obecnie ulega rozszerzeniu (odnosi się do osób w każdym wieku i z różnego rodzaju odstępstwami od normy in minus oraz in plus).  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                        ";;"Wprowadzenie        7Część IZ teorii pedagogiki specjalnejZagadnienia terminologiczne i kierunki rozwojuKatarzyna Parys, Sławomir OlszewskiPrzeobrażenia terminologiczne w pedagogice specjalnej. Jaka pedagogika?       15Katarzyna Ćwirynkało, Agnieszka ŻytaNowe tendencje i kierunki rozwoju pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną – zmiany paradygmatów       29Grażyna GuniaUstawa o języku migowym – implikacje dla surdopedagogiki       41Marzenna Zaorska Dlaczego dziecko ze sprzężoną niepełnosprawnością sensoryczną oraz sprzężoną niepełnosprawnością intelektualną (nie) możebyć autystyczne?       53Część IIZ praktyki subdyscyplin pedagogiki specjalnejKatarzyna Ćwirynkało, Agnieszka ŻytaCzy praktyka pedagogiczna dotrzymuje kroku zmianom w teorii pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną?       75Bernadeta SzczupałArchitektoniczne i urbanistyczne działania w kontekście potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową – dylematy legislacyjne       91Iwona JagoszewskaPrzygotowanie nauczycieli szkół masowych do pracy z dziećmi z uszkodzonym słuchem      107Monika Włodarczyk-DudkaInterakcja uczeń – pies w edukacji i rehabilitacji Empiryczna analiza poglądów przyszłych pedagogów specjalnych na wykorzystanie zwierząt w pracy z osobami z niepełnosprawnością      127Aneta MrózFormy aktywizacji osób niepełnosprawnych intelektualnie mieszkającychw Domu Pomocy Społecznej im. bł. Jana Pawła II w Krasnymstawie      141Część IIIPodmiot pedagogiki specjalnejAniela KorzonEwolucja stosunku rodziców do dziecka niepełnosprawnego      149Beata CytowskaWydarzenia i osoby znaczące w biografii jako źródło samoświadomości osób z niepełnosprawnością intelektualną      157Irena Ramik-MażewskaWybrane obszary samooceny dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną w integracyjnym systemie edukacji      179Agnieszka ŻywanowskaNiepełnosprawność intelektualna w obszarze wybranych mechanizmów stygmatyzacji społecznej      197Barbara WinczuraKompetencja emocjonalna dzieci z autyzmem      209Joanna Żeromska-CharlińskaObawa czy niebyt? Dysonans relacji w terminalnym okresie choroby      227Hanna SzczerbiczOdpowiedzialne ojcostwo – samotne wychowywanie dziecka z niepełnosprawnością      245Katarzyna PluteckaRola ojca w rehabilitacji dziecka niesłyszącego z implantem ślimakowym      265Bożena Sidor-PiekarskaFunkcjonowanie społeczne dzieci z trudnościami w rozwojuw percepcji ich rodziców      277Małgorzata Obara-GołębiowskaWalka z otyłością jako problem psychospołeczny XXI wiekuWpływ implementacji intencji celu na samoregulację odżywiania się      299   ";"Podstawowym przedmiotem zainteresowania pedagogiki specjalnej jest człowiek, który na skutek zaburzeń utrudniających jego prawidłowy rozwój i funkcjonowanie społeczne wymaga od otoczenia wsparcia oraz nieustannej pomocy. Stwarzając podstawy teoretyczne i metodyczne dla procesów rewalidacji (usprawniania, kompensacji i korekcji pedagogicznej w procesie dydaktyczno-wychowawczym) oraz resocjalizacji, pedagogika specjalna odpowiada na potrzeby rozwojowe, edukacyjne, wychowawcze, a także socjalizacyjne i zawodowe. Nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls ukazała się publikacja, szczegółowo omawiająca kluczowe zagadnienia zarówno teorii, jak i praktyki podmiotu tytułowej dziedziny nauki.Oddane do rąk szerokiego grona odbiorców Kierunki rozwoju pedagogiki specjalnej są pierwszą publikacją z serii Horyzonty pedagogiczne, do której materiały przygotowywane są w Katedrze Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Ponieważ między teorią a praktyką zachodzi wzajemne oddziaływanie, naukowi redaktorzy zatroszczyli się o to, by czytelnik mógł poznać nie tylko szczegóły terminologiczne, paradygmatyczne oraz kierunki rozwoju surdopedagogiki i pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną, ale również miał okazję przeanalizować konkretne problemy rzeczywistości społecznej. Tak więc dogłębnemu oglądowi poddane zostały architektoniczne i urbanistyczne działania w kontekście potrzeb osób z anomaliami narządu ruchu, przygotowanie nauczycieli szkół masowych do pracy wśród dzieci z uszkodzonym słuchem, znaczenie dogoterapii oraz formy aktywizacji osób niepełnosprawnych intelektualnie, dla których miejscem stałego pobytu stał się Dom Pomocy Społecznej im. bł. Jana Pawła II w Krasnymstawie.W całościowym spojrzeniu na tytułowe zagadnienie Kierunków rozwoju pedagogiki specjalnej nie zabrakło dowartościowania podmiotu: zbadano ewolucję stosunku rodziców do dziecka niepełnosprawnego, kompetencję emocjonalną dzieci z autyzmem oraz samoocenę w integracyjnym systemie edukacji, a także skupiono się na obszarze wybranych mechanizmów stygmatyzacji społecznej. Nie zabrakło również interesujących materiałów, traktujących o odpowiedzialnym ojcostwie i walce z otyłością. Przedstawione w ogólnym zarysie powyższe zagadnienia pozwalają ustosunkować się do lektury.Publikacja Oficyny Wydawniczej Impuls należy do literatury specjalistycznej. Zainteresowani tematem (pedagodzy ukierunkowani na pracę z osobami dotkniętymi niepełnosprawnością, studenci kierunków pedagogicznych, nauczyciele zatrudnieni w szkołach integracyjnych oraz rodzice) odnajdą w lekturze propozycje konkretnych działań. Pomocą posłuży im zamieszczona na końcu każdego rozdziału bogata bibliografia, przypisy, tabele, wykresy i wyliczenia. Całość oparta została na wieloletnich badaniach, których wyniki odnajdują odzwierciedlenie w pracy z osobami dotkniętymi niepełnosprawnością. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,kierunki-rozwoju-pedagogiki-specjalnej--horyzonty-pedagogiczne--tom-1,8244  Lektura tej książki sprawia, że zaczynamy lepiej rozumieć istotę i potrzebę zmian w obszarze pedagogiki specjalnej oraz jej związki z życiem społecznym. Autorzy, prezentując wiele stanowisk odnoszących się do zmian w pedagogice specjalnej, zachęcają do refleksji nad ich konsekwencjami zarówno w wymiarze społecznym (np. edukacja integracyjna), jak i indywidualnym (np. upodmiotowienie osób z niepełnosprawnością). Ze względu na aktualność poruszanych zagadnień oraz ich znaczenie dla rozwoju pedagogiki specjalnej publikacja powinna się spotkać z dużym zainteresowaniem. Pragnę jednocześnie wyrazić uznanie dla autorów za podjęcie udanej próby zmierzenia się z problemami pedagogiki specjalnej oraz dla redaktorów za umiejętność zaprezentowania bardzo spójnej koncepcji recenzowanej książki. Z recenzji dr. hab. Zdzisława Kazanowskiego";38.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-521-7.jpg
"Pedagogia przeżycia estetycznego";"W wychowaniu człowieka jako osoby";"Jadwiga Lach-Rosocha";978-83-7850-451-1;;"      Praca monograficzna Jadwigi Lach-Rosochy […] wyraźnie wpisuje się w jakże potrzebną dzisiaj dyskusję wokół miejsca przeżycia estetycznego w szeroko pojmowanej działalności edukacyjnej. Mamy tutaj do czynienia z kolejnym znaczącym głosem uzasadniającym tezę, że tylko taka pedagogika, która uzna przeżycie estetyczne za fundament doświadczenia osobowego, może uchronić wychowanie przed jednostronnością i skutecznie wspierać wychowanka w nieustannym dowiadywaniu się o sobie. Autorce […] nie chodzi jedynie o to, aby przywrócić sztuce należne jej miejsce w procesie nauczania i wychowania; […] pokazuje, że bez wrażliwości estetycznej, która [...] idzie w parze z wrażliwością moralną, trudno sobie wyobrazić autentyczną komunikację między ludźmi na wszystkich płaszczyznach życia społecznego i politycznego. Nie byłaby to bowiem komunikacja między osobami, ale jedynie komunikacja między rolami społecznymi. Ludzie, którzy zostali pozbawieni możliwości rozwijania wrażliwości estetyczno-moralnej, nie są zdolni do samorealizacji, a jedyną zasadą, którą stosują w życiu, jest […] konkurencja. […] Z jednej strony coraz to nowe formy sztuki wprowadzane są w ogólnoświatowy obieg, a z drugiej – jak sugeruje David Harley – mamy do czynienia z fermentem, niestabilnością i przelotnością postmodernistycznej estetyki. […]      Autorka dokładnie nakreśliła kierunek badań przez przyjęcie podstawowych założeń pedagogiki antropologicznej. […] Wielką zaletą […] jest wybór metody badań. Idiograficzne podejście do badanej problematyki pozwala na przełamanie wszelkich schematów poznawczych, co nie oznacza wcale zerwania z możliwościami logicznej analizy danych. […] Wnioski z przeprowadzonych badań potwierdzają główną tezę pracy – przeżycia estetyczne odgrywają ważną rolę w budowaniu struktury aksjologicznej człowieka jako osoby. Wspieranie wychowanków w procesie odkrywania ich możliwości na płaszczyźnie estetycznej samorealizacji przyczynia się niewątpliwie do budowania społeczeństwa osób. W ogólności książka jest spójna, erudycyjna, aktualna i napisana z pasją badawczą. Z recenzji dr. hab. Andrzeja Murzyna, prof. UŚ       Praca niniejsza powstała w przekonaniu, że sensowna implementacja przeżyć estetycznych w proces edukacyjny stwarza szansę realizacji tak ambitnie określonych zamierzeń. Przeżycia estetyczne, jak dowodzą tego badania dawniejsze i współczesne, są poznaniem szczególnego rodzaju, dotykają tajemnic życia i odkrywają rzeczywistości ukryte, przynoszą zrozumienie dla rzeczy zwyczajnych i niezwyczajnych, dla zjawisk typowych i nietypowych, dla zdarzeń przewidywalnych i nieprzewidywalnych. Kierując uwagę człowieka w przyszłość, przezwyciężają egoistyczne i krótkowzroczne zapatrzenie w siebie i angażują w działania wykraczające poza doraźne potrzeby życiowe, skłaniają do angażowania się w urzeczywistnianie wartości, które obiecują uczynić świat piękniejszym i doskonalszym, a podmiot owych przedsięwzięć – kimś wyjątkowym...    ";;"Wstęp 	   9 Rozdział 1 Wychowanie personalistyczne w świetle badań estetycznych1. Zarys koncepcji badawczej 	  151.1. Tezy pedagogiczno-psychologiczno-filozoficzne 	  151.2. Refleksje epistemologiczne 	  271.3. Kwestie interpretacyjne 	  411.4. Uwagi metodologiczne  	  472. Wokół sensów i znaczeń podstawowych pojęć 	  512.1. Osoba – ideały i koncepcje 	  512.1.1. Ideał homerycki 	  512.1.2. Ideał orficki 	  572.1.3. Ideał biblijny 	  612.1.4. Ideał współczesny 	  652.2. Przeżycie estetyczne – definicje 	  732.2.1. Filozoficzne 	  752.2.2. Fenomenologiczne 	  792.2.3. Psychologiczne 	  802.2.4. Estetyczne 	  842.2.5. Antropologiczne 	  882.2.6. Teologiczne  	  922.2.7. Poetyckie 	  962.2.8. Pedagogiczne 	  982.3. Wychowanie  	 1022.3.1. Idee dawne i współczesne 	 1022.3.2. Standardy personalistyczne  	 1112.3.2.1. Standard estetyczny 	 1112.3.2.2. Standard agatologiczny 	 1142.3.2.3. Standard etyczny 	 1182.3.2.4. Standard aksjologiczny 	 1222.3.2.5. Standard twórczy 	 1242.4. Pedagogia 	 130 Rozdział 2Koncepcje wychowania osoby przez przeżycie estetyczne1. Koncepcje filozoficzne 	 1331.1. Gorgiasz (483–375 p.n.e.)  	 1331.2. Sokrates (469–399 p.n.e.) 	 1361.3. Platon (427–347 p.n.e.) 	 1391.4. Arystoteles (384/383–322 p.n.e.) 	 1441.5. Immanuel Kant (1724–1804) 	 1481.6. Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770–1831) 	 1501.7. Søren Kierkegaard (1813–1855) 	 1521.8. Artur Schopenhauer (1778–1860) 	 1551.9. Friedrich Nietzsche (1844–1900) 	 1611.10. Wilhelm Dilthey (1833–1911) 	 1711.11. Lew Szestow (1866–1938) 	 1751.12. Henri Bergson (1859–1941) 	 1821.13. Abraham Joshua Heschel (1907–1972) 	 1851.14. Emmanuel Lévinas (1906–1995) 	 1901.15. Józef Tischner (1931–2000) 	 1942. Koncepcje religijne 	 2002.1. Św. Augustyn (354–430)  	 2002.2. Św. Tomasz (1225–1274) 	 2022.3. Rudolf Otto (1869–1937) 	 2032.4. Jacques Maritain (1882–1973) 	 2082.5. Mircea Eliade (1907–1986) 	 2133. Koncepcje psychologiczne 	 2273.1. Gustaw Teodor Fechner (1801–1887) 	 2273.2. William James (1842–1910) 	 2293.3. Sigmund Freud (1856–1939) 	 2333.4. Carl Gustaw Jung (1875–1961) 	 2403.5. Abraham H. Maslow (1908–1970) 	 2514. Koncepcje estetyczne 	 2594.1. Karol Irzykowski (1873–1944) 	 2594.2. Roman Ingarden (1893–1970) 	 2714.3. Stefan Kisielewski (1911–1991) 	 2824.4. Arnold Berleant (ur. 1932) 	 2874.5. Władysław Stróżewski (ur. 1933) 	 2984.6. Anna Sobolewska (ur. 1947) 	 3175. Koncepcje pedagogiczne 	 3305.1. Rudolf Steiner (1861–1925) 	 3305.2. John Dewey (1859–1952) 	 3465.3. Herbert Read (1893–1968) 	 3495.4. Stefan Szuman (1889–1972) 	 3585.5. Irena Wojnar (ur. 1924) 	 375 Rozdział 3Pedagogia przeżycia estetycznego1. Możliwości i perspektywy stawania się osoby w przeżyciach estetycznych 	 3911.1. Tożsamość jako aksjologiczny imperatyw personalizacji 	 3911.2. Osobotwórczy potencjał przeżyć estetycznych 	 4011.2.1. Inspiracje poznawcze 	 4011.2.2. Inspiracje akulturacyjne 	 4041.2.3. Inspiracje etyczne 	 4071.2.4. Inspiracje twórcze 	 4461.3. Artystyczne techniki i strategie wychowawcze pedagogii przeżycia estetycznego 	 449 Zakończenie 	 453Bibliografia 	 455Indeks nazwisk 	 469";"Przed współczesną edukacją pojawia się wiele wyzwań podyktowanych zmianami społecznymi będącymi konsekwencją procesów globalizacji i postępującego kryzysu moralnego. Taka sytuacja wymaga po pierwsze uświadomienia sobie, że stare podejścia w wielu wymiarach uległy dezaktualizacji, a po drugie potrzeba całkiem nowych sposobów myślenia o formule wychowania.Jadwiga Lach-Rosocha, Pedagogika przeżycia estetycznego w wychowaniu człowieka jako osoby, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2013, ss. 474            Przed współczesną edukacją pojawia się wiele wyzwań podyktowanych zmianami społecznymi będącymi konsekwencją procesów globalizacji i postępującego kryzysu moralnego. Taka sytuacja wymaga po pierwsze uświadomienia sobie, że stare podejścia w wielu wymiarach uległy dezaktualizacji, a po drugie potrzeba całkiem nowych sposobów myślenia o formule wychowania. Z właściwości dokonujących się przemian doskonale zdaje sobie sprawę Jadwiga Lach-Rosocha, czego dowodzi swą najnowszą monografią naukową pod tytułem „Pedagogika przeżycia estetycznego w wychowaniu człowieka jako osoby”. Pokazuje w niej bowiem możliwe drogi wychowania wspierającego jednostkę w tych trudnych czasach oraz celującego w ukazaniu jej realnej perspektywy osiągnięcia pełnego człowieczeństwa. Tak zarysowane wyzwania wiążą się z potrzebą nauczenia jednostki godnego i odpowiedzialnego korzystania z przywileju wolności. Jest to więc bezwzględne opowiedzenie się przeciwko nagminnemu dzisiaj nadużywaniu wolności oraz ślepemu dążeniu ku autodestrukcji młodych ludzi.            Warto docenić, że Jadwiga Lach-Rosocha bardzo poważnie potraktowała przedmiot swoich dociekań. Pomimo wyraźnego ukierunkowania na danie odbiorcom możliwości praktycznego zastosowania wyników jej badań, dała im mocną podbudowę teoretyczną. Dopiero wszakże zrozumienie przesłanek, brzmienia i konsekwencji konkretnych szkół oraz koncepcji umożliwia pełne dostrzeżenie towarzyszących im obciążeń i walorów. To z kolei jest niezbędne przed rozpoczęciem stosowania założeń w ramach procesu wychowawczego. W związku z powyższym, autorka uważnie przyjrzała się wychowaniu personalistycznemu przez pryzmat dotychczasowych badań estetycznych.            Rezultatem takiego dojrzałego podejścia do obiektu badania jest najbardziej reprezentatywny przegląd ujęć, jaki znajdziemy w literaturze przedmiotu. Przykładowo Jadwiga Lach-Rosocha definiując przeżycie estetyczne nie ograniczyła się tylko i wyłącznie do omówienia kwestii z obszaru pedagogiki, lecz uwzględniła również paradygmaty: filozoficzne, fenomenologiczne, psychologiczne, estetyczne, antropologiczne, teologiczne, poetyckie. Nie są to przy tym jedynie pobieżne omówienia, lecz wyczerpujące, opatrzone obrazowymi przykładami, wykłady. Zaprezentowała więc interdyscyplinarne i nowatorskie podejście. Trudno będzie kolejnym autorom podejmującym tę tematykę przeskoczyć tak wysoko postawioną poprzeczkę.            Na równie wysokim poziomie merytorycznym jest rozdział poświęcony koncepcjom wychowania osoby przez przeżycie estetyczne. Z uwagi na specyfikę przedmiotu rozważań, autorka słusznie najwięcej uwagi poświęciła koncepcjom filozoficznym – od starożytnych Gorgiasza, Sokratesa i Platona, przez Lwa Szestowa, do współczesnych Emmanuela Lévinasa, Józefa Tischnera. Poza tym uwzględniła koncepcje religijne, na przykład Mircei Eliadego, psychologiczne – Carla Gustawa Junga i innych, estetyczne – między innymi Stefana Kisielewskiego, pedagogiczne – Johna Dewey’a i innych. Każde z tych omówień zawiera odwołania do najważniejszych tekstów źródłowych oraz opracowań, dzięki czemu monografia będzie stanowiła cenną pomoc naukową i dydaktyczną dla wszystkich podejmujących się analizowania koncepcji wychowania oraz znacznie inspiracji osobotwórczych w ich łonie.            Książkę autorstwa Jadwigi Lach-Rosochy pod tytułem „Pedagogika przeżycia estetycznego w wychowaniu człowieka jako osoby” gorąco poleca się wszystkim tym, którzy poszukują inspiracji do badania w obszarze pedagogiki przeżycia estetycznego. Będzie ona również pomocna dla czytelników pragnących zrozumieć predyspozycje człowieka i drogi stawania się osoby w przeżyciach estetycznych, przyjrzeć się bliżej tożsamości pojętej jako aksjologiczny imperatyw socjalizacji. Niewątpliwie stanowi ona ważny krok w kierunku lepszego zrozumienia wyzwań, jakie stoją współcześnie przed wszystkimi wychowawcami oraz dostrzeżenia możliwych dróg, którymi można podążać ku osiągnięcia stanu pełnego człowieczeństwa.Krzysztof Wróblewski http://www.konserwatyzm.pl/artykul/11248/jadwiga-lach-rosocha-pedagogika-przezycia-estetycznego-w-wyc         Praca monograficzna Jadwigi Lach-Rosochy […] wyraźnie wpisuje się w  jakże potrzebną dzisiaj dyskusję wokół miejsca przeżycia estetycznego w  szeroko pojmowanej działalności edukacyjnej. Mamy tutaj do czynienia z  kolejnym znaczącym głosem uzasadniającym tezę, że tylko taka pedagogika,  która uzna przeżycie estetyczne za fundament doświadczenia osobowego,  może uchronić wychowanie przed jednostronnością i skutecznie wspierać  wychowanka w nieustannym dowiadywaniu się o sobie. Autorce […] nie  chodzi jedynie o to, aby przywrócić sztuce należne jej miejsce w  procesie nauczania i wychowania; […] pokazuje, że bez wrażliwości  estetycznej, która [...] idzie w parze z wrażliwością moralną, trudno  sobie wyobrazić autentyczną komunikację między ludźmi na wszystkich  płaszczyznach życia społecznego i politycznego. Nie byłaby to bowiem  komunikacja między osobami, ale jedynie komunikacja między rolami  społecznymi. Ludzie, którzy zostali pozbawieni możliwości rozwijania  wrażliwości estetyczno-moralnej, nie są zdolni do samorealizacji, a  jedyną zasadą, którą stosują w życiu, jest […] konkurencja. […] Z jednej  strony coraz to nowe formy sztuki wprowadzane są w ogólnoświatowy  obieg, a z drugiej – jak sugeruje David Harley – mamy do czynienia z  fermentem, niestabilnością i przelotnością postmodernistycznej estetyki.  […]      Autorka dokładnie nakreśliła kierunek badań przez przyjęcie  podstawowych założeń pedagogiki antropologicznej. […] Wielką zaletą […]  jest wybór metody badań. Idiograficzne podejście do badanej problematyki  pozwala na przełamanie wszelkich schematów poznawczych, co nie oznacza  wcale zerwania z możliwościami logicznej analizy danych. […] Wnioski z  przeprowadzonych badań potwierdzają główną tezę pracy – przeżycia  estetyczne odgrywają ważną rolę w budowaniu struktury aksjologicznej  człowieka jako osoby. Wspieranie wychowanków w procesie odkrywania ich  możliwości na płaszczyźnie estetycznej samorealizacji przyczynia się  niewątpliwie do budowania społeczeństwa osób. W ogólności książka jest spójna, erudycyjna, aktualna i napisana z pasją badawczą. Z recenzji dr. hab. Andrzeja Murzyna, prof. UŚ   ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 474 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-451-1.jpg
"DIAGNOZA USPOŁECZNIENIA PUBLICZNEGO SZKOLNICTWA III RP W GORSECIE CENTRALIZMU";;"Bogusław Śliwerski";978-83-7850-480-1;;"     Bogusław Śliwerski jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskich nauk o edukacji w ostatnich dekadach. Jego kolejne książki dokonywały „przełomów dyskursywnych” w pedagogice, a impulsy teoretyczne i empiryczne, które wnosił, odegrały ogromną rolę w kształtowaniu sposobów myślenia w edukacji i o edukacji. [...] pokazuje w sposób znakomity, poparty bardzo przekonującymi wynikami przeprowadzonych przez siebie badań, mechanizmy sprawowania władzy polityczno-edukacyjnej w Polsce. Przedstawia, jak nowe, pełne – aby odwołać się do myśli Foucaulta – władzy/wiedzy dyskursy polityczne „przycinają” i rekonstruują rzeczywistość edukacyjną, ograniczając możliwości upodmiotowienia lokalnych aktorów życia pedagogiczno-oświatowego. W prowadzonych precyzyjnie, a jednocześnie bardzo komunikatywnie narracjach Bogusław Śliwerski pokazuje, w jaki sposób władza ustawy, rozporządzenia czy decyzji tworzy „nowy świat”, nową scentralizowaną rzeczywistość, w ramach której alternatywne sposoby myślenia i działania są marginalizowane/wykluczone. [...] Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu to nie tylko książka pedagogiczna, ale także politologiczna, jej Autor bowiem ukazuje nieuchronność asymetrycznych w każdym aspekcie związków (uprzedmiotawianej) oświaty z (upodmiotowioną i bezwzględnie decyzyjną) polityką i władzą. Przedstawia, niekiedy niemal „detalicznie”, jak władza (czasami tylko dlatego, aby potwierdzić „swoją władzę”) przedostaje się do najmniejszych nawet zakątków codziennej praktyki edukacyjnej.prof. zw. dr hab. Zbyszko Melosik(fragment recenzji)   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wprowadzenie        7GENEZA I EWOLUCJA USPOŁECZNIENIA SZKOLNICTWA PUBLICZNEGO W POLSCE       29Samorządność jako idea i marzenie (lata 1980–1989)       29Trudne dobrego początki (lata 1989–1991)       42Oświata jako inhibitor uspołeczniania polskiej szkoły (lata 1991–1998)       45Destrukcja i marnotrawstwo procesów uspołecznienia polskiej oświaty na rzecz restytucji żarłocznego centralizmu (lata 1999–2012)       58Podsumowanie       79Organy szkolnej demokracji       99Rada szkoły      103Rada pedagogiczna      110Rada rodziców      114Samorząd uczniowski      123Podsumowanie      133Uspołecznienie polskiej oświaty w okresie III Rzeczpospolitej w świetle wyników ogólnopolskich badań      145Stan demokratyzacji i postaw wobec niej polskiego społeczeństwa w okresie III RP. Wybrane wyniki badań sondażowych      145Postawy Polaków wobec demokracji w przestrzeni edukacyjnej oraz w stosunku do niej      153Założenia badań genezy, ewolucji i współczesnego stanu uspołecznienia szkół publicznych w III RP      173Centralistyczna ignorancja, czyli o tym, że centralne i terenowe władze oświatowe nic nie wiedzą i nie chcą wiedzieć      180Czy władze resortu edukacji interesują się uspołecznieniem szkół publicznych?      180Na tropie danych o istnieniu i działaniu rad szkolnych      187Analiza regulaminów rad szkół w zakresie ustawowych zadań      191Postawy dyrektorów szkół i przewodniczących rad szkolnych lub rad rodziców w świetle badań metodą CATI      196Postawy dyrektorów szkół i przewodniczących rad szkoły/rodziców wobec założonych funkcji tych rad      210Postawy dyrektorów i przewodniczących rad rodziców/szkoły wobec normatywnych zadań rady szkoły      253Typ rady a ocena zadań według przewodniczących tych rad      264Jak oceniają funkcje rady szkoły i jakie mają wobec nich postawy przewodniczący rad szkoły/rodziców?       267Powody niepowoływania, pozorów działania lub likwidacji już istniejących rad szkolnych      272ZAKOŃCZENIE      301BIBLIOGRAFIA      317ANEKS      329Uchwała XVIII sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży w sprawie demokracji w szkołach      331Odpowiedzi kuratoriów oświaty na prośbę o dane na temat powołania i działania rad szkół      336Wybór autorskich opracowań na temat demokratyzacji i uspołecznienia edukacji szkolnej      342Indeks Nazwisk      345";"Książka jest związana nie tylko z pedagogiką. Obok problematyki dotyczącej trudności dotyczących rozwoju oświaty i różnych nurtów w wychowaniu pojawiają w niej zagadnienia przemian zachodzących w naszym państwie, a także problemy ustrojowe, administracyjne i socjologiczne, co sprawia, że została ona głęboko osadzona w polskiej rzeczywistości.
Znajduje się tu krytyczne uzasadnienie wdzierania się władzy, często dla zaznaczenia swojej obecności w oświacie, do codziennej praktyki edukacyjnej, co nigdy na dobre nie wychodzi. Autor uzasadnia, w jaki sposób tworzone jest ustawodawstwo szkolne, rozporządzenia i wytyczne, które zawsze zmierzają do centralizacji. W takich ramach alternatywne sposoby myślenia – tak konieczne w oświacie – są marginalizowane, a nierzadko wykluczone. Bardzo często wiele cennych inicjatyw szkolnych wywodzących się od nauczycieli, rodziców, środowiska, rad szkolnych i samorządu, ginie w gąszczu mało zrozumiałych przepisów.
Uspołecznienie szkoły w polskich warunkach przebiega wyjątkowo opornie, wpływają na to okoliczności obiektywne i subiektywne, a także arogancja państwa, które wie najlepiej. Śliwerski uważa, że jest to mylny sposób rozumienia oświaty, w tym też organizacji szkolnictwa podstawowego i średniego.
Polski system oświaty jest trudny do zrozumienia i logicznego wytłumaczenia. Od 1989 r. zmieniło się aż 18 ministrów edukacji, przeciętna kadencja wynosiła rok i cztery miesiące. Byli to przedstawiciele niemal wszystkich liczących się w Polsce stronnictw politycznych. Żaden z nich nie mógł zrealizować swoich wizji reformatorskich i organizacyjnych; niektórzy w ogóle ich nie mieli. Może to i dobrze, bo przecież oświata i wychowanie nie mogą być uzależnione od jednej czy drugiej osoby lub partii. Przeciwnie, winny mieć charakter społeczny.
Temu problemowi, to jest uspołecznieniu oświaty, poświęcona jest cała książka. Zdaniem autora, polska szkoła wciąż pozostaje ściśnięta gorsetem i nie może się z niego wydobyć, aby stać się nowoczesną i sprostać wymogom naszych czasów. Winna być nie tylko uspołeczniona, ale bardziej samorządna i samorządowa, zwłaszcza w terenie, gdzie władze często narzucają szkołom zadania decyzjami administracyjnymi. Winna też być bardziej środowiskowa i zdecentralizowana.
Śliwerski przestrzega przed upartyjnianiem oświaty. Wiązanie pedagogiki, i szerzej: całego wychowania, z dominującą ideologią czy z jakąś partią, jest niekorzystne i szkodliwe.
Niestety „wybijanie” się polskiej szkoły do rzeczywistego, a nie formalnego uspołecznienia, napotyka wiele trudności zarówno obiektywnych, jak subiektywnych. Podstawowy postulat – wynikający z analizy książki – sprowadza się do przesłania, że szkoła winna być wolna od wszelkiego rodzaju ideologii partyjnych, religijnych, gospodarczych i wielu innych. Nie może też być areną agitacji do działań, które często sprowadzają się do zastępowania rodziców i nauczycieli. 
Wielka szkoda, że we współczesnej Polsce nie została dokończona zapowiedziana w latach 90. ubiegłego wieku systemowa reforma oświaty, której podstawowym wskazaniem miała być demokratyzacja i uspołecznienie całego systemu edukacyjnego w sferze publicznej. Nie została także sfinalizowana rewolucja podmiotów, a więc możliwości samorealizacji społecznej, indywidualnej i zbiorowej głównych aktorów edukacji publicznej – uczniów, nauczycieli, rodziców, wychowawców pozaszkolnych oraz sojuszników tych placówek (np. instruktorów harcerskich, duszpasterzy, trenerów sportowych). Generalnym przesłaniem książki jest to, że wciąż nie są dostrzegane możliwości tkwiące nie w urzędach, a w ludziach.
Ludwik MalinowskiBogusław ŚLIWERSKI, Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu, Wydawnictwo Impuls, Kraków 2014.https://forumakademickie.pl/recenzje/uspoleczniona-czy-w-gorsecie/     Recenzja książki Bogusława Śliwerskiego, Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w gorsecie centralizmu. [W Diagnozie uspołecznienia…] Autor zawarł założenia swoich badań, poświęconych ewolucji współczesnego stanu uspołecznienia szkół publicznych w III RP. Jasno sprecyzował problem główny, a dla potrzeb swoich badań opracował definicję uspołecznienia szkoły. Bardzo szczegółowo zostały opracowane wskaźniki uspołecznienia szkoły w wy- miarze strukturalnym, partycypacyjnym, komunikacyjnym i temporalnym (wskaźnik uspołecznienia ma związek z demokratyzacją, która jest postulowana w ustawie o sys- temie oświaty). Ponadto Autor opracował nie tylko poziomy uspołecznienia szkoły, ale także dla każdego z nich zredagował wskaźniki (Śliwerski, 2013, s. 176). Badania mają charakter diagnostyczny i przebiegały w czterech etapach. I etap obejmował analizę dyskursu politycznego oraz prawa oświatowego w zakresie uspołecznieniai demokratyzacji oświaty w czterech okresach historycznych: 1980–1989, 1989–1991, 1991–1998 oraz 1999–2012; II etap polegał na uzyskaniu danych o powołanych radach szkolnych w szkolnictwie publicznym; III etap to przeprowadzenie badań naukowych przez określoną instytucję badań społecznych, które polegały na indywidualnych wy- wiadach telefonicznych wspomaganych komputerowo z dyrektorami szkół w 16 wo- jewództwach. Śliwerski objął badaniami określony odsetek szkół w poszczególnych województwach, który wahał się od 5% do 7,5% (Śliwerski, 2013, s. 179). Ostatni etap badań to przeprowadzenie indywidualnych wywiadów bezpośrednich z kuratorami oświaty oraz dyrektorami organów prowadzących szkoły w 16 województwach. Celem tych badań na tym etapie było pozyskanie opinii kadr nadzoru pedagogicznego oraz organu prowadzącego szkoły na temat istoty i zakresu uspołecznienia szkół.Niniejsza pozycja to krytyczna analiza polityki oświatowej czasów polskiej transformacji. Pełno w niej odniesień do licznych badań, analiz i diagnoz. Autor doskonale orientuje się w gąszczu zmian w przepisach dotyczących systemu oświa- ty. Wyniki badań przeprowadzonych przez Śliwerskiego nie pozostawiają żadnych złudzeń: polski system szkolnictwa charakteryzuje się niskim poziomem demokra- tyzacji i uspołecznienia. W związku z tym należy stwierdzić, że reforma systemo- wa i ustrojowa w oświacie nie została zakończona. Idea szkoły, o którą walczono na przełomie 1980/1981, została zamknięta do sztambucha. Przez 24 lata istnienia III RP obserwujemy w szkolnictwie odstępstwa od ideałów wolnej, nowej i demokratycznej szkoły (Śliwerski, 2013, s. 301–302). Może dziwić fakt, że państwowość Polski budo- wana jest na zasadach demokracji, a system oświaty nie. Zresztą jak mogło dojść do zasadniczych i deklarowanych przez partie rządzące zmian, jeśli ministrowie rządzili tak krótko, że nie byli w stanie, albo nie chcieli choćby uruchomić procedur, które doprowadziłyby do korzystnych zmian w systemie oświaty. Wielu ministrów wręcz powstrzymywało proces demokratyzacji. Jedni proces demokratyzacji zatrzymywali, inni zatrzymali, a jeszcze kolejni likwidowali. Do tego dochodzi ignorowanie przez polityków środowiska oświatowego oraz naukowego. Sposób zarządzania oświatą był zawsze dostrajany do programu politycznego partii. Szkoła nie potrafi uwolnić się spod politycznej i ideologicznej dominacji. Śliwerski uważa, że należy dokonać zmian w kształceniu nauczycieli, aby nie tylko zaznajamiali uczniów z demokracją, ale także zachęcali do aktywnego jej współtworzenia. Polska oświata powinna być oparta na trzech zasadach: decentralizacji, samorządności i subsydiarności. Autor wskazuje na jeszcze wiele czynników, które są odpowiedzialne za niedostateczny poziom uspołecznienia i demokratyzacji polskiej szkoły.Sebastian TabołWyższa Szkoła Pedagogiczna im. Janusza Korczaka w WarszawieWydział Nauk Społeczno-Pedagogicznych w Katowicach  Praca prof. Bogusława Śliwerskiego pt. "Diagnoza uspołecznienia publicznego szkolnictwa III RP w procesie centralizmu" jest kolejnym przyczynkiem do publicznej debaty nad losem polskiej edukacji a ściśle mówiąc polskich uczniów.Od czasów działalności skonfederowanego Sejmu Czteroletniego, przyjęcia Konstytucji 3 maja i powołania Komisji Edukacji Narodowej jak bumerang powraca sprawa fundamentalna dla każdego demokratycznego, zrządzonego przez współobywateli państwa - sprawa edukacji narodowej.Jak ważna jest to broń w rękach oświeconego narodu udowodniła to już historia, prowadząc do całkowitego rozbioru Polski, jak tworu niebezpiecznego, bo chcącego się reformować i unowocześniać.Ale jeszcze w czasach zaborów w jego części austriackiej powstała pierwsza autonomiczna władza oświatowa - Rada Szkolna Krajowa, której podlegało szkolnictwo ludowe i średnie. Dość powiedzieć, że w ślad za tym poszły postulaty, by szkołami zawiadywało społeczeństwo przez swobodnie wybranych przedstawicieli, którymi kierować będą wybierani wśród uzdolnionych specjaliści. To był rok 1905. Później odrodzone państwo z dużym wysiłkiem postanowiło scalić to w jeden system.Po II wojnie światowej demokratyzacja szkolnictwa sprowadzała się do walki z analfabetyzmem, a indoktrynacja nauczycieli jak i uczniów odbywała się na wielu poziomach. Wydawało się wszystkim, iż polska rewolucja "Solidarności" nareszcie uwolni polską edukację z gorsetu upolitycznienia i presji ministerialnych urzędników. Powróci samorządność, którą gwarantować miały władze samorządowe i organy kontrolne. Niestety jak to zwykle w naszym kraju, wszystko wyszło inaczej niż sobie to wyobrażaliśmy.Uspołecznienie szkół to tylko hasło, demokratyzacja została tylko postulatem, gdyż który dyrektor wychyli się spoza sztywnego gorsetu ministerialnych czy kuratoryjnych zaleceń. Wszak klasa polityczna stopniowo zagarnęła dla siebie wszelką przestrzeń społecznej aktywności, w tym również przestrzeń edukacyjną.Praca prof. Śliwerskiego powinna rozpocząć ogólnopolską otwartą dyskusję, do czego tak naprawdę dążymy i co chcemy osiągnąć przez ten ogólny chaos i ciągłe reformowanie wprowadzonych już reform?Z jednej strony dostaliśmy z UE fundusze na unowocześnienie infrastruktury szkolnej: tablice multimedialne, pomoce szkolne, budowa basenów, nowoczesnych sal sportowych, a z drugiej powołujemy się na oszczędności zamykając placówki w małych miastach i gminach. I to w gminach, gdzie ludzie własną aktywnością i zaangażowaniem wspierali szkoły na swoim terenie. To tam na samym dole odbyła się szczątkowa demokratyzacja i uspołecznienie placówek szkolnych. To tam samorządy szkolne, Rady Rodziców starały się współpracując z dyrekcjami stać jednym murem za utrzymaniem tych szkół w ruchu.Najciekawsza jest część rozpoczynająca się od rozdziału "Uspołecznienie Polskie Oświaty w okresie III Rzeczypospolitej w świetle ogólnopolskich badań". Okazuje się, że nauczyciele, którzy powinni stać w awangardzie zwolenników demokratyzacji szkoły spychają ją na plan dalszy, a 33% z nich nie uważa tego za ważne w rozwoju takich cech w edukacji młodego pokolenia. Te i inne kuriozalne dane statystyczne tylko potwierdzają diagnozę prof. Śliwerskiego: "Silny nacisk doraźnych interesów polityków, urzędników, związków zawodowych na politykę oświatową MEN paraliżuje proces zmian i opóźnia konieczne decyzje w sferze uspołecznienia edukacji publicznej".Nie wytworzyliśmy w Polsce mechanizmu lobbingu na rzecz edukacji w środowiskach intelektualnych elit naszego kraju, które kiedyś, na samym początku społecznej rewolucji "Solidarności" zabierała czynnie głos i brała udział w różnego rodzaju ogólnopolskich kongresach i zjazdach. Teraz mamy medialny chaos, dezinformację, skuteczne próby skłócenia rodziców z nauczycielami i zagubionych w tym wszystkim uczniów. Co z tego galimatiasu powstanie, nikt tak naprawdę już tego nie ogarnia.Epatujemy się podawanymi przez prasę wynikami europejskich egzaminów w których podobno nasi gimnazjaliści byli w czołówce, ale nikt nie zastanawia się nad tym, iż to nie wyniki tworzą sprzyjające warunki do nauki tylko długofalowy program gospodarczy państwa skorelowany z potrzebami i wyzwaniami stojącymi przed współczesną gospodarką. Niestety w rzeczywistości Polskiej, kiedy to praktycznie nie istnieje polskim przemysł, myśl innowacyjna jest znikoma, a nakłady na naukę coraz niższe, rozumiem postulatu Zachodniej Europy zniechęcające nas do wydawania na to pieniędzy, gdyż oni chętnie przyjmą do siebie naszą wykształconą młodzież i w zależności od oceny ich przydatności skierują ich albo na dalsze studia, albo do ich fabryk.Myślę, że polskie władze, a szczególnie ostatnie lata rządów Platformy zaakceptowały te nieformalne zalecenie płynące z unii europejskiej pod naszym adresem, a wszelkie działania na rzecz dalszej reformy edukacji są tylko markowanymi posunięciami mającymi ukryć tą sytuację pod płaszczykiem mainstreamowej prasy i mediów.Gabriel Leonard Kamiński    http://www.ksiazka.net.pl/";50.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-480-1.jpg
"Open Access: Analiza zjawiska z punktu widzenia polskiego naukowca";;"Emanuel Kulczycki";978-83-7850-485-6;;"Publikacja jest udostępniona na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 (CC BY-SA 3.0). Pełna treść licencji dostępna na stronie creativecommons.org.Ruch Open Access zdobywa rosnącą popularność, pojawia się jednak wokół niego wiele mitów i niekoniecznie uzasadnionych nadziei. Celem tej książki jest przyjrzenie się temu zjawisku i jego ocena z punktu widzenia polskiego badacza.W tym celu w pierwszym rozdziale zastanowimy się nad przyczynami powstania tego ruchu, a następnie w rozdziale drugim sprecyzujemy, czym jest Open Access oraz pokrewne inicjatywy, często mylnie z nim utożsamiane. Rozdział trzeci będzie analizą ruchu otwartego dostępu z punktu widzenia różnych grup interesu związanych z nauką. Wreszcie rozdziały czwarty i piąty skoncentrują się na praktycznych aspektach publikowania artykułów w otwartym dostępie z punktu widzenia polskiego badacza. W rozdziale szóstym dokonamy krótkiego podsumowania informacji o ruchu Open Access. Książkę w wersji ebook - PDF można pobrać również BEZPŁATNIE  z naszego repozytorium treści:  http://impulsoficyna.com.pl/pliki/repozytorium/9788378504856.pdf    Książka BEZPŁATNA dostępna w wersji  elektronicznej - ebook: ";;" Wstęp 1. Skąd się wziął Open Access? 11.1. Historia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11.2. Geneza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21.2.1. Internet . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21.2.2. Polityka wydawnictw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 32. Czym jest Open Access? 52.1. Inicjatywy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 52.1.1. Open Science – otwarta nauka . . . . . . . . . . . . . . . 52.1.2. Open Access – otwarty dostęp . . . . . . . . . . . . . . . . 72.1.3. Open Data – otwarte dane . . . . . . . . . . . . . . . . . 82.1.4. Open Education – otwarta edukacja . . . . . . . . . . . . 92.1.5. Open Source – otwarte źródła . . . . . . . . . . . . . . . . 92.1.6. Wolna kultura . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 102.2. Prawa autorskie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 112.3. Otwarte licencje . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122.4. Słownik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 182.5. Modele finansowania czasopism otwartego dostępu . . . . . . . . 192.6. Podsumowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 213. Czy otwarty dostęp ma sens? 223.1. Z punktu widzenia społeczeństwa – konsumentów publikacji . . . 223.2. Z punktu widzenia autora . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 233.3. Z punktu widzenia państwa – fundatora badań . . . . . . . . . . 273.4. Podsumowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28 4. Publikowanie w otwartym dostępie 304.1. Wprowadzanie otwartego dostępu do praktyki publikacji . . . . . 304.2. Polityka wydawnictw . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 314.2.1. Springer . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 324.2.2. Elsevier . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 334.2.3. John Wiley & Sons . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 344.2.4. IEEE . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 354.3. Samoarchiwizacja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 374.3.1. Po co archiwizować? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 384.3.2. Kiedy można archiwizować? . . . . . . . . . . . . . . . . . 394.3.3. Gdzie archiwizować? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 414.3.4. Podsumowanie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 435. Otwarte czasopisma punktowane przez MNiSW 455.1. Rolnictwo, leśnictwo itp. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 475.2. Archeologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 685.3. Architektura i inżynieria lądowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . 725.4. Historia sztuki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 785.5. Chemia i farmakologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 815.6. Nauki klasyczne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 955.7. Informatyka i komputery . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 985.8. Ekonomia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1045.9. Edukacja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1185.10. Elektrotechnika, metrologia i automatyka . . . . . . . . . . . . . 1275.11. Energia, ochrona środowiska, energetyka jądrowa . . . . . . . . . 1325.12. Anglistyka i amerykanistyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1405.13. Etnologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1435.14. Ogólne, interdyscyplinarne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1485.15. Geografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1505.16. Geologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1585.17. Germanistyka, niderlandystyka, skandynawistyka . . . . . . . . . 1705.18. Historia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1725.19. Historia edukacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1895.20. Informacja naukowa i bibliotekarstwo, badania (starożytnych i średniowiecznych)rękopisów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1895.21. Prawo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1925.22. Językoznawstwo i literaturoznawstwo . . . . . . . . . . . . . . . . 2015.23. Matematyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2145.24. Mechanika i Budowa Maszyn . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2315.25. Środki medialne, komunikologia, dziennikarstwo . . . . . . . . . . 2395.26. Muzykologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2425.27. Natura nauk i badań, systemy szkolnictwa wyższego, muzeologia 2435.28. Filozofia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2455.29. Fizyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2525.30. Politologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2625.31. Inżynieria procesowa, biotechnologia . . . . . . . . . . . . . . . . 2695.32. Psychologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2745.33. Romanistyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2785.34. Pozostałe nauki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2835.35. Slawistyka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2965.36. Socjologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2995.37. Nauki o sporcie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3095.38. Technologia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3135.39. Teologia i religioznawstwo . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3165.40. Podsumowanie spisu czasopism . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3236. Podsumowanie 327Bibliografia 329Spis tablic 332Noty o autorach";;0.00;"Książka BEZPŁATNA, dostępna w wersji  elektronicznej - ebook.";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-485-6.jpg
"Zmiana w szkolnictwie wyższym ";"Studium przypadków";"Ewa Kowalska";978-83-7587-551-5;;"    W badaniach nad szkolnictwem wyższym w Polsce brakuje prac eksplorujących proces zmiany, gdyż dominują publikacje będące diagnozą jego stanu. Dlatego ze względów poznawczych interesujące wydawało się Autorce publikacji postawienie pytań o to, jak przebiega taki proces w nowych warunkach systemowych. Za podjęciem takiej problematyki przemawiał także wyraźny niedobór opracowań teoretycznych i empirycznych poświęconych polskiemu wyższemu szkolnictwu zawodowemu, jak również przekonanie, że każda zmiana edukacyjna jest zjawiskiem domagającym się badania. Ich prowadzenie przyczynia się do wzbogacenia teorii zmian edukacyjnych, a także doskonalenia polityki oświatowej.  [...] Książka ta wpisuje się w niezwykle aktualną dziś debatę, zainicjowaną rządowym projektem redywersyfikacji szkolnictwa wyższego. Pytania o to, czy, a jeśli tak, to w jakim kształcie w naszym systemie edukacyjnym powinny funkcjonować dwa odrębne sektory: uczelni o profilu badawczym i zawodowym, nie są bowiem nowe. Zarówno w Polsce, jak i na świecie wypracowano w tym zakresie wiele rozwiązań, których znajomość – jak się wydaje – jest wciąż niewystarczająca.    ";;"Wstęp              71.    Zmiana w szkolnictwie wyższym jako przedmiot badań           111.1.    Pojęcie zmiany edukacyjnej i jej rodzaje           111.2.    Proces zmiany i czynniki kształtujące jego przebieg           171.3.    Zróżnicowane perspektywy w badaniach nad zmianą w szkolnictwie wyższym           251.4.    Przyjęta koncepcja badań           302.    Tradycje wyższego szkolnictwa zawodowego w Polsce           352.1.    Polskie wyższe szkolnictwo zawodowe na tle przemian szkolnictwa wyższego – analiza podstaw prawnych           362.2.    Wyższe szkoły zawodowe w Polsce – charakterystyka wybranych koncepcji           533.    Szkolnictwo wyższe w Polsce w latach 1990–2005 – kierunki przemian i ich uwarunkowania           653.1.    Umasowienie kształcenia na poziomie szkolnictwa wyższego           653.2.    Przemiany w relacjach między uczelnią a jej otoczeniem           794.    Państwowe wyższe szkoły zawodowe jako nowy typ instytucji edukacyjnej           854.1.    Geneza Ustawy o wyższych szkołach zawodowych           854.2.    Koncepcja Państwowych Wyższych Szkół Zawodowych w Ustawie o wyższych szkołach zawodowych        1035.    Wprowadzanie koncepcji Państwowych Wyższych Szkół Zawodowych w zróżnicowanych środowiskach        1295.1.    Inicjacja zmiany        1295.1.1.    Studium przypadku Kolegium Karkonoskiego w Jeleniej Górze        1295.1.2.    Studium przypadku Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. J.A. Komeńskiego w Lesznie        1565.1.3.    Studium przypadku Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sulechowie        1745.2.    Implementacja zmiany        1885.2.1.    Studium przypadku Kolegium Karkonoskiego w Jeleniej Górze      1885.2.2.    Studium przypadku Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. J.A. Komeńskiego w Lesznie      2165.2.3.    Studium przypadku Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Sulechowie        244Podsumowanie        267Bibliografia        279Spis tabel i wykresów        303";-;40.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 304 strony, ";"Oprawa miękka.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-551-5.jpg
"Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Tom 2";"Historia i współczesność";"Janina Kostkiewicz";978-83-7850-136-7;;"W tomie drugim […] przedmiotem analiz są przesłanki tematyczne tkwiące „korzeniami” w antropologii człowieka, filozofii, teologii, psychologii, antropologii kulturowej, etyce, którymi kierowali się założyciele zakonów w podejmowaniu działań o charakterze pedagogicznym, oraz działania praktyczne w zakresie wychowania, nauczania, opieki. Autorzy w części praktycznej skupiają się na różnych formach działalności pedagogicznej, charakterystycznych dla poszczególnych zakonów. W ten sposób został nakreślony całościowy obraz pedagogii chrześcijańskiej realizowanej przez zgromadzenia zakonne. [...] Stanowi on cenną skarbnicę wzorów działania wychowawczo-dydaktycznego, formacyjnego, opiekuńczego i resocjalizacyjnego w różnego rodzaju grupach i instytucjach, z których to wzorów czerpać mogą wszyscy, którym leżą na sercu wychowanie i formacja człowieka.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Krystyny Chałas Katolickie zgromadzenia zakonne, które działają na terenie naszego kraju, o rodowodzie zarówno polskim, jak i europejskim, w dziedzinie wychowawczej proponują szeroką gamę cennych i godnych zauważenia inicjatyw, kierowanych […] do ludzi dorosłych, jak również do młodego pokolenia. Kościół bowiem zawsze zdawał sobie sprawę, że wychowanie powinno obejmować wszystkich, ponieważ właściwie uformowany człowiek jest w stanie podjąć odpowiedzialnie zadanie wychowywania młodego pokolenia. [...] W prezentowanej książce najbardziej widoczne jest zaangażowanie tychże zgromadzeń zakonnych na rzecz młodzieży i dzieci, wynikające w dużej mierze z uwarunkowań historycznych, w których owe zgromadzenia powstawały. Zarówno dziewiętnastowieczna Europa, jak i ziemie polskie w tym samym okresie zmagały się z problemem zaniedbań wychowawczych ludzi młodych, które były konsekwencją przede wszystkim przebiegających wówczas w szybkim tempie procesów uprzemysłowienia i industrializacji oraz co za tym idzie – narodzin zjawiska drapieżnego kapitalizmu, zorientowanego głównie na zysk [...]. W tej sytuacji ludzie Kościoła, wychowywani w tradycji wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, wynikającej z przykazania miłości Boga i bliźniego, nie mogli nie reagować na otaczającą ich rzeczywistość. Był to dla nich rodzaj naturalnej powinności, którą podejmowali. [...]  Dobrze się więc stało, że redaktorzy […] nie poprzestali na wydaniu tylko jednego tomu, ale postanowili go uzupełnić o kolejny. Jest bowiem wiele zgromadzeń zakonnych, których działalność należy nie tylko udokumentować (wiele z nich się o to stara), lecz także zareklamować na współczesnym rynku propozycji wychowawczych, gdyż są ciekawe i oryginalne, a przede wszystkim ukierunkowane na wychowywanie pełnego człowieka. [...] Bogactwo propozycji poznawczych oraz działań pedagogicznych podejmowanych przez zgromadzenia zakonne dają wychowawcom, studentom, badaczom pedagogiki możliwości zgłębienia wiedzy oraz szukania inspiracji do działań innowacyjnych.Z recenzji wydawniczej dr hab. Haliny Wrońskiej CMW, prof. KUL  Zapraszamy do pobierania formularza zamówień z atrakcyjnym prezentem: tutaj  ";;"Wstęp (ks. Kazimierz Misiaszek SDB)               7Pedagogia oratorianów [Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri](ks. Adam Maj COr)           11Pedagogia mariańska [Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny]  (ks. Janusz Zawadka MIC)            39Pedagogia redemptorystów [Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela](ks. Kazimierz Pelczarski CSSR)           81Pedagogia oblatów [Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej] (Monika Chorab, Janina Kostkiewicz)        115Pedagogia adoratorek [Zgromadzenia Adoratorek Krwi Chrystusa](s. Gabriela Janikula ASC)        133Pedagogia jadwiżanek [Zgromadzenia Sióstr św. Jadwigi] (s. Magdalena Renata Kluz CSSH, s. Joanna Jolanta Handerska CSSH, s. Bernadetta Paulina Kardach CSSH)        185Pedagogia niepokalanek [Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny] (Maria Jolanta Żmichrowska)        223Pedagogia salwatoriańska [Towarzystwa Boskiego Zbawiciela] Aspekty historyczne (ks. Michał Piela SDS)        245Współczesność (ks. Tomasz Chudy SDS)        261Pedagogia zmartwychwstanek Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa] (Eleonora Henschke CR)        299Pedagogia świętorodzinna [Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny](ks. Andrzej Pryba MSF)        343Pedagogia oriońska [Zgromadzenia Małego Dzieła Boskiej Opatrzności](ks. Tomasz Krystian Wiśniewski FDP)        365Pedagogia orionistek [Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia] (s. Agnieszka Machaj PSMC)        403Pedagogia pasjonistek [Zgromadzenia Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa] (Edyta Elżbieta Sakowska CSP)        417Noty o autorach        453   ";"Zgromadzenia zakonne skupiają w swych szeregach tych, dla których całkowite zjednoczenie z Chrystusem Oblubieńcem odgrywa zasadniczą rolę. Wspólnotowa forma życia konsekrowanego służy nie tylko osobistemu uświęcaniu, ale również oddawaniu czci Bogu poprzez świadczenie o Nim przed ludźmi żyjącymi w świecie. Ponieważ – przynajmniej tak właśnie powinno być – człowiek Kościoła wychowywany jest w tradycji wrażliwości na potrzeby innych, ogromną rolę w kształtowaniu ludzi w pełni odpowiedzialnych odgrywają katolickie zgromadzenia zakonne. Ich doświadczeniami bez obaw mogą się posiłkować współcześni wychowawcy, nauczyciele oraz wszyscy ci, którzy dzieciom i młodzieży poświęcają długie lata swego życia. Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych to maksimum inspiracji do działań racjonalizacyjnych. Publikacja Oficyny Wydawniczej Impuls jest zbiorem opracowań koncentrujących się wokół zagadnienia wychowania. Dwanaście szczegółowo skomentowanych typów pedagogicznych przedstawia zarówno teorię, jak i rozwiązania praktyczne, pozwalając równocześnie dostrzec integracyjną rolę religii w zakresie budowania osobowości oraz tożsamości wychowanków. W monografii omówione zostały pedagogie stowarzyszeń życia apostolskiego oraz męskich i żeńskich instytutów zakonnych w Polsce i na świecie: oratorianów, marianów, redemptorystów, salwatorianów i oblatów, adoratorek, jadwiżanek, niepokalanek, zmartwychwstanek, pasjonistek, orionistek oraz wspólnoty świętorodzinnej. Autorzy (zakonni i świeccy) oddanego w ręce czytelnika drugiego tomu Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych, podejmują w swych rozważaniach aspekty historyczne (osoba założyciela, podstawowe założenia i rozwój działalności wychowawczej) oraz współczesne (inicjatywy wychowawcze i edukacyjne, wkład w rozwój kultury i życia społecznego). Nie brakuje również informacji na temat misyjnej działalności zgromadzeń zakonnych. Poszczególne rozdziały uzupełniono o wykazy bibliograficzne oraz objaśnienia skrótów (jeżeli takie znalazły się w treści). Całość wzbogacają pochodzące z archiwów lub zbiorów własnych autorów czarno-białe fotografie, tabelki, cytaty oraz przypisy. Język przekazu jest przystępny i całkowicie zrozumiały, co sprawia, że chociaż monografia należy do literatury specjalistycznej, grono odbiorców nie zawęża się wyłącznie do praktyków - pedagogów i teologów. Mnóstwo inspiracji do działań innowacyjnych odnajdą w lekturze studenci, dla których przyszła praca pedagogiczna z dziećmi oraz młodzieżą stanowi nie lada wyzwanie. Oby wypracowane przez nich dzięki lekturze strategie wychowawcze przyniosły jak najlepsze efekty. źródło: Danuta Szelejewskahttp://www.granice.pl/recenzja,pedagogie-katolickich-zgromadzen-zakonnych--tom-2--historia-i-wspolczesnosc,10646  W tomie drugim […] przedmiotem analiz są przesłanki tematyczne tkwiące „korzeniami” w antropologii człowieka, filozofii, teologii, psychologii, antropologii kulturowej, etyce, którymi kierowali się założyciele zakonów w podejmowaniu działań o charakterze pedagogicznym, oraz działania praktyczne w zakresie wychowania, nauczania, opieki. Autorzy w części praktycznej skupiają się na różnych formach działalności pedagogicznej, charakterystycznych dla poszczególnych zakonów. W ten sposób został nakreślony całościowy obraz pedagogii chrześcijańskiej realizowanej przez zgromadzenia zakonne. [...] Stanowi on cenną skarbnicę wzorów działania wychowawczo-dydaktycznego, formacyjnego, opiekuńczego i resocjalizacyjnego w różnego rodzaju grupach i instytucjach, z których to wzorów czerpać mogą wszyscy, którym leżą na sercu wychowanie i formacja człowieka.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Krystyny Chałas  Katolickie zgromadzenia zakonne, które działają na terenie naszego kraju, o rodowodzie zarówno polskim, jak i europejskim, w dziedzinie wychowawczej proponują szeroką gamę cennych i godnych zauważenia inicjatyw, kierowanych […] do ludzi dorosłych, jak również do młodego pokolenia. Kościół bowiem zawsze zdawał sobie sprawę, że wychowanie powinno obejmować wszystkich, ponieważ właściwie uformowany człowiek jest w stanie podjąć odpowiedzialnie zadanie wychowywania młodego pokolenia. [...] W prezentowanej książce najbardziej widoczne jest zaangażowanie tychże zgromadzeń zakonnych na rzecz młodzieży i dzieci, wynikające w dużej mierze z uwarunkowań historycznych, w których owe zgromadzenia powstawały. Zarówno dziewiętnastowieczna Europa, jak i ziemie polskie w tym samym okresie zmagały się z problemem zaniedbań wychowawczych ludzi młodych, które były konsekwencją przede wszystkim przebiegających wówczas w szybkim tempie procesów uprzemysłowienia i industrializacji oraz co za tym idzie – narodzin zjawiska drapieżnego kapitalizmu, zorientowanego głównie na zysk [...]. W tej sytuacji ludzie Kościoła, wychowywani w tradycji wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, wynikającej z przykazania miłości Boga i bliźniego, nie mogli nie reagować na otaczającą ich rzeczywistość. Był to dla nich rodzaj naturalnej powinności, którą podejmowali. [...] Dobrze się więc stało, że redaktorzy […] nie poprzestali na wydaniu tylko jednego tomu, ale postanowili go uzupełnić o kolejny. Jest bowiem wiele zgromadzeń zakonnych, których działalność należy nie tylko udokumentować (wiele z nich się o to stara), lecz także zareklamować na współczesnym rynku propozycji wychowawczych, gdyż są ciekawe i oryginalne, a przede wszystkim ukierunkowane na wychowywanie pełnego człowieka. [...] Bogactwo propozycji poznawczych oraz działań pedagogicznych podejmowanych przez zgromadzenia zakonne dają wychowawcom, studentom, badaczom pedagogiki możliwości zgłębienia wiedzy oraz szukania inspiracji do działań innowacyjnych.Z recenzji wydawniczej dr hab. Haliny Wrońskiej CMW, prof. KUL   ";54.80;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 458 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-136-7.jpg
"Ortodoksja i chaos";;"Aleksander Nalaskowski";978-83-7850-420-7;;"                     Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.        Coraz rzadsze są książki, w których treść idzie w parze z formą; nie wystarczy mieć coś do powiedzenia, trzeba jeszcze umieć to przekazać. Książki profesora Nalaskowskiego od lat niezmiennie intrygują, lekkością formy i celnością spostrzeżeń przywołując najlepsze tradycje polskiej eseistyki. Z Profesorem można się zgadzać lub nie, można dyskutować, popierać lub zwalczać, ale, przede wszystkim, trzeba go czytać. Najnowszy zbiór, zatytułowany (jakże obiecująco…) Ortodoksja i chaos, jest przede wszystkim doskonałą lekturą, lekturą przewrotną, gdyż zafascynowany Czytelnik bezwiednie ulega czarowi autorskiego wywodu, kwestie merytoryczne odsuwając na boczny tor. A niesłusznie. Profesor Nalaskowski porusza tematy nie tylko ważne (m.in. reforma edukacji), ale i kontrowersyjne (tzw. kwestia żydowska, wychowanie do życia w rodzinie i wiele innych), przy czym niejednoznaczność jest tu cechą najbardziej pożądaną, gdyż, z racji swej natury, pobudza do myślenia, a o to Profesorowi najbardziej chodzi. W grudniu 2013 publikacja uzyskała tytuł Najlepszej Książki na Zimę!                      Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                       ";;"         Od Autora 	   5Część pierwszaPolak małyPowstanie Warszawskie 	   9Mandat za płeć 	  13A potem się zobaczy 	  18Masa upadłościowa? 	  25Gwałt w prezerwatywie 	  27Prawda nas wyzwoli. Jeśli służby nam ją udostępnią 	  30Niżowe odrodzenie 	  34Nowy Polak dla nowej Polski 	  40Masowe zatrucie 	  46Część drugaPro domo suaAutowanie pedagogiki 	  51Remont fasady 	  61Debaty 	  68Szamani w akcji 	  71Obieg zamknięty 	  74Część trzeciaBoisko szkolneDialog o edukacji 	  89Szkoła i milczenie elit 	  96Gwałty 	 102Subiektywizm i obiektywizm zagrożeń szkolnych 	 105Szuflady zmian 	 116Część czwartaIdeologicznieTo ja strzelałem? 	 133Wieczna wolność słowa 	 136Siedem razy logika 	 139Obserwuję to zjawisko 	 143Kościół niemożliwy 	 146Część piątaComing outJestem niebezpieczny? 	 151Mój homofobiczny test 	 156Lekko, łatwo, jasno. Czyżby? 	 163Wychowanie seksualne i jego ukryty program 	 167   ";"Subiektywizm, brak pola dyskusji i wyssane z palca poglądy - to wszystko znajdziecie w książce „Ortodoksja i chaos”. Autorem publikacji pt. „Ortodoksja i chaos” jest Aleksander Nalaskowski. Pedagog i założyciel eksperymentalnego liceum społecznego o nazwie „Szkoła Laboratorium”, postanowił  zebrać swoje myśli i poglądy w jednej książce. Zamieszone zostały w niej teksty wcześniej już publikowane chociażby na internetowym blogu, ale także zapisy konferencji, na których autor był prelegentem, czy teksty dla różnego rodzaju pism.„Ortodoksja i chaos” została podzielona na pięć części, każda z nich porusza inne problemy, ale wszystkie krążą wokół szeroko pojętego tematu pedagogiki. Omawiane tematy bez wątpienia są kontrowersyjne, bowiem dotyczą zarówno reformy edukacji, zagadnienia wychowania seksualnego w szkole oraz homoseksualizmu. Wygłaszane przez autora poglądy są bardzo subiektywne i niedopuszczające innego toku myślenia.Z pewnością mocną stroną publikacji jest jej układ i przejrzystość oraz język. I na tym moim zdaniem zalety „Ortodoksji i chaosu” się kończą. Czytając tę publikację przysłowiowy nóż otwierał mi się w kieszeni. Nie jestem w stanie zrozumieć jak człowiek wykształcony, pedagog, który powinien wykazywać się wyjątkową empatią i tolerancją, jest w stanie wygłaszać poglądy na takim poziomie. Mam na myśli chociażby liczne obrazy i upokorzenia osób w jakikolwiek sposób odróżniających się od reszty społeczeństwa. Najlepszym przykładem jest nazwanie Anny Grodzkiej „płciową ciekawostką”. Czy naprawdę tego typu określenia są na miejscu w książce rzekomo cenionego pedagoga? Moim zdaniem na pewno nie.Autor śmiało formułuje wnioski i poglądy, które niestety nie pokrywają się ze współczesnym stanem wiedzy. I tutaj nie mogę pominąć kwestii homoseksualizmu. Aleksander Nalaskowski stwierdza bowiem, że wspomniana orientacja jest chorobą. Co prawda podkreśla, że wie o stanowisku WHO, które już nie wpisuje homoseksualizmu do Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób, ale wcale się z tym nie zgadza. Mało tego, na kolejnych stronach książki pada stwierdzenie, które bardzo mocno mną wstrząsnęło. Autor pisze bowiem, że zdaje sobie sprawę z tego, że przez trzydzieści lat pracy na uczelni, wśród ogromnej liczby studentów, byli również homoseksualiści. Nalaskowski pisze, że traktował ich zawsze tak samo jak innych. W tym miejscu pomyślałam: miło z jego strony, ale dalsze słowa powaliły mnie na łopatki. Dlaczego traktował ich podobnie? Może w tym momencie zacytuję: „mój normalny stosunek do nich brał się wyłącznie z przeświadczenia, że są to osoby dotknięte chorobą”. Naprawdę nie spodziewałam się, że w XXI wieku, spod pióra pedagoga, ujrzy światło dzienne takie zdanie.Homofobiczny test, który z założenia ma doprowadzić czytelnika do myślenia w taki sam sposób, jak czyni to autor moim zdaniem jest zupełnie żenujący. Myślę, że Aleksander Nalaskowski byłby bardzo zaskoczony moimi odpowiedziami na testowe pytania, bowiem nie pokrywają się w żadnym stopniu z jego myśleniem. Czy to oznacza, że mnie nie zależy na przyszłości Polski i przyszłości naszych dzieci? Nie sądzę, aby można wyciągać tak daleko idące wnioski.Jako pedagogowi z wykształcenia jest mi zwyczajnie wstyd za publikację „Ortodoksja i chaos”. Żenujące poglądy i sposób ich wyrażania sprawiają, że muszę ostrzec każdego z was przed sięganiem po tę pozycję. Zwyczajnie szkoda czasu, chyba że chcecie się jeszcze dowiedzieć o tym, iż wychowanie seksualne (a tak naprawdę powinniśmy mówić o przedmiocie wychowanie do życia w rodzinie) to najzwyklejsze namawianie młodzieży do szybkiego rozpoczęcia współżycia seksualnego. W niemal każdym tekście wyłania się słowo „homoseksualizm”, w związku z tym zastanawiam się, czy naprawdę autor umie postrzegać innych ludzi tylko przez pryzmat łóżka? Może warto zacząć myśleć inaczej.Joanna Ulanowicz (joanna.ulanowicz@dlalejdis.pl)http://dlalejdis.pl/artykuly/ortodoksja_i_chaos_recenzja   Zbiór artykułów i wystąpień prof. Aleksandra Nalaskowskiego, pedagoga. Zajmuje się głównie pedagogiką ogólną, teorią szkoły, koncepcjami rozwoju człowieka. Wypromował 15 doktorów. Jest autorem kilkunastu książek i ponad 100 artykułów. W 1989 roku założył eksperymentalne liceum społeczne „Szkoła Laboratorium” (wcześniej „Poltech”), którego jest dyrektorem.Ten niewielki objętościowo tom zawiera spory wycinek współczesnej rzeczywistość i z jaką mamy do czynienia w III RP skomentowany przez autora w sposób publicystyczny. Książka poraża swoją aktualnością; część spraw dotyczących demontażu systemu edukacji, braku autorytetów, agresji w szkołach, skupienie się na coming-out i genderyzmie na lekcjach wychowania w rodzinie cały czas rozgrywa się na bieżąco na naszych oczach. Najnowszy artykuł w "Rzeczypospolitej" anonsuje, iż "II RP produkuje analfabetów!". "Tylko 2 proc uczniów w ostatnim roku nauki potrafi bezbłędnie zinterpretować tekst i logicznie to uzasadnić" - czytamy w pierwszym zdaniu. Tyle statystyka, ale za tym kryje się degeneracja całego uczącego się pokolenia, które kompletnie dezawuuje etos studencki nie dorastając do podstawowych wymagań uczelni.Chaos ten został usankcjonowany przez zbiurokratyzowany system oświaty jako jedyny sposób na znieczulenie i zobojętnienie elit uniwersyteckich, inteligencji i na końcu samych rodziców. Bo po co reagować, pisać jak i tak od lat upolityczniony MEN wie, czego potrzebuje współczesna szkoła i jej absolwenci. Liczą się ponownie statystyki. Skupione na różnego rodzaju testach, egzaminach wcale nie przekłada się na utrwalenie uczniowskiej wiedzy lecz na przygotowaniu do zdania testu, tak by szkoła mogła przełożyć to później na własną reklamę.Żyjemy w zglobalizowanych czasach, gdzie słowa człowiek, demokracja odmieniane są przez różne przypadki, ale całkowicie przypadkowo bowiem kompletnie nie zwraca się uwagi na to, iż młody człowiek - uczeń musi dorastać w określonych wartościach,wychowywany przez nauczycieli  posiadających autorytet powinien na tej bazie kształtować swój charakter i światopogląd. Słowa te praktycznie wyrugowano ze szkolnego słownika. Niewielu uczniów i nauczycieli wie, jak się do takiej duchowej edukacji zabrać.  Szkoła przestała uczyć, lecz deprawuje. Owszem uczy, ale cwaniactwa, sprytu, nieuczciwości. Zaczyna się od głupich ściąg, a kończy na kupowaniu pracy magisterskiej czy habilitacji. Później tak  ukształtowany "wykształciuch" kroczy fałszywą ścieżką życiowego sprytu negując uczciwość w biznesie i zawodowej pracy. Przecież tak jest lżej. Jeśli wszyscy to robią, a przykład idzie z góry, to dlaczego ja mam być inny? Filozofia życia sięga dna. Sankcjonuje się kłamstwo, np. o korzyściach z wczesnego pójścia do szkoły kompletnie na to nie przygotowanej jako zwycięstwo piaru i propagandowej nagonki, pardon, kampanii reklamowej na którą MEN wydał miliony. Nie pomogły tu ludzkie argumenty rodziców. Państwo po raz kolejny udowadnia nam, iż ono wie lepiej, co będzie dobre dla naszych dzieci.  Poraża milczenie i obojętność elit tego kraju. Zgoda na kłamstwo za uczestnictwo w "korycie władzy". Nikt z polityków PO, SLD czy PSL nie zająknął się nad wrzuceniem do kosza miliona opinii rodziców. Fasadowa demokracja działa tu w niezawodny sposób. Wyciągnięci jak z kapelusza  mainstreamowi analitycy, komentatorzy będą przekrzykiwać się jak to już dawno w Europie sześciolatki korzystają z dobrodziejstw wczesnej edukacji. Tylko nikt nie bierze pod uwagę polskich realiów, słabości organizacyjnej państwa, biurokracji hamującej każdy społeczny zdroworozsądkowy projekt. Wszędzie buta ideologizacji daje o sobie znać. W każdym aspekcie systemu polskiej edukacji i opieki na rodziną. Bo jeśli faktycznie jest tak, jak pisze Nalaskowski, iż polska rodzina poniosła edukacyjną klęskę, jest przez to podwójnie dysfunkcyjna; z jednej rodzice nie potrafią przekazać dzieciom podstawowych zasad zdając się na szkołę, a szkoła skupiona na sobie traci z oczu indywidualizm ucznia, zabija w nim wrodzone talenty, nie próbując ich nawet rozpoznać nie mówiąc już o ich rozwijaniu. Ale władza jest zadowolona. Ma bezwolnych, miękkich poddanych, którym będzie można wszystko wmówić. Nawet to, iż trzeba płacić więcej za wodę i śmieci, bo państwo nie ma na pieniędzy na inwestycje. A już utrzymywanie bibliotek szkolnych czy świetlic naraża samorządy na dodatkowe koszty. Ci sami samorządowcy posyłają swoje dzieci do szkół, które takie przybytki posiadają. Bo im wyższy poziom nauczania, tym większą szansę życiową mają przed sobą jej uczniowie.  To książka z kluczem. Autor w artykule "Szuflady zmian" opublikowanym pierwotnie w "Na Poważnie" 2012, nr. 12 zafundował nam własne propozycje reformatorskich działań, zaznaczając, iż jest to skrótowa narracja, nad którą postuluje Nalaskowski powszechną debatę. Zapraszam do lektury, gdyż jest jeden fragment książki, który powoduje, iż mam jeszcze wiarę w to, iż możemy wybić się na samodzielność i obiektywizm nie biorąc przypadkowo garściami to z tego, to z tamtego europejskiego systemu edukacji.  Mamy od 1918 roku ukonstytuowaną własną państwowość, własne wzorce, kulturę, tradycję i tożsamość narodową. Wystarczy tylko trzeźwe, uczciwe spojrzenie na nie, by zacząć budować coś dla obywateli tego państwa, oczekujących normalności, prawdy i odzyskania własnej podmiotowości. Czy to tak dużo, żeby politycy, posłowie, samorządowcy opłacani z naszych podatków nie mogli tego  spełnić? Czy zawsze musimy brać przykłady z cudzych wzorców, tylko dlatego, iż pochodzą z tej Zachodniej Europy przed którą wcześniej nigdy nie mieliśmy kompleksów mając swój ogromny niedoceniony wkład w przywracanie jej wolności.Gabriel Leonard Kamińskiźródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=18995  „Ortodoksja i Chaos” to zbiór celnych komentarzy do współczesnych wydarzeń politycznych, społecznych i kulturowych autorstwa Aleksandra Nalaskowskiego. Są to głównie polemiczne, dyskusyjne teksty opublikowane w ostatnich latach w dziennikach, tygodnikach i na portalach internetowych. Ich wartość poznawcza oraz merytoryczna tkwi w trzeźwości i oryginalności sądów.Aleksander Nalaskowski, Ortodoksja i Chaos, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2013            „Ortodoksja i Chaos” to zbiór celnych komentarzy do współczesnych wydarzeń politycznych, społecznych i kulturowych autorstwa Aleksandra Nalaskowskiego. Są to głównie polemiczne, dyskusyjne teksty opublikowane w ostatnich latach w dziennikach, tygodnikach i na portalach internetowych. Ich wartość poznawcza oraz merytoryczna tkwi w trzeźwości i oryginalności sądów. Publicysta nie stroni wszakże od stawiania odważnych, nieraz kontrowersyjnych, lecz zawsze wymagających od czytelnika głębszej refleksji, tez. Jego rozległa wiedza historyczna oraz świadomość złożoności rzeczywistości społeczno-politycznej pozwala mu na swobodne – i imponujące w sferze konkluzji – lawirowanie po problematyce społecznej.            Na kartach tej książki znajdziemy dojrzałe oraz przemyślane przedstawienie aktualnych wydarzeń, a także zagadnień dzielących nasze społeczeństwo i od kilku lat obecnych we współczesnym dyskursie. Walorem takiego ujęcia jest nie zawieszenie go w intelektualnej próżni, lecz pokazanie różnych – nieraz diametralnie różnych – stanowisk. Dopiero takie postawienie sprawy jest w stanie odzwierciedlić złożoność i zawiłość dzisiejszego świata. Bardzo dobrze widoczne jest starcie poglądów dotyczących na przykład dzisiejszych definicji patriotyzmu, kondycji szkolnictwa wyższego i edukacji, jakości Kościoła, wychowania seksualnego czy zjawiska homofobii. Aleksander Nalaskowski pokazuje swoje własne na nie zapatrywania, a jednocześnie zderza je z powszechnymi, obiegowymi opiniami. Mierzy i sprawdza – argumenty i kontrargumenty. Stara się pokazać osie pewnych najbardziej zajadłych sporów, bezideowość podmiotów będących ich stronami. Jednocześnie bezlitośnie obnaża słabości w myśleniu o dynamicznie zmieniających się zjawiskach we współczesnym świecie.            Świetnym posunięciem autora jest próba przekrojowego uchwycenia problemów trapiących społeczeństwo. Na przykład Aleksander Nalaskowski krytykuje coraz to bardziej powszechny brak szacunku wobec szkoły, na który obserwuje się powszechne przyzwolenie. Naświetla „wymiar w miarę pełnego koryta wypełnionego obiektami socjalistycznych tęsknot” i jego konsekwencje dla wszystkich – niezależnie od wieku, płci czy orientacji seksualnej. Zwraca uwagę na zaniedbania i zaniechania pielęgnowania pamięci kulturowej, refleksji historycznej czy braku zrozumienia dla dokonujących się wraz z postępującą globalizacją przemian społecznych. Bardzo często wymienia konkretne nazwiska, odnosi się do wybranych wydarzeń, których przebieg oraz rezultaty znamy ze środków masowego przekazu. Dzięki temu jesteśmy w stanie znacznie lepiej pojąć specyfikę naszych czasów i uzmysłowić sobie celność przesłania autora.Warto wspomnieć, że publicysta wielokrotnie obala nieraz bardzo silnie utrwalone w społecznej świadomości stereotypy („Prawda nas wyzwoli. Jeśli służby nam ją udostępnią”). Otwarcie wypowiada wojnę pieczołowicie pielęgnowanym mitom narodowym, na przykład o Powstaniu Warszawskim czy wolności słowa. Zadaje ciosy utartym przyzwyczajeniom percepcyjnym („Nowy Polak dla nowej Polski”). Mówi bez ogródek dokładnie o tym wszystkim, co podnosi temperaturę debat społecznych.            Do sięgnięcia po książkę Aleksandra Nalaskowskiego pod tytułem „Ortodoksja i Chaos” z pewnością nie będzie trzeba długo zachęcać wielbicieli jego publicystyki. Tym jednak, którzy nie mieli dotąd okazji jej poznać, gorąco się ją poleca. Wyróżnią ją wszakże trafność w obszarze diagnozowania kondycji intelektualnej i moralnej Polaków, celność sądów na temat przyszłości sporów różnego pochodzenia oraz charakteru. Książka ta dostarcza argumentów i kontrargumentów, które z powodzeniem posłużą w roli oręża przy niejednym sporze, w jakim zechce uczestniczyć czytelnik.Krzysztof Wróblewski http://www.konserwatyzm.pl/artykul/11325/aleksander-nalaskowski-ortodoksja-i-chaos  Parytet na zdrowy rozsądekAutorem książki Ortodoksja i chaos jest profesor Aleksander Nalaskowski - pedagog zajmujący się zarówno teorią, jak i praktyką, człowiek z powodzeniem łączący te dwa obszary aktywności (co, wbrew pozorom, jest pewnym ewenementem). Pracę naukową dopełnia prowadzeniem założonego przez siebie w 1989 roku eksperymentalnego liceum społecznego „Szkoła Laboratorium”. Znajduje również czas na publicystykę, której wybór zawarty został w książce Ortodoksja i chaos. Profesor Nalaskowski ma rozmaite obszary zainteresowań, ale w książce wybija się na plan pierwszy szkoła, uczelnia i problemy dotykające tej sfery. Niekończące się reformy zdają się, zdaniem autora felietonów i esejów, zmierzać w złym kierunku. Ekonomia po raz kolejny wygrywa z dbałością o poziom, doraźny interes polityczny wypiera długofalową strategię i mądre, przewidujące działania. Hasło carpe diem, dobre dla rozbawionych, beztroskich nastolatków, wzmocnione podejściem do życia zgodnie z myślą „po nas choćby i potop” szybko niszczy to, co z mozołem budowały liczne pokolenia. Podejście pozytywistyczne, solidną pracę u podstaw wypiera propagandowa ofensywa, która ma zastąpić dialog, krytyczne myślenie i ponoszenie odpowiedzialności za własne decyzje. Aleksander Nalaskowski pokazuje konkretne przykłady szkodliwej działalności przedstawicieli ludu na wszystkich szczeblach samorządowych i państwowych. Szuka sensu działań, w pierwszej chwili mogących wyglądać na sensowne. Z troską zagłębia się w problematykę wychowania oraz kształcenia dzieci i młodzieży, która stanowi jego domenę. Krytycznie ocenia wiele spraw, starając się zwracać uwagę na ich konsekwencje, w tym te, które już są widoczne dla osób trzeźwo patrzących na rzeczywistość.Siłą książki jest styl autora, pełen pasji i zaangażowania. Nie tylko ma on coś do powiedzenia, ale potrafi to świetnie wyrazić odpowiednimi słowami. Nie przekracza granic, które nie istnieją już dla wielu dziennikarzy, celebrytów i polityków. Profesor udowadnia, że można mieć swoje zdanie, wyrażać je twardo, zdecydowanie, ale jednocześnie elegancko, z solidnym uzasadnieniem. Można pisać intrygująco, pobudzając do myślenia, do refleksji nad procesami zachodzącymi w otaczającej nas rzeczywistości. Celem jest odejście od tego od lat wdrażanego sposobu myślenia "jedynie słusznego", od przyjmowania pewnych wcale lub słabo uzasadnionych opinii jako jedynej prawdy. Od uczenia nas jedynej poprawnej interpretacji świata, jak w przypadku wierszy i "wtłaczania" młodzieży do głowy tego, co „poeta miał na myśli” według autora jakiegoś podręcznika czy anonimowego urzędnika ministerstwa.Elegancka forma wydania książki i intrygująca okładka świetnie korespondują z jej zawartością. Ortodoksję i chaos czyta się z ogromną przyjemnością chociażby ze względu na formę. Język jest pulsujący, żywy, wykazujący dużą dbałość o poprawność, tak dzisiaj sponiewieraną nie tylko w mediach. Styl jest przejrzysty, oparty o logikę myślenia, spójność wywodu i umiejętność wyrażania swojego zdania pięknymi i - co wcale nie jest nagminne - poprawnymi zdaniami, a nie stylistycznymi i gramatycznymi "potworkami". Felietony, eseje mają często charakter polemiczny, ale nie służą atakowaniu konkretnej osoby, tylko analizie słów i czynów. Autor pokazuje, że nie wszystko jest tak proste i jasne, jak w telewizyjnych reklamach czy spotach wyborczych. Stosowana w zebranych w książce tekstach forma pozwala na ironię, z której zresztą Nalaskowski w wyważony sposób korzysta. Autor posiada rozległa wiedzę humanistyczną i wysoką kulturę osobistą. Potrafi spojrzeć na pewne sprawy, np. Powstanie Warszawskie z trochę odmiennej, ożywczej dla debaty perspektywy. Jest to możliwe również dlatego, że wie, o czym mówi, zna historię, interesuje się teraźniejszością, nie boi się refleksji nad tym, co jest i co nadchodzi. Ma odwagę wyrażać własne zdanie, a nie biec w stadzie jednomyślnie beczących... owieczek.  Damian Kopeć http://www.granice.pl/recenzja,ortodoksja-i-chaos,9191  ";39.80;" Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format 202 mm x 133 mm, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-420-7.jpg
"Racjonalność oraz uwarunkowania procesów terapeutycznych osób niepełnosprawnych ";"Problemy Edukacji, Rehabilitacji i Socjalizacji Osób Niepełnosprawnych. Tom 16 serii";"Anna Klinik";978-83-7850-479-5;;"            Stygmatyzacja i gettoizacja osób niepełnosprawnych wciąż jeszcze są, niestety, faktem. Mimo niewątpliwie rosnącego poziomu świadomości społecznej osoby te nadal postrzegane są jako „inne”, „obce” czy „napiętnowane”. Warto zauważyć, że nie tylko mentalność społeczna, ale i brak możliwości swobodnego realizowania tak podstawowych praw, jak prawo do edukacji czy terapii, stygmatyzują osoby niepełnosprawne po raz drugi, tym razem nawet mimo najlepszych chęci otoczenia. Szeroko nagłaśniane akcje społeczne, gwałtowny rozwój wszelkich form wolontariatu oraz coraz większy udział organizacji pozarządowych mają na celu m.in. ukazanie podwójnej bariery, dzielącej społeczeństwo na przeciwstawne obozy: nie wystarczy zorganizować terapię, trzeba jeszcze umożliwić osobom niepełnosprawnym w niej udział; nie wystarczy ogłosić równość prawa do edukacji – trzeba jeszcze dostosować do nowych potrzeb szkołę. Tak więc racjonalizacja, a wraz z nią idee personalizacji i normalizacji winny przyświecać kampaniom społecznym. Idei tej poświęcono serię „Problemów edukacji, rehabilitacji i socjalizacji osób niepełnosprawnych”, a w jej obrębie tom szesnasty, czyli „Racjonalność oraz uwarunkowania procesów terapeutycznych osób niepełnosprawnych”, pod redakcją naukową dr. Anny Klinik z Uniwersytetu Śląskiego.   KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDWANICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 16,5%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  ";;"         Wprowadzenie (Anna Klinik) 	  9Introduction (Anna Klinik) 	 11Część ISytuacja społeczna osób niepełnosprawnychBernadeta SzczupałPiętno społeczne związane z niepełnosprawnością i chorobą przewlekłą 	  15Andrzej KasperekSpołeczne wytwarzanie obcości. Socjologiczne studium zjawiska gettoizacjiosób niepełnosprawnych 	  27Matylda Pachowicz Szczęście i samorealizacja w kontekście osób niepełnosprawnych 	 45Eva Zezulková Uczeń z upośledzeniem umysłowym w komunikacji pedagogicznej 	 55Część IIProblemy edukacyjne dzieci i młodzieży niepełnosprawnejAnna Zamkowska Edukacja włączjąca – wybrane dylematy 	 69Danuta Jankowska, Lucyna Legierska Prawo a rzeczywistość kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebamiedukacyjnymi 	 79Joanna Skibska Dostosowanie przestrzeni szkoły ogólnodostępnej do potrzeb i możliwości ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (SPE) 	 89 Część IIIRóżnorodność form procesów terapeutycznychLeszek Ploch Wspomaganie procesu socjalizacji osób z głęboką niepełnosprawnościąintelektualną przez aktywizację artystyczną w placówce specjalnej 	 101Jerzy Rottermund Miejsce terapii zajęciowych w kompleksowej rehabilitacji 	 123Bożena KołaczekOrganizacje pozarządowe i wolontariat na rzecz osób niepełnosprawnychw Polsce – wybrane problemy 	 133Anna Jaroszewska Rola edukacji religijnej w procesach terapeutycznych dzieci niepełnosprawnych 	 153";-;28.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, Objętość 170 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-479-5.jpg
"Młodzież akademicka a kariera zawodowa";;"Agnieszka Cybal-Michalska";978-83-7850-542-6;;"Rozprawa Agnieszki Cybal-Michalskiej idealnie trafia w oczekiwania zarówno współczesnych władz resortu nauki i szkolnictwa wyższego, studentów, nauczycieli akademickich, jak i środowiska pracodawców, gdyż wdrażane od kilku lat zmiany w kształceniu młodzieży zostały wyraźnie ukierunkowane na procesy rynkowe. […] Pojęcie kariery przekształca się z wertykalnego na horyzontalne, obejmując swoim społecznym potencjałem i zobowiązaniem zarazem całą populację osób dorosłych wchodzących na rynek pracy. Jak pisze Autorka: „»Ruchoma perspektywa« młodzieży akademickiej w karierze oznacza rozwój jej kariery na drodze osobistego zaangażowania”. Odsłona różnych znaczeń tego fenomenu wprowadza czytelnika w świat wiedzy o istocie kariery w poszczególnych dyscyplinach naukowych. Niniejsza publikacja jest interdyscyplinarnym i erudycyjnie przygotowanym projektem badawczym, którego wyniki w warstwie teoretycznej i diagnostycznej stają się niezwykle ważne i cenne dla nauk o wychowaniu, w tym szczególnie dla andragogiki i pedagogiki szkoły wyższej. Bogactwo wykorzystanych źródeł wiedzy z nauk społecznych sprawia, że opracowanie ma w części teoretycznej charakter znaczących badań metateoretycznych, syntetyzujących dotychczasową wiedzę. W żadnej z dotychczasowych rozpraw na ten temat nie znajdziemy tak bogatych zasobów analityczno-syntetycznych wiedzy o interesującej badaczkę kategorii pojęciowej, jaką stała się dla niej kariera. Agnieszka Cybal-Michalska dokonała bardzo rzetelnej i interdyscyplinarnie zorientowanej kwerendy literatury, co istotnie wzbogaca naszą wiedzę o powyższym fenomenie.  Szczególną wartość poznawczą mają wyniki przeprowadzonych przez autorkę badań wśród młodzieży akademickiej, gdyż dowodzą one nie tylko znakomitego warsztatu metodologicznego, lecz także sztuki prezentowania danych w sposób klarowny, wzbogacony również o schematy. Niezwykle trafnie odnosi je też do badań innych autorów, dzięki czemu zyskujemy dodatkową perspektywę porównawczą wiedzy o naszej młodzieży. Swobodnie przemieszcza się między wiedzą filozoficzną, socjologiczną a psychologiczną i pedagogiczną, nadając swoim analizom i interpretacjom nowy styl ich uprzystępnienia innym. [...] Rozprawa jest niezwykle bogata, wartościowa poznawczo, a to dlatego, że Autorka nie szukała ucieczki od analizy bogactwa danych, ale znakomicie wykorzystała metody analiz statystycznych, by wydobyć jak najwięcej wiedzy o młodzieży akademickiej i jej świadomości oraz aspiracjach (pro-)zawodowych. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    ";;"Wprowadzenie               9Część IKariera zawodowa – konteksty i wymiary teoretyczneRozdział 1Kariera w perspektywie teoretycznej – wprowadzenie do dyskusji            311.1.    Kariera – wybrane ustalenia definicyjne            331.2.    Teorie kariery i ich klasyfikacja            411.3.    Wzory karier           55Rozdział 2Rozumienie kariery zawodowej – wybrane orientacje teoretyczne            672.1.    Kariera jako „własność zawodu” i roli zawodowej – perspektywa funkcjonalno-strukturalna            692.2.    Dualistyczne ujmowanie kariery w interakcjonizmie symbolicznym            762.3.    Dynamika relacji podmiot – struktura w ujmowaniu kariery – rekonstrukcja teorii A. Giddensa            832.4.    Od teorii cechy i czynnika do teorii konstrukcji kariery – charakterystyka wybranych stanowisk teoretycznych            97Rozdział 3Kariera w perspektywie biografii zawodowej jednostki         1233.1.    Kariera jako „własność jednostki” – rozważania teoretyczne         1253.2.    Planowanie kariery i zarządzanie karierą        1353.3.    Subiektywny sens kariery        145Rozdział 4„Dojrzewanie” młodzieży do kariery        1614.1.    Rozwój kariery zawodowej człowieka i jego uwarunkowania        1634.2.    Kapitał kariery – akumulacja i integralność kompetencji oraz ich znaczenie dla kariery        1834.3.    Tranzycja z edukacji na rynek pracy w kontekście przejścia od młodzieńczości do dorosłości        190Część IIMłodzież akademicka a świat „karier bez granic” –poglądy i opinie na temat kariery badanej młodzieży akademickiejRozdział 5Młodzież na drodze do kariery – wyniki badań empirycznych        2075.1.    Metodologiczne podstawy badań oraz społeczno-demograficzna charakterystyka badanej populacji        2095.2.    (Auto)identyfikacje młodzieży akademickiej w czasie podwójnej tranzycji: z okresu młodzieńczoścido dorosłości oraz z edukacji na rynek pracy        2295.3.    Orientacje prorozwojowe i proaktywne młodzieży akademickiej warunkujące jej orientacje zachowaniowe w karierze        2625.4.    Młodzieży akademickiej wyobrażenia o karierzeoraz interpretacje przez nią wybranych aspektów kariery        298Nota kończąca: proaktywność w karierze jako strategia (auto)edukacji – w świecie wielości możliwości        371Aneks        385Bibliografia        389Wykaz tabel, wykresów, schematów i zestawień        403";"Rozprawa  Agnieszki Cybal-Michalskiej idealnie trafia w oczekiwania zarówno  współczesnych władz resortu nauki i szkolnictwa wyższego, studentów,  nauczycieli akademickich, jak i środowiska pracodawców, gdyż wdrażane od  kilku lat zmiany w kształceniu młodzieży zostały wyraźnie ukierunkowane  na procesy rynkowe. […] Pojęcie kariery przekształca się z wertykalnego  na horyzontalne, obejmując swoim społecznym potencjałem i zobowiązaniem  zarazem całą populację osób dorosłych wchodzących na rynek pracy. Jak  pisze Autorka: „»Ruchoma perspektywa« młodzieży akademickiej w karierze  oznacza rozwój jej kariery na drodze osobistego zaangażowania”. Odsłona  różnych znaczeń tego fenomenu wprowadza czytelnika w świat wiedzy o  istocie kariery w poszczególnych dyscyplinach naukowych. Niniejsza  publikacja jest interdyscyplinarnym i erudycyjnie przygotowanym  projektem badawczym, którego wyniki w warstwie teoretycznej i  diagnostycznej stają się niezwykle ważne i cenne dla nauk o wychowaniu, w  tym szczególnie dla andragogiki i pedagogiki szkoły wyższej. Bogactwo  wykorzystanych źródeł wiedzy z nauk społecznych sprawia, że opracowanie  ma w części teoretycznej charakter znaczących badań metateoretycznych,  syntetyzujących dotychczasową wiedzę. W żadnej z dotychczasowych rozpraw  na ten temat nie znajdziemy tak bogatych zasobów  analityczno-syntetycznych wiedzy o interesującej badaczkę kategorii  pojęciowej, jaką stała się dla niej kariera. Agnieszka Cybal-Michalska  dokonała bardzo rzetelnej i interdyscyplinarnie zorientowanej kwerendy  literatury, co istotnie wzbogaca naszą wiedzę o powyższym fenomenie.  Szczególną  wartość poznawczą mają wyniki przeprowadzonych przez autorkę badań  wśród młodzieży akademickiej, gdyż dowodzą one nie tylko znakomitego  warsztatu metodologicznego, lecz także sztuki prezentowania danych w  sposób klarowny, wzbogacony również o schematy. Niezwykle trafnie odnosi  je też do badań innych autorów, dzięki czemu zyskujemy dodatkową  perspektywę porównawczą wiedzy o naszej młodzieży. Swobodnie  przemieszcza się między wiedzą filozoficzną, socjologiczną a  psychologiczną i pedagogiczną, nadając swoim analizom i interpretacjom  nowy styl ich uprzystępnienia innym. [...] Rozprawa jest niezwykle  bogata, wartościowa poznawczo, a to dlatego, że Autorka nie szukała  ucieczki od analizy bogactwa danych, ale znakomicie wykorzystała metody  analiz statystycznych, by wydobyć jak najwięcej wiedzy o młodzieży  akademickiej i jej świadomości oraz aspiracjach (pro-)zawodowych. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    ";50.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 400 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-542-6.jpg
"Edukacja w przebiegu życia";"Od dzieciństwa do starości";"Mirosław Kowalski";978-83-7850-540-2;;"Niniejsza, wielowątkowa publikacja nie ukazuje pełnego obrazu całożyciowej edukacji człowieka. Stanowi jednak, w naszym zamyśle, mapę wybranych problemów dotyczących edukacji w różnych fazach życia człowieka w zgodzie z potrzebami jednostek i społeczeństwa. Mamy nadzieję, że zostanie przyjęta jako głos w dyskusji nad potrzebą całożyciowej edukacji i potraktowana jako otwarcie listy związanych z nią problemów. Nie dajemy sobie prawa do czynienia jakichkolwiek rozstrzygnięć. Jeśli publikacja ta zainspiruje kogoś do refleksji lub dyskusji, będziemy mieli poczucie satysfakcji i potwierdzenie zasadności naszych teoretyczno-empirycznych poszukiwań.(fragment Wstępu)   ";;"Wstęp Rozdział I. Znaczenie edukacji w przebiegu życia człowieka Danuta WaloszekOntologia dzieciństwa Krystyna FerenzEdukacja całożyciowa człowieka w świetle zadań rozwojowych Krzysztof ZajdelZnaczenie edukacji w środowisku wiejskiej społeczności lokalnej Lidia Kataryńczuk-ManiaEdukacja muzyczna w przebiegu życia Mariusz GwozdaOd kształcenia szkolnego do edukacji permanentnejSpołeczny wymiar sportu Rozdział II. Media – nowe wyzwania dla edukacji w przebiegu życia Irena Pulak, Małgorzata Wieczorek-TomaszewskaKompetencje informacyjne i medialne nauczyciela/ucznia we współczesnym świecie Rafał OlczakTechnologie informacyjne w różnych fazach życia człowieka Hubert KupiecWarsztaty fotograficzne jako forma edukacji wizualnej w resocjalizacji nieletnich Jakub SwachaNowe rozwiązania w dydaktyce programowania komputerów Rozdział III. U początków drogi edukacyjnej człowieka Agnieszka OlczakEdukacja przedszkolna inwestycją w rozwój jednostki i społeczeństwa Anetta Soroka-Fedorczuk„Wyspa skarbów” czy „rafa koralowa”?Przedszkole w narracjach osób dorosłych Ewa WośPrzedszkole w Norwegii – Norsk Barnehage Mirosława Nyczaj-DrągDziecko z klasy średniej jako przedmiot konsumpcji rodziców Anna Lis-ZaldivarOrientacja dzieci w czasie przeszłym, teraźniejszym i przyszłymUstalenia badawcze Rozdział IV. Wybrane problemy edukacji dzieci i młodzieży w wieku szkolnym Edward KoziołWspółpraca szkoły z rodziną w świadomości nauczycieli i rodziców Małgorzata ProkoszO nowy model nauczyciela-wychowawcy Beata A. OrłowskaNauczyciele klas początkowych a kwestia mniejszości narodowych i etnicznych w szkole Robert FudaliProces wychowania wyzwaniem dla szkół gimnazjalnych Anna Jakubowicz-BryxWystępowanie i przyczyny utrzymywania się mowy sytuacyjnej oraz mowy gestów w wypowiedziach uczniów klasy pierwszej Krzysztof WołodkiewiczUzdolnienia uczniów jako osobowościowe determinanty osiągnięć szkolnych Daniel KuklaPropedeutyka preorientacji i orientacji zawodowej dzieci w szkole Iwona RudekZnaczenie edukacji prozdrowotnej w profilaktyce otyłości u dzieci i jej wpływ na dalsze funkcjonowanie społeczne Anita Famuła-JurczakZachowania społeczne nabywane przez gimnazjalistów – na przykładzie gimnazjów „wirtualnych” Rozdział V. Wybrane problemy edukacji dorosłych Małgorzata Mikut„Moja droga do uczelni” – narracje studentek pedagogiki pochodzących ze środowisk wiejskich Ryszard MałachowskiZadania wychowawcze w regulacjach prawno-organizacyjnych polskiego szkolnictwa wyższego w kontekście kros kulturowej refleksji pedagogicznej (2009 rok) Krystyna StechDziałalność kręgów seniorów jako odpowiedź na oczekiwania ich członków Hans StegemannBildung – Arbeit – Gesundheit: best practice aus Deutschland";-;49.80;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 382 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-540-2.jpg
"Dydaktyczne „tropy” zrównoważonego rozwoju w edukacji ";;"Ewa Szadzińska";978-83-7850-543-3;;"   Celem redaktora i autorów pracy było: - przedstawienie zagadnień, które są potrzebne do projektowania, realizowania i kontrolowania edukacji dla zrównoważonego rozwoju; - inspirowanie do poszukiwania wiedzy dydaktycznej, od której zależy zrównoważone wspieranie rozwoju ucznia; - dostarczenie pomocy dydaktycznej nauczycielom, pedagogom, studentom jako materiału do dyskusji nad edukacją dla zrównoważonego rozwoju.     Praca składa się z dwóch części. W pierwszej dydaktyczny trop oznacza poszukiwanie wiedzy o zrównoważonym rozwoju. Zamieszczono w niej teksty przedstawiające składniki tej wiedzy, wiadomości o zrównoważonym rozwoju, wartości potrzebne do poznania idei zrównoważonego rozwoju, jej znaczeniu dla edukacji, zakresu wiedzy studentów. Małgorzata Stachowska-Makuchowska zaprezentowała podstawowe źródła informacji o idei zrównoważonego rozwoju. Zalicza do nich konferencje międzynarodowe oraz opublikowane dokumenty, które wyznaczają kierunki działań politycznych, gospodarczych i społecznych, dotyczące zrównoważonego rozwoju. Wymienione podstawowe dokumenty są istotne dla rozumienia sensu idei oraz podstaw prawnych decydujących o jej urzeczywistnieniu.Ewa Szadzińska opisała typologie filozofii zrównoważonego rozwoju oraz ich wpływ na projekt edukacji. Filozofia ma zasadnicze znaczenie dla zbudowania sylwetki absolwenta, od niej zależy sens działań edukacyjnych, zaś od jej wartości – kierunek tych działań, a ich realizacja zależy od wykorzystania wiedzy dydaktycznej. W budowaniu sylwetki odwoływano się do ideału człowieka homo cooperativus oraz pedagogicznej wizji rozwoju osobowego. Ilona Żeber-Dzikowska przedstawiła wyniki badań dotyczące przekonań i wiedzy studentów o zrównoważonym rozwoju. Postrzegać je można jako efekt ich dotychczasowej edukacji dla zrównoważonego rozwoju. W czasie trwania ich nauki obowiązywała już Narodowa Strategia Edukacji Ekologicznej.    W drugiej części pracy dydaktyczny trop oznacza praktyczną wiedzę dydaktyczną, która jest podstawą do budowania metodycznej wiedzy. Zamieszczono w niej trzy teksty.Agnieszka Szplit zaprezentowała interpretację zrównoważonego rozwoju we wczesnej edukacji językowej. Poszukiwanie wymiarów edukacji językowej jest bowiem niezbędne w kulturze. Za bardzo ważne uznano też kształcenie językowe uczniów, ponieważ język jest narzędziem poznania i decyduje o charakterze wiedzy. Jednak to porozumiewanie się, a w nim kluczową rolę odgrywa język, jest istotne w tworzeniu nowej kultury pedagogicznej. A właśnie nowe wzorce działania pedagogicznego są potrzebne w edukacji dla zrównoważonego rozwoju.Ilona Żeber-Dzikowska przedstawiła podstawowe kategorie dydaktyczne: cele, treści kształcenia, metody kształcenia, środki dydaktyczne, formy organizacyjne potrzebne do projektowania, realizowania i kontrolowania edukacji ekologicznej. Przykłady scenariuszy zajęć wzbogacają praktyczną wiedzę dydaktyczną.Małgorzata Stachowska-Makuchowska przedstawiła działania zrealizowane w gimnazjum, przygotowujące uczniów do rozpoznawania zjawisk w rzeczywistości. Uczenie się wykorzystywania wiedzy technicznej sprzyja rozumieniu zagadnień zrównoważonego rozwoju. Metodyczne propozycje lekcji mogą być wzorcem dla własnych opracowań czytelników.Odbiorcami książki mogą być nauczyciele przedszkoli, szkół podstawowych oraz studenci kierunków pedagogicznych po kursie dydaktyki ogólnej.    ";;"Wprowadzenie        7Część ITrop – wiedza o zrównoważonym rozwojuMałgorzata Stachowska-Makuchowska Podstawowe założenia zrównoważonego rozwoju       15Ewa SzadzińskaFilozoficzne aspekty zrównoważonego rozwoju       29Ewa SzadzińskaEdukacja dla zrównoważonego rozwoju       37Ewa SzadzińskaUczeń w edukacji dla zrównoważonego rozwoju       43Ilona Żeber-Dzikowska Wiedza studentów o zrównoważonym rozwoju       59Część IITrop – zrównoważony rozwój w edukacjiAgnieszka SzplitIdea zrównoważonego rozwoju we wczesnej edukacji językowej       83Ilona Żeber-DzikowskaEdukacja ekologiczna i zrównoważony rozwój w klasach I–IIIszkoły podstawowej       99Małgorzata Stachowska-MakuchowskaEdukacja na rzecz zrównoważonego rozwoju w Gimnazjum nr 4im. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Tychach      127Zakończenie      135Bibliografia      139Informacje o autorach      145  ";-;28.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5. ";"Objętość 146 stron. ";"Oprawa miękka, klejona.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-543-3.jpg
"Teoria rozwiązywania innowacyjnych zadań ";"w pracy z uczniem klas I–III szkoły podstawowej(w świetle badań eksperymentalnych)";"Irena Stańczak";978-83-7850-440-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.      Irena Stańczak podjęła się opracowania zagadnienia wzbogacania teorii i praktyki edukacji wczesnoszkolnej – szczególnie w sferze rozwijania aktywności poznawczej, samodzielności poznawczej i twórczości uczniów klas początkowych – przez wykorzystywanie Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ). Ten zakres dydaktyki wczesnoszkolnej, oparty na idei podmiotowości, aktywności, czynnego udziału uczniów w procesie kształcenia, należy uznać za istotny współcześnie obszar aktywności poznawczej badaczy i praktyków edukacyjnych.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dra hab. Stanisława Palki ***        Celem niniejszej książki jest dostarczenie zweryfikowanych empirycznie informacji o poziomie dyspozycji do myślenia twórczego najmłodszych uczniów i możliwościach stymulowania ich potencjału twórczego przez zastosowanie metodyki Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogiki) w procesie dydaktyczno-wychowawczym na etapie nauczania początkowego. Książka składa się z trzech części. Część pierwsza ma charakter teoretyczny i dotyczy problemów twórczości w świetle wybranych pozycji literatury zagadnienia. Zawiera charakterystykę wybranych aspektów rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym. Zwrócona została tu uwaga na osobę nauczyciela kształcenia zintegrowanego, działania metodyczne i organizacyjne podejmowane przez niego w procesie edukacyjnym oraz na istotę TRIZ – Pedagogiki i możliwości jej zastosowania w procesie dydaktycznym na pierwszym etapie instytucjonalnej edukacji dziecka.W drugiej części książki przedstawiono założenia metodologiczne i organizacyjne badań empirycznych opartych na metodzie eksperymentu pedagogicznego. Opisano cele badań, problemy i hipotezy badawcze, zmienne i ich wskaźniki, metody, techniki i narzędzia badań, teren i zakres badań oraz sposoby opracowania i prezentacji wyników badań.Trzecia część książki zawiera analizę i interpretację uzyskanych wyników badań eksperymentalnych, a kończą ją podsumowanie i wnioski, wykaz bibliograficzny, spis tabel, wykresów oraz załączniki.Prowadzenie badań naukowych dotyczących procesu wczesnej edukacji dziecka i sposobów optymalizacji pracy szkolnej tudzież skuteczności jej oddziaływania na dzieci staje się obecnie niezmiernie ważną i pilną sprawą społeczną. Moim zamiarem było nie tylko wzbogacenie teoretycznej wiedzy pedagogicznej przez poznanie, opisanie i interpretowanie elementów procesu dydaktyczno-wychowawczego na etapie nauczania początkowego, lecz także sformułowanie propozycji zmian na lepsze, wprowadzanie innowacji, próby wdrożenia metodyki TRIZ – Pedagogiki w drodze eksperymentowania. Skromnym zamiarem autorki jest wzięcie udziału – za pośrednictwem tej książki – w ważnej dyskusji nad obliczem współczesnego nauczania początkowego jako pierwszego etapu edukacji dziecka. Treść książki nie wyczerpuje podjętej problematyki, która ze względu na swoją złożoność i rangę pozostaje nadal otwarta dla dalszych eksploracji badawczych.Książka jest adresowana do szerokiego kręgu Czytelników, którzy interesują się poszukiwaniem nowatorskich rozwiązań organizacyjno-metodycznych, unowocześnianiem i doskonaleniem edukacji wczesnoszkolnej. Autorka ma nadzieję, że publikacja stanie się pożyteczną lekturą uzupełniającą dla studentów pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej, nauczycieli nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego oraz wszystkich, którzy są żywo zainteresowani wychowaniem młodych Polaków.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Podziękowania  	       9Wprowadzenie  	          11 1.	Uczyć myśleć odważnie, skutecznie – nowe wyzwanie współczesnej szkoły  	       211.1.	Nowe myślenie o wczesnej edukacji dziecka na tle zmian w kształceniu  	       261.2.	Zagadnienie dyspozycji do myślenia twórczego i kreatywności uczniów w edukacji wczesnoszkolnej  	      341.3.	Rozwój poznawczy dziecka w młodszym wieku szkolnym  	      411.4.	Podmiotowość i partnerskie relacje w procesie wczesnej edukacji dziecka  	       56 2.	Teoria Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogika) i jej zastosowanie w procesie edukacyjnym  	      692.1.	Twórca Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogiki)  	       752.2.	Istota Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogiki)  	      782.3.	Znaczenie zadań i problemów otwartych w Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogice)  	      942.4.	Szkoła a stymulowanie dyspozycji uczniów do myślenia twórczego  	   106 3.	Metodologia badań własnych  	   1133.1.	Uzasadnienie wyboru tematu i cele badań  	   1133.2.	Problemy i hipotezy badawcze  	   1173.3.	Zmienne i ich wskaźniki  	  1203.4.	Metody, techniki i narzędzia badań  	   1223.5.	Teren i zakres badań  	  1263.6.	Sposoby opracowania i prezentacji wyników badań  	  129 4.	Poziom dyspozycji do myślenia twórczego uczniów w świetle wyników badań eksperymentalnych  	  1334.1.	Charakterystyka badanych grup  	  1334.2.	Założenia metodyczne i organizacyjne eksperymentalnego programu zajęć z zastosowaniem metodyki Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogiki)  	  1354.3.	Poziom rozwoju intelektualnego uczniów w badanych grupach  	  1374.4.	Poziom dyspozycji do myślenia twórczego uczniów klas I–III szkoły podstawowej  	  1394.4.1.	Wyniki pomiaru początkowego  	  1404.4.2.	Wyniki pomiaru końcowego  	  1444.5.	Poziom dyspozycji do myślenia twórczego uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej  	  1484.5.1.	Wyniki pomiaru początkowego  	  1484.5.2.	Wyniki pomiaru końcowego  	  1524.6.	Ewaluacja efektów zastosowania metodyki Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ – Pedagogiki) w pracy z uczniem szkoły podstawowej  	  155 Uogólnienia i wnioski  	  163Bibliografia  	  171Spis tabel i wykresów  	  183Załączniki  	  185";"Napotykanie codziennych przeszkód zmusza człowieka do systematycznych przemyśleń i działań, mających na celu odnajdywanie takich rozwiązań, które chociaż w pewnym stopniu ułatwią radzenie sobie w trudnych sytuacjach. Jako że dzieci mają problemy nie mniejsze niż osoby dorosłe, od najmłodszych lat należy im wpajać odpowiednie nawyki oraz sposoby postępowania, aby nauczyły się skutecznego rozwiązywania adekwatnych do swojego wieku problemów. Ponieważ teoria zawsze powinna iść w parze z praktyką, w oddanej do rąk czytelnika publikacji Oficyny Impuls znalazł się komplet: nacisk został położony na sferę twórczości, aktywności i samodzielności poznawczej.Poszukująca nowatorskich rozwiązań metodyczno-organizacyjnych Irena Stańczak pragnie wzbudzić refleksje dotyczące oblicza współczesnego nauczania początkowego, które jest przecież pierwszym etapem edukacji dziecka. Zależy jej również na wzbogaceniu wiedzy pedagogicznej nauczycieli poprzez interpretowanie elementów procesu dydaktyczno-wychowawczego oraz zaproponowanie zmian na lepsze. Temu właśnie posłużyła metodyka TRIZ czyli Teoria Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań, którą Irena Stańczak proponuje zastosować w pracy z uczniem klas I-III szkoły podstawowej. Rozważania autorki zostały przedstawione w świetle eksperymentalnych badań.Publikacja została podzielona na trzy zasadnicze części, które mogą przynieść spodziewane efekty dopiero wówczas, gdy zostaną złożone w całość. Część pierwsza pokazuje nowe wyzwanie współczesnej szkoły, jakim jest potrzeba uczenia odważnego i skutecznego myślenia, a także podaje najważniejsze informacje dotyczące zastosowania Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań w procesie edukacyjnym (twórca, istota, znaczenie zadań i problemów otwartych). W drugiej części znalazła się metodologia badań empirycznych, opartych na metodzie eksperymentu pedagogicznego (cele i zakres badań, problemy i hipotezy badawcze, metody, techniki oraz narzędzia). Część trzecią stanowi szczegółowa analiza i interpretacja uzyskanych wyników badań eksperymentalnych (poziom rozwoju intelektualnego oraz dyspozycji do myślenia twórczego uczniów klas I-III i IV-VI, a także ewaluacja efektów zastosowania metodyki Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań w pracy z uczniem szkoły podstawowej).W książce znalazły się liczne tabele, wykresy, wyliczenia, bogata bibliografia polsko- i obcojęzyczna oraz przypisy. Nie brakuje również załączników ze scenariuszami zajęć i praktycznymi zadaniami dla uczniów klas I-III oraz IV-VI szkoły podstawowej. Teoria Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań należy do literatury specjalistycznej, jednak bezpośrednio zainteresowani tematem (nauczyciele nauczania początkowego i wychowania przedszkolnego oraz studenci pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej) bez wątpienia odnajdą w lekturze nowatorskie rozwiązania metodyczne. Dzięki temu zmianie ulegnie dotychczasowy styl pracy z uczniem młodszym, a proces dydaktyczno-wychowawczy stanie się bardziej interesujący.    źródło: http://www.granice.pl/recenzja,teoria-rozwiazywania-innowacyjnych-zadan-w-pracy-z-uczniem-klas-iiii-szkoly-podstawowej--w-swietle-badan-eksperymentalnych-,9371#Kupteraz       Irena Stańczak podjęła się opracowania zagadnienia wzbogacania teorii i praktyki edukacji wczesnoszkolnej – szczególnie w sferze rozwijania aktywności poznawczej, samodzielności poznawczej i twórczości uczniów klas początkowych – przez wykorzystywanie Teorii Rozwiązywania Innowacyjnych Zadań (TRIZ). Ten zakres dydaktyki wczesnoszkolnej, oparty na idei podmiotowości, aktywności, czynnego udziału uczniów w procesie kształcenia, należy uznać za istotny współcześnie obszar aktywności poznawczej badaczy i praktyków edukacyjnych.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dra hab. Stanisława Palki";28.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.  ";"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 210 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-440-5.jpg
"Dziecko w świecie literatury i życiu współczesnym";"XXII tom serii Nauczyciele – Nauczycielom";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-539-6;;"     Tom pomyślany jako podsumowanie serii okazał się podwójnym pożegnaniem – zamierzonym pożegnaniem z serią oraz, niestety, pożegnaniem z Autorką. [...] Przychodzi smutne skojarzenie z mądrą myślą wyrażoną przez księdza Jana Twardowskiego – trzeba się śpieszyć, by dzielić dobro. Pozostaje po Bronisławie Dymarze dobra pamięć, pamięć o szlachetnym Człowieku, zaangażowanej Nauczycielce, Autorce oryginalnych prac. Sięgajmy zatem do Jej dzieł i przeżywajmy tę formę – także ważnego – współbycia. [...]Powstała książka niewielka pod względem objętości, ale spełniająca wiele funkcji. Jest to podsumowanie serii, ale również przegląd poglądów, koncepcji i teorii wychowania, a także praktyk edukacyjnych – z XIX i XX wieku. Ponadto jest to oryginalna propozycja teoretycznej refleksji o dziecięcości oraz inspiracja do studiów i badań nad edukacją małych dzieci. Publikacja spełnia też funkcje promocji wartościowych lektur i zapewne będzie wykorzystana jako pewnego rodzaju przewodnik po literaturze, a zatem okaże się przydatna nauczycielom, studentom i w ogóle osobom zainteresowanym edukacją małych dzieci. Sądzę, że przyczyni się również do kształtowania jeszcze większej wrażliwości środowisk akademickich na sprawy współczesnej oświaty. Może wreszcie stać się impulsem do ożywienia społecznych dyskusji o istocie, powinnościach i praktyce edukacji – szczególnie edukacji małych dzieci. Jak na jedną niewielką książkę to bardzo dużo.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Lewowickiego       Ten tom jest jeszcze jednym krokiem ku kreowaniu przestrzeni dialogicznego i egzystencjalno-personalnego współbycia nauczycieli/wychowawców z dziećmi/wychowankami. To nie jest książka o kopernikańskim przewrocie w pedagogice, o inwersji pedagogicznych ról, ale o współtworzeniu przez oba światy (dzieci i dorosłych) wspólnotowych przestrzeni czy środowisk życia, w których każdy zyskuje moc swojego rozwoju i odnajduje sens uspołecznienia. [...] z jednej strony ocala ona od zapomnienia ewolucję poglądów i normatywnych oczekiwań wobec transgresji pedagogiki autorytarnej ku pedagogice humanistycznej, a z drugiej strony stanowi propozycję nowych modeli poznawczych, dzięki którym staje się możliwe odczytywanie wielowymiarowości obu światów: dziecięcego i dorosłego.Całość została napisana mądrze, oparta na bogactwie źródeł i subtelnej wrażliwości ich ponow(n-)ego odczytania, budzi zainteresowanie i chęć do polemik czy konstruowania własnych projektów badawczych. [...] Rozprawa pozwala nam dotknąć słów, które są adresowane do kolejnych pokoleń pedagogów. [...] Nie zamykajmy zatem tej serii, bo – jak pisała ulubiona przez B. Dymarę laureatka Nagrody Nobla – Wisława: „Tego nie robi się dzieciom”.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego     ";;"Przedmowa 	  15Wprowadzenie 	  19Część pierwszaEwa Ogrodzka-MazurDziecko w literaturze naukowej, czyli szkic do teorii dziecięcościWstęp 	  25 Rozdział I. Dziecko w rodzinie „przy dorosłych”, czyli o dawnych koncepcjach wychowania i ich odniesieniach do współczesności 	  31 1. Relacja Matka i dziecko jako najważniejsze doświadczenie domu rodzicielskiego początku XIX wieku 	  322. Matczyne pieśni i kołysanki jako wprowadzenie do zabawowej i samodzielnej aktywności dziecięcej 	  353. Miłość duszy dziecka i jak nie można się nauczyć pedagogiki, czyli O duszy nauczycielstwa jako istocie miłości i poczucia duchowej wspólnoty z innymi 	  39 Rozdział II. Relacje dziecka z dzieckiem i dorosłymi w wybranych koncepcjach pedagogiki XX wieku 	  45 1. Jak kochać dziecko i kochanie dziecka, czyli mądre służenie mu, jak dalece to możliwe 	  472. Szkoła twórcza, czyli wychowanie jako doświadczanie świata przez dziecko 	  533. Listy do młodego nauczyciela, czyli pedagog w służbie dziecku 	  61Rozdział III. Bogactwo i złożoność światów społecznych współczesnego dziecka 	  671. Wzbogacanie doświadczeń społecznych – O pomyślny start szkolny dziecka 	  702. Współbycie interpersonalne dzieci i dorosłych – Edukacja z wyobraźnią, czyli jak podróżować bez map 	  773. Kreowanie tożsamości dziecka – ku wychowaniu i kształceniu międzykulturowemu 	  80 Część drugaBronisława DymaraDziecko w literaturze, przestrzeniach świata,innowacyjnej pedagogice i edukacjiWstęp 	  91 Rozdział I. Dziecko w przestrzeniach świata i serii książek „Nauczyciele – Nauczycielom” 	  95 1. Dziecko a jego bliskie i dalekie przestrzenie 	  952. Bogactwo przestrzeni i światów dziecka w serii książek „Nauczyciele – Nauczycielom” oraz innowacyjnej edukacji 	  983. Idee i działania integrujące światy dziecka – jego interpersonalne przestrzenie 	 101 Rozdział II.  Pedagogika współbycia jako wynik innowacyjnej edukacji i znak nadziei 	 105 1. Konteksty i źródła pedagogiki współbycia 	 1052. Najważniejsze idee i treści pedagogiki współbycia 	 1073. Bliżej pedagogiki współbycia w szkole i życiu społecznymZnaki nadziei 	 109 Rozdział III. Kategorialny charakter wiedzyWartość wiedzy personalnej 	 115 1. Organizacyjne formy uczenia sięWartość działań zespołowych 	 1152. Współdziałanie uczniów podstawą rozpoznawaniakategorialnego charakteru wiedzy 	 1183. Znaczenie wiedzy personalnej w procesie samokształcenia i samowychowania 	 122 Rozdział IV. Życie, nauka i sztuka źródłem wiedzyo człowieku trójskrzydłym 	 125 1. Trzy źródła wiedzy i trzy skrzydła wyobraźni 	 1252. Edukacja szkolna: odtwarzanie i tworzenie 	 1273. Sztuka w serii „Nauczyciele – Nauczycielom” oraz w życiu dziecka i nauczyciela 	 132 Rozdział V. Twórcy o dziecku i dziecko jako twórca 	 137 1. Myśli różnych autorów o dziecku i dziecięcości 	 1372. Dziecko jako twórca spontaniczny 	 1413. Kiedy wszystko może być sztuką... (stwarzaniem,tworzeniem, twórczością) 	 148Część trzeciaBronisława Dymara, Ewa Ogrodzka-MazurCzytamy dobre książki o dziecku, nauczycielu, szkoleWstęp 	 153 Rozdział I. Propozycje Bronisławy Dymary 	 155Rozdział II. Propozycje Ewy Ogrodzkiej-Mazur 	 187Ewa Ogrodzka-MazurLiteratura o dziecku w wyborze 	 231AneksSpis książek serii „Nauczyciele – Nauczycielom” 	 255Pierwsza koncepcja XXII tomu serii „Nauczyciele – Nauczycielom” – rękopis Bronisławy Dymary 	 257Bronisława Dymara, Ewa Ogrodzka-MazurSummary 	 261Bronisława Dymara, Ewa Ogrodzka-MazurZusammenfassung 	 265";" Tom pomyślany jako podsumowanie serii okazał się podwójnym pożegnaniem – zamierzonym pożegnaniem z serią oraz, niestety, pożegnaniem z Autorką. [...] Przychodzi smutne skojarzenie z mądrą myślą wyrażoną przez księdza Jana Twardowskiego – trzeba się śpieszyć, by dzielić dobro. Pozostaje po Bronisławie Dymarze dobra pamięć, pamięć o szlachetnym Człowieku, zaangażowanej Nauczycielce, Autorce oryginalnych prac. Sięgajmy zatem do Jej dzieł i przeżywajmy tę formę – także ważnego – współbycia. [...]Powstała książka niewielka pod względem objętości, ale spełniająca wiele funkcji. Jest to podsumowanie serii, ale również przegląd poglądów, koncepcji i teorii wychowania, a także praktyk edukacyjnych – z XIX i XX wieku. Ponadto jest to oryginalna propozycja teoretycznej refleksji o dziecięcości oraz inspiracja do studiów i badań nad edukacją małych dzieci. Publikacja spełnia też funkcje promocji wartościowych lektur i zapewne będzie wykorzystana jako pewnego rodzaju przewodnik po literaturze, a zatem okaże się przydatna nauczycielom, studentom i w ogóle osobom zainteresowanym edukacją małych dzieci. Sądzę, że przyczyni się również do kształtowania jeszcze większej wrażliwości środowisk akademickich na sprawy współczesnej oświaty. Może wreszcie stać się impulsem do ożywienia społecznych dyskusji o istocie, powinnościach i praktyce edukacji – szczególnie edukacji małych dzieci. Jak na jedną niewielką książkę to bardzo dużo.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Lewowickiego       Ten tom jest jeszcze jednym krokiem ku kreowaniu przestrzeni dialogicznego i egzystencjalno-personalnego współbycia nauczycieli/wychowawców z dziećmi/wychowankami. To nie jest książka o kopernikańskim przewrocie w pedagogice, o inwersji pedagogicznych ról, ale o współtworzeniu przez oba światy (dzieci i dorosłych) wspólnotowych przestrzeni czy środowisk życia, w których każdy zyskuje moc swojego rozwoju i odnajduje sens uspołecznienia. [...] z jednej strony ocala ona od zapomnienia ewolucję poglądów i normatywnych oczekiwań wobec transgresji pedagogiki autorytarnej ku pedagogice humanistycznej, a z drugiej strony stanowi propozycję nowych modeli poznawczych, dzięki którym staje się możliwe odczytywanie wielowymiarowości obu światów: dziecięcego i dorosłego.Całość została napisana mądrze, oparta na bogactwie źródeł i subtelnej wrażliwości ich ponow(n-)ego odczytania, budzi zainteresowanie i chęć do polemik czy konstruowania własnych projektów badawczych. [...] Rozprawa pozwala nam dotknąć słów, które są adresowane do kolejnych pokoleń pedagogów. [...] Nie zamykajmy zatem tej serii, bo – jak pisała ulubiona przez B. Dymarę laureatka Nagrody Nobla – Wisława: „Tego nie robi się dzieciom”.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    ";34.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 268 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-539-6.jpg
"Wokół Kena Robinsona";"Kreatywnego myŚlenia o edukacji";"Andrzej Murzyn";978-83-7850-490-0;;" Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.Sir Ken Robinson został uhonorowany z rąk Elżbiety II tytułem szlacheckim za szczególny wkład w rozwój sztuki i edukacji kreatywnej. Cierpiący w dzieciństwie na chorobę Heinego-Medina, został, zgodnie z ówczesnymi przepisami, umieszczony w szkole specjalnej, toteż lata szkolne późniejszego profesora Uniwersytetu w Warwick zdeterminowała walka o możliwość podjęcia edukacji na tym samym, co rówieśnicy, poziomie – nie dziwi zatem późniejsza pasja tropienia wszelkich objawów indoktrynacji oraz dehumanizacji nauczania, pojmowanego jako proces rozwoju duchowego. „Duch kreatywności”, o którego upominał się przez całe życie Robinson, to nic innego jak współczesna odmiana humboldtowskiego „ducha badawczego”, który winien, tak zdaniem Humboldta, jak i jego XX-wiecznego następcy, cechować proces zdobywania wiedzy. Koncepcja ta jest dziś szczególnie aktualna: ostatnie lata ukazały utopijność marzeń o społeczeństwie równości, gwarantowanej gwałtownym rozwojem techniki i coraz prostszym do niej dostępem; tym, co obecnie obserwujemy, jest postępująca zapaść współczesnej humanistyki, bezwzględnie podporządkowywanej wymogom technokracji. „Wolność ducha”, wypracowywana pospołu przez szkołę i otoczenia, może, a nawet powinna stanowić odtrutkę na współczesność.Niniejsza książka jest próbą ukazania najważniejszych składników koncepcji edukacji Kena Robinsona, które świadczą o tym, że można ją określić jako kreatywne myślenie o edukacji. Ponieważ główne poglądy tego badacza zawarte są w zasadzie w dwóch jego podstawowych dziełach (The Element. How Finding Your Passion Changes Everything oraz Out of Our Minds. Learning to Be Creative), stanowią one bazę analiz i refleksji autora publikacji.  Sir Ken Robinson został uhonorowany z rąk Elżbiety II tytułem szlacheckim za szczególny wkład w rozwój sztuki i edukacji kreatywnej. Cierpiący w dzieciństwie na chorobę Heinego-Medina, został, zgodnie z ówczesnymi przepisami, umieszczony w szkole specjalnej, toteż lata szkolne późniejszego profesora Uniwersytetu w Warwick zdeterminowała walka o możliwość podjęcia edukacji na tym samym, co rówieśnicy, poziomie – nie dziwi zatem późniejsza pasja tropienia wszelkich objawów indoktrynacji oraz dehumanizacji nauczania, pojmowanego jako proces rozwoju duchowego. „Duch kreatywności”, o którego upominał się przez całe życie Robinson, to nic innego jak współczesna odmiana humboldtowskiego „ducha badawczego”, który winien, tak zdaniem Humboldta, jak i jego XX-wiecznego następcy, cechować proces zdobywania wiedzy. Koncepcja ta jest dziś szczególnie aktualna: ostatnie lata ukazały utopijność marzeń o społeczeństwie równości, gwarantowanej gwałtownym rozwojem techniki i coraz prostszym do niej dostępem; tym, co obecnie obserwujemy, jest postępująca zapaść współczesnej humanistyki, bezwzględnie podporządkowywanej wymogom technokracji. „Wolność ducha”, wypracowywana pospołu przez szkołę i otoczenia, może, a nawet powinna stanowić odtrutkę na współczesność.          ***     Nie jest to odtwórcza recepcja myśli i doświadczeń brytyjskiego nauczyciela, ale […] konfrontowana z humanistyką próba podjęcia z nim pogłębionego dialogu, będącego nie tylko odczytaniem jego racji, lecz także uzupełnieniem ich o własną perspektywę myślenia filozoficzno-pedagogicznego. Książka A. Murzyna ma niesłychanie ważne przesłanie dla uniwersyteckiego kształcenia nauczycieli i pedagogów, znakomicie bowiem łączy w nim tradycję, w tym model humboldtowski, z ponowoczesnością. [...]A. Murzyn uruchamia naszą wyobraźnię zagrożeń, wykluczeń, dysfunkcji, także w polskiej edukacji, jeśli odpowiedzialni za nią politycy nie zrozumieją, że nie można pomijać współczynnika humanistycznego w tych procesach. Gorąco polecam tę książkę, gdyż czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie, mimo ciężaru krytyki i poważnego znaczenia tez oraz koniecznych rozwiązań, jakie zostały w niej zawarte.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                        ";;"Wstęp 	   9Rozdział 1Krytyka tradycyjnego podejścia do edukacji 	  15Rozdział 2Edukacyjne iluzje 	  41Naukowiec i artysta 	  41Rozdział 3Szkoła kreatywności 	  53Inteligencja i jej główne cechy 	  53Kreatywność a uczucia 	  75Osobowa natura uczenia się 	  91Trening akademicki a życie 	  98Szkoły kreatywne a program 	 100Zakończenie 	 111Bibliografia 	 115Publikacje Kena Robinsona 	 118   ";"Zmiany w funkcjonowaniu systemu oświatowego są pochodną szerszego układu zmian systemowych. Każdorazowo zmiany te spychają oświatę na drogę niepewności, wskazując zaledwie mglistą przestrzeń, w której niejasny jest sposób dojścia do wytyczonego celu. Dlaczego kolejne transformacje nie zmieniają zadaniowego podejścia do wykonywania zadań, uczą, ale nie uczą, jak się uczyć, dążą do hierarchizowania poszczególnych przedmiotów, na szczycie umieszczając nauki ścisłe oraz języki? Jak mamy wychowywać młode umysły, pozbawiając ich możliwości obcowania z pięknem, pozbawiając działań mogących uwrażliwić ich dusze na emocje, na ludzi i rzeczy?O tym, jak ważna jest edukacja artystyczna, jak wielką wartość dodaną ze sobą niesie, pisze Andrzej Murzyn w książce Wokół Kena Robinsona kreatywnego myślenia o edukacji. Mimo niewielkiej objętości, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS pozycja stanowi esencję idei Robinsona, uznanego na całym świecie lidera działań na rzecz rozwijania twórczości, innowacyjności oraz zasobów ludzkich. To pozycja niezwykle cenna nie tylko dla nauczycieli zajmujących się edukacją artystyczną, nauczycieli zatrudnionych w przedszkolach oraz nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, ale i dla wszystkich powiązanych z systemem oświaty. Poszerza ona horyzonty, jest bodźcem do przemyśleń i impulsem do ewentualnej modyfikacji własnej metodyki nauczania, a także – dzięki nawiązaniu do metody Montessori, kreującej filozoficzne, psychologiczne i pedagogiczne zasady pracy z dziećmi  – pozwala na doskonalenie siebie jako nauczyciela i jako człowieka.Opracowanie składa się z trzech rozdziałów, z których pierwszy dotyczy powszechnej szczególnie w ostatnich latach krytyki tradycyjnego podejścia do edukacji. Szkoła jest bowiem coraz bardziej odizolowana od rzeczywistości i współczesnego życia, nie nadąża za wymogami dzisiejszych czasów. Dla skutecznej realizacji postawionych przed szkołą zadań nie wystarczy już uzupełnianie i przekształcanie treści nauczania, zmiany długości poszczególnych etapów nauki czy wyposażenie pracowni w środki audiowizualne - tym bardziej, że często pełnią one rolę atrapy. Potrzebna jest nie "szkoła przetrwania", produkująca masowo ludzi bezrobotnych o ciasnych poglądach, nie szkoła indoktrynująca, ale szkoła otwarta na zmiany, nastawiona na wszechstronny rozwój dzieci, zgodny z ich predyspozycjami. Szkoła, w której indywidualizacja nie jest tylko pustym sloganem, a nauczyciel nie jest tylko pracownikiem, ale propagatorem zmian, mentorem i autorytetem, który stanowi punkt odniesienia dla uczniów. Wreszcie: szkoła, w której – jak pisze Murzyn – edukacja ma sprawiać, aby cywilizacja nie została zredukowana jedynie do cielesności. Rozdział pierwszy zajmuje się zatem systemami edukacyjnymi w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i większości krajów świata, które tak naprawdę są zdaniem Robinsona do siebie podobne. Badacz zwraca uwagę na trzy cechy tych systemów, a mianowicie na: koncentrację na wybranych rodzajach zdolności akademickiej, uzależnianie się od pewnych sposobów ewaluacji oraz wyraźną hierarchię przedmiotów. Te trzy cechy systemu nauczania są potwierdzeniem występowania trzech ograniczeń utrudniających to, co powinno być rozwijane i pielęgnowane przez szkoły.Rozdział drugi demaskuje tzw. edukacyjne iluzje, szukając przyczyn błędnych założeń dotyczących różnic pomiędzy sztukami pięknymi i naukami ścisłymi już w oświeceniu i romantyzmie. Kolejny rozdział dotyczy szkoły kreatywności i omawia zagadnienia związane z inteligencją oraz jej głównymi cechami, a także z kreatywnością, związaną bezsprzecznie z angażowaniem własnych uczuć. Murzyn porusza także kwestie dotyczące osobowej natury uczenia się, wyrażającej się głównie przez zaangażowanie w proces uczenia się, dotyka ponadto tematu organizacji czasu pracy i racjonalnego wykorzystania szkolnych zasobów. Według Robinsona bowiem skostniałe plany, jakie (…) są w większości szkół, powodują, że prawdziwa kultura edukacji zostaje wyprowadzona poza mury szkolne.  Jako czynny nauczyciel wierzę, że szkoła ma szansę stać się ośrodkiem myśli twórczej, do tego jednak potrzeba zaangażowania i dobrej woli wszystkich zainteresowanych, a przede wszystkim twórców wytyczających jej ramy. To w powiązaniu z etyką zawodową nauczyciela może budować prestiż szkoły i stać się przyczynkiem nie do kształtowania młodych umysłów według określonego szablonu, ale do systemu pozwalającego wydobyć z dziecka wszystko co najlepsze, towarzyszącego mu w dążeniu do samodzielności, ukierunkowującego na koncentrację na zadaniach i ludziach. Systemu pozwalającego budować wiarę w siebie i ufność do świata, uczącego, czym jest szacunek wobec drugiej osoby i honor. Publikacja Andrzeja Murzyna, przybliżająca sylwetkę Kena Robinsona, jego pracę i podstawowe założenia, to milowy krok w kierunku budowania takiej właśnie szkoły przyszłości.  źródło: Justyna Gul http://www.granice.pl/recenzja.php?id=4  W nowy rok wchodzimy z najnowszą rozprawą profesora Uniwersytetu Śląskiego - Wydziału Etnologii i Nauk o Edukacji w Cieszynie - Andrzeja Murzyna pt. „Wokół Kena Robinsona kreatywnego myślenia o edukacji” (Oficyna Wydawnicza IMPULS w Krakowie 2013, ss.118)Niewielka objętościowo książka ma swoją wielkość merytoryczną i medialną. Jej główny bohater stał się bowiem w ostatnich latach idolem wielu nauczycieli i młodzieży szkolnej dzięki zamieszczonym w Youtube wykładom. Andrzej Murzyn, poświęcając temu swoją książkę, słusznie wychodzi od krytyki powszechnie jeszcze funkcjonującego nie tylko w Polsce formatu szkoły tradycyjnej, który coraz bardziej opóźnia nie tylko jej technologiczną modernizację, ale przede wszystkim mentalną. Ta ostatnia jednak jest przedmiotem centralistycznego zawłaszczania przez resort edukacji, toteż kreatywnym nauczycielom nie pozostaje nic innego jak posiłkowanie się wsparciem także tego typu lektur i uruchamianie we własnych klasach szkolnych oddolnych zmian dydaktycznych.Są one możliwe dzięki m.in. prawnym regulacjom animowania w szkolnictwie publicznym innowacji i eksperymentów pedagogicznych, o ile tylko ktoś chce po nie sięgnąć i konsekwentnie egzekwować prawo do ich realizacji. Odważni nauczyciele i dyrektorzy szkół mogą wziąć zatem los koniecznej zmiany pedagogicznej w swoje ręce nie czekając, aż ta nadejdzie z góry, bo nie nadejdzie. Która władza chce sama rezygnować z przywilejów, z których może dowolnie korzystać i rozdzielać je zgodnie z własną wolą (a ta nie musi być dobra)?Całe szczęście zatem, że prof. UŚl Andrzej Murzyn przygotował to studium, gdyż mamy dzięki niemu wgląd w przesłanie, które jest nośne od przełomu XIX i XX wieku, kiedy to intensywnie zaczął się rozwijać na świecie ruch "Nowego Wychowania", określany też jako "pedagogika reform". Jak widać, konieczna jest kolejna jego fala wzrostu, by uruchomić nie tylko zainteresowanie potrzebą zmiany szkoły, ale i jej dokonać.Już motto tego tomiku: Sylabus oznacza treść, która jest ustalana poza klasą. Dzieci nie mają swojego sylabusu – trafnie lokuje myśl i podejście do edukacji Kena Robinsona jako humanistyczne, a nie pajdocentryczne w pejoratywnym ujęciu tego nurtu. Dla niego bowiem ważny jest człowiek, a nie to, co ma standaryzować naturalny proces uczenia się naruszając, a może i nawet go niszcząc.Przybliża nam postać nauczyciela z pasją, który – o czym mało kto wie i pewnie nie doszukiwałby się w jego biografii istotnych przesłanek do alternatywnego myślenia o edukacji – miał wykształcenie także teatralne. Nie jest to jednak odtwórcza recepcja myśli i doświadczeń brytyjskiego nauczyciela, ale głęboko osadzona i konfrontowana z humanistyką próba podjęcia z nim pogłębionego dialogu, który jest odczytaniem jego racji, ale i zarazem ich spełnieniem o własną perspektywę myślenia filozoficzno-pedagogicznego. Książka A. Murzyna ma niesłychanie ważne przesłanie dla uniwersyteckiego kształcenia nauczycieli i pedagogów, bowiem znakomicie łączy w nim tradycję, w tym model Humboldtowski z ponowoczesnością.Niesłychanie ważne jest kreowanie równowagi między przeszłością a teraźniejszością, by właściwie przygotowywać młode pokolenia do zawodowego startu w przyszłość. Ba, w tej pracy doskonale zostają wzmocnione argumenty przeciwko jednostronnej technologizacji edukacji, koncentracji polityki oświatowej na procesach rynkowych, ekonomice. Jak słusznie pisze: Szkoła, która jest w coraz większym stopniu uzależniana od beznamiętnego systemu produkcji towarowej, traci szanse na to, aby rozwijać u swoich podopiecznych tendencję do interdyscyplinarności albo inaczej – transdyscyplinarności. Taka szkoła przestaje kształcić i wychowywać integralnie, wielowymiarowo osobowość młodych pokoleń.Andrzej Murzyn uruchamia wyobraźnię zagrożeń, wykluczeń, dysfunkcji także w polskiej edukacji, jeśli odpowiedzialni za nią politycy nie zrozumieją, że nie można pomijać współczynnika humanistycznego w tych procesach. Gorąco polecam tę książkę, gdyż czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie, mimo ciężaru krytyki i poważnego znaczenia tez oraz koniecznych rozwiązań, jakie zostały w niej zawarte. prof. zw. dr. hab. Bogusław Śliwerski źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2014/01/kreatywne-mysenie-o-edukacji.html Nie jest to odtwórcza recepcja myśli i doświadczeń brytyjskiego nauczyciela, ale […] konfrontowana z humanistyką próba podjęcia z nim pogłębionego dialogu, będącego nie tylko odczytaniem jego racji, lecz także uzupełnieniem ich o własną perspektywę myślenia filozoficzno-pedagogicznego. Książka A. Murzyna ma niesłychanie ważne przesłanie dla uniwersyteckiego kształcenia nauczycieli i pedagogów, znakomicie bowiem łączy w nim tradycję, w tym model humboldtowski, z ponowoczesnością. [...]A. Murzyn uruchamia naszą wyobraźnię zagrożeń, wykluczeń, dysfunkcji, także w polskiej edukacji, jeśli odpowiedzialni za nią politycy nie zrozumieją, że nie można pomijać współczynnika humanistycznego w tych procesach. Gorąco polecam tę książkę, gdyż czyta się ją szybko, lekko i przyjemnie, mimo ciężaru krytyki i poważnego znaczenia tez oraz koniecznych rozwiązań, jakie zostały w niej zawarte.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego";24.00;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-490-0.jpg
"Patriotyzm i nacjonalizm";"Ku jakiej tożsamości kulturowej? ";"Jerzy Nikitorowicz";978-83-7850-177-0;;"    Konformizm przesądza o trwałości ładu społecznego, wartości, wzorów osobowych zachowujących porządek społeczny. Bunt jest reakcją zmierzającą do określenia nowych celów, jest usiłowaniem zmiany istniejącej struktury – tak we Wstępie Prof. Jerzy Nikitorowicz określa dwa podstawowe typy postaw społecznych, umożliwiających do osiągnięcia takiej a nie innej tożsamości zbiorowej. Obie postawy w społeczeństwie są niezbędne, by utrzymać konieczną równowagę, jednak współczesny nam chaos aksjologiczny prowadzi do wynaturzenia obydwu typów. Paradoksalnie nie bez przyczyny książka, omawiająca patriotyzm i nacjonalizm, zjawiska będące efektem (braku) dialogu kulturowego, powstała właśnie w Białymstoku, tyglu narodowościowym, kolebce dziedzictwa wielokulturowego. Miejsce, gdzie przez stulecia ścierały się i wzajemnie dopełniały dziedzictwa rozmaitych narodowości, ras czy religii, szczególnie żywo musiało zareagować na współczesne zaostrzenie postaw, kumulację emocji i politykę zaciśniętej pięści. Gdzie przebiega cienka granica między patriotą a nacjonalistą? W którym momencie hasła narodowościowe nabierają wydźwięku szowinistycznego? Kiedy bohater przeradza się w bandytę? Dlaczego młodzi ludzie tak chętnie wybierają opcje skrajne? Zgromadzene w tomie teksty autorów w jednej kwestii pozostają zgodne: agresja i nienawiść to najczęściej zawoalowane formy strachu i dezorientacji. Cel publikacji pozostaje więc dwojaki: 1. nakreślić problem, nazwać go i uświadomić; 2. wskazać możliwe środki przeciwdziałania polityce nienawiści, zaakcentować rolę edukacji, podkreślić możliwości, jakie daje dialog kulturowy i umiejętność otwarcia się na Innego. Cel ten osiągnięto z naddatkiem. Opis książki: Jerzy Nikitorowicz kierując już prawie od dwudziestu lat Katedrą Edukacji Międzykulturowej w Uniwersytecie w Białymstoku stwierdza, że obecnie jednym z istotnych „problemów palących” jest  zjawisko patriotyzmu i nacjonalizmu, które  w efekcie  ukierunkowuje  rozwój tożsamości kulturowej człowieka. Jest to problem szczególnie istotny w kontekście zauważanych dylematów integracji europejskiej, przy tym  zjawisko zmienne,   dynamiczne o  nieprzewidywalnych postawach przejawiających się w emocjach i zachowaniach.W kontekście powyższego stwierdzenia autorzy w niniejszym tomie podejmują próbę  zwrócenia uwagi i  zachęcenia do refleksji nad problemem  patriotyzmu  i nacjonalizmu, dylematem związanym z pojmowaniem i realizowaniem obowiązku wobec Ojczyzny i w efekcie wielowymiarowym konstruowaniem tożsamości kulturowej,  zróżnicowanej  i odmiennie pojmowanej,  jako  nasze wyobrażenie o sobie i własnej kulturze...     Seria książek akademickich pt. Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki:1. Fabryki dyplomów czy universitas? (opis książki) 2. Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej (opis książki)3. Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej (opis książki)4. Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?  (opis książki)5. (Anty)edukacja wczesnoszkolna  (opis książki)6. Uczłowieczyć komunikacje Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej  (opis książki)         Redaktorzy serii przyjęli słuszne założenie, że w odniesieniu do  osób niepełnosprawnych palące problemy są zlokalizowane w obszarach ich  społecznego funkcjonowania, a konkretnie – w barierach blokujących  podejmowanie i pełnienie przez te osoby podstawowych ról życiowych.  Ograniczenia te zostały określone mianem rezerwatu przestrzeni  publicznej, co bardzo dobrze odzwierciedla złożoność i współwarunkowanie  barier integracji osób z niepełnosprawnością. [...]Książka  posiada charakter innowacyjny, wynikający z przyjętych założeń analizy  krytycznej oraz perspektywy metodologicznej. Poszczególne rozdziały  obejmują większość najtrudniejszych problemów osób niepełnosprawnych w  społeczeństwie polskim, demaskują ich konteksty kulturowe i prawne oraz  wskazują kierunki konstruowania strategii ukierunkowanych na integrację  poprzez przygotowanie do jej wymogów zarówno samych niepełnosprawnych,  jak i osób bez takich obciążeń.Prof. dr hab. Maria Chodkowska    ";;"                 Wprowadzenie do serii Palące Problemy Edukacjii Pedagogiki ....................................................................................................   13 Dylematy patriotyzmu, nacjonalizmu i ustawicznie kształtującej się tożsamości. Wprowadzenie do książkiJerzy Nikitorowicz ..........................................................................................   14  CZĘŚĆ 1. OBLICZA PATRIOTYZMU I NACJONALIZMU ................   27 Rozdział 1.Tożsamość – twórczy wysiłek ku patriotyzmowiJerzy Nikitorowicz ..........................................................................................   291.1.   Wielowymiarowość i dynamika tożsamości ......................................   291.2.   Kształtowanie się tożsamości patriotycznej .......................................   321.3.   Rodzaje patriotyzmu i nacjonalizmu ..................................................   381.4.   Wyzwania i zadania edukacyjne a kształtowanie się tożsamości kulturowej .......  42 Rozdział 2.Racjonalny patriotyzm jako antidotum skrajnego nacjonalizmuJanusz Gajda ...................................................................................................   502.1.   Wprowadzenie .......................................................................................   502.2.   Patriotyzm i nacjonalizm – różne oblicza pojęć ...............................   512.3.   Chlubne tradycje w pojmowaniu patriotyzmu w Polsce ..................   532.4.   Kontrowersje wokół patriotyzmu i skrajnych form nacjonalizmu ..........   572.5.   Podsumowanie .......................................................................................   63 Rozdział 3.Rasizm i antysemityzm a tożsamość kulturowaMirosław Sobecki ............................................................................................   653.1.   Wprowadzenie .......................................................................................   653.2.   Rasizm jako problem społeczny i edukacyjny ...................................   663.3.   Antysemityzm – groźne mity i semiotyczne zaniedbania ................   693.4.   Pedagogika i edukacja a odmienność rasowa i kulturowa ...............   713.5.   Poziomy zachowań wobec odmienności kulturowej ........................   733.6.   Osiąganie zamierzonych celów ............................................................   74 Rozdział 4.Patriotyzm – jak znaleźć mu miejsce w mentalności społeczeństwa?Mirosława Czerniawska ................................................................................   764.1.   Wprowadzenie .......................................................................................   764.2.   Czym jest patriotyzm?Gdzie jest jego miejsce w naszej psychice?...........................................   774.3.   Patriotyzm symboliczny a patriotyzm ślepy.......................................   824.4.   Patriotyzm w społeczeństwie demokratycznym ...............................   84 Rozdział 5.Nacjonalizm w warunkach demokracjiAndrzej Nikitorowicz .....................................................................................   875.1.   Wprowadzenie .......................................................................................   875.2.   Nacjonalizm a demokracja ...................................................................   925.3.   Nacjonalizm małych narodów .............................................................   975.4.   Podsumowanie ....................................................................................... 104 Rozdział 6.(Nie)obecność patriotyzmu w świadomości aksjologicznej młodego pokolenia Polaków. „Przesuwanie się horyzontu aksjologicznego” czy kryzys w wartościowaniu?Ewa Ogrodzka-Mazur .................................................................................... 106 6.1.   Wprowadzenie ....................................................................................... 1066.2.   Współczesne konteksty kulturowea (nie)świadomość aksjologiczna młodego pokolenia ..................... 1076.3.   Wartości cenione przez polską młodzieżw kraju i za granicą ............................................................................... 1136.4.   Kryzys w wartościowaniu – ku zagrożonej tożsamości ................... 119 6.5.   Patriotyzm i (nie)identyfikacja z własnym państwem ..................... 1236.6.   Podsumowanie ....................................................................................... 127  Rozdział 7.Nowa jakość patriotyzmu.Identyfikacje społeczno-kulturowe mobilnych studentów Emilia Żyłkiewicz-Płońska ........................................................................... 128 7.1.   Wprowadzenie ....................................................................................... 1287.2.   O walorach edukacyjnych programu Erasmus .................................. 1307.3.   Konsekwencje uczestnictwa w przestrzeniróżnicującej się kulturowo .................................................................... 1347.4.   Potrzeba umiędzynarodowienia wspólnot edukacyjnych ................ 1417.5.   Podsumowanie ....................................................................................... 145  Rozdział 8.Młodzież i patriotyzm. Wyzwania dla edukacji Urszula Lewartowicz ..................................................................................... 146 8.1.   Wprowadzenie ....................................................................................... 1468.2.   W stronę nowego patriotyzmu ............................................................ 1468.3.   W stronę tolerancji ................................................................................ 1508.4.   W stronę małych ojczyzn ..................................................................... 1528.5.   W stronę świadomości europejskiej i globalnej ................................ 1548.6.   W stronę edukacji obywatelskiej ......................................................... 156  Rozdział 9.Jestem ze wsi. Czy to wstyd? Jolanta Muszyńska ......................................................................................... 161 9.1.   Wprowadzenie ....................................................................................... 1619.2.   Żyć na wsi ............................................................................................... 1629.3.   Być ze wsi ................................................................................................ 1649.4.   Patriota współczesnych czasów ........................................................... 168  CZĘŚĆ 2. TOŻSAMOŚĆ KONTEKSTUALNA ....................................... 171  Rozdział 10.Tożsamość i patriotyzm Leon Dyczewski ............................................................................................... 173 10.1.  Tożsamość ............................................................................................ 17410.2.  Funkcje tożsamości ............................................................................. 17610.3.  Patriotyzm ............................................................................................ 17810.4.  Święta i zwyczaje rodzinne.................................................................. 18410.5.  Typy tożsamości i patriotyzmu .......................................................... 18610.5.1. Tożsamość zamknięta – patriotyzm zamknięty .................. 18610.5.2. Tożsamość otwarta – patriotyzm otwarty ............................ 187  Rozdział 11.Narodowy dualizm w codzienności polskich rodzin na Wileńszczyźnie Alicja Szerląg .................................................................................................. 190 11.1.  Wprowadzenie ..................................................................................... 19111.2.  Zróżnicowanie narodowe na Litwiew przestrzeniach życia społecznego i rodzinnego ........................... 19111.3.  Nie(byt) narodowych dystansów ....................................................... 19811.4.  Codzienność zróżnicowana narodowo „po prostu”,czyli po człowieczemu ......................................................................... 20511.5.  Podsumowanie ..................................................................................... 212  Rozdział 12.Dziedzictwo kulturowe pogranicza – balast czy uskrzydlenie? Barbara Miszkiel ............................................................................................ 215 12.1.  Wprowadzenie ...................................................................................... 21512.2.  Gawęda pogranicza ............................................................................. 21512.3.  Zarzewie konfliktu ............................................................................... 21712.4.  Walka na książki i pomniki ................................................................ 21812.5.  Edukacja kontra obolała pamięć ........................................................ 223 Rozdział 13. Tożsamość jako negocjowany społecznie projekt. Rodzinne uwarunkowania kompetencji do komunikacji międzykulturowej młodzieży Tomasz Bajkowski .......................................................................................... 227 13.1.  Wprowadzenie ...................................................................................... 22713.2.  Młodzież w kontekście socjalizacji w rodzinie ................................ 22813.3.  Badanie uwarunkowań kompetencji do komunikacji międzykulturowej .... 231Jestem tu, ale/i tam. Dylematy tożsamościowe osób powracających z migracji zagranicznych Małgorzata Dziekońska ................................................................................ 243 14.1.  Wprowadzenie ..................................................................................... 24314.2.  Powrót – zderzenie dwóch rzeczywistości ....................................... 24614.3.  Tożsamość migranta powrotnego ..................................................... 24814.4.  Tożsamość narodowa osób migrujących .......................................... 25014.5.  Rekonstruowane tożsamości osób powracających .......................... 25214.6.  Podsumowanie ..................................................................................... 256  Rozdział 15.Zakorzenienie czy społeczno-kulturowe zawieszenie? Afrykanie w Polsce Urszula Markowska-Manista ....................................................................... 258 15.1.  Wprowadzenie ...................................................................................... 25815.2.  Osoby pochodzenia afrykańskiego w Polsce .................................... 26115.3.  Na rozdrożu identyfikacji i bycia identyfikowanym ....................... 26315.4.  Pomiędzy zawieszeniem a zakorzenieniem ...................................... 26515.5.  Być Afrykaninem, być Afrykanką w Polsce ..................................... 26715.6.  Optyka i pola wzajemnych doświadczeń .......................................... 27015.7.  Sami o sobie .......................................................................................... 271  Rozdział 16.„Tożsamość to matrioszka”. Rola działań edukacyjnych i społeczno--artystycznych w kształtowaniu tożsamości międzykulturowej Anna Młynarczuk-Sokołowska, Katarzyna Niziołek ............................... 274 16.1.  Wprowadzenie ...................................................................................... 27416.2.  Działania edukacyjne .......................................................................... 28316.3.  Działania społeczno-artystyczne ....................................................... 28716.4.  Podsumowanie .................................................................................... 292  CZĘŚĆ 3. TOŻSAMOŚĆ W MATNI ......................................................... 295 Rozdział 17.Tradycja wychowania wobec współczesnych kłopotów z tożsamością kulturową Dorota Misiejuk .............................................................................................. 297 17.1.  Wprowadzenie ..................................................................................... 29717.2.  Zagubieni? Zostawieni?....................................................................... 29917.3.  Kto jest swój? Kto jest obcy? ............................................................... 30117.4.  Czy tylko młodzież ma kłopot z tożsamością kulturową? .............. 30217.5.  Między komunikowaniem a komunikowaniem się ........................ 30517.6.  Czego się musi nauczyć pokolenie zstępujące? ................................ 307  Rozdział 18.Meandry narodowych identyfikacji młodzieży Krzysztof Sawicki, Karol Konaszewski ....................................................... 310 18.1.  Wprowadzenie ..................................................................................... 31018.2.  Istota tożsamości dewiantów .............................................................. 31118.3.  Tożsamość dewiantów w kontekście edukacji inkluzyjnej ............. 31518.4.  Tożsamość dewiantów w kontekście działańprofilaktycznych i resocjalizacyjnych ................................................ 31818.5.  Podsumowanie ..................................................................................... 320  Rozdział 19.Co oni do licha wyprawiają?O autoagresji w kryzysie tożsamości okresu dorastania Beata Boćwińska-Kiluk ................................................................................. 323 19.1.  Wprowadzenie ...................................................................................... 32319.2.  Definicja i epidemiologia samouszkodzeń ....................................... 32519.3.  Przyczyny samookaleczeń w okresie dorastania .............................. 32619.4.  Kryzys tożsamości................................................................................ 32819.5.  Instytucja izolacyjno-resocjalizacyjnaw świetle teorii Eriksona ..................................................................... 33219.6.  Podsumowanie ..................................................................................... 335  Rozdział 20.Oblicza „bezdomnego” patriotyzmu Anna Chańko................................................................................................... 337 20.1.  Czy to już patriotyzm?......................................................................... 33720.2.  Różne twarze bezdomności ................................................................ 33820.3.  Patriota – człowiek aktywny ............................................................... 34120.4.  Społeczny wizerunek bezdomnego Polaka ....................................... 34220.5.  Patriotyzm w relacjach międzyludzkich ........................................... 34520.6.  „Bezdomny patriota” w kręgu oddziaływańpracowników ulicznych ...................................................................... 347Podziemne Państwo Kobiet. Patriotki, nacjonalistki czy ofiary? Joanna Szydło .................................................................................................. 351 21.1.   Warunek konieczny miłości do kraju ............................................... 35121.2.   Podwójna moralność ........................................................................... 35221.3.   Kobiety w Podziemnym Państwie Kobiet ........................................ 35321.4.   Piekło Kobiet ....................................................................................... 35621.5.   Fikcyjna ustawa drogą do czystości sumienia.................................. 35621.6.   Retoryka antyaborcyjna ...................................................................... 35821.7.   Czy reguły moralne mogą być prawomocne bezwarunkowo? ...... 36021.8.   Prawo boskie i prawo ludzkie ............................................................ 36121.9.   Kilka słów o kompromisie .................................................................. 36221.10. Ku jakiej tożsamości… ....................................................................... 363  Rozdział 22.Walory wynikające z odmienności. Bajka terapeutyczna, psychoedukacyjna w specjalistycznych świetlicach dla dzieci Agnieszka Sołbut ............................................................................................. 365 22.1.   Wprowadzenie ..................................................................................... 36522.2.   Dzieci z rodzin dysfunkcyjnych ........................................................ 36622.3.   Wsparcie dziecka i rodziny w świetlicach specjalistycznych ......... 36722.4.   Doświadczanie stygmatyzacji ............................................................ 36922.5.   Bajka a uwrażliwianie dzieci na odmienność .................................. 37022.6.   Efekty pracy z wykorzystaniem „Przygód Innego” ......................... 37322.7.   Spotkanie dzieci z kulturą czeczeńską .............................................. 37522.8.   Wiosenna bajka .................................................................................... 37622.9.   Integracja dzieci z przedstawicielami Związku Sybiraków ............ 37722.10. Kiedy Pani Złość przychodzi z wizytą ................................................ 37822.11. Podsumowanie ..................................................................................... 379  Bibliografia ..................................................................................................... 381Indeks rzeczowy ............................................................................................. 409Indeks osób ..................................................................................................... 417Noty o autorach .............................................................................................. 425";"Profesor Jerzy Niktorowicz od ponad 20 lat pracuje na stanowisku kierownika Katedry Edukacji Międzykulturowej Uniwersytetu w Białymstoku. Na podstawie obserwacji i wieloletnich badań profesor Niktorowicz stwierdził, że najbardziej palącymi problemami, z jakimi przychodzi nam się zetknąć obecnie jest zagadnienie patriotyzmu i nacjonalizmu. Obie te kwestie we współczesnych czasach mają wpływ na definicje zjawiska określanego jako tożsamość kulturowa.Profesor Niktorowicz bardzo umiejętnie określił dwa typy postaw społecznych umożliwiających osiągniecie postaw zbiorowej tożsamości kulturowej we współczesnym społeczeństwie, nie tylko polskim ale również w społeczeństwach europejskich. Moim zdaniem obie postawy zarówno patriotyzm jak i nacjonalizm potrzebne są do utrzymania prawidłowej i niezbędnej dla prawidłowego rozwoju społecznego równowagi tożsamościowej. Wątkiem przewijającym się najczęściej w pracy pod redakcją profesora Niktorowicz jest poszukiwanie współczesnych form odczytywania zjawiska czy też fenomenu patriotyzmu w kontekście współczesnych wyzwań edukacyjnych stojących przed polskim i europejskim społeczeństwem.Profesor Niktorowicz, a także grono wybitnych naukowców z nim współpracujących zastanawiali się także przeprowadzając gruntowne analizy, jak współcześnie odczytywać patriotyzm w społecznościach lokalnych, czy też po za krajem - na emigracji? I na ile ów patriotyzm powiązany jest z różnorodnymi występującymi tu i ówdzie nacjonalizmami widocznymi szczególnie w okresach kryzysów gospodarczych.Współpracujący z profesorem Niktorowiczem są zwolennikami szeroko rozumianej edukacji międzykulturowej. Mając w tej dziedzinie niezwykle bogate doświadczenie proponują nowe aktywne formy edukacji międzykulturowej. Do aktywnych form zaliczają między innymi wycieczki krajoznawcze czy tez historiozoficzne, a także edukację multikulturową związaną z filmem, kinem teatrem i różnorodnymi multimedialnymi prezentacjami. Wszystkie te formy prezentowane w książce zachęcają do wieloaspektowego badania zjawiska patriotyzmu. Pomagają to zjawisko odkryć i zrozumieć.Po lekturze tej pracy doszedłem do wniosku, iż ma ona dwa podstawowe cele. Mianowicie, po pierwsze - nakreślenie problemu, nazwanie go i pełne uświadomienie czytelnikom i adresatom między innymi wychowawcom nauczycielom i rodzicom, instytucjom, a także pracownikom placówek oświatowych i resocjalizacyjnych. A także drugi, nie mniej ważny cel - wskazać aktywne formy przeciwdziałania polityce agresji i nietolerancji. Trzecią sprawą jest także zaakcentowanie roli edukacji i szeroko rozumianego dialogu międzyludzkiego, a co za tym idzie także międzykulturowego.Moim zdaniem autorzy tego tomu te dwa cele osiągnęli dlatego można śmiało pracę profesora Niktorowicza polecić Państwa uważnej lekturze. Z pewnością stanowić ona będzie doskonały punkt wyjścia do dalszych jeszcze szerszych badań. Na przykład wpływ lokalnych nacjonalizmów na postawy obywatelskie? Miejsce powstania pracy ma też w tym przypadku niebywałe znaczenie, mianowicie powstała ona w Białymstoku, gdzie dość łatwo zacierają się subtelne granice między patriotą, a nacjonalistą czy też szowinistą.Marcin Antoniakźródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=19063  Patriotyzm i nacjonalizm to dwa pojęcia, skupiające się wokół problematyki ludzkiej tożsamości. Obie te postawy przedkładają cele ważne dla ojczyzny nad sprawy osobiste, dzięki czemu płynnie wkomponowują się w całokształt ludzkiego życia. Należąc do najistotniejszych problemów, ukierunkowują rozwój tożsamości kulturowej człowieka. Publikacja Oficyny Wydawniczej Impuls jest próbą określenia punktu wyjścia do podjęcia nowych projektów dotyczących miejsca człowieka we współczesnym świecie, a także wytyczenia konkretnych działań edukacyjnych oraz ich efektów. Praca Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej? to zaproszenie do refleksji nad społeczno-politycznymi postawami ludzi, którzy poszukując własnej tożsamości, zagłębiają się w meandry problemów, zawirowań, trosk i kłopotów, wpisanych w całokształt ludzkiego bytowania.Całość monografii Jerzego Nikitorowicza została podzielona na trzy części. W Obliczach patriotyzmu i nacjonalizmu czytelnik pozna wyzwania i zadania edukacyjne, przyjrzy się semiotycznym zaniedbaniom antysemityzmu, oceni poziom zachowań wobec odmienności rasowej i kulturowej, podejmie próbę odnalezienia miejsca patriotyzmu w mentalności społeczeństwa, przyjrzy się wartościom cenionym przez polską młodzież w kraju i za granicą, a także weźmie pod uwagę identyfikacje społeczno-kulturalne mobilnych studentów oraz z nadzieją podąży w stronę nowego patriotyzmu, tolerancji, małych ojczyzn, świadomości europejskiej i globalnej oraz edukacji obywatelskiej.Kolejna część poświęcona została tożsamości kontekstualnej. Dzięki autorom czytelnik będzie miał okazję przyjrzeć się interpretacjom tożsamości i patriotyzmu, przeanalizować dualizm w codzienności polskich rodzin na Wileńszczyźnie oraz dziedzictwo kulturowe pogranicza (stosunki polsko-litewskie), poznać dylematy tożsamościowe osób powracających z migracji zagranicznych i trudności związane z adaptacją w Polsce osób pochodzenia afrykańskiego, a także prześledzić rolę działań edukacyjnych i społeczno-artystycznych w kształtowaniu tożsamości międzykulturowej.W następnej części autorzy przyjrzeli się tożsamości w matni: skupili się na analizie tradycji wychowania wobec współczesnych kłopotów z tożsamością kulturową, ze szczególnym akcentem położonym na okres dorastania i wizerunek bezdomnego Polaka-patrioty. Nie pozostawili również bez echa kobiet ani dzieci z rodzin dysfunkcyjnych. Całość uzupełnia obszerna polsko- i obcojęzyczna bibliografia, ułożony w porządku alfabetycznym indeks rzeczowy i osobowy oraz krótkie noty o dwudziestu czterech autorach i autorkach rozważań zamieszczonych w monografii. Uzupełnienie pracy stanowią liczne przypisy, zapisane wytłuszczonym drukiem myśli szczególnie warte zapamiętania, tabelki, wykresy, ryciny i wyliczenia. Większość rozdziałów poprzedzono wprowadzeniem, a zakończono podsumowaniem.Publikacja Oficyny Impuls należy do literatury specjalistycznej. Adresaci (studenci, nauczyciele, pracownicy instytucji kultury) odnajdą w lekturze interesujące treści, które dostarczą im mnóstwa sprawdzonych pomysłów i form aktywności, składających się na edukację międzykulturową.Danuta Szalejewskaźródło: http://www.granice.pl/recenzja,patriotyzm-i-nacjonalizm--ku-jakiej-tozsamosci-kulturowej,10285 Warto zauważyć, że autorzy (wybitni naukowcy w swoich dyscyplinach) dołożyli wszelkich starań, aby pokazać, iż patriotyzm nie posiada jednego oblicza, lecz wręcz przeciwnie – jest niezwykle złożonym oraz multidyscyplinarnym pojęciem. W tym celu spojrzeli na niego z różnych, najlepiej przez siebie rozpoznanych perspektyw.             Współcześnie zarówno samo rozumienie słowa „patriotyzm”, jak i to, co ze sobą niesie (także ładunek emocjonalny), wzbudza rozliczne kontrowersje. Jego obecność w dyskursie medialnym dodatkowo zaognia konflikty z tym związane, zamiast je łagodzić. Niezwykle aktualna oraz potrzebna jest więc dzisiaj książka pod naukową redakcją Jerzego Nikitorowicza, zatytułowana „Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?” z wartościowej serii wydawniczej „Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki”. Jest to wszakże w istocie gruntownie przemyślany i świetnie skomponowany zbiór artykułów poświęconych zwłaszcza na rozwiązanie problemu poszukiwania konsensusu w sferze odczytywania patriotyzmu. Efekty są naprawdę zdumiewające.            Warto zauważyć, że autorzy (wybitni naukowcy w swoich dyscyplinach) dołożyli wszelkich starań, aby pokazać, iż patriotyzm nie posiada jednego oblicza, lecz wręcz przeciwnie – jest niezwykle złożonym oraz multidyscyplinarnym pojęciem. W tym celu spojrzeli na niego z różnych, najlepiej przez siebie rozpoznanych perspektyw. Zwłaszcza ciekawe, ponieważ jak dotąd rzadko i słabo unaoczniane (zwłaszcza na skutek niebezpiecznych manipulacji medialnych) są te pokazujące patriotyzm przez pryzmat społeczności lokalnych czy też grup społecznie wykluczonych. Różnorodność obliczy patriotyzmu sytuuje go natomiast na różnych poziomach postrzegania siebie i przypisywanej sobie kultury: lokalnym, parafialnym, regionalnym, narodowym, państwowym, obywatelskim, cywilizacyjnym. Ale nie tylko – równie fascynujące pod względem intelektualnym są próby stopniowania jego natężenia. Uświadamia to wagę i siłę słowa, które musi być używane umiejętnie, aby niosło pożądany przekaz oraz było faktycznym wyrazem własnej orientacji ideowej.            Zamieszczone w książce teksty faktycznie skłaniają do potrzebnej dzisiaj refleksji na temat patriotyzmu, nacjonalizmu. Doświadczeni naukowcy pokazują wszakże dylematy wpisane w ich realizację w dobie globalizacji przynoszącej współczesnym społeczeństwom nieuchronnie negatywne skutki i szereg zagrożeń. Zastanawiają się między innymi nad myśleniem o relacjach pomiędzy tym, co własne a tym, co obce, pojmowaniem oraz realizowaniem zobowiązań, jakie spoczywają na człowieku, który czuje się obywatelem danej Ojczyzny, właśnie wobec niej. Próbują – udolnie i celnie zresztą – typizować sposoby reagowania na bodźce wymierzone przeciwko kulturowemu dobru. Dzięki temu czytelnik zyskuje dość szerokie spojrzenie na pole walki, którego nieuchronnie jest bądź staje się coraz bardziej częścią czy wręcz komponentem.            Na kartach monografii znajdują się również interesujące, autorskie, dotąd nigdzie niepublikowane konstrukcje tożsamości kulturowej dzisiejszego człowieka, będącej jednocześnie strukturą wyobrażeniową mającą za przedmiot osobę i kulturę. Niecodziennym rozwiązaniem w obliczu świetnych omówień o charakterze teoretycznym są teksty zorientowane praktycznie, a ściślej rzecz biorąc – prakseologicznie. Ich twórcy skoncentrowali się na uświadomieniu możliwości konfrontacji z postawami nacjonalistycznymi i patriotycznymi w sferze publicznej. Autorzy nie opowiadają się za walką, nawet tą prowadzoną słowami, lecz przede wszystkim za wzajemnym zrozumieniem. Klucze – wytrychy do ludzkiej świadomości, które znajdziemy w tej książce mogą być bezcenną pomocą w zakresie pokojowej koegzystencji różnie ustosunkowanych kulturowo ludzi w ramach jednego społeczeństwa lub ich tygla.            Wszystkim czytelnikom, którzy nie godzą się na poddanie medialnej manipulacji dotyczącej patriotyzmu i nacjonalizmu, gorąco poleca się nowość na rynku wydawniczym, mianowicie niewątpliwie wartościową książkę pod naukową redakcją Jerzego Nikitorowicza, zatytułowaną „Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?”. Przynosi ona bowiem inspiracje to rozważenia dylematów, w obliczu którym coraz częściej przychodzi stawać człowiekowi w dobie globalizacji. Dostarcza argumentacji wiodącej do lepszego zrozumienia i porozumienia się reprezentantów różnych społeczności i społeczeństw. Warto więc po nią sięgnąć, by wiedzieć, a nie trwać w nieświadomości własnego „Ja w świecie”.Krzysztof Wróblewskiźródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/11628/jerzy-nikitorowicz-red-patriotyzm-i-nacjonalizm-ku-jakiej-to   ";60.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook. ";"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 496 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-177-0.jpg
"Zdrowie i kultura fizyczna";"Na przestrzeni wieków";"Janusz Bielski";978-83-7850-565-5;;"Kalokagathia, czyli ideał pięknego życia, zdefiniował czasy antyczne. Nie mogło być inaczej, skoro dla Greków piękno złączone było nierozerwalnym węzłem z dobrem: to, co piękne, było zarazem dobre i cnotliwe, i odwrotnie. Nic zatem dziwnego, że w kwestii wychowania paideia i etyka podały sobie ręce – harmonijnie rozwinięte, kipiące zdrowiem i witalnością ciało młodego Greka miało warunkować cnotliwość jego charakteru. Filozofia chrześcijańska, ze swymi ideami umartwiania i poświęcenia, zdetronizowała model helleński na długie stulecia, nie zdołała go jednak unicestwić; od tej chwili model antyczny i model ascetyczny dzielą między siebie rozwój myśli o wychowaniu. Książka Ewy Bladej i Janusza Bielskiego opisuje historyczny moment narodzin oraz ewolucję kultury fizycznej i wychowania do zdrowia, łączących aspekty obu wspomnianych wzorców. Pokazuje, jak zaledwie kiełkujące w średniowieczu wychowanie fizyczne z każdym stuleciem przybiera na sile, a pojedyncze głosy humanistów i pedagogów w rodzaju Erazma z Rotterdamu, Andrzeja Frycza Modrzewskiego, Johna Locke’a czy Jeana Jacquesa Rousseau przerodziły się w falę działalności instytucjonalnej, dając współczesnym ogródki jordanowskie, obowiązkowe wychowanie fizyczne w szkole, wreszcie – wznowione w 1896 (nomen omen – w Atenach!) Igrzyska Olimpijskie. Być może za wcześnie jeszcze na tezę o historii zataczającej koło, tym razem w dziedzinie zdrowia i kultury fizycznej, niemniej schyłek wieku XX i początek XXI naznaczone są (chyba już) kultem zdrowia i młodości, będącym czymś więcej niż lansowaniem określonego stylu życia – warto więc pamiętać, skąd bije źródło nowożytnej tradycji.      ";;"Wstęp 	 1. Podstawowe pojęcia związane ze zdrowiem i kulturą fizyczną 2. Wzory kultury fizycznej  3. Problemy zdrowia i wychowanie fizyczne w krajach Dalekiego i Bliskiego Wschodu (Egipt, Chiny, Indie) 4. Troska o zdrowie i wychowanie fizyczne w starożytnej Grecji  5. Historia starożytnych igrzysk panhelleńskich 6. Opieka zdrowotna i wychowanie fizyczne w starożytnym Rzymie 	 7. Problemy zdrowia i wychowanie fizyczne w średniowieczu 	 8. Rozwój myśli o zdrowiu i wychowaniu fizycznym w epoce odrodzenia  9. Problemy zdrowia i wychowania fizycznego w epoce oświecenia 	 10. Ewolucja myśli o zdrowiu i wychowaniu fizycznym w xix i na początku xx w. 11. Europejskie systemy wychowania fizycznego w xix i na początku xx w. 12. Wychowanie fizyczne na ziemiach polskich w xix i na początku xx w. 	 13. Myśl polska o wychowaniu fizycznym na tle myśli europejskiej w xix i na początku xx w. 14. Narodziny nowożytnego olimpizmu  15. Wychowanie fizyczne w Europie w latach 1918–193916. Kultura zdrowotna i fizyczna od 1945 r. do czasów współczesnych  17. Przemiany koncepcji kształcenia i wychowania fizycznego  18. Znaczące wydarzenia w historii kultury fizycznej 	 Zakończenie 	 Bibliografia    ";"Na samym początku trzeba zaznaczyć, że jest to lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie prowadzić badania na temat zdrowia i kultury fizycznej. Znajdziemy wszakże na jej kartach niezwykle wartościowe próby operacjonalizacji oraz kategoryzacji terminów kluczowych dla badań. Janusz Bielski, Ewa Blada, Zdrowie i kultura fizyczna na przestrzeni dziejów, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków – Wyszków – Pułtusk 2014, ss. 188Godna uwagi czytelników, niesłychanie aktualna, a przy tym wartościowa pod względem naukowym jest najnowsza monografia naukowa autorstwa Janusza Bielskiego oraz Ewy Bladej, zatytułowana „Zdrowie i kultura fizyczna na przestrzeni dziejów”. Wypełnia ona w sposób znaczący lukę, która dotychczas istniała w literaturze poświęconej wychowaniu pedagogicznemu. Poza tym pokazuje ona dokładnie, a przy tym rzeczowo treść oraz przebieg ewolucji myśli o zdrowiu i kulturze fizycznej – od starożytności, aż do czasów współczesnych. Umożliwia to odbiorcom zestawianie, porównywanie wybranych okresów, a także wnioskowanie o zwrotach, jakie dokonywały się w różnych epokach historycznych w związku z postrzeganiem aktywności fizycznej człowieka. Warto nadmienić, że autorzy nie stronią od opisów najbardziej egzotycznych dla nas praktyk i przedstawiania słabo współcześnie rozpoznanych rytuałów, co czyni ją jeszcze bardziej pasjonującą publikacją.              Na samym początku trzeba zaznaczyć, że jest to lektura obowiązkowa dla każdego, kto pragnie prowadzić badania na temat zdrowia i kultury fizycznej. Znajdziemy wszakże na jej kartach niezwykle wartościowe próby operacjonalizacji oraz kategoryzacji terminów kluczowych dla badań. Zyskamy również bezcenne spojrzenie na bardzo dobrze skonstruowaną siatkę kategorialną. To ważny punkt wyjścia dla jakichkolwiek badań nad wychowaniem.            Zwłaszcza interesujące w tym kontekście wydają się właśnie kwestie zróżnicowania w obszarze wychowania do zdrowia i kultury fizycznej. Naukowcy przyjrzeli się krajom starożytnego Wschodu – Egiptowi, Chinom, Indiom, Grecji, Rzymowi, średniowiecznej i nowożytnej Europie aż po wieki XVIII i XIX, a także czasy współczesne. Za sprawą klarownych oraz istotnościowych opisów, czytelnik jest w stanie dostrzec zarówno determinanty, jak i konsekwencje polityk mających za przedmiot aktywność fizyczną. Zyskuje wszakże spojrzenie na procesy kształtowania się określonych sposobów myślenia. Nawet najbardziej wymagający czytelnik doceni z pewnością również wnikliwość Janusza Bielskiego oraz Ewy Bladej w ukazywaniu sieci zależności pomiędzy na przykład ruchem a zdrowiem. Jednocześnie nie można autorom zarzucić, że jakiejś epoce historycznej poświęcili mniej uwagi, aniżeli innym. Każdy z rozdziałów stanowi bowiem kompleksowy, całościowy oraz szczegółowy opis jej praktyk. Dzięki zachowaniu zasady wspólnych punktów odniesień, opisy te są spójne, co ułatwia czytelnikowi samodzielne odnajdywanie związków pomiędzy wybranymi czynnikami.            Historykom idei bez wątpienia przypadną z kolei do gustu omówienia refleksji europejskich oraz polskich myślicieli, próby ich porównania, wykazania różnic i podobieństw. Doskonale wręcz pokazują one specyficzność myślenia Polaków o zdrowiu i kulturze fizycznej, na tle przedstawicieli innych krajów. Zwłaszcza ciekawe są te zestawienia, które wyjaśniają nam co i w jaki sposób wywiera wpływ na formujące się dzisiaj opinie o kulturze zdrowotnej oraz fizycznej. Zrozumienie rozbieżności w sferze ich oceniania staje się możliwe i wcale nie trudne dzięki pogłębionej analizie tekstów kultury, dokonanej przez autorów.             Po książkę autorstwa Janusza Bielskiego oraz Ewy Bladej pod tytułem „Zdrowie i kultura fizyczna na przestrzeni dziejów” powinni sięgnąć wszyscy zafascynowani sportem, kulturą fizyczną i zdrowiem, którzy pragną lepiej zrozumieć obiekt swojego zainteresowania. Monografia ta przede wszystkim pozwala bowiem pojąć człowieka oraz jego predylekcje do pewnych zachowań, strach przed innymi oraz ogień pasji płonącej w sercach tych, co umiłowali ruch. Jest to również wartościowa publikacja pod względem naukowym. Będzie nieocenioną pomocą dla tych, którzy pragną zainicjować własne badania. Bez wahania więc, gorąco się ją poleca. źródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/11665/janusz-bielski-ewa-blada-zdrowie-i-kultura-fizyczna-na-przes ";30.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 188 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-565-5.jpg
"Przygotowanie młodzieży licealnej do korzystania z metod i technik informatycznych";"Badania porównawcze polsko-amerykańskie";"Mateusz Muchacki";978-83-7850-468-9;;"     W publikacji przedstawiono badania porównawcze współczesnej młodzieży polskiej i amerykańskiej, mieszkającej w aglomeracjach miejskich. Diagnoza/poznanie przygotowania młodych ludzi do korzystania z narzędzi technologii informacyjnej stanowi jeden z obszarów takiej charakterystyki. W związku z tym w badaniach zaprezentowanych w niniejszej publikacji dokonano próby analizy przygotowania młodzieży licealnej do korzystania z narzędzi TI jako medium niezbędnego w kształceniu ustawicznym i w rozwoju osobowym. Wyodrębnienie z kategorii „młodzież” subkategorii „młodzież licealna” uzasadnia kryterium wspólnych/podobnych doświadczeń biograficznych, preferencji, zainteresowań czy postaw. Drugim kryterium był wybór młodzieży żyjącej w dwóch różnych środowiskach społeczno-kulturowych, zróżnicowanych pod względem technologicznym i ekonomicznym (w Polsce i w Ameryce).  Z opinii recenzentów:      Książka jest kompetentnie opracowanym raportem z badań. Tematyka badań jest bardzo aktualna – dotyczy bowiem różnych aspektów przygotowania licealistów do wykorzystywania nowoczesnych technologii informatycznych. Istotnym walorem badań jest porównanie polskich i amerykańskich rozwiązań w tym zakresie […].Prezentacji wyników towarzyszy szczegółowa analiza ilościowa. Świadczy ona o wysokich kompetencjach merytorycznych Autora. […]Wnioski z badań dotyczą zarówno teorii, jak i praktyki szeroko rozumianych zastosowań technologii informatycznych w procesie kształcenia na poziomie licealnym.Książka […] stanowi podstawę do przemyśleń i przewartościowań w zakresie przygotowania nauczycieli do wykorzystywania TI w codziennej pracy dydaktyczno-wychowawczej, modyfikacji programów nauczania i standardów wyposażenia medialnego.[…] uważam, że praca Mateusza Muchackiego jest oryginalnym raportem z badań, interesującym materiałem diagnostycznym i porównawczym. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stefana M. Kwiatkowskiego      Stwierdzam, że towarzysząca analizie zebranego materiału badawczego w dużym stopniu wyczerpująca dyskusja ilościowo-jakościowa wskazuje na dużą znajomość problematyki badań przez Autora oraz umiejętność konstruowania analizy ilościowo-jakościowej w samodzielnie prowadzonych przez siebie badaniach naukowych.W trakcie przeprowadzonej wnikliwej analizy wyników badań oraz ich obszernej, szczegółowej i merytorycznej dyskusji wysnuto bardzo ważne i trafne wnioski, przydatne w polskiej praktyce pedagogicznej, mające służyć prawidłowemu i intencjonalnemu wykorzystywaniu TI w procesie nauczania, obejmujące postulaty: zmiany zawartości merytorycznej przedmiotów kształcenia ogólnego, zmiany mentalności nauczycieli, doposażenia szkół w narzędzia TI oraz popularyzowania na zajęciach z informatyki idei krytycznej edukacji medialnej.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stanisława Juszczyka    ";;"         Wprowadzenie 	   9Rozdział 1Metodologia badań własnych 	  151.1. Cel, problematyka i hipotezy badawcze 	  151.2. Typologia zmiennych i wskaźników 	  171.3. Metody, techniki, narzędzia badawcze 	  191.4. Zasady doboru badanych grup młodzieży i charakterystyka wybranej próby 	  201.4.1. Zasady doboru badanych grup, charakterystyka badanych 	  201.4.2. Charakterystyka terenu badań 	  211.5. Organizacja i przebieg badań 	  23Rozdział 2Przygotowanie młodzieży polskiej i amerykańskiej do korzystania z narzędzi TI – wyniki badań własnych 	  252.1. Zakres wiedzy i umiejętności związanych z TI u młodzieży polskiej i amerykańskiej 	  252.1.1. Wiedza młodzieży polskiej i amerykańskiej o TI 	  262.1.2. Umiejętności młodzieży polskiej i amerykańskiej w zakresie korzystania z TI 	  272.1.3. Samoocenia młodzieży polskiej i amerykańskiejodnośnie do kompetencji dotyczących TI 	  282.2. Wykorzystanie TI w polskich liceach i amerykańskich high school 	  292.2.1. Formy wykorzystania TI w szkołach polskich i amerykańskich na zajęciach lekcyjnych oraz w realizacji przez uczniów zadań domowych 	  312.2.2. Rodzaje poszukiwanych informacji potrzebnych w nauce szkolnej licealistom polskim i amerykańskim 	  412.3. Przekonania młodzieży polskiej i amerykańskiej o potrzebie wykorzystywania TI w kształceniu ustawicznym i rozwoju osobistym 	  432.3.1. Potrzeby wykorzystania TI w kształceniu ustawicznym i rozwoju osobistym 	  432.3.2. Kompetencje informatyczne a rozwój badanej młodzieży 	  452.4. Opinie młodzieży polskiej i amerykańskiej o uczciwości i rzetelności korzystania z TI 	  462.4.1. Wiedza młodzieży na temat norm etyczno-prawnych 	  472.4.2. Zagrożenia ze strony komputera i sieci dostrzegane przez młodzież polską i amerykańską 	  532.5. Sposoby wykorzystywania TI w domu przez młodzież polską i amerykańską (w zabawie i w rozrywce) 	  692.5.1. Formy wykorzystywania TI w domu w grupie młodzieży polskiej i amerykańskiej 	  702.5.2. Motywy wyboru poszczególnych rodzajów mass mediów przez młodzież polską i amerykańską 	  722.6. Sposoby korzystania z sieci przez młodzież polską i amerykańską 	  762.6.1. Korzystanie przez badaną młodzież z serwisów społecznościowych 	  772.6.2. Motywy korzystania z serwisów 	  782.7. Analiza przypadku wykorzystania TI w nauce szkolnej przez uczennicę X z amerykańskiej high school oraz przezuczennicę Y z polskiego liceum 	  802.7.1. Uczennica X z amerykańskiej high school 	  802.7.2. Uczennica Y z polskiego liceum 	  85Rozdział 3Miejsce TI w kształceniu młodzieży polskiej i amerykańskiej – dyskusja wyników badań 	  89Rozdział 4Zakończenie i wnioski 	 1034.1. Zmiana programów przedmiotów kształcenia ogólnego 	 1044.2. Zmiana mentalności nauczycieli 	 1044.3. Doposażenie szkół w TI 	 1054.4. Krytyczna edukacja medialna 	 106Aneks 	 111Bibliografia 	 121Streszczenie 	 127Spis tabel 	 129Spis wykresów 	 131Indeks nazwisk 	 133";" Książka jest kompetentnie opracowanym raportem z badań. Tematyka badań jest bardzo aktualna – dotyczy bowiem różnych aspektów przygotowania licealistów do wykorzystywania nowoczesnych technologii informatycznych. Istotnym walorem badań jest porównanie polskich i amerykańskich rozwiązań w tym zakresie […].Prezentacji wyników towarzyszy szczegółowa analiza ilościowa. Świadczy ona o wysokich kompetencjach merytorycznych Autora. […]Wnioski z badań dotyczą zarówno teorii, jak i praktyki szeroko rozumianych zastosowań technologii informatycznych w procesie kształcenia na poziomie licealnym.Książka […] stanowi podstawę do przemyśleń i przewartościowań w zakresie przygotowania nauczycieli do wykorzystywania TI w codziennej pracy dydaktyczno-wychowawczej, modyfikacji programów nauczania i standardów wyposażenia medialnego.[…] uważam, że praca Mateusza Muchackiego jest oryginalnym raportem z badań, interesującym materiałem diagnostycznym i porównawczym.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stefana M. Kwiatkowskiego Stwierdzam, że towarzysząca analizie zebranego materiału badawczego w dużym stopniu wyczerpująca dyskusja ilościowo-jakościowa wskazuje na dużą znajomość problematyki badań przez Autora oraz umiejętność konstruowania analizy ilościowo-jakościowej w samodzielnie prowadzonych przez siebie badaniach naukowych.W trakcie przeprowadzonej wnikliwej analizy wyników badań oraz ich obszernej, szczegółowej i merytorycznej dyskusji wysnuto bardzo ważne i trafne wnioski, przydatne w polskiej praktyce pedagogicznej, mające służyć prawidłowemu i intencjonalnemu wykorzystywaniu TI w procesie nauczania, obejmujące postulaty: zmiany zawartości merytorycznej przedmiotów kształcenia ogólnego, zmiany mentalności nauczycieli, doposażenia szkół w narzędzia TI oraz popularyzowania na zajęciach z informatyki idei krytycznej edukacji medialnej.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stanisława Juszczyka";34.00;"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 134 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-468-9.jpg
"Oblicza kapitału społecznegouniwersytetu";"Diagnoza – interpretacje – konteksty. Tom 4";"Maria Dudzikowa";978-83-7587-573-7;;"Autorzy książki:Dudzikowa Maria, Renata Wawrzyniak-Beszterda, Jaskulska Sylwia, Marciniak Mateusz, Bochno Ewa, Bochno Ireneusz, Knasiecka-Falbierska Karina     Przedkładany obecnie do rąk Czytelnika tom Oblicza kapitału społecznego uniwersytetu. Diagnoza –interpretacje – konteksty powstał na bazie materiału empirycznego zgromadzonego w ramach drugiego (spośród trzech) pomiaru zrealizowanego w badaniach panelowych – na III roku studiów rocznika 2005/6–2009/10. Wyniki trzeciego pomiaru przeprowadzonego w tej samej próbie badawczej (pierwszy semestr ostatniego roku studiów) są w trakcie obliczeń statystycznych. Autorów czeka zatem sporządzenie kolejnego tomu, w którym będą mogli dokonać porównań wyników z kolejnych pomiarów i odpowiedzieć na wiele istotnych pytań. W serii „Maturzyści 2005’. Studenci UAM w Poznaniu”, wpisując się w badania szkolnictwa wyższego, Autorzy podejmują aktualne problemy uniwersytetu, jako że „uniwersytet musi wciąż na nowo szukać swego miejsca, bronić swego miejsca, wreszcie – pokazywać swoje przyszłe miejsce [podkr. M.D.]” (Kwiek 2012, s. 455), z którego to postulatu Maria Dudzikowa uczyniła motto obszernego eseju pt. Niekomfortowe położenie instytucji uniwersytetu w kłopotliwym kontekście. Esej (na)pisany w trosce o rozwój kapitału społecznego. Stanowi on drugą część książki i ma charakter ogólniejszy. Powstał w nawiązaniu do tego, co pisze się dziś i mówi o uniwersytecie, który to dyskurs zdominowała rynkowa retoryka usankcjonowana ideologią konsumpcjonizmu, prywatyzacji i konkurencji – będących w opozycji do poczucia zaufania i zaangażowania obywatelskiego. Esej nie powtarza i nie interpretuje wniosków z badań – czynią to bowiem znakomicie autorzy raportów cząstkowych, których teksty/rozdziały tworzą pierwszą część książki.   Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego     Kolejny tom serii naukowej potwierdza najwyższy poziom badań w naukach społecznych, przewyższając swoją jakością wiele fragmentarycznych i jedynie doraźnych temporalnie diagnoz socjologicznych czy psychologicznych. Cały zespół naukowców z Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu, którym kieruje prof. dr hab. Maria Dudzikowa, powinien więc mieć zasłużoną satysfakcję, przetarł bowiem drogę do postrzegania nauk pedagogicznych nie tylko jako równoważnych, ale także często realizujących projekty badawcze na wyższym poziomie niż nauki z nimi współdziałające. Na tym przykładzie widać nie tylko interdyscyplinarność, ale także transdyscyplinarność podejścia badawczego pedagogów. Ostatnią część studium dociekającego prawdy o polskiej rzeczywistości edukacyjnej, poprzez żmudne analizy wyników pasjonujących i rzetelnych badań empirycznych, stanowi jej odsłona hermeneutyczna w eseju Marii Dudzikowej. Jest to wyjątkowa, a w przypadku Autorki nie pierwsza przecież – próba „eseistycznego demontażu złudzeń”. [...] Maria Dudzikowa znakomicie rekonstruuje wojnę nie tylko metafor – w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: uniwersytet jako... co? Pokazuje kontekst kulturowy życia młodego pokolenia i świata nauki, ale i jako pedagog słusznie upomina się o to, by nie poprzestawać na wnioskach z diagnoz empirycznych, tylko by poszukiwać także odpowiedzi na pytania prognostyczne: co dalej?    ";;"Wprowadzenie (Maria Dudzikowa) 	   7IUstalenia metodologiczne (Renata Wawrzyniak-Beszterda, Sylwia Jaskulska)1. Uwagi metodologiczne 	  172. Charakterystyka próby 	  20IIKapitał społeczny uniwersytetu w aspekcie zbiorowym1. Oferta dydaktyczna uczelni (Renata Wawrzyniak-Beszterda) 	  252. Relacje w grupie studenckiej (Ewa Bochno) 	  423. Oferta pozadydaktyczna uczelni (Mateusz Marciniak) 	  654. Kontekst materialno-organizacyjny uniwersytetu (Ireneusz Bochno) 	  78IIIKapitał społeczny uniwersytetu w aspekcie jednostkowym1. Sieci relacji społecznych (Ewa Bochno, Ireneusz Bochno) 	  912. Zaangażowanie społeczno-obywatelskie (Sylwia Jaskulska) 	 1013. Zaufanie zgeneralizowane (Ewa Bochno) 	 112IVZasoby studentów a kapitał społeczny uniwersytetuw aspekcie jednostkowym i zbiorowym1. Właściwości społeczno-demograficzne badanych – portret próbyi weryfikacja hipotez (Mateusz Marciniak) 	 1192. Zasoby osobowe badanych – portret próby i weryfikacja hipotez (Karina Knasiecka-Falbierska) 	 1493. Zasoby rodzinne badanych – portret próby i weryfikacja hipotez(Renata Wawrzyniak-Beszterda) 	 1884. Zasoby szkolne badanych (Ewa Bochno, Sylwia Jaskulska) 	 214VPodsumowanie wyników badań1. Struktura kapitału społecznego uniwersytetu w aspekcie zbiorowymi jednostkowym (Sylwia Jaskulska) 	 2352. Jednostkowy i zbiorowy aspekt kapitału społecznego uniwersytetu –wzajemne związki (Mateusz Marciniak) 	 2423. Weryfikacja hipotez badawczych (Renata Wawrzyniak-Beszterda) 	 247VINiekomfortowe położenie instytucji uniwersytetu w kłopotliwym kontekścieEsej w trosce o rozwój (nie tylko) kapitału społecznego(Maria Dudzikowa)Wprowadzenie 	 2571. O niektórych źródłach niechęci „dzieci wolnego rynku”wobec obywatelskiego zaangażowania 	 2622. Podtrzymywanie/tworzenie „pozorów normalności” 	 2893. Kapitał społeczny w szkole wyższej (również) w okowach biurokracji 	 2994. Uniwersytet (jako co?) w opcji kilku metafor 	 3035. Ciąg dalszy wojny metafor (uniwersytet jako...) i co z niej wynika? 	 3186. (Od)zyskiwanie uniwersytetu dla (po)zyskiwania zasobów(nie tylko) kapitału społecznego. Czy i jak jest to możliwe? 	 340 Spis tabel 	 379Spis wykresów 	 385Aneks 	 387Bibliografia 	 409";"    Tom jest kolejną prezentacją wyników longitudinalnych badań nad stanem i kontekstami kształtowania i rozwoju kapitału społecznego w instytucjach edukacyjnych. Tym razem przedmiotem analiz i interpretacji są wyniki drugiego pomiaru w trzyetapowych badaniach doświadczeń studentów III roku studiów na 12 Wydziałach UAM. Badania te cechują: po pierwsze, jednoznacznie sformułowana problematyka i metodologia, po wtóre, konsekwencja w realizacji założeń koncepcyjnych oraz zachowanie dyscypliny ontologicznej i epistemologicznej, po trzecie, kultura narracyjna wyrażająca się w precyzyjnym prezentowaniu i interpretowaniu danych empirycznych oraz krytycznym odsłanianiu nowych kontekstów badań nad kapitałotwórczym potencjałem uniwersytetu. [...] W eseju stanowiącym drugą część książki Maria Dudzikowa wykorzystuje potencjał tkwiący w interdyscyplinarnym oglądzie rzeczywistości oraz w metaforze jako narzędziu myślenia, odsłania bariery zachowania godności uniwersytetu w świecie zorientowanym na wydajność ekonomiczną, w którym upowszechniają się mowa nienawiści i pozorowanie działań. Czytanie rzeczywistości akademickiej przez pryzmat tego eseju, jego treść i formę prowadzonych w nim analiz krytycznych oraz przytaczanych egzemplifikacji w połączeniu z „twardymi” danymi z pierwszej części książki otwiera nowe pola refleksji nad współczesnym uniwersytetem.Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii Czerepaniak-Walczak    Kolejny tom serii naukowej potwierdza najwyższy poziom badań w naukach społecznych, przewyższając swoją jakością wiele fragmentarycznych i jedynie doraźnych temporalnie diagnoz socjologicznych czy psychologicznych. Cały zespół naukowców z Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu, którym kieruje prof. dr hab. Maria Dudzikowa, powinien więc mieć zasłużoną satysfakcję, przetarł bowiem drogę do postrzegania nauk pedagogicznych nie tylko jako równoważnych, ale także często realizujących projekty badawcze na wyższym poziomie niż nauki z nimi współdziałające. Na tym przykładzie widać nie tylko interdyscyplinarność, ale także transdyscyplinarność podejścia badawczego pedagogów. Ostatnią część studium dociekającego prawdy o polskiej rzeczywistości edukacyjnej, poprzez żmudne analizy wyników pasjonujących i rzetelnych badań empirycznych, stanowi jej odsłona hermeneutyczna w eseju Marii Dudzikowej. Jest to wyjątkowa, a w przypadku Autorki nie pierwsza przecież – próba „eseistycznego demontażu złudzeń”. [...] Maria Dudzikowa znakomicie rekonstruuje wojnę nie tylko metafor – w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: uniwersytet jako... co? Pokazuje kontekst kulturowy życia młodego pokolenia i świata nauki, ale i jako pedagog słusznie upomina się o to, by nie poprzestawać na wnioskach z diagnoz empirycznych, tylko by poszukiwać także odpowiedzi na pytania prognostyczne: co dalej?Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    ";68.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 450 strony, Oprawa twarda, szyta";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-573-7.jpg
"Pedagogika porównawcza";"Problemy, stan badań i perspektywy rozwoju";"Renata Nowakowska-Siuta";978-83-7587-912-4;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-book      Blisko dziesięć lat mija od chwili, gdy na rynku wydawniczym ukazał się ostatni podręcznik z zakresu pedagogiki porównawczej. Tę niespodziewaną lukę znakomicie wypełnia niezwykle rzeczowa i profesjonalna publikacja Renaty Nowakowskiej-Siuty, stanowiąca de facto kompendium wiedzy niezbędnej nie tylko studentom pedagogiki, ale i socjologii czy polityki oświatowej. Monografia ta daleka jest jednak od przepisowej sztywności tradycyjnego podręcznika – Autorka omawia wybrane zagadnienia ze swadą i polotem, swobodnie nawigując między karkołomnymi, zdawałoby się, koncepcjami. Publikacja niniejszego podręcznika zbiega się w czasie z rozkwitem polskich badań nad pedagogiką porównawczą, zrodzonych z zainteresowania zagranicznymi systemami edukacji oraz ze wzrostem prestiżu pedagogiki porównawczej jako przedmiotu uniwersyteckiego. Imponuje zawartość merytoryczna publikacji: w siedmiu rozdziałach Autorka zdołała zawrzeć wiedzę tak rozległą, że z powodzeniem mogłaby zostać rozpisana na siedem osobnych podręczników; i tak są to kolejno: podstawy teoretyczno-metodologiczne pedagogiki porównawczej jako dyscypliny naukowej, elementy struktury i funkcjonowania systemów oświatowych, próba przybliżenia zagranicznych instytucji oświatowych, wreszcie – próba wskazania miejsca pedagogiki porównawczej w przyszłym rozwoju nauk. Znakomite recenzje, jakimi cieszy się książka Renaty Nowakowskiej-Siuty, pozostają w pełni zasłużone.  z recenzji prof. dr. hab. Zbyszko MelosikaPedagogika porównawcza jest to subdyscyplina studiów edukacyjnych, która w ostatnim okresie rozwija się bardzo dynamicznie. Rośnie w naszym kraju zainteresowanie systemami oświatowymi funkcjonującymi  w innych społeczeństwach; co wynika również i z logiki przeprowadzanych w Polsce reform. Rozwój polskiej pedagogiki porównawczej rozpatrywać można przy tym w dwóch kontekstach. Po pierwsze, tendencja ta odnosi się do prowadzonych przez polskich naukowców badań wybranych aspektów funkcjonowania edukacji w różnych krajach świata. Po drugie, daje się zauważyć wzrost znaczenia pedagogiki porównawczej jako przedmiotu wykładanego na uczelniach wyższych. I właśnie w tą logikę wpisuje się znakomicie skonceptualizowany podręcznik akademicki Renaty Nowakowskiej-Siuty „Pedagogika porównawcza”,  renomowanego badacza współczesnej edukacji, autorki wielu znakomitych  tekstów podejmujących społeczno-kulturowe problemy edukacji. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że podręcznik ten powinien zostać wydrukowany, z uwagi na swoją wartość merytoryczną i użyteczność akademicką – na zajęciach ze studentami.Struktura podręcznika jest logiczna, a poszczególne rozdziały i podrozdziały  tworzą wewnętrznie spójny i całościowy obraz podejmowanej problematyki. W rozdziale pierwszym autorka podejmuje – w sposób bardzo trafny – kwestie teoretycznych i metodologicznych podstaw pedagogiki porównawczej. Rozdział drugi poświęcony jest strukturze i funkcjonowaniu systemów oświatowych – w kontekście porównawczym (w tym poszczególnych szczebli szkolnictwa). Z kolei rozdział trzeci dotyczy szkolnictwa wyższego i edukacji dorosłych. Wreszcie, w czwartym rozdziale podjęte są wybrane problemy edukacyjne w kontekście międzynarodowym (w tym między innymi: nierówności społeczne czy alternatywne sposoby kształcenia).   Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski     ";;"          Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . 7 Rozdział 1 Podstawy teoretyczne i metodologiczne . . . . . . . . . . . . . . . . . 10 Rozdział 2 Wybrane zagadnienia dotyczące paradygmatów edukacyjnych, struktury i funkcjonowania systemów oświatowych . . . .  . . . . . 38 Rozdział 3 Wybrane problemy edukacyjne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 77 Rozdział 4 Aspekty organizacji pracy instytucji oświatowych . . . . . . . . 123 Rozdział 5 Szkolnictwo wyższe i edukacja dorosłych . . . . . . . . . . . . . . . . 175 Rozdział 6 Pilne zadania stojące przed europejską polityką oświatową . . . . .  . . . . . . 260 Rozdział 7 Per spek ty wy roz wo ju pe da go gi ki po rów naw czej . . . . . . . . 288 Zakończenie . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . 296 Załącznik . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 299 Bibliografia . . . . . . . . . .  . . . . . 310 Indeks rzeczowy . . . . . . . . . . . . . . . . . 330 Indeks osób . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 338";"Czym jest pedagogika porównawcza?Od połowy XX wieku toczą się dyskusje dotyczące zarówno przedmiotu, jak i celów oraz metod badawczych pedagogiki porównawczej. Do dnia dzisiejszego nie udało się jednak sformułować uniwersalnej jej definicji. W funkcjonującej terminologii podkreśla się przede wszystkim wzajemne relacje pomiędzy oświatą a społeczeństwem, poszukując pewnych prawidłowości w zjawiskach poddanych badaniu.Mimo tego, że pedagogika porównawcza leży w sferze zainteresowań zarówno historyków, socjologów, jak i ekonomistów, a przede wszystkim samych pedagogów, to jednak na rynku wciąż mało jest opracowań jej poświęconych. Tym cenniejsza jest książka Renaty Nowakowskiej-Siuty Pedagogika porównawcza. Problemy, stan badań i perspektywy rozwoju, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls. Porusza ona najważniejsze problemy teoretyczne i praktyczne dotyczące edukacji w wybranych krajach świata. Choć publikacja ta nie wyczerpuje tematu, to jednak jest ważnym głosem w dyskusji i służyć może pomocą w identyfikacji różnic pomiędzy sposobami zorganizowania oświaty w różnych krajach.  Książka składa się z siedmiu rozdziałów. W pierwszym autorka przybliża zagadnienia związane z pedagogiką porównawczą. Poznamy jej genezę, podstawowe definicje, teorie badań komparatystycznych, a także metodologiczne koncepcje w badaniach porównawczych i instytucje, które zajmują się badaniami porównawczymi, propagując wiedzę o współczesnej komparatystyce pedagogicznej.W rozdziale drugim omówione zostały wybrane zagadnienia dotyczące paradygmatów edukacyjnych, a także struktury i funkcjonowania systemów oświatowych. Nowakowska-Siuta pisze o zmianie wzorca edukacyjnego oraz znaczenia tego faktu dla współczesnej szkoły, przybliża również czytelnikom rozwiązania systemowe w dziedzinie edukacji, przyjęte w krajach członkowskich Unii Europejskiej.W kolejnym z rozdziałów autorka zajmuje się wybranymi problemami edukacyjnymi, związanymi szczególnie z wczesną edukacją dziecka. Rozdział ten stanowi próbę przyjrzenia się gotowości polskich nauczycieli do zmian, roli wczesnej edukacji w wyrównywaniu szans edukacyjnych dzieci, a także interesującym rozwiązaniom systemowym, wdrożonym m.in. w Wielkiej Brytanii i Finlandii.Rozdział czwarty stanowi omówienie różnych aspektów organizacji pracy instytucji oświatowych. Zostały tu omówione zarówno procedury ewaluacji wewnętrznej i zewnętrznej w kontekście międzynarodowym, kluczowe kompetencje i ich rozwój, jak i zagadnienia związane z potrzebami ucznia. Autorka przybliża również kwestię edukacji włączającej, współpracy szkoły z rodzicami oraz nauczania domowego. Natomiast w rozdziale piątym poruszona została problematyka związana ze szkolnictwem wyższym i edukacja dorosłych.W rozdziale szóstym, niezwykle cennym z punktu widzenia rozwoju pedagogiki porównawczej i prac nad nią, Nowakowska-Siuta zajmuje się pilnymi zadaniami stojącymi przed europejską polityką oświatową, miedzy innymi kształceniem przedszkolnym, kształtowaniem umiejętności i rozbudzaniem chęci do nauki, rozszerzaniem i urozmaicaniem oferty w szkolnictwie wyższym. Ostatni z rozdziałów jest próbą wskazania perspektyw stojących przed pedagogiką porównawczą jako użytecznym narzędziem polityki oświatowej.Pedagogika porównawcza... dostarcza czytelnikowi bogatego materiału do analizy oraz wyciągania własnych wniosków z omawianych kwestii, a także stanowi bodziec do dalszego zgłębiania tematu. Niezwykle szerokie spektrum zagadnień poruszonych w publikacji umożliwia spojrzenie na pedagogikę z innej perspektywy. Być może dzięki pokazaniu dobrych praktyk i sposobu organizacji oświaty w innych krajach również i decydentom w Polsce uda się stworzyć taki model nauki, który będzie wspierał indywidualne predyspozycje, który będzie motywował do poznawania świata i zaciekawiał procesami zachodzącymi w otoczeniu.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,pedagogika-porownawcza-problemy-stan-badan-i-perspektywy-rozwoju,12559Justyna Gul  Kolejna publikacja z nowej serii podręczników akademickich Oficyny Wydawniczej IMPULS zatytułowanej „Pedagogika Nauce i Praktyce" nosi tytuł „Pedagogika porównawcza". Jej autorką jest Renata Nowakowska-Siuta.Pedagogika porównawcza to dość młoda dyscyplina badań naukowych. Jej narodziny to koniec XIX wieku, a współczesny stan metodologii badań i jej statusu jako nauki datuje się na lata 50-te XX wieku. Przy jej pomocy wykorzystując naukowe metody porównawcze i komparatystykę, a także  metody problemowe możemy planować rozwój edukacji, reformować ją korzystając z wzorców i doświadczeń innych państw. Kontrastując ze sobą różne poglądy i doświadczenia możemy też ujawniać ich niedoskonałości i nieprawidłowości stojące u jej podstaw. To bardzo pożyteczna wiedza, ale żeby ją wykorzystać we właściwy sposób musimy poddać otrzymane dane i wiedzę dogłębnej analizie historycznej, kulturowej a także syntezie z perspektywy różnic jakie zachodzą  między poszczególnymi krajami. Rzetelność i dokładność w trakcie ich analizowania wpływa na końcowy wynik przedstawionych badań porównawczych. Renata Nowakowska wprowadziła nas w świat problematyki badań porównawczych w rozdziale zatytułowanym „Podstawy teoretyczne i metodologiczne", gdzie zwięźle i wyczerpująco nakreśliła rys historyczny pedagogiki porównawczej jako nauki, a także przedstawiła teorie oraz metodologię współczesnych badań komparatystycznych. Na ich podstawie można wykreślać tzw. mapy deskrypcji w zakresie planowania zmian w systemie edukacji, jego ewentualnych korekt czy rewizji. Z sieci komparatystycznych powiązań możemy wyłowić wszystkie różnice i podobieństwa pomiędzy międzynarodowymi systemami edukacji. Może przeprowadzać ich wartościowanie pod względem zastosowania pewnych rozwiązań w polskim modelu edukacyjnym. Ma ona charakter interdyscyplinarny czerpiąc informacje i wiedzę z takich nauk jak socjologia, ekonomia, procesy kształcenia, historii współczesnej polityki oświatowej, z możliwością ich praktycznego zastosowania. Oczywiście wynik takich badań porównawczych o wiele bardziej rzetelny jeśli wykorzystamy w naszych badaniach  z komponentów zmiennych takich jak analiza jakościowa i metody ilościowe. Łącząc oba te podejścia możemy nie tylko określić jak jest to dany system edukacji, ale też dlaczego występuje w takim, a nie innym kształcie. W dalszej części swojego opracowania Nowakowska ukazuje nam aktualną wiedzę na temat wybranych zagadnień dotyczących struktury i funkcjonowania systemów oświatowych w różnych krajach europejskich, a także  na świecie. Od organizacji procesów nauczania, dydaktyki, nauki języków obcych, przedmiotów ścisłych, po technologie informatyczno-komunikacyjne. W rozdziale następnym porównuje wczesną edukację dzieci i młodzieży na podstawie przykładów z Wielkiej Brytanii, Finlandii i Polski. To bardzo ważne zagadnienia, gdyż od tego pierwszego etapu edukacyjnego zależy sukces kolejnych szczebli nauczania, aj jak wiemy z doświadczenia nie jest z tym w naszym kraju najlepiej. Tryb wprowadzania reform oświatowych przez poszczególnych ministrów edukacji  był powiedzmy delikatnie chaotyczny i niekomplementarny z początkowymi teoretycznymi założeniami. Wczesna edukacja miała w praktyce wyrównywać szanse edukacyjne dzieci, lecz różny stopień gotowości szkół do podjęcia takiego wyzwania skazuje tą kolejną reformę na nazwanie jej eksperymentem na żywym organizmie młodego ucznia. Dodatkowym mankamentem jest niedostateczne przygotowanie do tej reformy kadry nauczycielskiej, co skutkuje chaosem organizacyjnym i ideowym. Drugą bolączką polskiej szkoły są częste zmiany programów kształcenia tzw. podstawy programowej. Dynamicznie zmieniające się potrzeby rynku pracy, powszechna informatyzacja, a za moment robotyzacja dyktuje potrzebę stawiania na pierwszym miejscu przedmiotów informatycznych i technicznych. Wydaje się, że polska szkoła ciągle jeszcze na tym polu raczkuje.  Pedagogika porównawcza pozwala wytyczyć perspektywiczne plany w oparciu o badania komparatystyczne współczesnych systemów edukacyjnych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Wszystko byłoby dobrze, gdyby przy okazji odpolityczniono samą edukację i wybrano w formie konkursu ministra edukacji, a nie ponownie mianowano go z partyjnego nadania. Tyczy się to również wprowadzanego na szybko darmowego podręcznika, bez konsultacji społecznych, bez analizy skutków jego wprowadzenia dla całego polskiego rynku edukacyjnego. Jednym populistycznym gestem zanegowano dwadzieścia kilka lat pracy wydawców edukacyjnych i firm wydawniczych na rzecz polskiego rynku oświatowego. Tak postępuje się w autorytarnie zarządzanych państwach, o niepełnej wykształconej demokracji, a ciągle wydawało mi się, że jeśli chodzi o wymiar społeczny edukacji, to jesteśmy wiodącym demokratycznym europejskim państwem. Upolityczniając darmowy podręcznik zanegowano wolną wolę nauczycieli i rodziców w ich wyborze, prowadząc do wasalizacji  nauczycielskiego środowiska, któremu w ten sposób odebrano prawo wypowiadania się i opiniowania w tej ważnej dla losów polskich uczniów kwestii.Podręcznik Renaty Nowakowskiej-Siuty pokazuje państwowe systemy oświatowe w wielu aspektach, korzystając z danych ilościowych i jakościowych jest w stanie dokonać ich wartościowania pod względem skuteczności. Ukazuje jak realizowane są w tym systemie potrzeby uczniów, w tym także tych najzdolniejszych, pokazuje korzyści i słabości współpracy z rodzicami, dotyka problemów z uczeniem w domu - home schooling.  Niezmiernie ciekawym na tym tle jest rozdział szósty poruszający pilne zadania stojące przed europejską polityką oświatową. W krótkich esencjonalnych rozdziałach i podrozdziałach otrzymujemy przefiltrowaną skondensowaną wiedzę. Jest przez to łatwiej przyswajalna, stąd wydaje się jej idealne zastosowanie w procesie dydaktycznym studentów. To kolejna bardzo udana publikacja wydana w serii: Pedagogika Nauce i Praktyce". Zwróćcie koniecznie uwagę na ten kanon akademickiej wiedzy, to już jedenasta pozycja z tej ważnej serii. źródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=21353Gabryiel Leonar Kamiński  W literaturze specjalistycznej zauważalne jest zwiększenie poziomu częstotliwości narzekań na słabości opracowań naukowych, to znaczy pozbawianie badań naukowego charakteru, czynienie z nich raczej pseudoanaliz. Taki marny stan wynika niestety w dużej mierze nieznajomości elementarnych zasad metodologii i brak wiedzy o teorii. Z tego właśnie powodu rośnie zapotrzebowanie na porządne podręczniki ułatwiające przyswojenie wiedzy z zakresu metod, technik i narzędzi badawczych oraz pojęcie ich znaczenia dla procesu badawczego. Bardzo dobrą propozycją w tym względzie jest książka autorstwa Renaty Nowakowska-Siuty, pod tytułem „Pedagogika porównawcza. Problemy, stan badań i perspektywy rozwoju”.            Podręcznik ten zawiera prezentację teoretycznych i metodologicznych podstaw pedagogiki porównawczej. Warto nadmienić, iż został wzbogacony o uwagi na temat ich proweniencji, najważniejszych pojęć oraz teorii badań. Pozwalają one dostrzec złożoność, a także ustrzec się błędów mogących potencjalnie wystąpić podczas badania. Autorka z powodzeniem ukazała także najważniejsze współczesne problemy dotyczące edukacji, to znaczy systemu oświatowego i szkolnictwa wyższego w wybranych krajach świata. Dzięki temu zdołała uchwycić różnorodność oraz podobieństwa pomiędzy nimi występujące. Pod względem ilościowym, najwięcej uwag dotyczy rozwiązań europejskich. Daje to możliwość dostrzeżenia przebiegu i kierunków zmian w Polsce. Wszakże polskie zmiany w zakresie edukacji są dostosowywane do wskazań polityki oświatowej tworzonej w państwach Unii Europejskiej. Co ważne, autorka nie narzuciła ich ocen, lecz dostarczyła czytelnikowi narzędzi pozwalających na samodzielną ewaluację.            Wartość dodaną publikacji stanowi fakt, iż rozwija myślenie na temat przedmiotu badań. Pokazuje jak odchodzić od schematów oraz bezrefleksyjnego kopiowania teorii. Uzmysławia wagę poszukiwania istoty zjawisk oraz bytów. Warto chociażby spojrzeć na to, w jaki sposób autorka zidentyfikowała zmianę wzorca edukacyjnego i określiła znaczenie dla współczesnej szkoły. Pomocne w zrozumieniu zagadnień praktycznych będą niewątpliwie czytelne wykresy i tabele, do których tworzenia Renata Nowakowska-Siuta ma predyspozycje i świetnie je wykorzystuje. Szczególnie godne uwagi są te obszary refleksji o rzeczywistości społecznej, do których zbadania możliwe jest zaaplikowanie nabytej wiedzy, na przykład za pilne trzeba uznać ustosunkowanie się ośrodków decyzyjnych do zdiagnozowanych zadań stojących przed europejską polityką oświatową. Wiąże się to z praktycznym wykorzystaniem rozwiązań nauki.            Ciekawym zabiegiem autorki jest wstawienie w tekst tabeli stanowiących bloki rozszerzające. Są one czytelnym, pomocnym podczas nauki, a wiec bardzo dobrym uzupełnieniem kolejnych podrozdziałów. Wielokrotnie znajdują się tam wyjaśnienia zagadnień, które w innych publikacjach zostały pozostawione bez nich, a przez co powodują u odbiorców powstanie trudności w sferze zrozumienia przedmiotu rozdziałów. Na końcu poszczególnych części książki zostały umieszczone problemy do dyskusji. Bez wątpienia okażą się one użyteczne dla studentów przygotowujących się do egzaminów oraz dydaktyków poszukujących inspiracji.            Książka autorstwa Renaty Nowakowskiej-Siuty pod tytułem „Pedagogika porównawcza. Problemy, stan badań i perspektywy rozwoju” rzuca nowe światło na współczesne problemy teoretyczne i metodologiczne dotyczące edukacji. To nieoceniona pomoc naukowa dla wszystkich, którzy pragną poprawnie oraz rzetelnie prowadzić badania, a także są gotowi ponosić odpowiedzialność za ich wyniki. Jednocześnie uświadamia ona, że nie może być nauki opartej wyłącznie na intuicji czy zdroworozsądkowym myśleniu. Pokazuje, że nie każdy kto usiądzie i napisze esej, artykuł, książkę jest naukowcem. Do tego potrzeba czegoś więcej… Czego? Po to właśnie warto sięgnąć do tego gorąco polecanego podręcznika akademickiego.Krzysztof Wróblewskiźródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12121/renata-nowakowska-siuta-pedagogika-porownawcza-problemy-stan  W Stanach Zjednoczonych rośnie liczba dzieci pobierających naukę w domu. Zapaść szkół publicznych i niemożność należytego wypełniania zadań edukacyjnych, opiekuńczych i wychowawczych to – jak widać – bolączki nie tylko naszego kraju. Okazuje się też, że „uczeń domowy” plasuje się średnio cztery klasy wyżej niż jego rówieśnik kształcony w systemie tradycyjnym. Daje to do myślenia, prawda? Renata Nowakowska-Siuta tradycyjnie przedstawia sytuację uniwersytetów oraz systemy oświatowe i szkolnictwo wyższe naszych sąsiadów. Najkrócej rzecz ujmując – przybliża nam systemy edukacyjne. Zachęcając do lektury, autorka pisze: „Mam nadzieję, że niniejsza książka będzie służyła pomocą w odnajdywaniu różnic i podobieństw w organizacji oświaty w Polsce i innych krajach, pozwoli na »odczarowanie« wielu mitów dotyczących rozwiązań edukacyjnych i – wreszcie – umożliwi Czytelnikowi dokonywanie analiz i wysnuwanie wniosków dotyczących racjonalności lub jej braku w kreowaniu współczesnej polskiej polityki oświatowej”. Renata Nowakowska-Siuta omawia podstawy teoretyczno-metodologiczne pedagogiki porównawczej jako dyscypliny naukowej, elementy struktury i funkcjonowania systemów oświatowych oraz miejsce pedagogiki porównawczej w rozwoju nauk. Napisany przystępnym językiem podręcznik stanowi kompendium wiedzy niezbędnej nie tylko dla studentów pedagogiki, ale także socjologii i polityki oświatowej.Książka ukazała się w ramach serii autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce (m.in. „Pedagogika ogólna”, „Dydaktyka” oraz „Socjologia edukacji”). Prezentując serię, profesor Bogusław Śliwerski zwraca uwagę, że „każdy z autorów, pracując nad zakresem tematycznym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręcznikowym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością”. We wszystkich podręcznikach znajdziemy indywidualne spojrzenie na palące problemy edukacyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne i nieznane jeszcze sposoby ich rozwiązywania.Patronem medialnym „Pedagogiki porównawczej” jest „Magazyn Literacki Książki”, Joanna Habiera   Pedagogika porównawcza jest to subdyscyplina studiów edukacyjnych, która w ostatnim okresie rozwija się bardzo dynamicznie. Rośnie w naszym kraju zainteresowanie systemami oświatowymi funkcjonującymi  w innych społeczeństwach; co wynika również i z logiki przeprowadzanych w Polsce reform. Rozwój polskiej pedagogiki porównawczej rozpatrywać można przy tym w dwóch kontekstach. Po pierwsze, tendencja ta odnosi się do prowadzonych przez polskich naukowców badań wybranych aspektów funkcjonowania edukacji w różnych krajach świata. Po drugie, daje się zauważyć wzrost znaczenia pedagogiki porównawczej jako przedmiotu wykładanego na uczelniach wyższych. I właśnie w tą logikę wpisuje się znakomicie skonceptualizowany podręcznik akademicki Renaty Nowakowskiej-Siuty „Pedagogika porównawcza”,  renomowanego badacza współczesnej edukacji, autorki wielu znakomitych  tekstów podejmujących społeczno-kulturowe problemy edukacji. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że podręcznik ten powinien zostać wydrukowany, z uwagi na swoją wartość merytoryczną i użyteczność akademicką – na zajęciach ze studentami.Struktura podręcznika jest logiczna, a poszczególne rozdziały i podrozdziały  tworzą wewnętrznie spójny i całościowy obraz podejmowanej problematyki. W rozdziale pierwszym autorka podejmuje – w sposób bardzo trafny – kwestie teoretycznych i metodologicznych podstaw pedagogiki porównawczej. Rozdział drugi poświęcony jest strukturze i funkcjonowaniu systemów oświatowych – w kontekście porównawczym (w tym poszczególnych szczebli szkolnictwa). Z kolei rozdział trzeci dotyczy szkolnictwa wyższego i edukacji dorosłych. Wreszcie, w czwartym rozdziale podjęte są wybrane problemy edukacyjne w kontekście międzynarodowym (w tym między innymi: nierówności społeczne czy alternatywne sposoby kształcenia).  	Podręcznik jest bardzo dobrze przygotowany – pod każdym względem. Autorka bardzo swobodnie porusza się po wchodzących w skład pola problemowego podręcznika zagadnieniach, a jej analizy są dobrze przygotowane. Jest to stojące na wysokim poziomie merytorycznym kompendium wiedzy, które daje znakomity wgląd w problematykę i metody pedagogiki porównawczej. Podręcznik stanowić będzie istotne nowum – na tle dotychczas istniejących podręczników w tym zakresie (ostatni z nich ukazał się w roku 2004). Bez wątpienia spotka się on z dużym zainteresowaniem czytelników i stanowić będzie sukces wydawniczy.  Książka będzie mogła być wykorzystywana w pracy akademickiej przez naukowców z szeroko rozumianych nauk o edukacji, a w szczególności podczas zajęć dydaktycznych ze studentami i to nie tylko z pedagogiki porównawczej, ale także z socjologii wychowania, pedagogiki społecznej czy polityki oświatowej. W podsumowaniu stwierdzam więc z pełnym przekonaniem, że propozycja wydawnicza autorstwa profesor Renaty Nowakowskiej-Situ „Pedagogika porównawcza. Podręcznik akademicki” jest znakomita po każdym względem, zarówno pod względem koncepcyjnym, jak i stricte merytoryczno-teoretycznym. Podkreślam raz jeszcze, że zasługuje ona na urzeczywistnienie – na druk i szeroką popularyzację.z recenzji prof. dr. hab. Zbyszko Melosika   ";58.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 344 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-912-4.jpg
Szczęście;"w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym";"Mirosław Kowalski";978-83-7850-533-4;;"     „Zdrowia, szczęścia, pomyślności” – tak od zawsze brzmi uświęcona formułka, towarzysząca wszelkim możliwym uroczystościom, obchodom, jubileuszom, jednym słowem zawsze wtedy, gdy komuś życzymy… po prostu szczęścia. Bo do tego, tak naprawdę, sprowadzają się nasze życzenia. O ile jednak dwa pozostałe elementy nie budzą żadnych wątpliwości, o tyle ten trzeci, najważniejszy przecież, wciąż nie został ostatecznie rozpoznany i zdefiniowany. Czym jest albo na czym polega szczęście? Jak zaznaczają we Wprowadzeniu Autorzy, jest to „główne pragnienie wpisane w gatunkową naturę człowieka” – może więc szczęście nie jest niczym innym, tylko zaspokajaniem instynktów? Taka pozytywistyczno-naturalistyczna koncepcja zdaje się niezwykle kusząca, gdyż pozwala ostatecznie rozprawić się z dylematem, liczącym sobie zaledwie kilka tysięcy lat… Równie fascynująca co sam fenomen szczęścia jest geneza zagadnienia, nierozerwalnie splecionego z historią człowieka. Teksty, składające się na niniejszy tom, zapraszają do refleksji na tle filozoficzno-pedagogicznym, która nie tyle ma przynieść gotową odpowiedź, co wskazać wielość możliwości. Część zaproponowanych badań opartych jest na stwierdzeniu Władysława Tatarkiewicza, autora Traktatu o szczęściu, który szczęście postrzegał jako byt o naturze dualistycznej: jest stanem wewnętrznym, ale potrzebuje zewnętrznego bodźca – „mamy je w nas, ale nie tylko przez nas”. Tak więc wszystkim Czytelnikom życzymy – odrobiny szczęścia!        Czy szczęście jest w nas czy jednak poza nami? Czy je wytwarzamy, czy jednak jest ono zdeponowane w jakichś miejscach, do których dostęp jest bardziej lub mniej utrudniony? Czy możliwe jest dotarcie i wejście do tych miejsc, aby posiąść choćby fragmenty szczęścia, które jednak nie będą jego sybstytutami? Czy o istnieniu szczęścia jako pewnej własności, którą można nabyć, czy lepiej – zdobyć, decydują czynniki zewnętrzne, czy jednak jest to efekt endogennie kształtujących się i wyłaniających na zewnątrz determinant, wynikających z naszej kreatywności i wciąż uświadamianego sprawstwa? Czy faktycznie musimy mieć najpierw coś, co sprawi, że staniemy się ostatecznie depozytariuszami szczęścia? Czy nie należałoby się zgodzić z autorem traktatu o szczęściu, Władysławem Tatarkiewiczem, że szczęście ma jednak podwójną naturę i że w związku z tym jest stanem wewnętrznym, ale wymaga pomocy z zewnątrz, co miałoby oznaczać, iż „mamy je w nas, ale nie tylko przez nas”?            Fragment Wprowadzenia        ";;"         Wprowadzenie. Szczęście jest w nas czy poza nami? 	   7 Część ITeoretyczne impresje wokół problematyki szczęścia Ewa Baum, Stanisław AntczakSzczęście – fenomen niejednowymiarowyKontekstyfilozoficzne, społeczne i polityczne rozważań nad odczuwaniem szczęścia 	  13Monika KaczorEtyczno-społeczny wymiar pojęcia „szczęście” – na podstawie definicji słownikowych 	  27Jarosław HorowskiDążenie do szczęścia jako zasada rozwoju moralnego w pedagogice tomistycznej 	  39Paweł PrüferSocjologiczne wyobrażenia społeczeństwa szczęśliwego 	  57Jan MrózSpołeczno-kulturowe determinanty jakości życia, czyli rzecz o poszukiwaniu swojej drogi do szczęścia 	  77Jacek Zbigniew GórnikiewiczMieć szczęście i czuć szczęście – w kontekście stanu osobowej dojrzałości 	  95Piotr Milwiw-BaronSzczęście jako przyczyna twórcza i skutek artystyczny realizacji dzieła jazzowego 	 111 Część IIAplikacja kategorii szczęścia w kontekstach pedagogiczno-społecznych Edyta Bartkowiak(Nie)szczęśliwe dzieciństwo. Konteksty (nie)dzisiejsze 	 119Agnieszka OlczakRóżne oblicza szczęśliwego dzieciństwa 	 139Tatiana KanaszKierunek studiów a wyobrażenia o życiu szczęśliwym: jakościowa analiza wypowiedzi warszawskich studentów 	 151Dymitr MisiejukCzy szczęście jest przed nami skryte? 	 175Barbara Koc-Kozłowiec„Jestem szczęśliwy, kiedy żona ze mną rozmawia” –komunikowanie się z osobą z otępieniem 	 197Marcelina JakimowiczŚwiadome śnienie (lucid dream) jako ludyczny wymiar snów 	 213Agnieszka Jędrzejowska„Lepiej jest dwóm niż jednemu” (Koh. 4,9), czyli o znaczeniu homogeniczności zaburzenia dla szczęśliwego funkcjonowania dzieci z zespołem Downa w grupie rówieśniczej 	 229Ks. Andrzej DragułaCzy tylko szczęście wieczne? O potrzebie religijnej redefinicji szczęścia 	 239  ";"Czym dla ciebie jest szczęście? Stanem umysłu? Poczuciem spełnienia? Szczęśliwym się jest, czy tylko się bywa?  Słowo „szczęście” wydaje się być terminem absolutnym. Jedni używają go często, nazywając szczęściem miłe zdarzenie, pomyślne rozwiązanie sprawy albo zawodowe osiągnięcie. Są i tacy, którzy tym pojęciem określiliby coś, co leży poza zasięgiem naszej mocy sprawczej, coś czego nie osiągniemy, czego doznają tylko nieliczni.Publikacja „Szczęście w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym” jest zbiorem prac z zakresu szeroko pojętej pedagogiki i socjologii, podejmujących zagadnienie definiowania, odczuwania i poszukiwania szczęścia w życiu. Książka składa się z dwóch części – dotyczącej zagadnienia pod względem teoretycznym i rozumienia kategorii szczęścia w kontekście pedagogiczno-socjologicznym. Kilkanaście tekstów składających się na publikację poddaje szczegółowej analizie pojmowanie szczęścia przez poszczególne grupy - wiekowe, zawodowe, z konkretnymi uwarunkowaniami, doświadczeniem i predyspozycjami. Co ciekawe, autorzy poświęcili uwagę zagadnieniom, których często brak w ogólnych wypowiedziach i analizach tematu – odcieniom szczęścia pojmowanym przez osoby z zespołem Downa, otępieniem, trudnym dzieciństwem.Książka porusza temat bardzo ciekawy, bo przecież dotyczący każdego człowieka – ludzie na różne sposoby starają się odpowiedzieć sobie na pytanie co jest dla nich szczęściem i jak do niego dążyć. Autorzy znaleźli także miejsce, by zanalizować rozumienie terminu przez studentów warszawskich uczelni albo ocenianie poczucia szczęścia w dzieciństwie, co jest bardzo wciągające, a chwilami wprawia w niemałe zdziwienie.Książka „Szczęście w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym” okazała się dla mnie prawdziwym zaskoczeniem, ponieważ gdzieś między określaniem konkretnych uczuć i analizą własnych pragnień czytelnik znajdzie miejsce, by samemu odpowiedzieć sobie na stawiane przez autorów pytania.  Sylwia Błażejczyk (sylwia.blazejczyk@dlalejdis.pl) http://dlalejdis.pl/artykuly/szczescie_w_wymiarze_pedagogiczno_socjologicznym_recenzja  Monografia pod redakcją naukową Ewy Kowalskiej, Pawła Prüfera oraz Mirosława Kowalskiego, zatytułowana „Szczęście w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym” stanowi ważny, oryginalny i niesłychanie świeży wkład we współczesną refleksję na temat szczęścia.             Refleksja na temat szczęścia, jego istoty oraz znaczenia była obecna w egzystencji człowieka od zarania dziejów. Rozpatrywano rozmaite aspekty dążenia do życia szczęśliwego, osiągania w życiu upragnionych celów. W ostatnich latach debata na ten temat przycichła, aby – wbrew podejrzeniom o utracenie nadziei na szczęście przez ludzi – znaleźć ujście w interesującym zbiorze prac pod redakcją naukową Ewy Kowalskiej, Pawła Prüfera oraz Mirosława Kowalskiego, zatytułowanej „Szczęście w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym”. Motywem przewodnim prezentowanej monografii jest poszukiwanie odpowiedzi na pytania o to, czy szczęście jest w nas, czy poza nami, na czym polega i w czym się przejawia. Efekty prac naukowców z całej Polski przyniosły nad wyraz zaskakujące i ciekawe rezultaty.            Książka składa się z dwóch części. Pierwsza została poświęcona teoretycznym impresjom wokół problematyki szczęścia, a druga dotyczy aplikowania kategorii szczęścia w kontekstach pedagogiczno-społecznych. Czytelnik nieznający zbyt dokładnie literatury przedmiotu lub nieorientujący się w klasycznych pozycjach z tego obszaru nie powinien mieć obaw przed przystąpieniem do lektury. Autorzy zadbali wszakże o to, aby w monografii pojawiły się rozdziały czy ich fragmenty wprowadzające do dalszych rozważań. Znalazły się na ich kartach omówienia historyczne oraz prezentacje kontekstów: filozoficznych, społecznych, politycznych, kulturowych, religijnych, które przybliżają do zrozumienia wymiarów pojęcia „szczęście” w sferach wybranych interpretacji. Są one także doskonałym punktem wyjścia do rozważań na temat ewolucji pojęć ku współczesności.            Ważne jest to, że autorzy dowiedli niejednowymiarowości i różnorodności fenomenu, jakim jest szczęście. Dokonali tego na różnych płaszczyznach – począwszy od tej nasuwającej się jako pierwszej, wynikającej z definicji słownikowych, przez wywodzące się z ewolucji wyobrażeń o świecie, aż po umieszczenie go w kontekście – na przykład: przyczyny twórczej i skutku artystycznego w realizacji dzieła jazzowego czy stanu osobowej dojrzałości. Warto przy tym jednocześnie dostrzec, iż autorzy pochylili się nad relacją pomiędzy szczęściem i człowiekiem. Nie rozpatrywali go w oderwaniu od istoty ludzkiej, co przesądza w dużej mierze o praktyczności ich refleksji.            W tekstach znajdziemy również odwołania do tematów, które w ostatnich latach wywołały wiele kontrowersji: zarówno w dyskursie naukowym, jak i medialnym. Któż z nas bowiem nie usiłował rozstrzygnąć znaczenia świadomego śnienia (lucid dream)? Nie próbował odpowiedzieć na pytanie „Czy szczęście jest przed nami skryte?”. Funkcjonalne są również artykuły dotyczące problemów, z którymi boryka się znacząca część społeczeństwa. Mianowicie jakości dzieciństwa rzutującej na dalsze życie, rozbieżności pomiędzy wyborami kierunków studiów a wyobrażeniami o życiu szczęśliwym, zaburzeniach dla szczęśliwego funkcjonowania dzieci z zespołem Downa w grupie rówieśniczej, poszukiwania eschatologicznego wymiaru szczęścia, otępienia w relacjach interpersonalnych, bycia w stosunkach rodzinnych, tworzenia więzi. Nie mniej cenne są refleksje o szczęściu wyobrażonym, które z wysoką dozą precyzji dają spojrzenie na profil psychologiczny współczesnego człowieka, na jego oczekiwania, pragnienia, lęki, strachy, obawy. Za sprawą zrozumienia tych wyobrażeń, czytelnik zyska pewną wrażliwość i wiedzę na temat siebie samego i bliźniego. Nabędzie istotne kompetencje poznawcze i komunikacyjne, które ułatwią mu bycie częścią społeczności i społeczeństwa.            Monografia pod redakcją naukową Ewy Kowalskiej, Pawła Prüfera oraz Mirosława Kowalskiego, zatytułowana „Szczęście w wymiarze pedagogiczno-socjologicznym” stanowi ważny, oryginalny i niesłychanie świeży wkład we współczesną refleksję na temat szczęścia. Warto potraktować ją jako źródło inspiracji do bardziej świadomej partycypacji w przestrzeni publicznej, a jednocześnie okazję do poszerzenie horyzontów naukowych w obszarze prezentowanych zagadnień.źródło: Krzysztof Wróblewskihttp://www.konserwatyzm.pl/artykul/12086/ewa-kowalska-pawel-prufer-miroslaw-kowalski-red-szczescie-w  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 240 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-533-4.jpg
"SZKOŁA JAKO PRZESTRZEŃ EDUKACYJNEGO (NIE)POROZUMIENIA";;"Agnieszka Domagała-Kręcioch";978-83-7850-639-3;;" Szkolna rzeczywistość we współczesnym zglobalizowanym świecie z jednej strony fascynuje, a z drugiej przeraża. Nie ma wątpliwości, że dzisiejszy uczeń i nauczyciel mają ogromne możliwości rozwoju. W dobie technicyzacji edukacji powstaje wiele przestrzeni otwierających człowieka na pomnożenie swoich możliwości i zasobów. Szkoła staje się miejscem twórczego odkrywania świata, drugiego człowieka, a w konsekwencji siebie. Nie można jednak nie zauważać zmarnowanych szans w środowisku szkolnym. Szkoła może się bowiem jawić jako miejsce pełne zagrożeń i powielanych stereotypów. [...]Książka jest znakomitym kompendium wiedzy na temat wybranych zjawisk dotykających współczesną szkołę. [...] publikacja wpisuje się w nurt dyskusji nad reformą edukacji i jej skutkami. Może stanowić leitmotiv dla dalszych poszukiwań twórczej edukacji, w której postulat indywidualizacji procesu nauczania i uczenia się oraz wychowania będzie zrealizowany. [...] to ważna pozycja dotycząca szkolnej rzeczywistości. Powinni po nią sięgnąć wszyscy, którzy zarówno zawodowo, naukowo, jak i praktycznie zajmują się edukacją, wychowaniem, kształceniem dzieci i młodzieży.Z recenzji ks. prof. zw. dr. hab. Janusza MastalskiegoW klasycznej literaturze pedagogicznej o szkole traktuje się przede wszystkim pozytywnie, biorąc pod uwagę jej misję, a nie to, jaka rzeczywiście jest. Od czasu ukazania się pracy Illicha Społeczeństwo bez szkoły nasila się jednak nurt krytyczny wobec szkoły jako instytucji. Z jednej strony w debacie publicznej, a także w pracach naukowych zarzuca się jej nieudolne wykonywanie najważniejszych funkcji: wychowawczej, dydaktycznej, opiekuńczej i środowiskowej. Z drugiej strony szkoła jako instytucja wciąż trwa i nie widać możliwości zastąpienia jej w skali masowej przez instytucje alternatywne. Pozostaje więc systematyczne doskonalenie szkoły, a to z kolei jest uzależnione od wcześniejszych diagnoz różnych zakresów jej funkcjonowania. [...] Zebrane opracowania tworzą publikację, która może pobudzić dalszą dyskusję o kondycji szkoły i jej zadaniach w szybko zmieniającym się społeczeństwie.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Mirosława J. Szymańskiego   ";;"Wstęp 	   7 Część I(Nie)porozumienie w klasie szkolnej Agnieszka Domagała-KręciochNauczyciel źródłem szkolnego nieporozumienia Odbicie w krzywym zwierciadle? 	  13Anna Kwatera Praktyczne implikacje zniekształceń poznawczych i ich znaczenie w wyjaśnianiu (d)efektów skutecznego oddziaływania nauczycieli – wybrane zagadnienia 	  27Bożena MajerekStyl „otwierający” i „domykający”, czyli kontrowersje wokół oceny (nie)efektywności pracy nauczyciela 	  47Magdalena GrochowalskaCodzienność świata społecznego szkoły kontekstem doświadczania napięć przez nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej 	  61Bożena PawlakPytania nauczycielskie i uczniowskie w edukacji wczesnoszkolnej 	  77Jolanta MaćkowiczGimnazjalista jako ofiara przemocy szkolnej 	  89Bernadette JondaO edukacyjnych utrudnieniach w szkołach na terenie Niemiec 	 101Część IIObszary współpracy ze szkołą Małgorzata BereźnickaPedagogizacja rodziców jako jedno z zadań współczesnej szkoły 	 113Patrycja Curyło-Sikora, Anna KaczmarskaPorozumienie między poradnią psychologiczno-pedagogicznąa szkołą jako czynnik sprzyjający optymalizacjibio-psycho-społecznego funkcjonowania dzieci i młodzieży 	 129Renata KowalWolontariat w systemie oddziaływań szkolnych 	 141 Katarzyna Kutek-SładekDoradca zawodowy w polskiej szkole – potrzeby a rzeczywistość 	 161Arno Heimgartner, Stephan StingEtablierung der Schulsozialarbeit in Österreich – vom Projekt zum Regelangebot 	 177";"Dylematy współczesnej edukacjiWspółczesne społeczeństwo informacyjne boryka się z koniecznością wypracowania nowego paradygmatu zdobywania wiedzy oraz komunikowania się. Tym paradygmatem stało się uczenie przez całe życie (lifelong learning) nie tylko w szkolnych murach, ale również na wszelkiego rodzaju kursach czy we własnym domu. Nawyki, które umożliwiają takie podejście do zdobywania wiedzy, powinna kształtować szkoła – i to od najmłodszych lat. To właśnie ona powinna uczyć nieszablonowego myślenia, sprawiać, by uczeń wyzwolił swoją kreatywność, by był przygotowany do podjęcia wyzwań, jakie stawia przed nim dorosłe życie i współczesny świat. Niestety, współczesna szkoła wciąż w przeważającym stopniu nastawiona jest nie na wspieranie indywidualności, nie na odkrywanie przed uczniem fascynującego świata nauki, ale na kontrolowanie wiedzy i przyswajanie sztywnych definicji. Pomimo licznych inicjatyw, podejmowanych zarówno przez rząd, jak i przez samych nauczycieli, w dalszym ciągu nie może dokonać się zmiana myślenia o procesie edukacji. Kreatywność przesłaniają wymogi biurokratyczne, ilość wytworzonej w ramach funkcjonowania szkoły dokumentacji systematycznie rośnie, zamiast ulegać zmniejszeniu.Mur, który otacza polską szkołę, czyni z niej przestrzeń pełną niedopowiedzeń i edukacyjnych nieporozumień – czytamy we wstępie do książki opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS. Szkoła jako przestrzeń edukacyjnego (nie)porozumienia pod redakcją naukową Agnieszki Domagały-Kręcioch i Bożeny Majerek to zbiór tekstów poruszających tematy związane z kondycją polskiej oświaty, wskazujących kierunki pożądanych zmian. Lektura książki wzbogaci zarówno nauczycieli, jak i dyrektorów szkół, a także – mam nadzieję – wszystkich szeroko rozumianych pracowników oświaty, mających kompetencje decyzyjne. Zebrane przez redaktorki rozważania zmuszają do refleksji, wytyczają drogę, którą warto podążać, są bodźcem do działania.Opracowanie zostało podzielone na dwie zasadnicze części, z których pierwsza koncentruje się na relacjach interpersonalnych zachodzących w klasie szkolnej. Znajdziemy tu tekst jednej z redaktorek, Agnieszki Domagały-Kręcioch, która wskazuje na potrzebę dokształcania i ciągłego doskonalenia nauczycieli, szczególnie w zakresie wiedzy merytorycznej i metodycznej. W kolejnym tekście Agnieszka Kwatera zwraca uwagę czytelnika na najczęściej popełniane błędy w postrzeganiu innych oraz zniekształcenia poznawcze, omawiając jednocześnie ich konsekwencje. Z kolei Bożena Majerek przedstawia propozycję wyodrębnienia dwóch stylów pracy nauczyciela, tj. stylu „otwierającego” i „domykającego”. Autorka przyjmuje założenie, że pierwszy z nich sprzyja rozwojowi istotnych życiowych kompetencji, natomiast drugi skutkuje odtwórczością i schematycznością.W części pierwszej znajdziemy również rozważania Magdaleny Grochowalskiej, dotyczące problemu społeczno-instytucjonalnych uwarunkowań pracy nauczycieli wczesnej edukacji, a także tekst Bożeny Pawlak, poświęcony tzw. zdolnościom pytajnym. Jolanta Maćkowicz porusza z kolei zagadnienia związane z przemocą, z jaką dzieci stykają się w szkolnych murach. W niezwykle cennym dla nauczycieli, a szczególnie nauczycieli-wychowawców artykule omawia sytuację ofiary przemocy szkolnej w gimnazjum, z uwzględnieniem różnych form agresji (tj. mobbing, bullying oraz zjawisko „fali” w szkole). Tę część zamyka tekst Bernadetty Jondy poświecony wybranym aspektom szkolnej rzeczywistości na podstawie Niemiec.Część druga dotyczy tych obszarów działalności szkolnej, które mogą wpływać na pozytywny wizerunek szkoły, a także stać się podstawą do wyposażenia uczniów w szereg kompetencji przydatnych im we współczesnym świecie i w dobie szybkich zmian warunków otoczenia. Znajdziemy tu tekst Małgorzaty Bereźnickiej, poświęcony pedagogizacji rodziców, jako jednemu z zadań współczesnej szkoły, a także artykuł Patrycji Curyło-Sikory i Anny Kaczmarskiej, dotyczący problematyki dzieci i młodzieży w odniesieniu do funkcjonujących systemów wsparcia oraz oddziaływań. Renata Kowal omawia natomiast jedną z możliwości aktywizujących jednostki bądź grupy, czyli wolontariat, zwracając jednocześnie uwagę na fakt, iż ta forma oddziałuje zarówno na „odbiorców”, jak i na „dawców”.W części drugiej znajdziemy również tekst Katarzyny Kutek-Sładek, poświęcony profesjonalistom przygotowanym do wspierania procesu wyboru przez młodzież zawodu, czyli doradcom zawodowym, a także artykuł Arno Heimgartnera i Stephana Stinga, będący analizą wyników badań oraz raportów w obszarze szkolnej pracy socjalnej w Austrii. Niestety, artykuł ten został załączony wyłącznie w języku niemieckim, z polskim streszczeniem.Powyższe teksty zawarte w książce Szkoła jako przestrzeń edukacyjnego (nie)porozumienia, choć obejmujące duży zakres tematyczny, z pewnością nie wyczerpują problematyki funkcjonowania współczesnej szkoły, stanowią jednak bodziec do dyskusji, a może nawet do podjęcia określonych działań. Wierzę, że zgromadzone w publikacji artykuły pomogą zbudować szkołę na miarę XXI wieku - chociażby przez wskazanie kierunków przeobrażeń i potencjalnych możliwości.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,szkola-jako-przestrzen-edukacyjnego--nie-porozumienia,12540  Dyskusje nad poziomem oraz kondycją szkolnictwa w Polsce trwają od lat. To, że nie jest dobrze, wiemy wszyscy. Globalizacja i komputeryzacja dotknęła także szczebel edukacji. Skupianie się na podstawowych funkcjach szkolnictwa: wychowawczej, opiekuńczej, dydaktycznej i środowiskowej oraz nieudolne ich wykonywanie, tylko problem pogłębiły. Niestety, jak to zazwyczaj bywa, dotychczasowe dyskusje niczego dobrego nie przyniosły, zwróciły tylko uwagę na obecny stan rzeczy.Tym, co spodobało mi się najbardziej w opracowaniu jest nie tylko dostrzeżenie zagrożeń i problemów, czyhających na uczniów w dzisiejszym świecie, ale także próba pomocy tym, którzy z tymi młodymi ludźmi pracują.Publikacja napisana pod redakcją naukową Agnieszki Domagały-Kręcioch i Bożeny Majerek dedykowana jest raczej wąskiemu gronu odbiorców. Adresowana głównie czytelnikom zorientowanym w dziedzinie edukacji: nauczycielom, pedagogom szkolnym, wychowawcom i pracownikom placówek opiekuńczo-wychowawczych. Skoncentrowana jest nie tylko na uczniach, ale także samych nauczycielach – ich roli, błędach w pracy zawodowej, ale także problemach i trudnościach, które ich samych dotykają. Poszczególni badacze zwracają uwagę na coraz częściej pojawiającą się w szkole przemoc, na jej skutki dla uczniów, ale i całego systemu. O tym wszystkim traktuje pierwsza część publikacji. Druga zaś przedstawia i charakteryzuje obszary współpracy ze szkołą – rodziców, poradni psychologiczno-pedagogicznej oraz doradców zawodowych.Książka jest w zasadzie opracowaniem naukowym, które można traktować jako całość, będącą kompendium wiedzy dotyczącym najważniejszych zjawisk i problemów, dotykających szkołę w Polsce i nie tylko. Publikacja składa się z dwunastu rozpraw, które można traktować wybiórczo. Stanowi podstawę do dalszych dyskusji o kondycji szkoły i jej roli w dzisiejszych czasach.Uważam, że Szkoła jako przestrzeń edukacyjnego (nie)porozumienia to doskonała pomoc dla osób rozpoczynających pracę w szkolnictwie i to właśnie im polecałabym szczególnie tę książkę. Jednak bez wątpienia może także służyć jako przypomnienie doświadczonym pedagogom co, a raczej kto jest w niej najważniejsze.Marta Łuczakźródło: http://www.ksiazka.net.pl/    Szkolna rzeczywistość we współczesnym zglobalizowanym świecie z jednej strony fascynuje, a z drugiej przeraża. Nie ma wątpliwości, że dzisiejszy uczeń i nauczyciel mają ogromne możliwości rozwoju. W dobie technicyzacji edukacji powstaje wiele przestrzeni otwierających człowieka na pomnożenie swoich możliwości i zasobów. Szkoła staje się miejscem twórczego odkrywania świata, drugiego człowieka, a w konsekwencji siebie. Nie można jednak nie zauważać zmarnowanych szans w środowisku szkolnym. Szkoła może się bowiem jawić jako miejsce pełne zagrożeń i powielanych stereotypów. [...]Książka jest znakomitym kompendium wiedzy na temat wybranych zjawisk dotykających współczesną szkołę. [...] publikacja wpisuje się w nurt dyskusji nad reformą edukacji i jej skutkami. Może stanowić leitmotiv dla dalszych poszukiwań twórczej edukacji, w której postulat indywidualizacji procesu nauczania i uczenia się oraz wychowania będzie zrealizowany. [...] to ważna pozycja dotycząca szkolnej rzeczywistości. Powinni po nią sięgnąć wszyscy, którzy zarówno zawodowo, naukowo, jak i praktycznie zajmują się edukacją, wychowaniem, kształceniem dzieci i młodzieży.Z recenzji ks. prof. zw. dr. hab. Janusza MastalskiegoW klasycznej literaturze pedagogicznej o szkole traktuje się przede wszystkim pozytywnie, biorąc pod uwagę jej misję, a nie to, jaka rzeczywiście jest. Od czasu ukazania się pracy Illicha Społeczeństwo bez szkoły nasila się jednak nurt krytyczny wobec szkoły jako instytucji. Z jednej strony w debacie publicznej, a także w pracach naukowych zarzuca się jej nieudolne wykonywanie najważniejszych funkcji: wychowawczej, dydaktycznej, opiekuńczej i środowiskowej. Z drugiej strony szkoła jako instytucja wciąż trwa i nie widać możliwości zastąpienia jej w skali masowej przez instytucje alternatywne. Pozostaje więc systematyczne doskonalenie szkoły, a to z kolei jest uzależnione od wcześniejszych diagnoz różnych zakresów jej funkcjonowania. [...] Zebrane opracowania tworzą publikację, która może pobudzić dalszą dyskusję o kondycji szkoły i jej zadaniach w szybko zmieniającym się społeczeństwie.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Mirosława J. Szymańskiego     ";30.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 196 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-639-3.jpg
"Neoliberalne reformy edukacjiw Stanach Zjednoczonych";"Od Ronalda Reagana do Baracka Obamy";"Eugenia Potulicka";978-83-7850-609-6;;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.Warto sięgnąć po najnowszą, genialną, kolejną już książkę prof. Eugenii Potulickiej z Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu poświęconą ideologii neoliberalnej w edukacji. Poprzednią wydała wraz z prof. Joanną Rutkowiak, bazując głównie na zakorzenionej na naszym kontynencie powyższej ideologii. Tym razem rozprawa poznańskiej komparatystki nosi tytuł - "Neoliberalne reformy edukacji w Stanach Zjednoczonych. Od Ronalda Reagana do Baracka Obamy". Trzeba dysponować ogromną wiedzą, także pozyskaną dzięki naukowym pobytom w USA, żeby dokonać merytorycznej odsłony neoliberalnej polityki oświatowej w Stanach Zjednoczonych AP, która rzutuje w jakiejś mierze także na naszych polityków i niestety częściowo bezkrytycznych naukowców. Dokładnie widać to w naszym kraju, jak neoliberalny rząd Donalda Tuska i bezwzględnie, a zatem i bezdyskusyjnie podporządkowane mu władze Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz edukacyjnych instytucji centralistycznego nadzoru, realizują założenia „neoliberalnej fantazji”, która produkuje jedynie słuszną wizję „najlepszych praktyk” opartych na metodach i założeniach globalnego biznesu, a wszystko to dzieje się poza i wbrew interesom państw narodowych.Jak słusznie pisze Autorka już we wstępie: Mimo wymienionych oraz innych opracowań poświęconych wpływowi neoliberalizmu na edukację daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów wpływu korporacjonizmu na reformy edukacji, wpływu środowisk wielkiego biznesu i korporacji transnarodowych, a przede wszystkim skutków neoliberalnych reform szkolnictwa... więcej tutaj          Neoliberalizm jest dominującą ideologią we współczesnym świecie, wywiera ogromny wpływ także na edukację. Książka weryfikuje hipotezę o istnieniu edukacyjnego programu ekonomii korporacyjnej. O ile wybitni ekonomiści mówią otwarcie o błędach doktryny neoliberalnej i o potrzebie wymyślenia nowej koncepcji, o tyle pedagodzy w naszym kraju (bo nie za granicą) na ogół milczą na temat konieczności radykalnej zmiany funkcjonującego modelu edukacji, jako pochodnej, gdyż stanowiącej narzędzie i konsekwencję funkcjonowania korporacyjnej ekonomii.    Celem książki jest krytyczna analiza teorii, ideologii, filozofii neoliberalizmu oraz jego pedagogii w Polsce i na świecie. Autorki dociekają także, jakie są skutki neoliberalnej pedagogii i kultury Sądzą, że  znajomość zagadnień podejmowanych w publikacji jest konieczna każdemu, kto chce się uważać za świadomego obywatela. Są zdania, iż należy krytycznie przemyśleć całość edukacyjną, w jakiej funkcjonujemy z wzięciem pod uwagę jej neoliberalnego – również całościowego - uwikłania.Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                   ";;"         Wstęp – szkic problematyki pracy 	  9Neoliberalizm jako dominująca ideologia 	  9Polityka oświatowa Stanów Zjednoczonych manifestacją ideologii korporacjonizmu 	 11Wojna o kształt edukacji 	 12Deklaracje wojny w dokumentach krajowych i światowych 	 13Wojna z kadrą pedagogiczną całego systemu szkolnego 	 15Walka przeciwników neoliberalnych reform edukacji w Stanach Zjednoczonych 	 18Parę uwag metodologicznych o badaniu amerykańskiej polityki oświatowej 	 19Bibliografia 	 20Rozdział 1. Ponowna ofensywa zwolenników edukacji wolnorynkowejw Stanach Zjednoczonych 	 231.1. Ofensywa w kampanii wyborczej 2011/12 	 231.2. „Naturalne” wyjaśnianie zróżnicowanych osiągnięć uczniów 	 241.3. Atak na szkolnictwo publiczne 	 261.4. Atak na związki zawodowe nauczycieli 	 281.5. Zarzuty pod adresem pedagogów akademickich 	 331.6. Czy Stany Zjednoczone dotknęła epidemia głupoty? 	 34Bibliografia 	 38 Rozdział 2. Rynek w edukacji amerykańskiej jako teoria oraz ideologia neoliberalna 	 412.1. Rynek: teoria pozytywna, teoria normatywna czy ideologia? 	 412.2. Teorie wykorzystywane przez neoliberalizm 	 442.2.1. Monetaryzm 	 442.2.2. Teoria transakcji społecznych 	 452.2.3. Teoria kapitału ludzkiego 	 452.2.4. Teoria wyboru publicznego 	 512.2.5. Teoria agencji 	 562.2.6. Teoria kosztów transakcyjnych 	 572.3. Neoliberalizm jako ideologia, wojna szkolna, zmiana paradygmatu 	 59Bibliografia 	 64Rozdział 3. Ruch reform edukacji w Stanach Zjednoczonych i jego początki po 1981 roku 	  693.1. Fale ruchu reform 	  693.2. Raport „Naród w zagrożeniu” 	  693.2.1. Raport ministra Terrela H. Bella 	  693.2.2. Reakcje na raport 	  773.3. Doskonałości nie można zadekretować 	  80Bibliografia 	  82Rozdział 4. Ruch restrukturyzacji w szkolnictwie amerykańskim –reforma oddolna? 	  854.1. Restrukturyzacja w świetle raportu dla Ministerstwa Edukacji 	  864.2. Restrukturyzacja w percepcji pedagogów 	  884.3. Restrukturyzacja w stanie Kentucky 	  904.4. Restrukturyzacja w Chicago 	  924.5. Reforma w koncepcji biznesu 	  984.6. Trudności przeprowadzenia restrukturyzacji 	 1004.7. Co wiadomo o efektach tej fali reform? 	 102Bibliografia 	 107 Rozdział 5. Reformy edukacji skoncentrowane na standardach w Stanach Zjednoczonych 	 1115.1. Polityczna geneza ruchu standardów 	 1115.2. Koncepcja reformy systemowej Marshalla Smitha i Jennifer O’Day 	 1235.3. Atak na konstruktywistyczną koncepcję nauczania-uczenia się 	 1345.4. Wymuszanie reformy przez testowanie 	 1395.5. Wnioski z badań skutków reformy skoncentrowanej na standardach i testowaniu 	 1475.6. „Światowej klasy standardy” czy zwiększanie barier? 	 154Bibliografia 	 160 Rozdział 6. Prywatne może być publiczne? Vouchery – najbardziej radykalna forma prywatyzacji amerykańskiej edukacji 	 1676.1. Prywatyzacja jako główny temat polityki oświatowej w XXI wieku 	 1676.2. Vouchery w perspektywie ich adwokatów 	 1716.3. Opozycja przeciw voucherom i rynkowym reformom edukacji 	 1836.4. Trudności we wprowadzaniu voucherów 	 1876.5. Szkic rozwoju voucherów 	 1906.6. Między deklaracjami a celami rzeczywiście realizowanymi 	 1916.7. Prognozy dotyczące przyszłości voucherów 	 1996.8. Podsumowanie 	 201Bibliografia 	 204Rozdział 7. Szkoły czarterowe w Stanach Zjednoczonych –wybór publiczny czy prywatny? 	 2117.1. Czym są szkoły czarterowe? 	 2117.2. Teoria wyboru publicznego czy neoliberalna ideologia? 	 2147.3. Cele ruchu szkół czarterowych 	 2217.4. Szkic rozwoju szkół czarterowych 	 2227.5. Tworzenie szkół czarterowych i ich funkcjonowanie 	 2277.6. Typy szkół czarterowych 	 2407.7. Osiągnięcia uczniów szkół czarterowych 	 2447.8. Niepowodzenia i problemy ruchu wyboru szkoły 	 2507.9. Dalsze zwiększanie publicznego finansowania prywatyzacji szkolnictwa 	 256Bibliografia 	 259 Rozdział 8. „Nie zostawimy żadnego dziecka w tyle”. Reforma edukacji prezydenta George’a W. Busha 	 2698.1. Reforma George’a W. Busha na tle reform wprowadzonych od czasu prezydentury Ronalda Reagana 	 2698.2. „No child left behind” („Nie zostawimy żadnego dziecka w tyle”) – mierz i karz 	 2708.3. Rozliczanie rozliczania 	 2748.3.1. Standardy będące wyzwaniem? 	 2748.3.2. Do czego prowadzi obsesja testów? 	 2778.3.3. Dzieci zostawione w tyle 	 2888.3.4. Czy można zmierzyć adekwatny postęp roczny szkoły? 	 2958.3.5. Rozliczanie jako centralna kwestia NCLB i wyniki strategii presji 	 2978.4. Rekomendacje dotyczące dalszych reform edukacji i niektóre przyczyny porażki NCLB 	 3068.5. Ustawa Busha a neoliberalizm 	 311Bibliografia 	 312 Rozdział 9. „Wyścig w górę” – kolejne zaklęcieamerykańskiej polityki oświatowej 	 3219.1. Stanowisko polityczne Baracka Obamy 	 3219.2. Neoliberalna polityka oświatowa 	 3259.3. Stanowisko Baracka Obamy i Arnego Duncana w sprawach edukacji przed wyborami w roku 2008 	 3269.4. American recovery and reinvestment act 	 3289.5. Zarys koncepcji reformy edukacji Baracka Obamy i Arnego Duncana 	 3319.6. Race to the Top 	 3349.6.1. Granty dla szkół publicznych 	 3349.6.2. Reformowanie profesji nauczycielskiej 	 3379.6.3. Wspólne podstawowe standardy edukacyjne 	 3449.6.4. Usilne popieranie rozwoju szkół czarterowych 	 3509.6.5. Tworzenie systemu danych o osiągnięciach uczniówi nauczycieli 	 3529.6.6. Zakończenie programu Race to the Top 	 3529.7. Kampania wyborcza w 2012 roku i nowy plan reformy edukacji 	 3549.8. Oceny działań Baracka Obamy i Arnego Duncana w edukacji 	 3559.9. Plany Baracka Obamy i Arnego Duncanana drugą kadencję i kolejne „rozliczenia rozliczających” 	 358Bibliografia 	 363 Rozdział 10. Reforma amerykańskich uniwersytetów – czas przetrwania 	 36910.1. Kapitalistyczny reżim akademicki i jego mechanizmy 	 36910.2. Kto rządzi w uczelniach? Niezwykłe upolitycznienieszkolnictwa wyższego 	 37710.3. Sytuacja kadry uczelnianej 	 38310.4. Atak na uczelnie kształcące pedagogów 	 39910.5. Sytuacja studentów w kapitalistycznym reżimie akademickim 	 40310.6. Podsumowanie przyczyn reform uniwersytetów oraz ich skutków 	 414Bibliografia 	 41611. Zakończenie – amerykański sposób reformowania edukacji 	 42111.1. Stany Zjednoczone globalną agendą neoliberalnych zmianw szkolnictwie 	 42111.2. Podsumowanie celów i efektów poszczególnych faz amerykańskiego ruchu reform 	 428Bibliografia 	 439";"Dla chcących zrozumieć istotę neoliberalnych reform edukacji Warto sięgnąć po najnowszą, genialną, kolejną już książkę prof. Eugenii Potulickiej z Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu poświęconą ideologii neoliberalnej w edukacji. Poprzednią wydała wraz z prof. Joanną Rutkowiak, bazując głównie na zakorzenionej na naszym kontynencie powyższej ideologii. Tym razem rozprawa poznańskiej komparatystki nosi tytuł - "NEOLIBERALNE REFORMY EDUKACJI W STANACH ZJEDNOCZONYCH. OD RONALDA REAGANA DO BARAKA OBAMY" (Kraków: Impuls 2014) Trzeba dysponować ogromną wiedzą, także pozyskaną dzięki naukowym pobytom w USA, żeby dokonać merytorycznej odsłony neoliberalnej polityki oświatowej w Stanach Zjednoczonych AP, która rzutuje w jakiejś mierze także na naszych polityków i niestety częściowo bezkrytycznych naukowców. Dokładnie widać to w naszym kraju, jak neoliberalny rząd Donalda Tuska i bezwzględnie, a zatem i bezdyskusyjnie podporządkowane mu władze Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz edukacyjnych instytucji centralistycznego nadzoru, realizują założenia „neoliberalnej fantazji”, która produkuje jedynie słuszną wizję „najlepszych praktyk” opartych na metodach i założeniach globalnego biznesu, a wszystko to dzieje się poza i wbrew interesom państw narodowych. Jak słusznie pisze Autorka już we wstępie: Mimo wymienionych oraz innych opracowań poświęconych wpływowi neoliberalizmu na edukację daleko nam jeszcze do zrozumienia wszystkich mechanizmów wpływu korporacjonizmu na reformy edukacji, wpływu środowisk wielkiego biznesu i korporacji transnarodowych, a przede wszystkim skutków neoliberalnych reform szkolnictwa. Sam krytykuję wykorzystywanie środków Unii Europejskiej przez część elit polskiej edukacji do diagnoz i rozwiązań, które mają służyć władzy do wymuszania politycznej poprawności, a nie poprawiania jakości kształcenia i wychowania w przedszkolach i szkołach. Niestety, zbyt słabo słyszalny jest głos naukowców zdystansowanych wobec powyższych prawdy, a troszczących się o zrozumienie rzeczywistych czynników reform oświatowych, by te były podporządkowywane nie dyktatowi bizneskracji, ale psychopedagogicznym racjom rozwoju młodych pokoleń i adekwatnego do nich organizowania procesu kształcenia i wychowania. Polakom jest o tyle trudno zrozumieć toksyczny charakter tej ideologii, że politycy posługują się za Margaret Thatcher jedną z naczelnych tez neoliberalizmu, która brzmi inaczej, ale ma skutkować dokładnie tak samo jak w okresie państwa totalitarnego, a mianowicie , że „nie ma alternatywy”. W tym sensie rządzący wiedzą, że nikt nie będzie tego sprawdzał, gdyż dorośli w Polsce są w swej większości jeszcze wychowankami poprzedniego ustroju. Polski system oświatowy, podobnie jak amerykański znajduje się w sytuacji ciągłych reform, w „ruchu reform”, toteż trudno jest odróżnić rzeczywistą reformę od zmiany edukacyjnej na mniejszą skalę. Dzisiaj wszystko, nawet najdrobniejsza zmiana typu „podręcznik dla pierwszoklasisty za darmo” jest wmawiana społeczeństwu jako kolejna z kluczowych reform państwa. Wskaźnikiem takiej polityki jest wykorzystywania przez rządzących dla potrzeb lobbujących grup interesów gospodarczych wybranych teorii i manipulowania nimi oraz manipulowania tzw. „danymi z badań” naukowych (np. IBE), by osiągać strategiczne dla władzy cele. Ujawnił to w swoim czasie jeden z b. rzeczników prasowych MEN (za czasów K. Hall).Dzięki rozprawie prof. E. Potulickiej mamy udokumentowane dowody na to, że to Bank Światowy, a nie racje polskiego stanu i narodu, wymaga zmian struktur systemów edukacji i programów kształcenia pod oczekiwania jego beneficjentów, zanim udzieli pomocy finansowej naszemu państwu. Autorce zależy na tym, by „(...)skłonić do refleksji nad bezkrytycznym naśladowaniem tego, „co lepsze, bo zachodnie”, szczególnie na temat testów, ich jakości i wpływu na procesy nauczania-uczenia się.” Jeśli nie przeczytamy tej rozprawy i nie wyciągniemy z jej treści wniosków, to wkrótce także w Polsce nastąpi faza wykluczania z uniwersytetów krytycznych wobec takiej polityki naukowców, stygmatyzowania ich, a ze szkolnictwa publicznego znikną na długie lata nauczycielskie innowacje, zredukowane będą treści nawiązujące do narodowych tradycji i kultury oraz wzmocnione mechanizmy wykluczania niepokornych a nagradzania miernych, ale wiernych. Czy rzeczywiście Polacy muszą przejść kolejną lekcję – tym razem ukrytego – totalitaryzmu, który za pomocą poprawnej politycznie edukacji nie tylko wzmocni władzę klasową, ale przede wszystkim zacznie niszczyć narodowe fundamenty kultury duchowej, suwerenności państwowej i podmiotowości obywateli? Czyż w starciu rządu z rodzicami sześciolatków nie została odsłonięta arogancja władzy stanowczo i konsekwentnie niszczącej rodzicielskie prawo do samostanowienia o formacji osobowościowej własnych dzieci? Czyż nie dostrzegamy coraz silniejszego pomniejszania funkcji opiekuńczej i wychowawczej szkół publicznych, gdyż ich realizacja nie tylko kosztuje, ale też nie poddaje się tak łatwo psychometrycznemu nadzorowi i testowaniu? Monografia Eugenii Potulickiej jest znakomitą odsłoną jakże zróżnicowanych podejść do zmian w edukacji w sakli makro-mezo-i mikro, rozpoznawania rodzajów reform i innowacji, o których efektach (pozytywnych czy negatywnych) świadczą już przywołane w tej pracy wyniki badań empirycznych. Książka powinna zatem wywołać dysonans poznawczy wśród dotychczasowych afirmatorów lub beneficjentów zmian w polskiej edukacji, ale i być może także wstrząs moralny i społeczny, i to nie tylko w środowiskach władz oświatowych, ale przede wszystkim w polskim społeczeństwie, które od lat jest poddawane mechanizmom i procedurom neoliberalnej manipulacji z wykorzystaniem edukacji i częściowo służalczych wobec skrywanych praktyk naukowców. Przedstawione w niej treści stają się swoistego rodzaju manifestem testującym nasze postawy wobec własnych dzieci, jak i ich ogółu w sytuacji, gdy poddawane są perfidnym metodom wykluczania, selekcji, powiększania różnic społecznych pod pozorem integracji i wyrównywania szans edukacyjnych. Inna rzecz, że dzięki tej rozprawie dowiadujemy się, jak miejscami toksyczny był lub nadal jest stan amerykańskiej edukacji oraz od jakich czynników mogą zależeć losy wprowadzanych do oświaty w centralistyczny sposób zmian oraz czym one się kończą. Jak słusznie przypomina E. Potulicka za Fullanem: Sposób, w jaki wprowadzana jest zmiana edukacyjna oraz to, czy i jak jest ona wspierana wpływają na postawy, wiedzę, zdolności i wolę polityczną tych, którzy ją wdrażają.Za nami jest już okazywanie pogardy wobec nauczycieli i rodziców, radykalny atak na nauczycielskie związki zawodowe oraz lekceważenie prawa obywateli do referendum w sprawach dotyczących ich dzieci, a nie rządzących państwem. Związki zawodowe broniąc swojej pozycji godzą się jednak na pogarszanie sytuacji pracy i płac nauczycielskich. Nie będziemy mieli zatem szans na przeciwstawienie się tym procesom, jeśli obywatelom nie pomogą w tym oświeceni nauczyciele, pedagodzy, humaniści, a do tych właśnie adresowana jest niniejsza książka. Jeśli nie chcemy, by polskie społeczeństwo dotknęła „epidemia głupoty”, to trzeba zacząć od dociekania prawdy o polskiej polityce. Rozprawa Eugenii Potulickiej jest ważnym źródłem dochodzenia tej prawdy per analogiam. Trzeba jeszcze sięgnąć do polskich badań i zacząć je głębiej analizować oraz porównywać ze sobą konfrontując je z różnymi źródłami, dokumentami władzy, uzasadnianiem przez nią kolejnych regulacji i aktualizacji prawa oraz wypowiedziami elit z ugrupowań zarówno rządzących, jak i opozycyjnych. Tak uczyniła w toku badań amerykańskiej polityki edukacyjnej poznańska profesor, dając nam nie tylko metodologiczny warsztat, ale i znakomity przykład sztuki interpretowania danych statystycznych, publicystycznych i naukowych. Gorąco polecam ten tytuł do własnych studiów, gdyż w 25 rocznicę polskiej transformacji stanie się ona bolesnym zwierciadłem także polskich dokonań w duchu neoliberalnej ideologii. źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2014/05/dla-chcacych-zrozumiec-istote.html  Książka Profesor Eugenii Potulickiej o reformach edukacji w Stanach Zjednoczonych w okresie ostatnich trzech dekad trudna jest do przecenienia. Autorka:- z niezwykłą rzetelnością i mikroskopową drobiazgowością analiz, połączoną z makroskopowym oglądem najnowszych dziejów szkolnictwa amerykańskiego […] demaskuje stopniowy, konsekwentny, spójny ruch amerykańskiej oświaty wszystkich szczebli ku jej całkowitemu podporządkowaniu ,,żelaznym prawom” i ,,niewidzialnej ręce” wolnego globalnego rynku z dominacją USA na nim; dzięki przenikliwym analizom Eugenii Potulickiej owa ,,niewidzialna ręka” staje się przezroczysta i widzialna w jej przejawach, procedurach i skutkach, co jest niebywale ważne z czterech powodów:1) Wdrażanie reguł wolnego rynku jako zasady organizującej system szkolnictwa powoduje, że kształcenie i wychowanie szkolne stają się systemem blokadrozwoju ludzi ku pełni ich możliwości i głębi ich człowieczeństwa […]2) Amerykańskie szkolnictwo jest globalnym wzorcem naśladowanym przez cały świat, zwłaszcza […] Unię Europejską.3) Polski system edukacji od 35 lat bezładnie dryfuje w różnych kierunkach, ale imituje wiele rozwiązań amerykańskich i naśladujących je projektów i legislacji UE.4) ,,Demokratyczny” (socjalliberalny?) prezydent Obama kontynuuje z całą stanowczością antydemokratyczne, konserwatywne, neoliberalne reformy oświaty w USA.Z tych czterech powodów książka […] Eugenii Potulickiej jest czymś więcej niż krytyczną monografią problemową z pedagogiki porównawczej o niezwykłej aktualności teoretycznej (szerokie spektrum teorii i ideologii), doniosłości metodologicznej (wzorcowy warsztat hermeneutyki krytycznej) i ważności politycznej i praktycznej (dokładna analiza szczegółów reform, demaskacja ich ukrytych skutków). Jest to dreszczowiec z zakresu porównawczej polityki oświatowej napisany z pozycji ... liberalnych. Z recenzji prof. K. Zbigniewa Kwiecińskiego  Na kartach monografii znajdziemy historię reformy edukacji opowiedzianą z dbałością o fakty. Jest ona pozbawiona bezrefleksyjnego zachwytu nad tym, co amerykańskie, co jest dzisiaj rzadkością.   Brakowało dotychczas aktualnego i kompleksowego opracowania poświęconego neoliberalnym reformom edukacji w Stanach Zjednoczonych. Stan ten zmienił się wraz ukazaniem na rynku wydawniczym rzetelnej pod względem naukowym, a przy tym cennej poznawczo monografii naukowej przygotowanej przez profesor Eugenię Potulicką, pod tytułem „Neoliberalne reformy edukacji w Stanach Zjednoczonych. Od Ronalda Regana do Baracka Obamy”. Unaocznia ona stan i ewolucję amerykańskiej polityki oświatowej. Za sprawą obecnych w niej wskazań metodologicznych może stanowić także niebagatelną pomoc przy prowadzeniu własnych badań.Warto zauważyć, że autorka dołożyła wszelkich starań, aby nie tylko przedstawić przedmiot swych rozważań czytelnikowi, lecz przede wszystkim, by uczynić go dla czytelnika zrozumiałym. Między innymi precyzyjne unaocznienie neoliberalnego charakteru reform edukacji w Stanach Zjednoczonych, umożliwia uchwycenie istoty kolejnych fal i kierunków amerykańskiego ruchu reform szkolnictwa. Eugenia Potulicka wiele swej cennej uwagi poświęciła piętnu neoliberalizmu pojętego jako dominująca ideologia. Zwłaszcza interesujące – także z perspektywy obserwowalnych trendów w polskiej oświacie – są konkluzje na temat wpływu korporacjonizmu na edukację. Za niezwykle oryginalne trzeba uznać spojrzenie przez ich pryzmat na wojny o kształt edukacji, w których uczestniczą wszyscy globalni gracze. Niemniej jednak wojny te mają wiele obliczy, co autorka zdołała doskonale uchwycić oraz obrazowo przedstawić. Do najbardziej zadziwiających zaliczają się niewątpliwie te, które są całkowicie sprzeczne z naszym stereotypem wykreowanym na podstawie oglądu wzorców z hollywoodzkich produkcji. W ogóle ogromnym i trudnym do przecenienia walorem książki jest to, iż burzy nasze stereotypy oraz pozwala na łatwe porównywanie różnych systemów szkolnych, a jednocześnie dociekanie do ich faktycznego kształtu.Dużym dokonaniem autorki jest brzmienie celów badawczych, jakie sformułowała i postawiła sobie. Mianowicie poddała pod refleksję: zadania stojące przed reformami wprowadzanymi w ramach polityki neoliberalnej, ich status jako części konsekwentnej realizacji projektu korporacyjnego, proces tworzenia dyskursu ruchu reform, jego kluczowych kategorii, lokalizacji zdrowego rozsądku, cele, konsekwencje kolejnych fal ruchu reformacji, reakcje nauczycieli, świata nauki, administracji oświatowej, rodziców, uczniów, studentów, opinii publicznej na neoliberalne reformy. Wszystkie one skłaniają odbiorców do nieuchronnych oraz koniecznych, niesłychanie ważnych pytań, a także poszukiwania odpowiedzi na pytania, które muszą w końcu stać się częścią dyskursu publicznego (także w Polsce), a nie jedynie przejawem jednostkowych świadomości wyrosłym na kanwie obaw. W szczególności warto zastanowić się nad zagadnieniami, które zostały bardzo wyraźnie wyeksponowane, na przykład zasadność bezkrytycznego kopiowania zachodnich wzorców edukacyjnych, sprawdzania wiedzy za pomocą testów. Autorka wszakże nie daje się zwieść politykom, lecz celnie odczytuje sens ich działań. Dlatego właśnie warto bardzo uważnie przyjrzeć się wynikom jej badań.Godne podkreślenie jest i to, że monografia ta może stanowić niebagatelną pomoc dla studentów podczas nauki. Eugenia Potulicka w sposób przystępny i rzeczowy, bez zbędnych dygresji przedstawiła wszak najważniejsze ujęcia teoretyczne konieczne dla pojęcia współczesnej polityki oświatowej. Przybliżyła czytelnikowi między innymi na czym polegają teorie wykorzystywane przez neoliberalizm: monetaryzm, teorię transakcji społecznych, teorię kapitału ludzkiego, teorię wyboru publicznego, teorię agencji, teorię kosztów transakcyjnych. Zaprezentowała także kilka optyk mogących znacznie ułatwić wypracowanie sobie własnego stanowiska wobec procesów związanych z przestrzenią edukacyjną Na przykład zaprezentowała szereg optyk możliwych do obrania podczas identyfikowania właściwości rynku.Na kartach monografii znajdziemy historię reformy edukacji opowiedzianą z dbałością o fakty. Jest ona pozbawiona bezrefleksyjnego zachwytu nad tym, co amerykańskie, co jest dzisiaj rzadkością. Obiektywizm, rzeczowość, bogata baza biograficzna czynią tę publikację niezwykle ważnym osiągnięciem na rzecz rozwoju nauki. Dlatego właśnie publikacja Eugenii Potulickiej pod tytułem „Neoliberalne reformy edukacji w Stanach Zjednoczonych. Od Ronalda Regana do Baracka Obamy” to nie tylko lektura dla ludzi nauki i studentów, ale przede wszystkim dla czytelników zainteresowanych mechanizmami edukacji oraz tych, którym nieobca jest troska o własne i kolejne pokolenia.Krzysztof Wróblewskiźródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12074/eugenia-potulicka-neoliberalne-reformy-edukacji-w-stanach-zj ";58.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 442 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-609-6.jpg
"HARCERSTWO POLSKIE";"Album: klisze i fotografie";"Harcmistrz Lech R.  Grabowski ";978-83-7850-587-7;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”  ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu  skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1925 r.:  HARCERSTWO POLSKIEHarcerstwo w Polsce rozpoczęło piętnasty rok swego istnienia. Mimo tylu lat pracy, mimo pozyskania przychylnych opinij najwybitniejszych wychowawców, mężów stanu i wodzów, mimo nawet znacznej popularności, nie jest jeszcze Harcerstwo dzisiaj tem, na co zasługuje: jako „jeden z największych wynalazków wychowawczych“ wielką narodową instytucją, popieraną wydatnie przez całe społeczeństwo, rozporządzającą odpowiednimi funduszami materjalnemi i środkami organizacyjnemi. Polska na taką instytucję musi się zdobyć. Wartość najbliższych pokoleń obywateli zdecyduje o mocy, a zatem i o istnieniu Rzeczypospolitej. Ta wartość zależy przedewszystkiem od wychowania. Harcerstwo jest genialnym systemem wychowawczym. Udział Harcerstwa w wojnie, Zlot Narodowy, rozpoczęta akcja budowy Domu Harcerskiego — Związkowej Stanicy Harcerskiej w Warszawie poruszyły opinję publiczną ku zainteresowaniu się żywszem Harcerstwem. Album Harcerski ma być przyczynkiem do informowania społeczeństwa o Harcerstwie, zarazem pamiątką I-go Zlotu. Szczupłe środki zmusiły nas do ograniczenia jego rozmiarów.     ";;" SPIS RZECZY.I. ARTYKUŁ Y.Przedmowa ................................................... str. 3.Z przemówień Pana Prezydenta Rzeczypospolitej......................................................... „ 6.Ks. Kazimierz Lutosławski-Bojaźń Boża ......... „ 11.Adam Grzymała-Siedlecki — Najmilsza GodzinaImieninowa Pana Prezydenta Rzeczypospolitej......................................................... „ 16.Tadeusz Strumiłło — Początki Harcerstwa „ 22.Prof. Stan. Grabski — Harcerstwo wśród organizacyjmłodzieży ....................................... „ 27.Wł. Nekrasz — Udział Harcerstwa Polskiegow Walkach o Zjednoczenie i NiepodległośćOjczyzny w latach 1914—1921 ................. „ 43.Skład Komitetu Zlotowego ............................. „ 49.Zlot Drużyn Męskich ..................................... „ 54.Stanisław Sobiński — Przemówienie na V ZjeździeWalnym ........................................... „ 58.Z. Osińska — Wspomnienia Świdra ................ „ 64.M. Dybczyński — Zawody o pierwszeństwo i nagrodęPrezydenta .................................... „ 75.Goście zagraniczni na Zlocie Narodowym ...... str. 82.J. Giertych — Harcerstwo Polskie zagranicą ... „ 94.Władysław Marjan Borowski — Wartość Harcerstwa................................................... „ 113.Jan Grabowski — Jamboree ........................... „ 133.II. MYŚLI O HARCERSTWIE.Arcybiskup Kardynał Edmund Dalbor ............ str. 11.Arcybiskup Metropolita ks. Józef Bilczewski .... „ 14.Andrzej Małkowski ....................................... „ 23. 46.Prof. Lucjan Zarzecki ..................................... „ 30.Gen. Józef Haller ........................................... „ 33.Dr. Tadeusz Strumiłło ................................... „ 34.Ks. Jan Mauersberger .................................... „ 35.Roman Bniński .............................................. „ 36.Lord Kitchener of Khartoum .......................... „ 84.Dr. Eugenjusz Piasecki .................................. „ 111.Ignacy Oksza Grabowski ............................... „ 112.Jerzy Grodyński ............................................ „ 115.Zygmunt Wasilewski ..................................... „ 128. Ignacy Kozielewski ....................................... „ 130.III. POEZJE.Olga Małkowska — Przy ognisku ................... str. 67.Stefan Łoś — Przy ognisku ............................. „ 92.IV. RYCINYProtektorzy, przyjaciele, kierownicy ruchuHarcerskiego nr 1—27.Harcerze w obronie Ojczyzny „ 28—31.Zlot Narodowy . „ 32—77.Harcerstwo Polskie zagranicą „ 78—94.Kursy, obozy „ 95—105.Z dziejów Harcerstwa „ 106—112. Zlot Międzynarodowy w Kopenhadze „ 113—130.";"Przywracanie pamięci o przedwojennym harcerstwie, to zadanie, którego podjęła się Oficyna Wydawnicza „Impuls”. Dawno skończyły się czasy, gdy do Związku Harcerstwa Polskiego należały 3 miliony osób, a tradycje, jedynie słuszne, liczono od 1956 roku, uznając, że przedwojenne harcerstwo było, jeśli nie faszystowskie, to co najmniej burżuazyjne. Zapoznając się z licznymi pozycjami książkowymi oferowanymi przez wydawcę serii „Przywrócić Pamięć” można sobie wyrobić opinię, o tym jakie było międzywojenne harcerstwo, we własnym zakresie.Jednym z reprintów jest „Harcerstwo Polskie” wydane w 1925 r. przez Naczelnictwo ZHP. Stanowi ono zbiór tekstów, które przekrojowo przedstawiają dzieje harcerstwa od jego początków na ziemiach polskich, a kończąc na Narodowym Zlocie Harcerzy Warszawie w 1924 r. oraz Jamboree w tym samym roku, które odbyło się w Kopenhadze.Wypada zwrócić uwagę, że okres powojenny stanowił jeden z trudniejszych chwil dla polskiego harcerstwa. Urzeczywistnienie jednego z celów, którym było odzyskanie Niepodległości stanowiło zarazem wyzwanie dla kolejnego pokolenia instruktorów, którzy musieli wskazać nowe cele i metody działania. Moment o tyle istotny, że część z tych, którzy kierowali ruchem harcerskim uznało, że wobec wywalczenia wolnego państwa formuła harcerska się wyczerpała. Dla tych, którzy pozostali w szeregach ZHP nadszedł czas wysiłku, intelektualnego i organizacyjnego, dzięki któremu harcerstwo odnalazło swą nową drogę, której efekty obserwować można było w okresie II wojny światowej.Niezbyt długie teksty dotyczą kluczowych wydarzeń takich jak: początki harcerstwa, udział harcerzy w walkach o Niepodległość, rola harcerstwa wśród innych organizacji młodzieży, stan harcerstwa polskiego poza granicami kraju czy udział harcerek i harcerzy w I Zlocie Narodowym. Pisane przystępnym językiem pozwalają zapoznać się wydarzeniami czternastu lat obecności harcerstwa na ziemiach polskich, ale także zobaczyć w jaki sposób pracowały zastępy i drużyny w połowie lat dwudziestych.Szczególnie wartościowe są teksty dotyczące Narodowego Zlotu Harcerzy. Była to pierwsza próba zgromadzenia kilkutysięcznej rzeszy harcerek i harcerzy, którzy w ramach przygotowań do Zlotu jak i w takcie niego wypełniali postawione zadania. Ponadto była to okazja do spotkania środowisk z różnych części kraju, a więc także wymiany doświadczeń, pomysłów i metod działania, które ze względu na zróżnicowanie pochodzenia niewątpliwie musiało występować. Dodatkową atrakcją Zlotu była obecność skautek i skautów z innych krajów, co jeszcze mocniej integrowało międzynarodowy ruch.Nieocenionym materiałem jest tekst poświęcony polskiemu harcerstwu poza granicami kraju. Biorąc pod uwagę, że obecnie rośnie ilość naszych rodaków na emigracji zasadnym jest pytanie czy także teraz, wzorem okresu międzywojennego, znajdują się instruktorzy chętni do tworzenia drużyn polskich na obczyźnie i czy władze organizacji harcerskich posiadają wiedzę na temat ich funkcjonowania. Działalność ZHP poza Granicami Kraju nie powinna zwalniać nikogo z obowiązku monitorowania i wspierania naszych rodaków noszących harcerskie mundury.Przez karty książki przewijają się także myśli o harcerstwie osób mających, jak wynika to z przeglądu nazwisk, wpływ na jego kształt, wśród których wymienić należy Andrzeja Małkowskiego, Tadeusza Strumilłę, ks. Jana Mauersbergera, czy Eugeniusza Piaseckiego. Wartością samą w sobie jest 130 zdjęć obrazujących życie harcerskie w pierwszej połowie trzeciej dekady XX wieku.Warto, aby czytelnicy poświęcili także kilka chwil na przejrzenie ponad dwudziestu stron zawierających reklamy, z których zapewne w części sfinansowano wydawnictwo przedwojenne. Taki sposób postępowania był charakterystyczny dla wielu wydawnictw organizacji młodzieżowych, a także np. wojskowych. Może warto próbować go powielić w czasach, gdy budżety organizacji nie są zbyt bogate, a recenzowana książka może stanowić przykład dla potencjalnych reklamodawców, że w ten sposób pamięć o ich firmach może przetrwać dziesiątki lat. Poręczny format i twarda oprawa to dodatkowy atut tego wydawnictwa.Recenzowana książka powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którym bliska jest historia harcerstwa, a także tych, którzy badają życie w Polsce w okresie międzywojennym. Zapoznawanie się z serią „Przywrócić Pamięć”, ze względu na ich wartość, może być wykorzystywane w ramach prób na wyższe stopnie harcerskie i instruktorskie. Książki te należą bowiem do kanonu lektur, z którymi powinien się zapoznać każdy kto myśli o swoim rozwoju.źródło recenzji: http://jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2290-harcerstwo-polskie Harcerskie wychowanie i diagnozy polskiej rzeczywistości aktualne od przeszło stu lat Coraz rzadziej spotykam na drogach, w górach, nad morzem czy ulicach polskich miast umundurowanych harcerzy. Jeszcze są na Facebooku, a czasami tweetują, ale nie są już tak widoczni, jak przed 25 laty. Wydana przez "Impuls" niezwykle pięknie nowa seria wydawnicza "Przywrócić Pamięć" pozwala sięgnąć do publikacji założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1939. Po 1947 r. były to książki zakazane, objęte pełną cenzurą także na cytowanie z nich fragmentów. Także nazwiska ich autorów były wymazywane przez cenzurę, gdyż zamiarem władz PRL było odcięcie Polaków od ich historii, korzeni, tradycji, od prawdy o wartości także polskiego skautingu-harcerstwa.To przywołajmy ciekawą diagnozę sprzed... 92 lat Alojzego Pawełka, który tak pisał o ówczesnej sytuacji topniejących szeregów tego ruchu. Gdy harcerstwo przestawało być grą wojskową i polityczną, a zostało tylko skromnym ruchem młodzieży, samemu sobie pozostawionym, odbiegły od niego całe masy tych, którzy w nim dla postronnych celów, względów, czy zamiłowań brali udział. Możemy tu ich nazwać półharcerzami. Częściowo odpadł też materiał doborowy, zrażony obniżeniem ideałów i zanikiem pierwotnej tężyzny harcerstwa. Tych należałoby ściągnąć z powrotem i to jest zadaniem poważnym chwili. (A. Pawełek, Hasła współczesnej pracy harcerskiej. Gawędy obozowe, "STER" WHW 1922, s. 11)A tak pisał w swoich listach do starszych harcerzy o ich ruchu polski legionista- A. Pawełek, który trafił do niewoli rosyjskiej i został zesłany do Charkowa, a po ucieczce zorganizował drużynę skautową w Riazaniu, a później dwie drużyny w Bobrujsku:"Drużyny harcerskie 1914 roku stopniały, zmalały do poziomu chłopców czternastoletnich; - co starsze szło pod broń z musu lub z ochoty. Rzuceni w wiry wojenne, utraciliśmy je z oczu, a wiadomości, które do nas dochodziły, nie były pomyślne. Straszne rozdarcie serc i sumień w początkach wojny odbiło się na harcerstwie szeregiem rozłamów, które zamąciły jego ideały i obniżyły loty. Ale duch harcerski żył i domagał się dla siebie czynu". (A. Pawełek, Harcerstwo na martwym tropie. Harcerstwo oniemiałe, Kraków: Sp.Wyd. "Płomienie" 1922, s.3) Kiedy dzisiaj zafascynowani angloamerykańskim modelem kreowania przywództwa, wyłaniania liderów tłumaczą obcą literaturę na język polski, adaptują jej treści także do rodzimego systemu szkolnego, warto przypomnieć, że środowiskiem przywództwa było m.in. harcerstwo. Oto w 1936 r. harcmistrz Adam Czyżewski tak pisał w swojej książeczce: "Na tropie wodza harcerskiego" (Warszawa: Wyd. "Godziemba" 1936, s. 7-8):Czy wiesz kogo szukasz? - Wodza! Zdradzi go niezawodnie instynkt przewodzenia, wybicia się na czoło gromady. Przekonasz się o tym w harcach zastępu w ciągu próby, jakiej poddasz chłopca pragnącego wstąpić do zastępu. Postawisz mu jako cel: wkupić się "czymś" do zastępu. Dzielność jego ogólną sprawdzi: pierwsza próba dzielności; uznaniem jest wtajemniczenie do kręgu zastępu. (...) Instynkt przewodzenia - to doskonały stop szeregu wartości wrodzonych i nabytych. Trzeba popracować nad harmonijnym ich rozwinięciem i wydobyciem najcenniejszych: dzielności, inicjatywy, poczucia odpowiedzialności, nastawienia do walki, oraz przedsiębiorczości - początek tu zrobiła już sama natura. Inne wartości jak: wrośnięcie w ideę i w ruch, wyrobienie życiowe, wiedzę i wyrobienie techniczne harcerskie trzeba stworzyć".Prof. dr hab. Piotr Jaroszyński przypominając ostatnio myśl Ks. kard. Augusta Hlonda na temat trudnej sytuacji harcerstwa katolickiego w kraju poddawanym laickiej ideologii, skonstatował: Harcerstwo polskie posiada wspaniałe tradycje, ale pamiętajmy, że nie tylko w PRL próbowano je przechwycić na rzecz groźnej ideologii, bo i w okresie międzywojennym krążyła nad nim anglosaska masoneria (skauting). Jedno i drugie łączył ateizm, więc uważajmy. Harcerstwo tak, ale nie za cenę utraty wiary. Zastanowiłem się nad tym, jaka jest dzisiaj kondycja polskiego harcerstwa. do jakich sięga się źródeł? Czy obecni instruktorzy-wychowawcy bardziej orientują się na wyzwania ponowoczesności, dążąc do zmiany Przyrzeczenia Harcerskiego a nawet jego Prawa, by dostosować je do nowych trendów, czy może pielęgnuje tradycje, sięga do korzeni, przechowuje ponadczasowe wartości?Kiedy sięgniemy do publikacji Naczelnego Kapelana ZHP ks. Antoniego Bogdańskiego pt. "Podstawy Harcerstwa" (Płock-Warszawa 1928, s. 35), to zrozumiemy, jakie były korzenie i jak ewoluował na świecie do 1939 r. rozwój katolickiego skautingu i harcerstwa, jakie były jego problemy. Jak pisał: "Z trudem wielkim, walcząc z niedostatkiem materialnym, brakiem ludzi do pracy, niejednokrotnie nieuzasadnioną nieufnością społeczeństwa, a przedewszystkiem z upadkiem poziomu moralnego wśród młodzieży i zanikiem wszelkiego entuzjazmu, jaki stwierdzamy w całem społeczeństwie po r.1920, idzie Z.H.P. naprzód, bez lęku, z wiarą głęboką w swe szlachetne idee, z pogodą, nigdy niezachmurzoną, z jednym hasłem na ustach: "Dla Ciebie Polsko i dla Twojego dobra" (...)".Czyż nie powtarza się historia, kiedy czytamy w publikacji Stanisława Sedlaczka pt. "Kilka myśli o zadaniach harcerstwa. W Polsce będzie lepiej!" (Warszawa 1919, s. 17):W Polsce nie jest dobrze... Poglądy obywateli polskich, tak ostro ścierające się ze sobą, gdy chodzi o cele i środki polityki, zadziwiająco są zgodne co do tego, że w Polsce źle się dzieje. (...) Niema w szerokich sferach miłości Ojczyzny, w jej miejsce krzewi się partyjniactwo, sobkostwo, egoizm. Wielu obywateli szuka tylko dobra osobistego, ochłapy, datku rzucając czasem na odczepnego w puszki kwestarzy na cele publiczne."A w III RP trwa na dobre kampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego.źródło recenzji: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2014/05/harcerskie-wychowanie-i-diagnozy.htmlPolecamy wszyskie książki z działu REPRINTY   Polecamy do przeczytania: Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również artykuł z naszej strony przedstawiający sylwetkę prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł "Familiada edukacji" prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł "Wiele pytań..." prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj  ";25.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprint wydania z 1925 roku, Format A6, Objętość 188 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-587-7.jpg
"Liryczna kraina";;"Barbara Bulerska";978-83-7850-611-9;;"    Barbara Bulerska do grona wylęknionych debiutantów z pewnością nie należy; jej pierwszy autorski tomik poetycki, Barwy istnienia (2010), przyjęto nadspodziewanie dobrze, co jest sukcesem tym większym, że debiutująca podówczas młodziutka poetka zaskoczyła odbiorców dojrzałą poezją, nie licującą z jej wiekiem. Laureatka I Konkursu Literackiego na Utwór Inspirowany Fotografią Bielawy (I miejsce), poetka drukowana w literackich periodykach (m.in. „Bibliotheca Bielaviana”) i na forach młodych poetów (m.in. „Ogród ciszy” i „Ogrodowe impresje”), na co dzień współpracująca z młodzieżą biblioterapeutka – Barbara Bulerska, z pomocą Oficyny Wydawniczej „Impuls”, ogłasza swój drugi tomik poetycki, Liryczna kraina. Zbiór ten to magiczny kolaż najbardziej osobistych przeżyć i wspomnień, mozaika, gdzie rolę kolorowych szkiełek grają emocje poetki. Poniżej jeden z wierszy opublikowanych w tomiku:     ";;"Poranek 	  7Już niedługo 	  8Ślad 	  9To nie tragedia 	 10Zranione uczucia 	 11Andrzejki 	 12Szczęście 	 13Koniec i Początek 	 14Wiosenne haiku 	 15W jesiennej zadumie 	 16Nauczanie 	 17Wielka potęga 	 18Rozstanie 	 19Wirtualnie 	 20Do gór 	 21Zachód słońca 	 22Żywa woda 	 23Róża 	 24Odpoczynek 	 25Nie tędy droga 	 26Poezja 	 27Pianissimo 	 28Sternik 	 29Zaczaruj życie kolorem 	 30Przebiśnieg 	 31Wrócę 	 32Kolęda dobrych ludzi woli 	 33Gwiazdka 	 34Nowy Rok 	 35Liczby 	 36Z podniesioną głową 	 37Na przekór 	 38Przyszła nagle 	 39Tkaczka 	 40Zostało wspomnienie 	 41Kacper 	 42Wspinaczka 	 43Taniec myśli 	 44Naprzeciw  	 45Wszystko przemija 	 46Pokusa 	 47Talent 	 48Zapiski z pamiętnika 	 49Dla nas 	 50Z kamiennej fontanny 	 51Tajemnicza łąka 	 52Wodny dmuchawiec 	 53Dzień 	 54Na drugiej stronie 	 55Niełatwe życie 	 56Zanim coś powiesz 	 57Jeszcze 	 58Przepis na wiersz 	 59Chcieć to móc 	 60Łza 	 61Kiedyś 	 62Przesyłka 	 63Życie jak bombonierka 	 64Liryczny świat 	 65Zapomnij 	 66Podróż 	 67Chwile 	 68Nadzieja 	 69 Fotografie 	 70     ";-;10.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 70 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-611-9.jpg
"ŻYCIE POGODNE";;"Tadeusz Sopoćko";978-83-7850-687-4;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1922 r.: ŻYCIE POGODNE Pierwszy reprint poświęcony tematyce puszczaństwa.Niedźwiedź Wab i foczka Luś  mówią...Często widywaliśmy różnych chłopców jak skuleni na ściętym pniu drzewa coś skrzętnie zapisywali w swych notesach. Musiały to być bardzo tajne notatki, gdyż uparcie wzbraniali się pokazać je komukolwiek z nas.Zauważyliście pewnie nieraz w czasie waszych wycieczek, w chwilach odpoczynku przy ognisku, gdyście zmęczeni wylegiwali się pod namiotami lub wpatrywali się leniwie w migotliwe płomyki ognia: — niektórzy z was siedzieli milczący ze swym nieodłącznym notesikiem w ręku i coś tam pisali, wymazywali, coś szybko czasem kreślili, jakby w chwili wielkiego natchnienia — ale kajecik zamykał się natychmiast gdy ktokolwiek z was próbował zajrzeć do jego wnętrza.Dokuczaliście im napewno, że są zakochani i kreślą wiersze dla damy swego serca — ale tylko pogardliwe milczenie było zwykłą odpowiedzią na podobne zaczepki.Znając waszą nienasyconą ciekawość stary niedźwiedź Wab i młoda foczka Luś (ładne towarzystwo) — wyszperali parę takich notesików i postanowili podać do ogólnej wiadomości niektóre urywki. Przyszło im to łatwo, ponieważ obaj mają długie nosy, co im znacznie pomaga do tropienia, a znalazł się taki naiwny człowiek, który zdecydował się to wydrukować.Jak w każdym notatniku harcerzy znaleźliśmy tam przepisy szybkiego gotowania jarzyn, przedewszystkiem ziemniaków — sposoby najlepsze ratowania i przywracania do życia tonących i wiele innych cennych rzeczy, które napewno każdy z was już ma w swoim notesie.Tu podajemy tylko to, czego pewnie nie macie, a co może być dla was ciekawe.Czytajcie więc!   ";;" ";-;18.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1922 roku. Format A5, Objętość 52 stron, Oprawa twarda";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-687-4.jpg
"Opór w kulturze";"Tradycja – Edukacja – Nowoczesność";"Ewa Bilińska-Suchanek";978-83-7850-186-2;;"      „Pojmowanie oporu jako swoistej dynamicznej perspektywy przełamującej ograniczenia jest działaniem zorientowanym na określony cel, w którym wartościowanie świata idzie w parze z realizacją własnych celów życiowych” – tak we  Wstępie nakreśliła źródło powstania książki jej redaktor, Ewa Bilińska-Suchanek. Jakkolwiek teoria oporu posiada już pokaźny dorobek naukowy, wciąż sama boryka się z oporem społecznym wobec niej samej. O sile i słabości kategorii oporu pisze obszernie Lech Witkowski, natomiast opór jako składowa poetyki wolności jest tematem artykułu Bilińskiej-Suchanek. Ujęcie socjologiczne zaprezentował Sławomir Pasikowski, określając etyczny i aksjologiczny charakter przeciwstawiania, a Paweł Murzicz, na podstawie biopolityki Foucaulta, buduje pojęcie „biopedagogiki”. Anonimowość, będąca skutkiem konsumeryzmu, niszczy jakąkolwiek chęć oporu, jak udowadnia Grzegorz Piekarski, za to deformacja i/lub estetyzacja ciała to, w opinii Marty Glinieckiej, widoczny znak oporu społecznego. Opór, w powiązaniu z samotnością, staje się nieodłącznym elementem gry pomiędzy władzą i represją (Anetta Jaworska), natomiast w kontekście szkoły jedynie zintegrowana wspólnota (brak oporu) dyrektora i nauczycieli gwarantuje sprawność funkcjonowania szkoły (Jolanta Maciąg). Marta Anna Sałapata pyta, czy instytucje edukacyjne przygotowują do zmierzenia się z sytuacją progową, a Małgorzata Mogielnicka pisze o podwójnym wykluczeniu społecznym osób starszych (skutek stereotypów i samomarginalizacji). Anna Rożnowska analizuje jakość egzystencji ludzi żyjących w dobrych warunkach oraz tych, których życie upływa w chronicznym stresie. Teoretyczną rekonstrukcję oporu wobec wpływów społecznych przedstawia Sławomir Pasikowski, a kształtowanie się tożsamości lokalnej omawia Telimena Ryta. Justyna Ratkowska-Pasikowska podejmuje temat tabu, jakim wciąż jeszcze jest zagadnienie dziecięcej seksualności, a Piotr Modzelewski wskazuje te przekonania na temat ludzkiej kondycji, które mogą wpływać na nauczanie młodego pokolenia. Opór ucznia wobec szkoły, na przykładzie gimnazjum, przedstawia Anna Babicka-Wirkus, podczas gdy Walenty Pasieki wskazuje rodzinę jako miejsce narodzin oporu konformistycznego młodzieży. Swoistą ciekawostką jest ostatni z artykułów w zbiorze, autorstwa Przemysława Frąckowiaka – Prawa człowieka nie dla wszystkich. Opór społeczny wobec najstarszego zawodu świata – prostytucji.  ";;"Przedmowa redaktorki tomu  	        9Część I(Re)definicja i (de)konstrukcja tradycji – refleksja nad powrotem do przyszłościLech WitkowskiOpór w kulturze i humanistyce. Aspekty pedagogiczne  	     21Ewa Bilińska-SuchanekOpór wobec barier i ograniczeń, których istnienie „rzeźbi duszę człowieka” Aspekt filozoficzno-literacki oporu na podstawie Twierdzy Antoine’a Saint-Exupéry’ego  	      33Sławomir PasikowskiZagadnienie oporu w świetle wybranych kontekstów teorii socjologicznej W kierunku perspektywy pedagogicznej  	     49Paweł MurziczCzym byłaby biopedagogika w kontekście myśli Michela Foucaulta?  	     71 Część IIKontaminacje i przenikanie oporu w edukacji jako czynnik konstytuujący tożsamość kulturyGrzegorz PiekarskiOpór przed zaangażowaniem. O (nie)szkodliwości akcyjności działania w przestrzeni wolontariatu  	     89Marta GlinieckaEstetyzacja i deformacja ciała – skutek oporu czy braku oporu wobec wyzwań kultury masowej?  	  101Anetta JaworskaSamotność a opór wobec zmiany wśród mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności  	    117Jolanta MaciągNauczycielskie uwikłanie w opór wobec władzy i zarządzania? Konstatacje wokół dystansu i integracji w procesie zarządzania zespołem nauczycielskim	    129Marta Anna Sałapata„Nie chcę i nie muszę”, czyli refleksja nad etycznym wydźwiękiemnauczycielskiej ucieczki przed dziecięcym pytaniem  	    147Małgorzata MogielnickaDekonstrukcja rozumienia społecznego z pozycji człowieka starszego  	    161Anna RożnowskaSkupienia podmiotowych obszarów jakości życia ludzi egzystujących w różnych warunkach  	    173Część IIISprzeciw wobec zastanego a edukacja (kultura) w służbie ideologii i politykiSławomir PasikowskiPrzeciwstawianie się wpływowi społecznemuPróba rekonstrukcji teoretycznej i zagadnienie pomiaru zjawiska  	    191Telimena RytaKaszubskość – opór jako strategia obrony tożsamości lokalnej  	  209Justyna Ratkowska-PasikowskaNurty społecznego konstruktywizmu a seksualność dziecka: różnorodność i narracja kategorii oporu  	   217Piotr ModzelewskiOpór wobec pozytywności? Przekonania pedagogów o naturze ludzkiej  	   229Anna Babicka-WirkusSzkoła jako miejsce zniewolenia i/lub wyzwolenia ucznia, czyli o potencjale rytuałów oporu gimnazjalistów  	    251Walentyna PasiekaRodzina miejscem kształtowania się oporu konformistycznegomłodzieży  	  265Przemysław FrąckowiakPrawa człowieka nie dla wszystkich. Opór społeczny wobec najstarszego zawodu świata – prostytucji	  275 Noty o autorach  	  283";"Teoria oporu, czy raczej wielowątkowo podejmowany i wielokierunkowo zorientowany „paradygmat oporu”, funkcjonuje już w badaniach pedagogicznych w rozmaitych obszarach refleksji pedagogicznej: pedagogiki ogólnej, teorii wychowania, pedagogiki społecznej, pedeutologii […]. Analiza oporu w kontekstach kulturowych poprzez triadę terminów uściślających tytuł: tradycja, edukacja i nowoczesność, jest tu wartościowym ustawieniem dalszych dociekań po serii wcześniejszych prób. […] Jesteśmy świadkami narastającego oporu WOBEC kultury, co pogrąża całe kohorty młodzieży w niezdolności do opierania się groźbie wydziedziczenia z kultury i niezdolności do upominania się o siebie w inny sposób niż – jak to miało miejsce już wielokrotnie – zakładanie na siebie masek małpoludów i zachowania niegodne przestrzeni akademickiej. […] książka […] będzie miała szerokie i zróżnicowane grono odbiorców, od studentów i pracowników uczelni i wydziałów pedagogicznych, po kręgi nauczycielskie, a także przedstawicieli takich dyscyplin, jak kulturoznawstwo, nauki polityczne, etnologia. Teoria oporu będzie musiała być coraz częściej przetwarzana, wykorzystywana, a na pewno znana w szerokich kręgach badaczy i dydaktyków. Dla różnych kursów akademickich akcenty wykorzystujące ten obszar będą przydatne, a nawet atrakcyjne.Z recenzji wydawniczej dr hab. Moniki Jaworskiej-Witkowskiej prof. nadzw. KPSW   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 286 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-186-2.jpg
"Koncepcja edukacji fizycznej. Zdrowie-Sport-Rekreacja. Gimnazjum.  (pakiet)";"Program nauczania i propozycje zajęć fakultatywnych. Poradnik metodyczny.";"Urszula Kierczak";978-83-7850-000-KG;;" Polecamy nowość! PAKIET publikacji Urszuli Kierczak "Koncepcja edukacji fizycznej - GIMNAZJUM" wersja papierowa i ebook jako komplet w jednej i atrakcyjnej cenie!(* przy zamówieniu w polu Uwagi należy podać wersje ebooka: pdf, epub lub mobi)ebook do wybory wersja pdf, epub lub mobi* przy zamawianiu KOMPLETU możliwe formy płatności to przedpłata na konto lub przelew terminowy (drugą wybierają tylko instytucje).    Poradnik  zawiera program nauczania wychowania fizycznego, napisany w oparciu o  nowa podstawę programową (01.09.2009 r.) wraz z propozycjami zajęć  fakultatywnych. W poradniku znajdują się także gotowe propozycje  podstawowej dokumentacji pracy nauczyciela - rozkład materiału oraz  standardy wymagań wraz z zasadami oceniania.  Podstawa programowa określa siedem głównych działów kształcenia:  diagnoza sprawności i aktywności fizycznej oraz rozwoju fizycznego,  trening zdrowotny, sporty całego życia i wypoczynek, bezpieczna  aktywność fizyczna i higiena osobista, sport, taniec, edukacja  zdrowotna. Tak posegregowane treści nauczania pozwalają nauczycielowi na  precyzyjne zaplanowanie swojej pracy i jednocześnie są czytelną  prognozą podejmowanych działań w zakresie edukacji fizycznej.   Proponowany materiał należy traktować jako wskazówki i propozycje  ułatwiające tworzenie własnych dokumentów pracy, a nie gotowe przepisy  działania.   Przykładowy wzór ankiety już teraz możesz wydrukować tutaj:  Co warto wiedzieć o reformie programowej?    pobierz wersję PDF  Polecamy koncepcja edukacji fizycznej do wszystkich etapów edukacjiw wersji papierowej oraz elektroniczne ebook (ePub, MOBI czy PDF):1. Edukacja wczesnoszkolna2. Gimnazjum 3. SZKOŁY  PONADGIMNAZJALNE4. SZKOŁA PODSTAWOWA KLASY IV - VI5. Metoda projektów w pracy nauczyciela WF                                                                                                                                                                           						 					                                                                                     						 					                                                                                     						 					                                                  						 					  ";;" WPROWADZENIE PROGRAM WYCHOWANIA FIZYCZNEGO - GIMNAZJUM DIAGNOZA I PROGNOZA WstępDiagnoza stanu zdrowia i rozwoju fizycznegoDiagnoza sprawności fizycznejDiagnoza posiadanych umiejętności i wiadomościDiagnoza rozwoju emocjonalno-społecznego SZCZEGÓŁOWE ROCZNE PLANYPRACYUwagi organizacyjneSzczegółowy roczny plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w klasie I gimnazjumSzczegółowy roczny plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w klasie II gimnazjumSzczegółowy roczny plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w klasie III gimnazjum PROPOZYCJE ZAJĘĆ W RAMACH FAKULTETÓWFakultety sportowePlan realizacji zajęć fakultetu sportowego – narciarstwo biegowePlan realizacji zajęć fakultetu sportowego – piłka siatkowaFakultet turystycznyFakultet rekreacyjny OCENIANIEWstępZasady oceniania. Przedmiotowe zasady oceniania z wychowania fizycznego w gimnazjumSamoocena EWALUACJAEwaluacja jednostek lekcyjnychEwaluacja programu nauczania WYKAZ PODSTAWOWYCH DOKUMENTÓW PRAWNYCHOBOWIĄZKOWE DOKUMENTY WEWNĄTRZSZKOLNE BIBLIOGRAFIA  ";" Recenzja   programu   wychowania   fizycznego   wraz   z   propozycjami   zajęć fakultatywnych lll-go etapu edukacyjnego kl. l-lll (Gimnazjum)Koncepcja edukacji fizycznej. Zdrowie-Sport-Rekreacjapt. „Rusz się człowieku"opracowanego przez Panią mgr Urszulą Kierczak Zaprezentowany program mgr Urszuli Kierczak zawiera:    Założenia wstępne;    Cel główny realizacji wychowania fizycznego;    Ogólne cele kształcenia;    Cele edukacyjne i materiał nauczania z zakresu:               obligatoryjnych zajęć lekcyjnych w systemie klasowym        edukacji zdrowotnej oraz        zajęć fakultatywnych            Podstawowe osiągnięcia uczniów w zakresie edukacji fizycznej po zakończeniu lll-go etapu edukacyjnego. Część główna realizacji zajęć wychowania fizycznego w programie pt. „ Rusz się człowieku" ma na celu wdrożenie ucznia do dbałości o sprawność fizyczną, rozwój fizyczny, troski o zdrowie swoje i innych oraz przygotowanie do aktywnego uczestnictwa w kulturze fizycznej przez całe życie. Cele edukacyjne i materiał nauczania obligatoryjnych zajęć lekcyjnych autorka opracowała z podziałem na moduły (obszary edukacyjne) i przedstawiła je na tle wymagań ogólnych. Moduł pierwszy dotyczy „Diagnozy sprawności i aktywności fizycznej oraz rozwoju fizycznego", który to autorka zatytułowała „JAKI JESTEM? CO POTRAFIĘ?". Moduł drugi „Trening zdrowotny" zatytułowała „KSZTAŁTUJ SIEBIE I SWOJE CIAŁO". Moduł trzeci „Sporty całego życia i wypoczynek" to „BAWMY SIĘ RUCHEM". Moduł czwarty „Bezpieczna aktywność fizyczna i higiena osobista" zatytułowany został słusznie „RUCH TO ZDROWIE". Moduł piąty dotyczący „Sportu" to „UCZCIWA RYWALIZACJA". Moduł szósty „Taniec", który wg autorki nosi tytuł „MUZYKA ŁAGODZI OBYCZAJE", gdyż został poszerzony o elementy muzyki. Moduł siódmy „Edukacja zdrowotna", której przypisała hasło „SZLACHETNE ZDROWIE NIKT SIĘ NIE DOWIE JAKO SMAKUJESZ AŻ SIĘ ZEPSUJESZ". Zaproponowane przez autorkę nazewnictwo poszczególnych obszarów edukacyjnych w pełni odzwierciedla materiał nauczania w relacji do podstawy programowej kształcenia ogólnego. Każdy obszar edukacyjny (moduł) zawiera treści kształcenia z podziałem na:- Cele kształcenia - wymagania ogólne; - Treści nauczania -wymagania szczegółowe; - Efekty   kształcenia - przewidywane   osiągnięcia   uczniów w zakresie :•        umiejętności•        postaw i•        wiadomości - Uwagi o realizacjico stwarza, iż program (w układzie poziomym) jest przejrzysty i treści jednego działu ściśle wynikająz treści poprzedniego.Tak zaproponowane treści ułatwiają zastosowanie ich w praktyce każdemu nauczycielowi, a zwłaszcza początkującemu.Wg mnie treści kształcenia i wychowania w zaproponowanym (opracowanym) programie obejmują całokształt podstaw programowych z zakresu wymagań ogólnych i szczegółowy, a w wielu przypadkach są znacznie rozszerzone np. tańce, gdzie autorka poszerzyła umiejętności i wiedzę o elementy ćwiczeń muzyczno-ruchowych takich jak: gry i zabawy rytmiczne, improwizację ruchowa oraz elementy gimnastyki artystycznej - ćwiczenia z przyborami.Ważnym zadaniem szkoły jest także edukacja zdrowotna, która w recenzowanym programie oparta jest o głęboką wiedzę problemu o czym świadczą zamieszczone treści kształcenia ogólnego i szczegółowego z podstaw programowych uzupełniając o własne przemyślenia.W moim odczuciu brak danych z zakresu wiedzy, umiejętności i podstaw zaproponowanych przez autorkę podstaw programowych Panią prof. dr hab. Wojnarowską ustalonych w czasie roboczego spotkania „Przygotowanie nauczycieli wychowania fizycznego do realizacji edukacji zdrowotnej" 'Warszawa 15 i 16.10.2008 r.(Załączam z możliwością do wykorzystania).Brak zamieszczenia powyższych danych, nie pomniejsza wartości treści kształcenia i wychowania z zakresu edukacji zdrowotnej. Są one przemyślane i dostosowane do potrzeb kształcenia postaw prozdrowotnych oraz umiejętności dbania o zdrowie własne i innych na tym etapie edukacyjnym. Drugi dział programu jest poświęcony obowiązkowym zajęciom fakultatywnym, które to powinny służyć poszerzeniu i pogłębieniu umiejętności oraz wiedzy z zakresu aktywności fizycznej, higieny i zdrowia.W uwagach wstępnych autorka programu pisze „Treści poszczególnych fakultetów należy urozmaicać i poszerzać tak, by uczniowie nie byli jedynie kształceni w wąskiej specjalności". Zajęcia te mają być kreatywne, nastawione na zabawę, przygodę z rekreacją i sportem, z jednoczesnym stworzeniem warunków do rozbudzania zainteresowań, pasji, zapewnić wewnętrzną motywację, eksponować wewnętrzna inwencję ucznia, upodobania i zainteresowania i spełniać oczekiwania uczniów. Profesor Tischner ujmuje to w następujący sposób „Człowiek jest osobą, to znaczy między innymi naturą zindywidualizowaną. Nie ma i nie może być dwóch identycznych jednostek ludzkich, każda jest osobą, żadna nie jest sobą i jednocześnie kimś innym i żadna, będąc w najbardziej pierwotnym znaczeniu sobą, nie może się stać kimś innym."Tym postulatem Pani Urszula Kierczak stawiła czoło i zaproponowała sporty całego życia takie jak:♦       tenis stołowy♦       kometka♦    ringo♦       tenis ziemny♦       koszykówka na jeden kosz♦       futsal♦       łyżworolki♦       kolarstwo♦       podchody, patrolowanie, tropienie♦       zajęcia zimowe - gry i zabawy na śniegu, saneczkarstwo, narciarstwo,łyżwiarstwo.W zaprezentowanym fakultecie rekreacyjnym brak form taneczno-gimnastycznych takich jak:aerobic, fitness, streching i inne, które to wg mnie zostały błędnie przypisane fakultetowi tanecznemu, który to zgodnie z podstawami programowymi winien umożliwić młodzieży udział w tanecznych formach aktywności fizycznej z  elementami wiedzy o muzyce i obejmować jedną lub kilka form tańca. Opracowana oferta zajęć fakultatywnych jest bardzo bogata i każdy nauczyciel, który będzie chciał realizować proces dydaktyczny wg recenzowanego programu znajdzie w nim treści, które może realizować w swojej szkole dostosowując je do umiejętności, możliwości i zainteresowań wychowanków. W części końcowej programu autorka wskazuje co uczeń powinien wiedzieć, umieć i potrafić w zakresie edukacji fizycznej po III-cim etapie kształcenia.Pamiętać należy, iż siłą napędową rozwoju człowieka jest niezawisła motywacja wewnętrzna wyrastająca z poczucia odpowiedzialności za siebie. Autorka programu w sposób wręcz drobiazgowy prezentuje treści nauczania z poszczególnych fakultetów. W fakultecie sportowym przedstawia propozycje treści z zakresu:♦       piłki siatkowej♦       koszykówki (zmienić w nazewnictwie zaprezentowanym w treściach z piłki koszykowej jest Polski Związek Koszykówki)♦       piłki ręcznej♦       piłki nożnej♦       pływania♦       lekkoatletyki♦       narciarstwa (ze względu na region). Opracowane treści kształcenia i nauczania są ustrukturyzowane i zhierarchizowane, zgodnie ze specyfiką dojrzewania dziecka, zwięzłe w ujęciu treści oraz przejrzyste w układzie co stwarza łatwość zastosowania w określonych warunkach pracy szkoły. Fakultet rekreacyjny, którego zadaniem zgodnie z podstawą programową jest umożliwienie podejmowania aktywności fizycznej służącej zdrowiu, wypoczynkowi lub zabawie oraz udziału uczniów w systemie rozgrywek wewnątrzszkolnej rywalizacji sportowej.Realizacja tego fakultetu winna być nastawiona na przygotowanie uczniów do systematycznej aktywności fizycznej w czasie wolnym jak pisze M. Demel „Nie ważne co uczeń robi w szkole, lecz co będzie robić po jej ukończeniu".Ponadto prezentuje procedury osiągania szczegółowych celów edukacyjnych, założenia dydaktyczne i wychowawcze w relacji do podstawy programowej kształcenia ogólnego.Wskazuje również na wartość pedagogiczną oceniania ucznia, które jest trudnym ale koniecznym elementem całego procesu dydaktycznego.Wg autorki „zadaniem oceny jest umożliwienie samorealizacji, oceny postępów, poznanie własnej sprawności, a także mobilizacja do podjęcia wysiłku na drodze samodoskonalenia".Tak pojęte ocenianie z wychowania fizycznego wskazuje, iż autorka w opracowaniu programu miała na uwadze współczesne znamiona edukacji fizycznej, a przede wszystkim autoedukację, indywidualizację, intelektualizację, humanizację i prospekcję.Reasumując ocenę programu lll-go etapu edukacyjnego opracowanego przez Panią Urszulę Kierczak stwierdzam, iż jest to program skuteczny, kreatywny, przemyślany dający się do realizacji w różnych warunkach szkoły oraz dostosowany do nowoczesnych trendów edukacyjnych i w pełni zasługuje do opublikowania i wdrożenia do realizacji lll-go etapu (Gimnazjum).Po zaprezentowanej formie opracowania należy stwierdzić, iż autorka zna doskonale warsztat pracy nauczyciela - „warsztat z najwyższej półki" oraz posiada bogatą wiedze ogólną z zakresu kultury fizycznej pod względem teoretycznym i metodycznym.  profesor Wyższej Szkoły „Edukacja w Sporcie” dr Czesława Tukiendorf ";8.00;"PAKIET: wersja papierowa i ebook jako komplet w jednej i atrakcyjnej cenie! Wersja papier: wyd. II, Kraków 2011, objętość 210 stron, oprawa miękka. Ebook pdf, epub i mobi.";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-000-KG.jpg
"STRES w pracy zawodowej nauczyciela";;"Stanisław Korczyński";978-83-7850-688-1;;"Czym jest stres? Stałym elementem życia codziennego, od wczesnej młodości – a nawet dziecięctwa – do późnej starości. Ta „światowa epidemia współczesnych czasów”, jak określiło zjawisko ONZ, przypadła w szczególnym udziale nauczycielom jako grupie zawodowej żyjącej w ciągłym stanie podwyższonej gotowości. Stres w pracy nauczyciela płynie z rozmaitych źródeł: psychicznych, umysłowych, emocjonalnych, a nawet fizycznych – sami pedagodzy obserwują jego działanie i zgubne skutki, z którymi zmagają się na co dzień, bez wsparcia ze strony społeczeństwa (co więcej: opinia społeczna, a raczej rządzące nią stereotypy, to kolejny czynnik stresogenny). I chociaż stres zawodowy pedagogów stał się przedmiotem dociekań naukowych już w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, to polska bibliografia przedmiotu pozostaje wyjątkowo szczupła. Lukę tę znakomicie uzupełnia publikacja Stanisława Korczyńskiego, oparta na przesłankach metodologicznych, wykorzystująca współczesne teorie stresu i badania własne.Zasadniczym celem niniejszego opracowania jest ukazanie pracy pedagogicznej z punktu widzenia społecznego jej odbioru przez nauczycieli, z uwzględnieniem płci i stażu pracy zawodowej. Starano się poznać sytuacje najbardziej obciążające w zawodzie nauczyciela, które są źródłem stresu, oraz dostrzegane przez nauczycieli skutki dla ich zdrowia i psychicznego funkcjonowania, a także sposoby ich radzenia sobie ze stresem. Przedmiotem badań uczyniono nie tylko źródła nauczycielskiego stresu, ale także konsekwencje długotrwałego stresu i sposoby radzenia sobie z nim.Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                          ";;"Wstęp 	  7Rozdział 1. Teoretyczne wprowadzenie do problematyki stresu 	 111.1. Wybrane koncepcje stresu 	 111.1.1. Koncepcje biologiczne 	 111.1.2. Koncepcje medyczne 	 141.1.3. Koncepcje psychologiczne 	 181.2. Definicje stresu 	 271.3. Źródła stresu 	 291.4. Czy Polacy są zestresowani? 	 321.5. Stres w środowisku pracy 	 331.6. Następstwa stresu 	 421.7. Odporność na stres 	 451.8. Radzenie sobie ze stresem 	 511.9. Syndrom wypalenia zawodowego 	 59 Rozdział 2. Stres i wypalenie zawodowe nauczycieli w literaturze przedmiotu 	 692.1. Stres nauczycielski 	 692.2. Stresory w pracy pedagogicznej 	 712.3. Wypalenie się zawodowe nauczycieli 	 76 Rozdział 3. Podstawy metodologiczne własnych badań 	 853.1. Przedmiot i cel badań 	 853.2. Problemy badawcze 	 863.3. Zmienne zależne i niezależne oraz ich wskaźniki 	 863.4. Metoda badań 	 883.5. Organizacja badań 	 90Rozdział 4. Opis wyników badań – źródła nauczycielskiego stresu i wypalenie się zawodowe 	  914.1. Poziom nauczycielskiego stresu 	  914.2. Czynniki stresogenne w ocenie nauczycieli 	  944.2.1. Poczucie braku wewnętrznych nagród 	  974.2.2. Uciążliwości fizyczne źródłem nauczycielskiego stresu 	 1004.2.3. Poczucie psychicznego obciążenia pracą zawodową 	 1024.2.4. Uciążliwości związane z pełnieniem funkcji dydaktycznej i wychowawczej jako stresor zawodowy 	 1044.2.5. Zachowania uczniów generujące stres 	 1084.2.6. Sytuacje konfliktowe jako źródło stresu zawodowego nauczycieli 	 1114.2.7. Stres zagrożenia 	 1144.2.8. Presja czasu jako stresor w pracy pedagogicznej 	 1174.2.9. Presja odpowiedzialności 	 1184.2.10. Brak wsparcia społecznego 	 1204.3. Wypalenie się zawodowe w percepcji pedagogów 	 122 Rozdział 5. Konsekwencje stresu i sposoby radzenia sobie ze stresemPraktyczne wnioski 	 1355.1. Następstwa stresu dostrzegane przez badanych nauczycieli 	 1355.2. Sposoby przezwyciężania stresu 	 1365.3. Podsumowanie wyników badań 	 1395.4. Praktyczne wnioski. Zapobieganie skutkom stresu w pracy edukacyjnej nauczycieli 	 143 Zakończenie 	 149Spis rysunków, tabel i wykresów 	 151Bibliografia 	 155Aneks 	 163";"Praca nauczyciela jako zawód w szkole do łatwych nie należy. Nauczyciel narażony jest na stres na każdym poziomie przekazywania swojej wiedzy uczniom. Stanisław Korczyński podjął to pedagogiczne wyzwanie i na łamach swej książki przedstawił z bliska zawód nauczyciela oraz związany z nim stres. Pierwszy rozdział książki dotyczył definicji stresu, źródła, czy Polacy są zestresowani, stres w środowisku pracy, następstwa stresu., odporność na stres, radzenie sobie ze stresem , syndrom wypalenia się zawodowego. Uwaga w rozdziale drugim została skupiona na zawodzie nauczyciela – literatura przedmiotu. Trzeci rozdział ma na celu zapoznać nas z postawami metodologicznych autora. Czwarty rozdział zawiera opis wyników badań opracowanych przez autora. Piąty rozdział umieszczone jest omówienie koncepcji stresu i radzenie sobie z nim podczas pracy zawodowej. Na podstawie własnego rysunku autora w ujęciu T. Tomaszewskiego stres został ujęty w sposób zrozumiały w sytuacjach trudnych: przeciążenie, zagrożenie, zakłócenie, deprywacja- źródło stresu. Dokonana analiza stresu, a zarazem informacje oparte zostały również na wiedzy psychologicznej, stanowiącą zakres pracy zawodowej nauczyciela w stresie jako element, który nie zawsze wpływa na pozytywny aspekt podczas pracy. Z punktu widzenia możemy zauważyć plus i minus pracy zawodowej nauczyciela. Autor wspomniał również o tym na łamach tej książki o tych czynnikach. Plusem pracy zawodowej nauczyciela jest to, że posiada motywację, w momencie kiedy widzi rezultaty swojej pracy w zespole wśród grupy koleżeńskiej i uczniów – rezultaty nauczania. Minusem pracy zawodowej nauczyciela jest to, że istnieje możliwość przeciążenia nowymi wymaganiami tzw. zmiany w reformach szkolnych, brak współpracy i wsparcia od innych grup nauczycieli, niespełnienie się zawodowe. Szczególną uwagę zwróciłam na rozdział III – badania własne autora- metodologia badań dotycząca stresu i jak on wpływa na funkcjonowanie pracy zawodowej nauczyciela. Wnioski można uzyskać po dokładnej analizie przedstawionych w rozdziale. Badania te potwierdzają wiarygodność tego faktu, że stres obecny nie tylko w życiu zawodowym, lecz w każdym zawodzie stawia przed nami pytanie: Czy unikniemy stresu? Odpowiedź znajdziemy w rozdziale ostatnim –piątym. Język przekazu książki jest przejrzysty, zrozumiały. Autor nie tylko przekazał w sposób merytoryczny swoją wiedzę, ale przybliżył nam z bliska jak wygląda praca zawodowa nauczyciela wykonywana w stresie. Wydawnictwo Impuls zaprosiło nas czytelników, przyszłych nauczycieli, doświadczonych nauczycieli do przełamania tego stresu dzięki autorowi, który zachęca nas aby samemu spróbować przeciwstawić się stresowi w pracy zawodowej nauczyciela. Drogi czytelniku jeśli w swoim życiu zawodowym miałeś styczność ze stresem to dzięki tej książce nie zawiedziesz się czytając ją. Zachęcam do jej przeczytania. źródło: Annahttp://bonito.pl/k-90369661-stres-w-pracy-zawodowej-nauczyciela?abpid=11&abpcid=155  Stres – to słowo niestety jest dobrze znane każdemu z nas! Wszyscy bowiem się stresujemy i to z najróżniejszych, czasem nawet absurdalnych powodów... Najpierw stresujemy się w szkole – głównie ocenami, następnie w pracy, a później już wszędzie – nawet podczas wakacji!Możecie uznać, że przesadzam... Ale po lekturze tej książki wiem, że Polacy są narodem bardzo zestresowanym. Ma na to wpływ przede wszystkim pośpiech, w jakim musimy żyć – ciągłe zmiany, brak czasu, wiele obowiązków, nowe wyzwania.... Nasze życie jest pełne niespodzianek, ryzyka i właśnie stresu! Autor dokładnie wyszczególnia, jakie wydarzenia w życiu sprawiają, że jesteśmy zestresowani oraz pokazuje, jak należy ze stresem walczyć.Dodatkowo książka opowiada o tym, że stres może powodować znaczące zmiany w psychice człowieka, a nawet prowadzić do chorób psychicznych. Wpływa on również na funkcjonowanie naszych organizmów i może sprawiać, że nagle zaczniemy chorować! Każdy z nas na pewno pamięta jak przed egzaminem bolał go brzuch czy głowa, a ręce się trzęsły i pociły! Wypadanie włosów, osłabione paznokcie czy blada skóra również mogą być spowodowane długotrwałym stresem. Warto również zauważyć, że stresujące są także te pozytywne wydarzenia z życia człowieka, takie jak wyjazd na wakacje, nowa praca czy małżeństwo! Autor prezentuje nam pewnego rodzaju skalę – wiele wydarzeń, które mogą mieć miejsce w życiu człowieka (śmierć kogoś bliskiego, rozwód, wakacje, małżeństwo itp.) zostały tutaj opisane i przyporządkowane do liczby, która ma wskazywać na natężenie stresu. Osoba (starsza), która zbierze ponad 300 punktów może być narażona na chorobę psychiczną! Wśród młodszych osób duże natężenie stresu jest normalne... Ich życie jest bowiem pełne zmian (szkoły, pracy, miejsca zamieszkania), a każdej zmianie towarzyszy stres. Jego duże i długotrwałe natężenie również prowadzą do powstawania wielu niekorzystnych zmian w organizmie, które zostały tutaj dokładnie opisane.Książka Stanisława Korczyńskiego opowiada jednak przede wszystkim o stresie w pracy zawodowej nauczyciela! Autor pokazuje nam tutaj świat pedagogów i uświadamia, jak wiele stresu spotyka ich na drodze zawodowej. Warto tutaj zauważyć, że autor przeprowadził bardzo wnikliwe badania na ów temat! Informacje o stresie nauczycieli nie są zatem „wyssane z palca", tylko poparte dokładnymi liczbami. Cieszę się, że książka jest przepełniona danymi i wykresami – dzięki temu znacznie łatwiej zinterpretować wyniki badań i odnieść je do własnego życia zawodowego. Bardzo wyraźnie widać, że autor włożył w badania wiele czasu, energii i przede wszystkim serca!Autora trzeba tutaj pochwalić za wiele rzeczy – przede wszystkim za spostrzegawczość, wnikliwość i brak patetyzmu. Stanisław Korczyński uczy nas najpierw czym jest stres, cierpliwie tłumaczy jakie są jego źródła, następstwa i rodzaje, a później nawet sugeruje, jak powinniśmy sobie z owym stresem radzić. Wszystkie te informacje są zaczerpnięte z badań innych pedagogów i psychologów.Autor porusza również trudny temat wypalenia zawodowego... W pracy nauczyciela jest to niestety bardzo częste zjawisko! Dzięki tej pozycji możemy się bronić przed wypaleniem zawodowym i szukać takiej drogi, która zawsze będzie nam dawać satysfakcję.Jestem bardzo zadowolona z tej lektury i wiem, że zawarte w niej informacje na pewno mi się przydadzą! Warto być świadomym tego, że żyjemy w czasach pełnych stresu, napięcia i pośpiechu... Dzięki temu będziemy wiedzieć, jak sobie należy z nim radzić. źródło:http://sztukater.pl/ksiazki/item/16409-stres-w-pracy-zawodowej-nauczyciela.html Odstresuj się!Efektywność każdego z nas jest w dużej mierze uzależniona od nasilenia stresu. Można zatem stwierdzić, że to, w jaki sposób radzimy sobie ze stresem, znacząco wpływa na nasze funkcjonowanie i osiąganie sukcesów zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Podłożem anatomicznym zaburzeń stresowych jest głównie mózg człowieka, który odbiera zewnętrzne czynniki psychiczne pod postacią tzw. bodźców psychospołecznych. Stres początkowo może wzmacniać mechanizmy odpornościowe organizmu, mobilizować zasoby energetyczne i poprawiać sprawność funkcji poznawczych. Jednak w sytuacji nasilenia stresu bądź jego charakteru przekraczającego możliwości człowieka dochodzi do rozwoju chorób psychicznych i/lub psychosomatycznych. Niestety, jak i w przypadku innych problemów, również i tu nie stosujemy prewencji. Konsekwencją tego jest długotrwały stres, prowadzący do wypalenia zawodowego, licznych chorób czy zaburzenia relacji z bliskimi.Stres jest uważany za rosnący problem społeczny XXI wieku, ale zanim rozpoczniemy z nim walkę, warto poznać naturę wroga. Zwłaszcza, jeśli pracujemy w zawodach narażonych szczególnie na stres, tj. górnik, policjant, strażak, czy…nauczyciel. Właśnie do reprezentantów tej ostatniej grupy zawodowej adresowana jest publikacja Stanisława Korczyńskiego Stres w pracy zawodowej nauczyciela. Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls książka pozwala zrozumieć źródła i mechanizmy stresu, omawia konsekwencje odczuwania długotrwałego stresu, a także metody radzenia sobie z nim. Choć przedmiotem badań autora był stres zawodowy nauczycieli, w tym sytuacje edukacyjne postrzegane jako źródło nauczycielskiego stresu, to tak naprawdę książka jest cenną lekturą dla wszystkich, którzy zaczynają odczuwać pierwsze negatywne skutki stresu, a także dla tych, przed którymi dopiero otwiera się droga zawodowa, choć i teraz już doświadczają stresu związanego z egzaminami czy przyszłymi perspektywami pracy. Lektura ta stanowić może ównież bodziec do dalszych badań nad stresem oraz materiał źródłowy, służący konstruowaniu programów profilaktycznych w zakładach pracy (nie tylko w szkołach).Jak pisze autor: zasadniczym celem niniejszego opracowania jest ukazanie pracy pedagogicznej z punktu widzenia społecznego jej odbioru przez nauczycieli, z uwzględnieniem płci oraz stażu pracy zawodowej. Korczyński podjął starania w celu rozpoznania sytuacji najbardziej obciążających nauczyciela, będących źródłem stresu oraz sposobów radzenia sobie z nim.Praca składa się z pięciu rozdziałów, z czego pierwszy poświęcony jest wybranym koncepcjom stresu, definicjom oraz źródłom stresu. Autor stara się również odpowiedzieć na pytanie, czy Polacy są zestresowani i omawia konsekwencje stresu oraz sposoby radzenia sobie z nim. Rozdział drugi traktuje o stresie w pracy nauczyciela oraz o wypaleniu zawodowym, zaś w kolejnym Korczyński przedstawia przedmiot i cel badań, problemy badawcze, identyfikuje zmienne zależne oraz niezależne. Ostatnie dwa rozdziały stanowią omówienie wyników badań oraz praktyczne wnioski i wskazówki dotyczące zapobiegania skutkom stresu w pracy edukacyjnej nauczycieli.Współczesny świat przyspieszył, zaś wymagania stawiane każdemu z nas są coraz większe. Ilość sytuacji konfliktowych, trudnych, z którymi każdego dnia zmaga się nauczyciel, połączonych z brakiem stabilizacji, koniecznością nieustannego podążania za rozwojem społeczeństwa, technologii – wszystko to sprawia, że polski nauczyciel jest coraz bardziej zestresowany. Biorąc pod uwagę koszty stresu – zarówno osobiste, jak i społeczne oraz ekonomiczne, należy pilnie zagadnienie to przeanalizować, a także uświadamiać ludzi, mówić nie tylko o tym, czym jest stres i co go powoduje, ale także o tym, jak z nim walczyć. Działania takie podejmuje już Korczyński w swojej książce Stres w pracy zawodowej nauczyciela. Dzięki temu jest to publikacja niezwykle potrzebna na współczesnym rynku pracy i w przestrzeni edukacyjnej, godna dokładnej analizy zarówno przez samych nauczycieli, jak i studentów pedagogiki, a także przedstawicieli innych grup zawodowych.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,stres-w-pracy-zawodowej-nauczyciela,13580 Praca Stanisława Korczyńskiego stanowi interesujące i wartościowe opracowanie niezwykle istotnych kwestii dotyczących funkcjonowania współczesnych nauczycieli w zawodzie, problemów mających decydujący wpływ na sukcesy uczniów i wychowanków, a także na możliwości spełniania się w zawodzie przez samych nauczycieli. Bardzo wysoko należy ocenić praktyczny wymiar przeprowadzonych badań i wskazówki dla nauczycieli, jak radzić sobie w sytuacjach stresowych, jak zapobiegać skutkom stresu edukacyjnego oraz jak się bronić przed wypaleniem zawodowym. Praca warta jest polecenia szerokim kręgom nauczycieli i kandydatom na nauczycieli.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zenona Jasińskiego   ";25.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 168 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-688-1.jpg
"CODZIENNOŚĆ SZKOŁY - UCZEŃ";;"Mirosław J. Szymański";978-83-7850-722-2;;"    Najnowsza publikacja pod red. Ewy Bochno, Inetty Nowosad i Mirosława J. Szymańskiego stanowi bezpośrednią kontynuację tomu Codzienność szkoły. Nauczyciel, poddającej filozoficznej analizie pojęcie codzienności i osadzającej w niej nauczyciela, jako indywidualności „o rozszerzonym profilu zawodowym i jednocześnie otwartym podejściu do wykonywanych zadań”. Nie inaczej jest w tym przypadku, jednak tym razem w realiach codzienności i wśród jej atrybutów (czas, przestrzeń, powszedniość etc.) osadzono ucznia, analizie poddając trzy aspekty jego szkolnej codzienności: dyskurs polityczno-oświatowy (m.in. kwestia reform szkolnictwa i obniżenia wieku szkolnego), kwestie edukacyjne (edukacja ekologiczna, wychowanie fizyczne jako element zdrowego trybu życia) i wreszcie – codzienność uczniów o specjalnych potrzebach Edukacyjnych (uczeń niepełnosprawny, uczeń nieprzystosowany społecznie, uczeń ubogi). Z WprowadzeniaZainteresowanie problematyką codzienności szkoły wynika z potencjału, jaki tkwi w warunkach oraz w doświadczeniach głównych podmiotów […] jest okazją do tego, by podjąć próbę oglądu rzeczywistości szkolnej jako rzeczywistości uporządkowanej, której zjawiska ujęte są we wzory narzucające się postrzeganiu. Codzienność stwarza możliwość wejścia w intersubiektywny świat podmiotów szkolnej rzeczywistości […]. Istotne zatem jest analizowanie doświadczeń jej uczestników w naturalnym biegu dnia. Ważne okazują się poznanie sensu doświadczeń i nadawanych im znaczeń, a także refleksja nad tym, że być może to, w czym uczestniczymy, nie jest wcale mało ważne, gdyż wyznacza kierunek rozwoju i zmiany. […]Książka Codzienność szkoły. Uczeń jest oglądem szkolnej codzienności związanej przede wszystkim z funkcjonowaniem w niej ucznia. Atutem zebranych w niej tekstów jest odwołanie się do analiz literaturowych i badań własnych diagnozujących, opisujących i interpretujących szkolną rzeczywistość, ukazanie nie tylko trudnych czy niepokojących praktyk, ale również możliwości ich rozwiązywania czy przezwyciężania. Wielość podejmowanych analiz i różny stopień ogólności tekstów pozwolił na podzielenie publikacji na trzy części. Pierwsza dotyczy problemów codzienności wynikających z dyskursu polityczno-oświatowego, druga – edukacyjnych aspektów codzienności ucznia, a trzecia – codziennego funkcjonowania uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych. ";;"Wprowadzenie 	   9Mirosław J. Szymański, Problematyka codzienności w badaniach społecznych i pedagogicznych 	  17 I. Problemy codzienności szkoły w dyskursie polityczno-oświatowymBogusław Śliwerski, Jak władze edukacyjne malują społeczeństwu PISA-nki 	  29Inetta Nowosad, Obszary wspierania i zabezpieczania jakości edukacji 	  43Maria Fudali, Gimnazjum – naprawić czy zlikwidować? 	  61Renata S. Zaborek, Gimnazjum – instytucja rozwoju ucznia czy selekcji? 	  77Klaudia Błaszczyk, Rola rodziców w polskiej szkole w kontekście strategii oświatowych wybranych państw europejskich 	  87Magdalena Grochowalska, Codzienność szkoły konstytuująca sięw rodzicielskim dyskursie o edukacji 	 103Agata Rzymełka-Frąckiewicz, Obniżenie wieku szkolnego – sukces czy porażka reformy edukacyjnej? Na podstawie opinii rodziców dzieci szkolnych – sześciolatków 	 117II. Edukacyjne aspekty codzienności uczniaEwa Kobyłecka, Edukacja aksjologiczna w przestrzeni szkolnej codzienności 	 131Leokadia Wiatrowska, Problemy edukacyjne dzieci – wychowanie z karą i nagrodą w tle 	 143Joanna Smyła, Kontrowersje wokół edukacji dziewcząt i chłopców 	 157Ewa Bochno, Grupa studencka jako miejsce gromadzenia zasobów zaufaniaKomunikat z badań 	 169Sylwia Gwardys-Szczęsna, Edukacja ekologiczna w codzienności szkolnejPozory i braki 	 183Bożena Alejziak, Uczestnictwo w kulturze fizycznej jako element zdrowego stylu życia dzieci i młodzieży 	 197Edyta Bartkowiak, Edukacja wczesnoszkolna w dwóch (niecodziennych) wariantachAnaliza porównawcza wybranych teorii nauczania  	 209Agnieszka Bojarska-Sokołowska, Pozaszkolna edukacja matematyczna dzieci 	 221III. Codzienność uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnychKatarzyna Marciniak-Paprocka, Uczeń nieprzystosowany społeczniei jego funkcjonowanie w szkole w myśl edukacji inkluzyjnej 	 237Danuta Apanel, Rzeczywistość szkolna ucznia niepełnosprawnego i jego nauczyciela w edukacji integracyjnej 	 247Ewa Jędrzejowska, Dziecko ryzyka dysleksji w szkolnej rzeczywistości 	 259Jarosława Lach, Funkcjonowanie uczniów z domów dziecka w środowisku szkolnym 	 271Maria Szymańska, Ubogie dzieci w przestrzeni szkoły – wybrane wyzwania współczesnej szkoły 	 283Aleksandra Sander, Czynniki ryzyka w opinii uczniów – uczestników projektu„Transgraniczna sieć na rzecz zapobiegania uzależnieniom w Euroregionie Pomerania (III faza projektu)” w perspektywie critical life event 	 297  ";-;30.00;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 308 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-722-2.jpg
Aforystycznie;;"Wojciech Edmund Zieliński";978-83-7850-709-3;;"     Oddając do rąk Czytelnika niniejszą książeczkę, Autor żywi nadzieję, że nie zostanie uznana za wyraz ignorancji autora, lekkomyślnie wzmagającego panoszące się wokół wielosłowie. Pociesza się myślą, że jego słów jest niewiele i że, jako względnie oszczędne, zmuszą one do refleksji uważnego ich Czytelnika. Zapisał nimi wyniki własnej obserwacji świata, życia, ludzi i samego siebie – odczuć, pragnień, obaw, związanych głównie z tym, co zauważa na co dzień w miejscach przez niego odwiedzanych. Treść ułożył w ramy siedmiu obszarów. z recenzji:   Aforyzmy Wojciecha Edmunda Zielińskiego są rodzajem drzazg, które wbija nam w naszą świadomość, by w sarkastycznej stylistyce upomnieć się o uniwersalne prawdy, zmusić do refleksji, niejednemu dopiec, a przy tym wywołać w nas o(d)żywczy śmiech. […] każdy, kto sięgnie po tomik […] może nawet dozna katharsis, zastosowana bowiem przewrotność skojarzeń zakorzeni się w pamięci, skłaniając do natychmiastowego podzielenia się wybranymi aforyzmami z bliskimi lub obcymi, przyjaciółmi lub wrogami. […] aforyzmy Zielińskiego staną się hitem facebookowych cytatów, memów, esemesów, ale i – jak sądzę – mottem poprzedzającym rozdziały w naukowych rozprawach. Znakomicie wpisują się w dzisiejszy świat migotających znaczeń. Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Bogusława Śliwerskiego ";;"Przedmowa  Między nami  5O filozofii i filozofach  1O nauce i edukacji  5O polityce i okolicach  7Rozmaitości  1Strapienia  5Wokół spraw ostatecznych  9Nota o autorze  3";"Wojciech Edmund Zieliński "Aforystycznie"W naszym świecie mamy do czynienia z dwoma zjawiskami: z przegadaniem i z minimalizacją słów. Konieczność mówienia o niczym podczas kilkunastu godzin na wielu szkoleniach zmusza „specjalistów” do rozbierania problemów na części, dochodzenia do wiedzy okrężną drogą (Dzisiaj u władzy mistrzowie słowa. Okrągłego). Z drugiej strony pojawiają się reklamy, które w czasie kilku sekund muszą przekonać do chęci posiadania. Poza emocjami nie dostaniemy tam ani refleksji, ani chwili wytchnienia. Świat gna, a my musimy za nim nadążyć.W minimalistyczny nurt wpisują się aforyzmy. Czasami zdanie lub dwa mają zmusić nas do innego spojrzenia na świat. Nie jest ono jednak naznaczone pędem. Słowo pisane pozwala nam na chwilę refleksji. Brak szybko następujących wizualizacji sprawia, że pozwalamy swoim mózgom na wyobraźnię. Pusta przestrzeń, brak opisów sprawia, że zatrzymujemy się nad spostrzeżeniami, z którymi możemy się zgadzać lub przeciwko nim buntować. Nie ulegamy napływowi kolejnych słów, ale zatrzymujemy się i myślimy.Tomik Wojciecha Edmunda Zielińskiego „Aforystycznie” jest bardzo bliski twórczości Henryka Berezy, który dążąc do minimalizmu ścieśniał świat do dwóch wierszy zmuszających do odmiennego spojrzenia na świat lub uwypuklenia pewnych jego atrybutów. U doktora etyki owe spostrzeżenia poruszają kwestie relacji międzyludzkich. Wkrada się w nie dystans do dorobku myśli ludzkiej oraz tworzonych umów społecznych, relacji zawodowych, kształtowania światków naukowych i ich popkulturowości, w którym nie zabraknie idoli (Ujrzałem kolejną gwiazdę na firmamencie nauki./ Szczęśliwie istnieją jeszcze inne nieba).Bardzo ważnym „rozdziałem” jest szereg aforyzmów dotyczących polityki, od której nie jesteśmy w stanie uciec. Przez relacje społeczne nasze zanurzenie w polityczności dopada nas wbrew naszej woli. Autor pochyla się nad zjawiskami, które atakują nas przez media i uczestnictwo w życiu małych społeczności. Wszystko w życiu sprowadza się do języka i umiejętności przekonywania do swojego, w którym inne i inność pozostaje zdyskredytowana. Całość postrzeżeń na temat myślenia, nauki, relacji międzyludzkich doskonale podsumowuje aforyzm: Poza życiem nic mi nie dolega.„Aforystycznie” Wojciecha Edmunda Zielińskiego to wymagający zbiór. W czasie pędu od grubych tomów, długich przemów, przekonujących sloganów, wbijających się w podświadomość reklam aforyzmy zmuszają do myślenia, analizy i pojawiania się olśnień. Powiedzenie głośno tego, co wiele z nas odczuwa i co nas drażni wywołuje uczucie ulgi.Tę niewielką, ale treściwą książkę polecam każdemu, kto w wolnej chwili jest w stanie zdobyć się na odrobinę refleksji i spojrzenia na nasze realia z boku. Zbiór „Aforystycznie” doskonale nadaje się do czytania w trakcie podróży, kiedy po jednym przeczytanym zdaniu możemy sobie pozwolić na oderwanie oczu od kartki i przemyślenia.źródło:http://annasikorska.blogspot.com/2014/12/wojciech-edmund-zielinski-aforystycznie.html   Czym jest aforyzm? Zwięzłą, jednozdaniową wypowiedzią. Czego dotyka aforyzm? Zagadnień ogólnych, filozoficznych, moralnych. Czy aforyzm może wpływać na rzeczywistość? No właśnie…Czytając różne wpisy na portalach społecznościowych, czy też oglądając różne zabawne obrazki w Internecie, często spotykamy się z różnymi hasłami, które następnie wchodzą do ogólnego obiegu. Jednak nie rzadko są to powstałe, o wiele wcześniej zwroty, które zapomniane - po przez użycie w nowych środkach wyrazów, zyskały drugie życie. Z tego właśnie powodu – zapomnienia, nie wiemy kto był autorem słów i przypisujemy je do osoby, która je w obecnej chwili wypowiedziała, lub wpisała w aktualnie przeglądany obrazek.„Aforystycznie” autorstwa Wojciecha Edmunda Zielińskiego pokazuje nam świat aforyzmów w sposób prosty i klarowny. Jednak najważniejsza część tej krótkiej (52 strony) – acz treściwej lektury, pojawia się już na samym początku. Tym punktem centralnym jest przedmowa autora.To właśnie w tej części książki poznajemy założenia jakimi kierował się autor, co dla niego jest najważniejsze i jakimi inspiracjami się otacza.W książce można znaleźć takie rozdziały jak: o filozofii i filozofach, o nauce i edukacji, o polityce i okolicach, rozmaitości, strapienia oraz wokół spraw ostatecznych. W każdej części czytelnik znajdzie aforyzmy, które na pewno trafią do niego od razu w stu procentach czy takie, nad którymi trzeba chwilkę się zastanowić. Jednak pomimo tego, w „Aforystycznie” można znaleźć również i takie sentencje, które stały się łyżką dziegciu w beczułce miodu.Ta niewielka książka zwraca uwagę już samą okładką. Ciepła barwa bordo zachęca czytelnika, aby jak najszybciej otworzył „Aforystycznie”. Co ważne, w książce można odnaleźć nie tylko złote myśli, ale również przypisane – do niektórych z nich, obrazki. Jest to urozmaicenie dla książki i na pewno potęguje siłę ironii zapisanych w ten sposób aforyzmów.Sam autor jest socjologiem i etykiem, jednak czytając „Aforystycznie” nie dało się odczuć dyktanda tych dwóch dziedzin i to zdecydowany plus. Książka Wojciecha Edmunda Zielińskiego, jest niewątpliwe przyjemną lekturą. Każdy z czytelników może znaleźć tam słowa jemu bliskie. A samą książkę najlepiej podsumować jednym z aforyzmów samego autora: „Wiedzący mówią, że wszystko już było…/ Wolę naiwnych twórców.”Katarzyna Prędotka (katarzyna.predotka@dlalejdis.pl) ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format A6, ";"Objętość 54 strony, ";"Oprawa twarda";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-709-3.jpg
"Gadająca blacha";"i inne bajkowe opowieści";"Grażyna Kustra";978-83-7850-706-2;;"       Bajki ze zbioru „Gadająca blacha” i inne bajkowe opowieści charakteryzuje różnorodność tematów, które mogą zainteresować zarówno dzieci nieumiejące jeszcze czytać, jak i młodzież do osiemnastego roku życia. Intrygująca fabuła i barwny styl pobudzają wyobraźnię. Niektóre z bajek nawiązują do współczesnych dziecięcych marzeń, inne do motywów znanych już z literatury tego gatunku. W większości bajek układ fabularny koncentruje się wokół antynomii, takich jak: zło – dobro; strata – korzyść; zdrada – miłość; bezmyślność – mądrość; przemoc – porozumienie i dialog. Treść ogniskuje się wokół czterech triad wartości etycznych: miłość – wierność – partnerstwo; przyroda – człowiek – ekologia; wolność – równość – braterstwo; tolerancja – empatia – współpraca. Autorka odwołuje się do wrażliwości, wyobraźni i poczucia humoru odbiorców. Unika płytkiego i nachalnego dydaktyzmu. Jej opowieści nie zawierają scen budzących lęk lub rozdrażnienie. Przeciwnie, budują nastrój zaciekawienia i spokoju. Zachęcają do przyjaźni, zabawy i nauki.Marian DziwiszKsiążka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"„Gadająca blacha” 	  5Słodki sen Krysi 	 16Mundek i gwiazdeczka 	 23Pod szczęśliwą gwiazdą 	 31Kukuryku i gul, gul, gul 	 40„Pieniądze szczęścia nie dają” 	 44Dowcipny Amorek 	 55Specjalista od siedmiomilowych butów 	 61Zwycięstwo miłości 	 66Zielonooka 	 76  ";"Bajki nie tylko dla dzieci Bajki od dawien dawna niosły sobą mądrość, pokazywały właściwe wzorce zachowań, możliwe reakcje na dane wydarzenie, uwrażliwiały na piękno tego świata, ale także na ludzką krzywdę. Wszyscy wiedzą, że bez bajek dzieciństwo nie byłoby tak piękne i kolorowe, a bohaterowie nie mogliby żyć w naszych myślach i sercach. O popularności tych pięknych historii świadczy fakt, że nie tylko młodzi czytelnicy chętnie ich słuchają czy sięgają po nie samodzielnie – również dorośli odnajdują w nich drogowskazy, pozwalające podejmować właściwe decyzje. Jedną z publikacji, które zachwycają swoją oryginalnością, fantazją autorki, ale również przesłaniem, jest książka Gadająca blacha i inne bajkowe opowieści. Oficyna Wydawnicza IMPULS i Grażyna Kustra sprawiły wszystkim wielbicielom mądrych i wciągających historii prawdziwą niespodziankę. W zbiorze znajdziemy dziesięć bajek, zróżnicowanych tematycznie, poruszających szereg tematów aktualnych mimo upływu lat. Autorka, absolwentka pedagogiki opiekuńczej i wychowawczej, doskonale dobrała teksty, nadając im zarówno walory wychowawcze, a jednak nie pozbawiając uroku oraz baśniowej wymowy. W tytułowej opowieści Gadająca blacha poznajemy dość oryginalny samochód, który nie ma jednak nic wspólnego z demoniczną Christine, stworzoną przez Stephena Kinga. Toyota Yaris w pięknym, błękitnym kolorze nie zrobiłaby nikomu krzywdy – ona raczej ratuje życie. I choć jest kapryśna i despotyczna, choć wyprowadza z równowagi swoją nową właścicielkę, to tak naprawdę za jej irytującymi komentarzami kryje się lęk przed powrotem do komisu samochodowego, gdzie spędziła wiele lat pod zakurzoną plandeką. Kolejna bajka, Słodki sen Krysi, przenosi nas do krainy, o której marzy wiele dzieci – do Słodkiego Raju, pełnego wszelkich dostępnych słodkości. Tyle tylko, ze każda przyjemność ma swoja cenę. Tym razem za nieskończone ilości lizaków Krysia będzie musiała zapłacić mdłościami, bólem zęba i… atakiem potworów. Całe szczęście, że dla tego koszmaru istnieje alternatywa w postaci prostych i zdrowych produktów, pełnych witamin i mikroelementów. Opowieść Mundek i gwiazdeczka zabierze nas do nieba… i to dosłownie. Autorka przedstawia nam bowiem księżyc oraz dwie gwiazdeczki świecące na firmamencie niebieskim. Księżyc owładnięty jest myślą o urlopie, chciałby odpocząć od ciężkiej, monotonnej pracy i zamienić się choć na tydzień w człowieka. Jedna z gwiazdek pragnie zastąpić księżyc w pełnieniu jego roli, druga zaś – zostać prawdziwą gwiazdą, tyle że filmową. Te życzenia trafiają do Pana na wysokościach, który ma moc spełniania wszystkich marzeń. Każdego ze swoich podopiecznych oddaje pod opiekę opiekunów stróżów, realizując jednocześnie pragnienia księżyca i gwiazd. Co z tego wyniknie? Pod szczęśliwą gwiazdą to z kolei wzruszająca historia miłości bociana Felusia do ślicznej bocianicy Bianki, zaś Kukuryku i gul, gul, gul to obraz podwórka, na którym bój o władzę toczą kogut i indyk wraz z rodzinami. Dopiero stojąc w obliczu rychłej śmierci, skłócone ze sobą podwórkowe klany zdają sobie sprawę z tego, jak niewiele są warte splendory czy dążenie do posiadania. Czy rzeczywiście jest zbyt późno na taką refleksję? Pieniądze szczęścia nie dają natomiast to opowieść aktualna niezależnie od wieku i kraju. Historia kupca Jakuba, który z biednego chłopaka stał się zamożnym obywatelem dzięki swojemu niezwykłemu talentowi do sprzedaży może być przestrogą dla wszystkich nieczułych, antypatycznych i chciwych niczym Ebenezer Scrooge z powieści Dickensa ludzi. Jednak, jak to zwykle bywa w życiu, koło fortuny jest kapryśne i w jednej chwili może odmienić czyjś los. Licząc na szybki zysk, pazerny Jakub przeinwestował, a na dodatek trafił na oszusta, który pozbawił go całego majątku. Wraz z pieniędzmi odeszli również ci, których dotychczas uważał za przyjaciół. Jedynie biedny człowiek, żyjący na skaju ubóstwa w chatce ukrytej w lesie, nie odmówił mu ani ciepłego kąta, ani strawy. Bajka ta doskonale oddaje całą prawdę o przyjaźni, ujmując ją w pięknych słowach: Przyjaciel to ktoś, kto jest nim nie tylko wtedy, kiedy jest dobrze, ale (…) przede wszystkim wtedy, kiedy jest źle. Podczas lektury Dowcipnego Amorka przekonamy się, jak bardzo nieprzewidywalna może być miłość, zaś dzięki opowieści Specjalista od siedmiomilowych butów dowiemy się, skąd wzięło się przysłowie szewc bez butów chodzi (oczywiście bez siedmiomilowych butów!). Kolejna historia, Zwycięstwo miłości, to porywające losy księżniczki, która utraciła pamięć. Kiedy budzi się w chatce w lesie, ubrana w piękną suknię, ma tylko dwa wyjścia: załamać się albo przystosować do warunków, w których przyszło jej żyć. Dzień po dniu uczy się wykonywania drobnych prac, nawet szycia ubrań z dostępnych w lesie materiałów. Kiedy jednak pewnego dnia porywa ją olbrzymi huragan, przenosząc do pałacowych komnat, wraca jej pamięć. Ale to dopiero początek tej opowieści… Zielonooka jest natomiast piękną bajką o wartościach takich jak dobroć i miłosierdzie, o właściwych postawach i sprawiedliwym władcy, który po traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa został królem idealnym – sprawiedliwym i konsekwentnym, dającym swoim zachowaniem przykład poddanym. Czy jego dwaj synowie pójdą w jego ślady? Komu władca powierzy koronę – hulace Ludwikowi czy prawemu Ryszardowi? Jaka rolę w ich życiu odegra piękna zielonooka Lena? Gadająca blacha i inne bajkowe opowieści Grażyny Kustry z kolorowymi ilustracjami Bogdana Słabika to wspaniała literacka przygoda. Doskonale opowiedziane historie, w większości utrzymane w baśniowej konwencji, pomagają dziecku poznawać świat oczami bohaterów, a także uczyć się na ich błędach. Niezależnie od preferencji młodego czytelnika w kwestii tematyki czy klimatu opowieści, dzięki różnorodności, każdy znajdzie tu coś dla siebie. Istotne jest to, że bajki niosą mądrość oraz odwołują się do prawdziwych wartości, które powinny być wpajane dzieciom od najmłodszych lat. Z przyjemnością zagłębiłam się w te opowieści, wierząc, że moja siostrzenica już za kilka lat odnajdzie w nich te same skarby, które odnalazłam ja… źródło: http://www.granice.pl/recenzja,gadajaca-blacha-i-inne-bajkowe-opowiesci,12050  ";28.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format A4, ";"Objętość 92 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-706-2.jpg
"SKAUT W OBOZIE";;"Stanisław Gibess";978-83-7850-681-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1917 r.: SKAUT W OBOZIE.  KijówPRZEDMOWASkaut kocha przyrodęi stara się ją poznać.Prawo harcerskie.W polu tylko, w ciągłem obcowaniu z przyrodą, osiągniemy te wyniki jakie osiągnąć można w nowym systemie wychowania, jakim jest skauting. Wskazówkami, które podaję w niniejszym podręczniku, pragnę ułatwić zadanie zżycia się z przyrodą.Najłatwiej można w tym celu wykorzystać życie w obozie, ale winno ono być połączeniem przyjemności i pracy, muszą więc skauci sami wykonywać wszelkie prace złączone z życiem w obozie, a oddawszy swą zręczność i pomysłowość, uprzyjemnią je sobie całym szeregiem drobnych, łatwych do wykonania urządzeń dla wygody.Postarałem się zebrać możliwie szeroki materjał z literatury skautowej i dołączywszy do tego wyniki kilkuletniej praktyki opiszę cały szereg prac obozowych; zaznaczam, że podaję tylko te, które miałem możność wykonać sam na ćwiczeniach.W pracy swej korzystałem z literatury francuskiej „Livre de l’éclaireur“ przez kap. Royet’ta; „Les eclaireures“ tłomaczenie z oryginału Baden Powell’a, rosyjskiej „Юный развьдчикъ“, polskiej „Instrukcji technicznej“, „Podręcznika dla Kierowników Kolonji i Letnisk“ X. K. Lutosławskiego, „Harce młodzieży polskiej“ Schreibera i Piaseckiego oraz artykułów Kozielewskiego, Małkowskiego i własnych umieszczanych w „Skaucie Lwowskim“.Książka ta pisaną jest raczej dla kierowników skautowych, ale i młodzież może z niej znakomicie skorzystać, może ona posłużyć do opracowania całego szeregu sprawności czysto skautowych naprz.: budowniczego od namiotów, szałasów, wogóle mieszkań, specjalistę od budowy kuchni i t. p.Na zakończenie na tem miejscu składam podziękowanie za opracowanie przepisów do kuchni obozowej p. Eli Grabskiej, za pomoc w rysunkach p. A. Bayer, oraz wszystkim tym, którzy w jakichkolwiek bądź sposób ułatwili mi opracowanie niniejszego podręcznika.  St. G.Kijów, 8/V 1917 r.  Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj ";;" ";"Harcerstwo niepodlegleZ inicjatywy Oficyny Wydawniczej „Impuls” wznowiona została seria książek dotyczących harcerstwa, które wydane zostały w okresie międzywojennym. Seria nosi tytuł „Przywrócić Pamięć”. Mimo upływu, w niektórych przypadkach, ponad dziewięćdziesięciu lat od daty pierwszego wydania wiele z nich zachowało swą aktualność do dziś dnia. Co prawda harcerstwo działa obecnie w zupełnie odmiennych warunkach, ale imponderabilia są, lub też powinny być, bardzo podobne.  Patrząc na zestaw autorów wznawianych pozycji dostrzec można nazwiska, które stanowiły elitę ruchu harcerskiego w pierwszym ćwierćwieczu polskiej odmiany skautingu. To jeszcze jeden z argumentów za sięgnięciem do całej serii reprintów oferowanych przez wydawcę. Powstanie polskiego skautingu na kilka lat przed I wojną światową dało początek ruchowi, który w ciągu ponad stu lat doświadczał wielu momentów przełomowych. Wybuch Wielkiej Wojny, zakończenie działań wojennych w 1920 roku, wybuch II wojny światowej, likwidacja ZHP w okresie stalinizmu i jego odrodzenie w 1956 roku, rok 1980 i działalność Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego, utworzenie w latach osiemdziesiątych XX. wieku licznych inicjatyw niezależnego harcerstwa czy wreszcie powstanie w 1989 r. Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, to najważniejsze z nich. Każde z tych przełomowych wydarzeń powodowało liczne dyskusje i spory dotyczące tego, jakie harcerstwo powinno być, jakie są idee, cele i metody, które stanowią o aktualności ruchu w danym momencie. Jak w każdym środowisku oczekiwania i propozycje bywały różne. Spory ideowe, jak i te dotyczące metody powodowały rozchodzenie się środowisk, ale kreowały także często pomysły, które były podstawą do dalszego rozwoju.Zakończenie Wielkiej Wojny nie spowodowało przyniesienia pokoju ziemiom polskim. Jeszcze nie przebrzmiały strzały na froncie zachodnim, gdy we Lwowie tamtejsze „Orlęta”, wśród których nie brakowało harcerzy, chwyciły za karabiny, by udowodnić prawa Polski do grodu nad Pełtwią. Przez kolejne dwa lata instruktorzy harcerscy i harcerze starsi walczyli na wszystkich frontach o granice odrodzonego państwa. Wielu z nich zginęło, ale znacząca ich część musiała odpowiedzieć sobie, w początku lat dwudziestych ubiegłego stulecia, na pytanie o charakter harcerstwa w momencie rozpoczęcia pokojowego funkcjonowania państwa polskiego.Dla środowiska instruktorskiego, szczególnie w jego męskiej części, było to tym trudniejsze, że wielu z nich uważało, że harcerstwo, to skauting plus Niepodległość. Znalezienie miejsca dla siebie, po sześciu latach wojny, ale także dla całej organizacji było nie lada wyzwaniem. Jednym nurtów, który w konsekwencji oddzielił się od ZHP, było Wolne Harcerstwo. Jego głównym spiritus movens był znany działacz harcerski Adam Ciołkosz. Ponieważ także z jego książką „Wolne Harcerstwo” można zapoznać się w ramach wydawanej serii, nie będę opisywał tu szczegółowo jego propozycji. Z pozycji zwolennika ewolucji wewnątrz ZHP swą publikację pisał natomiast Edward Muszalski.Zdawał sobie dobrze sprawę, że odzyskanie państwowości stanowi tylkopoczątkiem wyzwań dla harcerstwa, jako organizacji. Stał na stanowisku, że patrzenie tylko w przeszłość nie może stanowić dobrego punktu wyjścia dla rozwoju. Opierając się na prawie harcerskim, jako podstawie działania, uważał, że służba Ojczyźnie jest dla harcerza najważniejsza. Uważał, że dla Polski nie zakończył się jeszcze okres walki, a jedynie został on odwleczony w czasie. Za punkt sporny uznawał Prusy Wschodnie, w nich upatrując potencjalnego zapalnika konfliktu między Polską a Niemcami. Dlatego też harcerze powinni być odpowiednio szkoleni i przygotowani, aby gdy przyjdzie potrzeba stanąć w pierwszym szeregu walczących.Wskazywał także na konieczność zwrócenia się Polski ku morzu, jako oknu na szeroki świat. Zadaniem harcerzy miało być ofensywne działanie w północnej części kraju, jako miejscu, które ze względu na swe położenie odgrywało kluczową rolę w możliwości rozwoju gospodarczego.Kolejne zadanie, które stoi przed harcerstwem niepodległym, to według autora, edukacja ekonomiczna. Powołuje się tutaj na słowa Andrzeja Małkowskiego, który pisał, że „Wolność polityczna bez zdrowia i bogactwa narodu nie da się utrzymać”. W części tej autor daje upust swoim zapatrywaniom politycznym. Za wroga polskiej przedsiębiorczości uznaje jej żydowski odpowiednik, który dał podstawę ekonomiczną do tworzenia przez takich twórców jak Tuwim czy futuryści.  Kontakty z tą częścią społeczeństwa Polski, według Edwarda Muszalskiego, są dla harcerzy jak najbardziej niewskazane. Nie był to pogląd odosobniony w ZHP. W pierwszej połowie lat dwudziestych ubiegłego wieku wpływ ideologii narodowodemokratycznej na działalność organizacji był bardzo znaczący.Odradzające się państwo cierpiało na braki osób gotowych poświęcić się budowie struktur administracyjnych i posiadających zarazem odpowiednie przygotowanie merytoryczne. Autor postulował, aby także ten obszar funkcjonowania organizmu państwowego znalazł się w sferze zainteresowania harcerstwa. Doniosła rola związana miała być z wychowaniem obywatelskim, jako elementem dającym pogląd na potrzeby kraju i sposobom ich rozwiązywania.Aby zrealizować powyższe cele, według Edwarda Muszalskiego, niezbędne było zaangażowanie w jego wykonanie starszej młodzieży, która najszybciej mogła, z racji wieku, zacząć realizować propozycje autora.  Biorąc pod uwagę polityczne konotacje zarówno twórcy publikacji, jak i znacznej części władz ZHP można uznać, ze recenzowana publikacja była odzwierciedleniem poglądów znaczącej części harcerskiego środowiska instruktorskiego. Fakt, że tego typu publikacje ukazywały się w serii „Gawędy harcmistrzowskie” dowodzą, że miały stanowić próbę wpływu na najbardziej wpływową część kadry.  Zapoznanie się z poglądami panującymi w harcerstwie dowodzić może, że organizacja (ZHP) była niezbyt odporna na wpływy ze środowisk politycznych. Nie był to odosobniony przypadek w historii harcerstwa. Wszak wpływ na wychowanie młodego pokolenia jest istotny dla każdej opcji politycznej, która planuje realizację swych celów w perspektywie dłuższej niż tylko jedna kadencja parlamentu.Dariusz Nowińskihttp://jpilsudski.org/recenzje Ocena recenzenta:Temat i treść - 7/10Język, styl, kompozycja tekstu - 7/10Forma wydawnicza - 9/10Informacje o publikacjiTytuł: Harcerstwo niepodległeAutor: Edward MuszalskiWydawca: Oficyna Wydawnicza „Impuls”Rok wydania: 2014Format: 150 x 225 mmLiczba stron: 36Oprawa: twardaISBN - 978-83-7850-578-5";24.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1917 roku. Format A5, Objętość 148 stron, Oprawa twarda";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-681-2.jpg
"Polono-Slavica in honorem Maria Wojtyła-Świerzowska";"Krakowskie STUDIA SLAWISTYCZNE II";"Halina Chodurska";978-83-7850-684-3;;"Maria Wojtyła-Świerzowska o sobie    Na świat przyszłam w Krakowie w 1943 roku. Ojciec był inżynierem metalurgiem. Ukończył Akademię Górniczą (tak się nazywała uczelnia przed wojną). Po wyjeździe na Śląsk kilkakrotnie osiadał wraz z rodziną w różnych miejscowościach, wszędzie tam, gdzie były zakłady hutnicze. Matka po maturze nie pracowała zawodowo.    Rodzicom zawdzięczam wszystko, przede wszystkim pasję do muzyki i czytania (ojciec bardzo dobrze grał na fortepianie i potrafi ł recytować z pamięci poezję polską). Maturę zdałam w Rybniku, gdzie rodzice przeprowadzili się na parę lat. Okres rybnicki był najpiękniejszy w moim życiu – już nie wczesne dzieciństwo, ale jeszcze nie dorosłość. Do dziś co roku spotykam się z koleżankami i wspominamy – po kilku chwilach znikają zmarszczki, siwizna, a powracają ładne, młode twarze. Jest ten sam zapamiętany głos, są te same oczy.   Marzyłam o studiach muzycznych i intensywnie się do nich przygotowywałam. Niestety, los chciał inaczej. Przyjechałam do Krakowa i zdałam egzaminy na polonistykę. Muzyka zaczęła się stopniowo oddalać. Pozostała tylko pasja – do dziś jest największą miłością mego życia. Na polonistyce miałam szczęście słuchać wykładów znakomitych uczonych: K. Wyki, M. Mroczkowskiego, M. Dłuskiej, T. Milewskiego, W. Taszyckiego i M. Karasia. Pracę magisterską z językoznawstwa historycznego pisałam pod kierunkiemprofesora Taszyckiego.    Po studiach (1966) dostałam zaproszenie od profesora J. Safarewicza na jednoroczny staż w Katedrze Językoznawstwa Ogólnego i Indoeuropejskiego, a potem przez cztery lata realizowałam w niej studia doktoranckie. Profesor Safarewicz wykładał grekę historyczną i łacinę, profesor J. Kuryłowicz prowadził seminarium, na którym czytaliśmy między innymi teksty hetyckie, a docent T. Pobożniak – sanskryt.Z profesorem A. Heinzem odbywały się zajęcia z językoznawstwa ogólnego.     Już w trakcie studiów doktoranckich zaczęły się krystalizować moje zainteresowania slawistyczne, które pogłębiałam uczestnictwem w wykładach i seminariach profesora F. Sławskiego. Po ukończeniu tych studiów (1971) otrzymałam zatrudnienie w Pracowni Słownika Prasłowiańskiego, kierowanej przez F. Sławskiego, gdzie pracowałam aż do 2008 roku i uzyskałam wszystkie stopnie naukowe (1974 – doktorat, 1992 – habilitacja, 2002 – profesura belwederska).     Z pracownią prasłowiańską („Prasłowianami”, jak nas nazywano) byłam związana przez niemal całe zawodowe życie. To tutaj, pod bacznym okiem Mistrza Sławskiego i Kolegów, uczyłam się, jak być slawistką, to tutaj przyuczałam się do iście benedyktyńskiej akrybii, tutaj wreszcie otworzył się przede mną fascynujący świat etymologii słowiańskiej i indoeuropejskiej. Ogromna biblioteka stwarzała możliwości zapoznawania się ze światowym dorobkiem polonistycznym, slawistycznym i indoeuropeistycznym. Na materiałach prasłowiańskich oparłam moje główne prace: o nominach agentis i abstraktach dewerbalnych. Bywało, że gdy trzeba było skupić się nad materiałami leksykalnymi – pracownia stawała się dla mnie niemal drugimdomem. Lubiłam i ceniłam niepowtarzalny jej klimat i możliwości, jakie stwarzała.   W 1994 roku podjęłam równolegle pracę dydaktyczną w Kielcach. Był to dla mnie bardzo szczęśliwy życiowy krok. Było to „wyjście” spod stosów materiałów, ze świata historii słów i znaczeń w świat całkiem nowy – nowego środowiska, młodzieży studenckiej, nauczania, pracy żywym słowem. Dziesięcioletni okres kieleckiwspominam bardzo ciepło, jako jeden z lepszych i ciekawszych w moim życiu.       Po Kielcach przyszedł czas na Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie – przepracowałam tu ostatnie dziewięć lat, aż do przejścia na emeryturę w 2013 roku. Byłam związana z Katedrą Języków Wschodniosłowiańskich Instytutu Filologii Rosyjskiej. Nowe wyzwania, nowe obszary dydaktyki. Ale podobnie jak w Kielcach, tak i tu przeważały wykłady i konwersatoria z językoznawstwa ogólnego (rozszerzonegoo socjo- i psycholingwistykę), i tutaj był język staro-cerkiewno-słowiański, gramatyka porównawcza języków słowiańskich; doszły inne ciekawe przedmioty: gramatyka kontrastywna polsko-rosyjska oraz historia i kultura Słowian. Przez kilka lat prowadziłam na UP seminaria dla doktorantów – były to wyjątkowo interesujące zajęcia.    Dydaktyka uniwersytecka to rozległy temat. Były momenty radosne przeplatane nieuchronnie ze smutnymi. Każdy zdany przez studenta egzamin na piątkę, każde dociekliwe pytanie, każdy błysk zainteresowania na twarzy słuchaczy, każde stwierdzenie typu „te palatalizacje starosłowiańskie i aorysty w staro-cerkiewno-słowiańskim nie są wcale takie straszne...” – wszystko to sprawiało osobistą satysfakcjęi cieszyło. W takich chwilach zapomina się o tych ciemniejszych stronach życia nauczycielaakademickiego.W sumie mogę stwierdzić, że połączenie pracy czysto naukowej z dydaktyczną jest czymś bardzo dobrym i korzystnym i dla nauki, i dla dydaktyki.To, co robiłam, nad czym pracowałam przez te długie lata, sprawiało radość, ciekawiło, dawało poczucie sensu życiowego – a muzyka, zwłaszcza muzyka Jana Sebastiana, pozwalała przejść w inny, doskonale piękny świat.W tym miejscu chcę gorąco podziękować wszystkim Autorom tekstów, które składają się na ten tom. Podziękowania szczególne kieruję pod adresem Profesora Leszka Bednarczuka – inicjatora księgi. To Jego i dwu Pań: Profesor Haliny Chodurskiej i Doktor Anny Mażulis-Frydel, trud, zabiegi i chęci spowodowały, że książka mogła się ukazać.Władzom Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej składam wyrazy wdzięczności za jej sfi nansowanie.Książka ta zostanie jakimś znakiem pamięci o pewnej krakowskiej językoznawczyni, która, zafascynowana Prasłowiańszczyzną, poświęciła jej pół wieku swego życia.";;"Maria Wojtyła-Świerzowska o sobie  	         9Bibliografia prac naukowych prof. dr hab. Marii Wojtyły-Świerzowskiej	      11Zbigniew BabikJeszcze o słowiańskich bukwicach  	     17Leszek BednarczukLas, laska, leszczyna, liść – semantyka i etymologia  	      29Wiesław BoryśZ chorwackich kajkawskich dialektyzmów leksykalnych (klošč, kreja, pažut)  	      33Aleksandra CieślikowaJeszcze raz o różnicy między motywacją a etymologią nazw własnychna przykładzie antroponimu, tzw. obraźliwego  	      39Stanisław CyganObraz wsi w powieści Prorok Tadeusza Nowaka  	      47Bożena Cząstka-SzymonO barusiu, cielosku i gdosi, czyli jak dzieci z Żywiecczyzny nazywają zwierzęta  	     59Renata DźwigołO „diabelskich” nazwach i nazwaniach  	     77Adam FałowskiLeksyka somatyczna w Nomenklatorze Eliasza Kopijewskiego  	     91, Beata Gala-MilczarekOd słowotwórstwa ludowego do gwarowego, gwarotwórczego  	  103Mariola JakubowiczRekonstrukcja semantyczna w pracach Marii Wojtyły-Świerzowskiej  	  113Józefa KobylińskaWahania spółgłosek dz : z, dź : ź w gwarze południowomałopolskiej  	  119Katarzyna KonczewskaJęzyk polski inskrypcji nagrobnych na Grodzieńszczyźnie  	  127Elżbieta KoniuszPał, wróżda / wrozda i żarnice – archaizmy polszczyzny ogólnej i regionalne innowacje semantyczne z Polesia w utworach wspomnieniowych Franciszka Wysłoucha  	  139Ľubor KrálikSúvisí slk. šípiť ‘tušiť’ s východoslovanským dial. *šupiti ‘rozumieť ap.’?  	  149Agata Kwaśnicka-JanowiczStaropolski termin bartniczy kleczyć (pszczoły) i jego rodzina słowotwórcza (na marginesie artykułu Franciszka Sławskiego)  	  155Maria Teresa LizisowaUrzędnicy sądowi w Panu Tadeuszu i ich rodowód  	  165Marek MajerWięcej o derywatach ‘domowych’: prasłowiański przysłówek *domovь  	  175Maciej MączyńskiJakie ptaki śpiewały Władysławowi Matlakowskiemu  	  191Halina MieczkowskaNowa leksyka we współczesnym języku słowackim (na podstawie SSSJ)  	  205Iwona NobisDobór końcówek dopełniacza niederywowanych nazw miejscowości rodzaju męskiego na tle rzeczowników pospolitych  	  217Barbara OczkowaSłowniki dawne i noweSzczególne znaczenie leksykografii dla języka chorwackiego  	  235Bogumił OstrowskiO jeszcze jednym ciekawym zjawisku fonetycznym w gwarach Grodzieńszczyzny (na szerszym tle)  	  247Magdalena PłusaO niektórych nazwach środków lokomocji w powieściach „litewskich” Józefa Weyssenhoffa  	  267Beata Raszewska-ŻurekO znaczeniu i wartościowaniu psoty w historii polszczyzny  	  281Marek RuszkowskiOboczność form stopnia przymiotników  	  297Людвиг СелимскиБележки към етимологията на 15 български думи  	  305Tadeusz SzczerbowskiLakuna jako zagadnienie rosyjskiej etnopsycholingwistyki i przekładoznawstwa  	  313Krystyna SzcześniakJarzębina w świecie Słowian  	  323Anna TyrpaChłopi polscy o Kościołach chrześcijańskich  	  335Jadwiga WaniakowaPolskie gwarowe łobda // łabda (‘piłka’) –  historia i etymologia wyrazu  	  347Żanna WarbotБeлoрyccкoe „збрэзь” в составе востoчнo-славянcкoй лексико-семантической группы со значением наполненности  	  353Wiesław WitkowskiO pożyczkach zwrotnych w kontaktach językowych polsko-wschodniosłowiańskich  	  357";-;39.80;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 360 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-684-3.jpg
"Edukacja na rzecz praw dziecka w szkole wyższej";"Zarys dydaktyki szczegółowej";"Małgorzata Kozak";978-83-7850-757-4;;"     Jak pisał amerykański pedagog John Holt, „dziecko potrzebuje prawa do unikania tych przeżyć, które niszczą jego rozwój”, jednak, często nieświadome swych praw i bezbronne wobec świata dorosłych, potrzebuje „świadomego jego praw i mechanizmów ich ochrony”, kompetentnego i celowo wykształconego nauczyciela-pedagoga. Tymczasem zagadnienie edukacji na rzecz praw dziecka w programie nauczania akademickiego zajmuje wciąż marginalne miejsce – publikacja Małgorzaty Kozak jest więc próbą przywrócenia właściwej hierarchii, próbą połączenia fragmentarycznych rozważań naukowych z rzeczywistą dydaktyką, czyli autentycznymi szkolnymi przeżyciami. Dlatego też Autorka podchodzi do tematu wieloaspektowo: przytacza regulacje prawne, analizuje miejsce i rolę edukacji na rzecz dziecka w dydaktyce uniwersyteckiej, wreszcie – przedstawia autorski plan metodyczny nauczania edukacji  do praw dziecka, całość wieńcząc propozycją nowego przedmiotu w programie Studiów nauczycielskich i pedagogicznych: Konwencja o prawach dziecka – implikacje pedagogiczne.  ";;" Wstęp 	   7 Rozdział IEdukacja na rzecz praw dziecka – dyscyplina pogranicza  	  131. Rozumienie koncepcji praw dziecka 	  132. Edukacja jako publiczne prawo podmiotowe 	  203. Edukacja na rzecz praw dziecka a edukacja na rzecz praw człowieka – geneza i próba definicji pojęć 	  233.1. Konteksty znaczeniowe edukacji na rzecz praw człowieka 	  243.2. Edukacja na rzecz praw dziecka – rozumienie pojęcia 	  31 Rozdział IIPrawa dziecka w procesie kształcenia pedagogów i nauczycieli 	  351. Rola i zadania pedagoga i nauczyciela w aspekcie realizacji prawa dziecka do edukacji 	  352. Kształcenie pedagogów i nauczycieli a normatywna koncepcjapraw dziecka 	  382.1. Realizacja prawa do edukacji w aspekcie społeczeństwa opartego na wiedzy 	  382.2. Nowe perspektywy kształcenia i doskonalenia pedagogów i nauczycieli 	  422.3. Edukacja dzieci w zakresie znajomości ich praw 	  47 Rozdział IIIEdukacja na rzecz praw dziecka a kompetencje zawodowe pedagoga i nauczyciela 	  551. Nauczyciel wobec wyzwań ochrony praw edukacyjnych dzieci 	  552. Przygotowanie pedagogiczne w zakresie ochrony praw edukacyjnych –podejście kompetencyjne 	  572.1. Kompetencje współczesnego nauczyciela i pedagoga 	  572.2. Kompetencje prawnonormatywne nauczyciela i pedagoga 	  612.3. Kompetencje prawnonormatywne w ujęciu kompetencji kluczowych 	  643. Efekty końcowe zajęć w zakresie kompetencji prawnonormatywnych 	  65 Rozdział IVKoncepcja dydaktyki edukacji na rzecz praw dziecka w szkole wyższej 	  751. Miejsce dydaktyki edukacji na rzecz praw dziecka w refleksji dydaktycznej 	  752. Instrumentarium dydaktyczne nauczyciela w edukacji na rzecz praw dziecka 	  793. Obszary refleksji dydaktyki akademickiej w zakresie edukacji na rzecz praw dziecka  	  823.1. Makroperspektywa dydaktyki akademickiej w kontekście edukacji na rzecz praw dziecka  	  823.2. Mikroperspektywa edukacji na rzecz praw dziecka w refleksji dydaktyki akademickiej  	  83 Rozdział VProces kształcenia w edukacji na rzecz praw dziecka w szkole wyższej 	  851. Cele w edukacji na rzecz praw dziecka 	  862. Treści edukacji na rzecz praw dziecka 	  973. Strategie i metody kształcenia w edukacji na rzecz praw dziecka 	  994. Formy organizacji pracy studentów w edukacji na rzecz praw dziecka 	 1165. Środki dydaktyczne w edukacji na rzecz praw dziecka 	 1176. Efekty kształcenia i ich uwarunkowania 	 1197. Ewaluacja w edukacji na rzecz praw dziecka 	 122 Rozdział VIProjektowanie dydaktyczne w edukacji na rzecz praw dziecka 	 1311. Projektowanie dydaktyczne w edukacji o prawach dziecka 	 1312. Projekt przedmiotu Konwencja o prawach dziecka –implikacje pedagogiczne 	 135 Zakończenie 	 147Bibliografia 	 151   ";"Książka jest pozycją [...] o profilu dydaktyczno-metodycznym, zawiera wszelkie konieczne elementy – od teoretyczno-uzasadniających oraz wpisujących propozycję w dyskurs na temat kształcenia nauczycieli, przez określenie istoty przedmiotu/modułu edukacja na rzecz praw dziecka po wyraźne, szczegółowe wyłożenie należnych aspektów metodycznych tego przedmiotu (cele, treści, formy organizacji, środki dydaktyczne, efekty kształcenia itp.) w oryginalnej autorskiej propozycji. Jednocześnie należy podkreślić, że autorka uczyniła to w konwencji aktualnych ram kształcenia w szkole wyższej, pokazując dydaktykę przedmiotu w perspektywie koncepcji ram kwalifikacyjnych. Małgorzata Kozak [...] daje środowisku akademickiemu kształcącemu pedagogów i nauczycieli swoisty prezent – gotową i kompletną metodycznie propozycję, której jakość i poziom dopracowania pozwalają na bezpośrednie zastosowanie jej we własnej praktyce nauczania akademickiego. Opracowanie to może też być wykorzystywane w ramach kursów podyplomowych czy innych podnoszących kwalifikacje zawodowe.Z recenzji dr hab. Ewy Jarosz   ";39.80;"Wydanie II, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 164 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-757-4.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 9";"Szkoła – przemiany instytucji i jej funkcji";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-657-7;;"   Tom 9 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Szkoła – przemiany instytucji i jej funkcji, kontynuuje zagadnienia dotyczące pracy pedagogicznej z dzieckiem w wieku wczesnoszkolnym i zarazem poszerza dotychczasowe rozważania o kwestie związane z postrzeganiem współczesnej szkoły jako środowiska służącego uczeniu się i poznawaniu świata.Pracę otwiera część zatytułowana Współczesna szkoła jako „kultura ucząca się”, w której zaprezentowano autorskie rozwiązania w zakresie organizowania środowiska uczenia się młodszych uczniów, a także ukazano zjawiska reprodukcji struktur społecznych czy blokowania potencjału twórczego dzieci. Autorzy poszczególnych tekstów podejmują ponadto próbę wskazania nowych strategii edukacyjnego działania, ze szczególnym uwzględnieniem refleksyjności i myślenia krytycznego wobec poszukiwania, tworzenia i zmiany zarówno w aktywności dziecka, jak i nauczyciela. W kolejnej części – Uczeń w środowisku szkoły – motywy poznawania świata i uczenia się – nakreślono poznawcze i społeczno-emocjonalne konteksty uczenia się dzieci z klas I–III. Zwrócono także uwagę na problematykę autorytetu współczesnych uczniów, ich społeczną pozycję w grupie klasowej, samoocenę związaną z wyglądem oraz możliwości urzeczywistniania idei integracji i edukacji włączającej.Trzecia część tomu, nosząca tytuł Konstruowanie wiedzy w szkole: dotychczasowe doświadczenia – typowe przejawy praktyki – propozycje rozwiązań, obejmuje opracowania skupiające się na kwestiach kształcenia dzieci utalentowanych w Polsce i za granicą (na przykładzie szkół kanadyjskich). Autorzy wskazują również na edukacyjne i wychowawcze aspekty różnych form aktywności uczniów – matematycznej, plastycznej i muzycznej. Ważnym wątkiem podjętym w artykułach zawartych w tej części jest problem edukacyjnych barier kreatywności młodszych uczniów, sprowadzających się najczęściej do niedostosowania metod i form kształcenia do ich potrzeb.Tom zamyka część czwarta – Nauczyciel w środowisku szkoły – nabywanie wiedzy i doświadczenie pedagogiczne – będąca prezentacją wyników badań prowadzonych wśród nauczycieli i studentów kierunków pedagogicznych. Zamieszczone w niej opracowania skupiają się głównie na kwestiach dotyczących kompetencji diagnostycznych współczesnych nauczycieli oraz ich przygotowania do pracy z uczniem sześcioletnim w środowisku szkoły miejskiej i wiejskiej.  Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)   ";;"Wprowadzenie 	   9   WSPÓŁCZESNA SZKOŁA JAKO „KULTURA UCZĄCA SIĘ” Gabriela Kapica Szkoła i nauczyciel w organizowaniu środowiska uczenia się młodszych uczniów 	  17 Małgorzata Zalewska-BujakSzkoła – miejsce rozwoju czy narzędzie reprodukcji struktur społecznych? 	  29 Jolanta Bonar Szkoła jako środowisko blokujące potencjał twórczy uczniów 	  41 Simona HendrychováVlastní hodnocení školy 	  49 Alena DouškováModerné prístupy k hodnoteniu edukačných výsledkov žiakovna primárnom stupni školy 	  59   UCZEŃ W ŚRODOWISKU SZKOŁY – MOTYWY POZNAWANIA ŚWIATAI UCZENIA SIĘ Celestyna GrzywniakDiagnozowanie dojrzałości neuropsychologicznej do szkolnego uczenia się dzieci sześcio- i siedmioletnich 	  75 Ewa KochanowskaEmocjonalno-społeczny kontekst procesu uczenia się języka jako narzędzia poznania i komunikacji przez dziecko w wieku wczesnoszkolnym 	  89 Agnieszka Dłużniewska, Izabella KucharczykRealizacja idei integracji i edukacji włączającej w procesie wychowaniai kształcenia dzieci z uszkodzeniami słuchu i wzroku 	 103 Gabriela Piechaczek-OgiermanSamoocena uczniów związana z wyglądem 	 117   KONSTRUOWANIE WIEDZY W SZKOLE: DOTYCHCZASOWE DOŚWIADCZENIA –TYPOWE PRZEJAWY PRAKTYKI – PROPOZYCJE ROZWIĄZAŃ Małgorzata GilKształcenie dzieci utalentowanych. Przegląd badań dotyczących praktyki w szkołach kanadyjskich 	 131 Karolina SkarbekDzieci uzdolnione matematycznie na początku nauki szkolnej 	 143 Renata ReclikZadania problemowe we wczesnoszkolnej edukacji matematycznej 	 157 Ernest Zawada Aspekty edukacyjne i wychowawcze kształcenia plastycznego dzieci 	 169 Maciej KołodziejskiAktywne uczenie się muzyki w pedagogice Edwina E. Gordona 	 179 Anna StaweckaTerapeutyczne walory muzyki w aktywizacji dzieci w wieku wczesnoszkolnym 	 193   NAUCZYCIEL W ŚRODOWISKU SZKOŁY – NABYWANIE WIEDZY I DOŚWIADCZENIE PEDAGOGICZNE Simoneta BabiakováMožnosti a výzvy evalvácie učiteľa primárneho vzdelávania 	 207 Mariana CabanováDiagnostická kompetencia ako súčasť kompetenčného profilu a profesijného štandardu učiteľa 	 217 Tatiana KłosińskaOsiągnięcia twórcze w samoocenie nauczycieli kształcenia wczesnoszkolnego 	 225 Elżbieta MarekKształcenie nauczycieli wczesnej edukacji – teraźniejszość i przyszłość 	 237 Justyna Miko-GiedykPrzygotowanie nauczycieli do pracy z uczniem w szkole wiejskiej w kontekście wyrównywania szans edukacyjnych 	 249 Anna Buła Znaczenie praktyki dla budowania doświadczenia i wiedzy pedagogicznej u kandydatów do zawodu nauczyciela wczesnej edukacji 	 261  Informacja o autorach 	 271    ";"Edukacja małego dziecka to seria publikacji z zakresu pedagogiki traktująca o kierunkach rozwoju i kształcenia dziecka. Poszczególne części opisują i analizują środowiska, w których dzieci dorastają. Tom 9 skupia się na instytucji szkoły, która jest obok rodziców środowiskiem pełniącym naważniejsze funkcje – edukacyjną i wychowawczą. Publikacja analizuje szkołę pod kątem stosowanych metod nauczania, podejścia nauczycieli, a także zjawisk i zachowań zachodzących w środowisku dziecięcym między nimi samymi.Pierwsza część tomu skupia się na tym, jak funkcjonuje współczesna szkoła. Niestety nie pozostawiono na niej suchej nitki. Szkoła jawi się jako środowisko hamujące rozwój oraz możliwości dziecka, ucząc go sztywnego i schematycznego myślenia, a także narzucając konkretne konformistyczne formy zachowania. W polskiej szkole nie ma miejsca na kreatywność, rozwijanie zdolności i indywidualizm dzieci. Szkoła przedstawiona jest jako miejsce zabijające potencjał dziecka w zarodku oraz generujące wyszkolonych członków od dawna ustalonej struktury społecznej.Druga część skupia się na dziecku w środowisku szkolnym – na jego dojrzałości neuropsychologicznej (czyli tzw. zdolności szkolnej), motywach do poznawania otaczającego świata i motywach do uczenia się, a także umiejętności posługiwania się językiem (przedszkole i szkoła jako drugie środowisko kształtujące system językowy dziecka). W tym rozdziale poruszona została również bardzo ważna kwestia integracji dzieci pełnosprawnych z tymi dotkniętymi uszkodzeniami sensorycznymi (wzrok i słuch) w kontekście rodzących się w późniejszych etapach życia uprzedzeń, dyskryminacji oraz nieprzygotowania do życia w naturalnym środowisku. Z tego samego rozdziału dowiemy się jak duże znaczenie w postrzeganiu samego siebie i przez pryzmat rówieśników ma wygląd.Kolejny rozdział analizuje podejście do dzieci wyraźnie uzdolnionych (w szkole polskiej i kanadyjskiej) matematycznie czy plastycznie. Autorzy skupiają się również na roli, jaką pełni rozwój umiejętności plastycznych, muzycznych i podejście plastyczne do działań wychowawczych.Ostatni, czwarty rozdział koncentruje się na nauczycielu, jego kompetencjach, doświadczeniu, podejściu do nauczania i jego roli w rozwoju dziecka.Książka „Edukacja małego dziecka...” jest analizą obecnej sytuacji w polskiej szkole. Niestety wyniki są zasmucające. Specjaliści z pedagogicznym doświadczeniem dostrzegają w działaniu szkoły jako instytucji i nauczycieli wiele niedociągnięć – oba te komponenty hamują rozwój i potencjał dzieci, niejednokrotnie sami nawet nieświadomie pogłębiają wszelkie nierówności pojawiające się między dziećmi. Nauczyciele przeceniają swoje umiejętności, brakuje im kreatywności i otwartości, co za tym idzie – nie dostrzegają i nie rozwijają ich w swoich podopiecznych. Nauczyciele nie podejmują żadnych działań w przypadku dyskryminacji dzieci (ze względu na niepełnosprawność, brak zdolności czy wygląd). Forma prowadzonych zajęć oraz otoczenie, w jakim się odbywają sprawiają, że umiejętności dzieci są wykorzystane w bardzo niewielkim stopniu. Z raportu, jakim z pewnością jest powyższa publikacja wynika, że szkoła i wychowawcy nieprawidłowo wypełniają powierzone im zadania i nie są przygotowani do roli, jaka została im przypisana – wychowania, edukacji i rozwoju najmłodszych. źródło: Nadia Felix (nadia.felix@dlalejdis.pl)http://dlalejdis.pl   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 272 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-657-7.jpg
"Edukacja i gospodarka w kontekście procesów globalizacji ";;"Wojciech Kojs";978-83-7850-691-1;;"  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Publikacja Edukacja i gospodarka w kontekście procesów globalizacji stanowi taką właśnie wypowiedź, związaną z analizą aksjologiczną fundamentów edukacji i gospodarki, przestrzenią i dynamiką przemian cywilizacyjnych. Ukazano w niej światową przestrzeń gospodarczą i edukacyjną w warunkach kształtujących się procesów globalizacji, zwłaszcza rewolucji informacyjno-komunikacyjnej, a także problematykę ogromnych szans i zagrożeń humanistycznych wymiarów edukacji. Ważne są przedstawione w książce relacje zachodzące między edukacją a gospodarką oraz oczekiwania wynikające z dokonanych analiz, a także wskazania, jakie wartości promują i kształtują systemy edukacji, a jakie systemy gospodarki. Jaka jest i jaką ma się stawać edukacja w społeczeństwie uczącym się, w społeczeństwie wiedzy i w społeczeństwie sieci? Jakie są możliwości świadomego kształtowania relacji między wzrostem gospodarczym a dbałością o środowisko naturalne i zdrowie człowieka?Analizy i przemyślenia będące treścią publikacji skłaniają do uściślenia intencji leżących u jej podstaw: Więcej gospodarki w edukacji i edukacji w gospodarce.   Z recenzji:   Praca zbiorowa […] związana jest tematycznie z istotnym i aktualnym społecznie oraz perspektywistycznie rosnącym znaczeniowo zagadnieniem wiązania edukacji z gospodarką w okresie rozwoju procesów globalizacji. Zagadnienie to jest jeszcze słabo zaakcentowane w dorobku naukowym w dziedzinie literatury z nauk społecznych, w tym przede wszystkim z pedagogiki. Należy więc przyjąć z uznaniem inicjatywę przygotowania i opublikowania tej pracy zbiorowej […]. Książka, jak piszą Redaktorzy, „stanowi wypowiedź […] związaną z analizą aksjologiczną fundamentów edukacji i gospodarki, przestrzenią i dynamiką przemian cywilizacyjnych”. Wypowiedź ta nie wyczerpuje wszystkich składników i uwarunkowań oraz diagnoz i prognoz dotyczących problematyki wiązania edukacji z gospodarką w dobie globalizacji, ale stanowi liczący się, zarówno w wymiarze naukowym, jak i praktycznym, głos polskich uczonych, wywołujący potrzebę refleksji i dyskusji.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dra hab. Stanisława Palki     Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.   ";;"Od Redaktorów 	   9 Wojciech KojsPrakseopedagogiczny wgląd w wybrane zagadnienia edukacji, gospodarki i globalizacji 	  13 Tadeusz LewowickiGospodarka i edukacja – relacje dawne i nowePerspektywa pedagogiczna 	  39 Eugenia PotulickaEkonomiści w edukacji – perspektywa globalnaZagrożenia i szanse 	  55 Kazimierz DenekKształcenie pod testy i neoliberalizm nie służą wzbogacaniu jego jakości 	  79 Jacek WódzWizje własnej przyszłości w zglobalizowanym świecieKilka refleksji socjologicznych 	 101 Kazimierz WentaTeoria chaosu w kontekście problemów globalizacyjnych, gospodarczych i edukacyjnych 	 113 Waldemar FurmanekEdukacyjne wyzwania globalizacji 	 127 Krzysztof WieleckiSocjalizacja w czasach podwójnego kryzysu transformacyjnego 	 147 Eugeniusz PiotrowskiIdeologia neoliberalizmu – wyzwania i zagrożenia dla edukacji polskiej 	 167 Stanisław JuszczykTechnologie informacyjno-komunikacyjne a procesy globalizacyjne 	 181Jolanta WilszEdukacja z perspektywy paradygmatu systemowego i globalizującego się świata 	 191 Zbigniew ZiołoŚwiatowa przestrzeń gospodarcza w warunkach kształtujących się procesów globalizacji 	 207 Andrzej Radziewicz-WinnickiNowa urbanistyczna koncepcja planowania przestrzeni miejskiej a asymetria w relacjach szkoła – środowisko 	 227 Anatolij WychruszczGlobalizacja a pedagogika: wady i zalety 	 241 Jolanta SzempruchWyzwania dla edukacji w zmieniającym się społeczeństwie 	 249 Eugenia Rostańska, Katarzyna WójcikEdukacyjne obszary globalizacji – perspektywy i bariery 	 261 Katarzyna Szczepańska-WoszczynaKompetencje menedżerów przedsiębiorstw polskich, słowackich i czeskich w dobie globalizacji 	 273 Maciej Rostański, Paweł BuchwaldGlobalizacja a rozwój Internetu.Internet wszystkich rzeczy (Internet of Things) i nowoczesne sposoby komunikacji maszyn 	 285 Marek Krannich, Marta MacełkoZaufanie w regionalnym ekosystemie innowacji 	 299 Sławomir Pytel, Anna RungeRynek pracy a oferta edukacyjna wybranych powiatów Zagłębia Dąbrowskiego 	 313 Antoni KrauzEdukacja a współczesny rynek pracy 	 329 Marta Macełko, Izabela MendelMiasto jako kreator relacji w sieci na poziomie lokalnym oraz element usieciowionego środowiska regionalnego 	 343 Nina OrzechTurbulencja otoczenia szkół jako wynik globalizmu 	 357 Władysław ŚwiątekKlastry w gospodarce opartej na wiedzy 	 371   ";"     Praca zbiorowa […] związana jest tematycznie z istotnym i aktualnym społecznie oraz perspektywistycznie rosnącym znaczeniowo zagadnieniem wiązania edukacji z gospodarką w okresie rozwoju procesów globalizacji. Zagadnienie to jest jeszcze słabo zaakcentowane w dorobku naukowym w dziedzinie literatury z nauk społecznych, w tym przede wszystkim z pedagogiki. Należy więc przyjąć z uznaniem inicjatywę przygotowania i opublikowania tej pracy zbiorowej […]. Książka, jak piszą Redaktorzy, „stanowi wypowiedź […] związaną z analizą aksjologiczną fundamentów edukacji i gospodarki, przestrzenią i dynamiką przemian cywilizacyjnych”. Wypowiedź ta nie wyczerpuje wszystkich składników i uwarunkowań oraz diagnoz i prognoz dotyczących problematyki wiązania edukacji z gospodarką w dobie globalizacji, ale stanowi liczący się, zarówno w wymiarze naukowym, jak i praktycznym, głos polskich uczonych, wywołujący potrzebę refleksji i dyskusji.Z recenzji wydawniczej prof. zw. dra hab. Stanisława Palki     ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 380 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-691-1.jpg
"Księga harców";;"Maria Kapiszewska";978-83-7850-743-7;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1936 r.: Księga harców. Na tropie przygody   „Przyjaciel świata” i „leśny człowiek”, taki co to słyszał, jak trawa rośnie — to harcerz.    Z zamiłowaniem przebiegając ścieżki leśne i polne miedze, wie on, co się wokół niego dzieje, umie nazwać po imieniu drzewa, kwiaty i zioła, ma prawdziwych, zwierzęcych i ptasich przyjaciół.    Harcerz zabiega pilnie o zdobycie wszelkiej wiedzy o tajnikach przyrody, ukrytej przeważnie przed oczami pospolitego „cywila”. Ale wiedza ta kryje się głęboko w gęstwinie leśnej, w wątłych kształtach ziół łąkowych, w szmerach, szeptach i zawołaniach, zrozumiałych tylko dla wtajemniczonych. Żeby ją zgłębić, trzeba mieć wzrok bystry i umiejący patrzeć, ucho czułe, ruchy zgrabne. Trzeba być dzielnym, prawym i sprawnym. Trzeba wyrobić w sobie cechy wywiadowcy, tropiącego swą „zwierzynę” po najbardziej nikłych śladach.      Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta ";;"Na tropie przygody   Pieśń dżungli 	   4Cechy wywiadowcy 	   7Honor leśnego człowieka 	  13Na łowachSztuka tropienia 	  14Na tropie zwierza 	  18Podchodzenie 	  21Na wywiadzie Teren harców 	  24Pomiary 	  29Cztery strony świata 	  32Mapa 	  34Szkice polowe 	  39Sposoby porozumiewania się w polu z przyjacielem Sygnalizacja 	  43Znaki indyjskie 	  47Indyjskie pismo obrazkowe 	  49Na wędrownym szlakuWycieczka 	  52Na biwaku 	  59Śladami błędnych rycerzy 	  65Wśród ludzi Hej naprzód do pracy, pionierzy 	  68Twój udział w życiu szkoły 	  69Twoja rola w domu 	  74W obliczu choroby 	  79A jeśli wybuchnie pożar 	  80Na ulicy i drodze 	  83Pod znakiem harcerskim 	  90To, co najważniejsze 	  97NOTATKI 	 104";-;18.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, ";"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, ";"Kraków 2014, ";"Reprinty: wydania z 1936 roku. ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-743-7.jpg
"Prawdziwy „Dramat udanego dziecka”";"Tragedia Alice Miller – jak ukryty uraz wojenny oddziałuje na rodzinę";"Martin Miller";978-83-7850-655-3;;"   W Impulsie książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.    Być synem Alice Miller wcale nie było pięknie. Wręcz przeciwnie. I mimo tego moja matka stała się znakomitą badaczką okresu dziecięcego. W niniejszej książce próbuję zbliżyć te dwa światy do siebie. […] Oddzielenie się było dla mojej matki prawdopodobnie jedyną możliwością uzyskania po wojnie jakiejkolwiek jakości we własnym życiu. Z jednej strony jej walka jest przede wszystkim napełniającym odwagą przykładem na to, że nigdy nie należy rezygnować z siebie, niezależnie od tego, co się komuś przydarzyło. Natomiast z drugiej strony historia ta ukazuje w przerażający sposób, co może się zdarzyć, gdy głęboki uraz, spowodowany bądź przeżyciem wojny, bądź prześladowaniem, bądź innymi doświadczeniami, wynikającymi z oddziaływania przemocy, kumulując się, nie zostaje przezwyciężony.Martin Miller z języka niemieckiego przełożyła Katarzyna Kumpf   * książka dostępna wyłącznie w sprzedaży detalicznej.   Publikacja w wersji papierowej dostępna w PROMOCYJNEJ cenie w sklepie internetowym zinamon.pl:  ";;"List mojej matki z 22 listopada 1987 roku	7I.	Przedmowa	15II.	Koniec – nie ma grobu dla Alice Miller	25III.	Tożsamość odziedziczona – Żydówka	29O czym opowiadała moja matka: bóle okresu dzieciństwa	29O czym się dowiedziałem: Alicija Englard i jej rodzina do 1939 roku	31Prawdziwa tożsamość oraz świat subiektywny	40IV.	Ukryty uraz – ocalona	43O czym opowiadała moja matka: „Musiałam się zabić”	43O czym się dowiedziałem: Alicja Rostowska – przetrwanie w Warszawie w latach 1939–1945	47Przetrwanie z fałszywą tożsamością	55V.	Miłość wymuszona – małżonka	61Nienawiść powściągana – małżeństwo moich rodziców	62Miłość i syndrom sztokholmski	69VI.	Obcość wybrana – emigrantka	71Nowe życie w Szwajcarii w latach 1946–1985	71Tęsknota za Prowansją w latach 1985–2010	75Wiadomości wirtualne z kryjówki – Internet	76O niemożności rozpoczęcia od nowa	79 VII.	Wolność odnaleziona – badaczka okresu dziecięcego	81Moja matka jako psychoanalityczka w latach 1953–1978	82Droga do wolności	91Szczęście pisania – Dramat udanego dziecka	94Wariacje związane z pewnym tematem życiowym: wojna Alice Miller z rodzicami	101VIII.	Cierpienie odziedziczone  – matka	105Niemy świadek – moje dzieciństwo oraz młodość w latach 1950–1972	105Zwolenniczka Konrada Stettbachera – syn prześladowany, lata 1983–1994	111List mojej matki z 28 maja 1998 roku	119Syn jako prześladowca – moc traumy wojennej	123Koniec, przełom lat 2009/2010	126IX.	Wiedza sprawdzona – terapeutka	131Upływ czasu od powstania Dramatu udanego dziecka	132Wiedza o własnej biografii	135Mentalizacja – teoria w służbie metody Alice Miller	140Świadek świadomy – związek terapeuty i pacjenta	145Co pozostaje z Dramatu udanego dziecka?	148Ostatni list mojej matki z 9 kwietnia 2010 roku	149X.	O obalaniu murów milczenia – posłowie Olivera Schubbego	151Podziękowanie	163  ";"   „Czarna pedagogika" Alice Miller - wstrząsające przerwanie milczenia  „Czarna pedagogika" jest tym nurtem badań naukowych, stosowanych, których twórcy koncentrują uwagę na dokumentowaniu negatywnej roli pedagogicznych teorii i praktyk w codziennych doświadczeniach życiowych dzieci i młodzieży. Tak rozumiana anty-pedagogika miała - w założeniach liderów tego nurtu - doprowadzić do całkowitego zerwania z pedagogiką przemocy, destrukcji, dehumanizacji relacji między wychowawcą naturalnym, instytucjonalnym czy społecznym a dzieckiem podlegającym jego wpływom. Tacy autorzy jak: 1) Kathariny Rutschky historyk wychowania, autorka wciąż nieznanej w Polsce rozprawy pt. "Schwarze Pädagogik" (Frankfurt a. Main – Berlin 1977); 2) Ekkehard von Braunmühl - niemiecki publicysta, działacz organizacji pozarządowych walczących o prawa dziecka, autor wielu książek z antypedagogiki, także nietłumaczonych na język polski;3) Hubertus von Schoenebeck - początkowo silnie wspierający badania naukowe z antypedagogiki, ale w poszukiwaniu jej pozytywnego modelu. Ten określił mianem "Amication" i postpedagogiki. Jest w Polsce znanym autorem polskojęzycznych edycji jego książek: Antypedagogika - być i wspierać zamiast wychowywać (Warszawa 1994), Antypedagogika w dialogu. Wprowadzenie w rozmyślania antypedagogiczne, (Toruń 1991); Kocham siebie takim jakim jestem. Antypedagogiczna filozofia życia (Kraków 1994); Po tamtej stronie wychowania. Życie w wolności od psychicznej przemocy, (Kraków 1999); Szkoła z ludzką twarzą. Wizja i rzeczywistość (Kraków 2001); Postpedagogika (Kraków: wznow. 2014); Jaka może być szkoła (Kraków: 2014).4) Susan Forward - amerykańska psycholog, autora książki pt. "Toksyczni rodzice" (Warszawa 1992), 5) Alice Miller - szwajcarska psychoanalityk polskiego pochodzenia, której książki sprzedawały się w Polsce jak ciepłe bułeczki - "Mury milczenia" (Warszawa 1991); "Dramat udanego dziecka" (Warszawa 1995); "Zniewolone dzieciństwo" (Poznań 1999) czy "Ścieżki życia" (Poznań 2000).  tworzyli podstawy pod rozwój antypedagogiki rozumianej jako krytyka CZARNEJ PEDAGOGIKI. Wszystkich autorów łączy odsłona obszarów pedagogicznego zła, przemocy i upokorzeń. W swoich rozprawach naukowych czy popularnonaukowych analizują zaistniałe w toku socjalizacji, wychowania i szkolnej edukacji mechanizmy powstawania przemocy fizycznej, ale i symbolicznej, psychicznej dorosłych wobec dzieci, przyczyny i sposoby uczestniczenia nauczycieli, rodziców, wychowawców w procesie zniewalania i niszczenia godności dzieci. Wyciągają z tego wniosek, że każda teoria wychowania celowościowego, dyrektywnego odwołująca się do formalnego i władczego autorytetu czyni dziecko przedmiotem jego opresyjnych wpływów, najczęściej pod pozorem ich wychowywania do wolności, dialogu, dorosłości itp. Sam poświęciłem rekonstrukcji różnych nurtów antypedagogiki wiele rozpraw, toteż nie będę jej w tym miejscu odtwarzał, gdyż można sięgnąć do rozpraw mojego autorstwa. Moim zdaniem nurt CZARNEJ PEDAGOGIKI trafnie koncentrował uwagę badaczy i psychoterapeutów na negatywnej roli quasi pedagogicznych teorii i praktyk w życiu części dzieci i młodzieży na całym świecie, także w Polsce Janusza Korczaka. Tak rozumiana antypedagogika miała doprowadzić do całkowitego zerwania z pedagogiką opresji, zniewalania bezbronnego dziecka. Przemoc fizyczna jest coraz bardziej skrywana za przemocą psychiczną, i to w takich sferach jak: intelektualna przemoc („pranie mózgu", „indoktrynacja", „perswazja"), przemoc emocjonalna („zniewalająca miłość") czy wolicjonalna (zobowiązywanie do pracy nad sobą, opanowywania własnej woli, tłumienia „ja"). Jeżeli dodamy do tego obowiązek dzieci i młodzieży okazywania szacunku swoim wychowawcom, bez względu na towarzyszące ich postępowaniu racje, to powiększamy moc oraz zakres ich zniewolenia i bezbronności. Nazwa tego nurtu badań akcentuje, że wszelka pedagogika jest podła, czarna, nikczemna, okrutna i zła, skoro opiera się na silnym przeświadczeniu, że dzieci muszą być wychowywane, choć w rzeczy samej chodzi tu raczej o utrzymanie hierarchicznych stosunków społecznych, o zachowanie prawa dorosłych do dominacji i dyskryminacji wiekowej. Badania biograficzne egzemplifikują, w jakim stopniu opresyjne doświadczenia z lat wczesnego dzieciństwa ciążą na późniejszej postawie ofiar przemocy wobec siebie, wobec innych czy szeroko rozumianej ludzkości. Nieświadomi powyższej determinacji dorośli, stosując przemoc wobec własnych dzieci, pośrednio "zobowiązują" je do powtórzenia scenariusza w swoim dorosłym życiu. W rodzinach maltretujących dziecko występuje specyficzny splot toksycznych warunków (napięcie, konflikt między rodzicami, ich własne problemy emocjonalne, poczucie osamotnienia matki) daleki od patologicznej dewiacji. Należy zatem odrzucić odwieczne brzemię wychowania. Rolą „czarnej pedagogiki" nie jest jej przekształcanie pedagogii w jakąś „białą pedagogikę", ale uświadomienie osobom dorosłym znaczenia ich własnego dzieciństwa, nieuświadamianej sobie przez nich części zamrożonych w nich emocji, by odblokować ich wrażliwość na doświadczaną we własnym dzieciństwie traumę.  W tym miejscu - jak się okazuje - zaczyna się dramat także Alice Miller, która własnemu synowi stworzyła piekło na Ziemi potwierdzając niejako niszczycielską rolę własnego pseudo wychowania. Jak pisała: projekcja głębokich, negatywnych przeżyć z własnego dzieciństwa na podlegające wpływom wychowawcy dzieci może być uwarunkowana takimi motywami jak: lęk przed wolnością, chęć zemsty za doznane cierpienia, poczucie konieczności powtórzenia pedagogicznych reakcji z tamtych lat oraz idealizacja własnego dzieciństwa i rodziców. Okazuje się, że może mieć jeszcze inny wymiar.  Wydana przez Oficynę "IMPULS" książka jej dorosłego już syna Martina Millera pt. "Prawdziwy "dramat udanego dziecka" odsłania mroczne tajniki niegodnych postaw i jej rzekomej wrażliwości psychoanalitycznej wobec własnego syna. Tym samym jej światowa sława została publicznie poddana wstrząsowi i deprecjacji przez własnego syna. Zaprzecza on fundamentalnej tezie swojej matki, jakoby każde pokolenie projektowało na następną generację oba rodzaje opresji, przemocy fizycznej i psychicznej, która niejako automatycznie wyzwala „przemoc z przemocy".  Zdaniem Alice Miller każdy, kto był bity i upokorzony w okresie swojego dzieciństwa, jako osoba dorosła powtarza scenariusz opresji wobec swoich dzieci lub podwładnych. Szczególnie dotyczy to dziecka, które doświadcza "czarnej pedagogiki" w pierwszych latach swojego życia, kiedy to toksyczni rodzice łamią jego wolę, dysponują nim jak przedmiotem, biją czy fizycznie je upokarzają bez obawy, że może ono oddać czy się zemścić. Syn przerywa milczenie w kilka lat po śmierci Alice Miller.  Dziecko stara się wprawdzie bronić przed tymi nieprawościami, kiedy potrafi już artykułować swój ból lub gniew, ale w istocie i to jest mu zabronione, gdyż rodzice nie mogą wytrzymać jego reakcji obronnej (krzyku, płaczu, wybuchu wściekłości). Za pomocą różnych środków przymusu odmawiają mu prawa i do takich reakcji. Dziecko uczy się być cicho. Jego milczenie zaś potwierdza słuszność i skuteczność stosowanej zasady wychowania, ale zarazem negatywnie wpływa na jego późniejszy rozwój. Uczucia dziecka zostały zniewolone, została także stłumiona potrzeba ich artykułowania, bez nadziei na jej zaspokojenie.  Jak się okazuje, wymuszone opresją i podłością milczenie małego dziecka zostaje przerwane, kiedy ono staje się dorosłe i może bez lęku wyrazić swój ból, podzielić się cierpieniem i także dramatem matki uwikłanej w małżeńską przemoc. Warto przeczytać tę wstrząsającą lekturę, by tym bardziej zrozumieć dramat nie tylko dziecka, ale także wcześniej poddanej opresji jego matki. źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2014/12/czarna-pedagogika-alice-miller.html ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 164 strony, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-655-3.jpg
"Pedagogika społeczna";"Zarys problematyki";"Mariusz Cichosz";978-83-7587-919-3;;"    Pedagogika społeczna. Zarys problematyki Mariusza Cichosza ma charakter specjalny: jest to kompleksowy podręcznik, a może raczej monografia tej jednej z bardziej dziś rozpoznawalnych subdyscyplin pedagogicznych. Podzielone na cztery zasadnicze części, opracowanie to daje wiedzę potrzebną nie tylko studentom nauk społecznych; ujęcie historyczne pedagogiki społecznej, rodzące się w jej łonie teorie i koncepcje, wpływ środowiska wychowawczego oraz współczesne jej konteksty stanowią klucz czy może raczej: podwaliny służące zrozumieniu nauk społecznych oraz samej pedagogiki. Zadanie to tym łatwiejsze, że od samego początku pedagogika społeczna wyróżniała się na tle nauk pokrewnych wyraźnie sprecyzowaną metodologią i przedmiotem badań, niemniej zebranie całości blisko stuletniej historii pedagogiki społecznej w połączeniu z wnikliwą analizą jej obecnej postaci, czyni z publikacji Mariusza Cichosza pozycję ważną, bez wątpienia potrzebną i – co najważniejsze – od teraz dostępną.Pedagogika społeczna jako jedna z subdyscyplin pedagogicznych uprawianych w Polsce liczy już przeszło sto lat, w czasie których znacząco się zmieniała. W jej historii możemy wskazać na okres kształtowania się i wyodrębniania z innych nauk społecznych oraz istnienia warunkowanego określonymi przemianami społeczno-politycznymi, co generowało specyficzne drogi i etapy jej rozwoju. To czas jej twórców i przedstawicieli – osób podejmujących badania naukowe, ale także realizujących specyficzną praktykę wychowawczą. Rozwój instytucjonalny pedagogiki społecznej jest więc bardzo wyraźny, ale także zróżnicowany, bo choć zachowuje ona cały czas swoją określoną ontologiczną i epistemologiczną tożsamość, to jednocześnie na jej gruncie pojawiają się różnorodne nowe rozwiązania.Niniejsze opracowanie poświęcone charakterystyce pedagogiki społecznej, problematyce jej rozwoju, prezentacji poglądów jej twórców i głównych przedstawicieli, a także wypracowanych na jej gruncie koncepcji, wpisuje się w istniejące już w tym względzie badania i prowadzone analizy. Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski ";;"Wstęp		7Rozdział 1.   Geneza – powstanie i rozwój pedagogiki społecznej		18  Rozdział 3.   Środowisko – środowisko wychowawcze		 111Rozdział 4.   Współczesne konteksty teoretyczno-metodologiczne		 140Zakończenie		188Bibliografia		191Indeks rzeczowy		201Indeks osób		204  ";""Pedagogika społeczna. Zarys problematyki" jest kolejną publikacją ukazującą się w serii "Pedagogika Nauce i Praktyce" posiadającą cechy nowatorskiego podręcznika akademickiego. W czym przejawia się ta nowość? Przede wszystkim w ujęciu tematu i obudowaniu go przynależną do niej literaturą.Mariusz Cichosz na niespełna dwustu stronach podjął się próby umiejscowienia pedagogiki społecznej w systemie nauk pedagogicznych. Postarał się o przestawienie różnych typologii w jakich umieszczano pedagogikę społeczną, opisał zwięźle stan ówczesnej wiedzy, a także stanowisko z jakiego patrzono na tą jedną z nauk pedagogicznych w zależności od historycznej sytuacji politycznej i społecznej. Generalnie mówiąc mamy tu do czynienia z dwoma etapami rozwoju pedagogiki społecznej: do drugiej wojny światowej i po drugiej wojnie światowej. Oba te etapy może podzielić na wstępny; gdy mamy do czynienia przede wszystkim z praktyką wychowawczą, oświatową i socjalną, etap zaawansowany; gdy wiążemy go z badaniami empirycznymi i i refleksją metodologiczną. Cichosz podzielił książkę na cztery podstawowe rozdziały, z których trzy poświęcił  sprawom genezy, drogom rozwoju, strukturze, różnym szkołom naukowym, rozstrzygnięciom i koncepcjom naukowym. To wszystko prowadzi nas do bardzo ważnego rozdziału czwartego, w którym autor wyłuszcza przed nami współczesne konteksty teoretyczno-metodologiczne. Jest to o tyle ważne, iż po 1989 roku pedagogika społeczna przeszła gruntowne przeobrażenie; oczyszczona ze sztywnego gorsetu ideologii stała się otwartą na całościowe rozpoznanie społecznego świata współczesnego człowieka. Jako nauka o charakterze praktycznym i prakseologicznym podlega nieustannym przemianom. Naukowcy odchodzą wówczas od problematyki wypracowanej w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych czyli od badań nad funkcjonowaniem środowisk wychowawczych i ich organizacji na rzecz interdyscyplinarności pedagogiki społecznej , a także nawiązywanie przez nią do innych subdyscyplin pedagogicznych. Bazując na różnych koncepcjach teoretycznych wykrystalizowało się ujęcie pedagogiki społecznej jako praktyki społecznej zorganizowanej w system zinstytucjonalizowanych działań stanowiących „część sektora społecznego opartego na świadczeniach i ofertach skierowanych do ludzi potrzebujących wsparcia". (Danuta Urbaniak-Zając). Na poziomie metodologicznym jest to zespół teorii środowiska i badań empirycznych analizujących warunki i relacje poszczególnych komponentów środowiska ludzkiego życia.Pomimo pewnego przełomu pedagogika społeczna nie odeszła nigdy od człowieka i jego potrzeb jako obiektu badań. To jego potrzeby ją kształtują i ukierunkowują na środowisko w jakim rozgrywa się teoria i praktyka edukacyjna, będą zarazem także rodzajem pracy socjalnej i kulturalnej. Pedagogika społeczna w tym ujęciu bada również relacje jakie zachodzą między lokalnym środowiskiem społecznym a przyrodniczym - socjosferę i fizjosferę człowieka oraz jej wpływ na rozwój jednostki ludzkiej.Jedno jest pewne: pedagogika społeczna związana jest ściśle z potrzebami edukacyjnymi współczesnego człowieka, z jego środowiskiem, z jego praktyką i aktywnością społeczną. Czy będzie ona tworzyła nowe teorie i koncepcje życia społecznego, czy też zajmie się w większym zakresie polityką społeczną i oświatową w kontekście badania zaspokojenia podstawowych potrzeb edukacyjnych społeczeństwa od tym zdecydują gremia naukowe i badawcze. Każdy człowiek niezależnie od statusu społecznego i majątkowego ma prawo do właściwej edukacji na wysokim merytorycznym poziomie. Pedagogika społeczna będzie nieustannie stać na straży realizacji tychże potrzeb niezależnie od ustroju gospodarczego czy politycznegoGabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl/     ";30.00;"Wydanie pierwsze, ";"Kraków 2015, Format B5, ";"Objętość 208 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa + skrzydełka";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-919-3.jpg
"Niewidzialne środowisko";"Pedagogika kompletna Heleny Radlińskiej jako krytyczna ekologia   umysłu, idei i wychowania. O miejscu pedagogiki w przełomie dwoistości w   humanistyce";"Lech Witkowski";978-83-7850-532-7;;"O CZYM JEST TA KSIĄŻKA? KRÓTKA TEZA NA OTWARCIEKsiążka ta jest programem dla pedagogiki w Polsce, uzasadnieniem tego programu i serią prób jego realizacji na tle tradycji pedagogiki społecznej i stanu współczesnej humanistyki. Jest też zaproszeniem, by o tym wszystkim zacząć naprawdę na serio rozmawiać. To wyznanie jest złożone tu bardziej jako wyzwanie i zobowiązanie, niż roszczenie, mimo że nie stroniłem od krytyk i wysiłku niezakończonego samokształcenia i relacji z efektów badań.Jest to druga odsłona zaproszenia do dyskusji, po tomie autora "Przełom dwoistości w pedagogice polskiej", (L. Witkowski, 2013), wydobywająca na światło dzienne niezwykły fenomen polskiej międzywojennej pedagogiki, reprezentowanej przez Wielkie Pokolenie postaci urodzonych w latach 70./80. XIX wieku, które tworzyło zręby odrodzonej państwowości polskiej lat 1918-1939, a którego rola i znaczenie zostały de facto zdławione w PRL. Obecnie skupia uwagę autora wybitne dokonanie Heleny Radlińskiej, widziane zarówno przez pryzmat zjawisk jej czasu twórczego - w tym tych, których nie była świadoma - jak i z perspektywy znacznie późniejszej w humanistyce, wręcz najnowszej. Radlińska jest czytana jako pedagog "kompletny", intuicyjnie wyczuwający wiele z tropów myślowych dopiero przebijających się w latach 20.  po 40. na świecie, jak myślenie cybernetyczne, rozumienie ekologiczne, społeczne o kulturze i kulturowe o zjawiskach społecznych czy "komunitaryzm". Splecione, szersze konteksty historyczne i porównawcze analizy pozwalają lepiej rozumieć to, co się w owym czasie twórczym działo. Pokazuję, że dokonanie to było i jest światowego formatu, a jego idee, związane z "przełomem dwoistości" znacznie bardziej fundamentalne i uniwersalne niż tylko reprezentujące wąsko kojarzony "punkt widzenia pedagogiki społecznej" czy filozofię wychowania. Mamy tu program dla całej pedagogiki, dramatycznie aktualny i potrzebny, jak ośmielam się sądzić, śledząc stan dyskursu pedagogicznego w jego rozmaitych odsłonach i zakresach. Wiem, że narażę się tu części zainteresowanych. Książka jest też kolejną próbą uwolnienia myśli pedagogicznej w Polsce od gorsetu PRL-u, w tym od spłyceń, wypaczeń, zaniechań i marginalizacji, który ustanowiły w pedagogice własne wzorce i ideały twórcze, oraz autorytety, które dużą część wysiłku pokolenia Radlińskiej przemilczały, niedoczytały, zastąpiły spłyceniami rozmaitej proweniencji, a to marksistowskiej, a to katolickiej, a to szatkującej myślenie pedagogiczne na kawałki niezdolne do troski o pełnię i głębię odpowiedzialności specjalistycznej. Jest to książka historyczna i teoretyczna zarazem, w której współczesność i przeszłość, a także pedagogika i inne obszary myśli humanistycznej czy społecznej uwikłane są w sploty dla jej autora nie do rozcięcia, jako żywiące się sobą.Wysiłek rekonstrukcyjny i analityczny idzie tu w parze z próbą budowania całościowego horyzontu dla sytuowania aktualnego dyskursu pedagogiki społecznej (w tym i teorii pracy socjalnej), gdzie część tego horyzontu obejmuje perspektywę historyczną, wpisywania się w rozumienie tradycji i jej przetwarzanie i przyswajanie nadal nowocześnie brzmiących akcentów. Druga, nie mniej istotna część tego wysiłku poszerzania horyzontu zwrócona jest w stronę otwierania dostępu do najnowszych narracji czy części dyskursu humanistyki zbyt słabo kojarzonego jako zaplecze, podłoże dla poszerzania perspektywy i pogłębiania narzędzi interpretacyjnych pedagogiki społecznej w świetle działania impulsów z innych obszarów, jak teoria komunikacji, cybernetyka czy ekologia jako paradygmat humanistyczny. Jest to jednocześnie głos w sporze o jakość uprawiania nauki w humanistyce w Polsce, rzucający wyzwanie dużej części środowisk pedagogicznych, stanowiąc zarazem wezwanie do nowego pokolenia badaczy o sięgnięcie po najlepsze wzory z przeszłości. Chodzi o nową formację w zakresie samokształcenia i badań, odzyskującą żywy potencjał tradycji, dla istotnej rewitalizacji dyskursu pedagogicznego i jego reintegracji z zasadniczymi dokonaniami humanistyki, które z różnych powodów acz niesłusznie ciągle znajdują się poza kategorialnym i analitycznym oprzyrządowaniem pedagogiki. Jest to więc zaproszenie głównie dla doktorantów i badaczy na poziomie postdoktorskim, chcących uzyskać nowe impulsy do programowania własnej pracy samokształceniowej i badawczej. W tomie ukryte są przynajmniej dwie książki, których racje, przykłady i argumentacje splatają się w całość jednej postawy humanistycznej. Jak integralnej i jak aktualnej? - rozstrzygnie wnikliwy Czytelnik. Jedna sfera treści dotyczy tego, z czym do czytania Radlińskiej podchodzę. Druga jest ukazaniem tego, z czym z jej lektur wychodzę. Tego splotu nie umiałem rozwikłać. A nawet miałem poczucie, że nie należy tego robić. Mam nadzieję, że nawet niezgoda z tą książką przyniesie zainteresowanym pożytek twórczy i nowe impulsy do rozwoju pedagogiki i jej świadomości historycznej i teoretycznej.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;;"Z rekomendacji wydawniczej prof. Zbigiewa Kwiecińskiego:/.../ jest to w kolejnej wielkiej monografii Autora odczytanie dzieła Heleny Radlińskiej wbrew całej tradycji jej odczytań przez kilka pokoleń pedagogów społecznych i pedagogów ogólnych, wpisujące się w zasady epistemologiczne zrekonstruowane dla pedagogiki /.../ Trzeba i warto było czekać pół wieku od śmierci Heleny Radlińskiej, by jej PEDAGOGIKĄ KOMPLETNĄ zajął się tak wybitny humanista, filozof i pedagog /..../ z nowymi inspiracjami jego wielu nowych lektur i całego ogromnego dotychczasowego dorobku krytycznych studiów humanistycznych, ukazuje twórczynię systemu pedagogicznego o uniwersalnej i ponadczasowej wartości, z jej genialną zdolnością /.../ Studiowanie tej książki /.../ jest prawdziwą przygodą humanistyczną z licznymi zaskoczeniami, odkryciami i pułapkami intelektualnymi. Wiele nowych tropów, ale niezwykłych syntez studiów /.../, a przede wszystkim nowatorskich odczytań samej Heleny Radlińskiej daje wiele satysfakcji studiującemu tę książkę humaniście i ważne lekcje odrobione za całe pokolenia pedagogów.     Z recenzji wydawniczej prof. Anny Kotlarskiej-Michalskiej:/..../ Lektura tego dzieła jest rodzajem przygody obcowania z myślami autora, podróżą w przestrzeń humanistyki, stanem wprowadzającym czytelnika w zaczarowany świat wiedzy. /.../ Jeśli można porównać odczucia, jakie towarzyszyły mi w trakcie lektury tego dzieła, to z pewnością określenie, że wprowadzała mnie ona w stan euforyzujący, nie byłby nadużyciem językowym. /.../ powinno stanowić lekturę obowiązkową dla studentów i pracowników naukowo-dydaktycznych pedagogiki, pracy socjalnej, socjologii, psychologii, filozofii, kulturoznawstwa, polityki społecznej i politologii, a najlepiej - dla wszystkich studentów i pracowników wydziałów humanistycznych i nauk społecznych, jak i wszelkich innych nauk, przylegających do wymienionych, zupełnie niepotrzebnie rozproszonych i ubranych w wąskie mundurki specjalizacji.  Z recenzji wydawniczej prof. Ewy Marynowicz-Hetki:/.../ Lektura tekstu tej obszernej książki sprawiła mi dużą przyjemność i dała wiele inspiracji intelektualnych /.../ zainteresowanie tej klasy myśliciela dorobkiem Heleny Radlińskiej jest wielkim wydarzeniem dla wszystkich, którzy identyfikują się z tą perspektywą. Jest wzbogaceniem samoświadomości środowiska na temat źródeł narodzin pedagogiki społecznej i jej całościowej/globalnej perspektywy na relacje jednostki i środowiska. /.../ To nowe odczytanie imponuje rozległością analiz, głębią interpretacji i świeżym spojrzeniem „z zewnątrz”. Badacza uważnego, ale i rozważnego, co wyraża się nie tylko w  zdolności do zerwań, ale także do pokazywania kierunków, dopominania się o powroty do lektur i do ponownych interpretacji. Niewątpliwie jest to rozprawa, której wielowątkowość zachęca do ponownych lektur i namysłu. Inspiruje, zadziwia, wywołuje zwątpienie, ale  daje też nadzieję. /.../ będzie stanowić podstawowe wyposażenie kulturowe wszystkich, którzy troszczą się o to, czym jest (i jakie jest) oddziaływanie wychowawcze oraz jak bardzo  złożoną ma strukturę, wielokrotnych powiązań, a także o to, co dla pedagogiki (kompletnej) może wnosić społeczno-pedagogiczny punkt widzenia. ";80.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 778  stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-532-7.jpg
"Człowiek - technologia - media";"Konteksty kulturowe i psychologiczne";"Agnieszka Ogonowska";978-83-7850-782-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.   Sytuacja cywilizacyjna, w jakiej się znaleźliśmy, stwarza wiele szans zarówno edukacyjnych, jak i rozwojowych, ale przynosi także szereg zagrożeń. (…) Okazało się bowiem, że technologie rozwijają się w tempie przewyższającym nasze możliwości adaptacyjne czy poznawcze. Nie jest jeszcze pewne, czy uda nam się je przezwyciężyć, chociaż naukowcy pracują w swoich laboratoriach nad tym, aby nowe technologie udoskonalały naszą codzienną egzystencję. Zgromadzone w niniejszym tomie artykuły w różnym stopniu koncentrują się na relacji człowieka z technologią i mediami, ukazują technologiczno-medialny wpływ na różne płaszczyzny funkcjonowania człowieka, zarówno w sferze psychologicznej, jak i społecznej, edukacyjnej czy kulturowej. Ich autorami są głównie psycholodzy, kulturoznawcy oraz pedagodzy, dzięki czemu otrzymujemy interdyscyplinarne i wieloaspektowe spojrzenie na omawianą problematykę.   Autorom artykułów zgromadzonych w tomie udało się ukazać niektóre z kluczowych związków człowieka z technologią i mediami. Mamy nadzieję, że problematyka ta stanie się źródłem inspiracji dla kolejnych debat i konferencji poświęconych tym zagadnieniom, właśnie w takim interdyscyplinarnym ujęciu, które daje szansę wielostronnego i wielokontekstowego ujęcia tematu. A właśnie tego wymagają nasze czasy, cywilizacja medialna, w której funkcjonujemy i jaką nadal współkreujemy.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                      ";;"Wstęp (Agnieszka Ogonowska, Grzegorz Ptaszek) 	   7Jagoda Cieszyńska-RożekWpływ wysokich technologii na rozwój poznawczy dzieci w wieku niemowlęcym i poniemowlęcym 	  11Andrzej RygałłoCzy szkoła może być cyfrowa? 	  23Anna ŚlósarzInterpersonalne, grupowe i społeczne relacje w nauczaniu na odległość 	  35Joanna Juszczyk-RygałłoNowe media a kształt wczesnej edukacji 	  51Agnieszka OgonowskaSiecioholizm: opis zjawiska oraz jego uwarunkowania psychologiczne, socjokulturowe i technologiczne 	  63Grzegorz PtaszekMedialna wielozadaniowość (media multitasking) w świetle badań psychologicznych 	  85Grzegorz Zyzik„Wzmocniona? Rzeczywistość”. Ludzkie praktyki i doświadczenia w hybrydalnej rzeczywistości 	 101Małgorzata Ciesielska, Remigiusz Szczepanowski Afektywny wymiar typografii 	 113Magdalena MusielaUsługi wybranych bibliotek akademickich wykorzystujących technologie IT oraz nowe narzędzia komunikacji jako formy zdobywania wiedzy i przetwarzania informacji 	 133Mariusz Makowski Ewolucja roli specjalisty w mediach Od paternalistycznego eksperta w TV do komunikatywnego everymana w sieci 	 145Magdalena StochKampanie społeczne w obronie praw zwierząt – typologia, kontekst medialny i teoretyczny 	 161Patrycja WłodekCzłowiek XXI wieku i doświadczenie rzeczywistości odbite w kinie Puzzle films jako metafora współczesnego świata 	 177Bogusław SkowronekKulturowe aspekty odbioru filmu 	 193Noty o autorach 	 203   ";"Czy najnowsze technologie słusznie postrzega się jako całe spectrum zagrożeń? A może tkwią w nich walory, z których umiejętne czerpanie otwiera przed człowiekiem szereg możliwości? Kwestie te poddano pod dyskusję w najnowszej publikacji Wydawnictwa Impuls.Człowiek, technologia, media. Konteksty kulturowe i psychologiczne jest zbiorem artykułów ukazujących status quo czasów, w jakich żyjemy; czasów, w których nieodłącznym towarzyszem człowieka są najnowsze technologie. Ich obecność w niemalże wszystkich dziedzinach życia już od najmłodszych lat programuje nasze zachowania. Stwarza to pole do analizy dla medioznawców i psychologów, którzy w najnowszych trendach i naszych reakcjach na nie poszukują odpowiedzi na wiele pytań nurtujących współczesną naukę.Książka ta jest kompendium wiedzy o współczesnym człowieku tkwiącym w szponach zdobyczy cywilizacji, to obraz wpływu, jaki mają technologie na edukację i kulturę. To pozycja obowiązkowa zarówno dla osób zawodowo lub naukowo zajmujących się zagadnieniem, jak i obywateli globalnego świata, którzy chcą żyć ze świadomością specyfiki znanych im dobrze czasów.Recenzowała: Dominika Makowskahttp://www.kulturatka.pl/2015/09/07/czlowiek-technologia-media-konteksty-kulturowe-i-psychologiczne/  Człowiek w cyfrowym świecieChyba wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że cywilizacja informacyjna staje się zjawiskiem globalnym, które napędza program transformacji systemowej. Siłą sprawczą nowej cywilizacji staje się wiedza i szybka wymiana informacji za sprawą nowinek technologicznych. Z samej sieci Internet korzysta już ponad ćwierć miliarda użytkowników, a liczba stron WWW dawno przekroczyła miliard. Niemal w każdym domu jest komputer, czasami nawet kilka, a dzieci nie rozstają się ze swoimi telefonami komórkowymi. Niezależnie od tego, jakie jest nasze zdanie na temat postępu cywilizacyjnego, stał się on faktem. Zatem musi się zmienić rola szkół i innych instytucji, które powinny przygotować młodzież do życia w tej nowej rzeczywistości i do udziału w jej rozwoju. Nowa sytuacja, w jakiej wszyscy się znajdujemy, stwarza wiele szans edukacyjnych i rozwojowych, wiąże się jednak z licznymi zagrożeniami, między innymi z uzależnieniem.O nowym świecie technologii, o wpływie postępu na człowieka i czyhających na niego niebezpieczeństwach możemy przeczytać w opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS pozycji Człowiek. Technologia. Media. Konteksty kulturowe i psychologiczne. Książka pod redakcją naukową Agnieszki Ogonowskiej i Grzegorza Ptaszka to zbiór artykułów poświęconych relacji człowieka z mediami oraz ukazujących wpływ technologii na różne aspekty funkcjonowania człowieka, niezależnie od wieku. Autorzy zajęli się problemem, patrząc nań z różnych punktów widzenia – przez pryzmat kultury, psychologii, edukacji, dzięki czemu możliwe stało się jego interdyscyplinarne ujęcie. Niniejsza publikacja jest szczególnie cenna dla psychologów i pedagogów, ale zaciekawi również osoby zajmujące się badaniami socjologicznymi, bibliotekarzy, studentów. Tak naprawdę jest to publikacja dla wszystkich - wszak wszyscy jesteśmy elementem nowej, technologicznej rzeczywistości.Zbiór otwiera artykuł Jagody Cieszyńskiej-Rożek, poświęcony wpływowi technologii na rozwój poznawczy dzieci w wieku niemowlęcym i poniemowlęcym. Autorka przytacza poglądy neurobiologów dotyczące pokolenia dzieci urodzonych w epoce wysokich technologii, które to pokolenie odmiennie kształtuje swoje relacje ze światem, ludźmi i językiem. Zamieszcza również wyniki badań własnych, pokazujące związek pomiędzy zaburzeniami koncentracji a problemami w opanowaniu umiejętności czytania i pisania.Kolejne teksty, Andrzeja Rygałło, Anny Ślósarz i Joanny Juszczyk-Rygałło dotyczą tematu wykorzystania nowych technologii w edukacji. Omówiono w nich cechy cyfrowej szkoły, interpersonalne oraz grupowe i społeczne relacje w nauczaniu na odległość oraz wpływ Internetu na edukację. Agnieszka Ogonowska pisze następnie o nowych formach uzależnień medialnych (na przykładzie siecioholizmu) oraz o formach działań terapeutycznych i edukacyjnych.W kolejnym, niezwykle interesującym artykule Grzegorz Ptaszek omawia zagadnienie multitaskingu we współczesnym, medialnym świecie. Pisze o zachowaniach polegających na jednoczesnym korzystaniu z mediów podczas  wykonywania innych zadań, przytacza badania psychologiczne, określające warunki, w jakich człowiek może wykonywać jednocześnie wiele zadań oraz pokazujące wpływ, jaki media multitasking ma na procesy uwagi, pamięć, funkcjonowanie kontroli poznawczej oraz inteligencję multisensoryczną.Grzegorz Zyzik stara w swoim artykule odpowiedzieć na pytanie o istotę wzrostu popularności rozszerzonej rzeczywistości (Augmented Reality), zastanawia się nad przyszłymi możliwościami zastosowania tej technologii oraz jej wpływem na kondycję współczesnego społeczeństwa. Kolejny tekst, autorstwa Małgorzaty Ciesielskiej i Remigiusza Szczepanowskiego, poświęcony jest zależności pomiędzy typografią a oceną emocjonalną tekstu. Znajdziemy tu przesłanki pozwalające twierdzić, iż krój pisma jest specyficznym bodźcem percepcyjnym, który może wzbudzać w człowieku subiektywne uczucie przyjemności.Z artykułu Magdaleny Musieli dowiemy się wiele na temat nowych usług wybranych bibliotek akademickich, uwzględniających wpływ mediów i nowych technologii na rzeczywistość. Autorka przedstawia wybrane formy i źródła zdobywania wiedzy, uwzględnia również rodzaje przekazu informacji, którymi posługuje się współczesne społeczeństwo. Z kolei Mariusz Makowski omawia ewolucję roli specjalisty w mediach. O wybranych kampaniach społecznych w obronie praw zwierząt, z uwzględnieniem ich problematyki i różnych form ekspresji medialnej przeczytamy z kolei w artykule Magdaleny Stoch.Dwa ostatnie artykuły związane są z kinematografią – pierwszy z nich, autorstwa Patrycji Włodek, dotyczy tzw. puzzle films, oddających doświadczenia ludzi żyjących w wieku technologii elektronicznej, na styku rzeczywistości wirtualnych oraz realnej. Drugi artykuł, Bogusława Skowronka, omawia natomiast zmieniające się praktyki odbioru filmu we współczesnej sytuacji kulturowej.Wszystkie te artykuły, choć o różnorodnej tematyce, mają punkt wspólny – nowe media. Tym samym zyskujemy wieloaspektowe ujęcie tego zagadnienia oraz relacji człowieka z technologią w cyfrowym świecie XXI wieku. Publikacja Człowiek. Technologia. Media jest tym samym przyczynkiem do dyskusji na temat rzeczywistego wpływu nowinek technologicznych na nasze życie, a także materiałem pozwalającym na wysnucie własnych wniosków. I choć zebrane w publikacji artykuły nie wyczerpują tematu, to wpisują się doskonale we współczesne nurty badawcze i stanowią namacalny dowód na zmiany społeczno-kulturowe.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,czlowiek--technologia--media,12470              „Opracowany przez dwoje wybitnych medioznawców psychologów zbiór tekstów <<Człowiek – Technologia – Media. Konteksty kulturowe i psychologiczne>>  może się przyczynić – nie sam naturalnie, lecz w towarzystwie innych publikacji – do zapełnienia przynajmniej dwóch luk w polskim piśmiennictwie medioznawczym. Chodzi po pierwsze o relatywny niedostatek publikacji opisujących – w sposób systemowy, kompetentny i oparty na wiarygodnych źródłach – psychologiczne aspekty użytkowania nowych, interaktywnych technologii komunikacyjnych oraz tak zwanych nowych mediów. (…) Druga luka, którą wypełnia omawiana publikacja, dotyczy materiałów analizujących nowe doświadczenia medialne z punktu widzenia ich technologicznego charakteru”.Z recenzji dr hab. Małgorzaty Lisowskiej-Magdziarz  ";30.00;"Wydanie II, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 206 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-782-6.jpg
Wierszopełki;"Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę";"Dorota Chioma";978-83-7850-768-0;;" Najlepsza Książka na Gwiazdkę 2015 w kategorii Dla najmłodszych decyzją Internautów!     Oficyna Wydawnicza „Impuls” stawia na najmłodszych!  Po tyleż niespodziewanym, co i niekwestionowanym sukcesie Gadającej blachy przyszedł czas na Wierszopełki Doroty Chiomy, opatrzonej bajecznymi ilustracjami Beaty Mostowskiej. Wierszopełki, czyli Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę zachwycają od początku do końca: od zabawnego i pełnego uroku tytułu (dla kogo jeszcze „wierszopełki” to przynajmniej „koszałki-opałki”?), aż po Bajkowy sen – wierszowaną bajeczkę wieńczącą całość. Dwanaście wierszyków – dwanaście bajeczek – układa się w spójną całość, opowiadającą o codziennym życiu przedszkolaka: o porannym wstawaniu, o myciu ząbków, o pani z przedszkola, o jesiennych harcach i Gwiazdkowej radości. Wielkim atutem książeczki jest jej język: prosty, przejrzysty, dostosowany do możliwości małego czytelnika. Ze swej strony możemy jedynie pogratulować Autorce znakomitego debiutu i – z niecierpliwością wyglądać następnej książeczki. Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Wierszopełki to jedna z tych książek dla najmłodszych, które bawią i uczą – ukazując właściwe zachowania, kształtują postawy dzieci. Lekkość, z jaką czyta się te rymowanki, użycie słów zrozumiałych dla milusińskich oraz treści, które ze sobą niosą, czynią tę pozycję idealną nie tylko na jesienne czy zimowe wieczory, ale i na pozostałe miesiące. Jednak wprowadzenie podziału na pory roku pozwala mieć nadzieję, że już niedługo będziemy mogli sięgnąć po Wierszopełki na wiosnę oraz lato i wspólnie z dziećmi zaśmiewać się z sytuacji w nich opisanych.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"     Dzień dobry    Zabawki    Gdy rano wstaję    Czyścioszek    Części ciała    W szafie    Jesień    By być zdrowym    Na stole jak na łące    Dzień strachów    Magia świąt    Bajkowy sen ";"Jesień i zima na wesołoMiesiące, gdy temperatura spada poniżej zera, zaś pogoda nie sprzyja spacerom, warto spędzić w zaciszu domowego ogniska. Nie znaczy to, że w czasie deszczu czy opadów śniegu dzieci mają się nudzić – w takie dni warto sięgnąć po dobrą książkę i samodzielnie lub przy pomocy opiekunów zagłębić się w świat wykreowany przez autorów. Jedną z propozycji, które pozwolą przetrwać nieprzychylną aurę, które rozgrzeją nawet najbardziej zziębnięte serca, jest książka dla najmłodszych Wierszopełki. Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę.Dorota Chioma w opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls książce zawarła dwanaście uroczych tekstów, które zostały opatrzone kolorowymi ilustracjami Beaty Mostowskiej. Zabawne rymowanki w uroczy sposób opisują znaną najmłodszym rzeczywistość, dzięki czemu utrzymane jest pełne zaangażowanie dziecka w lekturę. Ten wspaniały zbiór polecić warto również nauczycielom edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej – wiersze stanowić będą wspaniałe uzupełnienie akademii czy występów, a także staną się częścią konspektów lekcji.Wykorzystując rymowane wierszyki, łatwo można objaśnić dziecku, jak będzie wyglądał jego szkolny rozkład zajęć i jak należy się przywitać z nauczycielem (wierszyk „Dzień dobry”), z łatwością zachęcimy też malucha do porządków („Zabawki”). Dbanie o codzienną higienę stanie się prawdziwą przyjemnością dzięki lekturze rymowanek: „Gdy rano wstaję” i „Czyścioszek”, a z tekstem „Części ciała” maluch pozna schemat swojego ciała i sprawnie odnajdzie się w przestrzeni. Z wierszyka „W szafie” zachowań mógłby się uczyć niejeden rodzic, zaś pory roku i koloryt jesieni przybliża dziecku rymowanka „Jesień”.Wszyscy wiemy, że sport to zdrowie, ale energii do szaleństwa na dworze dodać może również odpowiednia dieta. O tym, jak właściwie dbać o kondycję, traktuje wierszyk „By być zdrowym”, a mając w sobie „ducha atlety” śmiało możemy poznawać różne warzywa, które powinny gościć na naszym talerzu („Na stole jak na łące”). Autorka wyjaśnia również dzieciom, z czym związane jest święto Halloween, pozwala też doświadczyć prawdziwej magii świąt („Magia świąt”). Zaś na tych, którzy zmęczeni lekturą przyłożą głowę do poduszki czeka wiersz „Bajkowy sen”…Wierszopełki to jedna z tych książek dla najmłodszych, które bawią i uczą – ukazując właściwe zachowania, kształtują postawy dzieci. Lekkość, z jaką czyta się te rymowanki, użycie słów zrozumiałych dla milusińskich oraz treści, które ze sobą niosą, czynią tę pozycję idealną nie tylko na jesienne czy zimowe wieczory, ale i na pozostałe miesiące. Jednak wprowadzenie podziału na pory roku pozwala mieć nadzieję, że już niedługo będziemy mogli sięgnąć po Wierszopełki na wiosnę oraz lato i wspólnie z dziećmi zaśmiewać się z sytuacji w nich opisanych.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,wierszopelki-zbior-wierszykow-dla-milusinskich-na-jesien-i-zime,14103                                     „Wierszopełki" to „zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę" wydane nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls". Autorką jest Dorota Chioma, mama dwóch chłopców, mieszkająca od 2006 roku w Londynie i angażująca się w pomoc polskim dzieciom na terenie Wielkiej Brytanii, z wykształcenia pedagog. Obecnie pracuje jako wykładowca pedagogiki na jednej z londyńskich uczelni i przygotowuje nauczycieli do pracy z dziećmi w angielskim systemie oświaty.                        „Wierszopełki" są przeznaczone dla najmłodszych dzieci. Rymowanki przeprowadzają je przez kolejne etapy dnia, ucząc dbania o zabawki, o higienę osobistą oraz jak zachować zdrowie i zdrowo się odżywiać. Opowiadają o świętach przypadających w okresie jesienno zimowym, takich jak Helloween, Boże Narodzenie, czy przedszkolny bal przebierańców.                        „Wierszopełki" to dwanaście tematycznych wierszyków. Każdy z nich opatrzony jest kolorowymi ilustracjami, wykonanymi przez Beatę Mostowską, adekwatnymi z tematyką utworu. Tak więc do wierszyka zatytułowanego „Zabawki" dołączono ilustrację pokoju dziecięcego, w którym dziewczynka sprząta swoje skarby, układając misie na półeczkach, zbierając klocki do kartonika, a kredki do kubeczka. Natomiast czytając wierszyk „Czyścioszek", dzieci zobaczą ilustrację łazienki, a w niej wszelkie przybory, potrzebne dla zachowanie czystości – wanna, szczotka i pasta do zębów, grzebień oraz:                        „(...) mydlane bąbelki – Brudu nieustraszone niszczycielki."                        „Wierszopełki" to gwarancja miło spędzonego czasu z dzieckiem na czytaniu, podziwianiu zabawnych rysunków oraz na dyskusji o tym, czego dzieci się nauczyły z tej książeczki.                        Polecam tę pozycję wszystkim rodzicom, nie tylko mamom, którzy chcą miło i pożytecznie spędzić czas ze swoimi małymi pociechami. Wiadomo przecież, że to rodzice kształtują młodego człowieka, a „Wierszopełki" to mądra i przyjemna lektura dla tych najmłodszych. Bawmy się z naszymi dziećmi i czytajmy takie książeczki, które ich czegoś nauczą – takie jak „Wierszopełki" Doroty Chiomy, gdzie nauka odbywa się przez zabawę.                                    źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/16114-wierszopelki-zbior-wierszykow-dla-milusinskich-na-jesien-i-zime.html                                                                                        Dawno już nie pisałam o książeczkach dla dzieci, a dużo ich czytam synkowi. Mam zamiar prezentować na blogu więcej literatury dziecięcej. Jedną z ostatnio przeczytanych książeczek są Wierszopełki. Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę Doroty Chiomy.                                                               Zbiorek ten przeznaczony jest dla dzieci od czwartego roku życia i zawiera zabawne wierszyki o dniu codziennym małego przedszkolaka w okresie jesieni i zimy. Towarzyszymy maluszkowi kiedy rano wstaje, myje się, przebywa w przedszkolu, bawi się, spaceruje, poznaje otaczający go świat.            Dzieci słuchając tych wierszyków uczą się dlaczego należy szanować swoje zabawki, dbać o porządek, codzienną higienę, zdrowe odżywianie. Poznają części ciała i uczą się jak o nie dbać.                         Książeczka jest starannie wydana, a kolorowe ilustracje adekwatne tematycznie do każdego wierszyka wykonała Beata Mostowska.                                                                         Mojemu synkowi szczególnie podobał się wierszyk pt. ,,Czyścioszek,, którego fragment przytoczyłam poniżej.            ,,Kiedy czyścioszek lubi się myć,            By pachnącym i zdrowym być.            Co rano zaczyna się przygoda,            Jej bohaterem jest ciepła woda.            Pomagają mydlane bąbelki-            Brudu nieustraszone niszczycielki..."                                     Za możliwość przeczytania książeczki i okazane zaufanie dziękuję Oficynie Wydawniczej ,,Impuls"            http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/wierszopelki,1646.html                                        ";9.00;"Wydanie I, Kraków 2015, Format 21/21 cm, Objętość 28 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-768-0.jpg
"Śmiech w edukacji";"Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową";"Przemysław Paweł Grzybowski";978-83-7850-563-1;;"Śmiech w edukacji  Najlepszą książką na WIOSNĘ!W połowie kwietnia ogłoszono wyniki plebiscytu wortalu granice.pl na Najlepszą książkę na Wiosnę!Wśród poradników zdecydowaną większość głosów czytelników zdobyła propozycja Oficyny Wydawniczej "Impuls" Śmiech w edukacji. Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową, której autorem jest Przemysław Paweł Grzybowski a tym samym tytuł Najlepszej Książki na Wiosnę 2015     Śmiech w edukacji. Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową to najobszerniejsza w Polsce monografia na temat śmiechu, uśmiechu, komizmu, humoru, wyśmiewania i poczucia humoru w edukacji. Zawiera charakterystykę tych zjawisk w perspektywie historycznej i porównawczej; rekonstrukcje polskich i zagranicznych badań oraz koncepcji naukowych na temat śmiechu w szkole; propozycje wykorzystania zabawnych lektur i innych materiałów na zajęciach, w domu, w grupach rówieśniczych itp.; liczne przykłady związanych ze szkołą dowcipów, kawałów, przezwisk, humoru z prac i zeszytów.Autor zwraca szczególną uwagę na śmiech jako czynnik poprawy atmosfery w klasie szkolnej i relacji nauczycieluczeń, środek służący do uzyskania wysokiej jakości życia w sferze publicznej oraz budowania wspólnot śmiechu na zasadzie edukacji międzypokoleniowej. Część analityczną uzupełnia obszerny przewodnik bibliograficzny na temat śmiechu zawierający źródła w kilku językach.Książka przeznaczona jest dla osób zainteresowanych śmiechem w różnych kontekstach oraz wykorzystujących śmiech w praktyce edukacyjnej i codziennych relacjach w szkole, rodzinie, pracy zawodowej itp. Z pewnością zainteresuje badaczy zjawisk społecznych; nauczycieli; rodziców; studentów pedagogiki, psychologii, medycyny i nauk o zdrowiu; animatorów świetlic i kół zainteresowań; a także pracowników socjalnych; członków organizacji pozarządowych; wolontariuszy; lekarzy; pielęgniarki; terapeutów itp.  To opracowanie niezbędne dla piszących prace dyplomowe na temat śmiechu oraz zajmujących się edukacją międzykulturową - nie tylko w szkole.  Książka dostępna w naszym wydawnictwie wyłącznie w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i mobi:                                    Publikacja w wersji papierowej dostępna w PROMOCYJNEJ cenie w sklepie internetowym zinamon.pl:   ";;"Wstęp   Część pierwsza - (U)śmiech w sferze publicznej i edukacji 1. Podstawowe kategorie pojęciowe i założenia badań własnych   1.1. Oswajanie chaosu terminologicznego      1.1.1. Śmiech - ujęcie fizjologiczne i społeczno-kulturowe      1.1.2. Komizm - zaskakujące odejście od normy      1.1.3. Humor - pogodna postawa wobec rzeczywistości      1.1.4. Poczucie humoru - ceniony zmysł przeżywania komizmu      1.1.5. Uśmiech - wieloznaczna forma komunikowania      1.1.6. Wspólnota śmiechu - podstawa społecznej integracji      1.1.7. Inni, Obcy, pogranicze i edukacja międzykulturowa - poszukiwanie dialogu      1.1.8. Wyśmiewanie - wykluczanie i korygowanie śmiechem      1.1.9. Jakość życia - aktywność i dobre samopoczucie   1.2. Podstawy teoretyczne i charakterystyka projektu badawczego   Konkluzja 2. Śmiech na styku sfer publicznej i prywatnej   2.1. Śmiech w literaturze i sztuce - co komu wolno?   2.2. Agelaści - wrogowie (u)śmiechu   2.3. Święta głupców - publiczna wspólnota śmiechu    2.4. Błazen - od wesołka do mędrca i z powrotem   2.5. Klaun - z areny na deski teatru dramatycznego   2.6. Z gościńca na salony - organizacje prześmiewców i twórczość humorystyczna   2.7. Wrogowie i koalicjanci - śmiech w polityce   2.8. Kłopotliwe nieporozumienia - śmiech i uśmiech w relacjach międzykulturowych   2.9. Terapia śmiechem - na kozetce i miejskim trawniku   2.10. Doktor klaun - w szpitalu i obozie uchodźców    2.11. Ubaw i przemoc - śmiech w Internecie   Konkluzja 3. Wypowiedzi o śmiechu w edukacji w perspektywie historycznej   3.1. Od Seneki do Rousseau - ze śmiechem rozważnie   3.2. Od Krasickiego do Sierocińskiego - „I śmiech niekiedy może być nauką”   3.3. Od Trentowskiego do Chevalliera - śmiech w służbie ducha i pracy   3.4. Od Fiszera do Korczaka - nauczycieli prosimy o u(ś)miech!   3.5. Od Makuszyńskiego do Zielińskiej - śmiech dozwolony i mile widzianyKonkluzja 4. Koncepcje śmiechu i uśmiechu w refleksji o edukacji   4.1. Hugues Lethierry - śmiech w szkole to poważna sprawa   4.2. Michaił Bachtin - Lech Witkowski odkrywa śmiech karnawałowy dla pedagogiki   4.3. Tadeusz Boy-Żeleński - powróćmy do śmiechu dziecka    4.4. Stefan Szuman - świadomie radosny śmiech4.5. Stefan Garczyński - śmiech w towarzystwie   4.6. Józef Kozłowski - bez uśmiechu nie ma mistrzostwa   Konkluzja  5. Śmiech w edukacji w badaniach empirycznych   5.1. Spór o zasady - śmiech jako przedmiot refleksji naukowej   5.2. Nuda, figle i błazen klasowy - pedagogiczne badania śmiechu w szkole      5.2.1. Badania Ludwika Jaxy-Bykowskiego      5.2.2. Badania Czesława Matusewicza      5.2.3. Badania Marii Dudzikowej      5.2.4. Badania Avnera Ziva      5.2.5. Badania Elżbiety Adamczuk   Konkluzja 6. Śmiech jako czynnik w rozwoju dziecka i praktyce edukacyjnej   6.1. Od kołyski po paczkę rówieśników - rozwój poczucia humoru u dzieci   6.2. Talent pedagogiczny i mistrzostwo - (u)śmiech jako element postawy nauczyciela   6.3. Klasa to nie cyrk - śmiech w technice nauczania   6.4. Czytadła i pomoce naukowe - zabawne lektury    6.5. Przekraczanie granicy - wyśmiewanie jako element strategii wychowania   Konkluzja  7. Uwagi końcowe i nowe tropy   7.1. Śmiech w edukacji - rzut oka na całość   7.2. Nic śmiesznego - problemy współczesnej szkoły   7.3. Śmiech razem - ku szkolnej wspólnocie   7.4. Śmiech lidera - fantazje pedeutologiczne   7.5. Śmiech na lekcji - realne wyzwania   7.6. Śmiech międzykulturowy - nie tylko szkolne spotkania pokoleń   7.7. Czy to już wszystko? - o śmiech w edukacji pytania (jeszcze) bez odpowiedzi Część druga - Antologia przykładów i przewodnik bibliograficzny 8. Antologia przykładów   8.1. Żarty, figle, psoty i przezwiska szkolne ze zbioru Ludwika Jaxy-Bykowskiego      8.1.1. Żarty, figle, psoty uczniowskie      8.1.2. Przezwiska uczniów i nauczycieli   8.2. Demotywatory i memy o szkole, nauczycielach i studiach doktoranckich      8.2.1. Demotywatory o szkole i nauczycielach       8.2.2. Memy o studiach doktoranckich   8.3. Polski system szkolny w Nonsensopedii   8.4. Przykłady z dzienniczków ucznia   8.5. Komiczne wypowiedzi uczniów i studentów      8.5.1. Przykłady z prac i zeszytów szkolnych       8.5.2. Przykłady z prac studentów pedagogiki   8.6. O Jasiu w szkole - dowcipy dzieci i dla dzieci       8.6.1. Dowcipy o Jasiu w szkole       8.6.2. Dowcipy i żarty dla dzieci   8.7. Komizm sytuacyjny we współczesnej oświacie      8.7.1. Zabawna lektura      8.7.2. Przesadna reakcja na żart uczniów      8.7.3. Feralne otrzęsiny      8.7.4. Cenzura środków dydaktycznych w imię poprawności politycznej      8.7.5. Lista cytowań i ocena dorobku naukowego       8.7.6. Fałszywi mistrzowie i plagiaty      8.7.7. Bełkot naukowy 9. Przewodnik bibliograficzny   9.1. Śmiech w perspektywie teoretycznej i historycznej    9.2. Śmiech w życiu dzieci i młodzieży   9.3. Śmiech w kontekstach psychologicznych    9.4. Śmiech w edukacji   9.5. Uśmiech   9.6. Błazen, klaun, głupiec   9.7. Śmiech jako czynnik terapii i poprawy jakości życia   9.8. Działalność doktorów klaunów   9.9. Polskojęzyczne opracowania gelotologiczne   9.10. Zabawne lektury do wykorzystania jako środki edukacji      9.10.1. Klasyka i historia humorystyki polskiej, antologie      9.10.2. Edukacja międzykulturowa i dowcip etniczny9.10.3. Edukacja historyczna      9.10.4. Edukacja zdrowotna, seksualna i medycyna      9.10.5. Edukacja artystyczna 9.10.6. Różne obszary tematyczne      9.10.7. Literatura dla dzieci (beletrystyka, komiksy, pomoce naukowe) Źródła cytowane (bibliografia, strony internetowe, filmy)  ";"Monografia Przemysława Pawła Grzybowskiego pod tytułem „Śmiech w edukacji. Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową” to najbardziej – spośród dostępnych obecnie na rynku wydawniczym – wyczerpujące, szczegółowe i aktualne opracowanie poświęcone śmiechowi, uśmiechowi, komizmowi, humorowi, wyśmiewaniu i poczuciu humoru w edukacji. Autor rzetelnie, dogłębnie, z ogromnym znawstwem przedmiotu swoich rozważań, ale i z inteligentnym humorem wnika w dyskursy jego dotyczące, aby pokazać ich esencję. Założony cel osiąga z powodzeniem, dzięki czemu czytelnik zyskuje doskonałej jakości kompendium wiedzy o śmiechu.            Przede wszystkim ważne jest to, że autor wychodzi w swojej naukowej podróży poza obszar tekstów polskojęzycznych. Przygląda się badanym zjawiskom przez pryzmat polskich oraz zagranicznych analiz stworzonych na płaszczyźnie różnych dyscyplin naukowych. Z kolei dzięki analitycznemu podejściu do nich, przeprowadza ich krytyczną selekcję i uzmysławia czytelnikom w jaki sposób można wykorzystać dorobek najlepszych światowych specjalistów do rozwoju wiedzy pedagogicznej w Polsce. Prezentuje między innymi sposoby wdrażania zabawnych lektur, wywołujących uśmiech na twarzy materiałów podczas zajęć w szkole, w domu, w świetlicach podczas nauki. Przemysław Paweł Grzybowski bardzo dokładnie pokazuje jak można skorzystać z walorów tych podejść w procesie edukacji. Towarzyszące tym wskazaniom pomysły mogą być wdrażane przez rodziców i pedagogów, którzy poszukują efektywnych metod nauczania lub napotykają w swojej pracy z dziećmi bariery, które czasem jest trudno im przezwyciężyć.            Warto podkreślić, że Przemysław Paweł Grzybowski słusznie wiele uwagi koncentruje na edukacji międzykulturowej. Dostrzega i rozumie potencjalne pułapki z nią związane, które mają skutki w niebezpiecznych lub kłopotliwych nieporozumieniach. Jednocześnie nie boi się prezentować odważnych, ale jak pokazują przywołane badania, potrzebnych i skutecznych metod wdrażania śmiechu do codzienności. Jako interesujące w tej perspektywie jawią się czytelnikom propozycje tworzenia „wspólnot śmiechu”.            Praca ta prezentuje zaktualizowane podejście do najważniejszych i najnowszych koncepcji naukowych na temat śmiechu, a jednocześnie – dzięki temu – rzuca nowe światło na adaptację śmiechu na potrzeby kształtowania praktyki edukacyjnej. Nie oznacza to jednak, że przedstawione przez autora ujęcia mogą być stosowane wyłącznie do wąsko definiowanego obszaru edukacji szkolnej. Wręcz przeciwnie. Obrazowo ukazane aspekty działań, które projektuje się według przedstawionych koncepcji, mogą być także używane między innymi do poprawiania atmosfery w pracy, tworzenia swojej roli w nowym miejscu, dopasowywania się do nowego otoczenia.            Książka będzie również cennym materiałem do pracy dla naukowców oraz do nauki dla studentów. Trzeba przy tym dodać, że nie tylko dla tych zajmujących się pedagogiką, ale również dla koncentrujących swoje zainteresowania naukowe i badawcze na innych dyscyplinach. Między innymi, politologów zainteresuje nowatorskie podejście do analizowania śmiechu w polityce, na przykładzie zachowań emocjonalnych ujawniających się w zestawieniu wrogów i koalicjantów. Literaturoznawców z kolei bez wątpienia zachwycą oryginalne ujęcia twórczości Tadeusza Boya-Żeleńskiego, Kornela Makuszyńskiego czy Seneki.            Publikacja obszernej monografii Przemysława Pawła Grzybowskiego pod tytułem „Śmiech w edukacji. Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową” jest ważnym wydarzeniem nie tylko na skalę Polski. Stanowi wszak kompleksowe i świetnie opracowane kompendium wiedzy na temat śmiechu. Systematyzuje wiedzę na jego temat wyrosłą na polu różnych nauk społecznych i humanistycznych. Pokazuje rozwój refleksji w czasie i formułuje wnioski o jego wykorzystaniu w różnych typach edukacji i na różnych jej obszarach. Oferuje inspiracje do badań teoretycznych i empirycznych. Publikacja ta ma zatem duże znaczenie dla rozwoju refleksji o śmiechu, stąd też jest lekturą obowiązkową dla wszystkich tych, których jego siła, znaczenie i oddziaływanie frapuje. źródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12906/przemyslaw-pawel-grzybowski-smiech-w-edukacji  Świat się śmieje!Nie bez przyczyny mówi się, że śmiech to zdrowie. Pogłębiony wdech i skurcze mięśni przepony oczyszczają płuca ze szkodliwych substancji, ponadto pobudzony układ krążenia sprawniej rozprowadza tlen w organizmie. Pozytywny wpływ śmiechu można także zaobserwować, biorąc pod uwagę pracę serca oraz mózgu. Co jednak wspólnego ma śmiech z edukacją? W jaki sposób jest wykorzystywany w procesie dydaktycznym? Jak wpływa na rozwój dziecka?Na te pytania próbuje odpowiedzieć obszerna monografia Śmiech w edukacji. Od szkolnej wspólnoty śmiechu po edukację międzykulturową, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls. Autor, Przemysław Paweł Grzybowski, jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, adiunktem w Katedrze Pedagogiki Ogólnej i Porównawczej Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Praca dotycząca śmiechu jest bez wątpienia najbardziej obszerną publikacją na polskim rynku, jedną z nielicznych poświęconych tej tematyce. To nieoceniona pomoc dla nauczycieli, pedagogów, filologów, dla osób pracujących w zawodach pokrewnych, a także dla studentów, zmagających się z pracami dyplomowymi. To również interesująca książka dla tych, którzy zainteresowani są komizmem i humorem nie tylko w sferze edukacji, ale w każdej sferze życia.Książka składa się z dwóch części, z których pierwsza zawiera analizę oraz interpretację poszczególnych zagadnień składających się na jej tematykę, natomiast część drugą stanowi antologia przykładów komizmu oraz obszerny przewodnik bibliograficzny, który zawiera źródła wiedzy w kilku językach.W kolejnych rozdziałach autor zajmuje się uporządkowaniem kategorii pojęciowych z zakresu glotologii, czyli interdyscyplinarnej refleksji nad śmiechem, przedstawia śmiech w ujęciu fizjologicznym i społeczno-kulturowym, wyjaśnia naturę komizmu, humoru i poczucia humoru jako cenionego zmysłu przeżywania komizmu, pisze również o uśmiechu i jego komunikacyjnej oraz ekspresyjnej roli. Grzybowski omawia znaczenie śmiechu, traktowanego jako zjawisko społeczne o charakterze integrującym, a także zjawisko wyśmiewania, które stało się pierwszym kryterium wyodrębnienia określonych rodzajów śmiechu. Autor wyjaśnia ponadto znaczenie kategorii „jakość życia” oraz przywołuje jej kryteria.W książce została poruszona również tematyka śmiechu na styku sfer publicznej i prywatnej. Autor przesłanek śmiechu w sferze publicznej doszukuje się w różnych formach piśmiennictwa, pisze o śmiechu i uśmiechu w relacjach międzykulturowych oraz o terapii śmiechem. Przytacza również liczne wypowiedzi o śmiechu w edukacji, poczynając od starożytności, po czasy współczesne, a także zapoznaje czytelnika z rozbudowanymi, całościowymi koncepcjami śmiechu i uśmiechu.Grzybowski ukazuje również w perspektywie porównawczej rezultaty badań nad śmiechem, identyfikuje też obszary, w których śmiech może być wykorzystywany. Pisze zatem o śmiechu jako istotnym czynniku w rozwoju dziecka, będącym jednym z elementów socjalizacji, od którego zależy pozycja w rodzinie, grupie rówieśników oraz sferze publicznej.W części drugiej książki autor podaje liczne przykłady dotyczące form komizmu zawartych w żartach, szkolnych przezwiskach i psotach, a także w cytatach z prac szkolnych i zeszytów, prowadzonych na różnych poziomach nauczania. Natomiast w załączonym przewodniku bibliograficznym znajdziemy zestawienie najczęściej cytowanych źródeł na temat śmiechu, komizmu, a także uśmiechu w kontekstach omawianych w poszczególnych rozdziałach monografii.Kompleksowość ujęcia tematyki śmiechu czyni z pozycji Śmiech w edukacji lekturę wartą polecenia, książkę o wszechstronnych możliwościach wykorzystania. Grzybowski dostarcza gotowy materiał, który bardzo łatwo można zamienić w interesujący projekt do realizacji, generuje pomysły na scenariusze lekcji, a także kolejne obszary badań. Jestem przekonana, że w tego typu książkę warto się zaopatrzyć, bowiem pedagodzy wielokrotnie będą do niej sięgać w swojej pracy zawodowej. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,Smiech-w-edukacji  Fragmenty recenzji wydawniczej Prof. dr hab. Doroty Klus-Stańskiej (Uniwersytet Gdański)„Otrzymany do recenzji materiał zaciekawia już samym tytułem, a bliższe zapoznanie się z zawartością pozwala czytelnikowi zauważyć, że ma w rękach książkę, jakiej od dawna brakowało wśród pedagogicznych, antropologicznych czy historycznych analiz. Fenomen śmiechu – tak zdumiewający poznawczo i tak ważny dla rozwoju człowieka i kultury – znajduje w pracy Przemysława Grzybowskiego należne miejsce, a widoczne w treści poszukiwania interdyscyplinarne zapewniają szerokość spojrzenia badawczego. (...)Recenzowana książka to pod względem ujęcia i realizacji erudycyjne studium. Autor sięgnął do niezwykle szerokiego spektrum źródeł, przeczesując prace o różnej formie, konstrukcji i proweniencji. Widoczne jest w niej swobodne przemieszczanie się Autora między literaturą naukową, eseistyczną, publicystyką, a także elementami wiedzy i kultury popularnej. Mogłoby to być rozpatrywane jako słabość, przejaw braku dyscypliny naukowej, mieszanie gatunków. Jednak zarówno efekt, jakim jest prezentacja śmiechu jako elementu kultury pojawiającego się w niej w różnorodnych typach refleksji, jak i sam przedmiot analiz - śmiech, immanentnie związany z przekraczaniem istniejących granic, nacechowany dystansem wobec konwencji i formalnych reguł, przekonują, że jest to zabieg słuszny i uzasadniony. Zwielokrotniona oryginalność ujęcia, jakie przyjął Autor, wyraża się przede wszystkim w podjęciu tematu niemal nieobecnego w pedagogice, ale także w powiązaniu go ze złożoną siecią przejawów kultury i edukacji oraz w śmiałości poszukiwań literaturowych. Pozytywnie zwraca uwagę dbałość o szczegóły, pietyzm w odtwarzaniu każdego przejawu kultury związanego ze śmiechem, staranność ukazywania różnic odnoszących się do czasu (historycznego), narodowości, kręgu kulturowego, warstw społecznych itd. Książka jest dowodem przeprowadzenia niesłychanie rozległej kwerendy. Bibliografia, jaką w niej znajdujemy, jest imponująca. Autor poradził sobie ze strukturalnym uporządkowaniem tego przebogatego materiału, nie zatonął w nim, ale nieomal „poukładał” poszczególne wątki w logicznie po sobie następujące rozdziały i podrozdziały. Przemysław Grzybowski, obok Marii Dudzikowej i Lecha Witkowskiego, odkrywa śmiech dla pedagogiki. Z zaskoczeniem zauważamy, że humor, śmiech i komizm niezwykle często były tematem refleksji licznych autorów, a przecież uderzająco rzadko nadawano mu podstawowy, nadrzędny kategorialnie status. Tym bardziej recenzowana książka zasługuje na uwagę. (...)Z pewnością jest to pozycja wypełniająca lukę istniejącą w pedagogice, wnosząca do niej zupełnie nowe treści, stanowiąca propozycję myślenia o śmiechu jako znaczącym zjawisku społeczno-edukacyjnym. Grono potencjalnych czytelników, którzy mogą nią być zainteresowani, jest bardzo duże i zróżnicowane. Będzie to książka ważna dla studentów pedagogiki i uczelnianych ich edukatorów, dla pracowników naukowych zajmujących się edukacją i kulturą w różnorodnych ich zakresach, dla nauczycieli, historyków, antropologów, a także „zwykłych” czytelników, których zainteresowania sięgają zagadnień przeszłej i współczesnej kultury.”   ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 688 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-563-1.jpg
"Współczesne społeczeństwo w wirtualnej rzeczywistości –wielość szans i dylematów";;"Marek Walancik";978-83-7850-734-5;;"      Mamy  nadzieję, że publikacja będzie nie tylko interesująca, ale będzie także  zachęcać do dalszych pogłębionych dyskusji, jak również podejmowania  działań profilaktycznych dotyczących wirtualnej rzeczywistości i  społeczeństwa wirtualnego oraz wynikających z tego połączenia szans i  zagrożeń.   W ujęciu Wojciecha Burszty sens wspólnot wirtualnych w przeciwieństwie do wspólnot tradycyjnych opiera się na koegzystencji „zawsze nieobecnych z zawsze obecnymi” […]. Zatem nie dziwi fakt, że trwają i zapewne będą trwały dyskusje naukowe dotyczące problematyki udziału współczesnego społeczeństwa w wirtualnej rzeczywistości ze zwróceniem uwagi na szanse/możliwości, jakie daje ten udział w wirtualnej rzeczywistości, a także na różnorakie dylematy/trudności w dokonywanym wyborze. Charakter nieustannych dyskusji jedynie podkreśla społeczną wagę problemu. Ważne jest umiejętne korzystanie z bogatej i interesującej oferty oraz stale rosnących możliwości internetu, tak aby nie zatracić się w rzeczywistości wirtualnej i pozostać świadomym użytkownikiem. […]   Książka, którą oddajemy do rąk Czytelników, składa się z trzech części. Tytuł pierwszej brzmi Współczesny człowiek w wirtualnej rzeczywistości, drugiej – Życie publiczne w wirtualnej rzeczywistości, a trzecią zatytułowano Wirtualna rzeczywistość miejscem bez barier. W pierwszej części autorzy stawiają dwa istotne pytania: Jaki będzie wpływ nowoczesnych technologii na rzeczywistość realną? Jak będzie się zmieniała rzeczywistość wirtualna pod wpływem nowoczesnych technologii? Granica rozwoju nie jest znana, a zmiany, które zaszły w ostatnim trzydziestoleciu w dziedzinie technologii informacyjnych, przybrały niespotykaną dotąd skalę. Jesteśmy w okresie przejściowym, a może początkowym, niewykrystalizowanej rzeczywistości. Internet zmienił i ciągle zmienia naszą rzeczywistość. Można odnieść wrażenie, że więcej uwagi poświęcamy znaczeniu Internetu dla jednostki, tymczasem jego udział i wpływ na sposób funkcjonowania różnego rodzaju instytucji państwowych, społecznych, korporacji czy organizacji jest równie znaczący (Batorski, Olechnicki, 2007, s. 11). Jak pisze William Hague (2011), Internet dał nam także przejrzystość życia publicznego i pozwala obywatelom na rozliczanie rządów. Dla niektórych ludzi wykorzystanie tych możliwości jest wyjątkowo ważne. Arabska wiosna pokazała, jak możliwość dzielenia się pomysłami poprzez Internet pozwala na niewyobrażalne wcześniej zmiany i pomaga zwykłym obywatelom sprzeciwić się reżimom oraz pokazać ich brutalność reszcie świata. Na co dzień cyberprzestrzeń pozwala obywatelom na uczestnictwo w reagowaniu na powstałe zagrożenia niemilitarne (katastrofy naturalne, techniczne, epidemie i inne), na uczestnictwo w sytuacjach kryzysowych. Daje możliwości oddziaływań eksperckich (przełamuje monopol dotychczasowych ekspertów) (Juza, 2007, s. 53–55) w zakresie np. profilaktyki, zapobiegania, prewencji, realizacji podstawowych powinności administracyjnych wobec państwa i innych. Zagadnienia te ukazano w części drugiej. Rozwój technologiczny i cyberprzestrzeń sprawiają, że współczesne możliwości w korzystaniu z różnych form uczestnictwa w życiu społecznym stają się coraz większe. Autorzy artykułów zamieszczonych w części trzeciej poruszają bardzo istotną problematykę udziału w rzeczywistości wirtualnej oraz jego wpływu na dobrostan psychiczny, społeczny, fizyczny, materialny seniorów i osób z dysfunkcjami. Jak zmienia się wizerunek tych grup społecznych dzięki uczestnictwu w cyberprzestrzeni? Starając się znaleźć odpowiedź na to pytanie, poszczególni autorzy prezentują rozważania teoretyczne i analizę wyników dociekań empirycznych. Fragment Wprowadzenia  ";;"Wprowadzenie        9Część I Współczesny człowiek w wirtualnej rzeczywistościJanusz MorbitzerInternet – między techniką a kulturą       17Małgorzata AugustyniakWpływ cyberprzestrzeni na kierunki przemian społecznych w przewidywaniach Alvina Tofflera       31Marta MisiewiczNowe media – nowe społeczeństwo       45Ewelina Wątor-Stonawska, Marzena RusanowskaCybertożsamość i cybercielesność, czyli psychologiczna charakterystyka współczesnego człowieka       55Beata CiupińskaDorastający w świecie technologii informacyjnych – kontekst komunikacyjny       69Wacław BranickiWpływ komunikacji zapośredniczonej przez technologię na rozwój kompetencji emocjonalnych i interpersonalnych w okresie adolescencji       77Małgorzata NowastowskaInternet jako przestrzeń działania jednostki na przykładzie polskiej vlogosfery       87Maria Katarzyna GrzegorzewskaCzłowiek w cyberprzestrzeni: obawy, zagrożenia, nadzieje       97Zdzisława Dacko-Pikiewicz, Marek WalancikChild grooming – niebezpieczne przyjaźnie w cyberprzestrzeni      107Część II Życie publiczne w  wirtualnej rzeczywistościSabina Sanetra-PółgrabiOchrona cyberprzestrzeni państwa – aspekty prawne i instytucjonalne      127Jakub JakubowskiSpecyfika społeczności internetowych jako podmiotu i przedmiotu w komunikowaniu politycznym      139Paulina PolkoAgitacja polityczna na portalach społecznościowych – case study wyborów parlamentarnych z 2011 roku      151Mariusz KoroblowskiKilka uwag na temat e-tytułów wykonawczych      163Karolina KarbownikTelepraca – forma tworzenia zespołu pracowników w rzeczywistości wirtualnej      173Małgorzata Koszembar-WiklikMedia społecznościowe i kultura uczestnictwa a kształtowanie opinii aktywnych konsumentów      181Część IIIWirtualna rzeczywistość miejscem bez barierJoanna Klimczak-KnuraSamotni w sieciWpływ cyberprzestrzeni na tożsamość użytkownika      191Karolina KorczewskaLudzie starsi w społeczeństwie informacyjnymLumpenproletariat czy digitariat?      201Ewa Gwozdecka-Wolniaszek, Aleksandra WieteskaZdrowie i choroba w przekazach internetowych      209Anita GałuszkaRola cyberprzestrzeni w uldze i cierpieniu współczesnego człowieka      221Elżbieta Maria MinczakiewiczNowe media w kreowaniu wizerunku osób niepełnosprawnych i podnoszeniu jakości ich życia oraz poziomu funkcjonowania społecznego      233Tomasz Masłyk, Ewa MigaczewskaObecni czy nieobecni? Osoby z niepełnosprawnością w cyberprzestrzeni      245Nota o autorach      257";-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 268 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-734-5.jpg
"Transgresje w edukacji. Tom 1";"Tom 1";"Wiktor Żłobicki";978-83-7850-753-6;;"      Profesor Wiktor Żłobicki wystąpił z niezwykłą inicjatywą: jako redaktor naukowy przewodzi  rzeszy młodych naukowców; razem współtworzą dwutomową publikację (t. 2 – w przygotowaniu) zatytułowaną Transgresje w edukacji. Tytułowe transgresje należy rozumieć bardzo szeroko:  jako przekraczanie granic, realnych i umownych – symbolicznych, psychologicznych, społecznych, materialnych. Tym, co pozwala pokonać bariery, jest edukacja, pojmowana multidyscyplinarnie, jako dziedzina wymagająca kontekstu pedagogicznego, psychologicznego, socjologicznego, a także – filozoficznego. Zamiar Autorów niezwykle ambitny, a zakres – bezkresny, toteż, jak zaznacza we Wstępie Wiktor Żłobicki, prezentowane czytelnikom obszerne dwa tomy to zaledwie czubek góry lodowej, jedynie zaznaczenie problematyki, ze wszystkimi jej odcieniami i półtonami.             z receznzji:Książkę rekomenduję do druku z wyraźnym przekonaniem, że będzie czytana i cytowana, stanowi bowiem wartościowe kompendium wiedzy, obejmujące jasno określone pole problemowe, a jednocześnie posiadające skrystalizowaną myśl/ideę przewodnią. Redaktorowi, profesorowi Wiktorowi Żłobickiemu, z całą pewnością udało się zgromadzić w tomie takie egzemplifikacje transgresji w edukacji, które – jak wyeksponował to we wstępie – „są stałym elementem edukacji w wymiarze nie tylko grupowym, ale także jednostkowym/ indywidualnym, i towarzyszą człowiekowi na różnych etapach jego życia, dając szanse na rozwój, lecz stanowiąc również o barierach, które ów rozwój utrudniają czy wręcz uniemożliwiają”. Mamy tutaj przy tym do czynienia – jak pisze słusznie redaktor – z „edukacją, która przybiera formę swoistej gry o wykorzystanie potencjału rozwojowego jednostki”.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika Dociekania o transgresji w edukacji w polecanej książce podzielone zostały na cztery części. W pierwszej z nich, zatytułowanej Transgresje. Edukacja i otoczenie społeczne, znalazło się siedem artykułów, w których podjęto następujące zagadnienia: hybrydowości dyscyplin naukowych, tranzycji z edukacji akademickiej na rynek pracy, transgresyjnych kontekstów edukacji osób starszych, kompetencji społecznych gimnazjalistów w kontekście ich aktywności w przestrzeni wirtualnej, doświadczeń adaptacyjnych dzieci po zakończeniu edukacji wczesnoszkolnej, poziomu zaufania rodziców na różnych etapach edukacji ich dzieci oraz barier edukacyjnych w środowisku wiejskim. Transgresje w perspektywie pedeutologicznej to druga część publikacji. Zawiera pięć tekstów poświęconych: rozpoznaniu kompetencji przyszłych nauczycieli, transgresyjnemu wymiarowi awansu zawodowego nauczycieli, kształtowaniu się tożsamości zawodowej nauczycieli w kontekście transgresji biograficznych, rozwojowi profesjonalnemu włoskich surdopedagogów oraz samoocenie kompetencji muzycznych nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. W części trzeciej, zatytułowanej Transgresje w edukacji wczesnoszkolnej, autorzy artykułów omawiają takie zagadnienia, jak: transgresyjny wymiar aktywności poznawczej dziecka, dojrzałość szkolna, progi programowe w edukacji wczesnoszkolnej, dynamika przestrzeni klasy w edukacji wczesnoszkolnej oraz amerykański program wspierania rozwoju umiejętności szkolnych  dzieci w edukacji początkowej. Publikację zamyka część czwarta Transgresyjny wymiar specjalnych potrzeb edukacyjnych dzieci i młodzieży, w której zaprezentowano artykuły na temat: koncepcji nauczania transgresyjnego jako odpowiedzi na specjalne potrzeby edukacyjne, rozwijania wybranych kompetencji uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, kompetencji nauczycieli języka angielskiego w pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych, gotowości nauczycielek edukacji wczesnoszkolnej do pracy z dzieckiem przewlekle chorym, roli rodziców w pokonywaniu przeszkód w rozwoju dzieci uzdolnionych, barier w kształceniu uczniów zdolnych w czeskiej szkole oraz szans dzieci zdolnych z rodzin dotkniętych ubóstwem.   ";;"Wstęp (Wiktor Żłobicki)        9CZĘŚĆ I. Transgresje. Edukacja i otoczenie społeczneBogusław ŚliwerskiPedagogika na progu innych nauk społecznych, czyli o potrzebie powrotu do hybrydowych dyscyplin naukowych       13Wiktor ŻłobickiTranzycja z systemu edukacji akademickiej na rynek pracy       31Ewa SokołowskaTransgresyjne konteksty edukacji osób starszych       39Małgorzata BrodackaKompetencje społeczne młodzieży gimnazjalnej i jej aktywność na portalach społecznościowych       47Renata MichalakDoświadczenia adaptacyjne czwartoklasistów a kształtowanie zaufania społecznego       59Agnieszka JankowskaZaufanie rodziców do szkoły. Wybrane konteksty i kontrowersje       73Justyna Miko-GiedykBariery w edukacji dzieci i młodzieży ze środowisk wiejskich       85CZĘŚĆ II. Transgresje w perspektywie pedeutologicznejJoanna MalinowskaMiędzy edukacją akademicką a rynkiem pracy – rozpoznanie kompetencji przyszłych nauczycieli       99Ewa MusiałTransgresyjny wymiar awansu zawodowego nauczycieli Stan postulowany a rzeczywistość w opinii badanych      111Michał TomczakMomenty transgresyjne w biografii a kształtowanie się tożsamości zawodowej na przykładzie współczesnych nauczycieli      123Antoni Michno Surdopedagog i jego rozwój profesjonalnyWłoskie doświadczenia procesu integracji      133Rafał MajznerSamoocena nauczycieli wczesnej edukacji w zakresie kompetencji muzycznych. Doniesienie z badań      145CZĘŚĆ III. Transgresje w edukacji wczesnoszkolnejEwa KochanowskaTransgresyjny wymiar aktywności poznawczej dziecka rozpoczynającego naukę w szkole      159Barbara Górecka-MostowiczDojrzałość szkolna jako przejaw wieloaspektowego przekraczania progów edukacyjnych przez dziecko      173Joanna SkibskaSześciolatek w szkole. Obowiązek szkolny – założenia i rozwiązania      181 Monika JurewiczProblemy indywidualizacji nauczania w przestrzeni klasy szkolnej w percepcji nauczycieli wczesnej edukacji      193Justyna TruskolaskaProgram Drawing Children into Reading – transgresje w edukacji początkowej      205CZĘŚĆ IV. Transgresyjny wymiar specjalnych potrzeb edukacyjnych dzieci i młodzieżyBarbara PieronkiewiczKoncepcja nauczania transgresyjnego jako odpowiedź na specjalne potrzeby edukacyjne współczesnej młodzieży      219Anna Witek, Izabella Maria ŁukasikPotrzeba rozwijania wybranych kompetencji uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się      231Agnieszka Pawluk-SkrzypekGranice niewiedzy. Nauczyciele języka angielskiego wobec uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi      243Teresa Lewandowska-Kidoń, Anna WitekGotowość nauczycielek edukacji wczesnoszkolnej do pracy z dzieckiem przewlekle chorym      253Stanislav Střelec, Lenka Frimlová Możliwości rodziców w pokonywaniu przeszkód w optymalnym rozwoju uzdolnionych dzieci      263Jan Šťáva Strategie usuwania barier w kształceniu uczniów zdolnych we współczesnej czeskiej szkole      275Marzena MożdżyńskaSzanse dzieci zdolnych w rodzinach dotkniętych ubóstwem      293";"    Książkę  rekomenduję do druku z wyraźnym przekonaniem, że będzie czytana i  cytowana, stanowi bowiem wartościowe kompendium wiedzy, obejmujące jasno  określone pole problemowe, a jednocześnie posiadające skrystalizowaną  myśl/ideę przewodnią. Redaktorowi, profesorowi Wiktorowi Żłobickiemu, z  całą pewnością udało się zgromadzić w tomie takie egzemplifikacje  transgresji w edukacji, które – jak wyeksponował to we wstępie – „są  stałym elementem edukacji w wymiarze nie tylko grupowym, ale także  jednostkowym/ indywidualnym, i towarzyszą człowiekowi na różnych etapach  jego życia, dając szanse na rozwój, lecz stanowiąc również o barierach,  które ów rozwój utrudniają czy wręcz uniemożliwiają”. Mamy tutaj przy  tym do czynienia – jak pisze słusznie redaktor – z „edukacją, która  przybiera formę swoistej gry o wykorzystanie potencjału rozwojowego  jednostki”.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika";34.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 304 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-753-6.jpg
"Edukacja (w) polityce.Polityka (w) edukacji";"Inspiracje do badan polityki oświatowej";"Bogusław Śliwerski";978-83-7850-719-2;;"Profesor Bogusław Śliwerski współtworzy elitę współczesnej nauki polskiej, toteż każda z jego książek jest wydarzeniem na skalę kraju. Na drugą połowę stycznia przewidziano datę premiery Edukacji (w) polityce. Polityki (w) edukacji, książki w dorobku Profesora wyjątkowej, gdyż obarczonej dużą dozą krytycyzmu i potrzebą demaskacji polityki oświatowej w Polsce minionego ćwierćwiecza. Postawa ta jest także (lub może: przede wszystkim) wynikiem rozczarowania, jakie towarzyszy wszystkim tym, którzy brali czynny udział w wydarzeniach przed i po 1989 r. Edukacja w polityce. jest więc rozprawą z polityką edukacyjną III RP, bezwzględnie niszczącą wszystko to, w co wierzyła Solidarność z 1989 r. W obserwacji i ocenie profesora Śliwerskiego współczesne władze łamią demokratyczne reguły praworządności, czyniąc z edukacji jedno więcej pole politycznych rozgrywek i podejrzanych eksperymentów. Blisko siedmiuset stronicowa analiza stanu współczesnego jest w ujęciu Śliwerskiego nie tylko krytyką polityki rządów (co samo w sobie miałoby znaczenie wyłącznie destrukcyjne), lecz także, poprzez wskazanie palcem, wołaniem o opamiętanie. Być może to sygnał nadciągających zmian.  z recenzji Prof. dr hab. Zbyszko Melosik:To interdyscyplinarne, nie zawaham się stwierdzić, fundamentalne dzieło, stanowi nie tylko pełne treści kompendium wiedzy, ale także interdyscyplinarne studium wzajemnych relacji tego, co polityczne i tego co edukacyjne. Bogusław Śliwerski pokazuje w jaki sposób polityka wkracza inwazyjnie, zwykle za pomocą „prawodawczego cięcia” w życie oświatowe, modyfikując, odwracając, zmuszając i selekcjonując. Książka profesora Bogusław Śliwerskiego stanowi nie tylko znakomite interdyscyplinarne kompendium wiedzy z najnowszej historii Polski, w którym analizy socjologiczne, pedagogiczne i psychologiczne splatają się z rozważaniami o charakterze filozoficznym, a także – w oczywisty sposób – politologicznym.Nie ulega dla mnie żadnych wątpliwości, że najnowsza książka Bogusława Śliwerskiego stanowi ważny wkład do rozwoju współczesnych polskich nauk o edukacji (w tym kontekście zadziwia wręcz fenomenalna erudycja Autora i jego wiedza). [...]   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                           Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!     Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono- woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.   Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski      ";;"Wstęp  	           7Polityka w kluczowych dla badań oświatowych naukach społecznych  	     31Filozofia polityczna i polityka filozofii  	     33Polityka w naukach o polityce  	     39Psychologia a polityka  	     56Socjologia polityczna  	     69Ekonomia polityczna  	     87Nauka społeczno-polityczna Kościoła  	   101 Pedagogika a polityka  	   109Polityka oświatowa – istota i jej zmiany  	   132Przedmiot i zakres konfliktogennych procesów oświatowych III Rzeczypospolitej  	   167Strategie politycznego zarządzania oświatą i jej reformowania  	   172Transcendencja w szkole publicznej  	   197Podstawa programowa kształcenia ogólnego, kanon lektur szkolnych  	   213Wyrównywanie szans edukacyjnych dzieci  	   225Płeć dziecka w edukacji szkolnej  	   244Edukacja seksualna czy wychowanie do życia w rodzinie?   	   253Dyscyplina w szkole  	   257Metody upolityczniania edukacji  	   269Prawo oświatowe – ustawa, wytyczne na rok szkolny, obwieszczenia, rozporządzenia  	   271Kadrowe gry polityczne administracji państwowej i samorządowej  	   278Ewaluacja i akredytacja nauczycieli, szkół i placówek doskonalenia nauczycieli  	   288Rynkowa rywalizacja wzmacniana rankingami oświatowymi  	   308Działania nauczycielskich związków zawodowych w polityce oświatowej  	  342Marketing polityczny Ministerstwa Edukacji Narodowej  	  350Manipulacje władzy i jej ekspertów  	  362 Wybrane metody badań polityki oświatowej/edukacyjnej  	  383Badania historyczne  	  387Analiza ideologii edukacyjnych w państwie  	  415Konserwatywna ideologia edukacyjna  	  431Liberalna ideologia edukacyjna  	  449Lewicowa ideologia edukacyjna  	  463Badanie funkcji założonych i rzeczywistych polityki oświatowej państwa  	  469Badanie marketingu w sektorze polityki Ministerstwa Edukacji Narodowej  	  488Analiza rządowych strategii rozwoju oświaty oraz tekstów naukowych i publicystycznych  	  495Analiza dyskursów edukacyjnych  	  500Badania wirtualne – analiza memów edukacyjnych i stron internetowych  	  530Metafory i paradoksy w naukowym badaniu polityki oświatowej  	  537Analiza raportów badań oświatowych w kraju  	  549Analiza raportów badawczych niezależnych od resortu edukacji  	  554Studia krytyczne raportów projektów międzynarodowych w zakresie edukacji  	  561 Pedagodzy wobec polityki oświatowej  	  579Pedagodzy w edukacji służebnej wobec władzy  	  589Pedagodzy w służbie edukacji  	  596Zamiast zakończeniaCo dalej z etatystycznie zarządzanym systemem edukacyjnym w III Rzeczypospolitej?  	  603Bibliografia  	   619Indeks rzeczowy  	  663Indeks osób  	  671  ";"Na polskim rynku wydawniczym ukazała się właśnie jedna z najbardziej inspirujących i wartościowych spośród dotychczasowych prac w zakresie polityki oświatowej. Bogusław Śliwerski w swojej najnowszej książce – bo o tym dziele mowa – pod tytułem „Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji. Inspiracje do badań polityki oświatowej” prezentuje zupełnie nowe spojrzenie na zastosowanie reprezentatywnych teorii z obszaru nauk społecznych do analizowania, interpretowania i podejmowania prób zrozumienia polityki oraz oświaty. Kreśli pasjonującą historię polityki oświatowej, ukazuje ewolucję jej treści, a także formułuje szereg kontrowersyjnych pytań, którym warto bliżej się przyjrzeć w kontekście zaprezentowanych argumentów.Pierwszy rozdział pokazuje miejsce polityki w najważniejszych dla badań oświatowych naukach społecznych. Autor w sposób analityczny dokonuje przeglądu najważniejszych i najnowszych teorii, które mogą być funkcjonalne w studiach z zakresu filozofii, nauk o polityce, psychologii, socjologii, ekonomii, nauki społeczno-politycznej Kościoła. Dostarcza tym samym wyzwań dla naukowców do badań nad słabo rozpoznanymi obszarami polityki oświatowej.            Dalej Bogusław Śliwerski przygląda się uważnie relacjom pomiędzy pedagogiką a polityką. Charakteryzuje i bada politykę oświatową koncentrując się na wyznaczeniu jej pola przedmiotowego, a następnie określeniu kierunku oraz istoty zmian, jakie były jej właściwe w czasie III Rzeczypospolitej. Na uwagę zasługuje również interesujące, bo odsłaniające niespodziewane obszary refleksji o edukacji, zestawienie konfliktogennych procesów oświatowych. Ważne – zwłaszcza w kontekście toczącej się debaty – są z kolei argumenty w dyskusji na temat strategii zarządzania oświatą, refom oświaty, podstawy programowej kształcenia ogólnego, kanonu lektur szkolnych, edukacji seksualnej, dyscypliny w szkole, szans edukacyjnych i płci dzieci w szkole. Wszystkie omówienia zasługują na baczną uwagę czytelników, ponieważ nie są rezultatem emocji (w przeciwieństwie do tego, do czego przyzwyczaiły nas środki przekazu masowego), lecz efektem racjonalnego namysłu podpartego świetną znajomością problematyki oraz własnymi badaniami zagadnień.            Najbardziej pasjonujący jest jednak rozdział poświęcony metodom upolityczniania edukacji. Autor z właściwą sobie przenikliwością analizuje prawo oświatowe, prowadzone na najwyższych szczeblach gry polityczne, manipulacje władzy, marketing polityczny Ministerstwa Edukacji Narodowej i wiele innych interesujących źródeł. Konkluzje nie tylko dają do myślenia nad własną rolą w systemie państwa, ale także uwrażliwiają na ukryte w meandrach dyskursu publicznego kwestie, które wcale nie są oczywiste i nie mogą umknąć naszej uwadze, jeśli chcemy zrozumieć cele stawiane systemowi rodzimej edukacji oraz – z drugiej strony – nie chcemy wspierać w istocie niepopieranych działań elit politycznych.            Książka dostarcza szeregu inspiracji nie tylko do myślenia, ale także do kolejnych badań. Autor odświeża wszakże wybrane, najbardziej użyteczne metody badań polityki oświatowej i edukacyjnej. Wskazuje w jaki sposób należy świadomie je wykorzystywać, aby uzyskać jak najbardziej rzetelne wyniki badań. Uzmysławia również jak stosować teorię, jak łączyć ją z podejściem metodologicznym gwoli zrozumienia świata empirii. Nie mniej ciekawe są wyniki przeprowadzonych przez Bogusława Śliwerskiego badań nad raportami badawczymi niezależnymi od resortu edukacji czy próba nakreślenia postaw pedagogów wobec polityki oświatowej. Stanowią nie tylko case studies, ale pokazują określone trendy w myśleniu o edukacji, które – zanim będzie za późno –można jeszcze poddawać modyfikacji. Książka ma zatem niesłychanie cenne walory poznawcze oraz informacyjne.            Na końcu warto wspomnieć, że wartością dodaną publikacji jest jakość prezentacji jej zawartości. Autor przystępnie, jasno i klarownie przedstawia trudne zagadnienia. Wykorzystując opracowania powstałe w różnych językach przybliża polskiemu czytelnikowi nieznane mu dotąd ujęcia teoretyczne i metodologiczne. Koncentruje się na najważniejszych – zarówno dla praktyków, jak i teoretyków – problemach, czyniąc publikację wyjątkowo atrakcyjną dla szerokiego grona czytelników. Dzięki przejrzystej treści – tabelom, wykresom, rysunkom tom ten jest przejrzysty i pozwala na właściwie niemal natychmiastowe wyszukanie interesujących czytelnika fragmentów. Czytelnik doceni także świetną jakość wydania publikacji, która czyni lekturę bardzo przyjemną i komfortową.Tym, co wyróżnia prace Bogusława Śliwerskiego jest dojrzałość naukowa, głębia namysłu nad opisywaną rzeczywistością, rzetelność, świetna znajomość metodologii badań i teorii, a także doskonały warsztat. Ta gorąco polecana książka pod tytułem „Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji. Inspiracje do badań polityki oświatowej” to nie tylko potwierdzenie najwyższego poziomu merytorycznego reprezentowanego przez autora, ale również nieoceniony wkład w rozwój pedagogiki krytycznej, pedagogiki dekonstrukcyjnej oraz – szerzej – nauk społecznych. Publikacja ta uwrażliwia bowiem na nieuniknione w dobie globalizacji napięcia pomiędzy politycznością a edukacją. Subtelnie zarysowuje perspektywy zmiany, ale tylko zmiany na lepsze wynikającej z odpowiedzialnej refleksji o świecie. Książka jest kierowana nie tylko do naukowców, którzy chcą podnieść poziom merytoryczny swoich badań, ale również do świadomych, chcących zrozumieć świat obywateli oraz decydentów dążących do pojęcia rzeczywistości społecznej i politycznej, jakiej część stanowią.Krzysztof Wróblewskihttp://www.konserwatyzm.pl/artykul/12857/boguslaw-sliwerski-edukacja-w-polityce-polityka-w-edukacji-i  Każda kolejna książka profesora Bogusława Śliwerskiego stanowi wydarzenie w polskich naukach społecznych, a  w szczególności – pedagogicznych. Takie moje przekonanie odnosi się bez wątpienia także do recenzowanej przez mnie, najnowszej pozycji tego wybitnego naukowca „Pedagogika (w) polityce. Polityka (w) pedagogice. Inspiracje do badań oświatowych”. Potwierdza ona raz jeszcze niezwykłe kompetencje Bogusława Śliwerskiego w zakresie prowadzenia dyskursu naukowego, a także jego wrażliwość społeczną i pedagogiczną. Książka ta stanowi znakomitą krystalizację pedagogiki naukowej i pedagogiki w działaniu.Bogusław Śliwerski, w jakże znakomity sposób pokazuje w niej, w jaki sposób wykorzystać można reprezentatywne teorie z zakresu nauk społecznych do analizy rzeczywistości oświatowej. Rekonstruuje także w sposób przenikliwy i zdecydowany takie strategie wytwarzania nowych wersji rzeczywistości szkolnej i oświatowej przez politykę i politykę, które prowadzą do ujarzmiania tożsamości ludzkich i wdrażania ich w realizację interesów politycznych. Bogusław Śliwerski przedstawia, mające miejsce w najnowszej historii Polski dramaty instytucji i dramaty tożsamości, traktowanych przez polityków jak łatwa do ukształtowania glina. Pokazuje, w jaki sposób makro-decyzje wdrażane przez mikro-polityki na najniższych szczeblach rekonstruują codzienność i sposoby myślenia – prowadząc do adaptacji instytucji i ludzi do praw i decyzji, których często jedynym uprawomocnieniem jest sam akt sprawowania władzy, bez żadnych głębszych intencji poza potwierdzeniem istnienia owej władzy. Jedynym więc motywem jest sprawowanie władzy, jedynym celem zmiana sama w sobie; przy tej dramatycznej konsekwencji, jaką jest zmiana życia instytucji i jednostek (pod groźbą marginalizacji). To interdyscyplinarne, nie zawaham się stwierdzić, fundamentalne dzieło, stanowi nie tylko pełne treści kompendium wiedzy, ale także interdyscyplinarne studium wzajemnych relacji tego, co polityczne i tego co edukacyjne. Bogusław Śliwerski pokazuje w jaki sposób polityka wkracza inwazyjnie, zwykle za pomocą „prawodawczego cięcia” w życie oświatowe, modyfikując, odwracając, zmuszając i selekcjonując. Książka profesora Bogusław Śliwerskiego stanowi nie tylko znakomite interdyscyplinarne kompendium wiedzy z najnowszej historii Polski, w którym analizy socjologiczne, pedagogiczne i psychologiczne splatają się z rozważaniami o charakterze filozoficznym, a także – w oczywisty sposób – politologicznym. Z powodzeniem łapie w „diagnostyczną kamerę” dynamikę różnorodnych pedagogiczno-polityczno-społecznych napięć między tym, co teoretyczne, a tym, co praktyczne (czy empiryczne), tym, co globalne, a tym, co lokalne, tym, co obiektywne, a tym, co subiektywne. Jest ona jednak jednocześnie wspaniałym studium z zakresu pedagogiki krytycznej i pedagogiki dekonstrukcyjnej, w której celem jest zmiana społeczna. Nie ulega dla mnie żadnych wątpliwości, że najnowsza książka Bogusława Śliwerskiego stanowi ważny wkład do rozwoju współczesnych polskich nauk o edukacji (w tym kontekście zadziwia wręcz fenomenalna erudycja Autora i jego wiedza). [...]Prof. dr hab. Zbyszko Melosik, Wydział Studiów Edukacyjnych UAM                                     Inspiracja do zmian
                        Prof.  Bogusław Śliwerski to autorytet w dziedzinie  pedagogiki. Jego ostatnia  książka, wydana w styczniu tego roku, bardzo  oczekiwana przez  środowisko, jest analizą polskiej edukacji oraz  wpływających na nią  okoliczności politycznych w kraju i procesów  globalizacji.
            Śliwerski   opisuje niemal wszystkie poruszane w ostatnim czasie tematy związane  ze  szkolnictwem: od sześciolatków w szkole, poprzez darmowy podręcznik,   sprawę Deklaracji Wiary i Sumienia nauczycieli, edukacji seksualnej,   dyscypliny w szkole, po problemy związane z ocenianiem, kartą   nauczycieli i związkami zawodowymi. Analizuje założenia edukacyjne   poszczególnych rządów od 1989 roku, a także przedstawia przyczyny sporów   politycznych związanych z kształceniem. Śliwerski odwołuje się do   publikacji wielu naukowców, m.in.: Z. Melosika, M. Dudzikowej, A.   Nalaskowskiego, K. Denka, M.J. Szymańskiego, J. Gęsickiego i Cz.   Banacha.
                                    W   jednym z rozdziałów skupia się na szeroko dyskutowanym temacie   ewaluacji i akredytacji nauczycieli. Opisana przez niego historia   powstania tych metod mierzenia wydajności brzmi niemal jak scenariusz   filmu science fiction, w którym ludzi zastępują roboty. Zdaniem Neila   Postmana, fundamentem tego typu myślenia stała się filozofia Auguste’a   Comte’a, „dla którego prawdziwe mogło być tylko to, co można było   zobaczyć i dało się zmierzyć”. Zgodnie z tymi przekonaniami ludzi można   było traktować, jakby byli maszynami, które powinny zwiększać zyski.
                        Aby  „zmierzyć” wartość człowieka, potrzebujemy ocen.  Przyzwyczajeni do  systemu oceniania uczniów nawet nie zastanawiamy się  nad tym, że mógł on  kiedyś nie istnieć. Tymczasem ocenianie za pomocą  stopni w Ameryce  prawdopodobnie wprowadził Sylvanus Thayer, nauczyciel  Akademii  Wojskowej, dopiero pod koniec XVIII w. Wkrótce żołnierska  metoda  zadomowiła się na dobre (?) w szkolnictwie. Teraz niewielu z nas   przyjdzie do głowy, że może ten system wcale nie jest konieczny.   „Stopień miał stać się narzędziem dostarczającym ‘obiektywnej’   informacji o dokonaniach uczniów, potwierdzając zarazem możliwości   dokładnego obliczenia ich wartości. Istoty uczące się stały się   ‘istotami policzalnymi’”.
                        „Policzalny”  musi być też nauczyciel. Do edukacji zawitała  kultura technopolu, dla  której różnorodność, złożoność i dwuznaczność  ludzkich sądów i zachowań  jest wrogiem. Teraz nauczyciele muszą  „malować trawę na zielono”, a tu  trawą jest – jak pisze Śliwerski –  „wcześniej udostępniony im pod  zapowiedzianą ewaluację kicz  ewaluacyjny”. Jeśli ktoś nie wie, jak  przebiega ewaluacja w szkole,  odsyłam do – niestety opartego na faktach,  nie fantazji – opisu tego  procesu w książce Śliwerskiego. Napisałabym,  że można się pośmiać, ale  nauczycielom, uczniom i rodzicom wcale nie  jest do śmiechu.
                        Wszyscy  wiemy, że polski system edukacji wymaga zmian.  Polska polityka  edukacyjna to brak konsekwencji w prowadzeniu reform,  wprowadzanie zmian  pozornych, które tak naprawdę nie zmieniają niczego,  i nieudolne próby  dostosowania się do współczesności. Przez ostatnie  dziesięciolecia świat  tak bardzo przyspieszył, że skostniałe szkoły  dawno przestały za nim  nadążać. Pojawia się coraz więcej publikacji  nawołujących polskie szkoły  do rewolucji. Moim zdaniem ani  społeczeństwo, ani kadra pedagogiczna  nie są na nią jeszcze  przygotowane. Co nie znaczy, że z tej rewolucji  należy zrezygnować.
                        Oficyna  Wydawnicza „Impuls” swoimi publikacjami  niewątpliwie wpisuje się w  ważny proces „naprawiania” szkolnictwa.  Pomyślałam, że podtytuł książki  prof. Śliwerskiego, Inspiracje do badań  polityki oświatowej , jest za  skromny jak na tę tak obszerną i  szczegółową pracę. Wskazuje jednak, jak  wiele jeszcze w tej dziedzinie  jest do zrobienia. Polecam więc tę  książkę jako inspirację do zmian.
                        źródło: Justyna Jakubczyk
  https://forumakademickie.pl/recenzje/inspiracja-do-zmian/                                                 Przyjęte   jest powszechnie, że nauczyciel w swojej pracy powinien być neutralny   światopoglądowo, co oznacza, mówiąc prosto, nie wyrażanie swoich   poglądów politycznych i przekonań religijnych na lekcjach. Po prostu to   wszystko należy zostawić za sobą po przekroczeniu progu budynku szkoły.   To chwalebna i ogólnie pożądana zasada, niemniej jednak jak jest,  każdy  widzi i słyszy, chociaż rozmowy o tym nadal są obarczone pewnym   ryzykiem, większym lub mniejszym, w zależności od zamieszkiwanego   regionu bądź grupy, w jakiej się aktualnie przebywa. Ze sporym dystansem   do tematu zmierzyłam się więc z dziełem Bogusława Śliwerskiego   „Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji".                        Książka   porusza tematy trudne. Stanowi dokładną analizę systemu oświaty, w   odniesieniu do aktualnych wydarzeń historycznych, wraz z zmieniającymi   się normami społecznymi czy ekonomicznymi i sytuacją polityczną – a   zwłaszcza tą ostatnią. Jest manifestem nauk pedagogicznych jako mających   udział w każdej niemal dziedzinie nauki, z ich przenikającymi się   wpływami. Specyficznym tematem wydawał mi się na początku polityczny   aspekt Kościoła Katolickiego, który, z jednej strony nie powinien   angażować się w walki o władzę – rzecz, zdawałoby się, oczywista – ale i   ma swoisty obowiązek reagować, jeśli łamane są prawa jego wyznawców do   wolnego wyboru i wyrażania swoich poglądów, politycznych i  religijnych.  Do tego dochodzą kwestie tolerancji, moralności i  kultury.Jak sprawa  wyglądała na przestrzeni minionych  dwudziestu-trzydziestu lat, a jak  wygląda teraz?                        Samym   sednem rozpraw autora jest system oświaty, jego dzieje i problemy w   przemianach kulturowych i politycznych, a także to, jak głęboko   przesiąknięty jest on polityką. W książce tej znalazłam szczegółowe   ujęcie wszystkich powiązanych z edukacją tematów, które stanowiły   kwestie sporne i często kontrowersyjne: kanon lektur szkolnych i wybór   podręczników, zahaczając przy tym o decyzyjność nauczycieli w tej   sprawie, bez uciekania od tematu korupcji z jednej strony i ograniczania   tej możliwości wyboru z drugiej; wyrównywanie szans edukacyjnych  dzieci  z różnych środowisk – począwszy od definicji zjawiska aż po  rzeczywistą  jego skalę i możliwości, z przedstawieniem stanu  faktycznego. W tym  miejscu poruszony został problem, o którym sporo się  mówi, choć może nie  tak otwarcie – wyrównywanie poziomu oznacza to, że  dzieci o  „zdolniejsze" będą równane do tych słabszych, co znacząco  ograniczy ich  możliwości. A jak się do tego ma wykształcenie i staż  pracy nauczyciela?  I czy nie dokonywano takich działań już kiedyś?  Takich punktów  zapalnych jest więcej, na przykład edukacja seksualna w  szkołach,  kwestie dyscypliny...Sporo miejsca poświęcono też rozważaniom  na temat  funkcji i działania edukacji z punktu widzenia różnych nurtów   politycznych: zmianom prawa, ustawom, kolejnym rozporządzeniom;  związkom  zawodowym nauczycieli, roli pedagogów, a także samej ideologii  edukacji  w ujęciu konserwatywnym, liberalnym i lewicowym.                                                             „Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji" stanowi,   przede wszystkim, spore i kompletne kompendium wiedzy na temat przemian   oświaty w Polsce, zbiór informacji okraszony hojnie rozważaniami  autora,  z odniesieniami do wypowiedzi i badań socjologów, filozofów,   historyków, politologów czy posłów, od SlavojaZizka po Arystotelesa,   zahaczając po drodze o Romana Giertycha. Jest wyraźną, i zdecydowanie   udaną aż do bólu, próbą przedstawienia sytuacji obecnej, mającej miejsce   w Polsce, z dokładnym wykazaniem co, jak, skąd się wzięło i co z tego   wynikło, a co jeszcze wyniknąć może. Całość ukazana została bez prób   łagodzenia i przemilczeń, dlatego też momentami „zgrzyta", zwłaszcza,   gdy trafia się na tematy zazwyczaj powszechnie przemilczane jako   niewygodne. Wielu, schowanym za bezpiecznymi murami szkół i urzędów, nie   spodoba się tak jasne przedstawienie sprawy.                        Dodać muszę, że nie jest to lektura łatwa, wymaga pewnej   wiedzy i obycia w temacie, aby nie zagubić się w rozważaniach z   wzajemnie przenikających się dziedzin nauk humanistycznych i   społecznych. Bo też i książka jest właśnie pracą naukową, opatrzoną   solidną i bardzo szczegółową bibliografią, indeksem cytowanych   wypowiedzi osób oraz przewodnich tematów. Interesującą rzeczą są   występujące często, obok zwykłego tekstu bądź cytatów, zielone ramki,   które zawierają krótkie myśli autora, będące krótkimi sformułowaniami o   mocnym przekazie. Działają one elektryzująco, przykładowo: „W   psychologii przemilcza się fakt, że w dziejach rozwoju tej dyscypliny   miał także miejsce udział wybitnych jej przedstawicieli w procesie   indoktrynowania polskiego społeczeństwa i manipulowania nauką."   Powodowało to jedną trudność w czytaniu – zawsze, gdy już chciałam   odłożyć książkę i zająć się czymś innym (czytaj: położyć się wreszcie   spać), trafiałam na taką ramkę – i już wiedziałam, że chcę wiedzieć   więcej.                        Ogółem, mam mieszane uczucia, choć w tym przypadku jest to   stan całkowicie pozytywny. Czytanie dzieła pana Śliwerskiego stanowiło   dla mnie wyzwanie, któremu jednak z przyjemnością stawiłam czoło –   rzadko zdarza mi się teraz, by książka wymagała ode mnie douczenia się,   by móc właściwie zrozumieć jej treść. Nie mam wielkiej wiedzy w   dziedzinie, ale szczerze powiem, że dobrze było skonfrontować własne   obserwacje z krytyką, jaką autor zawarł w tym imponującym dziele, co   dało mi satysfakcjonującą świadomość, że pewne rzeczy nie są ani   niezauważane, ani przemilczane, a co więcej, dają pole do rozwoju w   lepszym kierunku, choć i nie obędzie się zapewne bez przysłowiowych   trupów. Książkę polecam nie tylko specjalistom w danej dziedzinie, ale   też wszystkim spragnionym wiedzy – i zniechęconym utarczkami z obecnym   systemem edukacji.                         źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/15468-edukacja-w-polityce-polityka-w-edukacji.html                                                   Recenzja książki prof. Bogusława Śliwerskiego                        Pedagogika  i edukacja zostały upolitycznione i poddane ideologizacji jeszcze w  latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Praktycznie nic od dawna w tej  materii się nie zmieniło. Polska edukacja od początku transformacji  jest politycznym zakładnikiem każdej z rządzących partii. Mamy oto  sytuację, w której dyrektor szkoły staje się urzędnikiem realizującym  program edukacji zatwierdzony przez dany rząd, a nauczyciel z  charyzmatycznego mistrza zamienia się w państwowego sprzedawcę wiedzy.                                    Prof.  Bogusław Śliwerski w książce Edukacja (w) polityce. Polityka (w)  edukacji, o zobowiązującym podtytule: Inspiracje do badań polityki  oświatowej, stawia przed nami co chwila odważne pytania:                         Co to jest polityka oświatowa i jak należy ją rozumieć?                         Czym jest współczesna szkoła, czym nauczanie, kim są: nauczyciel, pedagog, dyrektor szkoły?                         W  jakim stopniu rada rodziców jako ciało społeczne może skutecznie  współpracować ze szkołą, domagać się od niej fundamentalnych rzeczy:  rozwoju osobistego dziecka oddanego w zastaw państwowej instytucji, a  także sprawozdania z tego, co w ramach tej misji szkoła zrobiła?                         Decydenci,  media publiczne powtarzają wciąż tę samą śpiewkę – że robią wszystko,  by nasze dzieci otrzymały dobre wykształcenie w ramach zapisanej w  ustawie równorzędnej dla wszystkich dostępności do edukacji. Jak się  potem okazuje, co innego litera prawa, a co innego polityka oświatowa  realizowana przez upartyjniony aparat urzędniczy. Nikt nie kieruje się  dobrem ucznia, wszyscy realizują ściśle określoną linię rządzącej  partii. Tak jest od lat. Była szansa, by za rządów AWS i Mirosława  Handke sytuacja uległa zmianie, a oświata poddana została  decentralizacji i przy okazji pozbyła się politycznego gorsetu. Niestety  SLD powróciło do starych sprawdzonych praktyk rodem z PRL: „Teraz  my...”.                        Książka  prof. Śliwerskiego jest otwartym memorandum na rzecz powrotu do  normalności i idei oświeceniowej, w której dobro ucznia i jego osobisty  rozwój są nadrzędne w stosunku do obowiązujących przepisów i wobec  władz. To nowe, otwarte i wolne pokolenie będzie bowiem budowało  przyszłość Polski, będzie stanowiło o tym, iż Polska dołączy w Europie  do krajów współdecydujących o przyszłości naszego kontynentu.                        Niestety  zrobiono generalnie krok w tył, realizując linię rządzącej partii,  korumpując władze oświatowe, dyrektorów szkół. Wróciliśmy do ręcznego,  gabinetowego sterowania polityką oświatową. Nauczyciele i uczniowie,  poddawani ciągłym eksperymentom w ramach zmian podstawy programowej,  tańczą jak kukiełki, a zadowoleni z siebie kuratorzy i samorządy ślą  raporty na temat tego, ile to zaoszczędzili na edukacji. Od lat się mówi  o tym, że subwencja oświatowa jest źle oszacowana i źle wydawana, ale  to głos wołającego na puszczy. Urzędnik wie lepiej. Nie po to go  postawiono na straży, żeby się wychylał i myślał samodzielnie. Myśleniem  zajmują się towarzysze z Warszawy. On pilnuje swego stołka, nie będzie  ryzykował utratą intratnej i dobrze płatnej pracy. Na tym opiera się  cała Polska wydmuszka: bierny, ale wierny. Od lat ta sama filozofia  wpajana jest kolejnym pokoleniom urzędników i obierana jako podstawowe  wytyczne. Za nic się ma tzw. społeczne konsultacje (vide rządowy  podręcznik), apele naukowców, pedagogów. Niestety polska oświata jest  zakładnikiem urzędniczej mafii. To oni stanowią prawo, to oni wytyczają  standardy. Nie po to przecież wstępowali do partii, żeby pracować dla  ogółu, tylko na rzecz siebie i swojej rodziny.                         Czy  można inaczej? – pyta Śliwerski. Oczywiście, wskazują na to prężne  uczelnie pedagogiczne, środowisko naukowe, eksperci. Mamy kadry naukowe,  ale one po dwudziestu sześciu latach tzw. transformacji nie zostały  uznane przez aparat za równorzędnych partnerów. Obowiązują  wiernopoddańcza bierność, mnożenie sprawozdań, raportów, najlepiej jak  najbardziej optymistycznych. Przecież chwalą nas Anglicy, Niemcy,  Francuzi, to znaczy, że jest dobrze, a nawet lepiej. Tylko dlaczego  ankiety na temat stopnia zadowolenia zawodowego czy ankiety obejmujące  badanie aktywności uczniów i ich samodzielności mówią co innego?             Prof.  Śliwerski w pierwszych rozdziałach – „Polityka w kluczowych dla badań  oświatowych naukach społecznych” oraz „Pedagogika a polityka” –  wykazuje, że od czasów PRL praktycznie traktowanie edukacji jako  zakładnika partii sprawującej władzę nie odbiega od standardów  poprzedniej epoki. Znakomicie to dokumentuje, opatrując tekst licznymi  cytatami. Dzięki temu widzimy, jak przewodnia linia z minionej epoki  mieści się we współczesnych diagramach. W następnym rozdziale autor  udowadnia, że metody upolityczniania edukacji nie zmieniły się w swoim  charakterze; kuratorów z PZPR zastąpili kuratorzy z ramienia rządzącej  partii.                         W  kolejnym kluczowym dla tej pracy rozdziale – „Wybrane metody badań  polityki oświatowej/edukacyjnej” – prof. Śliwerski stara się pokazać  całe szerokie spektrum badań historycznych, analiz ideologii edukacyjnej  i polityki oświatowej. Pokazuje paradoksy tkwiące u źródeł polityki  oświatowej: z jednej strony przekazuje się ją do realizacji samorządom, z  drugiej narzuca ścisły reżim jej realizacji, począwszy od wszelkiego  rodzaju statystyk i raportów.                         W  końcowym podrozdziale – „Analiza raportów badań oświatowych w kraju” –  Śliwerski wzywa nauczycieli: „Konieczne jest wyzwolenie, przerwanie  własnego milczenia i uczynienie siebie władnymi prowadzenia badań bez  kompleksów […]. Dlatego, pedagodzy, wstańcie z kolan! Musimy włączać się  w naukowy dyskurs tak w naukach humanistycznych, jak i społecznych […].  Pedagogika nie jest tylko nauką o kształceniu i uczeniu się, nie jest  tylko nauką o edukacji, ale jest nauką o szeroko rozumianym wychowaniu”.                        Uważam,  że książka prof. Bogusława Śliwerskiego wpisuje się nie tylko w  naukowy, ale i społeczny dyskurs o problemach, które nierozwiązane od  lat, rozsadzają polską oświatę od środka. Jest to kolejna tykająca bomba  z opóźnionym zapłonem, jaką przekazują sobie kolejne opcje polityczne,  przy każdej okazji zasłaniając się dobrem społecznym.                                    Źródło: Gabriel Kamiński            http://www.ksiazka.net.pl                                                                             EDUKACJA (W) POLITYCE, POLITYKA (W) EDUKACJI            BOGUSŁAW ŚLIWERSKI, OFICYNA WYDAWNICZA „IMPULS”                                    STUDIA RECENZYJNE, RADOSŁAW  NAWROCKI            Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu,  Wydział Pedagogiczno-Artystyczny w Kaliszu                                     Polacy   w 1989 roku opowiedzieli się bowiem nie tylko za możliwością  wybierania  sobie władzy – z tego uprawnienia korzystają aku- rat  wstrzemięźliwie i  w coraz mniejszym stopniu, ale też za państwem, które  przed własną  władzą będzie ich chronić            Andrzej Waśkiewicz                                    Ideałem   edukacji w personalistycznym państwie jest służba społeczeństwu, w   którym nauczyciel jest rzemieślnikiem i artystą pełniącym odpo-   wiedzialnie swoją rolę, niż zaś trybem w machi- nie centralistycznie   sterowanego systemu            Bogusław Śliwerski                                                  Profesor Bogusław  Śliwerski  przyzwyczaił nas do nieprawdopodobnej regularności  wydawniczej. Jego  płodność pisarska jest o tyle zdumiewająca i  wzbudzająca szacunek, że  każda wydana książka jest pracą znaczącą dla  środowiska pedagogicznego.  Każda pozycja wychodząca spod jego pióra  odsłania bowiem wiele  frapujących poznawczo zjawisk, mechanizmów,  wylęgających się na polu  edukacji. Nie sposób wobec tych przedsięwzięć  wydawniczych przejść  obojętnie.                        Niezwykle   trudnym zadaniem jest dokonanie analizy prac Śliwerskiego, posługując   się konwencją recenzji. Ma ona bowiem ograniczoną formułę  niepozwalającą  wykorzystać odpowiedniej strategii retorycznej i  analitycznej. Inaczej  sprawa się ma ze studium recenzyjnym, które daje  pod tym względem  możliwości nieporównywalnie większe, pozwalając  również wytworzyć  odpowiednią wartość dodaną. Prace Śliwerskiego takiej  właśnie formuły  wymagają i na taką zasługują.                        Nie   inaczej sprawa się ma z najnowszą publikacją wydaną pod tytułem   zapowiadającym niecodzienną ucztę intelektualną, a mianowicie Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji. Książka ujrzała światło dzienne dzięki krakowskiej Oficynie Wydawniczej „Impuls”.                        Już   sam tytuł zapowiada niejednoznaczność, wielość relacji istniejących   pomiędzy sferą edukacji a sferą polityki, które autor obiecuje odsłonić.   Lektura książki potwierdza tę pierwszą, naskórkową intuicję.                        Nie   jest bowiem do końca jasne, jaki model relacji pomiędzy edukacją a   polityką ma być punktem wyjścia rozważań podjętych przez Śliwerskiego.   Autor Kliniki demokracji przedstawia wprawdzie różne możliwe   konfiguracje relacji zachodzących pomiędzy polem edukacji a polem   polityki, jednak stroni od jasnej deklaracji mówiącej o tym, który z   tych pomysłów ma stać się elementem ustawiającym naszą percepcję.                        Brak   takiej deklaracji czyni jednak omawiany tekst bardziej frapującym,   zmusza czytelnika do podjęcia własnej pracy interpretacyjnej, do próby   szukania jakiejś logiki w tym niezwykle rozbudowanym tekście, pełnym   gęstych zakamarków interpretacyjnych, rozgałęzień, kontekstów, analiz.                        Książka ta wymaga zatem czytelnika przenikliwego, czytelnika, który rozumie, że istotą pracy, jaką wykonuje autor Edukacji (w) polityce,   nie jest jednoznaczne generowanie rozwiązań, pospieszne dawanie   gotowych, czytelnych odpowiedzi. Zadanie, jakie w tym kontekście winien   przed sobą stawiać badacz nastrojony krytycznie a do takich bez cienia   wątpliwości zalicza się Śliwerski – polega raczej na próbie zarysowania   mapy podstawowych zagrożeń i szans. Taką mapę autor konstruuje.   Przyjrzyjmy się zagrożeniom, jakie tam znajdujemy. Według niej   podstawowym zagrożeniem, występującym zarówno w edukacji, jak i w   pedagogice, czyli dyscyplinie obsługującej pole edukacyjne, jest   paradoksalnie zarówno problem nadmiaru polityki (upolitycznienie   edukacji i pedagogiki), jak i jej deficytu (wyparowanie kategorii   polityczności z pola edukacji i z pola pedagogiki).                        W   wariancie pierwszym (nadmiar polityki) mamy zatem do czynienia z   sytuacją, w której edukacja staje się obszarem manipulacji politycznych,   obszarem, który wykorzystywany jest do wąskich i partykularnych celów   określonej formacji politycznej. Skutkuje to krótkowzrocznością   zarządzania tym polem, dominacją interesów partyjnych nad interesami   edukacyjnymi, lękiem przed rozpraszaniem władzy. Edukacja w takiej   sytuacji traci swoją autonomię, staje się funkcjonalna wobec interesu   politycznego rządzącej partii.                        Podobnie   sprawy mają się w obrębie nauk pedagogicznych. Śliwerski, aby jak   najlepiej zilustrować tę tendencję, posługuje się nade wszystko   przykładami najbardziej jaskrawymi, pochodzącymi z czasów realnego   socjalizmu. Autor podaje wiele dowodów skrajnej uległości pedagogiki   wobec oczekiwań ówczesnej władzy.   W takim wariancie pedagogika traci zdolność krytycyzmu, swobodę   intelektualną, które są warunkiem dokonywania trafnych, niebanalnych,   wartościowych poznawczo analiz. Są też argumentem na rzecz sensu   istnienia pedagogów, których zadaniem winno być dbanie o interes dobra  wspólnego w zakresie edukacji, a nie schlebianie interesom władzy.                        W   wariancie drugim (deficyt polityki w edukacji) następuje według   Śliwerskiego oddzielenie władzy od polityki, czego najczęstszą   konsekwencją jest autonomizacja aparatu wykonawczego. Tak skonstruowana   władza nie potrzebuje społeczeństwa obywatelskiego, które jest z tej   perspektywy elementem hamującym sprawnie działającą maszynę   administracyjną. Władza robi wszystko, aby ewentualne roszczenia   obywatelskie w kontekście edukacji wygłuszać, neutralizować. Opis tego,   jak ten proces wygłuszania, otępiania, kołowania społeczeństwa   kształtuje się w porządku demokratycznym, jest ważnym punktem omawianej   książki. Analizowany wariant ma też swoje miejsce w obrębie nauk   pedagogicznych. Pedagogika pozbawiona pierwiastka polityczności to   nauka, która jest bezradna wobec mechanizmów politycznych. Nie potrafi   bowiem rozpoznać elementarnych kontekstów, w jakie uwikłana jest   edukacja (główny przedmiot badań pedagogicznych), co skutkuje   niekompletnym, naiwnym, oderwanym od rzeczywistości rozpoznaniem pola   gry, na którym zachodzą procesy edukacyjne.                        Śliwerski   ma słuszne pretensje do pedagogów, że tak niewiele wysiłku wkładają w   rozpoznanie zawiłych relacji, jakie zachodzą na linii edukacja-polityka   oraz pedagogika–polityka. Czynią tak albo ze wstydu, albo ze strachu, a   może podstawą tego zaniechania jest ignorancja czy cynizm. Niezależnie   od powodu sprawa domaga się uczciwego namysłu.                        Opór   przed łączeniem kategorii edukacji i kategorii polityki wiąże się   często z przekonaniem o niemożliwości łączenia swoistej czystości   etycznej, jaką winna charakteryzować się edukacja, z wyrafinowaną i   nastawioną nadmiernie na pragmatyzm grą, jaką cechuje się polityka.   Mówiąc krócej, dylemat ten jest zatem ilustracją relacji zachodzącej   pomiędzy etyką a polityką. Powyższe rozpoznanie nie oznacza   niemożliwości splotu etyki z polityką. Wręcz przeciwnie, według np.   Slavoja Žižka, jedna bez drugiej zawsze jest niepełna. Powiada on,   parafrazując Kanta, że  jeśli etyka bez polityki jest pusta, to polityka   bez etyki staje się ślepa. Etyka – jeśli rozumiemy ją jako postawę   mającą swe źródło w sferze nieokreśloności, nierozstrzygalności – staje   się na tyle problematyczna w kontekście wcielania ją w życie społeczne,   że nie sposób wyobrazić sobie jej miejsca w życiu społecznym. Etyka   zabarwiona politycznie zyskuje zatem pewnego rodzaju pragmatyczność   pozwalającą mówić o działaniu etycznym par excellence. Można również   powiedzieć, że działanie etyczne w zderzeniu z kategorią polityczności   wyznacza pewne ramy możliwości działania etycznego. Dowody na możliwość   zaistnienia takiego splotu znajdujemy w omawianej pracy.                        Kluczowe   dla zrozumienia istoty omawianego przedsięwzięcia są dwa rozdziały:   pierwszy i przedostatni. W pierwszym bowiem rozdziale, zatytułowanym   Polityka w kluczowych dla badań oświatowych naukach społecznych autor   odsłania swoje intencje, perspektywę metodologiczną, z jakiej będzie   spoglądał na relacje   pomiędzy edukacją a polityką. W ostatnim zaś rozdziale noszącym tytuł   Pedagodzy wobec polityki oświatowej następuje odsłona perspektywy   (pozycji) etycznej. Te dwa fragmenty, choć strukturalnie od siebie   odległe, należy według mnie czytać razem.                                                 Odbieram   książkę Śliwerskiego na co najmniej dwa różne sposoby. Pierwszy z nich   skoncentrowany jest na tym, co ta praca nam ofiarowuje, jakie odpo-   wiedzi daje i jakie mechanizmy odsłania. Widzę w niej zatem doskonałą   diagnozę polskiej oświaty po roku 1989. Autor w rzetelny,   bezkompromisowy, erudycyjny sposób odsłania mechanizmy sprawowania   władzy, w szczególności – co oczywiste – te dotyczące systemu oświaty.                        Drugi sposób czytania ogniskuje uwagę na tym, jakie pytania praca Śliwerskiego   przed nami otwiera, co nam zatem zadaje, jakie wyzwania poznawcze,   interpretacyjne przed nami stawia. Twierdzę zatem, że recenzowana praca   uruchamia moc zadawania pytań i problemów, jakie się w kontekście   poruszanej problematyki rodzą.                        Autor Wysp oporu edukacyjnego   porusza się w swojej książce pomiędzy tymi dwoma biegunami: biegunem   diagnozującym stan polskiej oświaty oraz biegunem – mniej czytelnym,   mniej oczywistym – uruchamiania pytań. Czyni tak, bo jest jednym z niewielu pedagogów, którzy w sposób zgrabny poruszają się   po polach rozciągających się pomiędzy tymi dwoma biegunami. Śliwerski   nieustannie czyta, poszukuje narzędzi interpretacyjnych (wystarczy   spojrzeć na rozpiętość prac wykorzystanych na użytek pisania omawianej   pracy) pozwalających trafnie rozpoznawać dziejącą się wokół nas   rzeczywistość edukacyjną. Właśnie wykonywanie ciągłego ruchu wahadłowego   pomiędzy pedagogiką jako nauką a edukacją jako praktyką społeczną  czyni  Bogusława Śliwerskiego badaczem szczególnym. Ta trudna sztuka   poruszania się pomiędzy tymi dwoma biegunami odsłania zresztą kolejną   ciekawą relację pomiędzy polityką a edukacją, o której wprawdzie autor   nie pisze explicite, ale która w dużej mierze stanowi o jego tożsamości.   Śliwerski bowiem jest myślicielem zaangażowanym. Co to oznacza i jakie   są tego konsekwencje? Oznacza to ni mniej ni więcej, jak postawienie   przed sobą zadania lawirowania pomiędzy bezpieczną, nieco abstrakcyj ną i   kontemplacyjną rolą naukowca a bardziej dynamiczną, wytrącającą z   bezpiecznej pozycji, rolą intelektualisty zaangażowanego, będącego nie   tylko blisko spraw społecznych, ale również próbującego na nie   nieustannie wpływać. Analizując drogę, jaką kroczy Bogusław Śliwerski od   lat, nie sposób nie dostrzec, że jest ona właśnie drogą trudnego   godzenia edukacji (również pedagogiki4) i polityki. Śliwerski jest w   pełni świadomy wagi polityki edukacji. Nie jest oczywiście,   i pewnie nigdy nie będzie, politykiem par excellance, ale jest osobą,   która w swoich zmaganiach poznawczych cały czas jest blisko edukacji   jako sfery polityki, tzn. sfery, która nieustannie podlega różnym siłom,   wpływom i grom politycznym.                        Śliwerski   doskonale zdaje sobie sprawę ze złożoności problematyki, jaką zajmuje   się w omawianej pracy. Złożoność ta bierze się zarówno z natury   edukacji, jak i ze specyfiki sfery polityki. Autor wie zatem doskonale,   że musi dokonać pewnej redukcji, cięcia, zarówno w aspekcie ilościowym   (nie da się wszystkich niuansów wynikających z napięcia pomiędzy   edukacją a sferą polityki opisać), jak i w aspekcie interpretacyjnym   (trzeba dokonać jakiegoś wyboru interpretacyjnego, trzeba zająć jakąś pozycję, nie można mówić znikąd bądź zewsząd).   Trzeba jakoś zaznaczyć punkty, z jakich „startuje” myślenie. Autor   podstawowy ciężar swoich rozważań lokuje w obszarze relacji pomiędzy   działalnością   władz politycznych (nade wszystko ministerialnych) a edukacją.  Wychodzi  zatem z założenia, że istnieje niezaspokojona jeszcze potrzeba   ujawnienia, analizy i interpretacji mechaniki władzy, jaką stosują   kolejne rządy od roku 1989.   Sporo wysiłku i miejsca poświęca relacji pomiędzy edukacją a polityką,   którą można by, za J. Masscheleinem i M. Simonsem, nazwać zjawiskiem   polityzacji (upolitycznieniem) edukacji.                        To,   co zasługuje na uznanie, co wiąże się z najbardziej konstruktywnym   wysiłkiem w pracy Śliwerskiego, to wykorzystanie pewnej strategii   krytycznego spojrzenia   na politykę oświatową. Śliwerski czyta ją nie tyle przez pryzmat jej   sukcesów, zrywów reformatorskich, innowacji, ile przez pryzmat strategii   niszczenia edukacji, rozwiewania jej sensu, pogłębiania działań   pozornych, taktyk neutralizowania jej siły sprawczej (czy potencjału tej   siły).                        Wyłaniają się tu pytania dotyczące zakresu działalności rządu (Ministerstwa Edukacji). Śliwerski zdaje się sugerować, że najbardziej fortunną strategią działania   rządu jest aktywność skoncentrowana nade wszystko na spontanicznie   wykluwającej się wolności dotyczącej uczniów, nauczycieli, rodziców,   społeczności lokalnych etc. Rząd ma ją docenić, pielęgnować, stymulować.                        Tak  postawiony postulat rodzi jednak podstawowe pytanie: czy miewamy  sytuacje, w których należy ograniczać wolność na rzecz innych wartości?  Jakie to są sytuacje?  Pozytywna odpowiedź na to pytanie może uświadomić  nam, że istnieją  jednak argumenty na rzecz istnienia Ministerstwa  Edukacji i że wolność  nie jest kategorią tak jednoznaczną i tak  oczywistą. Przypomnieć należy  w tym miejscu, że ta zawiła relacja  pomiędzy wolnością a na przykład  równością była i jest przedmiotem  rozważań w zakresie liberalnej teorii  politycznej, czyli teorii, której  nie sposób zarzucić braku  przywiązania do kategorii wolności.                        Ślepe   przywiązanie do tej kategorii czyni ją kategorią karykaturalną,   niebezpieczną politycznie. Przytomna analiza tej kwestii nie może z tej   racji być zredukowana do pytania o to, co wolność ogranicza (wówczas   uruchamiamy zdolność   detektywistycznego tropienia tych ograniczeń), ale musi rozciągać się   również na pytanie dlaczego i kiedy wolność należy ograniczać i w imię   jakich konkurencyjnych wartości należy to czynić?                        Takie   postawienie sprawy istotnie komplikuje, ale też wzbogaca poznawczo   horyzont wielu dyskusji edukacyjnych, takich na przykład jak: edukacja   domowa,   edukacja zróżnicowana ze względu na płeć, wolność wyboru szkoły przez   rodziców (i w ogóle wolność wyboru rodziców w zakresie edukacji).   Śliwerski kilka tych wątków podejmuje w omawianej pracy. Prawa   zabraniające czegoś (czyli ograniczające wolność) nie ograniczają naszej   niezależności (politycznej, edukacyjnej, etc.), lecz stają się   niezbędnym warunkiem jej ochrony. Ograniczenia te silnie wpływają na rozkwit wolności rozumianej jako zdobywanie (często żmudne   i niełatwe) niezależności stanowienia, czyli dyspozycji rozumianej  jako  umiejętność stawiania oporu próbie podporządkowania nas komuś lub   czemuś.                        W  tym kontekście pojawia się lawina pytań. Oto niektóre z nich: jaką  drogą osiągamy doskonałość, jaka konfiguracja relacji pomiędzy jednostką  a społeczeństwem pozwala osiągać cnoty, o które toczy się gra (również ta polityczna)?            Czy  lepszą strategią nabywania tych cnót jest koncentracja na sobie czy  poprzez zważanie na innych? Która lepiej służy dobru wspólnemu? Jak te  sprawy należy rozgrywać w polu edukacji?                        Oczywiście   Śliwerski, dodajmy od razu, słusznie, koncentruje się na pewnym   zjawisku ograniczania wolności podmiotów pedagogicznych, które muszą budzić   niepokój. Chodzi o wiele działań prawnych, administracyjnych   implementowanych do edukacji przez machinę ministerialną, które   powodują, że nauczyciele stają się nadmiernie podporządkowani decyzjom   określonych gremiów, ciał biurokratycznych etc.                         Śliwerski broni wolności, która jest cennym, ba - elementarnym,  pojęciem w słowniku liberałów. Jest to wolność rozumiana jako  niezależność, a nie jako swoboda. Wolność rozumiana jako niezależność staje się ważnym punktem wyjścia dla edukacji, warunkiem wypełniania treści tego procesu, ale też punktem dojścia.                         Pytanie, jakie się tu nasuwa brzmi tak: czy da  się tak rozumiane pojęcie wolności zestroić z jakimś kształtem polityki  edukacyjnej? A mówiąc bardziej precyzyjnie: czy warunkiem zaistnienia,  trwania tak rozumianej wolności jest istnienie jakoś rozumianej polityki, czy polityka zawsze stanowi zagrożenie dla takiej wolności?             Pytanie to wymaga dłuższego namysłu, do którego motywację znajduję w omawianej pracy.                        Póki  co, diagnoza Śliwerskiego jest wielce pesymistyczna i fatalistyczna.  Twierdzi bowiem jednoznacznie, że patologie w zarządzaniu systemem  oświaty  obciążają konto niemalże każdej władzy, której mieliśmy  okazję  doświadczać od roku 1989. Dlaczego tak jest i co to oznacza? Śliwerski twierdzi, że   mamy do czynienia z trudną do usunięcia reprodukcją mentalności   centralistycznej. Mentalność ta objawia się w sposobie myślenia o   sprawowaniu władzy (model paternalistycznego kierownictwa), w sposobie   postrzegania edukacji (instrumentalizowanie jej w celu realizacji wąsko   pojętych interesów partyjnych). Niebezpieczeństwo i perfidia tych   zjawisk wynika m.in. z tego, że rozkwitają one w systemie bądź co bądź   demokratycznym.                         Wmontowane w taki system   pozorują swój demokratyczny charakter. Pojawia się tu kolejna lawina –   kluczowych według mnie – pytań. Zadajmy choć kilka z nich, kontynuując   tym samym rozpoczętą przez Śliwerskiego dyskusję (do czego zresztą  autor  szczerze i otwarcie namawia). Czy  stan, edukacji, a ściślej zarządzania  edukacją wynika z naszej  niedojrzałości? Czy jesteśmy społeczeństwem,  któremu blokuje się  możliwość uczenia się postaw obywatelskich? Czy może  pułapki, o których  pisze Śliwerski,   wiążą się z jakąś bardziej uniwersalną i powszechną chorobą, na którą   cierpi współczesna demokracja? Czy może wreszcie układ sił w   dzisiejszych społeczeństwach demokratycznych powoduje, że niektórzy   gracze (np. ci związani z logiką neoliberalną) w dużej mierze dyktują   warunki gry graczom słabszym (np. oddolnym ruchom obywatelskim)?   Śliwerski zresztą ten trop podejmuje, pisząc m.in. o konsekwencjach   dominacji neoliberalizmu w polityce oświatowej. Siły są zatem z gruntu   niesymetryczne i ich ewentualna dekompozycja, roszada staje się zadaniem   niezwykle trudnym. Kolejne pytania sprowokowane lekturą Edukacji (w) polityce są następujące: dlaczego relacje pomiędzy polityką rządu a systemem edukacji są tak fatalne?                         Dlaczego   edukacja jest traktowana instrumentalnie, krótkowzrocznie, staje się   kolejnym elementem partykularnych gier partyjnych? Czy zablokowanie   procesów uczenia się demokracji to jedyny powód?                         Dlaczego   mamy do czynienia z tak dobrze skonstruowanym mechanizmem reprodukcji   mentalności przeddemokratycznej? Dlaczego dominującą aktywnością   władzy jest nade wszystko uzasadnianie swojej pozycji i swojego   istnienia, a nie służba publiczna? Czy błędu należy szukać w samych   momencie założyciel- skim i w złożoności (nieskuteczności) procesów   zapominania komunizmu? Dlaczego kultura polityczna społeczeństwa   polskiego jest cały czas na relatywnie niskim poziomie? Dlaczego nie potrafimy budować kultury uczestnictwa?                        ";60.00;"Wydanie pierwsze, ";"Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 676 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-719-2.jpg
"Uczeń (nie) biega i (nie) krzyczy";;"Anna Babicka-Wirkus";978-83-7850-546-4;;"    Nie bez powodu Anna Babicka-Wirkus za swą dysertację Respektowanie prawa do autoekspresji a rytuały oporu gimnazjalistów otrzymała w 2013 r. Nagrodę Rzecznika Praw Dziecka za najlepszą rozprawę doktorską badającą zagadnienia praw dziecka. Tytułowa kategoria rytuału, stanowiąca zaraz oś konstrukcyjną i myślową najnowszej książki badaczki – Uczeń (nie) biega i (nie) krzyczy – niezwykle rzadko pojawia się pedagogicznej literaturze przedmiotu, kojarząc się raczej z antropologią czy, szerzej, z kulturoznawstwem w ogóle. Tymczasem to właśnie w jednej z najsilniej uregulowanych instytucji, jaką bez wątpienia jest szkoła, Babicka-Wirkus dostrzega znakomite pole dla wszelkich form autoekspresji oraz oporu. Opór nie zaistnieje bez zakazu, szkoła zbyt (jeśli można ten przymiotnik stopniować) demokratyczna nigdy nie wychowa krytycznej indywidualności, nie wykrzesa nonkonformizmu z uśpionych umysłów. Babicka-Wirkus upomina się w swej książce o rozszerzenie i uzupełnienie spojrzenia na szkołę: już nie tylko jako na utrwalony w stereotypach ponury moloch, rodem z pamiętnej piosenki Pink Floyd, lecz także jako na kuźnię przyszłych rewolucjonistów, indywidualności, które będą w stanie zmienić zastany porządek i dopasować go do nowych potrzeb.   z recenzji:  Książka Uczeń (nie) biega i (nie) krzyczy. Rytuały oporu jako przejaw autoekspresji młodzieży jest solidnym, erudycyjnym, akademickim oraz bardzo dobrze ugruntowanym teoretycznie i empirycznie studium na temat bierności i aktywności, zniewolenia i wolności ucznia. Odsłania szkolne mechanizmy braku czy ograniczania praw uczniów do autoekspresji. Pokazuje uczniowskie rytuały oporu, a także powoli rodzące się w codzienności szkolnej obywatelstwo, podmiotowość i odpowiedzialność młodych ludzi za zmiany dokonujące się w szkole oraz za własne wizje rozwoju i miejsca w społeczeństwie. Jest to publikacja wybiegająca w przyszłość. Ujawnia z jednej strony podstawowe słabości polskiej szkoły, a z drugiej – daje nadzieję i wskazówki na zmianę.Z recenzji dr hab. Barbary Smolińskiej-Theiss, prof. APS    Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.    ";;"Podziękowania  Wstęp Rozdział IPodporządkowanie czy opór? Szkoła w perspektywie krytycznej Wyzwalanie przez ujarzmianie – dialektyka codzienności szkolnej (praktyk szkolnych)Wzniosłe idee – upadła rzeczywistość Rozdział IISzkoła jako miejsce (nie)sprzyjające kształtowaniu postawy obywatelskiej Szkoła jako zalążek społeczeństwa obywatelskiego Funkcjonowanie sfery publicznej w szkoleRozdział IIIAutoekspresja – ujęcie interdyscyplinarne Ekspresja w myśli filozoficznejAutoekspresja jako podstawowe zadanie rozwojowe okresu adolescencji Prawne aspekty wyrażania siebie Autoekspresja w szkole – przywilej czy obowiązek? Rozdział IVOpór jako kategoria użyteczna pedagogicznieCzym jest opór? Typologie oporuOpieram się, więc jestem – opór a podmiotowośćRozdział VCommunitas i struktura – dialektyka rytuału w przestrzeni szkołyRytuał jako narzędzie podtrzymywania ładu szkolnego Znaczenie rytuału dla zmiany istniejącego porządku Emancypacyjny wymiar rytuał.w oporu Rytuały oporu a demitologizacja dominującego dyskursu w szkoleRozdział VIRytuały oporu a autoekspresja uczniów w gimnazjumKonceptualizacja badańZachowania oporowe w sytuacjach nieprzestrzegania prawa do autoekspresji uczniów Rytuały oporu w warunkach poszanowania autoekspresji uczniów Zachowania oporowe w aspekcie roszczeń ważności Uczniowskie obywatelskie nieposłuszeństwo Zamiast zakończenia Summary  Bibliografia  ";"Książka Uczeń (nie) biega i (nie) krzyczy. Rytuały oporu jako przejaw autoekspresji młodzieży jest solidnym, erudycyjnym, akademickim oraz bardzo dobrze ugruntowanym teoretycznie i empirycznie studium na temat bierności i aktywności, zniewolenia i wolności ucznia. Odsłania szkolne mechanizmy braku czy ograniczania praw uczniów do autoekspresji. Pokazuje uczniowskie rytuały oporu, a także powoli rodzące się w codzienności szkolnej obywatelstwo, podmiotowość i odpowiedzialność młodych ludzi za zmiany dokonujące się w szkole oraz za własne wizje rozwoju i miejsca w społeczeństwie. Jest to publikacja wybiegająca w przyszłość. Ujawnia z jednej strony podstawowe słabości polskiej szkoły, a z drugiej – daje nadzieję i wskazówki na zmianę.Z recenzji dr hab. Barbary Smolińskiej-Theiss, prof. APS  Marcin  TeodorczykAnna Babicka-Wirkus, Uczeń (nie)biega i (nie)krzyczy. Rytuały oporu jako przejaw autoekspresji młodzieży, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, s. 202.Książka Anny Babickiej-Wirkus jest ważna i inspirująca, gdyż dotyka podstawowego wątku w relacjach między uczniami a szkołą jako instytucją totalną, w której władzę sprawują nauczyciele, mianowicie - problematyki „rytuałów oporu” ujawniającego się po stronie uczniów. Zaczyna się to niewinnie: od niepodnoszenia przez ucznia ręki, gdy nauczyciel kieruje pytanie do wszystkich, po rycie napisów czy rysunków na blacie ławki lub bazgranie trudno zmywalnym mazakiem. Znamy to doskonale także z własnych doświadczeń uczęszczania do szkoły, a jednak zagadnienie oporu w literaturze pedagogicznej oscylowało bardziej wokół młodzieżowego buntu albo społecznego niedopasowania do sztywnych struktur szkoły, która ma nie tylko uczyć poszanowania reguł i zasad, lecz także wzięcia odpowiedzialności za nieprzestrzeganie ich. Takie myślenie wynika w dużej mierze z charakteru systemu edukacyjnego, w którym uczeń pozostaje w stosunku podległości wobec nauczyciela, dyrektora szkoły, całego systemu szkolnictwa. Anna Babicka-Wirkus wychodzi poza te zagadnienie, gdyż rozważa je w kontekście szerszym: podmiotowości ucznia z naciskiem na prawo ucznia do wyrażania autoekspresji i rozwoju własnego, wychowania do obywatelskości w zderzeniu z autorytarnym system szkoły. Ciekawie autorka transformuje ideę obywatelskiego nieposłuszeństwa na grunt szkoły. Można powiedzieć, że Anna Babicka-Wirkus  wybiega w przyszłość, ale zmiany, o których pisze, już się dzieją w Polsce. Warto tutaj mieć w pamięci zmiany zachodzące w dynamicznie rozwijającej się rzeczywistości, np. formuł relacji w oparciu o dominację mediów społecznościowych, które wymuszają zupełnie inny stystem komunikowania się i kreowania w sieci – przestrzeni (z pozoru) demokratycznej. Silny wpływ na rzeczywistość ma przede wszystkich popkultura, często bagatelizowana w literaturze pedagogicznej, ale bez wiedzy o artefaktach i zjawiskach popkulturowych trudno poruszać się po nastoletnim świecie, również w szkole. Obecnie uczeń jest w zupełnie innym położeniu niż dekadę temu. Wystarczyło pojawienie się smartfonu ze stałym dostępem do internetu, by nastąpiły nieodwracalne zmiany - każdy uczeń ma smartfona i dostęp do mediów społecznościowych przez cały czas. Uważam, że jest to kontekst, który wymagałby rozwinięcia w oddzielnym tekście, ale warto mieć go w pamięci.Zanim przejdę do omówienia podstawowych założeń publikacji, chciałbym odnieść się do nowego trendu w edukacji, który stopniowo wkracza także na grunt polski. Dla mnie to naturalny trop rozważań zainspirowany lekturą omawianej publikacji. Agnieszka Skowrońska, ekspertka zajmująca się innowacjami społecznymi, które w pedagogice i naukach społecznych wciąż są raczkującą dziedziną, za jeden z globalnych trendów innowacyjności uważa edukację demokratyczną: Na fali krytyki obecnego systemu nauczania nieodpowiadającego na szybko zachodzące zmiany, powstają różne koncepcje edukacji zarówno dzieci, jak i dorosłych. Jednym z ciekawszych nurtów w tej dyskusji jest edukacja demokratyczna, która opiera się na poszanowaniu ucznia, odrzuceniu przymusu uczenia się oraz autorytarnego traktowania ucznia. Zgodnie z założeniem tej filozofii nauczania, każde dziecko ma własne tempo rozwoju i przyswajania wiedzy, a najłatwiej nauczyć się czegoś, gdy wynika to z naszej potrzeby . Praktyka nie odnosi się tylko do przekazywania wiedzy, lecz także do kreowania postaw odpowiedzialności, dyscypliny, ale w nowym ujęciu, w którym nauczyciel nie ma statusu przedstawiciela władzy i egzekutora wiedzy: W szkołach demokratycznych to dzieci decydują, czego i kiedy się uczą, a poza tym wspólnie z innymi ustalają zasady panujące w grupie. Dzieci od początku mogą decydować o sobie i brać odpowiedzialność za swoją edukację i dyscyplinę panującą w szkole. Dorośli w tym systemie są tylko wsparciem i nie posiadają monopolu na wiedzę. Tego typu edukacja kształtuje postawę otwartości na uczenie się i zdobywania nowych doświadczeń, co jest niezbędne w obecnych czasach, gdzie wiedza jest zawarta w „pamięci podręcznej”, a najważniejsze są umiejętności adaptowania się do nowych warunków oraz ciągłe uczenie się .Trend ten dotarł także do Polski. Pojawiają się „przedszkola demokratyczne”, a już osiem placówek zdecydowało się na wdrożenie idei demokratyzacji do swojego systemu. Jak podaje na swojej stronie internetowej  Fundacja „Edukacja Demokratyczna”:W szkole demokratycznej młodzi ludzie mają prawo:•	decydować o sobie: jak, kiedy, co, gdzie i z kim robią, w szczególności czego i jak się uczą;•	do równego prawa w podejmowaniu decyzji odnoszących się do ich szkoły;•	decydowania o przepisach i sankcjach - jeśli takie byłyby niezbędne. Wartości, którymi kierują się szkoły demokratyczne to:•	szacunek i zaufanie dla dzieci,•	równość statusu dzieci i dorosłych,•	współodpowiedzialność za społeczność szkolną,•	wolność wyboru działalności,•	demokratyczne rządy sprawowane przez dzieci i pracowników, bez odniesienia do jakiegokolwiek rzekomo najwyższego przewodnika lub systemu. Zanim jednak przedstawię ścieżkę rozważań Anny Babickiej-Wirkus, przejdę do podstawowych założeń problematyki poruszanej w książce. Autorka inspirowała się rozważaniami Petera McLarena, który uważa szkołę za „bogatą przechowalnię systemów rytualnych” (s. 97), w tym przejawiają się także rytuały oporu. Opór – powołując się na Michela Foucaulta – jest tam, gdzie jest władza, a szkoła jest instytucją władzy. Przy czym jest to zjawisko niejednorodne, na który największy wpływ mają jednak rodzice, a nie nauczyciele. Opór transformatywny stawia na osiągnięcie konsensusu i jest rozwojowy, przejawia się on w sytuacji, gdy w szkole szanowane jest prawo do autoekspresji. Z kolei opór akomodacyjny wyzwala agresję lub bierność, gdy odnosi się do sprzeciwu wobec praktyk władzy. Jednak może być także odebrany przez nauczycieli do realizacji metod wychowawczych. Opór jest naturalnym aspektem rzeczywistości społecznej i może być wykorzystywany w działaniach pedagogicznych, w celu wzmocnienia zróżnicowanych (etnicznych, kulturowych, rasowych, seksualnych) tożsamości uczniów, przy jednoczesnym kreowaniu przestrzeni szkolnej jako kontekstu nacechowanego typowym dla społeczeństwa ponowoczesnego pluralizmem. Praktykowanie takiej strategii wymaga jednak przełamania typowego dla instytucji szkolnej konserwatyzmu (s. 98) . Nieprzypadkowo rozdział IV książki zatytułowany jest „Opór jako kategoria użyteczna pedagogicznie”. Z kolei definicji „rytuału” jest wiele, badaczka przytacza kilka z nich, począwszy od antropologicznych rozważań Bronisława Malinowskiego, warto z nich zapamiętać (w dużym uproszczeniu), że społecznie pełnią one funkcje podtrzymywania ładu społecznego i stanowią czynnik społecznej zmiany (s. 99).  Według Petera McLarena stanowią cześć naturalnego porządku i konsekwencję ludzkiego działania (s. 105). Badacz rozróżnił pięć grup rytuałów, które odnoszą się do sytuacji szkolnej: mikrorytuały występują w obrębie jednej jednostki lekcyjnej, makrorytuały odnoszą się do wszystkich lekcji w danym dniu, w tym uwzględniają przerwy, sytuację przed dzwonkiem i po dzwonku. Rytuały rewitalizacji polegają na podtrzymaniu istniejącego ładu, dotyczą one także nauczycieli i wyrażone zostają przez emocjonalną dyskusję z nim dotyczącą przekazywanej wiedzy czy zasad panujących w szkole. Rytuały intensyfikacji są z kolei podtypem rytuałów rewitalizacji, „ich celem jest wzmocnienie uczniów i nauczycieli pod względem emocjonalnym” (s. 111). I wreszcie: rytuały oporu, czyli działania, które kwestionują założenia systemowe. Do tego można wymienić rytuały uświadomione, gdy np. uczeń stwarza wrażenie podporządkowanego, a nie robi nic, oraz rytuały uświadomione oparte na sabotażu i przemyślanych działań. Rozdział ten zatytułowany jest „Emancypacyjny wymiar rytuałów oporu” i stanowi to koleją kategorię rozważań, która ma znaczenie dla wydźwięku tej publikacji, gdyż: powinny one dostarczać przyczynku do zmiany sposobu myślenia o danej rzeczywistości, co w konsekwencji może doprowadzić do jej zmiany (s. 119).Publikacja zawiera bardzo interesującą część badawczą opartą o metodę etnograficzną, która stanowi konceptualizację rozważań i przenosi nas w obszar codziennych sytuacji szkolnych. Zanim przedstawię pokrótce wyniki badań, chciałbym odnieść się do kolejnego istotnego zagadnienia publikacji, mianowicie kategorii prawa do autoekspresji ucznia i jej granic akceptowalności w szkole. Autorka zainspirowała się kategoryzacją utworzoną przez Marię Czerepaniak-Walczyk jako zmiennych odnoszących się do pytań badawczych. Uważam je za ważne dla praktyki badawczej, dlatego przytoczę je w całości: 1. Znajomość prawa do autokespresji wyraża się w wymieniu przez uczestników środowiska wychowawczego szkoły tego prawa, wskazaniu dokumentu, w którym jest ono zawarte, oraz w znajomości instytucji rzecznictwa. 2 Rozumienie prawa do autoekspresji to umiejętność wskazania istoty, źródła i konsekwencji danego prawa oraz ograniczeń w jego stosowaniu. 3. Akceptowanie prawa do autoekspresji to zgoda na przestrzeganie danego prawa i stosowanie go w praktyce. 4  Zapis prawa autoekspresji w dokumentach regulujących działalność szkoły to umieszczenie tego prawa w przepisach organizujących funkcjonowanie placówki (statut, regulaminy) (s. 128-129). To w tej przestrzeni porusza się uczeń i to szkoła decyduje, jakie uczeń ma prowo do wyrażania siebie i eksponowania swojej osobowości.Przejdźmy zatem do wybranych wyników badań wykonanych przez autorkę. Dotyczą one zachowań uczniów gimnazjalnych w placówce publicznej i niepublicznej kryterium doboru szkół wynikał z ich odwołania się do przestrzegania praw człowieka jako fundamencie społeczeństwa obywatelskiego (s. 123). Zachowanie oporowe w przypadku, kiedy nie przestrzega się prawa do autoekspresji uczniów przejawia się, według autorki, w: rysowaniu po ścianach, ryciu po blacie ławki, prowokacyjnych wypowiedziach w kierunku nauczyciela, nabijania się z innych, noszenia stroju, który może być uznany za nieakceptowany społecznie, ociągania się z podejściem do tablicy, zabawą telefonem komórkowym podczas lekcji, mimo że jest zakaz posługiwania się nim, szydzenia z innych, malowania ust na lekcji, siedzenia na lekcji z kapturem założonym na głowę, śpiewanie wulgarnych piosenek, kopania sprzętów w klasie (s. 136-137). Anna Babicka-Wirkus przedstawia dialogi między uczniem/uczniami a nauczycielem podczas lekcji i analizuje je pod kątem występowania stosunku oporu. Jest to bardzo ciekawa część książki, cenna dla nauczycieli, gdyż pozwala uchwycić, z jaką emocjonalną sytuacją mamy do czynienia. Opór przejawia się także, gdy występuje postawa poszanowania autoekspresji uczniów, gdy nauczyciele uwzględniają głos uczniów i dają prawo do wypowiedzi. Wówczas mamy do czynienia z innymi postawami: śmiechem, protestowaniu przeciwko pisaniu więcej niż dwóch sprawdzianów w tygodniu, interweniowaniu u dyrekcji przeciwko nauczycielowi, odmową wykonania polecenia, siedzenia i patrzenia w jeden punkt, siedzenia w pozycji „luzackiej”, z założonymi rękoma, samodzielne wybieranie miejsc do siedzenia w klasie, „werbalne przepychanki” z nauczycielem (s. 151-152). Autorka podaje kilka przykładów dialogów podczas lekcji, w których ujawniają się tego typu strategie oporu. Najczęściej są to reakcje na polecenia nauczyciela lub przyjmowania ocen niedostatecznych z uśmiechem, gdy mamy do czynienia z klasowym błaznem. Jedną z konsekwencji takich działań jest przeniesienie na grunt szkoły „języka ulicy”: Dzięki tym zabiegom mogli oni (uczniowie – przyp. autora) przez krótką chwilę odpocząć od bycia uczniami i przejść w stan uliczny, co niejednokrotnie pozwalało im przetrwać rutynę lekcji. Wydaje się uzasadnione zaznaczyć w tym miejscu, że znaczna część rytuałów oporu pojawiała się z powodu nudy, która towarzyszyła wielu lekcjom (s. 174). W niniejszym omówieniu skupiłem się na podstawowych założeniach książki, warto mieć w pamięci jej część teoretyczną związaną ze szkołą jako instytucją totalną. O tym również pisze autorka – jej potencjale demokratycznym w kontekście pedagogiki krytycznej. Wiele miejsca poświęcono także kształtowaniu przez szkołę postaw obywatelskich, ale – jak pisze badaczka – musi funkcjonować w placówkach edukacyjnych przestrzeń dyskursu publicznego, w którym równorzędnie będą objawiały się głowy uczniów, nauczycieli i rodziców. Zabrakło mi tutaj jedynie niezbędnych komponentów świadomego uczestnictwa w społeczeństwie obywatelskim, mianowicie wpływie szkoły na kształtowanie wzrostu kapitałów społecznego i kulturowego uczniów. Te zagadnienia uważam za najistotniejsze z perspektywy wychowawczej i przekazowych treści podczas lekcji. Warto także prześledzić tok rozumowania badaczki odnoszący się do postawy osiągania przez ucznia podmiotowości w obszarze szkoły właśnie przez pryzmat kategorii obywatelskości.Książka Anny Babickiej-Wirkus „Uczeń (nie)biega i (nie)krzyczy). Rytuały oporu jako przejaw autoekspresji młodzieży” została wyróżniona w 2013 roku Nagrodą Rzecznika Praw Dziecka za najlepszą rozprawę doktorską. Niech ta informacja będzie samoistną rekomendacją dla czytelnika. źródło: magazyn Problemy Opiekuńczo Wychowawcze, nr 8 ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 202 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-546-4.jpg
"W poszukiwaniu nowoczesnej, demokratycznej i narodowej wizji reformy szkolnictwa";"Ogólnopolski Zjazd Oświatowy(Łódź, 18–22 czerwca 1945 roku)";"Maria Januszewska-Warych";978-83-7850-811-3;;"   Maria Januszewska-Warych odważnie zmierzyła się z obszerną problematyką odrodzonej oświaty polskiej po II wojnie światowej, opierając się na bogatych i jak dotąd niedostatecznie wykorzystanych materiałach źródłowych. Pod tym względem spenetrowała podstawowy zasób archiwalny dotyczący zjazdu, liczne materiały prasowe na temat tego wydarzenia i problemów z nim związanych, jak również praktycznych rozwiązań występujących w oświacie przed zjazdem i wkrótce po nim. […] Monografia jest dziełem nowatorskim, stanowiąc istotny wkład do historii wychowania w Polsce czasów najnowszych. […] Co jednak najważniejsze, Autorka wydobyła w dużej mierze z zapomnienia sam Ogólnopolski Zjazd Oświatowy, który odbył się w Łodzi w 1945 roku.Z recenzji prof. dra hab. Jerzego Hauzińskiego, prof. zw. w Akademii Pomorskiej (byłej Pedagogicznej) w Słupsku, takoż byłego jej Rektora   Autorka daje się poznać jako znawczyni problemu i umiejętnie go przedstawia. […] Jej praca ma wysokie walory konstrukcji naukowej. Będzie przydatna dla pedagogów, a nie tylko historyków edukacji, a problemy zjazdu łódzkiego z 1945 roku w jej ujęciu staną się istotną częścią historii polskiej edukacji i jej polityki oświatowej. […] Obszerna charakterystyka obrad pozwala nie tylko poznać, ale i ocenić wartość dokonań zjazdu. Jest to poważne osiągnięcie Marii Januszewskiej-Warych w zbadaniu i przedstawieniu źródeł i materiałów zjazdowych oraz ukazaniu go w należytym obiektywnym ujęciu. […] Autorka zwraca także uwagę na realia egzystencji środowiska nauczycielskiego. Są to wyważone oceny, stanowiące nie tylko podsumowanie problemów sprzed 70 lat.Z recenzji prof. zw. dra hab. Józefa Półturzyckiego    Struktura książki opiera się na układzie mieszanym, chronologiczno-problemowym, z wyraźną przewagą kryteriów chronologicznych w odniesieniu do czterech rozdziałów. W pierwszym zestawiono zjawiska, których charakter mógł wpływać na minimalizowanie programowanych zmian w szkolnictwie, w tym takie jak martyrologia nauczycielstwa i unicestwienie systemu oświaty w okresie wojny i okupacji. W następnym rozdziale scharakteryzowano skomplikowany splot wydarzeń politycznych i społecznych, których rezonans uwidocznił się w szkolnictwie tuż przed zjazdem i w jego toku. Rozdział trzeci to krytyczna relacja z przebiegu obrad, czwarty zaś to próba zestawienia realiów oświaty szkolnej, jej stanu i najpilniejszych potrzeb z postulatami, które na zjeździe przedstawiał konkretnie resort oświaty, a ogólnikowo także zjazdowa rezolucja. Końcową część książki ujęto heurystycznie, włączając do struktury, oprócz zakończenia, bibliografię, indeks osób i aneksy w postaci zestawu najważniejszych dokumentów. Wiele uwag związanych ubocznie z treścią publikacji znalazło się w przypisach.   Konstrukcja monografii stara się oddać dramaturgię epoki, w którą wpisywał się łódzki zjazd – umilkły działa walczących stron, ale padały salwy z broni w wojnie wewnętrznej, działali niemieccy dywersanci, w efekcie polsko-czechosłowackiego sporu o granice mogło właśnie w dniu rozpoczęcia obrad dojść do zbrojnej konfrontacji, przede wszystkim zaś Polska pogrążona była w chaosie, co przedstawił między innymi Marcin Zaremba w monografii Wielka trwoga. Polska lat 1944–1947. Ludowa reakcja na kryzys. Na tym tle gorączka sporów na zjeździe o kształt jutra polskiej szkoły wyróżniała się umiarem, co więcej – pozytywnym dążeniem do rozwiązań zgodnych z narodowym interesem i stwarzaniem przesłanek dla demokratycznej formacji także w szkole i w całej oświacie. Może treść książki oddawanej do rąk Czytelników zostanie tak odczytana.     ";;"Wstęp Rozdział 1Historyczne tło i uwarunkowania Zjazdu Oświatowego w Łodzi w czerwcu 1945 r.   1.1.    Od Polski Lubelskiej do Polski nadodrzańskiej   1.2.    Tło i płaszczyzny ideowo-oświatowych konfrontacji     1.3.    Od okupacyjnej eksterminacji narodu do polityki preintegracyjnej  1.4.    Dotkliwe dziedzictwo martyrologii nauczycielstwa i systemu oświaty     1.5.    Kontrowersyjne wizje polityczne szkoły powojennej Rozdział 2Polityka oświatowa przed Ogólnopolskim Zjazdem Oświatowym   2.1.    Jedna Polska – dwie władze i dwie rewolucje    2.2.    Szkolnictwo w nurcie powojennej ciągłości i zmian   2.3.    Dramat rozpadu szkolnictwa i materialnej nędzy nauczycieli 2.4.    Projekt reformy szkolnictwa w zderzeniu z dramatem walki o charakter państwa  2.5.    Szkolnictwo w działaniu na rzecz integracji ziem zachodnich i północnych z macierząRozdział 3Zjazdowa dyskusja wokół problemu tak zwanej trzeciej reformy i społeczny rezonans debaty3.1.    Twórcy resortowego projektu reformy szkolnictwa 3.2.    Nauczycielski projekt reformy – od programu Tajnej Organizacji Nauczycielskiej do koncepcji Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego  3.3.    Debata przedzjazdowa      3.4.    Uczestnicy zjazdu. Dominacja szkolnej administracji  3.5.    Resortowy projekt reformy szkolnictwa w zderzeniu z krytyką uczestników zjazdu    3.6.    Idee i kontury zmiany zawarte w referacie Mariana Falskiego    3.7.    Kazimierz Maj o alternatywnej koncepcji szkoły powszechnej i dyskusja nad nią    3.8.    Projekt szkoły średniej i jej roli w formowaniu kadr inteligencji    3.9.    O rozwój szkolnictwa zawodowego w perspektywie procesu uprzemysłowienia Polski   3.10.    Koncepcje „pospolitego ruszenia” kadr nauczycielskich3.11.    Zjazdowe kontrowersje wokół zmian programowych    3.12.    Apel zjazdu o kreowanie polskiej szkoły na ziemiach zachodnich i północnych  3.13.    Pierwsze projekty procesów alfabetyzacji  3.14.    Finalne godziny zjazdu. Rezolucja zamiast uchwały   Rozdział 4Konteksty projektu reformy i prób jej zastosowania Oświata po łódzkim zjeździe 4.1.    Idea reformy żywa, lecz praktyka martwa   4.2.    Realia egzystencji środowiska nauczycielskiego   4.3.    Zadanie wykraczające poza zjazdową debatę – szkoła na ziemiach zachodnich i północnych oraz jej integracyjna rola i udział w repolonizacji    4.4.    System oświaty a program kształcenia  4.5.    Źródła niepowodzenia we wdrażaniu pierwszej reformy szkolnictwa ZakończenieBibliografia  Indeks osób  Aneksy   ";"    Maria Januszewska-Warych odważnie zmierzyła się z obszerną problematyką  odrodzonej oświaty polskiej po II wojnie światowej, opierając się na  bogatych i jak dotąd niedostatecznie wykorzystanych materiałach  źródłowych. Pod tym względem spenetrowała podstawowy zasób archiwalny  dotyczący zjazdu, liczne materiały prasowe na temat tego wydarzenia i  problemów z nim związanych, jak również praktycznych rozwiązań  występujących w oświacie przed zjazdem i wkrótce po nim. […] Monografia  jest dziełem nowatorskim, stanowiąc istotny wkład do historii wychowania  w Polsce czasów najnowszych. […] Co jednak najważniejsze, Autorka  wydobyła w dużej mierze z zapomnienia sam Ogólnopolski Zjazd Oświatowy,  który odbył się w Łodzi w 1945 roku.Z  recenzji prof. dra hab. Jerzego Hauzińskiego, prof. zw. w Akademii  Pomorskiej (byłej Pedagogicznej) w Słupsku, takoż byłego jej Rektora    Autorka daje się poznać jako znawczyni problemu i umiejętnie go  przedstawia. […] Jej praca ma wysokie walory konstrukcji naukowej.  Będzie przydatna dla pedagogów, a nie tylko historyków edukacji, a  problemy zjazdu łódzkiego z 1945 roku w jej ujęciu staną się istotną  częścią historii polskiej edukacji i jej polityki oświatowej. […]  Obszerna charakterystyka obrad pozwala nie tylko poznać, ale i ocenić  wartość dokonań zjazdu. Jest to poważne osiągnięcie Marii  Januszewskiej-Warych w zbadaniu i przedstawieniu źródeł i materiałów  zjazdowych oraz ukazaniu go w należytym obiektywnym ujęciu. […] Autorka  zwraca także uwagę na realia egzystencji środowiska nauczycielskiego. Są  to wyważone oceny, stanowiące nie tylko podsumowanie problemów sprzed  70 lat.Z recenzji prof. zw. dra hab. Józefa Półturzyckiego    ";40.00;"Wydanie II, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 382 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-811-3.jpg
"Jestem nie po to, aby mnie kochać i podziwiać, ale po to, abym ja działał i kochał";"Dzieło i życie Janusza Korczaka";"Marek Banach";978-83-7850-293-7;;"   Publikacja, sygnowana nazwiskami naukowców reprezentujących rozmaite dziedziny humanistyki, powstała w związku z obchodzonym na całym świecie Rokiem Korczakowskim (2012). Obszerne, składające się z czterech części wydawnictwo, opatrzone po prostu cytatem w funkcji tytułu – Jestem nie po to, aby mnie kochać i podziwiać, ale po to, abym ja działał i kochał – jest nie tylko wyrazem hołdu dla jednego z największych pedagogów i humanistów w dziejach, ale i potwierdzeniem, że liczące blisko sto lat teorie i przemyślenia pozostają uniwersalne, czyli – ponadczasowe.Monografia życia i myśli Janusza Korczaka, lekarza i społecznika, wyprzedzającego swą, opartą wciąż na dziewiętnastowiecznych schematach i rygorach, epokę, wciąż zaskakuje; przekute w legendę życie i śmierć, Dom Sierot przy Krochmalnej i marsz na Umschlagplatz niosą coś więcej niż prostą opowieść biograficzną, fenomenu Korczaka nie sposób jednak zgłębić, można jedynie próbować naświetlić go z różnych stron i perspektyw, snuć cząstkowe interpretacje z cichą nadzieję, że rozsypane fragmenty układanki stworzą pewnego cudowną całość.     ";;"Wprowadzenie ............................................................................................. 9Podzię kowania ............................................................................................. 19 CZĘŚĆ  PIERWSZAPonadczasowość myśli i dorobku literacko-pedagogicznegoJanusza Korczaka Rabin Boaz Pash O Januszu Korczaku .................................................................................. 23Krystyna Gąsiorek Janusz Korczak – czł owiek i pedagog ......................................................... 25Małgorzata Chrobak Powieś ci Janusza Korczaka dla dzieci o „niespokojnych chł opcach” ............. 37Marek Banach, Katarzyna Ornacka Dziecko i jego dzieciń stwo w perspektywie dorosł ych –postulat kształ towania kultury pedagogicznej rodziców .............................. 49Małgorzata Mądry-Kupiec O rozmowie pedagoga z dzieckiem w uję ciu Janusza Korczaka .................... 63Alicja Janiak Janusza Korczaka koncepcja wychowania dziecka i jej implikacjedla współ czesnoś ci .................................................................................... 77Marta Kosowska Mój świat, mój dom – wizja ś wiata dziecka oparta na przemyś leniachJanusza Korczaka zawartych w Prawidłach życia  ...................................... 83Lucyna Smółka Godność  dziecka w obliczu ś mierci w kontekś cie dział alnoś ci i pismJanusza Korczaka ...................................................................................... 93  CZĘŚĆ  DRUGAIdee Janusza Korczaka – paralele i odniesieniaw międzynarodowej refl eksji i dorobku pedagogicznym Jiří Prokop Př emysl Pitter swoje ż ycie poś wię cił  dzieciom .......................................... 111Elżbieta Maria Mach Dziecię ce transporty Nicholasa Wintona .................................................. 121Bogdan Stańkowski Mistrzowie wychowania oko w oko – rzecz o księ dzu Janie Boskoi Januszu Korczaku .................................................................................. 131Anna Kamińska Dzieł o pedagogiczne Janusza Korczaka jako przykł ad Lévinasowskiejwraż liwoś ci na Innego ............................................................................. 147 CZĘŚĆ  TRZECIA„Naprawa świata” – implikacje dla teraźniejszości Ewa Pająk-Ważna „Naprawianie ś wiata trzeba zacząć  od naprawiania spraw dzieci” –ponadczasowość  idei Janusza Korczaka w kontekś cie wyzwań Milenijnych Celów Rozwoju (MDG) oraz edukacji globalnej ..................... 167Klaudia Cenda-Miedzińska Wybrane aspekty bezpieczeń stwa społ ecznego dzieci ............................... 183Joanna Wnęk-Gozdek Prawo dziecka do niewiedzy w dobie społ eczeń stwa wiedzy ..................... 203Anna Kawula, Kinga Stawarz-Popek Potrzeba posiadania we współ czesnych oddział ywaniach wychowawczychna przykł adzie zastę pczych ś rodowisk opiekuń czych ................................. 213 CZĘŚĆ  CZWARTARezonans dzieła Starego Doktora w praktyce pedagogicznej Inna Leonidovna Fedotenko, Irina Aleksandrovna Yugfeld The use of pedagogical heritage Janusz Korczak in professionaland personal development of future teachers .......................................... 233Małgorzata Zalewska-Bujak Nauczyciel inspirowany ideami pedagogicznymi Janusza Korczaka ........... 239 Walentyna WróblewskaImplikacje założeń pedagogiki Janusza Korczakadla autoedukacji człowieka ..................................................................... 255 Edyta WidawskaPodmiotowo, z szacunkiem, ku człowiekowi – Korczakowskie przesłaniedla współczesnej szkoły w perspektywie działań animacyjnych ................... 265 Anna Zadę cka-CekieraDzieło i życie Janusza Korczaka w opinii studentówkierunku pedagogika .............................................................................. 277 CZĘŚĆ PIĄTAW stronę praw dziecka  Ewa KantowiczIdee Janusza Korczaka a międzynarodowa ochrona praw dziecka ............. 285 Magdalena Lubiń ska-Bogacka, Jolanta UrbanekSytuacja prawna dziecka – implikacje koncepcji korczakowskiej ................ 295 Maria Jordan, Mał gorzata RozenbajgierRealizacja i powszechność praw dziecka z perspektywyRzecznika Praw Dziecka. Prawa dziecka w ocenachi w postulatach młodzieży ................................................................................ 309 Ewa Sierankiewicz-MiernikProblem jawności adopcji a prawo dziecka przysposobionego do wiedzyo swoim pochodzeniu i własnej tożsamości .............................................. 323 Józefa Matejek, Ewelina ZdebskaDziecko i jego prawa w rodzinnej opiece zastępczej ................................. 331 Ewa Zawisza-Masł ykPrawa i potrzeby dziecka w sytuacji rozbicia rodziny ................................ 341 Mał gorzata Rozenbajgier, Maria JordanPrawne aspekty ochrony dzieci niepełnosprawnych ................................. 351 Bibliografia ................................................................................................ 361      ";"Janusz Korczak to postać znana nie tylko w Polsce, ale i za granicą. To przykład życia i twórczości, który należy/powinno się znać i wykorzystywać we współczesnych koncepcjach wychowania dzieci i młodzieży w ogóle, ale przede wszystkim dzieci w placówkach opiekuńczo-wychowawczych (domach dziecka). Głębia myśli Starego Doktora, jego poglądów na dziecko i wychowanie ma sens humanistyczny i personalistyczny oraz aktualna jest do dzisiaj. […] Dzięki takim publikacjom jego życie i twórczość nie „ulegają zapomnieniu” (Ida Merżan). Cieszy zatem fakt, że żywa pamięć o Korczaku występuje zarówno wśród historyków, w tym historyków wychowania, literaturoznawców, jak i w działalności naukowo-badawczej polskich uczelni, wśród nauczycieli, wychowawców-praktyków oraz ludzi, którzy na co dzień pracują z dziećmi i młodzieżą, wykorzystując spuściznę Starego Doktora. Przygotowanie książki o Korczaku to bardzo cenne przedsięwzięcie, które na nowo, ze współczesnego punktu widzenia, przybliża nie tylko życie Starego Doktora, ale i jego poglądy, system wychowania, twórczość pedagogiczną i literacką; inspiruje do pracy z dzieckiem, w tym także sierocym. […] Tym bardziej że powstało dzieło obszerne i wielowątkowe. […] Teksty dotyczące Korczaka, jego życia, dzieła i myśli zostały napisane głównie przez pedagogów, ale mają również charakter filozoficzny, prawny i literacki. Są interesujące poznawczo, wartościowe merytorycznie. Jest to kompendium wiedzy na temat dorobku wybitnego pedagoga, spuścizny po nim i inspiracji we współczesnej pedagogice. Z recenzji prof. dr hab. Bożeny Matyjas Niezwyczajna biografia, oryginalne idee, twórczość literacka i pedagogiczny dorobek Starego Doktora wymagają stałych analiz i – co szczególnie istotne – włączania dziedzictwa korczakowskiego do praktyki wychowawczej nowoczesnej pedagogiki. O myśli Janusza Korczaka nie wolno zapomnieć. […] Nieliczne teksty oparte są na autorskich analizach empirycznych, co jest szczególnie cenne w kontekście ponadczasowości myśli i dorobku Korczaka. W większości przypadków wartość prezentowanych artykułów tkwi w solidnym rozpoznaniu literatury przedmiotu, dobrych podstawach teoretycznych. […] Zgromadzone w książce teksty dobrze oddają myśl korczakowską – trwałe idee wybitnego humanisty i pedagoga. Wielowątkowe analizy zwiastują renesans zainteresowania dorobkiem Korczaka w polskiej refleksji i praktyce pedagogicznej. Pozycja ta powinna się stać podstawową lekturą dla osób zainteresowanych wątkami wychowawczymi zarówno w sferze teoretycznej, jak i praktyce edukacyjno-wychowawczej.Z recenzji dr hab. Zofii Szaroty, prof. nadzw. UP  ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 380 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-293-7.jpg
"Nauki o kulturze fizycznej";;"Andrzej Pawłucki";978-83-7850-792-5;;"                                                                                                                                     Skromny tytuł Nauki o kulturze fizycznej  pełni rolę prostej fasady, skrywającej olśniewające przepychem wnętrze.  Jej nowatorstwo i oryginalność stawiają ja w jednym rzędzie z  najlepszymi osiągnięciami myśli zachodniej, co więcej, w opinii  recenzentów, ujęcie prof. Andrzeja Pawłuckiego, Autora Nauk…, znacznie wyprzedza wszystko, co dotąd na ten temat opublikowano. W czym tkwi siła Nauk…?  We wszechstronności, kompetencji i erudycji Autora oraz w zupełnie  nowym postawieniu miejsca i roli tytułowych nauk. Otóż Autor sytuuje je w  szerokim kontekście przyrodniczych nauk o człowieku, w jednym rzędzie z  naukami medycznymi (nb. Autor mówi w tym miejscu o „naukach o kulturze  medycznej”). Tym posunięciem Pawłucki nie tylko imponująco poszerzył  grono potencjalnych odbiorców książki, ale przede wszystkim rzucił snop  światła na nieoglądane dotąd rejony i aspekty kultury fizycznej. Z całą  pewnością Nauki o kulturze fizycznej Andrzeja Pawłuckiego należą do najgoręcej oczekiwanych nowości tej wiosny!                                      z recenzji:            Książka  Andrzeja Pawłuckiego Nauki o kulturze fizycznej  jest niezwykła. Jej  niezwykłość polega na tym, że zawiera jedyne jak dotychczas uzasadnienie  ontologiczne i socjologiczne             tytułowych nauk.  Spośród  niewielu wypowiedzi i opracowań o znaczeniu naukoznawczym monografia  Profesora Pawłuckiego wyróżnia się całościowym ujęciem zbioru tych nauk,  a także śmiałym ich odniesieniem analogicznym do nauk medycznych,  nazywanych przez Autora naukami o kulturze medycznej, oraz –  teorii  nauk przyrodniczych o człowieku, jako źródłowych w znaczeniu  epistemologicznym dla tworzonych w ich obrębie swoistych technologii  nauk praktycznych. Nie znajduję innego opracowania, w którym nauki o  kulturze fizycznej zostałyby tak szeroko, wszechstronnie, kompetentnie i  erudycyjnie przedstawione.                        Książka  jest  pierwszą w Polsce próbą  całościowego ujęcia nauk o kulturze  fizycznej jako zbioru analogicznego do nauk o kulturze medycznej, z  uwzględnieniem relacji obydwu zbiorów do nauk o człowieku. Z tego też  powodu krąg czytelniczy ulega potencjalnie znacznemu poszerzeniu,  obejmując zbiorowości nauk o kulturze z jednej strony oraz nauk  przyrodniczych i medycznych z drugiej. Biorąc pod uwagę naukoznawcze  znaczenie omawianej pracy, a w szczególności jej wkład do nauk o  kulturze, proponuję także opublikowanie książki w języku angielskim.  Bowiem ten polski model nauk o kulturze fizycznej wydaje mi się bardziej  oryginalny, twórczy i zgodny z obiektywną rzeczywistością, aniżeli ten  (nominalistyczny), który uprawiany jest w angielskiej  lub niemieckiej  wersji językowej.            prof. dr. hab. Zbigniewa Krawczyka                                                                          Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook w naszym serwisie.            Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI                                                 ";;"     ";"Kultura fizyczna, wychowanie fizyczne, rekreacja ruchowa, usportowienie te wszystkie terminy kojarzą się nam najczęściej z lekcjami wychowania fizycznego. I nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że jest to dyscyplina naukowa, której usystematyzowania podjął się w swojej pracy „Nauki o kulturze fizycznej" Andrzej Pawłucki.Nauka jest terminem ściśle pojęciowym w którym zawiera się konkretna wiedza naukowa, metodologia  czy problematyka naukowa. Teoria kultury fizycznej była dość trudna do zdefiniowania, gdyż rozpiętość  jej tematyki mieściła się w różnych innych naukach, takich jak fizjologia, antropologia, biofizyka, socjologia czy pedagogiki. Okazuje się, że rozpisanie na „głosy" naukowego poznania kultury fizycznej jest zgoła dość karkołomnym zajęciem. Jak się okazało dość długo nie można było w naukach o kulturze umiejscowić systemu społecznego kultury fizycznej, co wynikało z błędnego, jak pisze autor, rozumienia kultury fizycznej utrwalanej przez fachowców wykształconych w zakładach kształcenia operatorów ćwiczeń cielesnych, fizjoterapeutów i trenerów. Wyjaśnia to dość dokładnie Pawłucki w rozdziale trzecim swojej książki.W zależności od przyjętej perspektywy i stylu poznania naukowego, możemy naukę o kulturze fizycznej rozpatrywać  częściowo lub całościowo, dziejowo lub współcześnie, filozoficznie i teoretycznie albo interpretatywnie i  normatywnie. Te wszystkie zakresy specjalistycznych zagadnień związanych z nauką o kulturze fizycznej często były traktowane oddzielnie, a to wynikało z usytuowania tejże w systemie nauk akademickich czy ministerialnych decyzjach wiążących się w poprzednim okresie z wychowaniem fizycznym młodzieży i usportowieniem socjalistycznego społeczeństwa. Kojarzono to dosłownie z kulturą fizyczną i zdrowiem społecznym odmawiając tej nauce ontologicznego i metafizycznego powinowactwa z szeroko pojętymi nauki o człowieku.Te wszystkie zawiłości i niekonsekwencje przedstawia Pawłucki w kolejnych rozdziałach czwartym: Nauki o człowieku a nauki o kulturze fizycznej, piątym: Naukowa legitymizacja wychowania fizycznego- systemu dla systemu i szóstym: Socjologiczne wyjaśnienie funkcji wychowania fizycznego.Przez wiele lat kwestionowano założenia naukowe - nauki o kulturze fizycznej traktując ją jako naukę rzekomą, która powstała tylko w celach praktycznych: wykształceniu animatorów kulturalnych, instruktorów aktywnego wypoczynku czy nauczycieli w-fu. Wrzucano weń, jak pisze Pawłucki wszystko co się kojarzyło z rekreacją. A przecież czerpiąc zakresy swoich pól badawczych właśnie z fizjologii, biofizyki, socjologii, filozofii, pedagogiki, ontologii jest nauka o kulturze wypadkową tych wszystkich dziedzin, tworząc swój samoistny teoretyczno-praktyczno poznawczy byt. Pawłucki postuluje, żeby tą dominującą dyscypliną wśród tych nauk była socjologia kultury fizycznej wspierana przez filozofię: etykę i estetykę, a także pedagogika kultury fizycznej skupiająca się na wartości ciała.Andrzej Pawłucki w swojej pracy pokusił się o całościowe usystematyzowaniem nauki o kulturze fizycznej jako zbioru różnych dyscyplin podobnie do nauk o kulturze medycznej w relacji do nauki o człowieku, bo to on jest tu podmiotem i przedmiotem teoretycznych dociekań, a także praktycznego ich zastosowania w polepszeniu jakości jego życia, w tym nie tylko bytu zewnętrznego ale przede wszystkim wewnętrznego. I to jest bardzo ważna konkluzja, gdyż człowiek jako istota złożona i wewnętrznie skomplikowana staje się obiektem bioantropologicznych dociekań naukowców czerpiących tak naprawdę inspirację z filozofii i ontologii ludzkiego bytu.Gabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl      Książka Andrzeja Pawłuckiego Nauki o kulturze fizycznej  jest niezwykła. Jej niezwykłość polega na tym, że zawiera jedyne jak dotychczas uzasadnienie ontologiczne i socjologiczne             tytułowych nauk.  Spośród niewielu wypowiedzi i opracowań o znaczeniu naukoznawczym monografia Profesora Pawłuckiego wyróżnia się całościowym ujęciem zbioru tych nauk, a także śmiałym ich odniesieniem analogicznym do nauk medycznych, nazywanych przez Autora naukami o kulturze medycznej, oraz –  teorii nauk przyrodniczych o człowieku, jako źródłowych w znaczeniu epistemologicznym dla tworzonych w ich obrębie swoistych technologii nauk praktycznych. Nie znajduję innego opracowania, w którym nauki o kulturze fizycznej zostałyby tak szeroko, wszechstronnie, kompetentnie i erudycyjnie przedstawione. Rozumowanie dedukcyjne Autora prezentowanego dzieła da się sprowadzić do następujących konstatacji:W nauce realnej nazwy są wtórne w stosunku do świata rzeczy, stąd kategoria „kultura fizyczna”, podobnie jak inne pojęcia, odpowiada obiektywnej rzeczywistości. Są to wielorakie systemy społeczne, których centrum stanowi gimnazjon jako obiekt habilitacji i rehabilitacji ciała. Głównymi instytucjami owego centrum pozostają: gimnazjon i szpital. Są to dwa podstawowe pola czynności realizowanej przez aktorów podejmujących się roli cielesnego samodoskonalenia, zgodnie z obowiązującymi w danym systemie społecznym wzorami kulturowymi. Wzory te odpowiadają określonym wartościom, które wyznaczają kierunki uczestnictwa w kulturze fizycznej. Są to mianowicie wartości egzystencjalne, symboliczne i społeczne. Zadaniem gimnazjonu jest utrzymanie ciała osoby w zdrowiu, zaś zadanie szpitala sprowadza się do naprawy ciała w chorobie. „Zatem gimnazjon i szpital, to dwa miejsca, w których wszystko, co kulturowe wyższego rzędu, bierze swoje umocowanie z kultury fizycznej osoby, jako kultury niższego rzędu”.W obszarze działania tych instytucji – konkluduje Autor – pojawiły się nauki społeczne jako wyraz samo-myślenia i inherentna własność systemu. Ich fundamentem miała być teoria wychowania fizycznego oraz subdyscypliny niższego rzędu – teoria sportu, rekreacji i rehabilitacji ruchowej. Były to jednak teorie bez nauki czy – innymi słowy – teorie potoczne. Bowiem nie zajęły właściwego im miejsca w uniwersalnej nauce uniwersyteckiej. W konsekwencji uczeni reprezentujący środowisko naukowe kultury fizycznej znaleźli się poza wspólnotą naukową jako taką bez wyraźnie określonego statusu. Ten stan rzeczy Autor ocenia bardzo krytycznie, zarówno z metodologicznego, naukoznawczego jak i praktycznego punktu widzenia. Chodzi tu głównie o miejsce nauk o kulturze fizycznej w systemie nauki polskiej i uniwersalnej. Wymaga to, zdaniem Autora, radykalnej zmiany. W nowym, postulowanym przez Niego systemie nauk o kulturze fizycznej, fundament całościowej konstrukcji ma tworzyć socjologia kultury fizycznej jako nauka nomotetyczna o systemach społecznych. Dyscyplinę tą powinna wspierać filozofia (w tym etyka i estetyka) pozostająca nauką normatywną i wyjaśniającą oraz pedagogika kultury fizycznej będąca częścią pedagogiki jako takiej, a skupiająca się na pedagogice wartości ciała. Ta ostatnia ma charakter normatywny, postulatywny i optymalizujący, szczególnie w zakresie wychowania i socjalizacji młodego pokolenia. W tych obszarach nauk o kulturze fizycznej, a szczególnie w zakresie pedagogiki kultury fizycznej, Autor w sposób niezwykle skrupulatny, szczegółowy i kompetentny dokonuje systematyzacji problematyki teoretycznej i ściśle badawczej ukazując w ten sposób ogromne znawstwo w zakresie interesującej nas dziedziny nauki. Podobne znawstwo wykazuje też Profesor Pawłucki w zakresie nauk przyrodniczych (nauk o człowieku), a ściśle biorąc nauk o somatyce człowieka, które postrzega w kategoriach aksjologicznych, a nie tylko naturalnych, stąd zalicza je także do nauk o kulturze fizycznej. Nauki te, jak wiadomo, wspierają nie tylko nauki o kulturze fizycznej, ale również nauki medyczne. Upodabnia je to do nauk medycznych. Przedstawiona powyżej diagnoza i prospekcja w zakresie nauk o kulturze fizycznej jest tożsama bądź bliska moim poglądom na ten temat. Co wyróżnia dzieło Profesora Pawłuckiego. Po pierwsze sięga on nie tylko do dorobku polskiej nauki o kulturze fizycznej, w tym przede wszystkim do teorii wychowania fizycznego oraz filozofii i socjologii kultury fizycznej. Odwołuje się także do „nauki zachodniej”, zaznaczając, że pojawiająca się incydentalnie w pracach uczonych tego kręgu kategoria kultury fizycznej, z powodów, które A. Pawłucki wyjaśnia, miała związek z niemożnością przezwyciężenia w naukach społecznych dominacji nominalistów – znoszących pojęcie kultury. Odnosi się także do dorobku autorów krajów Europy Wschodniej i Środkowej w tych kwestiach. Zwraca uwagę na zwyczaj epigońskiej i zdogmatyzowanej wersji materializmu historycznego, aplikowanej w rozważaniach o kulturze fizycznej, co sprawiało, że autorzy tych opracowań byli mało twórczy, niemniej jednak podkreślali znaczenie socjologii (materializmu historycznego), filozofii i pedagogiki dla rozwoju interesujących nas nauk. Tu Autor omawia krytycznie koncepcję L. Matwiejewa.Szczególnie ceni sobie Profesor Pawłucki  spuściznę filozoficzną, socjologiczną i naukoznawczą Floriana Znanieckiego, do której odniósł się z wielką estymą i z wielkim uznaniem. W ten sposób podkreślił On (po raz drugi) zasadnicze znaczenie socjologii humanistycznej tego uczonego dla rozwoju nauk o kulturze fizycznej. Po drugie, zachwyca język narracji Profesora Pawłuckiego. Nowe oryginalne teorie wymagają nowego języka. Dyrektywa ta w całej rozciągłości odnosi się do recenzowanej książki. Profesor Pawłucki stosuje tu mianowicie konsekwentnie ustrukturyzowany system kategorii i pojęć, interpretując, analizując i opisując poszczególne kwestie omawiane w dobrze skonstruowanych rozdziałach i podrozdziałach. W ten sposób czytelnik zainteresowany studiami nad omawianym dziełem, zmuszony jest do zapoznania się i zrozumienia wielu nowych określeń językowych – neologizmów, synonimów bądź wyrazów bliskoznacznych, pojęć i zwrotów wyrażonych w językach obcych itd. Jest to zatem literatura tyleż interesująca, co inspirująca w odbiorze. To ważne, gdyż omawiany tom ma być narzędziem sanacji miejsca i roli nauk o kulturze fizycznej w systemie nauki jako takiej i – pośrednio – w codziennym życiu osób zainteresowanych tą dziedziną rzeczywistości. Po trzecie, Profesor Pawłucki sięga obficie do metody obserwacji uczestniczącej, jako narzędzia humanistycznego poznania naukowego. Dlatego tekst książki czyta się z wielkim zainteresowaniem nie tylko jako opowieść o biegu dziejów jako systemu wartości zobiektywizowanych, ale także subiektywnych interpretacji i emocjonalnych stanów osobników (często wymienianych z imienia i nazwiska) uczestniczących w dziele współtworzenia nauk o kulturze fizycznej. W tej liczbie osób pojawia się wielokrotnie sam Autor recenzowanej książki. Dzięki temu treści w niej pomieszczone odbierane są jako personalnie pogłębione. Po czwarte, jak już zaznaczyłem wyżej intencją Autora recenzowanego dzieła jest dekonstrukcja dotychczasowego systemu nauk o kulturze fizycznej oraz konstrukcja nowego. Ta ostatnia może się dokonać tylko metodą dyskusji, demokratycznie i przy poszanowaniu wolności słowa. A ponieważ interesująca nas wspólnota naukowa przyzwyczajona jest raczej do chodzenia własnymi szlakami, to nie należy w omawianym przedmiocie spodziewać się zbyt rewolucyjnych zmian. Dotyczy to zarówno sfery działań intelektualnych jak i instytucjonalnych. Mimo to nie mam wątpliwości, że akademie wychowania fizycznego w Polsce, legitymizujące przypisane im statutowo nauki o kulturze fizycznej, znajdą w opracowaniu Profesora Pawłuckiego niezwykle cenne wskazania, umożliwiające reorganizację procesu kształcenia oraz reformę procedur  naukowo-badawczych. W szerszym, międzynarodowym zakresie, opracowanie to wnosi nowe spojrzenia na status nauko o kulturze fizycznej jako zbiór nauk uniwersalnych. Poza tym pokazuje ono po raz pierwszy relację tego zbioru do nauk o sporcie. Jak wiem, Profesor Pawłucki sprawował przez dwie kadencję, z wyboru,  funkcję Sekretarza Generalnego European Association for Sociology of Sport, a obecnie został Sekretarzem Generalnym International Society for Social Sciences of Sport. Dwukrotnie omawiał zagadnienie nauk o kulturze fizycznej na konferencjach międzynarodowych (Berne, 2012, Porto, 2013). Książka jest  pierwszą w Polsce próbą  całościowego ujęcia nauk o kulturze fizycznej jako zbioru analogicznego do nauk o kulturze medycznej, z uwzględnieniem relacji obydwu zbiorów do nauk o człowieku. Z tego też powodu krąg czytelniczy ulega potencjalnie znacznemu poszerzeniu, obejmując zbiorowości nauk o kulturze z jednej strony oraz nauk przyrodniczych i medycznych z drugiej. Biorąc pod uwagę naukoznawcze znaczenie omawianej pracy, a w szczególności jej wkład do nauk o kulturze, proponuję także opublikowanie książki w języku angielskim. Bowiem ten polski model nauk o kulturze fizycznej wydaje mi się bardziej oryginalny, twórczy i zgodny z obiektywną rzeczywistością, aniżeli ten (nominalistyczny), który uprawiany jest w angielskiej  lub niemieckiej wersji językowej. Prof. dr hab. Zbigniew Krawczyk  ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 294 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-792-5.jpg
"Transgresje w edukacji. Tom 2";;"Iwona Paszenda";978-83-7850-755-0;;"      Profesor Wiktor Żłobicki wystąpił z niezwykłą inicjatywą: jako redaktor naukowy przewodzi  rzeszy młodych naukowców; razem współtworzą dwutomową publikację zatytułowaną Transgresje w edukacji - Tom 1 i 2. Tytułowe transgresje należy rozumieć bardzo szeroko:  jako przekraczanie granic, realnych i umownych – symbolicznych, psychologicznych, społecznych, materialnych. Tym, co pozwala pokonać bariery, jest edukacja, pojmowana multidyscyplinarnie, jako dziedzina wymagająca kontekstu pedagogicznego, psychologicznego, socjologicznego, a także – filozoficznego. Zamiar Autorów niezwykle ambitny, a zakres – bezkresny, toteż, jak zaznacza we Wstępie Wiktor Żłobicki, prezentowane czytelnikom obszerne dwa tomy to zaledwie czubek góry lodowej, jedynie zaznaczenie problematyki, ze wszystkimi jej odcieniami i półtonami.             z recenzji:Tom drugi Transgresji w edukacji stanowi kontynuację zakończonego dużym powodzeniem przedsięwzięcia podjętego przez profesora Wiktora  Żłobickiego w tomie pierwszym (pod takim samym tytułem). Muszę stwierdzić bez żadnego wahania, że i ta książka spełnia oczekiwania recenzenta (rozbudzone bez wątpienia wysokim poziomem pierwszej publikacji). Podobnie jak poprzedni tom składa się ona z czterech części, tworzących bardzo spójną całość, dającą wszechstronny obraz teorii/idei i praktyki/rzeczywistości […].  Z pełnym przekonaniem rekomenduję do druku drugi tom Transgresji w edukacji [...]. Jest to dzieło bardzo udane pod każdym względem: dobrze zredagowane, stanowiące zarówno bogate kompendium wiedzy, jak i – w wielu przypadkach – źródło błyskotliwych intelektualnych prowokacji. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika Podobnie jak w poprzednim tomie (Tom I), materiał badawczy ze względu na problemy poruszane w artykułach podzielony został na cztery dopełniające się części.  Część pierwsza, zatytułowana Transgresje. Edukacja i sfera publiczna, zawiera łącznie siedem artykułów, które dotyczą problematyki transgresji edukacji szkolnej w kierunku terapii probacyjnej, dystansu między przestrzenią szkoły a innymi przestrzeniami społecznymi, diagnozy przyczyn rasistowskich incydentów na przykładzie Białegostoku, transgresji zawierających się w umiejętnościach dotyczących sposobu myślenia, zarówno indywidualnego, jak i stosowanego w dyskursie publicznym oraz transgresji w pedagogice  religii. Część druga: Transgresje. Całożyciowe uczenie się i edukacja dorosłych w kontekście rozwoju osobistego i zawodowego, zawiera pięć artykułów, w których podjęto rozważania nad stymulatorami i inhibitorami działań transgresyjnych nauczycieli, transgresyjnym wymiarem mediacji w edukacji, transgresyjnym uczeniem się osób starszych, praktycznymi metodami pracy z osobami dorosłymi w obszarze edukacji pozaformalnej oraz zjawiskiem śmierci, pojmowanej jako doświadczenie i etap rozwoju/edukacji. Część trzecia, zatytułowana Transgresje. Szkoła wyższa i rynek pracy, zawiera cztery artykuły, w których scharakteryzowano transgresyjne wkraczanie w dorosłość przez działania autokreacyjne studentów, pierwsze doświadczenia zawodowe młodych dorosłych w kontekście tranzycji na rynek pracy, proces całożyciowego uczenia się, który służy wykraczaniu człowieka poza to, kim jest i co posiada, zadania dla edukacji w przezwyciężaniu zjawiska bezrobocia. Nieco inna w swej tematyce, ale nawiązująca do specyfiki transgresji jest część czwarta: Transgresje. Edukacja, kultura i dzieciństwo. Znajdują się w niej teksty autorów, którzy koncentrują swoją uwagę na edukacyjnym potencjale komiksu postrzeganego jako medium przekraczającego nie tylko granice sztuk, transgresji wartości w komunikacji literackiej w kontekście twórczości dla dzieci, relacji przestrzeni i miejsca jako wyznaczników granic świata życia dziecka, miejsca dziecka w strukturze społecznej na przykładzie polskich seriali o tematyce familijnej, a także na analizie dyskursu rozpatrywanego jako metoda badawcza, którego zasadniczym celem jest ustalenie kształtu i wymiaru znaczeń językowego obrazu świata dziecka.       ";;"Wstęp (Iwona Paszenda, Rafał Włodarczyk)     CZĘŚĆ I. Transgresje. Edukacja i sfera publicznaAndrzej BałandynowiczTransgresja edukacji szkolnej w kierunku terapii probacyjnej wyznaczającej granice wiedzy, kompetencji i etyki dla postępowania profilaktycznego z uczniami agresywnymi  Rafał WłodarczykSzkoły oderwane od rzeczywistości O architektonice i dynamice współczesnych przestrzeni edukacyjnych     Elżbieta CzykwinProgi i rygory socjalizacji: rasistowskie incydenty w Białymstoku w perspektywie refleksji pedagogicznej   Joanna KonieczkaKontestacja jako transgresyjny sposób radzenia sobie ze skomplikowaną rzeczywistością społeczną Bunt – szansa czy bariera?    Grażyna LubowickaMiędzy argumentacją i przekonaniem w pluralistycznym społeczeństwie demokratycznym: o cnotach i umiejętnościach myślenia krytycznego     Monika Humeniuk-WalczakTransgresje w pedagogice religii – między instrumentalizacją a emancypacją edukacji religijnej     Dominik FigielReperkusje pluralizmu edukacji religijnej      CZĘŚĆ II. Transgresje. Całożyciowe uczenie się i edukacja dorosłych w kontekście rozwoju osobistego i zawodowegoIwona PaszendaStymulatory i inhibitory działań transgresyjnych nauczycieli      Karina KozłowskaTransgresyjny wymiar mediacji w edukacji   Aleksandra Marcinkiewicz, Zdzisław CutterTransgresyjne uczenie się seniorów w społeczeństwie informacyjnym    Alicja SzostkiewiczMetody pracy z człowiekiem dorosłym w obszarze edukacji pozaformalnej    Małgorzata BednarskaZjawisko śmierci – ostatni (?) etap rozwoju/edukacji     CZĘŚĆ III. Transgresje. Szkoła wyższa i rynek pracyAnna SladekWkraczanie w dorosłość. Działania autokreacyjne studentów na rzecz kształtowania własnej przyszłości    Joanna AniołPierwsze doświadczenia zawodowe jako tranzycja osobowa w narracjach młodych dorosłych  Joanna Michalak-DawidziukLifelong learning – potrzeba współczesnego rynku pracy czy całożyciowa autokreacja człowieka?    Magdalena ŁukaPropozycja pedagogiki wobec zjawiska bezrobocia    CZĘŚĆ IV. Transgresje. Edukacja, kultura i dzieciństwoAlicja Mironiuk-NetrebaEdukacyjny potencjał komiksu, czyli o przełamywaniu barier i poszukiwaniu możliwości      Jowita GromyszPedagogiczne spojrzenie na literaturę dla dzieci      Iwona SamborskaPrzestrzeń i miejsce jako wyznaczniki granic świata dziecka      Ewelina PiecuchZmiana miejsca dziecka w rodzinie na przykładzie polskich seriali z ostatnich dziesięcioleci    Justyna WojciechowskaAnaliza dyskursu jako odzwierciedlenie znaczeń językowego obrazu świata dziecka. Teoretyczne podstawy badawczych interferencji     ";"Tom drugi Transgresji w edukacji  stanowi kontynuację zakończonego dużym powodzeniem przedsięwzięcia  podjętego przez profesora Wiktora  Żłobickiego w tomie pierwszym (pod  takim samym tytułem). Muszę stwierdzić bez żadnego wahania, że i ta  książka spełnia oczekiwania recenzenta (rozbudzone bez wątpienia wysokim  poziomem pierwszej publikacji). Podobnie jak poprzedni tom składa się  ona z czterech części, tworzących bardzo spójną całość, dającą  wszechstronny obraz teorii/idei i praktyki/rzeczywistości […].  Z pełnym przekonaniem rekomenduję do druku drugi tom Transgresji w edukacji  [...]. Jest to dzieło bardzo udane pod każdym względem: dobrze  zredagowane, stanowiące zarówno bogate kompendium wiedzy, jak i –  w wielu przypadkach – źródło błyskotliwych intelektualnych prowokacji. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika";34.00;"Wydanie I, Kraków 2014, ";"Format B5, ";"Objętość 298 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-755-0.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 8";"Przedszkole – przemianyinstytucji i jej funkcji";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-840-3;;"   Start edukacyjny to początek poznawania siebie i świata, warunkujący jakość życia indywidualnego i wspólnotowego. Tom 8 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Przedszkole – przemiany instytucji i jej funkcji, w całości został poświęcony zagadnieniom związanym z wychowaniem przedszkolnym. Okres wychowania przedszkolnego ma bez wątpienia strategiczne znaczenie dla prawidłowego rozwoju dziecka. Jest to związane przede wszystkim z tym, że wszelkie wysiłki zmierzające do wyrównywania szans mają sens wówczas, gdy podejmowane są w najwcześniejszych latach rozwoju, a więc w wieku 2–6 lat. Tylko w tym momencie istnieje możliwość, aby został przerwany błędny łańcuch reprodukcji kulturowej z udziałem szkoły.Prezentowany tom obejmuje dwa główne zakresy tematyczne, ujęte w czterech częściach i odnoszące się po pierwsze – do przedszkola jako instytucji, w tym m.in. jej organizacji, warunków i kadry, a po drugie – do kompetencji związanych z jakościowym wymiarem przedszkolnej edukacji, w tym kompetencji nauczycieli-wychowawców oraz kompetencji dzieci.  Część pierwsza nosi tytuł Przedszkole i nauczyciel-wychowawca w sytua­cji zmiany. Rola nauczyciela – w opozycji do ról formalnych, związanych z reprezentowaniem określonej instytucji czy byciem funkcjonariuszem, ekspertem, specjalistą – oznacza koncentrację na wypełnianej przez niego misji. Przede wszystkim zwraca się uwagę na wybierane przez niego określone wartości, ma on być inspiratorem wspomagającym rozwój dziec­ka. Zmiany społeczne i kulturowe przyczyniają się do coraz to nowych oczekiwań stawianych przed pedagogami. Nauczycielom wychowania przedszkolnego dane zostało niedawno nowe zadanie w postaci przeprowadzenia diagnozy gotowości do podjęcia nauki w szkole w okresie poprzedzającym rok szkolny, w którym możliwe będzie rozpoczęcie przez dziecko nauki w niższych klasach szkoły podstawowej. Kolejna część została zatytułowana Metody i formy pracy w przedszkolu – nowe możliwości edukacyjne tradycyjnych rozwiązań. Jak wiemy, w XXI wieku, w czasie, kiedy w wąskich dziedzinach naukowych badacze wiedzą coraz więcej o otaczającym nas świecie, konieczne jest odejście od rozumienia edukacji jako procesu przekazywania wiedzy na rzecz postrzegania dziecka z jego naturalną potrzebą indywidualnego rozwoju, ciekawością świata, aby mogło się ono stawać wyjątkową, silną jednostką, znającą siebie i potrafiącą działać w zespole. Nauczyciel pracujący w przedszkolu – oprócz licznych kompetencji – powinien mieć odpowiedni zasób wiedzy metodycznej.  Sztuka i twórczość w życiu małego dziecka to tytuł kolejnej części tomu. Sztuka w edukacji ujmowana jest nie tylko jako „[…] zwierciadło życia, lecz również jako instrument kształcenia człowieka, jako podręcznik ży- cia”, sztuka  […] wzbogaca wizje i sposoby życia, wiedzę człowieka o sobie samym (samowiedzę), a dzięki doświadczeniu łączącemu doznania (przeżycia) i działania estetyczne (artystyczne) kształtuje nasze własne człowieczeństwo. Kontakt ze sztuką jest ważnym elementem ludzkiej egzystencji.  Przez sztukę i w sztuce ludzie tworzą swój własny świat kształtów i barw, dźwięków i słów, zdarzeń i problemów, przeżyć i wzruszeń, doznań osobistych i wspólnych. W sztuce realizuje się samodzielność ludzkiego istnienia. Człowiek  […] zdolny jest kształtować swoje własne życie, budować siebie samego, a w tym procesie autokreacji pomocą może okazać się sztuka, wyraz i obraz człowieczeństwa.   Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)    ";;"Wprowadzenie  PRZEDSZKOLE I NAUCZYCIEL-WYCHOWAWCA W SYTUACJI ZMIANYRadmila BurkovičováPrzedszkole – przemiany instytucji i jej funkcjeIrena AdamekNauczyciel w sytuacji zmian zachodzących w edukacji Bronislava KasáčováProfesia učiteľa a rozvoj jeho kompetencií diagnostikovať dieťa v predškolskom a mladšom školskom veku     Anna GajdzicaDiagnoza jako jedna z funkcji przedszkola i szkołymZałożenia teoretyczne i rozwiązania badawcze   Barbara Górecka-MostowiczUmiejętności psychologiczne nauczyciela przedszkolnegoKarin FodorováHodnocení výsledků předškolního vzdělávání dětí  METODY I FORMY PRACY W PRZEDSZKOLU – NOWE MOŻLIWOŚCI EDUKACYJNE TRADYCYJNYCH ROZWIĄZAŃDorota RadzikowskaKompetencje nauczyciela – opiekuna praktyk w przedszkolu i klasach  początkowych w kontekście założeń projektu „Poznać – Zrozumieć –  Doświadczyć”Kornelia SolichPraktyka pedagogiczna studentów edukacji elementarnej w przedszkolu w kontekście ich samoocenyEwelina KawiakKompetencje dzieci kończących edukację przedszkolną w zakresie orientacji przestrzennej – raport z badań Magda DąbrowskaKompetencje nauczycieli do prowadzenia obserwacji dzieci w placówkach Marii Montessori Jadwiga OleksyŚrodki dydaktyczne w edukacji małego dziecka – inspiracje pedagogiczne metodą Marii Montessori  Mirosława ParlakMożliwości intensyfikacji edukacji przyrodniczo-ekologicznej,dzieci w wieku przedszkolnym Edyta RoszyńskaKilka uwag o przedszkolnej edukacji przyrodniczej w odniesieniu do badań  nad rozumowaniem dzieci podczas zajęć opartych na metodzie  eksperymentu SZTUKA I TWÓRCZOŚĆ W ŻYCIU MAŁEGO DZIECKAEwa JędrzejowskaRozwój twórczości plastycznej dzieci w wieku przedszkolnym Grażyna LeśniczakO właściwe kompetencje nauczycieli do edukacji muzycznej w przedszkolu w zakresie percepcji muzyki przez dzieci Katarzyna RogozińskaEmisja głosu dzieci w wieku przedszkolnymWYRÓWNYWANIE SZANS EDUKACYJNYCH DZIECI W ŚRODOWISKU PRZEDSZKOLNYMAnna GawełWyrównywanie szans edukacyjnych poprzez realizację projektów POKL, EFSKatarzyna NadrowskaWyrównywanie szans edukacyjnych dzieci ze specjalnymi potrzebami w  przedszkolu – założenia a codzienna rzeczywistość (studium przypadku) Informacja o autorach     ";"Przemiany przedszkolaOkres wczesnoszkolny, zwany "złotym wiekiem szkolnym", to okres, w którym dzieci z łatwością i chęcią przyswajają nowe wiadomości i umiejętności. Wiek przedszkolny i wczesnoszkolny to również okres, kiedy warto kształtować ich postawy, rozbudzać zainteresowania, uczyć empatii i współdziałania. Społeczeństwo oczekuje od przedszkoli i szkół, że będą one odgrywały kluczową rolę w życiu dziecka i w procesie jego dorastania oraz wychowania. Jakość oferty edukacyjnej, jak również podejście do dziecka są szczególnie istotnymi kwestiami, warunkują bowiem prawidłowy rozwój dziecka oraz jego późniejsze funkcjonowanie w społeczeństwie i w zmieniającej się rzeczywistości. Warunkiem tej jakości jest jednak prawidłowo prowadzona polityka oświatowa oraz sami nauczyciele, a dokładnie ich stosunek do zmian i samodoskonalenia.O przedszkolu jako instytucji, a także o kompetencjach nauczyciela wychowania przedszkolnego możemy przeczytać w kolejnym już, ósmym tomie Edukacji małego dziecka - w publikacji Przedszkole – przemiany instytucji i jej funkcji” Publikacja Oficyny Wydawniczej IMPULS pod redakcją Ewy Ogrodzkiej-Mazur, Urszuli Szuścik i Aleksandry Minczanowskiej, to nie tylko źródło wiedzy na temat funkcjonowania przedszkoli, organizacji  samej instytucji, warunków niezbędnych do spełnienia oraz niezbędnej kadry, ale również zbiór interesujących tekstów dotyczących kompetencji samych nauczycieli i dzieci. Tym samym publikacja jest nieocenioną pomocą dla dyrektorów placówek, zatrudnionej tam kadry, rodziców, studentów pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, a także wszystkich zainteresowanych tematem.Książka złożona jest z czterech części, z których pierwsza porusza tematykę związaną z przedszkolem i nauczycielem w obliczu transformacji nauczania. Znajdziemy tu m.in. opracowanie Ireny Adamek, dotyczące postawy nauczyciela w sytuacji zachodzących zmian i jego kompetencji, w którym autorka próbuje odpowiedzieć na pytanie Jakiego nauczyciela potrzebujemy?, przedstawia ponadto jedną z metod służących do identyfikacji i utrwalania najważniejszych właściwości zajęć, czyli technikę zdarzeń krytycznych. Z kolei Radmila Burkovičova porusza istotne zagadnienia związane z przemianami przedszkola jako instytucji funkcjonującej na terenie Republiki Czeskiej.Część druga dotyczy metod i form pracy w przedszkolu, a dokładnie metod tradycyjnych oraz nowych możliwości ich zastosowania. Pierwszy z tekstów tu zamieszczonych, autorstwa Doroty Radzikowskiej, porusza kwestie kompetencji, w tym kompetencji osobistych nauczyciela w kontekście wyzwań stawianych przez współczesny świat. Kornelia Solich przedstawia natomiast wyniki badań dotyczących samooceny studentów edukacji elementarnej w zakresie odbywanej przez nich ciągłej praktyki pedagogicznej w przedszkolu, zaś Ewelina Kawiak analizuje kompetencje dzieci w zakresie orientacji przestrzennej – badania przeprowadzone przez autorkę, a inspirowane metodą Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej, skupiają się na kwestii orientacji przestrzennej w kontekście umiejętności matematycznych dzieci kończących edukację przedszkolną. W części tej znajdziemy również pracę Magdy Dąbrowskiej, dotyczącą kompetencji nauczycieli do prowadzenia obserwacji dzieci w placówkach Montessori, tekst Jadwigi Oleksy, poświęcony środkom dydaktycznym w edukacji małego dziecka, a także uwagi Edyty Roszyńskiej na temat przedszkolnej edukacji przyrodniczej i Mirosławy Parlak, dotyczące sposobów intensyfikacji przyrodniczo-ekologicznej.Część trzecia dotyka kwestii sztuki oraz twórczości i jej roli w życiu dziecka. Ewa Jędrzejowska charakteryzuje tu twórczość plastyczną dzieci w wieku przedszkolnym oraz próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak rozwój tej twórczości postępuje. Grażyna Leśniczak z kolei zajmuje się rozwojem muzykalności dziecka, który to proces realizowany jest w sposób planowy w przedszkolu. Niezwykle cenny w kontekście prewencji jest tekst Katarzyny Rogozińskiej, poświęcony emisji głosu w wieku przedszkolnym, w którym znajdziemy przykłady ćwiczeń do wykorzystania w pracy z dziećmi.Wyrównywania szans edukacyjnych dzieci w środowisku przedszkolnym dotyczy ostatnia część publikacji, w której Anna Gaweł omawia projekty POKL, EFS, pozwalające na tworzenie równych szans poprzez upowszechnienie edukacji przedszkolnej i kształcenia ustawicznego. Katarzyna Nadrowska koncentruje się natomiast na sytuacji dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w odniesieniu do regulacji prawnych dotyczących wspierania dziecka w rozwoju – tekst stanowi studium przypadku; badania własne pokazują, jak w praktyce przebiegają diagnoza oraz wyrównywanie szans edukacyjnych dziecka.Publikację Przedszkole – przemiany instytucji i jej funkcji warto potraktować jako zaledwie wstęp do rozważań na temat przemian przedszkola i nowych funkcji, które stawia przed tą instytucją zmieniające się otoczenie. Zamieszczone w tomie teksty dotyczą ważkich zagadnień, związanych z funkcjonowaniem przedszkoli, nauczycieli czy samych dzieci, ujmujących wszechstronnie kwestię edukacji przedszkolnej. Jest to jedna z tych publikacji, której z uwagi na wartość merytoryczną nie może zabraknąć w biblioteczce studenta, nauczyciela,  a przede wszystkim – dyrektora przedszkola. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,edukacja-malego-dziecka-przedszkole--przemiany-instytucji-i-jej-funkcji-tom-8,13161  ";30.00;"Wydanie II, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 242 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-840-3.jpg
"Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Tom 3";"Historia i współczesność";"Janina Kostkiewicz";978-83-7850-156-5;;"   Trzeci tom Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność jest kontynuacją tomów pierwszego i drugiego, ale jest też wyjątkowy z paru względów. Po pierwsze tworzą go głównie pedagogie zgromadzeń żeńskich, po drugie wszystkie opisane zgromadzenia mają swoje domy między innymi w Małopolsce. Po trzecie tom niniejszy powstawał już przy wyraźnej i głębokiej aprobacie dla tego projektu, udzielonej przez wiele środowisk zarówno świeckich, jak i zakonnych, co znacznie ułatwiło pracę. Niniejszy tom niesie pewne nadzieje na dokonanie w miarę całościowej, chociaż wstępnej rekonstrukcji pedagogicznej spuścizny i roli wychowawczej katolickich zgromadzeń, przynajmniej z terenu Polski. Zamyka on serię i projekt naukowo-wydawniczy. Czy wyczerpany został temat tego dziedzictwa? Z pewnością nie, lecz powstałe tomy pokazują ogromne, niemożliwe do zmierzenia w swych oddziaływaniach społecznych i kulturowych dzieło sprawstwa wychowawczego zgromadzeń zakonnych. Należy dodać, że każde ze zgromadzeń uzyskało jedną szansę zaistnienia w naszej serii, w takim sensie, iż danemu zgromadzeniu poświęcono tylko jeden rozdział. Tom trzeci tak jak poprzednie wpisuje się zarówno w historię myśli pedagogicznej, jak i we współczesną teorię wychowania. Może być użyteczną lekturą w obrębie takich przedmiotów, jak: teoria wychowania, współczesne systemy pedagogiczne, historia wychowania, pedagogika ogólna. To doskonała lektura dla osób zainteresowanych pedagogiką religii, pedagogiką katolicką oraz osób preferujących pedagogikę laicką wszelkich nurtów, dla ich osobistej samoświadomości, ale przede wszystkim, by mogli odnajdować tu podstawy do adekwatnych sądów o teorii i praktyce pedagogiki katolickiej.Rozdziały ułożone są według chronologii zakładania zgromadzeń zakonnych.Zdobycie przez opublikowane dotychczas tomy w ogólnopolskim konkursie wortalu Granice.pl na „Najlepszą książkę katolicką” w latach 2012 i 2013 pierwszej i drugiej nagrody pokazuje ogromne przestrzenie społeczne, do których ta tematyka trafia i dla których jest atrakcyjna. Okazuje się, że obecnie istnieje autentyczne zapotrzebowanie na te, przecież tak bardzo nowoczesne i przyjazne człowiekowi, procedury wychowawcze pedagogii realizowanych przez zgromadzenia zakonne. Są to oferty pedagogiczne, którym płytka i wrzaskliwa atmosfera kultury masowej jest obca. Tu proponuje się rzeczywiście wartościo­wą i bardzo konkurencyjną ochronę osób i aktywizowanie ich rozwoju. Niektóre prowadzone dziś placówki oświatowe, choćby przedszkola, są przykładem dbałości o dziecko i jego radosny rozwój; ich baza lokalowa, edukacyjna, rekreacyjna (łącznie z własną kuchnią) często stanowi niedościgniony, bogaty i niezwykle zasobny wzorzec dobrej edukacji.   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                           ";;"Wstęp (Janina Kostkiewicz) Pedagogia klarysek [Zakonu Świętej Klary] Pedagogia klarysek krakowskich [Zakonu Świętej Klary] -s. Elżbieta Sander OSCPedagogia klarysek starosądeckich [Zakonu Świętej Klary] –Janina Kostkiewicz Pedagogia urszulanek Unii Rzymskiej [Ordo SanctaeUrsulae]Założycielka - Święta Aniela i jej intuicja pedagogiczna - Daria Klich OSU, ks. Robert ZychDziałalność urszulanek po linii charyzmatu - Daria Klich OSU, Alma Kotowska OSU, Anna Rogozińska OSU Pedagogia augustianek [Zgromadzenia Sióstr Augustianek] - Krystyna Z. Abramczuk OSA Pedagogia prezentek [Zgromadzenia Panien Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny] – s. Renata Gąsior, prezentka Pedagogia szarytek - pedagogia charité [Filles de la Charité/ Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo] - s. Joanna Nowińska SM Pedagogia Magdaleny Zofii Barat [Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa – SacréCoeur] – Joanna Chudzik RSCJ, Urszula Wołoszczak RSCJ  Pedagogia pijarek [Instytutu Córek Maryi Sióstr Szkół Pobożnych] - Łukasz Ryszka Pedagogia pallotynek [Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego] - Anna Małdrzykowska SAC Pedagogia dominikanek [Zgromadzenia Sióstr św. Dominika] - ks. Grzegorz Godawa Pedagogia sercanek [Zgromadzenia Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny]- s. Teresa Jakoniuk Pedagogia felicjanek [Zgromadzenie Sióstr Świętego Feliksa z Kantalicjo] – Łukasz Hajduk  Pedagogia Zgromadzenia Sług Jezusa - Dorota Frąk Pedagogia Zgromadzenia Córek Bożej Miłości – s. Justyna Krzyżan  Pedagogia Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego - ks. Lech Król Pedagogia michalitek [Zgromadzenia Sióstr Świętego Michała Archanioła] - s. Maria Chrapek CSSMA Pedagogia szensztacka [Szensztackiego Instytutu Sióstr Maryi] - s. M. Anastazja Joanna Komor  Pedagogia terezjańska [Zgromadzenia Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus] - Klaudyna Bociek Noty o autorach  ";"Zakony katolickie w Polsce od zawsze zajmowały się w ramach swojej społecznej misji wychowaniem młodego pokolenia i prowadzeniem różnego rodzaju szkół. To był wymóg nie tylko wywodzący się ze statutu zakonnego ale przede wszystkim z uwarunkowań historycznych. Ponad sto lat utraty niepodległości pozwalał ocalić chociaż w ten sposób ocalić resztkę narodowej tożsamości.Fundamentalna trzytomowa monografia  Janiny Kostkiewicz pozwala zobaczyć ogrom tego projektu i dzieła wyrastającego z głębokiej humanitarnej misji, jaką prowadziły na ziemiach polskich zgromadzenia zakonne w tym wypadku żeńskie położone głównie w rejonie Małopolski.Poprzednio opublikowano tomy, tom.1 wydany w 2012 roku, w którym zrekonstruowano pracę teoretyczną i praktyczną czternastu zgromadzeń zakonnych, między innymi: franciszkanów-bernardynów  (Zakon Braci Mniejszych), jezuitów (Towarzystwa Jezusowego), sióstr katarzynek (Sióstr św. Katarzyny), pijarów (Kleryków Regularnych Ubogich Matyki Bożej Szkół Pobożnych), misjonarzy lazarystów (Księży Misjonarzy św. Wincentego à Paulo), pallotynów (Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego), salezjanów (Towarzystwo św. Franciszka Salezego), salezjanek (Córek Maryi Wspomożycielki), zmartwychwstańców (Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego), nazaretanek (Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu), pasterek (Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej), służebniczek (Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny - dębickich), michalitów (Świętego Michała Archanioła), szarych urszulanek (Urszulanek Serca Jezusa Konającego). Każde zgromadzenie mimo różnic w statucie zakonnym wynikających z idei założycielskich skupiało się na edukacji, opiece duchowej, kształtowaniu charakterów, pomocy społecznej, szpitalnej, prowadzeniu szkół różnych szczebli, wychowaniu przedszkolnemu, ochronek dla sierot, w wielu wypadkach różnego rodzaju kursów zawodowych. Edukację pojmowano nie tylko jako katolickie wychowanie w duchu religijnym lecz także szerzej, jako przysposobienie do życia w ogóle. Prowadzono praktyczne warsztaty uczące podstaw różnych profesji, edukowano artystycznie, uwrażliwiano na piękno i otoczenie. Fundamentem były przykazanie chrześcijańskie wynikające z filozofii miłości, braterstwa, myślenia wspólnotowego będącego realizacją zaleceń ewangelicznych. Autorka analizuje poszczególne systemy zakonnego wychowania, pokazuje praktyczną stronę ich realizacji, ewolucję teorii i praktyki edukacyjnej na przestrzeni dziejów poszczególnych zgromadzeń skupioną nie tylko na kształceniu własnych adeptów czy adeptek w ramach przygotowania teologiczno-duszpasterskiego, lecz również wychodzące naprzeciw społecznemu zapotrzebowaniu na edukację obejmującą jak najszersze rzesze ludności i młodzieży szkolnej.W tomie drugim opublikowanym w 2013 roku autorka skupiła się na omówieniu pedagogiki kolejnych trzynastu zgromadzeń zakonnych takich jak: oratorianów (Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri), marianów (Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny), redemptorystów (Najświętszego Odkupiciela), oblatów (Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej), adoratorek (Adoratorek Krwi Jezusa), jadwiżanek (Sióstr św. Jadwigi), niepokalanek (Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny), salwatorianów (Towarzystwa Boskiego Zbawiciela), zmartwychwstanek (Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa), świętorodzinnej (Misjonarzy Świętej Rodziny), oriońskiej ( Małego Dzieła Boskiej Opatrzności), orionistek (Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia), pasjonistek (Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa). Zaniedbania edukacyjne jakie występowały we wszystkich trzech zaborach powodowało, iż każde z wymienionych zgromadzeń oprócz pracy stricte szkolnej, skupionej na  edukacji jak najszerszej liczby dzieci i młodzieży, także  z kręgów niezamożnej klasy chłopskiej i robotniczej prowadziło rozległą pracę i propagatorską i wydawniczą.  Zakładano biblioteki, prowadzono zajęcia oświatowe polegające na edukacji zdrowotnej, uczono praktycznych zajęć rozwijających u młodych ludzi ich własne zdolności i predyspozycje.Pamiętajmy, że zaborcy prześladowali i zabraniali nauki wielu przedmiotów, w tym języka polskiego i historii. Oczywiście różnie to wyglądało w każdym z zaborów, ale generalnie wszyscy zaborcy uprawiali politykę polegającą na sekularyzacji zakonów (zabór austriacki), piętrzeniu utrudnień urzędniczych (w zaborze niemieckim i rosyjskim), aż po zamykanie szkół po pozorem naruszenia przepisów dotyczących edukacji (zabór rosyjski i niemiecki).W tej chwili mamy do czynienia z niedawno wydanym trzecim tomem pracy „Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych" poświęcony w całości historii katolickiej myśli pedagogicznej reprezentowanej przez takie zgromadzenia zakonne jak: Zakon Świętej Klary popularnie nazywany „klaryskami" mieszczące się w Krakowie i Starym Sączu.Ratując się przez kasacją zakonu założyły w latach 1781-1783 szpital i szkoły. Łączyły w nich oprócz tradycyjnie rozumianej edukacji także edukację kulturalną, artystyczną i estetyczną a także ogólnooświatową. Pedagogia augustianów (Zakonu Świętego Augustyna), zakonu powstałego w XIII wieku skupiała się na edukacji uniwersyteckiej lecz także na zakładaniu sieci szkół parafialnych, aczkolwiek wizytacje kościele biskupów wykazywały w tym zakresie wiele zaniedbań i niedociągnięć. Współczesna pedagogika augustiańska skupia się na nauce w szkole przyklasztornej służącej katechezie dorosłych i grup modlitewnych. Zgromadzenie Sióstr Augustianek w Krakowie korzystając ze spuścizny pedagogicznej św. Augustyna nakierowanej na dziecko, w którym jak pisze „skrywa się tajemnica człowieka" skupiona była prowadzeniu przez nie przyklasztornych zakładów edukacyjno-wychowawczych Później po trzecim rozbiorze zawężono działalność na prowadzeniu tzw. pensji żeńskich, szkół wiejskich, co wiązało się z uznaniem ich za zakon czynny wykonujący funkcje społeczne. W ten sposób uniknęły kasacji. Po roku 1819 szkołę przyklasztorną rozbudowywano, uczono katechizmu, nauk moralnych, elementarza, rachunków, języka niemieckiego, robót ręcznych. Cieszyła się dobrą opinią. W związku z tym, że zgromadzenie było ubogie, otrzymało wsparcie ze środków publicznych. Potem w latach 1906-1907 zbudowano nowy gmach, gdzie znalazło się 16 dobrze wyposażonych pracowni i sal wykładowych. Uczennice pochodziły głównie z mniej zamożnych rodzin rzemieślników i drobnych wyrobników. W XX wieku prowadzono filie, w których uczono oprócz normalnego programu nauczania kursy kroju i szycia o raz gospodarstwa domowego. W PRL-u zlikwidowano szkołę sprowadzając go do domu opieki nad dziećmi upośledzonymi umysłowo, prowadzono też półlegalne zajęcia katechetyczne. Po 1989 zwrócono zakonowi budynki, w którym reaktywowano przedszkole, potem szkołę podstawową, a od 2000 roku publiczne gimnazjum.Podobne założenia miała działalność pedagogiczna Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej. Skupiano się na wpajaniu adeptom oprócz zasad miłosierdzia także godności i wzajemnego szacunku, poszanowania woli wychowanka i rezygnację z przymusu. Wszystkie urszulańskie zakony prowadziły oprócz płatnego nauczania także bezpłatne szkoły dla ubogich. W Polsce pojawiły się dopiero w XIX wieku zakładając w Poznaniu i  Wielkopolsce fundacje  zajmujące się edukacją szkolną podstawową: cztero- i sześcioklasową, głównie dziewcząt. Po odzyskaniu niepodległości założyły w tym mieście dodatkowo szkołę z internatem, a następnie na Górnym Śląsku, w Rybniku, potem w Gdyni, Częstochowie, Włocławku, Kościerzynie. Kładziono nacisk na nauczanie przedmiotów humanistycznych, języków obcych, religii. W czasie okupacji prowadzono tajne nauczanie na poziomie licealnym. W latach 1947-1949 zlikwidowano szkolnictwo katolickie przeprowadzając laicyzację szkół. Przetrwały nieliczne szkoły średnie narażane na szykany i częste wizytacje. Do 1962 roku upaństwowiono wszystkie szkoły katolickie w Polsce oprócz liceum we Wrocławiu. Pomimo to urszulanki nie poddały się prowadząc zajęcia rekolekcyjne dla maturzystów, młodzieży pracującej i studentów. Po 1982 roku reaktywowano dwa licea: w Poznaniu i w Rybniku. Zajmowano się też katechizacją młodzieży. Obecnie prowadzą 2 przedszkola, 3 szkoły podstawowe, 7 gimnazjów, 6 liceów, 3 internaty i bursy. Po ich skończeniu wychowankowie otrzymują odznakę „Serviam"(będę służyć) oddającą ideały wychowawcze urszulanek.Kolejne zakony prezentek Zgromadzenia Panien Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny i szarytek Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. l Wincentego a Paulo realizują edukację skierowaną na najuboższych. Charite dodatkowo w swojej orbicie ma dobroczynność i pomoc humanitarną. W swoim statucie prezentki miały opiekę nad dziećmi, sierotami, w tym celu powołano Instytut im. Zofii Czerskiej, który miał uczyć moralnego wychowania, głównie dziewcząt, przede wszystkim z biednych rodzin, a drugą grupę stanowiły dziewczęta z zamożniejszych rodzin Wychowanie jakie otrzymały było połączeniem normalnych lekcji z praktyczną nauką prac domowych co wiązało się z przygotowaniem do praktycznego życia. Wychowanki uczyły się również życia wspólnotowego. Po odzyskaniu niepodległości zaczęto otwierać nowe placówki: szkołę podstawową w Krakowie, w Jordanowie ochronkę i internat. Okupacja to głównie tajne nauczanie, a potem za czasów PRL-u nacjonalizacja. W latach 1932-2014 zgromadzenie prowadziło 35 placówek, z których część zlikwidowano ze względów na brak możliwości realizacji posłannictwa zgromadzenia.Szarytki ulokowały się w Polsce w roku 1694, by w sto lat później prowadzić już szpitale, ochronki. W czasach rozbiorów natrafiały na liczne utrudnienia, ale też szacunek m.in. cesarza Józefa II, który przekazał na dom sierot we Lwowie pokaźną darowiznę. Obecnie pracuje w Polsce ok. tysiąca szarytek, które prowadzą domy dziecka, szpitale, świetlice środowiskowe, domy pomocy społecznej, hospicja, przytułki dla bezdomnych wypełniając tym misję charite.Kolejny zakon Sióstr Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa Sacré-Cœur obecny w Polsce od XIX wieku realizował w swoim dziele idee pedagogiczne Magdaleny Zofii Barat. Składał się nań proces wychowawczy oparty o harmonijny rozwój w wymiarze duchowym, intelektualnym, moralnym i fizycznym. Edukacja oparta o serce i umysł z jednej strony miała charakter chrystocentryczny z drugiej wpajała wychowankom wartości ewangeliczne i moralne, które miały pomóc w duchowej przebudowie społeczeństwa. Wysoki poziom wychowawców gwarantowało własne seminarium nauczycielskie oraz wprowadzenie praktyk zawodowych. W Polsce prowadzą przedszkola, szkoły publiczne, zawodowe, ośrodki terapeutyczne, internaty, szpitale, przytułki. Pracują wśród chrześcijan różnych wyznań na rzecz pojednania w wierze i wzajemnym szacunku. Pedagogika sióstr pijarek i pallotynek łączyły w sobie najlepsze  cechy edukacji poprzez duchową wiarę w to, iż człowiek jest w tym planie elementem najważniejszym, a szczególnie akcentowano tu edukację dziewcząt. Uczono przedmiotów podstawowych: literatury, historii, geografii, rachunków,  w głębokim duchu chrześcijańskim, co było wysuwane na plan pierwszy. Przekazywano młodym ludziom idee wspólnotowe, uznawano rodzinę za fundament humanitarnych wartości, co spotykało się w zaborach, czy w czasie okupacji i latach PRL-u z wielkim prześladowaniem. Pijarki działają w Rzeszowie, Olszanicy, Krakowie prowadząc tam szkoły podstawowe, gimnazja publiczne do których uczęszcza wg danych z lat 2013 - 408 uczniów.Pallotynki od św. Wincentego Pallottiego bazowały na stworzonych przez niego dwóch myślowych filarach: Objawienia odwołującego się do Dekalogu i Ewangelii oraz znajomości człowieka. Podstawą jest dobro, miłość i miłosierdzie szczególnie służba ludziom w potrzebie. Działają w Warszawie-Ursusie, na Mazurach, w okolicach Sandomierza prowadząc przedszkola, w tym dla niepełnosprawnych umysłowo, domy dziecka. Tworzą Grupy Apostolskie skierowane do dzieci młodszych oraz młodzieży szkolnej. Pedagogika sióstr dominikanek, sercanek i felicjanek to połączenie działalności edukacyjnej z charytatywną. Działanie w dwóch głównych nurtach: oświata religijno-moralna ludu oraz posługa chorym. Pedagogika którą realizowały zaspakajały potrzeby edukacyjne i rozwojowe dziecka motywując go do samodzielnej pracy nad sobą. Dominowała troska o chorych, ubogich, konających. Obecnie dominikanki posiadają 55 klasztorów Polski, Ukrainy, Rosji, Białorusi, Włoch, Kanady, USA i Kamerunu. Prowadzą  żłobki, przedszkola, domy pomocy społecznej.Wzorując się na charyzmie swego założyciela Honorata Koźmińskiego sercanki organizowały zakłady opiekuńczo-wychowawcze, szkoły powszechne, średnie, zawodowe, różnego rodzaju kursy. Obecnie prowadzą Integracyjny Dom Dziecka „Paulinka" we Włocławku, niepubliczne przedszkole „Paula" w Nowym Mieście. Zgromadzenie pracuje na Białorusi i we Włoszech. Siostry podejmują pracę w szkołach podstawowych, średnich, zawodowych, na uczelniach w duchu chrześcijańskim.Felicjanki pojawiły się w Polsce w XIX, działały na Podlasiu, Małopolsce, Galicji prowadząc edukację chłopców w szkołach wiejskich i zawodowych- rolniczych.Prowadziły szkoły podstawowe, przytułki, sierocińce, domy dziecka. W swojej idei oświatowej realizowały zasady personalizmu franciszkańskiego, szanując wolność osobistą człowieka, ale wpajając mu zasady humanizmu, tolerancji oraz uwrażliwienia na sprawy każdego człowieka niezależnie od jego statusu społecznego czy majątkowego.Siostry Zgromadzenia Sług Jezusa, Córek Bożej Miłości oraz Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego wpisują się w szeroki nurt pedagogiki opartej z jednej strony na ewangelizacji, wpajaniu zasad miłosierdzia, wzajemnej pomocy wynikającej nie tylko z Dekalogu czy naśladowaniu Jezusa lecz przede wszystkim na ogólnoludzkiej filozofii dobroci, opiekuńczości czy ludzkiego braterstwa. Służebnice dodatkowo opierały swoją pedagogikę o poglądy wychowawcze św. Józefa s. Pelczara. W jego idei dominował nurt religijno-patriotyczny budując harmonijną osobowość młodego człowieka, kształtując jego kręgosłup etyczno-moralny. Uważał, iż szkoła i nauczyciele powinni współpracować ściśle z rodziną. Siostry prowadziły schroniska, dla kobiet i dziewcząt, kursy dokształcające dla młodych dziewcząt, pośrednictwo pracy oraz szkoły zawodowe. Otworzono bursy, internaty, świetlice i stancje w  Przemyślu i Tarnowie. Ważną misją jest też praca wśród chorych i starszych kobiet. Siostry prowadzą też przedszkola, szkoły podstawowe, świetlice środowiskowe, domy dziecka dla niepełnosprawnych specjalizując się w terapii indywidualnej, rehabilitacji. Pedagogia sióstr michalitek bazuje na myśli pedagogicznej księdza Bronisława Markiewicza, który przejął je od swego Mistrza - księdza Jana Bosko. Koncepcja zakładała, iż jej adepci mieli otrzymać wszechstronny rozwój osobowy, aby ostatecznie otrzymać zbawienie wieczne realizując trzy zasady: „powściągliwość, pracę i modlitwę". Jest ta pedagogia widoczna w prowadzonych przez nie przedszkolach, szkołach, placówkach opiekuńczo wychowawczych, domach matki i dziecka, oratoriach. Każdy uczeń powinien być indywidualnie diagnozowany w procesie obserwacji. Każdy miał swoją oddzielną kartę z zachowania. Diagnoza ta nie tylko sprawdzała jego stan wiedzy ale przewidywała dalszy rozwój i potrzeby. System pracy ks. Markiewicza z uczniem obejmował postać fizyczną, umysłową i duchową.Michalitki prowadziły szeroką działalność edukacyjną w żłobkach, przedszkolach szkołach podstawowych, gimnazjach publicznych i prywatnych. Ostatnie pedagogie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus zwanej szensztacką oraz pedagogia terezjańska  wywodzą się od ich charyzmatycznych założycieli. W pierwszym wypadku o. Józefa Kentenicha, który opierał się na idei samowychowania, budowania ducha wspólnoty oraz zawierzeniu duchowemu Maryi. Więziony przez Gestapo w bunkrze więziennym, a potem wysłany do  Dachau tu udoskonalił swoją pedagogię i filozofię, która od tej pory miała stać się myślą i misją o charakterze międzynarodowym. Jego idea wiązała się z trójjednią rozwoju osobowego opartego na sojuszu rozumu, woli i serca. Wsłuchiwanie się w potrzeby wychowanków, traktowanie ich indywidualnie w planie miłości boskiej i ludzkiej, gdzie dominowało prawo do poznania świata, do życia i wychowania. Opisując ideał nowego człowieka opierał swe zasady o antropologię tomistyczną i duchowość salezjańską definiując je w oparciu o wiedzę filozoficzną, psychologiczną i teologiczną. Łączyło się to z dwiema drogami - zwyczajną: umiejętnością odczytywania własnej drogi życia i nadzwyczajną - drogą Objawienia, z możliwą ingerencją Boga.Wspólnoty Szensztackie działają w ponad 60 krajach tworząc Instytuty i  Ligii, w tym Rodzin, Kobiet, Matek, Żeńską i Męską. Pierwsze sanktuarium szensztackie powstało przy domu prowincjonalnym w Otwocku-Świdrze.Ostatnią z omawianych pedagogii jest idea terezjańska wyrażona poprzez kształcenie i wychowanie młodzieży w duchu ewangelicznym wzorowanym na św. Teresie z Lisieux, a także na drodze duchowego dziecięctwa, którą postulowała św. Teresa od Dzieciątka Jezus. Zgromadzenie bazowało na myśli ks. bp.  Adolfa Piotra Szelążka, budując u wychowanków dziecięcy stosunek do Boga, co z jednej strony utrwalając w dzieciach jego zdolności naturalne, a z drugiej dbając o jego życie nadprzyrodzone. Przewidział w swoich pismach ataki na Kościół i laicyzację młodego pokolenia.W swoim ważnym „Liście pasterskim"| akcentuje, iż młodzież potrzebuje dla własnego rozwoju znajomości kultury, historii i tradycji, żeby na jej bazie wybrać swoją indywidualną ścieżkę rozwoju.Zgromadzenie realizuje je poprzez prowadzenie szkół, świetlic środowiskowych, domów pomocy społecznej, domy wsparcia dziennego i pogotowia opiekuńcze.Podsumowując wypada zauważyć wiele wspólnych cech w prezentowanych pedagogiach. Przede wszystkim wynikają one z idei posługi założycielskiej poszczególnych zgromadzeń: służebności nie tylko Bogu ale przede wszystkim człowiekowi, który jest integralnym składnikiem boskiego planu. Posłannictwo to obejmuje wszystkich niezależnie od statusu społecznego czy majątkowego. Skupia się na wychowaniu ludzi młodych, opieką nad chorymi, niepełnosprawnymi fizycznie i umysłowo, starszymi, nieuleczalnie chorymi, bezdomnymi, potrzebującymi wsparcia duchowego.Poszczególne pedagogie i idee edukacyjne bazują z reguły na pracach założycieli poszczególnych zgromadzeń, a ich bogata teoretyczna spuścizna jest aktualna do dzisiaj. Jej ewangeliczno-teologiczny wymiar jest równoważony przez uniwersalny humanizm, antropologię katolicką, gdzie człowiek i jego potrzeby są najważniejszą wartością filozoficzną i ontologiczną. Pedagogie służą nie tylko wydobyciu z człowieka jego wrodzonych zdolności i predyspozycji i ukształtowania go w boskim planie ewangelicznym i duchowym, ale przede wszystkim otaczają go wszechstronną opieką wspólnoty. Na ile są to idee aktualne i potrzebne, świadczą chociażby służą ataki na Kościół i propagowanie przez środowiska lewicowe idee laicyzacji i sekularyzacji.Jest to atak wymierzony na wolność osobistą i na nasz indywidualny wybór moralny i etyczny drogi jaką chcemy przejść przez życie. Pomimo, że pedagogie te wymagają od nas elementarnej wiary nie skreślają nikogo ze swojego edukacyjnego planu. Jest tu miejsce dla zagubionych, chorych, potrzebujących pomocy, starszych, nieuleczalnie chorych, niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo. Tych, które świeckie państwo zwykle traktuje jako obywateli "drugiej kategorii", szczególnie w Polsce, gdzie dominuje postsowiecki model behawioralnej selekcji naturalnej i podziału na użytecznych i bezużytecznych.Fundamentalna trzytomowa monografia Janina Kostkiewicz odsłania przed nami nieznany szerokiemu ogółowi plan działania zgromadzeń, które zwykłemu człowiekowi kojarzą się z odosobnieniem, kontemplacją odgrodzoną od społeczeństwa klasztornymi murami. A jest zupełnie odwrotnie. Stała obecność członkiń Zgromadzeń zakonnych, ich konkretna codzienna ciężka praca świadczy nie tle o ich wierze, ale ich posłannictwu  i wierze w człowieka, takim jakim jest, ze wszystkimi swoimi ułomnościami, brakami i kalectwem, w tym także duchowym. Gabriel Leonard Kamińskiźródło: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews%5Btt_news%5D=23938&tx_ttnews%5BbackPid%5D=1&cHash=11a0409f91   Książka pod redakcją naukową profesor Janiny Kostkiewicz zatytułowana „Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność” z pewnością zajmie istotne miejsce w kanonie lektur czytelników zainteresowanych wychowaniem katolickim realizowanym przez różne ośrodki, zwłaszcza żeńskie zgromadzenia zakonne. Daje ona wszakże rozwijające spojrzenie na praktykę pedagogiczną oraz fundamenty subdyscyplin pedagogicznych i dziedzin wychowania, które jak dotąd nie doczekały się satysfakcjonującego opisu. Warto zwrócić uwagę na to, że na temat poszczególnych podmiotów wypowiedzieli się najwybitniejsi w swoich dziedzinach specjaliści. Każdemu z tych podmiotów z kolei poświęcili tylko jeden rozdział, dzięki czemu czytelnik zyskuje szeroko zakrojony przegląd różnych zgromadzeń zakonnych. Oferuje to nie tylko wgląd w odznaczającą je różnorodność, ale także pozwala na rzeczowe, systematyczne i dokładne porównania.Autorzy polecanej czytelnikom publikacji skoncentrowali się na charakterystyce istoty oraz rezultatów funkcjonowania katolickiego systemu wychowania. Ważnymi i bardzo dokładnie opisanymi jego komponentami są ideały chrześcijaństwa, w szczególności miłość Boga i bliźniego. Wszystkie studia są wartościowymi przykładami realizacji przykazania miłości. Naukowcy wzorcowo uwydatnili bowiem spuściznę, znaczenie historyczne oraz walory pedagogiczne działania katolickich zgromadzeń zakonnych funkcjonujących pod sztandarem założeń wynikających z tegoż przykazania.W kolejnych rozdziałach opisano informacje o założycielach poszczególnych zgromadzeń. Dołączono do nich notki na temat życia i dzieła założycieli. Warto wyraźnie zaznaczyć, że ich historie są szczegółowe, pełne ciekawostek, które nie nużą, lecz wręcz przeciwnie – wciągają, zarażają pasją autorów do poznawania meandrów genezy, charyzmatów, myśli wychowawczej, jakości i rodzajów ewolucji założeń oraz sfery praktycznej. Jednocześnie w centrum uwagi autorów zawsze pozostaje rozwój działalności pedagogicznej zgromadzeń. Nie do przecenienia jest ich wkład w utrwalenie i upowszechnienie historii myśli pedagogicznej oraz współczesnej teorii wychowania.Prezentowana książka – poza walorami naukowymi oraz poznawczymi – wyróżnia się również pod względem prezentacji ocen moralnych działań godnych naśladowania. Autorzy pokazują wszakże jakimi sposobami można kształtować rzeczywistość, aby uczynić ją lepszą. Uwidoczniają aspekty wychowania, które mogą być z powodzeniem modelowane na potrzeby odpowiedzialnego, wypełnionego wiarą i miłością edukowania, niezależnie od wieku, płci czy rasy.Praca zbiorowa pod redakcją Janiny Kostkiewicz zatytułowana „Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność” porusza w nowatorski oraz interesujący sposób zagadnienia związane z teorią i praktyką edukacyjną katolickich zgromadzeń zakonnych. Jej najistotniejszy wkład w rozwój wiedzy na temat pedagogii zgromadzeń zakonnych polega na tym, że systematyzuje pedagogiczną spuściznę badanych podmiotów oraz wyjaśnia na czym polega ich rola wychowawcza. Autorzy rzetelnie i dokładnie tłumaczą znaczenie ich dziedzictwa społecznego oraz kulturowego. Ważne jest przy tym to, że perfekcyjnie łączą precyzję argumentacji na rzecz różnych stanowisk z przystępnością tekstu. Dzięki temu czytelnik otrzymuje solidną dozę ważnej i dotąd słabo upowszechnionej wiedzy w atrakcyjnej formie. Jest to więc książka, którą bez wahania można polecić nie tylko czytelnikom zainteresowanym pedagogią w sensie zawodowym czy naukowym, ale również wszystkim tym, których interesują możliwości korzystania z potencjału, jaki daje wdrażanie ideałów chrześcijaństwa do codziennego życia.Krzysztof Wróblewskihttp://www.konserwatyzm.pl/artykul/12933/janina-kostkiewicz-red-pedagogie-katolickich-zgromadzen-zako  Trzeci tom dzieła Pedagogie katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność, przygotowany pod redakcją naukową prof. dr hab. Janiny Kostkiewicz, jest kontynuacją bardzo ważnej i potrzebnej w Polsce serii dotyczącej wychowania katolickiego realizowanego przez różne podmioty, ze szczególnym uwzględnieniem zgromadzeń zakonnych. […] Wspólną ich podstawą jest katolicki system wychowania oparty na ideałach chrześcijańskich, a więc na normie miłości Boga i bliźniego oraz odniesieniu eschatologicznym. Tom ten wpisuje się w historię myśli pedagogicznej oraz ukazuje współczesną praktykę wychowania. […] Pedagogie poszczególnych zgromadzeń są wyrazem oryginalności myślenia ich założycieli i obrazem twórczego wkładu w teorię i praktykę wychowania. […] ukazują bardzo interesujące procedury wychowawcze wcielane przez zgromadzenia i są wartościową ofertą pedagogiczną.Z recenzji prof. KUL, dr. hab. Romana Jusiaka OFM Powstałe trzy tomy Pedagogii katolickich zgromadzeń zakonnych. Historia i współczesność pokazują niezmierzone w swych oddziaływaniach społecznych i kulturowych dzieło wychowawczego sprawstwa zgromadzeń zakonnych. Łącznie opisano w nich pięćdziesiąt dwa katolickie zgromadzenia zakonne prowadzące działalność pedagogiczną. Każdemu z nich staraliśmy się poświęcić jeden rozdział (w ostatnim omówiliśmy aż siedem zgromadzeń). Pozostały jeszcze takie, o których nie wspomniano w niniejszej serii.Na przestrzeni wieków zakony i zgromadzenia były miejscem nie tylko prowadzenia różnorodnych form duszpasterstwa i rozwoju duchowości, lecz również krzewienia kultury intelektualnej, społecznej i gospodarczej. Sprzyjały także rozwojowi nauki oraz upowszechnianiu zdobyczy techniki i sztuki. Przyczyniały się do kształtowania religijnego, moralnego i społecznego człowieka. Przekazywały wiedzę o Bogu, człowieku i otaczającym świecie, uczyły praktycznych umiejętności, wspierały ekonomiczny rozwój rolnictwa i rzemiosła. Zajmowały się działalnością społeczną, edukując w sferze higieny i opieki nad dziećmi, ludźmi starymi i chorymi. Służba Bogu poprzez służbę człowiekowi (bliźniemu) w duchu głównego chrześcijańskiego przykazania miłości podtrzymuje nadal sens ich istnienia i pracy pedagogicznej. prof. dr hab. Janina Kostkiewicz   ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2015, Format B5, ";"Objętość 630 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-156-5.jpg
"SKAUTING I HARCERSTWO";"Wybór pism charakteryzujących ruch młodzieży i system wychowawczy";"Aleksander Kamiński";978-83-7850-791-8;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1946 r.: SKAUTING I HARCERSTWO      Książka Skauting i harcerstwo. Wybór pism charakteryzujących ruch młodzieży i system wychowawczy ma swoją prawie siedemdziesięcioletnią historię. Powstała w momencie, kiedy Związek Harcerstwa Polskiego liczył prawie 200 tysięcy członków, ale na jednego instruktora przypadało 450 harcerzy, co ograniczało skuteczność harcerskiego wychowania. Straty w przedwojennym korpusie instruktorskim były olbrzymie. W czasie wojny naczelnicy Szarych Szeregów mianowali 68 harcmistrzów, a aż 25 z nich zginęło. Do tego dodać należy fakt, że wielu wybitnych instruktorów pozostało na emigracji. Sprawą kluczową było wyszkolenie nowych kadr instruktorskich. Kamiński postanowił pokazać podstawy metody harcerskiej poprzez teksty Roberta Baden-Powella, wybitnych skautmistrzów francuskich i angielskich oraz Andrzeja Małkowskiego, Eugeniusza Piaseckiego, Adama Ciołkosza i Stanisława Sedlaczka. Jak pisał we „Wstępie”: „Zbiorek niniejszy pragnie być zachętą i pomocą w refleksji na temat skautingu i harcerstwa”. Praca skierowana była do pedagogów i teoretyków wychowania, ale była też doskonałą lekturą dla starszyzny harcerskiej. Publikacja miała się ukazać w ramach „Biblioteki Tekstów Pedagogicznych” wydawanej przez Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, jednak do tego nie doszło. Możemy się tylko domyślać, że skauting, osoby Baden-Powella i Ciołkosza — wówczas bardzo aktywnego polityka emigracyjnego — były dla ówcześnie rządzących nie do przyjęcia. 15 listopada 1973 roku Kamiński przekazał jedyny chyba zachowany egzemplarz z dedykacją: „Druhowi W. Błażejewskiemu — do jego archiwów”. Kiedy współpracowałem z druhem Wacławem nad wydaniem jego Z dziejów harcerstwa polskiego, w 1983 roku otrzymałem od niego ten maszynopis z nieśmiało wyrażoną nadzieją, że kiedyś uda się go udostępnić czytelnikom. Po raz drugi książkę przygotowano do druku w 1986 roku. Chciałem ją umieścić w redagowanej przeze mnie serii „Prace Zespołu Historycznego”. Niestety władze harcerskie pod silną presją aparatczyków z Komitetu Centralnego PZPR chciały wyciszyć zainteresowanie historią harcerstwa i uniemożliwiono mi kontynuowanie prac wydawniczych. Maszynopis oddałem do konserwacji i oprawy. Minęło prawie 30 lat. Wydaje się, że warto dzisiaj wydać tę książkę, dlatego że przybliża ona podstawy skautingu, ale też pokazuje poglądy Kamińskiego na wartości pedagogiczne i wychowawcze skautingu i harcerstwa. Co to jest skauting?Pełną  odpowiedź na to pytanie wyrobi sobie czytelnik dopiero po zapoznaniu  się z tekstami zestawionymi w całej tej pracy. Wydaje się jednak celowe  już we wstępie podanie kilku najbardziej podstawowych o istocie  skautingu wiadomości... więcej przeczytacie w zakładce Fragment  Zapraszamy do całej serii tutaj: http://www.impulsoficyna.com.pl/seria-przywrocic-pamiec  Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta   ";;"Spis treściPrzedmowa  Wstęp 	  1. Robert Baden-Powell twórca skautingu 	  2. Jak skauting powstał?  	3. Co to jest skauting?  	4. Skauting w świetle współczesnych prądów pedagogicznych  	5. Harcerstwo — polska odmiana skautingu 	  Część ISkauting w ujęciu jego twórcy1. Baden-Powell objaśnia skauting chłopcom 12—16-letnim  	2. Baden-Powell — do wilcząt (chłopców 8—12-letnich) 3. Baden-Powell — do młodzieży powyżej 17 lat4. Baden-Powell — do instruktorówCzęść IISkauting widziany oczyma psychologów i pedagogów1. Opinia Piotra Boveta2. Opinia H. Boucheta 3. Dean James E. Russel i E.E. Reynolds — o zbliżeniu do przyrody  	Część IIIHarcerstwo polskie1. Stosunek do wzoru angielskiego (A. Małkowski i E. Piasecki) 2. Harcerstwo wśród nurtów ideowych polskiego życia (A. Ciołkosz)3. Unarodowienie wilczęctwa (A. Kamiński)4. Charakterystyka harcerstwa (S. Sedlaczek)Wykaz ważniejszych prac dotyczących pedagogiki skautowej i harcerskiej  ";" ";30.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, ";"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1946 roku. Format A5, Objętość 288 stron, Oprawa twarda ";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-791-8.jpg
"SKAUTING POLSKI";"Ustrój organizacyjny, cele i zasady";"Ks. Dr. Gerard Szmyd";978-83-7850-666-9;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1918 r.: SKAUTING POLSKIOjczyzną skautingu jest Anglia. Początkowo był on wojskową organizacyą wywiadowczą młodzieży, powstałą w czasie wojny boerskiej; później rozwinął się za inicyatywą i kierownictwem jenerała Baden-Powella w organizacyę o charakterze wyłącznie wychowawczym. Zachowano zewnętrzną formę wojskową w celu łatwiejszego zrzeszenia młodzieży i w celu wyrobienia karności.Z Anglii przeszedł ten ruch do wszystkich prawie krajów Europy i do Ameryki. W Polsce rozwinął się najpierw w jej południowej części zwanej »Galicyą« na gruncie »Sokoła«. Przy końcu ostatniego dziesiątka lat powstały przy Sokole Macierzy we Lwowie t. zw. »Związki młodzieży sokolej«, z których w roku 1910 zorganizowano pierwsze drużyny skautowe. Popiera je gorliwie Sokół-Macierz, Tow. Naucz. Szk. Wyższ. i Rada Szk. Kraj. Zgodzono się tu na oddanie patronatu nad całą organizacyą skautową gniazdom sokolim pod naczelnem kierownictwem »Związku« tych gniazd. W r. 1911 wychodzi pierwszy podręcznik skautowy (»Skauting« A. Małkowskiego) a od 15/X. tego samego roku zaczyna wychodzić organ urzędowy »Naczelnictwa skautowego« p. t. »Skaut«, ukazujący się z przerwą roczną (1915) po dziś dzień. Młodzież przeważnie szkolna przystąpiła do skautingu z wielkim zapałem i to tak młodzież męska jak i żeńska, ta ostatnia tworząc własne oddzielne drużyny.Również i w zaborze pruskim powstaje ten ruch tłumiony przez zaborców, a w ubiegłym roku przez władze pruskie rozwiązany. W Królestwie Polskiem przed wojną były związki skautowe tajne, obecnie podczas wojny rozwinął się liczebnie, lecz pod względem rzeczywistej wartości przedstawia wiele do życzenia z powodu usunięcia tu i ówdzie na drugi plan momentu wychowawczego a wysuwanie innych mniej pożądanych. Wśród Polonii amerykańskiej zakładają skauting księża i nauczyciele polskich szkół parafialnych pod patronatem »Pol. Zw. Katol.« i »Pol. Biura Rady narod.“... więcej znajdziecie w książce... zapraszamy do lektury  Zapraszamy do całej serii tutaj: http://www.impulsoficyna.com.pl/seria-przywrocic-pamiec Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta   ";;-;"Od wydawcy    Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.   To książki zakazane po 1945 roku, wycofywane z bibliotek i niszczone przez komunistyczne władze PRL. Nazwiska autorów, ich twórczość, były wymazywane przez cenzurę i niedostępne dla kolejnych pokoleń młodzieży, instruktorów harcerskich, wychowawców, pracowników naukowych. Władze harcerskie w socjalistycznym państwie dokładały wszelkich starań, by odciąć harcerstwo od historii i wpływów idei skautowej oraz by z inspiracji partii, nadać mu formę pionierskiej organizacji. Ideologia urzędowa w historii harcerstwa wpierw gorączkowo poszukiwała „postępowych tradycji”, a następnie z jeszcze większym zaangażowaniem legitymizowała każdy taki skrawek narodowej historii. Ten przekaz historyczny lepszego, nowego, socjalistycznego harcerstwa wzmacniały ówczesne publikacje.    Solidarnościowy zryw społeczny lat osiemdziesiątych minionego stulecia, porozumienia Okrągłego Stołu, odzyskanie wolności po 1989 roku umożliwiły odrodzenie ruchu harcerskiego, sięgnięcie do jego źródeł, historii i tradycji.       Coraz więcej jest prac poświęconych harcerstwu. Nadal jednak brakuje wznowień źródłowych publikacji, które w latach 1911–1939 miały wpływ na rozwój idei harcerskiej i organizacji, kształtowanie postaw harcerskich i kształcenie kadry instruktorskiej oraz społeczny wizerunek ZHP. Warto je przypomnieć, ponieważ wszystko, cokolwiek myślimy i czynimy, ma swoje bezpośrednie lub pośrednie, pozytywne lub negatywne, uświadamiane lub nie, źródła w tym, co myśleli i czynili nasi poprzednicy.                                                                                     Wojciech Śliwerski ";20.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1918 roku. Format A5, Objętość 36 stron, Oprawa twarda";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-666-9.jpg
"Wierszyki dźwięczne i ciche";"do utrwalania wymowy i pisowni głosek:a, e, i, o, u, y, ę, ą, m, n, ł, w, b, d, g, f, p, t, k, ch";"Monika Lubina";978-83-7850-824-3;;"Wierszyki dźwięczne i ciche stanowią pierwszą część cyklu wierszyków do utrwalania wymowy i zapisu głosek i zawierają zbiór wierszy utrwalających głoski, których wymowę dziecko opanowuje zwykle w wieku 2–3 lat, ale zapis może mu sprawiać trudności jeszcze w pierwszych latach nauki w szkole podstawowej. Wierszyki powstawały jako pomoc do zajęć profilaktycznych z zakresu rozwoju mowy i pisowni oraz terapii logopedycznej. Mogą być też z powodzeniem wykorzystywane przez dzieci z rodzin dwujęzycznych, gdyż wymowę i zapis polskich głosek przedstawiają w najprostszy możliwy sposób, opierając się na współczesnej wiedzy logopedycznej. Dobór materiału głoskowego czyni wierszyki możliwymi do poprawnego wymówienia nawet przez dzieci z wadami wymowy. Dzieci bardzo pozytywnie przyjęły wierszyki, ponieważ są łatwe do wymówienia, a ich kolejność zgodna z naturalnym rozwojem mowy. Dużą pomocą dla dzieci są „obrazkowe głoski”, które nie wymagają od nich umiejętności analizy głoskowej i odwołują się wprost do dźwięków znanych z otoczenia i utrwalonych w wierszykach. Wierszyki nie są przeznaczone dla określonej grupy wiekowej. Odwołują się do świata bliskiego dziecku: historyjek o zwierzętach, baśni i sytuacji z dnia codziennego, a przez to nie sprawiają wrażenia żmudnych ćwiczeń. Większa liczba wierszyków na głoski [t], [d], [n] została zawarta w Wierszykach drogowskazach przygotowujących dziecko do prawidłowej wymowy głoski [r].Wskazówki logopedyczne:•    Uporządkowanie wierszyków jest zgodne z naturalnym procesem  rozwoju mowy, przy czym głoski: [f], [p], [t], [k] są łatwiejsze od ich dźwięcznych odpowiedników: [w], [b], [d], [g].•    U dzieci z wymową bezdźwięczną (to znaczy takich, które np. zamiast „dzień dobry” wypowiadają „cień topry”) proponuję zacząć ćwiczenia od samogłosek, następnie głosek [m], [n], [w], potem warto przerobić głoski [ź], [z], [ż], [dź], [dz], [dż] ze zbiorku Niepoważne wierszyki (trzecia część cyklu), a dopiero na końcu wprowadzić głoski [b], [d], [g].•    Litery: w, b, d, g na końcu wyrazu lub w sąsiedztwie spółgłosek bezdźwięcznych czytamy bezdźwięcznie, natomiast literę i między spółgłoską a samogłoską czytamy jako [j], np. „dąb, pięć, w czwartek, chleb, stóg” czytamy: „domp, pjeńć, f czfartek, chlep, stuk”.Przy każdej głosce jest narysowana kredka. Dziecko może pokolorować każdą kredkę innym kolorem i wypełnić nim wszystkie konturowe litery oznaczające daną głoskę. W nauce liter pomogą także „obrazkowe głoski” z końca książki.We wstępie chcę też wyrazić wdzięczność prof. Bronisławowi Rocławskiemu i pani Joannie Trzaskalik, których wiedza logopedyczna zainspirowała mnie do napisania cyklu wierszyków poświęconych polskim głoskom, oraz pani Katarzynie Węsierskiej za cenne wskazówki redakcyjne. Życzę dzieciom postępów w nauce mówienia, czytania i pisania oraz wiele radości z obcowania z wierszykami, a nauczycielom, rodzicom, logopedom, glottodydaktykom – by wiersze stały się praktyczną pomocą we wspieraniu dziecięcych wysiłków.Autorka Forum Logopedy poleca książkę Moniki Lubiny:        ";;"Wstęp       9Na początek:Wprowadzenie do samogłosek      11Zmiana ustawienia      11Wprowadzenie do spółgłosek      111. Samodzielne wierszyki dla Aurelii:Samogłoski ustne a, e, i, o, u, y:    Pszczółki w ulu      13    Pierwsze zawołania Ani      14    Domp i użendy      15    Dąb i urzędy      15Samogłoski nosowe ą, ę: Gąsior i gąska      16    Zadeklamuję      162. Małe wierszyki dla Miłosza:Głoska m:    Mruczanki      17    Mormorando      17    Plama      18    Sum      18    Wiem      18Głoska ł:    Misia      19    Łap      19    Aua      20    Herbata      20    Auto      21Głoska n:    Pan Jan      213. Dźwięczne wierszyki dla Wandy i Bogusi:Głoska w:    Powolny wierszyk      22    Ewa      23    Co kto pije?      23Głoska b:    Bajoro      24    Bębenek      24    Babulinka      25    Bim, bam, bum      26    Bąk      26    Bujanki      27    Aby, aby      27Głoska d:    Dudziarz dudziarza      28Głoska g:    Gąska      28    Goście      29    Papuga      29Głoski w, b, d, g: Bajki fajki      294. Ciche wierszyki dla Filipa:Głoska f:    Świeczki      30    Futbol      30    Żyrafa      31    Pif-paf      31    Śpiew mew      32    Co i gdzie fotografował fotograf?      32Głoska p:    Patryk      33    Północ      33    Chałupy      34    Klipa      34    Lep      34    Piłkę łap!      35Głoska t:    Tany, tańce, balety      35Głoska k:    Foka      36    Kanapa      36    Pukanie      36    Mak      37    Królewna Śnieżka      37Głoska ch:    Chuchanie      38    Hania      38    Micha      39    Puch      39    Zapis głosek – ćwiczenie      40Obrazkowe głoski      43Bibliografia      51";"W ubiegłym roku nakładem krakowskiej Oficyny Wydawniczej Impuls ukazał się cykl książeczek do utrwalania prawidłowej wymowy i pisowni głosek autorstwa logopedy Moniki Lubiny. Krótkie wierszyki swobodnie wykorzystać można podczas terapii logopedycznej, zajęć profilaktycznych oraz zabawy w zaciszu domowym z dziećmi w każdym wieku – zarówno maluchy jak i przedszkolaki, a także uczniowie klas początkowych znajdą tutaj coś interesującego.W skład serii wchodzą:1. Wierszyki dźwięczne i ciche do utrwalania wymowy i pisowni głosek: a, e, i o, u, y, ę, ą, m, n, ł, w, b, d, g, f, p, t, k, ch 2. Wierszyki drogowskazy do utrwalania wymowy i pisowni głosek: t, d, n, ń, j, l, r 3. Niepoważne wierszyki do utrwalania wymowy i pisowni głosek: ś, ź, ć, dź, s, z, cdz, sz, ż, cz, dżTeksty wierszyków ułożone są zgodnie z regułami naturalnego rozwoju mowy dziecka, dodatkowo są odpowiednio dobrane fonetycznie (w danym wierszu występuje tylko jedna trudna głoska) co znacznie ułatwia artykulacje i pozwala skupić się na konkretnej głosce podczas ćwiczeń. Ciekawym rozwiązaniem jest także obrazkowa forma rymowanek, ułatwiająca dziecku skojarzenie danej głoski z jej obrazem graficznym oraz labiogramy przedstawiające ułożenie narządów artykulacyjnych podczas wymowy.Cenne, zwłaszcza dla rodziców i nauczycieli, są zawarte w książeczkach wskazówki metodyczne jak powinna brzmieć dana głoska w mowie spontanicznej oraz dodatkowe materiały do ćwiczeń w postaci kolorowanek, zabawnych obrazków czy zapisów graficznych głosek.Zróżnicowany jest także poziom trudności wierszyków, zaczynając od prostych opartych na wyrażeniach dźwiękonaśladowczych dla dzieci młodszych stopniowo przechodząc do coraz bardziej wyszukanych rymów i ćwiczeń dla dzieci starszych. Dobór słownictwa pozwala ćwiczyć artykulację głoski zarówno w nagłosie, śródgłosie jak i wygłosie oraz wszystkie możliwości jej zapisu, co pozwala utrwalić właściwy zapis ortograficzny wyrazu. Tematyka wierszyków jest bliska dziecku, opisuje zdarzenia, sytuacje, miejsca z którymi maluch ma styczność, które są mu znanie i do których może się realnie odwołać.Cała seria to ponad 150 stron wierszyków, obrazków i ćwiczeń do utrwalania wymowy oraz pisowni większości głosek występujących w systemie języka polskiego. Książeczki polecane są dla dzieci z opóźnionym rozwojem mowy, dla dyslektyków, dzieciaków dwujęzycznych, dzieci borykającymi się z różnego rodzaju wadami wymowy oraz dzieci zdrowych w ramach zabaw profilaktycznych.źródło: http://www.loogomowa.pl/wierszyki-dzwieczne-i-ciche-wierszyki-drogowskazy-niepowazne-wierszyki-cykl-wierszykow-do-utrwalania-wymowy-i-pisowni-glosek  ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 52 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-824-3.jpg
"O drogę harcerstwa";;"Kazimierz Grochowski";978-83-7850-676-8;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1924 r.: O DROGĘ HARCERSTWAOd lat paru patrząc zblizka na pracę harcerską widzę, że przeżywa ona w chwili obecnej dość ostry kryzys. Znam jego przyczynę. Każda organizacja przechodzi różne fazy swego rozwoju — słabnie, to znowu wzmacnia się — rozwija. W chwili obecnej jednak kryzys w Harcerstwie ma głębsze podłoże, jest prawie powszechny i chociaż w przejawach swoich postępuje powoli i nie gwałtownie, ma jednakże oznaki niepokojące. Wynikł on z racji wyczerpania się Harcerstwa, z niemożności podołania trudnościom. — Harcerstwo przeciwstawić Życiu dziś może tylko Ideologję, a traci swą wartość jako System i Organizacja. Sądzę, że Harcerstwu oddam usługę, objektywnie przedstawiając stan jego — co skłoni je może do wejścia na drogę zdobywania dla siebie godności i praw należnych, oraz skieruje wysiłki do stworzenia większej siły organizacyjnej; Społeczeństwu oddam też usługę, dając mu poznać stan Harcerstwa i pobudzając go do szczerej pomocy Harcerstwu pozostającemu pod Jego opieką. W przedstawieniu materjału pozwalam sobie być swobodnym i niezależnym, wiedząc, że w stosunkach „oficjalnych” Harcerstwa ze Społeczeństwem tego właśnie jest trochę mało. K. G.     Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta   ";;-;-;22.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1924 roku. Format A5, Objętość 68 stron, Oprawa twarda";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-676-8.jpg
"PRZYSPOSOBIENIE WOJSKOWE W HARCERSTWIE";"PROGRAM I-go STOPNIA PRZYSPOSOB. WOJSK.";"ADOLF HEIDRICH";978-83-7850-810-6;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprint wydania z 1926 r.: PRZYSPOSOBIENIE WOJSKOWE W HARCERSTWIEW 1925 roku hm. Adolf Heidrich otrzymał urlop na czas pełnienia służby wojskowej, który wykorzystał do przygotowania rozwiązań pozwalających na prowadzenie przysposobienia wojskowego w harcerstwie zgodnie z harcerską metodyką. Po powrocie z wojska z ramienia Głównej Kwatery Męskiej odpowiadał za sprawy wychowawcze i wyszkolenia harcerskiego podczas centralnego obozu przysposobienia wojskowego w Terle w dniach 10 lipca–20 sierpnia 1926 roku. Przeszkolono wówczas 250 uczestników.   Heidrich pisał w raporcie poobozowym: „Od szeregu lat pragnęliśmy, ażeby taki obóz doszedł do skutku”. A we wnios­kach stwierdzał: „Kierownictwo obozu pw powinno być wyłącznie harcerskie. Wskazane jest, ażeby instruktorami byli oficerowie – byli harcerze lub przyjaciele harcerstwa znający harcerski system wychowawczy albo też harcerze oficerowie i podoficerowie rezerwy”*.). Podsumowaniem aktywności Heidricha było określenie i uporządkowanie zasad współpracy z wojskiem i szkolenia harcerzy i instruktorów w ramach przysposobienia wojskowego, które przypominamy w formie reprintu autorskiej broszury, poprzedzonego jego artykułem opublikowanym w miesięczniku „Harcmistrz”.   Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta   ";;-;"Nie jest prawdopodobnie przypadkiem, że Oficyna Wydawnicza „Impuls” wydając serię „Przywrócić Pamięć” wznawia książki dotyczące przysposobienia wojskowego w harcerstwie. Po publikacji „Przysposobienie wojskowe harcerek” ukazała się na rynku pozycja autorstwa Adolfa Heidricha pt. „Przysposobienie wojskowe w harcerstwie”. Już sama sylwetka autora powinna wzbudzić zainteresowanie. Jeden z niewielu instruktorów, którzy w okresie międzywojennym otrzymał stopień Harcmistrza Rzeczypospolitej, Naczelnik Głównej Kwatery Męskiej, zięć gen. Aleksandra Osińskiego, który był wiceprzewodniczącym ZHP.W czasie urlopu ze służby harcerskiej, spowodowanego odbywaniem przeszkolenia wojskowego, opracował program przysposobienia wojskowego I stopnia, który stał się podstawą do prowadzenia tego typu szkolenia w Organizacji Harcerzy. Biorąc pod uwagę zniechęcenie części środowiska harcerskiego do elementów szkolenia wojskowego, spowodowane trwającymi przez ponad sześć lat walkami na ziemiach polskich stanął on przed trudnym zadaniem. Zachęcenie i wyszkolenie odpowiednio dużej liczby instruktorów (drużynowych), którzy mogliby prowadzić przynajmniej część zajęć z harcerzami mającymi ukończone 16 lat wymagało nie tylko silnej woli, ale także sporego wysiłku organizacyjnego. Przezwyciężenie silnego nurtu pacyfistycznego było wyzwaniem nie tylko dla władz harcerskich, ale także władz państwowych, które musiały myśleć perspektywicznie o ewentualnym konflikcie zbrojnym i związanymi z tym wyzwaniami dotyczącymi uzupełniania rezerw osobowych.Przedstawiony w książce zakres działania stanowi doskonały materiał do prześledzenia elementów szkolenia oraz rozłożenia ich w trakcie roku pracy. Gdyby dziś przejrzeć programy szkolenia organizacji o charakterze proobronnym, to okazałoby się, że nie poświęcają one obecnie w trakcie pierwszego roku szkolenia nawet połowy czasu na zajęcia opisane w wydawnictwie. Biorąc pod uwagę, że dziś już praktycznie nie szkoli się w walce na bagnety, to i tak obszerność i szczegółowość zajęć budzi szacunek. Każdy z elementów szkolenia rozpisany jest na godzinowy plan, który uzupełniony jest wskazówkami dla instruktorów. Ponadto przedstawiony jest rozkład zajęć na czas roku szkolnego od września do czerwca, ze wskazaniem na rodzaj zajęć prowadzonych w poszczególnych tygodniach.Stałym elementem reprintów wydawanych przez Oficynę „Impuls” jest zamieszczenie biogramu autora, który opracował Marian Miszczuk, dzięki czemu P.T. Czytelnicy mogą bliżej zapoznać się z życiorysem jednego z najwybitniejszych instruktorów z okresu międzywojennego.Pozycja powinna znaleźć szeroki krąg odbiorców. Oprócz środowiska harcerskiego warto, aby zainteresowali się nią wszyscy ci, którzy związani są z działalnością organizacji przygotowujących do służby w formacjach mundurowych, poczynając od osób na najniższym szczeblu łańcucha dowodzenia, a na pracownikach Ministerstwa Obrony Narodowej czy MSWiA kończąc. Dariusz Nowińskihttp://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2419-przysposobienie-wojskowe-w-harcerstwie Ocena recenzentaTemat i treść - 8/10Język, styl, kompozycja tekstu – 8/10Forma wydawnicza - 9/10";24.80;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, Reprinty: wydania z 1924 roku. Format A5, Objętość 62 stron, Oprawa twarda";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-810-6.jpg
"HARCERSTWO - ZARYS PODSTAW IDEOWYCH I ORGANIZACJI";PRÓBY;"Stanisław Sedlaczek";978-83-7850-812-0;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”     ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli   ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat    1911–1939.Reprint wydania z 1939 r.: HARCERSTWO - ZARYS PODSTAW IDEOWYCH I ORGANIZACJIIdeał  harcerza — żołnierza chrześcijańskiego i harcerki — kobiety dzielnej w  najszerszym tego słowa znaczeniu, dobrze się mieści w poniżej  nakreślonych wskazówkach i regulaminach. Nie wracamy wyłącznie do dawnej  tradycji. Idziemy naprzód. Wyciągamy konsekwencje, gotujemy się do  pracy i walki — dla Polski!Harcerstwo,  jako ruch ideowy młodzieży, zdążający do przebudowy życia Narodu, łączy  się ściśle z dziejami Polski w ostatnim ćwierćwieczu. Mimo pozorów,  Harcerstwo nie jest czymś oderwanym od całokształtu kultury narodowej.  Wyrosło bowiem z duszy polskiej w chwili niezmiernie ważnej, a wyrosło  dlatego, że było i jest Polsce potrzebne. W pierwszym dziesiątku lat dwudziestego wieku Naród polski, jako całość,  instynktownie zrozumiał w swych gronach kierowniczych, że nadchodzi  chwila, która go postawi znowu jako samodzielny, ważny czynnik życia  politycznego Europy. Że chwila odzyskania niepodległości jest bliska. W  oczekiwaniu tej chwili mobilizował Naród niejako podświadomie wszystkie  swoje siły fizyczne i duchowe. Umacniał organizację polityczną,  rozwijał niesłychanie bogatą działalność kulturalną i gospodarczą,  tworzył kadry przyszłej armii, budował oświatę. Leżało jeszcze przed Narodem jedno pole działania — pole reformy obyczajów, przebudowy charakteru narodowego. Nadchodzące  czasy twarde i krwawe, wymagały już nie miękkiego typu intelektualisty,  ale mocnego typu żołnierza, sprawnego fizycznie, zdolnego umysłowo,  umiejącego słuchać i dowodzić. Nie  posiadając ciągłej tradycji wojskowej, trzeba się było cofnąć wstecz.  Jedni opierali się na żywych wspomnieniach powstańczych, inni cofnęli  się jeszcze dalej — do czasów potęgi dawnej Rzeczypospolitej. Ci  odnaleźli typ żołnierza chrześcijańskiego — harcerza. Odkrycie  było opatrznościowe. Połączyło w jednym ideale twarde cnoty żołnierskie  z oddaniem się w służbę Dobru. Równoważyło niejako surowość typu  żołnierskiego z chrześcijańskim oddaniem się każdemu potrzebującemu. Co  więcej, wszystkie niebezpieczeństwa moralne i pokusy żołnierskiego życia  odsuwało przez młodzieńczy, prosty, konsekwentny idealizm i  bezkompromisową moralność, która gardziła użyciem, a podobała sobie w  panowaniu nad popędami. Zbieg okoliczności sprawił, że form dla ruchu  powstającego, dostarczył powstały w tym czasie angielski ruch  skautowy... więcej w książce! Polecamy nową serię reprintów harcerskich z lat 1911-1939 pt. "Przywrócić Pamięć"... tutajPolecamy do przeczytania: Polecamy również wywiad z prof. Bogusławem Śliwerskim "Harcerstwo jest dobrym sposobem na samotność młodych w sieci" - tutajPolecamy również film "Skauci - unikalny film o historii harcerstwa!" - tutaj Polecamy również wywiad z Wojciechem Śliwerskim "Harcerstwo i nie tylko..." - tutaj Polecamy również recenzję Wojciecha Śliwerskiego w magazynie SKAUT "O Adolfie Zbigniewie Heidrichu" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również recenzję serii prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "o serii Przywrócić Pamięć" - tuta   ";;"1. Wstęp        32. PRZYRZECZENIE I PRAWO HARCERSKIE       153. ORGANIZACJA HARCERSTWA       224. Próby harcerskie       56Uwagi wstępne       56Programy prób na stopnie harcerskie męskie       58Programy prób na stopnie harcerskie żeńskie       84Instrukcja w sprawie przeprowadzania prób na stopnie młodzieży      1075. Wychowanie religijne i narodowe w próbach harcerskich      1096. Program próby na stopień podharcmistrza (podharcmistrzyni)      1367. Bibliografia      142Bibliografia religijna:a) dla młodzieży      143b) dla starszyzny      147Bibliografia narodowa i harcerska: a) dla młodzieży      150b) dla starszyzny      152Bibliografia pedagogiczna:      154";"Od wydawcy    Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.   To książki zakazane po 1945 roku, wycofywane z bibliotek i niszczone przez komunistyczne władze PRL. Nazwiska autorów, ich twórczość, były wymazywane przez cenzurę i niedostępne dla kolejnych pokoleń młodzieży, instruktorów harcerskich, wychowawców, pracowników naukowych. Władze harcerskie w socjalistycznym państwie dokładały wszelkich starań, by odciąć harcerstwo od historii i wpływów idei skautowej oraz by z inspiracji partii, nadać mu formę pionierskiej organizacji. Ideologia urzędowa w historii harcerstwa wpierw gorączkowo poszukiwała „postępowych tradycji”, a następnie z jeszcze większym zaangażowaniem legitymizowała każdy taki skrawek narodowej historii. Ten przekaz historyczny lepszego, nowego, socjalistycznego harcerstwa wzmacniały ówczesne publikacje.    Solidarnościowy zryw społeczny lat osiemdziesiątych minionego stulecia, porozumienia Okrągłego Stołu, odzyskanie wolności po 1989 roku umożliwiły odrodzenie ruchu harcerskiego, sięgnięcie do jego źródeł, historii i tradycji.       Coraz więcej jest prac poświęconych harcerstwu. Nadal jednak brakuje wznowień źródłowych publikacji, które w latach 1911–1939 miały wpływ na rozwój idei harcerskiej i organizacji, kształtowanie postaw harcerskich i kształcenie kadry instruktorskiej oraz społeczny wizerunek ZHP. Warto je przypomnieć, ponieważ wszystko, cokolwiek myślimy i czynimy, ma swoje bezpośrednie lub pośrednie, pozytywne lub negatywne, uświadamiane lub nie, źródła w tym, co myśleli i czynili nasi poprzednicy.                                                                                     Wojciech Śliwerski ";30.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7, ";"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2014, ";"Reprinty: wydania z 1939 roku. ";"Format A5, Objętość 207 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-812-0.jpg
"Edukacja otwarta na języki";"Różnojęzyczność w teorii i praktyce";"Marta Kotarba-Kańczugowska";978-83-7850-809-0;;"Koncepcja edukacji różnojęzycznej jest stosunkowo nowa w polskiej pedagogice. Dlatego temat książki może wywołać zdziwienie – ze względu na niejasność pojęciową oraz wprowadzanie nowego terminu obok nazw już istniejących, takich jak wielojęzyczność czy dwujęzyczność. Trudność definicyjna nie jest jednak równoznaczna z niemożliwością podejmowania tematu różnojęzyczności, która – co należy podkreślić – nie jest pojęciem tożsamym z wielojęzycznością  ani z dwujęzycznością. Jednak definicja negatywna – stwierdzenie, czym różnojęzyczność nie jest – to za mało. Publikacja ta może być pomocna tym wszystkim, którzy interesują się zagadnieniami szeroko pojmowanej edukacyjnej polityki językowej. Adresowana jest do pedagogów, teoretyków edukacji oraz do osób, które zajmują się planowaniem kształcenia językowego – zarówno na poziomie krajowym, regionalnym, jak i lokalnym – w zakresie polityki językowej szkoły.Książkę otwiera rozdział poświęcony charakterystyce elementów składowych kompetencji różnojęzycznej. Problematyka różnojęzyczności była rozwijana na wielu polach i podejmowana w różnych kontekstach – w językoznawstwie, socjolingwistyce, dydaktyce języków obcych, a nawet w literaturoznawstwie (Michaił Bachtin). W zdefiniowaniu treści i zakresu pojęcia „kompetencja różnojęzyczna” pomocne będzie objaśnienie, czym są kompetencje niezbędne w efektywnym porozumiewaniu się (językowe, komunikacyjne oraz kulturowe), a także czym jest świadomość językowa. Autorka postawiła sobie zatem za cel uchwycenie wzajemnych zależności między pojęciem używanym współcześnie przez Radę Europy a terminami, które w dydaktyce kształcenia językowego funkcjonują od dawna. W książce podjęto się również zarysowania politycznego kontekstu dla edukacji różnojęzycznej w polskim dyskursie prawnym – wyniki przeprowadzonych analiz przedstawiono w rozdziale drugim.Kolejny istotny wątek obejmuje problematykę kształcenia nauczycieli i ich zawodowego przygotowania do sprawnego funkcjonowania w wielojęzycznej społeczności uczących się. Koncepcja indywidualnej różnojęzyczności tworzy nową przestrzeń dla szkolenia nauczycieli, którzy byliby w stanie otwierać przed swoimi wychowankami światy języków. Kwestią edukacji różnojęzycznej i przygotowania zawodowego nauczycieli do jej realizowania zajęto się w rozdziale trzecim. W czwartym rozdziale książki omówiono wyniki badań własnych. Stanowią one egzemplifikacje rozwiązań realizowanych w ramach edukacji różnojęzycznej na poziomie wczesnej edukacji. Autorka próbuje wskazać warunki, które zadecydowały o efektywności wdrożenia omawianych innowacji pedagogicznych. Ostatni rozdział służy podsumowaniu rozważań. Starano się w nim pokazać złożoność problematyki kształtowania indywidualnej różnojęzyczności. Wydaje się, że w tej chwili stoimy już przed koniecznością wdrożenia edukacji otwartej na języki – ale jednocześnie wiąże się z tym wiele obaw. Bez namysłu i podjęcia dyskusji nad tym problemem niemożliwe jest wypracowanie krajowych rozwiązań, ich wdrożenie oraz monitorowanie i ewaluacja. Celem opracowania są również poszukiwania inspiracji filozoficznych, które – w odczuciu Autorki – mogą konstytuować dyskurs na temat różnojęzyczności. Współcześnie w rozważaniach na temat kształcenia językowego wprowadza się nowe paradygmaty, intensyfikuje się badania nad społeczeństwem, komunikacją, wielojęzycznością, dwujęzycznością, edukacją zorientowaną na języki – ale te odkrycia i nowe podejścia funkcjonują w pewnej historycznej ciągłości. Termin „różnojęzyczność”, chociaż nowy, wyrasta z idei, które można poddać analizie – tak aby określić paralelizm, na przykład między teorią aktów mowy Johna L. Austina czy modelem zwiększania świadomości językowej Erica Hawkinsa a edukacją nastawioną na promowanie różnojęzyczności.W ocenie Autorki różnojęzyczność traktować można jako swoiste pogranicze różnych dziedzin nauki. Termin ten pozostaje w rozmaitych relacjach do dydaktyki języka ojczystego czy języków obcych, psychologii komunikacji, pedagogiki międzykulturowej, socjolingwistyki, a także filozofii. Dlatego też w książce usiłuje naszkicować ramę dla dalszego namysłu nad różnojęzycznością, która ułatwiłaby poruszanie się po nowym obszarze, jakim jest edukacja różnojęzyczności. Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  Książka dostępna w wersji papierowej i  elektronicznej - ebook. ";;"Przedmowa 	  9Rozdział 1Charakterystyka komponentów kompetencji różnojęzycznej 	 19 1.1. Kompetencja językowa 	 191.2. Kompetencja komunikacyjna 	 231.3. Kompetencja kulturowa 	 281.4. Świadomość językowa 	 32Rozdział 2Polityczny kontekst edukacji różnojęzycznej 	 432.1. Różnojęzyczność w polityce językowej Rady Europy Unii Europejskiej 	 432.2. Dyskursywne reprezentacje różnojęzycznościw polskiej polityce językowej 	 492.2.1. Założenia metodologiczne 	 502.2.2. Dyskurs różnojęzyczności –planowanie statusu i korpusu 	 532.2.3. Dyskurs różnojęzyczności – planowanie przyswajania 	 582.2.4. Uwagi końcowe 	 64Rozdział 3Edukacja różnojęzyczna w teorii 	 693.1. Czym jest edukacja różnojęzyczna? 	 693.2. Obszar pierwszy – doskonalenie języka ojczystego, w tym rozwijaniekompetencji komunikacyjnej 	 753.3. Obszar drugi – zwiększanie świadomościjęzykowej, „działanie słowami”  	 773.4. Obszar trzeci – edukacja „dla ucha” 	 803.5. Obszar czwarty – kształtowanie otwartości na języki,rozwijanie wrażliwości kulturowej 	 813.6. Obszar piąty – efektywne uczenie się języków 	  823.7. Obszar szósty – język jako medium nauczania, CLIL 	  86Rozdział 4Edukacja różnojęzyczna w praktyce  	  894.1. Wprowadzenie 	  894.2. Językowa karuzela w Europaschule (Wiedeń, Austria) 	  944.2.1. System edukacyjny w Austrii 	  954.2.2. Informacje ogólne na temat Projektu Sprachenkarussell 	  974.2.3. Cele Projektu Sprachenkarussell 	  994.2.4. Sposoby realizacji Projektu Sprachenkarussell 	  994.2.5. Podsumowanie 	 1004.3. Strategia na rzecz spójności międzynarodowej wspólnoty uczniów w The New North Academy w Londynie (Wielka Brytania) 	 1024.3.1. System edukacyjny w Wielkiej Brytanii 	 1024.3.2. Informacje ogólne na temat strategiina rzecz spójności międzynarodowej wspólnoty ucznióww The New North Academy w Londynie 	 1044.3.3. Cele strategii na rzecz spójności międzynarodowej wspólnoty uczniów w The New North Academy w Londynie 	 1064.3.4. Sposoby realizacji działań w ramach strategii na rzecz spójności międzynarodowej wspólnoty ucznióww The New North Academy w Londynie 	 1074.3.5. Podsumowanie 	 1094.4. Warunki wspomagające wdrażanie elementówedukacji różnojęzycznej do praktyki pedagogicznej 	 1104.4.1. Specyfika procesu kształcenia w ramach aktywności nastawionych na rozwijanieindywidualnej różnojęzyczności 	 1104.4.2 Analiza kluczowych warunków wspomagających wdrażanie elementów edukacji różnojęzycznej do praktyki pedagogicznej 	 113Rozdział 5W labiryncie edukacji różnojęzycznej 	 121Nota bibliograficzna 	 133Bibliografia i literatura pogłębiająca wiedzę 	 135Spis schematów i tabel 	 147Załączniki 	 149";"Dwa pierwsze rozdziały książki tworzą podstawy analizy teoretycznych i praktycznych problemów różnojęzyczności i zadań edukacyjnych z nią związanych, rozdziały następne ukazują zaś istniejący stan rzeczy w teorii i praktyce. [...] Wielostronne, wartościowe charakterystyki różnych wymiarów i aspektów edukacji różnojęzycznej, odtworzone z prac naukowców zagranicznych, dr Marta Kotarba-Kańczugowska dopełnia własnymi opracowaniami. [...] Interesujący jest rozdział poświęcony edukacji różnojęzycznej w praktyce. Autorka omawia tu wyniki własnych badań jakościowych dotyczących prób realizacji tej edukacji w szkołach. [...] Prawdziwym majstersztykiem jest analiza porównawcza warunków wzmacniających wdrażanie elementów edukacji różnojęzycznej do praktyki pedagogicznej. [...] Autorka nie ogranicza się do ukazania opcji dychotomicznych, polegających np. na podejściach bardziej tradycyjnych lub bardziej nowoczesnych, ale ukazuje całą gamę pośrednich rozwiązań, które mogą być stosowane w szkołach. Dla dyrekcji i nauczycieli szkół eksperymentalnych, które w przyszłości zechcą podjąć próby wprowadzania własnych koncepcji edukacji różnojęzycznej, szczególne znaczenie mogą mieć wyodrębnione i krótko scharakteryzowane przez autorkę etapy wdrażania takich koncepcji. W rozdziale końcowym dr M. Kotarba-Kańczugowska dzieli się swymi ogólnymi refleksjami na temat edukacji różnojęzycznej. Osoby, które zechcą się nią zajmować, powinny zwrócić uwagę na ostrzeżenia odnoszące się do przedstawianych w tej części pracy „ślepych zaułków”. Mogą one utrudniać trzeźwe myślenie i opóźniać skuteczne wprowadzanie edukacji różnojęzycznej w poszczególnych szkołach.Z recenzji prof. dr. hab. Mirosława J. Szymańskiego  Muszę przyznać, że książka mnie bardzo zaintrygowała. Nigdy wcześniej nie zwracałam bowiem uwagi na problem różnojęzyczności! Marta Kotarba-Kańczugowska nie popełniła jednak tego błędu co ja i zauważyła, że w dzisiejszym świecie dynamicznych zmian trzeba pamiętać o niesamowitej wielokulturowości. W dzisiejszych czasach nie ma zupełnie żadnego problemu, aby znaleźć się w zupełnie innym i nowym dla nas świecie. Wystarczy, że pojedziemy na lotnisko, wykupimy bilet i za parę godzin już będziemy na przykład w Grecji, Francji, czy nawet poza Europą – w Egipcie czy Turcji.Każdy kraj jest inny pod względem kultury, języka, sposobów wychowywania dzieci i pod względem wielu innych aspektów. Różnice kulturowo-językowe zdarzają się jednak przecież nawet na terenie jednego kraju! Wystarczy spojrzeć na Ślązaków czy Górali, którzy (mimo, że są Polakami z krwi i kości) wyraźnie się wyróżniają... Mają bowiem swoją własną gwarę i wiele tradycji, które dla pozostałej części kraju mogą być dziwne czy zaskakujące. Ważne jest zatem, aby łączyć kultury i zamiast krytykować inność – umieć ją docenić.Autorka rzetelnie i wyczerpująco opowiada o różnego rodzaju kompetencjach, które są niezbędne w dzisiejszym życiu. Możemy zatem rozszerzyć swoją wiedzę na temat kompetencji: językowych, komunikacyjnych i kulturowych. Dodatkowo dowiadujemy się, czym jest świadomość językowa i dlaczego jest ona taka ważna.Koncepcję różnojęzyczności opisuje się (...) jako zdolności jednostki do komunikatywnego używania języka/języków lub też regionalnych odmian języka do różnych celów.Dzięki tej książce dowiedziałam się, czym jest edukacja różnojęzyczna i czym ona się różni od wielojęzyczności. Różnojęzyczność ma na celu przede wszystkim wzrost szacunku i zrozumienia dla innych kultur. Dzięki temu – obie kultury, które się sobą spotykają – odnoszą liczne korzyści. W ten sposób polskie dzieci mogą się nauczyć np. tureckiego tańca. Dzięki temu zmniejsza się niepotrzebny dystans, a najmłodsi uczą się szacunku do inności! To jest właśnie w dzieciach najwspanialsze – one nie oceniają, nie krytykują, nie zwracają uwagi na religię czy kolor skóry. Inność jest dla nich interesująca, ale nie sprawia, że kogoś odrzucają czy krytykują.Dużym atutem książki są także przykłady! Cały podrozdział autorka poświęciła edukacji różnojęzycznej w praktyce. Dzięki temu możemy nie tylko zrozumieć, na czym polega edukacja różnojęzyczna, ale również jakie niesie korzyści. Poza tym książka będzie przydatna dla pedagogów, wychowawców czy po prostu szkolnych nauczycieli. Będą oni mogli zrozumieć w jaki sposób można wykorzystać edukację różnojęzyczną.Dodatkowo na ostatnich stronach znajdziemy również ilustracje, które są przyjemnym dodatkiem do książki i wyczerpującej części teoretycznej. Możemy bowiem zobaczyć, jak wspaniale mogą się bawić ze sobą dzieci z zupełnie różnych rodzin – o różnej kulturze, wierze, kolorze skóry. Takie połączenie różnych światów pozwala dzieciom na naukę tolerancji, która w dzisiejszym świecie wojen i przemocy jest moim zdaniem niezmiernie potrzebna.Po tytule spodziewałam się raczej sposobów nauczania w dwóch językach jednocześnie... Jednak zupełnie nie o to chodzi! W Polskich szkołach obserwujemy teraz nieustannie rosnącą wielokulturowość, a tym samym wielojęzyczność. Książka Marty Kotarby-Kańczugowskiej uczy nas, jak tę sytuację wykorzystać. Trzeba bowiem uczyć tolerancji i wzajemnego szacunku. Może dzięki temu zmienimy nie tylko najmłodsze pokolenie, ale również dorosłych, którzy boją się zmian i mają wiele uprzedzeń do innych kultur? Mam nadzieję, że tak się stanie.Książkę polecam przede wszystkim pedagogom i nauczycielom, gdyż książka jest napisana typowo naukowym językiem i poparta sporą bibliografią. Dla „normalnego czytelnika" może być zatem nieco trudna w odbiorze. źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/16411-edukacja-otwarta-na-jezyki.html  ";24.80;"Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook.";"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 158 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-809-0.jpg
"Rozwój usług asystenta osoby niepełnosprawnej w Polsce";"Problemy Edukacji, Rehabilitacji i Socjalizacji Osób Niepełnosprawnych. TOM 17 serii";"Jerzy Rottermund";978-83-8095-150-1;;"W przedłożonej Czytelnikom monografii podjęto zagadnienia dotyczące wsparcia udzielanego osobom niepełnosprawnym w wielu aspektach funkcjonowania przez asystentów osób niepełnosprawnych (AON). Publikację podzielono na trzy części. W pierwszej, składającej się z trzech artykułów, omówiono kwestie związane z systemem kształcenia asystentów osób niepełnosprawnych. Część druga traktuje o miejscu i zakresie świadczeń oferowanych przez asystenta, a kolejna o wyzwaniach, oczekiwaniach społecznych i problemach stojących przed asystentami. Monografię zamykają informacje o dwóch polecanych książkach, tematycznie związanych z zagadnieniami poruszanymi w tomie XVII serii „Problemy Edukacji, Rehabilitacji i Socjalizacji Osób Niepełnosprawnych”. Książka prezentuje ważne problemy związane z pracą z osobami naznaczonymi innością, ukazuje również dylematy przeżywane przez asystenta i trudności, jakie napotyka w codziennej pracy. Pojawiają się pytania, co jeszcze należy robić i jak doskonalić swój warsztat, aby poprawić jakość życia osobom potrzebującym wsparcia i pomocy. Publikacja przeznaczona jest głównie dla pracujących z niepełnosprawnymi oraz tych, którzy swoją przyszłość zawodową wiążą z szeroko pojętą rehabilitacją. Żywimy nadzieję, że wywoła refleksje i dyskusje na temat akademic­kiego nauczania i kierunków, w jakim powinien się rozwijać zawód asystenta osoby niepełnosprawnej.    Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  365,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 25 %:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Serdecznie zapraszamy do promocji   ";;"         Wprowadzenie (Jerzy Rottermund, Ilona Fajfer-Kruczek)  	     9Część IKształcenie asystenta osoby niepełnosprawnejŁukasz Borecki, Gabriela Plencler-Borecka, Agnieszka Gawor, Magdalena SztefekKształcenie asystentów osoby niepełnosprawnej jako przykład wielowymiarowej współpracy uczelni wyższej z otoczeniem  	   19Ilona Fajfer-KruczekPrawne i organizacyjne aspekty systemu kształcenia asystentów osoby niepełnosprawnej w Polsce  	   33Joanna Szczepankiewicz-Battek, Łukasz BanaszakEdukacja w dziedzinie turystyki w procesie kształceniaasystentów osób niepełnosprawnych  	  45Część IIRola i zadania asystenta osoby niepełnosprawnejElżbieta MajAsystent osoby niepełnosprawnej – aspekt prawny  	  59Sylwia WronaAssistant of family in the process of early intervention  	  73Magdalena BełzaSupport of the Office for the Disabled – difficult challenges for the helper (the case of the University of Silesia)  	  83Marta Gawryluk, Anna Puławska-RodzikAsystencki system wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami na przykładzie działań Fundacji Eudajmonia  	    93Renata Stefańska-KlarNadzieja i jej mechanizmy jako osobisty zasób i kompetencja zawodowa asystenta osoby niepełnosprawnej  	  105Joanna IwińskaKorzystanie z funduszy unijnych w ramach projektówEuropejskiego Funduszu Społecznego KL we wdrażaniu usług asystentów i trenerów pracy osób niepełnosprawnych  	  121Część IIIAsystent osoby niepełnosprawnej w wyobrażeniach i oczekiwaniach społecznychEwa GawlikRola asystenta osoby niepełnosprawnej w opinii nauczycieli szkoły specjalnej  	  131Danuta JankowskaAsystent w życiu osób niepełnosprawnych intelektualnie: oczekiwania, marzenia i nadzieja na lepsze jutro – krótka refleksja  	  139Sabina SikoraRola asystenta w społecznym i zawodowym życiu osób niepełnosprawnych – założenia i oczekiwania  	  149Monika WysockaDylematy wynikające z pracy w charakterze asystenta osoby niepełnosprawnej  	  157Joanna ZarzyckaStowarzyszenie FAON – „Pogotowie asystenckie” w Katowicach  	  165Polecane książkiIlona Fajfer-KruczekAsystent osoby niepełnosprawnej. Nowy zawód i nowa usługa systemu pomocy społecznej pod redakcją Arkadiusza Żukiewicza  	  173Izabela BieńkowskaAsystentura rodziny – nowatorska metoda pomocy społecznej w Polscepod redakcją Małgorzaty Szpunar  	  177 Od Redakcji  	  179";-;24.00;"Wydanie II, Kraków 2016, Format B5, ";"Objętość 180 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa. ";"ISBN serii 978-83-7308-492-6";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-150-1.jpg
"FILOZOFIA CZŁOWIEKA";"BIOLOGICZNY ROZWÓJ A KULTUROWE KSZTAŁTOWANIE";"E. Adolf Szołtysek";978-83-7850-784-0;;"W ciągu wieków zostały sformułowane różne koncepcje człowieka na gruncie filozoficznym, teologicznym i naukowym. Czy już wiemy, co to jest człowiek? Pytanie to jest szczególnie dramatyczne na początku XXI wieku i trzeciego tysiąclecia, gdyż nastąpiło załamanie się euroatlantyckiej kultury duchowej. Przez wieki mozolnie budowana koncepcja człowieka staje się dzisiaj problematyczna, gdyż w różnych przekrojach doktrynalnych i teoretycznych dochodzi do dekompozycji człowieka, a tym samym dekompozycji ładu kulturowego. Czy nauka o człowieku jest możliwa? Każda z osobna rozpatrywana nauka szczegółowa zajmuje się ogółem swoistych szczegółów. Tylko filozofia ma uprawnienia do konstytucji fundamentu nauk o człowieku, gdyż używając metod badań i narzędzi badawczych, ale i formułując cel badań i dobierając odpowiednie środki do realizacji celu, jest w stanie odpowiedzieć na pytanie: kim jest człowiek? Przez wieki przyjmowano, że struktura fizyczna człowieka jest dziedziczona genetycznie, a struktura psychiczna jest warunkowana społecznie i kulturowo. Przez wieki nie zauważono istotnego związku zachodzącego między ludzką naturą a ludzką kulturą, a przecież kultura nie stanowi przeciwieństwa natury; kultura stanowi dopełnienie natury. Warunki możliwego poznania wyznaczają biologiczne struktury wrodzone, które w procesie rozwoju są kulturowo kształtowane.Rozdział I niniejszej monografii ujmuje autorską ideę fundamentalnej teorii biokultury człowieka. Rozdziały: II, III, IV, V, stanowią rozwinięcie  rozdziału I. Monografia zawiera pięć rozdziałów: Rozdział I Biokultura człowieka – wyznaczający fundament monografii – wspiera się na następującej tezie: wszystkie aspekty człowieka da się ująć w terminach biokultury. Autorska wykładnia biokultury człowieka jest wyprowadzona z implikacji: jeżeli biologiczny rozwój człowieka jest konieczny, zaś kulturowe kształtowanie rozwoju jest przygodne, to w biokulturze człowieka zbiega się to, co konieczne, i to, co przygodne...Rozdział II Psychika człowieka wspiera się na następujących tezach: psychika wyznacza zdolność myślenia, zaś świadomość jest bieżącą zdolnością myślenia. Psychika warunkowana jest zdolnością świadomego myślenia. Myślenie – w przeciwieństwie do przedmiotu myślenia – jest procesem; myślenie dokonuje oglądu przedmiotu myślenia...Rozdział III Umysł człowieka wspiera się na następującej tezie: umysł nie jest składnikiem mózgu, choć mózg jest nosicielem umysłu; umysł jest synonimem myślenia racjonalnego i dedukcyjnego, wolitywnego i aksjologicznego. Umysł – w przeciwieństwie do psychiki – kieruje się duchem i ma dostęp do idei, natomiast psychika – w przeciwieństwie do umysłu – reaguje na popędy, instynkty, potrzeby i ma dostęp do faktów.Rozdział IV Język człowieka wspiera się na następującej tezie: język wyznacza natura i kultura, przy czym środowisko kulturowe stanowi jedynie dopełnienie naturalnego rozwoju językowych struktur wrodzonych. Człowiek rodzi się z wrodzoną zdolnością językową, choć o zdolności do nauczenia się konkretnego języka etnicznego decyduje dane środowisko kulturowo-społeczne, co wskazuje na jego biokulturowy charakter... Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;;-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 248 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-784-0.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 7";"Przemiany rodziny i jej funkcji";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-7850-869-4;;" Niniejsza publikacja to siódmy tom serii wydawniczej Edukacja małego dziecka zainicjowanej przez środowisko pedagogów cieszyńskich. Tom jest poświęcony zagadnieniom rodziny w bardzo szerokim ujęciu teoretycznym i badawczym. Szczególny nacisk poszczególni autorzy położyli na rodzinę współczesną.    Tom siódmy składa się z czterech części.  Część pierwsza zawiera artykuły charakteryzujące przemiany zachodzące we współczesnej rodzinie. Bogusław Śliwerski zwraca uwagę na ko­nieczność powrotu do wychowania humanistycznego, które pozwala człowiekowi, szczególnie młodemu, szukającemu swojego miejsca w świecie, na samoświadomość w kształtowaniu obrazu własnej osoby. Przywołuje autorytety znaczące dla pedagogiki, które podkreślały wartość dziecka i dzieciństwa w wychowaniu i stosowaniu nowoczesnych metod edukacji. Powrót do autorytetów jest szansą na odnalezienie drogi życiowej przez młodych ludzi w świecie zalewu informacyjnego. Arkadiusz Wąsiński, Aleksandra Minczanowska i Małgorzata Stokłosa piszą o rodzinie w świetle wartości i ich klasyfikowania w niej. Podkreślają konieczność pedagogizacji rodziny w kontekście wychowania do wartości. W kolejnych opracowaniach Aneta Jagier, Rafał Fudala i Gabriela Machaczek zwracają uwagę na umiejętność dostrzegania zarówno pozytywnych, jak i negatywnych wartości, które dziecku/młodzieży oferuje kultura medialna. Wśród zagrożeń wynikających dla rodziny są: brak kontaktów społecznych, umiejętności empatii i zarządzania zdolnościami. Części druga i trzecia opracowania charakteryzują doświadczenia wychowawcze dziecka, które wynikają ze zróżnicowań środowiska rodzinnego i wprowadzania dziecka w świat wartości. Katarina Vančiková, Zlatica Huľová i Bronislava Kasáčová wskazują w nich na związek między zmianami ekonomicznymi a społecznymi i skutkami wychowawczymi dla dziec­ka. Bożena Pietryczuk, Natalia M. Ruman, Edyta Skoczyłaś-Krotla, Aneta Czerska i Aniela Różańska omawiają również różne sfery doświadczeń życiowych dziecka i rolę rodziców w ich kształtowaniu.  W czwartej części publikacji Urszula Szuścik, Bożena Grzeszkiewicz, Rafał Majzner, Małgorzata Muszyńska i Małgorzata Drost-Rudnicka poruszają problem doświadczeń twórczych i estetycznych dziecka, w jakie wprowadza się je przez różne formy kontaktu ze sztuką.  Kolejny tom z serii Edukacja małego dziecka ukazuje się dzięki niezmiennej przychylności i pomocy władz akademickich Uniwersytetu Śląskiego – Dyrekcji Instytutu Nauk o Edukacji Wydziału Etnologii i Nauk o Edukacji w Cieszynie. Redaktorzy tomu składają podziękowania wszystkim autorom za twórczy namysł nad problematyką rodziny i jej współczesnymi przemianami.  Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)    ";;"Wprowadzenie 	   9PRZEMIANY WSPÓŁCZESNEJ RODZINYKONTEKSTY SPOŁECZNE, KULTUROWE I EDUKACYJNEBogusław ŚliwerskiO wartości wychowania w degradowanym etycznie społeczeństwie informacyjnym 	  13Arkadiusz WąsińskiWspółczesne obrazy rodziny. W poszukiwaniu sensu opieki i rodzicielstwa 	  27Aleksandra Minczanowska, Małgorzata StokłosaObraz rodziny w ujęciu studentów pedagogiki 	  45Aneta JegierMedia a kształtowanie umiejętności społecznych dzieci 	  55Rafał FudalaMedialność jako istotna cecha dziecka żyjącego w technopolu i płynnej nowoczesności 	  65Gabriela MachaczekRodzina jako źródło zaburzenia zachowania u dziecka w kontekście współczesnych przemian społeczno-kulturalnych 	  77 RODZINA A WYCHOWANIE MAŁEGO DZIECKADOŚWIADCZENIA, PROBLEMY, PERSPEKTYWYKatarina VančíkováSúčasné ekonomické a spoločenské súvislosti vzťahu rodiny a školy 	  91Zlatica HuľováEvalvácia problémov socializácie detí v predškolskom veku 	 101Bożena PietryczukProblemy seksualności dzieci 	 109Natalia M. RumanŚmierć i żałoba w doświadczeniu małego dzieckaWażne rozmowy na trudne tematy w rodzinie 	 115  WYCHOWANIE DO WARTOŚCI WE WSPÓŁCZESNEJ RODZINIEBronisłava KasáčováHodnoty dnešných detí – možnosti ich diagnostikovania a medzinárodných komparácií 	 129Edyta Skoczylas-KrotlaO dzieciach dla dzieci. Wokół współczesnej prozy dla najmłodszych  	 149Aneta CzerskaCzytanie dla rozwoju w metodzie Cudowne Dziecko. Komunikat z badań 	 161Aniela Różańska Rodzina i kształtowanie wartości ekologicznych dziecka 	 171TWÓRCZOŚĆ I CZAS WOLNY W ŻYCIU RODZINY I DZIECKAUrszula SzuścikTwórczość dziecka w toku edukacji 	 183Bożena Grzeszkiewicz Zabawa swobodna. Niedoceniane źródło wiedzy o dziecku 	 197 Rafał Majzner Rola czechowickiego teatru Muzycznego Movimento w Czechowicach-Dziedzicach w rozwijaniu zainteresowań muzyczno-teatralnych dzieci i młodzieży 	 211Małgorzata MuszyńskaPsychodrama w edukacji lat czterdziestych XX wieku W stronę współczesnej aksjodramy 	 225Małgorzata Drost-RudnickaZajęcia pozalekcyjne jako forma organizacji czasu wolnego młodszych uczniów 	 235Informacja o autorach 	 245";-;30.00;"Wydanie II, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 246 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-869-4.jpg
"Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet";"Płynne horyzonty socjalizacji, edukacji i emancypacji";"Anna Odrowąż-Coates";978-83-7850-807-6;;"Najlepsza Książka na Gwiazdkę 2015 w kategorii Dla miłośników historii: decyzją Internautów!  z recenzji prof. nadzw. dr hab. Ewy Jarosz: "Jestem głęboko przekonana, iż książka ta stanie się naukowym bestsellerem także poza gronem badaczy i akademików..."  Od autorkiW Królestwie Arabii Saudyjskiej przebywałam dwa lata, od lipca 2010 do lipca 2012 r. Pobyt związany był z pracą zawodową mojego męża. Bycie żoną specjalisty na kontrakcie dawało mi ochronę i możliwości przebywania w środowisku rdzennych Saudyjczyków, bywania w ich domach i podejmowania w sposób zupełnie naturalny rozmów z kobietami, prowadzonych w duchu „między nami kobietami”. Dzięki temu moja sytuacja była wyjątkowo dogodna dla podjęcia badań etnograficznych sensu stricto i przysługiwały mi pewne swobody, których saudyjskie kobiety nie doświadczają. Czynniki te pozwoliły mi na podjęcie incognito badań nad sytuacją saudyjskiej kobiety. Badaniom sprzyjały też moje małe dzieci, które wzbudzały zainteresowanie, oraz chęć podejmowania rozmów ze mną. Nie bez znaczenia była moja płynna znajomość angielskiego i chęć uczenia się tego języka przez mieszkańców Królestwa. Nie mogę jednak stwierdzić, że – przebywając dwa lata w tym państwie – mogłam zupełnie bezkarnie prowadzić obserwację uczestniczącą, choć było wiele okazji, które pozwalały wniknąć dość głęboko w istotne elementy życia społecznego obywateli Królestwa. Dodam także dla pełnej wiarygodności moich badań, że niektóre moje interlokutorki były zdziwione niestosownością stawianych przeze mnie pytań, które niejednokrotnie wydawały im się dziwne: „OK, Anna, ale ty jesteś zabawna, ty i te zachodnie kobiety...”. Był to wystarczający argument przeciwko mojej zbyt wścibskiej ciekawości. Jest rzeczą oczywistą, że mniej dogodnie przebiegało badanie, gdy w nielicznych przypadkach moja interlokutorka nie znała języka angielskiego; trudności te opisuję w rozdziale poświęconym warsztatowi badawczemu. Mam nadzieję, że to wyjaśnienie okoliczności podjęcia przeze mnie opisywanej tematyki rozwieje wątpliwości Czytelników. Zakończę powtarzanym przez badanych zdaniem, które wszak pasuje do biegu wydarzeń, jakie wpłynęły na moją obecność w saudyjskiej przestrzeni kulturowej kobiet: „Wszystko jest w rękach Allacha i tej woli przeciwstawić się nie godzi”.  Fot. 1. Między nami kobietamiŹródło: archiwum autorki.  Książka wpisuje się w nurt pedagogiki społecznej i krytycznej, dotyczy uwarunkowania socjalno-edukacyjnego nierówności społecznych. Z uwagi na trudną dostępność opisywanego świata, bariery kulturowe i religijne, praca ma znaczną wartość poznawczą.Intensywność kontaktów z badanymi kobietami, długoterminowe, dwu-letnie zanurzenie w badanej kulturze i codzienne w niej funkcjonowanie wpłynęły na głębię poznania. Pozwoliło to uchwycić charakter struktury społecznej w kategoriach wielowarstwowej hierarchii płciowej i klasowej.W książce pokazano mechanizmy kreowania przestrzeni socjo-kulturowej kobiet, czynniki zachowawcze i modyfikujące tę przestrzeń w saudyjskim systemie społecznym.Dobierając ramy interpretacji naukowej, autorka zespoliła koncepcje reprodukcji kulturowej Pierre’a Bourdieu nie tylko z koncepcją religijności Emile’a Durkheima, ale także z jednym z najnowszych osiągnięć teoretycznych myśli feministycznej: teorią przecięć, w celu wyjaśnienia danych terenowych pozyskanych w badaniach etnograficznych. Badania etnograficzne pozwoliły nie tylko na odkrycie wielopłaszczyznowej sytuacji kobiet w Krolestwie Arabii Saudyjskiej, ale także uchwycenie klimatu, w jakim zachodzą interakcje i procesy społeczne.Obecność badaczki w narracjach z dziennika obserwacji czy notatek terenowych wpisuje się w paradygmat uprawiania nauki zaangażowanej, bliskiej podmiotowi badania, spersonifikowanej i silnie osadzonej w tendencjach humanizowania badań społecznych.Sfera metodologiczna książki, poświęcona głównie badaniom etnograficznym, wyzwaniom i trudnościom np. łączenia teorii z praktyką jest niezmiernie cennym materiałem dla osób planujących badania terenowe, szczególnie badania etnograficzne czy antropologiczne.Temat przewodni książki, intersubiektywna ocena sytuacji kobiet w Królestwie Arabii Saudyjskiej (z punktu widzenia ludności rdzennej i napływowej), jest niezmiernie aktualny, na kanwie ruchów społecznych dotyczących emancypacji przez sztukę czy przez uzyskanie praw do prowadzenia samochodu przez kobiety.Znaczące jest też obserwowanie zmian w obliczu niedawnej śmierci Króla Abdullaha, który w 2013 roku wprowadził do Shoury (najwyższej rady) pierwszych 30 kobiet.   Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  Książka dostępna w wersji papierowej i  elektronicznej - ebook. ";;"Od autorki  	         9Wstęp  	     11Rozdział 1Kobieta i płećMiędzy teoriami socjalizacji a kreacji społeczno-kulturowej  	     191.1.	Poszukiwania uwarunkowań jednostki w teoriach socjalizacji  	     191.2.	Teoria przecięć (intersekcjonalności) w spojrzeniu na sytuację kobiet  	     351.3.	Kobieta w zetknięciu z Pierre’em Bourdieu  	     411.4.	Uniwersalność teorii Émile’a Durkheima w kontekście religijności Saudyjczyków  	     501.5.	Kategoria płci kulturowej i teorie jej społecznej kreacji  	     551.6.	Korzenie koncepcji równouprawnienia płci  	    60Rozdział 2Fatamorgana i płynne horyzonty  	     652.1.	Metafora sposobem uchwycenia rzeczywistości społecznej  	     652.2.	Uprawianie teorii a efemeryczność kategorii badanego świata  	     71Rozdział 3Warsztat badawczy w optyce badań etnograficznych  	     813.1.	Etnografia, action research i pedagogika społeczna  	     813.2.	Fatamorgana świata społecznego i wyzwania doboru narzędzi badawczych  	     883.3.	Badania autobiograficzne kluczem do ukrytego świata kobiet  	     963.4.	Schemat technik badawczych i charakterystyka prób  	  106Rozdział 4Kontekst historyczno-polityczny  	   1214.1.	Saudyjskie kobiety w religijnej i kulturowej sieci zakazów  	   1224.2.	Narodziny islamu  	   1304.3.	Pierwotne podziały w islamie: sunnici i szyici  	   1324.4.	Powstanie Królestwa Arabii Saudyjskiej  	   1334.5.	Odłamy islamu w Królestwie Arabii Saudyjskiej i dominacja ideologii wahhabickiej  	   135Rozdział 5Upłciowione struktury kulturowo-społeczne  	   1435.1.	Świat społeczny rekonstruowany na podstawie wywiadów z ludnością rdzenną  	   1435.2.	Kontrola seksualności  	   1475.3.	Ciało kobiety i obyczaje godowe  	   1545.4.	Wsparcie emocjonalne czy bodziec erotyczny  	   1635.5.	Krytyka zza zasłony nikabu  	   170Rozdział 6Religia i kulturaPrzestrzeń podziałów i deprywacji  	   1856.1.	Wahhabizm a sytuacja kobiet  	   1856.2.	Kulturowa przestrzeń kobiet a różnice klasowe, kastowe i rasowe  	   2106.3.	Kulturowa przestrzeń kobiet a poczucie deprywacji społecznejPrzypadki przedstawicielek Trzeciego Świata  	  226Rozdział 7Mury, podziały i apartheid genderowy  	   2357.1.	Kulturowa przestrzeń kobiet oczami outsidera kulturowegoOsiedla grodzone, konfrontacja cywilizacji i apartheid genderowy  	   2357.2.	Programowanie społeczne i reprodukcja systemowaAnaliza konstruowania kulturowej przestrzeni kobiet w Królestwie Arabii Saudyjskiej  	  248 Zakończenie  	   257Bibliografia  	   263Aneks  	   287";"Arabia Saudyjska podawana jest w dyskusjach o prawach kobiet jako przykład państwa ekstremalnie ograniczającego ich swobody polityczne, społeczne i ekonomiczne. W istocie, separacja płci jest w społeczeństwie saudyjskim zjawiskiem powszechnym, a swoboda kobiet jest ograniczana przez specyficzne normy moralne bardziej niż przez – stopniowo ulegające osłabieniu – ograniczenia o charakterze prawnym. W dyskusji o prawach kobiet w Arabii Saudyjskiej brakuje jednak głosu samych zainteresowanych. Praca Anny Odrowąż-Coates wypełnia tę lukę.Autorka przeprowadziła swoje badania podczas pobytu w roli osoby towarzyszącej mężowi, skierowanemu do pracy w Arabii Saudyjskiej. W swojej książce prezentuje obraz kobiet realizujących swoje aspiracje w sposób, jaki uważają za słuszny – przedstawia również czynniki wpływające na postrzeganie właściwych ról społecznych. Fundamentalistyczna interpretacja islamu, przekazywana za pośrednictwem systemu szkolnego oraz demonizowanie wizerunku obcych wartości, wpływa na postrzeganie wyznaczonej saudyjskim kobietom drogi życiowej jako słusznej. Kobiety stykające się z kultura zachodnią (np. podczas wyjazdów zagranicznych) prezentują jednak bardziej zniuansowane podejście do swoich praw. Niektóre kobiety – oraz (w myśl saudyjskiego prawa odpowiedzialni za ich uczynki) mężczyźni – traktują narzucone im normy jako rodzaj gry, w której muszą uczestniczyć. Kiedy tylko opuszczają granice Arabii Saudyjskiej, kobiety odsłaniają swoje włosy, mężczyźni natomiast nie odmawiają sobie picia alkoholu czy innych zabronionych im zachowań.Autorka zarysowuje panoramę problemów wynikających z przekonania o konieczności segregacji płci. Kobieta, która opuści dom samotnie, narażona jest na molestowanie i próby gwałtu ze strony mężczyzn. Kobieta, która odsłoni kawałek włosów narażona jest na złośliwe uwagi i gesty pogardy ze strony przechodniów. Jeżeli kobieta zasłabnie w miejscu publicznym, nikt nie udzieli jej pomocy – dotykanie obcej kobiety traktowane jest jako obraza na niej i dla jej rodziny. Nie warto również w Arabii Saudyjskiej udzielać pomocy ofiarom wypadków drogowych – co boleśnie odczuł na swojej skórze, pochodzący z Afryki, kierowca autobusu wiozącego żony pracowników z osiedla zamkniętego, na którym mieszkała autorka. Za chęć niesienia pomocy osobie poszkodowanej zapłacił zwolnieniem z pracy i procesem, w którym został uniewinniony jedynie dzięki solidarnym zeznaniom pasażerek. W społeczeństwie saudyjskim powszechne jest przekonanie, że nasze życie i śmierć znajduje się w rękach Allaha – a próba ingerencji w jego wolę (np. przez pomoc osobom, które uległy wypadkowi lub zasłabły) jest wręcz świętokradztwem.Autorka nie podaje prostych odpowiedzi na interesujące wszystkich pytanie o ewentualne zmiany tego stanu rzeczy. Zaznacza, że dzięki działalności środowisk postrzeganych jako bardziej umiarkowane dochodzi do powolnych przemian – w nadchodzących wyborach samorządowych kobiety będą mieć bierne i czynne prawo wyborcze, od 2013 r. kobiety zasiadają w najwyższej radzie konsultacyjnej (organ doradzający królowi i rządowi), od 2012 r. mogą pracować w sklepach (w działach przeznaczonych dla rodzin), planowane są również rozwiązania zabezpieczające sytuację rozwiedzionych kobiet. Niewątpliwie, sytuacja praw kobiet w Arabii Saudyjskiej nadal wymaga poprawy w zakresie podstawowych uprawnień, np. zezwolenia na prowadzenie samochodów. Te problemy wydają się być jednak relatywnie niewielkim wyzwaniem – socjalizacja kobiet i mężczyzn, program nauki w szkołach podporządkowany promowaniu wahhabickiej interpretacji islamu i poczucia saudyjskiej supremacji względem osób innego wyznania, narodowości i obywatelstwa, utrzymywanie formalnej dyskryminacji cudzoziemców (Saudyjka wychodząca za mąż za obywatela innego państwa traci obywatelstwo swojego państwa) sprzyja umacnianiu stereotypów, wpływających z kolei na tworzenie barier mentalnych, utrudniających włączanie kobiet do życia społeczeństwa.„Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni kulturowej kobiet” to pozycja obowiązkowa dla osób chcących zrozumieć, w jaki sposób oczekiwania kulturowe wpływają na pozycję kobiet. Jest to również bardzo ważny materiał dotyczący sytuacji kobiet opisywanej z perspektywy samych zainteresowanych – czasami przyjmujących stawiane im oczekiwania, czasami mniej lub bardziej otwarcie konfrontującymi się z nimi. Po książkę powinny również sięgnąć osoby zainteresowane fenomenem osiedla zamkniętego – autorka zawarła w swojej pracy opis funkcjonowania osiedla, na którym mieszkała oraz mentalności jego mieszkańców, jak również relacjom mieszkańców osiedla ze światem zewnętrznym. Opis czynników wpływających na postawy rasistowskie, wrogie wobec innych religii i nacji, wydaje się być bardzo ważny również z perspektywy problemów występujących w Europie – autorka doskonale opisała relację między skrajnym etnocentryzmem oraz indoktrynacją religijną a dyskryminacją osób z grup postrzeganych jako obce. Obrazy kreowane przez reprezentantów saudyjskiego społeczeństwa – proste kalki, odnoszące się do wyrywkowego postrzegania problemów występujących w innych kulturach oraz zwykłej pogardy dla państw mniej rozwiniętych oraz ich mieszkańców – są niepokojąco zbieżne z obrazami obcych obecnymi w europejskich społeczeństwach. Pokazuje to, że rasizm, ksenofobia, nietolerancja religijna jest problemem ogólnoludzkim, który może być jedynie ograniczany lub umacniany za pośrednictwem osób i instytucji wpływających na naszą socjalizację. Michał Żakowskiźródło: http://feminoteka.pl/recenzje/fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni-spoleczno-kulturowej-kobiet-recenzja/  Polka, antropolog, przybliża czytelnikowi kobiecy świat w kraju islamskim. Jaki on jest i czy różni się tak bardzo od naszego świata? Mieszkająca dwa lata w Królestwie Arabii Saudyjskiej Anna Odrowąż-Coates miała liczne okazje przebywać w środowisku miejscowych. Odwiedzała ich domy, prowadziła zwyczajne rozmowy z Saudyjkami i Saudyjczykami. Choć oczywiście wielu obcokrajowców przebywa w tym kraju, to tym razem pojechała tam antropolog. Taka możliwość skłoniła ją do ropoczęcia niejawnych właściwie badań, obserwacji życia żeńskiej części populacji tego kraju.Jednym z ważniejszych rozdziałów, dla mnie, również antropologa, jest treściwie opisany warsztat badawczy, jakiego używała podczas swoich działań autorka książki. Ze swojego doświadczenia wiem, że badania terenowe są niejednokrotnie niezrozumiałe dla osób postronnych. Dlatego ta część jest ogromnie istotona dla czytelnika niezaznajomionego do tej pory z etnografią. Sprawne przybliżenie sobie tych narzędzi pozwala na jeszcze lepsze zrozumienie sensu prowadzenia takich badań. Trzeba przyznać, że jest to również przydatny materiał dla specjalistów – przyjrzenie się warsztatowi pracy koleżanki po fachu to dodatkowe doświadczenie, na pewno przydatne w ich własnych badaniach.Anna Odrowąż-Coates przypatruje się, ale również prowadzi liczne rozmowy, żeby zebrać jak najwięcej informacji o tytułowych przestrzeniach społeczno-kulturowych kobiet w Arabii Saudyjskiej. Dzięki temu, że żyła pośród swoich badanych, miała okazję na co dzień obserwować  zmiany społeczne, procesy, które dla zachodniego świata są jeszcze właściwie, jak autorka sama to określa, ukrytym światem kobiet. W książce poruszone zostały tematy, takie jak cielesność czy seksualność kobiet. Nie zostały również pominięte kwestie edukacji czy podziałów na różnorodne grupy społeczne (np. pod względem klasowym czy rasowym). Choć książka swoim wnętrzem przypomina pozycję typowo naukową (drobny druk, liczne przypisy), mam nadzieję, że nie zniechęci to przypadkowego czytelnika. Na trzystu stronach odnajdzie on inny od swojej codzienności świat, który warto poznać. W książce naukowej, żeby sięgnęła po nią grupa większa niż środowisko danej dziedziny, ważne jest podanie wiedzy w sposób przystępny. Ten zabieg, w moich oczach, udał się w przypadku „Fatamorgany saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet”. Czy naukowa książka ma szansę na sukces wśród większej grupy czytelników? Trudno na to pytanie odpowiedzieć, ale tej pozycji serdecznie tego życzę. Katarzyna Kolibabska (katarzyna.kolibabska@dlalejdis.pl)źródło: http://dlalejdis.pl/artykuly/fatamorgana_saudyjskiej_przestrzeni_spoleczno_kulturowej_kobiet_recenzja  Kobieta w świecie islamuUrodzenie się kobietą przesądza we wszystkich kulturach, miejscach i czasach o możliwościach życiowych i biografii kobiety – pisze Agnieszka Gromkowska-Melosik, zaś historia wydaje się to potwierdzać. W Europie czy USA walki o prawa kobiet trwały od połowy XVIII wieku, zaś główne postulaty obejmowały m.in. dostęp kobiet do oświaty, prawo kobiet do wykształcenia, równouprawnienia ekonomicznego czy obywatelskiego. Przemiany społeczno-polityczne, jakie miały miejsce na przestrzeni lat, zostały dogłębnie przeanalizowane, na temat walki o prawa kobiet czy działalności sufrażystek powstało wiele opracowań. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, że istnieją miejsca, gdzie ten postęp nie dokonał się wcale, gdzie idea równouprawnienia nie znajduje miejsca ani w systemie wierzeń, ani w tradycji kulturowej. O sytuacji kobiet w takich krajach wiemy niewiele, odbierając ich położenie wyłącznie w czarno-białych barwach, patrząc na ich sytuację przez pryzmat swojej kultury oraz systemu wartości.Jak naprawdę wygląda sytuacja kobiet w krajach islamskich, możemy na przykładzie Arabii Saudyjskiej dowiedzieć się z lektury książki Anny Odrowąż-Coates, która przez dwa lata przebywała w tym kraju, prowadząc badania dotyczące nierówności społecznych, a w szczególności sytuacji saudyjskich kobiet. Efektem tych badań jest opublikowana nakładem oficyny Impuls praca Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet. Płynne horyzonty socjalizacji, edukacji i emancypacji. Przebywanie autorki w środowisku rdzennych Saudyjczyków, rozmowy z miejscowymi kobietami czy uczestniczenie w ich codziennych czynnościach dały jej możliwość podjęcia badań etnograficznych, zmierzających do przeanalizowania sytuacji kobiet i umiejscowienia ich w przestrzeni społeczno-kulturowej. Publikacja z uwagi na liczne ograniczenia, jakie badaczom stwarzają uwarunkowania prawne, kulturowe i religijne, jest wyjątkową i jedną z nielicznych, które omawiają role społeczne saudyjskich kobiet. Polecić ją należy przede wszystkim socjologom i politologom, dla których może być źródłem wielu cennych spostrzeżeń, a być może bodźcem do własnych badań.Książka składa się z dwóch części – pierwsza jest wprowadzeniem do przyjętego dyskursu i obejmuje treści teoretyczne, dotyczące uwarunkowań jednostki w teoriach socjalizacji. Wyjaśnia również termin „fatamorgana” oraz zwraca uwagę na płynność tezy mówiącej o pozytywnej roli wspólnot zamkniętych. Autorka pisze o tym, w jaki sposób fatamorgana horyzontów, które wyznaczają przestrzeń kulturową kobiet, wpływa na płynność tych granic oraz na poziom emancypacji kobiet, a także o zastosowanym warsztacie badawczym. Fascynująco przedstawia się rozdział czwarty, omawiający kontekst historyczno-polityczny badanego zagadnienia. W kolejnych podrozdziałach autorka analizuje przyczyny prowadzące do ukształtowania się kultury saudyjskiej, o wpływie religii na tożsamość oraz społeczny status kobiet, porusza temat swobód i przywilejów kobiet, a także przybliża założenia samego islamu. Odrowąż-Coates omawia ponadto odłamy islamu w Królestwie Arabii Saudyjskiej oraz ich implikacje dla kobiet.Część druga zawiera materiały źródłowe poświęcone miejscu i roli kobiet w Arabii Saudyjskiej. Na podstawie obserwacji przeprowadzanych bezpośrednio w środowisku naturalnym oraz zebranych materiałów, w tym wywiadów swobodnych i pogłębionych, autorka starała się uzyskać odpowiedź na pytanie dotyczące postrzegania i interpretacji swojej sytuacji oraz posiadanej pozycji społecznej przez same kobiety. Autorka nie tylko starała się opisać sytuację kobiet, ale również zidentyfikować instrumenty programowania społecznego, przestrzeni wychowawczej, edukacyjnej czy społecznej w kontekście wyjątkowości saudyjskiego porządku społecznego.Rozdział piąty poświęcony został kulturowej przestrzeni kobiet w Arabii Saudyjskiej, zrekonstruowanej na podstawie wywiadów przeprowadzonych z ludnością rdzenną, m.in. z kierowcą autobusu czy pułkownikiem, w którego domu gościła autorka. Znajdziemy tu również informacje dotyczące postrzegania ciała kobiety oraz kwestii seksualności, a także zamążpójścia i prawa wyboru w tej kwestii. W kolejnym rozdziale autorka przygląda się rozwojowi intelektualnemu saudyjskich kobiet i podejścia do tematu ich kształcenia oraz przybliża metody nauczania w saudyjskich szkołach. Odrowąż-Coates porusza także temat podziałów klasowych, kastowych i rasowych. W ostatnim rozdziale znajdziemy natomiast obserwacje rzeczywistości, obejmujące m.in. kwestię osiedli grodzonych. Opisując własne doświadczenia po przylocie do kraju, konfrontując wyobrażenia dotyczące losów muzułmanek z zastaną sytuacją czy przybliżając sposób wychowania dzieci, autorka kreśli obraz codziennego życia w Arabii Saudyjskiej oraz próbuje znaleźć w nim miejsce dla kobiety.Jak podkreśla Odrowąż-Coates, książka ta stanowić ma osobisty bunt autorki przeciw wszelkim ograniczeniom w naukach społecznych oraz próbom zawężania pola wolności zarówno jednostkom, jak i zmarginalizowanym grupom społecznym. Tym samym pozycję Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet... można zaliczyć do nurtu pedagogiki krytycznej. Oddaje ona jednak nie tylko wewnętrzny wysiłek autorki w poruszanie tematu dotyczącego nierówności społecznych, ale angażuje w działania również czytelnika. To książka niezwykle cenna nie tylko z uwagi na ilość materiału badawczego zebranego przez autorkę i jego wartość poznawczą, ale także ze względu na jej społeczną wymowę. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni-spoleczno-kulturowej-kobiet-plynne-horyzonty-socjalizacji-edukacji-i-emancypacji,13527  Doktor Anna Odrowąż-Coates zajmująca się badaniem nierówności społecznych głównie kobiet i dzieci napisała książkę pt. ,,Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet. Płynne horyzonty socjalizacji, edukacji i emancypacji", która jest pozycją unikatową w polskiej literaturze socjologiczno-pedagogicznej. Autorka w latach 2010-2012 mieszkała wraz z mężem i dziećmi w Arabii Saudyjskiej. Podjęła się tam przeprowadzić wieloaspektowe badania etnograficzne. Przebywała i rozmawiała z Saudyjkami w ich domach, kawiarniach, sklepach czy w salonach kosmetycznych. Prowadziła dziennik etnograficzny, w którym zapisywała wywiady i relacje kobiet z Taif (jedno z najbardziej konserwatywnych miast w Królestwie) i Jeddah (najbardziej liberalne miasto).Część książki poświęcona jest zagadnieniom teoretycznym związanych z socjalizacją, płcią kulturową i stratyfikacją społeczną według płci oraz metodom i procesom badawczym. Autorka nakreśliła tło historyczne, polityczne, religijne oraz ogólną sytuację kobiet w Arabii Saudyjskiej.Dla mnie najciekawsza była część publikacji, w której zostały zawarte doświadczenia Anny Odrowąż-Coates oraz prawdziwe wydarzenia z życia codziennego Saudyjek. Europejki przeżywają szok kulturowy, gdy zamieszkują w Królestwie i podobnie jest z Saudyjkami w krajach Zachodu. Po początkowej fascynacji odmiennością dochodzi do buntu i utrwalania negatywnych stereotypów, a potem rezygnacja i ostatecznie dostosowanie się do odmiennego stylu życia. Saudyjki inaczej zachowują się w domu, inaczej na ulicy, a jeszcze inaczej za granicą.  Muzułmanki noszą ,,zasłonę w postaci hidżabu (Arabia Saudyjska, Jemen), burki (Afganistan), zij szari czy czadoru (Persja, Iran) lub czarczafu (Turcja)." Kobiety nie mogą wyjść z domu bez formalnego ubioru, ale za granicą często odsłaniają twarz. Z domu wychodzą za pozwoleniem męża, brata lub ojca. W miejscach publicznych od 1993 roku ,,obowiązuje nakaz zakrywania damskich włosów" nawet przez cudzoziemki. Jeśli nie stosują się do tego interweniuje policja religijna. Kobiet na ulicach miasta nie widać, są jakby niewidzialne za swoimi ,,uniformami". Wszędzie dominują mężczyźni.Kontrolowane są kontakty seksualne kobiet i ich czystość. Za wykroczenia są surowiej karane niż mężczyźni. Saudyjka flirtująca wirtualnie czy też za pomocą sms-ów jest odrzucana jako kandydatka na żonę. Rośnie liczba niezamężnych kobiet.Segregacja płciowa od najmłodszych lat oraz zakaz kontaktów intymnych z płcią przeciwną w okresie młodzieńczym powoduje wzrost homoseksualizmu wśród młodzieży saudyjskiej.  Młodzi chłopcy potrafią przebierać się za kobiety i chodzić z dziewczynami po ulicy jako koleżanki, gdyż są spragnieni takich kontaktów. Również kobiety w swojej przestrzeni potrafią obejść niektóre bariery i zakazy. Część na znak buntu nosi pod abają ostry makijaż, kolczyki w różnych miejscach, kolorowe paznokcie czy tatuaże.W Arabii Saudyjskiej zachodzą zmiany społeczne. Niemniej szokuje fakt, że jest to jedyny kraj na świecie, w którym kobietom nie wolno prowadzić samochodu na drogach publicznych. W szpitalu lub przy wypadku ratownicy mężczyźni nie mogą dotknąć pacjentki. Potrzebna jest ekipa żeńska, podczas gdy liczy się czas by uratować życie!Szokują podziały rasowe. ,,W razie wypadku samochodowego, bez względu na to, kto popełnił wykroczenie i błąd, wina spoczywa na tym, kto jest niżej w hierarchii społecznej. Czyli w wypadku z Saudyjczykiem Amerykanin jest zawsze winny, ale w takim samym wypadku z obywatelem Bangladeszu to obywatel Trzeciego Świata zostaje uznany za winnego." W społeczeństwie saudyjskim trwa walka między tradycyjnymi zachowaniami, a postępem i przenikaniem kultur. Dzieci w szkole uczą się według tradycyjnego programu nauczania: kontroli, powtarzania narzuconych zachowań, niszczenia samodzielnego myślenia, nietolerancji wobec innych wyznań i kultur. W podręcznikach do historii 70% tematów związanych jest z islamem. Dochodzi do rozbieżności, gdyż poza szkołą dzieci oglądają kreskówki z międzynarodowej stacji telewizyjnej, mają dostęp do Internetu i telefonów komórkowych, a poprzez to do kultury Zachodu i innych wartości.Tworzy się wielki miraż!Dużo można pisać o książce i  dyskutować o pozycji społeczno-kulturowej kobiet w społeczeństwie Arabii Saudyjskiej, ale Czytelnicy zainteresowani tematyką mogą sięgnąć po tę naukową publikację i poszerzyć swoje horyzonty. Książka zawiera także bardzo bogatą bibliografię. źródło: http://magiawkazdymdniu.blogspot.com/2015/07/fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni.html#gpluscomments  "(...) Książka Pani Anny Odrowąż-Coates jest absolutnie unikatową pozycją na polskim horyzoncie dyskursu o sytuacji kobiet uprawianego przez przedstawicieli nauk społecznych i humanistycznych. ( ... ) Jest to pionierska w polskiej literaturze naukowej tak wnikliwa analiza sytuacji społeczno-kulturowej kobiet zamieszkujących w Arabii Saudyjskiej... Jestem głęboko przekonana, iż książka ta stanie się naukowym bestsellerem także poza gronem badaczy i akademików ..." [Fragmenty recenzji prof. nadzw. dr hab. Ewy Jarosz, Uniwersytet Śląski]. "(...) to fascynujące poznawczo studium społeczno-kulturowe, osadzone w nurcie badań  etnograficznych, które otwiera przed czytelnikiem  niezwykle złożony i wielopłaszczyznowy  świat życia społecznego, rodzinnego, osobistego kobiet w Arabii Saudyjskiej..." [Fragment recenzji prof. nadzw. dr hab. Danuty Lalak, IPSIR UW].  Poznawanie obcych kultur i rejonów świata, do których pewnie nie będzie mi dane osobiście pojechać, to moja pasja od lat. Szczególnie lubię czytać te książki, w których autorzy relacjonują własne obserwacje, doświadczenia i przeżycia, dając nam obraz danego miejsca z własnej, bardzo indywidualnej perspektywy. Tak właśnie przedstawia Arabię Saudyjską autorka prezentowanej tu pozycji, która przeżyła w tym kraju aż dwa lata, starając się dogłębnie poznać tak inną od naszej, cywilizację. Jako osoba z zewnątrz, przebywająca tu na innych zasadach, miała okazję poznać życie Saudyjczyków, a zwłaszcza saudyjskich kobiet, od kuchni. Z ogromnym wyczuciem etnograficznym prezentuje ich mentalność i i warunki, w jakich przychodzi im zmagać się z ograniczeniami narzuconymi przez kodeks obyczajów i religię. Udowadnia, że przepaść między życiem Europejek i Saudyjek jest tak znacząca, że dawano jej odczuć niestosowność niektórych pytań, które w naszej kulturze już od dawna nie są tematami tabu. Jednak mimo to w możliwie pełny sposób wykorzystuje swój warsztat badawczy, by pokazać przestrzeń, w której prawo i zwyczaje są podporządkowane temu, co podoba się Allahowi.Autorka odnotowuje też ważne zmiany w tym społeczeństwie, np. wprowadzenie pierwszych kobiet do najwyższej rady państwa (Shoury). Nie jest jednak celem tej książki ukazanie, że to zwiastuje zrównanie praw kobiet i mężczyzn w bliżej nieokreślonej przyszłości – z wyjątkową wnikliwością są tu ukazane głównie różnice, które wydają się nie do przezwyciężenia w kontekście specyficznie pojętych zasad religijnych, obowiązujących w tym państwie.Książka jest cennym źródłem informacji nie tylko dla studentów socjologii czy etnologii i powinni ją przeczytać nie tylko ludzie naukowo zaangażowani w tę tematykę. To także ważny głos w dyskusji na temat miejsca i roli kobiet we współczesnym świecie. Polecam ją zwłaszcza feministkom, które walczą o wolność wyrażania pełni kobiecości w każdym obszarze życia. Dla każdego z nas będzie ciekawą podróżą w zupełnie inny, kolorowy i egzotyczny świat, który ma jednak także mroczne oblicze.źródło: http://urodaizdrowie.pl/fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni-spoleczno-kulturowej-kobiet-recenzja  Być kobietą… to znaczy kim? Jak bardzo płeć może definiować naszą rolę społeczną ze względu na filozofię, naukę, kulturę, położenie geograficzne czy w końcu wyznawaną religię? Zagadnienie stale powracające na grunt badań naukowych (jak i tych mniej naukowych). I to nie bez emocji. Czy XXI wiek musi zmagać się z płcią jako kategorią zniewolenia? Może to kwestia niepotrzebnie wyolbrzymiana, bądź też nigdy niebrana na poważnie. A może samo pytanie jest nad wyraz trywialne?Wspomniane kwestie stają się jeszcze istotniejsze w świetle zdarzeń, których areną jest od przeszło roku Europa. Ostatnie miesiące trwającego na starym kontynencie kryzysu imigracyjnego dzielą dość wyraźnie przekaz medialny na dwa główne nurty – jeden opisuje przybyszy jako uchodźców, uciekających przed wojną i pewną śmiercią, drugi – jako migrantów ekonomicznych, planujących egzystować bezstresowo w oparciu o zachodnioeuropejską pomoc socjalną. Pierwszy nurt zwraca uwagę na przede wszystkim na potrzebujące pomocy kobiety i dzieci, ten drugi zaś na młodych silnych mężczyzn, z ostatnio nasilonymi tendencjami do gwałtów na Europejkach. Jakby nie było kwestia kobiet lub szerzej płci jest jedną z głównych osi tego sporu.Wspominam to nie w celu zajęcia jakiegokolwiek stanowiska w tej histerii, tylko po to, by zwrócić uwagę na tło obu tych tendencji, a mianowicie odmieniany przez wszystkie przypadki islam i jego stosunek do płci pięknej. Zamiast wyciągać daleko idące (i w większości krzywdzące) wnioski przyjrzałam się bliżej pozycji Anny Odrowąż-Coates, badaczki, która przez dwa lata dokumentowała sytuację kobiet w Arabii Saudyjskiej. Autorka przeprowadziła wieloaspektowe badania etnograficzne, by nakreślić przestrzeń społeczno-kulturową kobiety, oraz odnaleźć jej uwarunkowania w procesie socjalizacji.Pierwsza część Fatamorgany to wprowadzenie do przyjętego przez autorkę dyskursu teoretycznego – merytoryczne tło interpretacji zebranego materiału. Wykorzystane teorie: socjalizacji, płci kulturowej i stratyfikacji społecznej według płci stanowią rzetelne podłoże akademickie. Z kolei odniesienie do teorii reprodukcji Bourdieu – zastosowanej w odmiennym kulturowo kontekście socjalizacyjnym – pomaga uwypuklić autorce dominującą rolę religii w utrwalaniu pozycji jednostek warunkowanej hierarchią płci kulturowej. Co łączy się z pracami Durkheima o funkcjach wierzeń religijnych. Owocem tego teoretycznego mariażu jest nowy dyskurs, przenoszący kontrolę społeczną do wnętrza jednostki. Tytułowa fatamorgana to pozorna obecność kobiet w przestrzeni publicznej (a właściwie ich nieobecność) – sferze przynależnej mężczyznom ,,(...) począwszy od ich niewidzialności pod zwojami zasłony, przez ukryty świat za murami domów, sekcji sklepów czy kawiarni tylko dla kobiet oraz kobiecych imprez towarzyskich, kobiety są a jednak jakby ich nie było”.O ile pierwsze rozdziały tej pozycji będą fascynującym spacerem teoretycznym dla wybranych czytelników, o tyle następne porwą znacznie szersze grono odbiorców. Najciekawszym materiałem analitycznym badaczki są pogłębione i swobodne wywiady ze 124 Saudyjkami w różnym wieku, pochodzącymi z rozmaitych kast, o różnym stanie cywilnym i różnym natężeniu kontaktów z osobami odmiennymi ideologicznie. Szalenie interesujące są szczegółowe opisy autorki dotyczące m.in. wizyty w tamtejszym salonie piękności, codziennych prób funkcjonowania w miejscach publicznych czy też zmian reakcji otoczenia ze względu na ,,eksperymenty” związane z wyglądem. Warto również wspomnieć o licznych źródłach medialnych analizowanych przez badaczkę. Możemy także dowiedzieć się, dlaczego według muzułmańskich uczonych dopuszczenie kobiet do prowadzenia pojazdów (tak, obecnie jest to zakazane) doprowadzi do homoseksualizmu mężczyzn. Po te, jak i po wiele innych, zaskakujących informacji, odsyłam do lektury. Naprawdę warto zapoznać się z tym bardzo słabo słyszalnym (bo też trudno dostępnym) ­ głosem Saudyjek; ich opinią o życiu własnym, jak i obcej im kulturze zachodniej.Na zakończenie pragnę jedynie dodać, że lekturą tej pozycji możemy znacząco poszerzyć posiadaną wiedzę na temat sytuacji kobiet w kulturze islamu. Podkreślam przy tym zdecydowanie, że jest to opis saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej, a mechaniczne rozciąganie go na kraje, w których dominuje wiara w Allacha jest nie tylko niewskazane, ale i bezsensowne.  źródło: Gabriel Kamiński ksiazka.net.pl  Anna Odrowąż-Coates pracuje na Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie. Jest autorką książki Fatamorgana saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet wydanej przez Impuls.Książka nie jest łatwa. To przede wszystkim rozprawa naukowa. Autorka pokazuje najważniejsze zagadnienia z dziedzin socjologii i pedagogiki społecznej, posługuje się terminami naukowymi i teoriami, popierając je odpowiednimi nazwiskami. Potem pokazuje także historyczne, kulturowe i religijne strony Arabii Saudyjskiej. Mówi o podziale kastowym i tradycji, o ubiorze, wizji zachodu, a przede wszystkim o podziale płci.Okazuje się, że w Arabii Saudyjskiej istnieje wiele rozbieżności. Z jednej strony powoli zachodzą tam pewne zmiany – kobiety osiągają kierownicze stanowiska – ale z drugiej ciągle są one mało widoczne. Kobiety są w szczególnie złej sytuacji. Od zawsze są niezauważalne, poddane mężczyznom. Mimo to w dużej części nie czują się gnębione. Zaskakujący jest też rozdźwięk, który ukazał się w chwili starcia się Zachodu ze Wschodem. Widać odmienne kulturowo społeczeństwa. Pełno tu przykładów, które pojawiają się niby w tle rozmów. Na przykład miłość – to dla Saudyjek tylko wytwór filmowy lub książkowy, chociaż kochają swoich mężów, nie jest to miłość jak z książki.Trzeba przyznać, że książka porusza ważny i trochę mało omawiany temat. Nie można negować tego, jak żyje się w Arabii, bo to inna kultura i inne tradycje. Mnie jednak zaskoczyło to, co podkreślała autorka kilka razy – że kobiety są niewidoczne. To kultura mężczyzn, nawet same panie to przyznawały, choć nie były z tego powodu złe. Przyjmują to jako coś oczywistego.Poza teoriami i częścią naukową, autorka przytacza też badania. Zaprezentowano fragmenty rozmów z Saudyjkami. To te właśnie fragmenty są najcenniejsze. Na końcu książki zaprezentowano nawet przykładowy wywiad.  Lektura ta jest trudna, ale też potrzebna. Należy poznać inne kultury, nie oceniać ich. Autorka postarała się pokazać bardzo rzetelnie i dokładnie środowisko, które poddano badaniu. Są tu zatem rozmowy z ludźmi, ale też informacje naukowe. To pozycja naukowa, ale czyta się ją dobrze.Poza tekstem mamy też tabelki, różnego rodzaju ryciny i fotografie. Wzbogaca to książkę i sprawia, że lepiej ją rozumiemy. Mimo wszystko jest to raport naukowy, który nie każdemu może się spodobać. Bogata bibliografia i odwołania do dzieł naukowych sprawiają, że dostajemy pozycję na wysokim poziomie. Jednak nie jest to książka do poduszki, na dobranoc.Warto zajrzeć, by poznać temat, który porusza autorka. Według recenzji jest to unikalna pozycja na gruncie polskim. Zgodzę się z tym, nie znam tekstu napisanego przez polskiego badacza na temat tego, co dotyczy kultury Wschodniej. Wiele tu wątków, które mogą zaskoczyć i oburzyć, jednak początkowy tekst naukowy może zniechęcić niektórych czytelników. Dajcie szanse tej pozycji, pamiętajcie, że to książka naukowa. Obiektywizm, który tu znajdziecie, dość chłodne pokazanie faktów, jest zaskakujący. Ja dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy, choć o niektórych musiałam naprawdę długo myśleć, nim przeszłam do dalszej lektury. I cieszę się, że mieszkam tu, gdzie mieszkam. źródło: http://ksiazka-od-kuchni.blogspot.com/2016/01/fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni.html  Ludzie, którzy mnie znają, dobrze wiedzą, że bardzo interesuje mnie temat dotyczący spraw kobiecych w krajach arabskich. Do tej pory jestem przerażona tym, co tam się dzieje. Jestem bardzo szczęśliwa, że nie urodziłam się na tamtych terenach. Podejrzewam, że z moim ciętym językiem niedługo pocieszyłabym się wolnością i życiem.Autorka Fatamorgany saudyjskiej przestrzeni społeczno-kulturowej kobiet przez dwa lata przebywała w Arabii Saudyjskiej. Wyjazd był spowodowany sprawami zawodowymi jej męża. To umożliwiło jej poznanie tamtejszej kultury. Mogła bywać w domach innych kobiet i rozmawiać z nimi. Zebrane materiały stały się podstawą do napisania omawianej przeze mnie publikacji. Część książki zawiera w sobie typowo teoretyczne informacje, które dotyczą m.in. pojęcia płci kulturowej. Anna Odrowąż-Coates przeszła od rysu historycznego do czasów dzisiejszych i pokazała, jak wygląda rzeczywistość mieszkających w Arabii Saudyjskiej kobiet. To nie było zbyt pasjonujące. Zdecydowanie bardziej podobały mi się wspomnienia dotyczące tych pań. Połknęłam je niemalże jednym tchem.Jestem Europejką i nie potrafię sobie wyobrazić tego, że mogłabym żyć w Arabii Saudyjskiej. Nie lubię być niczym ograniczana, a tam kobietom więcej nie wolno niż wolno robić. Podobnie jest z Saudyjkami, które zupełnie inaczej zachowują się za granicą. W swojej ojczyźnie nie mogą samodzielnie podjąć żadnej decyzji. Gdy opuszczają tę złotą klatkę, są jak spuszczone ze smyczy psy.Na szczęście w Arabii Saudyjskiej zaczynają zachodzić pewne zmiany społeczne, zresztą przekonajcie się sami:„We wrześniu 2011 r. król Abdullah ogłosił, że w wyborach samorządowych w 2015 kobiety będą miały prawo do głosowania, a nawet ubiegania się o mandaty wyborcze. Na początku 2013 r. mimo licznych sprzeciwów radykałów 30 Saudyjek zostało zaprzysiężonych do Shoury (Shury), 150-osobowej najwyższej rady konsultacyjnej doradzającej królowi i rządowi. W 2012 r. kobiety dopuszczono do pracy w sklepach, choć w działach tylko dla rodzin. Obecnie mówi się o rozpatrzeniu prawnych rozwiązań zabezpieczenia kobiet rozwiedzionych. Powolne zmiany w rozszerzaniu ról społecznych kobiet są sygnałem, że informacje tu zawarte, uchwytując niczym w kadrze przemijający świat i jego incydentalność kulturową, mogą się stać za kilka lat cennym materiałem do analizy zmian społecznych."Minie jednak sporo czasu, zanim cokolwiek zmieni się w mentalności saudyjskich mężczyzn. O ile w ogóle się zmieni. To chore, że gdy dojdzie do wypadku, w którym ucierpi kobieta i ona trafi do szpitala, nie może jej dotknąć lekarz, potrzebna jest lekarka. I co z tego, że wtedy liczy się każda sekunda.Mam nadzieję, że o tej książce zrobi się głośno nie tylko w Polsce. To bardzo przemyślana publikacja. Anna Odrowąż-Coates opiera się na faktach, nie snuje filozoficznych wywodów i co najważniejsze, nie ocenia Saudyjczyków. Nie do końca zgadza się z tym, co tam się dzieje, ale wie, że tam jest taka kultura i nie można jej oceniać.Zachęcam do zapoznania się z tą książką wszystkie osoby, które są zainteresowane tą tematyką. Myślę, że bardziej przypadnie do gustu kobietom. Polecam Fatamorganę także nauczycielom akademickim, którzy wykładają przedmioty związane z feminizmem. To na pewno będzie dobra i wartościowa lektura dla studentów. Czyta się ją bardzo szybko i dowiaduje się z niej wielu ciekawych faktów dotyczących kultury arabskiej. Mam nadzieję, że na naszym rynku wydawniczym pojawi się więcej tego typu publikacji.  źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/16874-fatamorgana-saudyjskiej-przestrzeni-spoleczno-kulturowej-kobiet.html  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 288 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-807-6.jpg
"Postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a kultura szkoły";"Studium społeczno-pedagogiczne";"Barbara Dobrowolska";978-83-7850-803-8;;"Pogłębiająca się wielokulturowość Europy  jest już faktem, a przystąpienie Polski do Unii Europejskiej jedynie formalnością, przypieczętowującą stan dokonany. Wielokulturowości nie można jednak po prostu ogłosić – o wielokulturowość należy dbać i zabiegać; potrzeba wielu lat pracy i pokonywania stereotypów, lęków i uprzedzeń, by w rezultacie móc się szczycić społecznością wielokulturową, a zarazem jednolitą, gdzie podziały, choć wyraźne, płynnie przechodzą jedne w drugie. Książką szczególnie w tym temacie przydatną, są Postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a kultura szkoły Barbary Dobrowolskiej, ujmująca zagadnienie od strony edukacji, jako zarodka, z którego może i powinna wykluć się przyszła wielokulturowość.Publikacja składa się z dwóch części: teoretycznej i empirycznej. Część teoretyczna prezentuje przegląd stanowisk wobec wielokulturowości i międzykulturowości oraz wobec kultury szkoły. Część druga – empiryczna – diagnozuje postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej, próbuje nakreślić definicję pojęcia „kultury szkoły, a całość uzupełniona jest analizą jakościową. Nie dziwią zatem niezwykle pochlebne i entuzjastyczne opinie Recenzentów: prof. zw. dra hab. Tadeusza Pilcha oraz prof. UŚ dr hab. Aliny Szczurek-Boruty. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  Książka dostępna w wersji papierowej i  elektronicznej - ebook. ";;"Wprowadzenie  	    Rozdział IPostawy i ich społeczne konteksty  	 1.	Pojęcie postawy w ujęciu interdyscyplinarnym – podstawy teoretyczne, klasyfikacja i praktyczne konotacje  2.	Konstrukcja postawy, jej wymiary i uwarunkowania   3.	Postawy Polaków wobec „obcych” – perspektywa społeczna   Rozdział IIWielokulturowość i międzykulturowość w edukacji  	  1.	Zadania współczesnej edukacji wobec wielokulturowych społeczeństw  	  2.	Polska szkoła wobec społecznego zjawiska wielokulturowości  	 2.1.	Treści edukacji międzykulturowej w polskiej szkole 2.2.	Przygotowanie nauczycieli do realizacji treści edukacji międzykulturowej – wybrane aspekty   3.	Postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej  3.1.	Kompetencje międzykulturowe nauczycieli3.2.	Praktyczny wymiar kompetencji międzykulturowych w edukacji szkolnej  	 4.	Wielokulturowość i międzykulturowość w perspektywie pedeutologicznej – tożsamość, profesjonalizm, edukacja   Rozdział IIIKultura szkoły – ujęcie teoretyczne i kontekst międzykulturowości  	 1.	Szkoła i jej humanistyczny wymiar a paradygmaty pedagogiczne – szkoła w perspektywie badawczej  	  2.	Pojęcie kultury szkoły w literaturze przedmiotu – analiza stanowisk teoretycznych  	 2.1.	Kultura szkoły i jej społeczne determinanty  	  2.2.	Szkoła a kultura organizacyjna  	 3.	Szkoła i jej kultura a tożsamość indywidualna i instytucjonalna  4.	Kultura szkoły a wielokulturowość podmiotów edukacyjnych – wymiary antropologiczny i aksjologiczny  	      Rozdział IVMetodologiczne podstawy badań empirycznych  	 1.	Teoretyczna konstrukcja badań empirycznych  2.	Cel i problematyka badań   3.	Problemy badawcze i hipotezy robocze  4.	Metody i techniki badawcze   5.	Organizacja i przebieg badań   6.	Charakterystyka badanych osób  	 Rozdział VPostawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej w świetle wyników badań własnych   1.	Ogólna charakterystyka postaw nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej  2.	Komponent poznawczy postaw nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej   3.	Komponent emocjonalny postaw nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej  4.	Komponent behawioralny postaw nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej5.	Nauczyciele o swojej pracy w warunkach wielokulturowości w świetle wywiadów narracyjnych 5.1.	Praca z uczniem romskim w opinii badanych5.2.	Nauczyciele a uczniowie narodowości czeczeńskiej5.3.	Nauczyciele o pracy z uczniem narodowości wietnamskiej 5.4.	Podsumowanie  Rozdział VIKultura szkoły i jej uwarunkowania w badaniach własnych  	 1.	Czynniki personalne i organizacyjne tworzące kulturę szkoły1.1.	Podmioty edukacyjne i ich rola w kreowaniu kultury szkoły   1.2.	Indywidualne działania nauczycieli w tworzeniu kultury szkoły – analiza jakościowa2.	Działania sprzyjające rozwojowi kultury szkoły 2.1.	Sposoby rozwijania kultury szkoły2.2.	Rozwój kultury szkoły w świetle analizy jakościowej2.3.	Kreowanie kultury szkoły w ocenie badanych nauczycieli 2.4.	Inicjatywy podejmowane przez szkoły na rzecz wzajemnej integracji uczniów i środowisk kulturowo innych2.5.	Korzyści z pracy z dzieckiem innej narodowości w ocenie badanych  3.	Czynniki negatywnie wpływające na kulturę szkoły  3.1.	Trudności w pracy z dzieckiem innej narodowości  3.2.	Podsumowanie  Rozdział VIIZależności między postawami nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a kulturą szkoły 1.	Zależności między ogólnym poziomem postaw nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a kulturą szkoły2.	Postawy wobec edukacji międzykulturowej a czynniki personalne i organizacyjne kultury szkoły2.1.	Komponent poznawczy postaw badanych a kultura szkoły  2.2.	Komponent emocjonalny badanych postaw a kultura szkoły2.3.	Komponent behawioralny postaw badanych a kultura szkoły 3.	Postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a czynniki sprzyjające rozwojowi kultury szkoły3.1.	Komponent poznawczy postaw a czynniki rozwoju kultury szkoły3.2.	Komponent behawioralny a czynniki rozwoju kultury szkoły4.	Postawy nauczycieli wobec edukacji międzykulturowej a czynniki negatywnie wpływające na kulturę szkoły  4.1.	Komponent poznawczy postaw a negatywne czynniki wpływające na kulturę szkoły4.2.	Komponent emocjonalny postaw a negatywne czynniki rozwoju kultury szkoły4.3.	Komponent behawioralny postaw a negatywne czynniki rozwoju kultury szkoły ZakończenieAneks  BibliografiaSpis tabel Spis wykresów  Spis schematów   Summary   ";" Aktualnym kierunkiem zainteresowań i działań w sferze edukacyjnej powinna być problematyka wynikająca z coraz powszechniejszego zróżnicowania wielokulturowego na całym świecie, w Europie i w Polsce. Liczba emigrantów stale przecież rośnie; wzrasta też liczba osób, które stanowią mniejszości etniczne, religijne i inne. Zadaniami – częściowo już realizowanymi w ramach edukacji do życia w społeczeństwie wielokulturowym i wynikającej z niej edukacji międzykulturowej – powinny się stać kształtowanie kultury dialogu, poszukiwanie sposobów zapewnienia przyjaznych nastrojów społecznych poprzez integrowanie środowisk, eliminację stereotypów, uprzedzeń, praktyk dyskryminacyjnych. Takie zadania, jestem o tym głęboko przekonany, powinny być realizowane w polskim społeczeństwie „u podstaw”, tj. na poszczególnych etapach ścieżki edukacyjnej. Dlatego problematykę badań podjętą przez Barbarę Dobrowolską uznaję za szczególnie ważną, potrzebną. […] Książkę uważam za oryginalne i poznawczo bardzo wartościowe dzieło.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Pilcha   Całość opracowania przenika wartościowa refleksja o potrzebie wymiany myśli naukowej i doświadczeń w zakresie edukacji. Publikacja […] otwiera nowe perspektywy studiów i badań z pogranicza pedagogiki społecznej, w tym edukacji międzykulturowej oraz pedeutologii, kilku subdyscyplin psychologii i socjologii, a także innych obszarów szeroko pojmowanej humanistyki.Książka dr Barbary Dobrowolskiej jest pracą rzetelną naukowo, oryginalną i twórczą. Jako taka wnosi znaczący wkład do teorii oraz metodologii badań nauczycieli i szkoły. Zamysł i zakres podjętych badań empirycznych wzbudzają moje głębokie uznanie. […] Mam nadzieję, że praca spotka się z życzliwym przyjęciem i zainteresowaniem osób, którym idea edukacji międzykulturowej i dobrej szkoły jest bliska. Praca zasługuje na najwyższą ocenę i należy się spodziewać, że wzbudzi zainteresowanie na rynku wydawniczym szerokiego grona odbiorców, w którym znajdą się nie tylko pedagodzy, ale także przedstawiciele innych nauk społecznych i humanistycznych.Z recenzji dr hab. Aliny Szczurek-Boruty, prof. UŚ   ";34.80;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 362 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-803-8.jpg
"Źródła sukcesu pedagogicznego animatorów kultury muzycznej";"Studium przypadków";"Alicja Delecka-Bury";978-83-7850-831-1;;"Książka Źródła sukcesu pedagogicznego animatorów kultury muzycznej. Studium przypadków składa się z dwóch części tematycznych. Część pierwsza, opisująca kontekst teoretyczno-metodologiczny, zawiera trzy rozdziały. Pierwszy z nich, Animacja kulturalna – geneza, pojęcie, funkcje, traktuje o upowszechnianiu kultury, edukacji kulturalnej, animacji kulturalnej i jej organizatorze, czyli animatorze kultury, oraz prezentuje wyniki wybranych najnowszych badań naukowych dotyczących działalności animatorów kultury w Polsce. W drugim rozdziale, Bieg ludzkiego życia w perspektywie badań biograficznych, przedstawiona została istota faz i biegu życia człowieka, rola zdarzeń krytycznych i osób znaczących w biografii oraz wybrane badania naukowe prowadzone w perspektywie biograficznej. Część teoretyczną zamyka rozdział Sukces – jego wymiary, pola i źródła. W dwóch podrozdziałach o sukcesie osobistym i zawodowym omówione zostały terminy, pojęcia, wymiary i źródła sukcesu na podstawie literatury psychologicznej, pedagogicznej, socjologicznej i dotyczącej nauk o zarządzaniu. Część druga publikacji, stanowiąca analizę i prezentację badań empirycznych, opisuje drogi kariery animatorów kultury muzycznej Pomorza Zachodniego. Składają się na nią cztery rozdziały. Pierwszy, Animatorzy kultury muzycznej Pomorza Zachodniego, zawiera charakterystykę kultury muzycznej tego regionu, jej krótki zarys historyczny, opisuje przemiany po transformacji polityczno-ustrojowej, obecny amatorski ruch artystyczny na tym terenie oraz przedstawia program przeprowadzonych badań. Rozdział drugi, Zdarzenia krytyczne zmieniające bieg kariery zawodowej, przedstawia kluczowe wydarzenia odczytane z biografii animatorów pracujących w tym środowisku. Uporządkowane są one w podrozdziałach dotyczących punktów zwrotnych w życiu osobistym, związanych z działalnością muzyczną, a także tych o charakterze społeczno-polityczno-ekonomicznym. Trzeci rozdział, Zdarzenia przełomowe w sferze aktywności animacyjnej, opisuje krytyczne decyzje osobiste, związane zarówno z edukacją, jak i z wyborem drogi zawodowej. Wszystkie wyodrębnione zdarzenia krytyczne i podjęte pod ich wpływem decyzje rozmówców zanalizowane zostały włącznie ze współwystępującym z nimi kontekstem społecznym: kulturą, edukacją estetyczną, szkołą, rodziną i środowiskiem pracy. W czwartym rozdziale, Sukces jako istotny czynnik pracy animatorów kultury muzycznej, zawarte zostały osobiste definicje sukcesu podmiotowego konstruowane przez narratorów oraz charakterystyki czterech typów animatorów kultury muzycznej. Wyłonione zostały one po zastosowaniu kryterium subiektywnego pojmowania i odczucia sukcesu podmiotowego przez badane osoby i analizie ich specyficznych dróg życiowych i edukacyjnych oraz doświadczeń animacyjnych. Porównanie sukcesu pedagogicznego podmiotowego z przedmiotowym pozwoliło odnaleźć związek pomiędzy nimi dla każdego z wyodrębnionych typów.Całość książki zamykają Zakończenie – wnioski, perspektywy, postulaty, Bibliografia, Netografia oraz Aneks. W Aneksie znajdują się dane dotyczące chórów i zespołów regionu szczecińskiego, przedstawione w chronologii powstawania, informacje o chórach szkolnych biorących udział w programie „Śpiewająca Polska” w regionie szczecińskim i koszalińskim, a także dane liczbowe pozyskane z Kurii Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej na temat zespołów muzycznych działających przy parafiach.   Monografia dotyczy mechanizmów osiągania sukcesów w zakresie animacji kultury muzycznej. W celu rozstrzygnięcia przyjętego problemu badawczego zastosowałam badania jakościowe i metodę biograficzną. Analizie poddałam biografie osób inicjujących, organizujących i realizujących aktywność muzyczną amatorów w czasie wolnym w grupach muzycznych (zespołach, orkiestrach, chórach). Wyodrębniłam z przebiegu życia rozmówców zdarzenia krytyczne warunkujące ich karierę zawodową oraz działalność w zakresie animacji kultury, łącznie z kontekstem ich społecznego funkcjonowania. W narracjach animatorów przeplatały się wątki związane z edukacją estetyczną, w tym muzyczną, kulturą muzyczną oraz środowiskiem społecznym, w którym działali i działają obecnie. Stosując kryterium subiektywnego odczucia sukcesu podmiotowego badanych osób, analizując ich specyficzne drogi życiowe, trajektorie edukacyjne oraz doświadczenie animacyjne wyodrębniłam cztery typy animatorów kultury muzycznej – Artystę, Hobbystę, Misjonarza i Realistę. Analiza wykazała związek między pedagogicznym sukcesem podmiotowym a przedmiotowym. Zbieżność ta zachodzi w trzech przypadkach – u animatora Hobbysty, Misjonarza i Realisty. Każdy z przedstawionych modeli animatora kultury muzycznej osiągnął sukces pedagogiczny we wprowadzaniu w kulturę muzyczną, jednak każdy inną drogą, posługując się innymi środkami i priorytetami. Każdy z nich skupia przy sobie grupę ludzi, będąc autorytetem w dziedzinie muzyki i spełniając wiele ról – między innymi pośrednika między grupą a sztuką, przewodnika po kulturze, edukatora, wychowawcy, terapeuty, organizatora czasu wolnego. Każdy typ animatora posiada przewodnią cechę osobową, przyciągającą innych ludzi: Artysta - maestrię, Hobbysta - pasję, Misjonarz -  entuzjazm, a Realista - profesjonalizm. Zastosowanie badań biograficznych w celu poznania przebiegu życia i kariery zawodowej animatora kultury muzycznej, uświadamia kandydatom do tej funkcji oraz osobom odpowiedzialnym za kształcenie i wspomaganie w rozwoju już pracujących animatorów, że ich rola oraz sam proces stawania się animatorem kultury jest złożony i wieloaspektowy. Wszystkie problemy, trudności i aspekty pracy, jakie wskazywali działający z sukcesem animatorzy mogą stać się drogowskazem dla organizatorów kształcenia na uczelniach artystycznych. Cennych tropów dostarczyły - wydobyte z narracji animatorów kultury muzycznej odnoszących sukces - wątki związane z ich wczesnymi doświadczeniami muzycznymi, kompetencjami dotyczącymi pracy zawodowej i działalności animacyjnej oraz pożądanymi dyspozycjami osobowościowymi. Analiza wypowiedzi skutecznych organizatorów edukacji pozaformalnej wykazała, że cechuje ich inicjatywa, kreatywność, pomysłowość w poszukiwaniu dla siebie satysfakcjonującego zajęcia oraz odwaga w podejmowaniu ryzyka. Posiadają umiejętność pozyskiwania funduszy na działalność artystyczną dla zorganizowanego samodzielnie zespołu. Dysponują gotowością samokształcenia, ale także umiejętnością kierowania ludźmi i swoim własnym życiem. Widzą konieczność refleksji nad własną praktyką, odporności psychicznej i poczucia własnej skuteczności. Niezmiernie ważne w działalności animatora kultury muzycznej jest także pozytywne nastawienie do wszystkich zainteresowanych edukacją muzyczną, również do tych osób, które są notorycznie z niej wykluczane, czyli „pokolenia osób 60+” oraz niepełnosprawnych.Monografia Źródła sukcesu pedagogicznego animatorów kultury muzycznej jest unikalną pozycją analizującą biografie skutecznych organizatorów formalnej i pozaformalnej edukacji muzycznej na płaszczyźnie pedagogiki kultury.       ";;"Podziękowania Wstęp  Część I. Kontekst teoretyczno-metodologiczny1. Animacja kulturalna – geneza, pojęcie, funkcje 	 1.1. Upowszechnianie kultury  1.2. Edukacja kulturalna 1.3. Animacja kulturalna  1.4. Animator kultury 	 1.5. Animatorzy kultury w Polsce – przegląd badań  	 2. Bieg ludzkiego życia w perspektywie badań biograficznych 	 2.1. Pojęcie i fazy biegu życia  2.2. Istota zdarzeń krytycznych  2.3. Przebieg życia i działalność zawodowa jako przedmiot badań naukowych 	 3. Sukces – jego wymiary, pola i źródła 3.1. Sukces osobisty3.2. Sukces zawodowy  	   Część II. Drogi animatorów kultury muzycznej Pomorza Zachodniego1. Animatorzy kultury muzycznej Pomorza Zachodniego1.1. Kultura muzyczna Pomorza Zachodniego1.2. Program badań nad animatorami kultury muzycznej Pomorza Zachodniego 2. Zdarzenia krytyczne zmieniające bieg kariery zawodowej 2.1. Punkty zwrotne w życiu osobistym 2.2. Punkty zwrotne związane z działalnością muzyczną  2.3. Punkty zwrotne o charakterze społeczno-polityczno-ekonomicznymPodsumowanie 3. Zdarzenia przełomowe w sferze aktywności animacyjnej 3.1. Przełomowe decyzje osobiste 3.2. Decyzje związane z edukacją3.3. Decyzje związane z wyborem drogi zawodowej Podsumowanie 	 4. Sukces jako istotny czynnik pracy animatorów kultury muzycznej  4.1. Sukces podmiotowy i jego postaci – w definicjach animatorów4.2. Typy animatorów a ich sukces podmiotowy4.3. Zbieżność sukcesu podmiotowego i przedmiotowegoPodsumowanie  Zakończenie – wnioski, perspektywy, postulaty  Bibliografia   Netografia   Aneks   ";"Książka Pani Alicji Deleckiej-Bury Źródła sukcesu pedagogicznego animatorów kultury muzycznej. Studium przypadków w interesujący sposób podejmuje problem animatorów kultury – w tym przypadku animatorów kultury muzycznej. Jest to zawód i rola społeczna trudna do jednoznacznego zaklasyfikowania, a tym samym precyzyjnego określenia kwalifikacji, kompetencji i kryteriów oceny efektów prowadzonych działań. Szczególnie wrażliwą materią są dziś we wszystkich zawodach związanych z pracą z ludźmi odnoszenie sukcesu i poczucie sukcesu, które motywują do codziennego wysiłku, dają satysfakcję i inspirują do poszukiwania nowych form. Zagadnienie to nabiera dodatkowej wagi poprzez fakt, że dotyczy ludzi przybliżających innym świat kultury, przeżyć artystycznych i estetycznych, aktywności twórczej, ludzi wprowadzających innych w ten świat. Dlatego książka oparta na biografiach konkretnych animatorów, na ich szerokich wypowiedziach jest cennym źródłem poznania i zrozumienia tej sfery życia społecznego i kulturalnego.Z recenzji prof. zw. dr hab. Katarzyny Olbrycht        ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 282 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-831-1.jpg
"HARCERSTWO W OBOZACH";;"Stanisław Sedlaczek";978-83-7850-662-1;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1928]. "HARCERSTWO W OBOZACH".   O CZEM SPOŁECZEŃSTWO WIE ZA MAŁO. Obozowanie i większe wycieczki lądem i wodą, te wysokiej wartości środki wychowawcze, a zarazem świetne sporty, nazbyt mało jeszcze Polska zna i uprawia. Zwłaszcza obozowanie, zagranicą „camping“ w Czechach „taborowani“, poza Harcerstwem nie ma bodaj u nas zwolenników, a Harcerstwo nie widzi w społeczeństwie dostatecznego ocenienia i zrozumienia tej roli, jaką spełniło, będąc pionierem obozowania w Polsce i umożliwiając tysiącom młodzieży spędzanie co roku już dziś całych dziesiątków tysięcy „harcerzodni“ w obozach.Z małych początków obozowania rozwinął się ten ruch szeroko, o czem świadczą liczby i pogłębił się, o czem świadczy poziom obozów, stwierdzony przez wizytacje i sprawozdania.Ten rozwój był przedewszystkiem wynikiem dużej i ofiarnej pracy starszyzny harcerskiej. Na początku jego stoją obozy w Skolem, stamtąd poszła inicjatywa i pierwsze próby.Dorobek ideowy i metodyczny pierwszych kursów —obozów skautowych, przechował się przez czas wojny, a podjęty przez Związek Harcerstwa, wzrasta z roku na rok dzięki obozom chorągwi i związkowym. Niektóre zwłaszcza chorągwie wykazują wskutek ciągłości i pracy stałe ulepszanie swych obozów.Zwiedzanie obozów zagranicznych, jak w roku 1922 we Francji z okazji Konferencji Międzynarodowej w Paryżu, w roku 1924 obozu zlotu Międzynarod. w Kopenhadze — dalej udział naszych harcmistrzów w kursach międzynarodowych — przyczynia się również do wzbogacania metod. Dążność do oparcia się na pierwiastkach rodzimych wyraża się w poszukiwaniu i wprowadzaniu motywów słowiańskich. Cały ten dorobek z kursów przechodzi na obozy drużyn i obejmuje szerokie sfery młodzieży.Dla pogłębienia metody obozowania i rozszerzenia jej, miała doniosłe znaczenie pomoc państwa w organizowaniu kursów starszyzny harcerskiej i to nietylko od szeregu lat wydatna w tej dziedzinie pomoc materjalna, ale i poparcie w różnej formie.Za to Harcerstwo winno wdzięczność przedewszystkiem Ministerstwu Spraw Wojskowych (w r. 1927 Państwowemu Urzędowi Wych. Fiz. i Przysp. Wojsk.), oraz Ministerstwu Wyzn. Rel. i Oświecenia Publ. Ministerstwa te od chwili wskrzeszenia państwowości polskiej dopomagały Harcerstwu zasiłkami pieniężnemi, pomocą w sprzęcie i przyborach, również nieraz siłami instruktorskiemi i wizytacjami. W r. 1927 Państwowy Urząd Wychowania Fizy­cznego i Przysposobienia Wojskowego przyznał na kursy harcerskie pomoc w wysokości przeszło tysiąca sześciotygodniowych porcyj żywnościowych, co ogromnie ułatwiło akcję kursową.Pomocy w zakresie organizowania obozów udzielały także: Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej (Wydział Opieki Społecznej i Urząd Emigracyjny), Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Departament Zdrowia), Ministerstwo Kolei, szereg Dowództw Okr. Korpusowych, województw, instytucyj samorządowych i niektóre organizacje społeczne. Osobna wzmianka należy się Korpusowi Ochrony Pogranicza, który już od kilku lat gości na swym terenie coraz wzrastającą ilość drużyn męskich i żeńskich, dając młodzieży sposobność zbliżenia się z kresami i pracy społecznej.Wszystkim instytucjom i osobom, które dopomogły w akcji obozowej Związek Harcerstwa Polskiego wyraża głęboką wdzięczność. Więcej przeczytacie w książce... zapraszamy!  Polecamy magazyn SKAUT. Zapraszamy do artykułu Marka Popiela "Szkoła za lasem" http://www.skaut.okay.pl/download/sk_32_01.pdf oraz w naszych Aktualnościach http://impulsoficyna.com.pl/aktualnosci/szkola-za-lasem-program-ksztalcenia-starszyzny-harcerstwa-podziemnego,797.html  ";;"O czem społeczeństwo wie za mało 	   3Pierwszy obóz skautowy, Stanisław Sedlaczek 	   6Dzieje żeńskich kursów instruktorskich, Jadwiga Falkowska 	  14Zadania społeczne obozów, Stanisława Czajkowska 	  24Obozy wakacyjne w Skolem, Walery Sikorski 	  28 Kurs skautowy w Skolem, Jerzy Lewakowski 	  36 Ogólne uwagi o kolonjach i obozach żeńskich w latach ostatnich, Marja Wocalewska 	  46 Harcerskie kursy instruktorskie przed Z. H. P. Stanisław Sedlaczek 	  53 Porzuć smutek, Zofja Grzymałowska 	  73 Obozy Harcerskie, Stanisław Sedlaczek 	  89 Z dziennika Gillwellczyka, Olgierd Grzymałowski 	 109 Jakeśmy sobie radzili, J. R. 	 117 Co to znaczy Skaut — Harcerz? 	 122 Wyprawa Harcerzy Morskich do Danji, Ludwik Hermel 	 126 O Foce, Psach, Kotach i Gołębiach, Kronikarz 	 148 Związkowe Obozy Starszyzny, Stanisław Sedlaczek 	 151 Harcerski Kurs Instruktorski Wychowania Fizycznego w Pomiechówku 1927 r., Cz. Rębowski 	 164 Starsze Harcerstwo, Jerzy Zawodzki 	 174 Akcja letnia 1927 Śląskiej Chorągwi Męskiej, M. 	 178 Str. Lato 1927 r. w Chorągwi Lubelskiej m. 	 186 Rozwój życia obozowego w harcerstwie męskiem (tablica) 	 189 Męskie obozy instruktorskie i dla drużynowych w r. 1927 (tablica) 	 190 Całokształt męskiej akcji obozowej letniej (tablica) 	 192 Żeńskie obozy instruktorskie i dla drużynowych, latem 1927 r. (tablica) 	 194 Całokształt żeńskiej akcji obozowej letniej w r. 1927 (tablica) 	 196 Rozwój żeńskiej akcji obozowej w latach 1922—1927 (tablica) 	198 Akcja letnia Oddziałów z. H. P. 	 200 Wycieczka Harcerek Krakowskich nad Adrjatyk 	 206 Od Redakcji 	 205  ";" Pamięć jako zdolność do rejestrowania i ponownego przywoływania wrażeń zmysłowych, skojarzeń oraz informacji, może – niestety – ulegać niechcianym ograniczeniom. By zachować i utrwalić to, czego nie wolno sprzeniewierzyć, czasami konieczna jest interwencja z zewnątrz. Stosując się do powyższej reguły, Oficyna Wydawnicza Impuls oddała do rąk czytelnika kolejną pozycję należącą do serii Przywrócić pamięć. W tym miejscu warto powtórzyć słowa właściciela Impulsu, dyrektora i harcmistrza Wojciecha Śliwerskiego, który widzi w nowej serii powrót do materiałów źródłowych, do publikacji tych instruktorów, którzy wpłynęli na zainicjowanie i rozwój skautingu na ziemiach polskich, będąc pod zaborami a następnie po odzyskaniu przez Polskę niepodległości tworzyli kształt organizacyjny i programowy ruchu harcerskiego. Oddana do rąk czytelnika publikacja jest reprintem wydania z 1936 roku.Twórczość i postawa Stanisława Sedlaczka, autora Drogowskazu harcerskiego, miała ogromny wpływ na kształt organizacyjny oraz rozwój polskiego harcerstwa. A ponieważ można go uważać za mistrza w swojej dziedzinie, publikacja Impulsu stanowi istne kompendium wiedzy, które harcerzom z początków XX wieku pomagało stawiać pierwsze kroki na trudnej i odpowiedzialnej drodze służby, natomiast współczesnego czytelnika kieruje w stronę źródeł, stanowiąc zarazem wzór wytrwałości w pokonywania trudów codziennego życia.Początek publikacji zajmują treści koncentrujące się wokół wszystkiego, co dla harcerza miało (i nadal powinno mieć) zasadnicze znaczenie: modlitwy, pieśni (religijne oraz hymn państwowy), informacje o świętym Jerzym -patronie harcerzy i skautów, a także notki biograficzne o ludziach mających bezpośredni związek z harcerstwem: Protektorze ZHP Ignacym Mościckim, Pierwszym Protektorze i Patronie ZHP Józefie Piłsudskim oraz Protektorze ZHP Stanisławie Wojciechowskim. Przytoczono również przemówienie Naczelnego Wodza Wojsk Polskich Józefa Piłsudskiego, który dziękuje ówczesnym harcerzom za dojrzałość obywatelską, gotowość do ofiar oraz wzór doskonale pełnionych obowiązków. Odpowiedzią na przytoczone treści ogólne jest dokładnie rozpisany (punkt po punkcie, z podziałem na harcerzy i harcerki) tekst prawa i przyrzeczenia harcerskiego.W dalszej części Drogowskazu... znalazły się informacje dotyczące dziejów harcerstwa i skautingu, sprawy organizacyjne generalne (statuty, wydziały, naczelnicy, zebrania, duszpasterstwo) oraz szczegółowe (zastępy, oznaki, sprawności, mundury). Nie brakuje wiadomości na temat orientowania się w terenie, przepisów marszowych, obozownictwa, sygnalizacji, musztry, a także programów prób harcerskich, zachowania w konkretnych sytuacjach i pomocy doraźnej w nagłych wypadkach. Tekst został wzbogacony licznymi rysunkami i tabelkami, a użyte w nim słownictwo, typowe dla początków ubiegłego stulecia, absolutnie nie przeszkadza w odbiorze. Poszczególne rozdziały zakończono wypowiedziami ważnych osobistości związanych ze skautingiem oraz fragmentami prawa harcerskiego. Nie brakuje również odnośników źródłowych. Twarda okładka i niewielki format ułatwiają korzystanie z lektury. Z radością sięgną po tę publikację współczesne kadry harcerskie oraz pasjonaci tego zagadnienia, dla których wartość harcerskiej służby oraz niezłomnej postawy instruktorskiej jest wzorem do naśladowania. źródłó: Danuta Szalejewska  http://www.granice.pl/recenzja,drogowskaz-harcerski,11165";24.80;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7";"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015,";"Reprint wydania z 1928 r.,";"Format A6, Objętość 228 stron, Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-662-1.jpg
"""Szkoła za lasem""";"Program kształcenia starszyznyHarcerstwa Podziemnego";"JAN ROSSMAN";978-83-7850-566-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprinty: Paris, Les Presses Rapides, [1946]. "Szkoła za lasem", Program kształcenia starszyzny Harcerstwa Podziemnego.Z książki: "Szkoła za lasem“ — to kryptonim kursów podharcmistrzowskich podziemnego Związku Harcerstwa Polskiego, tak zwanych Szarych Szeregów. Powstała ona w Chorągwi Warszawskiej wiosną 1942 roku: jako pierwsi, kursy te przechodzili późniejsi bohaterowie „Kamieni na szaniec“). Przez całe lato wyjeżdżały „piątki“ drużynowych i hufcowych do lasów podwarszawskich — do Podkowy Leśnej i do Zalesia — gdzie odbywały się kursy podharcmistrzowskie Chorągwi Warszawskiej. Na wiosnę 1943 roku program „Szkoły za lasem“ obowiązywał w całej Polsce, docierał wszędzie tam, dokąd mogli dotrzeć wizytatorzy Głównej Kwatery Harcerzy — do chorągwi Częstochowskiej, Kie­leckiej, Krakowskiej, Lubelskiej, Mazowieckiej, Poznańskiej, Łódzkiej, Bydgoskiej, Zagłębiowskiej i wielu innych ośrodków. Właśnie w czasie wojny, w czasie gdy Polska była rozdarta między różne okupacje, gdy życie narodowe musiało toczyć się zupełnie inaczej w Polsce zachodniej, inaczej w środkowej, a jeszcze inaczej we wschodniej — właśnie wtedy Harcerstwo dążyło zdecydowanie do kształtowania jednego typu instruktora harcerskiego w całej Polsce. Charakter: — żaden najchytrzej obmyślony system organizacyjny, żaden program nie zastąpi osobistego wpływu instruktora, który oddziaływuje na chłopców całą swoją postawą, stylem życia, przykładem. Jeżeli chcemy podnieść „morale“ chłopców, to musimy w pierwszym rzędzie dbać o to, aby instruktorzy byli ludźmi o wyjątkowo wysokim „morale“. Wzór wychowawczy zawarty jest w naszym jasnym i prostym Prawie. Bezpośredni przełożeni muszą więc znać charakter i postępowanie ludzi, których skierują do kształcenia: będą ich „ojcami chrzestnymi“, którzy mają wziąć za „synów“ odpowiedzialność. Pobłażliwość i niestaranność mogą wyrządzić duże szkody pracy wychowawczej.  Polecamy magazyn SKAUT. Zapraszamy do artykułu Marka Popiela "Szkoła za lasem" http://www.skaut.okay.pl/download/sk_32_01.pdf oraz w naszych Aktualnościach http://impulsoficyna.com.pl/aktualnosci/szkola-za-lasem-program-ksztalcenia-starszyzny-harcerstwa-podziemnego,797.html  ";;-;"Przywracanie pamięci o przedwojennym harcerstwie, to zadanie, którego podjęła się Oficyna Wydawnicza „Impuls”. Dawno skończyły się czasy, gdy do Związku Harcerstwa Polskiego należały 3 miliony osób, a tradycje, jedynie słuszne, liczono od 1956 roku, uznając, że przedwojenne harcerstwo było, jeśli nie faszystowskie, to co najmniej burżuazyjne. Zapoznając się z licznymi pozycjami książkowymi oferowanymi przez wydawcę serii „Przywrócić Pamięć” można sobie wyrobić opinię, o tym jakie było międzywojenne harcerstwo, we własnym zakresie.Jednym z reprintów jest „Harcerstwo Polskie” wydane w 1925 r. przez Naczelnictwo ZHP. Stanowi ono zbiór tekstów, które przekrojowo przedstawiają dzieje harcerstwa od jego początków na ziemiach polskich, a kończąc na Narodowym Zlocie Harcerzy Warszawie w 1924 r. oraz Jamboree w tym samym roku, które odbyło się w Kopenhadze.Wypada zwrócić uwagę, że okres powojenny stanowił jeden z trudniejszych chwil dla polskiego harcerstwa. Urzeczywistnienie jednego z celów, którym było odzyskanie Niepodległości stanowiło zarazem wyzwanie dla kolejnego pokolenia instruktorów, którzy musieli wskazać nowe cele i metody działania. Moment o tyle istotny, że część z tych, którzy kierowali ruchem harcerskim uznało, że wobec wywalczenia wolnego państwa formuła harcerska się wyczerpała. Dla tych, którzy pozostali w szeregach ZHP nadszedł czas wysiłku, intelektualnego i organizacyjnego, dzięki któremu harcerstwo odnalazło swą nową drogę, której efekty obserwować można było w okresie II wojny światowej.Niezbyt długie teksty dotyczą kluczowych wydarzeń takich jak: początki harcerstwa, udział harcerzy w walkach o Niepodległość, rola harcerstwa wśród innych organizacji młodzieży, stan harcerstwa polskiego poza granicami kraju czy udział harcerek i harcerzy w I Zlocie Narodowym. Pisane przystępnym językiem pozwalają zapoznać się wydarzeniami czternastu lat obecności harcerstwa na ziemiach polskich, ale także zobaczyć w jaki sposób pracowały zastępy i drużyny w połowie lat dwudziestych.Szczególnie wartościowe są teksty dotyczące Narodowego Zlotu Harcerzy. Była to pierwsza próba zgromadzenia kilkutysięcznej rzeszy harcerek i harcerzy, którzy w ramach przygotowań do Zlotu jak i w takcie niego wypełniali postawione zadania. Ponadto była to okazja do spotkania środowisk z różnych części kraju, a więc także wymiany doświadczeń, pomysłów i metod działania, które ze względu na zróżnicowanie pochodzenia niewątpliwie musiało występować. Dodatkową atrakcją Zlotu była obecność skautek i skautów z innych krajów, co jeszcze mocniej integrowało międzynarodowy ruch.Nieocenionym materiałem jest tekst poświęcony polskiemu harcerstwu poza granicami kraju. Biorąc pod uwagę, że obecnie rośnie ilość naszych rodaków na emigracji zasadnym jest pytanie czy także teraz, wzorem okresu międzywojennego, znajdują się instruktorzy chętni do tworzenia drużyn polskich na obczyźnie i czy władze organizacji harcerskich posiadają wiedzę na temat ich funkcjonowania. Działalność ZHP poza Granicami Kraju nie powinna zwalniać nikogo z obowiązku monitorowania i wspierania naszych rodaków noszących harcerskie mundury.Przez karty książki przewijają się także myśli o harcerstwie osób mających, jak wynika to z przeglądu nazwisk, wpływ na jego kształt, wśród których wymienić należy Andrzeja Małkowskiego, Tadeusza Strumilłę, ks. Jana Mauersbergera, czy Eugeniusza Piaseckiego. Wartością samą w sobie jest 130 zdjęć obrazujących życie harcerskie w pierwszej połowie trzeciej dekady XX wieku.Warto, aby czytelnicy poświęcili także kilka chwil na przejrzenie ponad dwudziestu stron zawierających reklamy, z których zapewne w części sfinansowano wydawnictwo przedwojenne. Taki sposób postępowania był charakterystyczny dla wielu wydawnictw organizacji młodzieżowych, a także np. wojskowych. Może warto próbować go powielić w czasach, gdy budżety organizacji nie są zbyt bogate, a recenzowana książka może stanowić przykład dla potencjalnych reklamodawców, że w ten sposób pamięć o ich firmach może przetrwać dziesiątki lat. Poręczny format i twarda oprawa to dodatkowy atut tego wydawnictwa.Recenzowana książka powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którym bliska jest historia harcerstwa, a także tych, którzy badają życie w Polsce w okresie międzywojennym. Zapoznawanie się z serią „Przywrócić Pamięć”, ze względu na ich wartość, może być wykorzystywane w ramach prób na wyższe stopnie harcerskie i instruktorskie. Książki te należą bowiem do kanonu lektur, z którymi powinien się zapoznać każdy kto myśli o swoim rozwoju.źródło recenzji: http://jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2290-harcerstwo-polskie Harcerskie wychowanie i diagnozy polskiej rzeczywistości aktualne od przeszło stu lat Coraz rzadziej spotykam na drogach, w górach, nad morzem czy ulicach polskich miast umundurowanych harcerzy. Jeszcze są na Facebooku, a czasami tweetują, ale nie są już tak widoczni, jak przed 25 laty. Wydana przez "Impuls" niezwykle pięknie nowa seria wydawnicza "Przywrócić Pamięć" pozwala sięgnąć do publikacji założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1939. Po 1947 r. były to książki zakazane, objęte pełną cenzurą także na cytowanie z nich fragmentów. Także nazwiska ich autorów były wymazywane przez cenzurę, gdyż zamiarem władz PRL było odcięcie Polaków od ich historii, korzeni, tradycji, od prawdy o wartości także polskiego skautingu-harcerstwa.To przywołajmy ciekawą diagnozę sprzed... 92 lat Alojzego Pawełka, który tak pisał o ówczesnej sytuacji topniejących szeregów tego ruchu. Gdy harcerstwo przestawało być grą wojskową i polityczną, a zostało tylko skromnym ruchem młodzieży, samemu sobie pozostawionym, odbiegły od niego całe masy tych, którzy w nim dla postronnych celów, względów, czy zamiłowań brali udział. Możemy tu ich nazwać półharcerzami. Częściowo odpadł też materiał doborowy, zrażony obniżeniem ideałów i zanikiem pierwotnej tężyzny harcerstwa. Tych należałoby ściągnąć z powrotem i to jest zadaniem poważnym chwili. (A. Pawełek, Hasła współczesnej pracy harcerskiej. Gawędy obozowe, "STER" WHW 1922, s. 11)A tak pisał w swoich listach do starszych harcerzy o ich ruchu polski legionista- A. Pawełek, który trafił do niewoli rosyjskiej i został zesłany do Charkowa, a po ucieczce zorganizował drużynę skautową w Riazaniu, a później dwie drużyny w Bobrujsku:"Drużyny harcerskie 1914 roku stopniały, zmalały do poziomu chłopców czternastoletnich; - co starsze szło pod broń z musu lub z ochoty. Rzuceni w wiry wojenne, utraciliśmy je z oczu, a wiadomości, które do nas dochodziły, nie były pomyślne. Straszne rozdarcie serc i sumień w początkach wojny odbiło się na harcerstwie szeregiem rozłamów, które zamąciły jego ideały i obniżyły loty. Ale duch harcerski żył i domagał się dla siebie czynu". (A. Pawełek, Harcerstwo na martwym tropie. Harcerstwo oniemiałe, Kraków: Sp.Wyd. "Płomienie" 1922, s.3) Kiedy dzisiaj zafascynowani angloamerykańskim modelem kreowania przywództwa, wyłaniania liderów tłumaczą obcą literaturę na język polski, adaptują jej treści także do rodzimego systemu szkolnego, warto przypomnieć, że środowiskiem przywództwa było m.in. harcerstwo. Oto w 1936 r. harcmistrz Adam Czyżewski tak pisał w swojej książeczce: "Na tropie wodza harcerskiego" (Warszawa: Wyd. "Godziemba" 1936, s. 7-8):Czy wiesz kogo szukasz? - Wodza! Zdradzi go niezawodnie instynkt przewodzenia, wybicia się na czoło gromady. Przekonasz się o tym w harcach zastępu w ciągu próby, jakiej poddasz chłopca pragnącego wstąpić do zastępu. Postawisz mu jako cel: wkupić się "czymś" do zastępu. Dzielność jego ogólną sprawdzi: pierwsza próba dzielności; uznaniem jest wtajemniczenie do kręgu zastępu. (...) Instynkt przewodzenia - to doskonały stop szeregu wartości wrodzonych i nabytych. Trzeba popracować nad harmonijnym ich rozwinięciem i wydobyciem najcenniejszych: dzielności, inicjatywy, poczucia odpowiedzialności, nastawienia do walki, oraz przedsiębiorczości - początek tu zrobiła już sama natura. Inne wartości jak: wrośnięcie w ideę i w ruch, wyrobienie życiowe, wiedzę i wyrobienie techniczne harcerskie trzeba stworzyć".Prof. dr hab. Piotr Jaroszyński przypominając ostatnio myśl Ks. kard. Augusta Hlonda na temat trudnej sytuacji harcerstwa katolickiego w kraju poddawanym laickiej ideologii, skonstatował: Harcerstwo polskie posiada wspaniałe tradycje, ale pamiętajmy, że nie tylko w PRL próbowano je przechwycić na rzecz groźnej ideologii, bo i w okresie międzywojennym krążyła nad nim anglosaska masoneria (skauting). Jedno i drugie łączył ateizm, więc uważajmy. Harcerstwo tak, ale nie za cenę utraty wiary. Zastanowiłem się nad tym, jaka jest dzisiaj kondycja polskiego harcerstwa. do jakich sięga się źródeł? Czy obecni instruktorzy-wychowawcy bardziej orientują się na wyzwania ponowoczesności, dążąc do zmiany Przyrzeczenia Harcerskiego a nawet jego Prawa, by dostosować je do nowych trendów, czy może pielęgnuje tradycje, sięga do korzeni, przechowuje ponadczasowe wartości?Kiedy sięgniemy do publikacji Naczelnego Kapelana ZHP ks. Antoniego Bogdańskiego pt. "Podstawy Harcerstwa" (Płock-Warszawa 1928, s. 35), to zrozumiemy, jakie były korzenie i jak ewoluował na świecie do 1939 r. rozwój katolickiego skautingu i harcerstwa, jakie były jego problemy. Jak pisał: "Z trudem wielkim, walcząc z niedostatkiem materialnym, brakiem ludzi do pracy, niejednokrotnie nieuzasadnioną nieufnością społeczeństwa, a przedewszystkiem z upadkiem poziomu moralnego wśród młodzieży i zanikiem wszelkiego entuzjazmu, jaki stwierdzamy w całem społeczeństwie po r.1920, idzie Z.H.P. naprzód, bez lęku, z wiarą głęboką w swe szlachetne idee, z pogodą, nigdy niezachmurzoną, z jednym hasłem na ustach: "Dla Ciebie Polsko i dla Twojego dobra" (...)".Czyż nie powtarza się historia, kiedy czytamy w publikacji Stanisława Sedlaczka pt. "Kilka myśli o zadaniach harcerstwa. W Polsce będzie lepiej!" (Warszawa 1919, s. 17):W Polsce nie jest dobrze... Poglądy obywateli polskich, tak ostro ścierające się ze sobą, gdy chodzi o cele i środki polityki, zadziwiająco są zgodne co do tego, że w Polsce źle się dzieje. (...) Niema w szerokich sferach miłości Ojczyzny, w jej miejsce krzewi się partyjniactwo, sobkostwo, egoizm. Wielu obywateli szuka tylko dobra osobistego, ochłapy, datku rzucając czasem na odczepnego w puszki kwestarzy na cele publiczne."A w III RP trwa na dobre kampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego.źródło recenzji: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2014/05/harcerskie-wychowanie-i-diagnozy.htmlPolecamy wszyskie książki z działu REPRINTY   Polecamy do przeczytania: Polecamy również artykuł Marka Popiela z magazynu SKAUT "Szkoła za lasem" - tutaj Polecamy również artykuł z naszej strony przedstawiający sylwetkę prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł "Familiada edukacji" prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj Polecamy również artykuł "Wiele pytań..." prof. Bogusława Śliwerskiego - tutaj  ";28.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7";"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015,";"Paris, Les Presses Rapides, [1946],";"Format A6, Objętość 112 stron, Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-566-2.jpg
"O SKAUTINGU POLSKIM";;"Stanisława Kuszewelska";978-83-7850-857-1;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1916]. "O SKAUTINGU POLSKIM".   4. Czem może być skaut.Widzieliśmy, że celem skauta jest służenie społeczeństwu.Tak. Ale już od społeczeństwa samego zależy, żeby umiało skautom każdego pokolenia postawić wymagania danej chwili — i wedle nich je sobie przystosować.Niemniej jednak, niech skaut pozostanie skautem.Tu właśnie leży najboleśniejsze i najszkodliwsze skoszlawienie idei, które miało miejsce u nas, przed wojną obecną.Zasłoniono charakter ogólny — wymaganiami chwili. Zamiast na tle owego charakteru ogólnego — wyakcentować i wydobyć te wymagania. Bo choć bez wątpienia były one pierwszorzędnej wagi, nie wolno im było odbierać wychowaniu skautowemu jego znaczenia i wartości pod narodową „specie aeternitatis“.Niech skauting nie obiera drogi — niech wskaże tylko jak iść każdą drogą. Niech nie tylko mówi „tak a tak narodowi przydać się dziś możesz“ — ale wpoi przedewszystkiem — realnie i głęboko — czem jest przydatność narodowa. Wtedy skaut sam już będzie gotów na wezwanie.Nie kazać mu daną ideę kochać jako własną — ale ­pozwolić sercem i rozumem pojąć, czem jest miłość narodowa — a bezwątpienia pokocha tę ideę która wtedy czekać będzie na wcielenie.Krócej:Potrzebni są dziś żołnierze? — Naucz skautów być żołnierzami.Ale niech wiedzą, że choć każdy skaut może być żołnierzem — nie każdy żołnierz będzie przez to skautem.I jeśli krajowi — potem — potrzebni będą chociażby zamiatacze ulic — skaut będzie zamiatał ulice.Więcej przeczytacie w książce... zapraszamy!   ";;-;"„O skautingu polskim”, to kolejna pozycja z serii „Przywrócić Pamięć” wydawanej przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” z Krakowa. Autorką jej jest Stanisława Kuszelewska, postać nieco zapomniana, ale warta zainteresowania. Działaczka skautingu od 1912 r., jego kierowniczka w Mińsku w 1918 r., uczestniczka walk z bolszewikami, członkini Polskiej Organizacji Wojskowej, czynna instruktorka harcerska w okresie międzywojennym, żołnierz Armii Krajowej. Współpracowała m.in. z Polskim Radiem, „Gazetą Polską”, „Polską Zbrojną”. Prywatnie była pierwszą żoną Ignacego Matuszewskiego.Była odznaczona Krzyżem Niepodległości.Recenzowana książeczka była jej debiutem, który niewątpliwie zaliczyć można do kategorii zmuszających do myślenia. Działający na terenach polskich (choć nie tylko, książka powstała i wydana została w Moskwie) ruch skautowy przybierał, często w zależności od miejsca i osób, różnoraki charakter. Wpływ na to miały różne okoliczności. Poczynając od tych, które wiązały się z jawnym bądź tajnym charakterem działalności, poprzez zapatrywania społeczne i polityczne osób zaangażowanych w jego rozwój, a kończąc na właściwym zrozumieniu idei przyświecającej gen. Robertowi Baden-Powellowi – prekursorowi skautingu brytyjskiego. Autorka w pierwszej części recenzowanej pozycji rozważa czym tak naprawdę jest skauting, jakie korzyści osiąga dziecko i społeczeństwo z pracy skautowej oraz to w jaki sposób osiągać zamierzone rezultaty tej pracy. Powiązane jest to z analizą oczekiwań jakie ma najbardziej aktywna warstwa społeczeństwa polskiego wobec młodego pokolenia. Sporo jest odwołań do współczesnej literatury, która dla dzisiejszego czytelnika jest zupełnie obca. Kto dziś z młodego pokolenia czyta Brzozowskiego, Berenta czy Wyspiańskiego (poza „Weselem” oczywiście)? Dlatego też nie należy nastawiać się na łatwą lekturę, wymaga ona dużo więcej czasu na zastanowienie się nad tekstem niż samo jego przeczytanie. W drugiej części („Uwagi praktyczne o prowadzeniu patroli skautowych u nas”) Stanisława Kuszelewska porusza kwestie zrzeszania się w ramach organizacji skautowej, konieczności zrozumienia czym jest przynależność do grupy skautów i jak ważną rolę odgrywa kwestia przyjmowania do tego środowiska. Analizuje różnicę pomiędzy nauką szkolną a wdrożeniem do życia skautowego i nabywaniem umiejętności z tym związanych, rozważa konieczność umiejętności przystosowania się do aktualnych potrzeb w służbie Ojczyźnie, a także porusza kwestie umiejętności odpowiadania na trudne pytania, które padają ze strony młodych skautów. Zwraca także uwagę na dobrowolność przynależności do skautingu, ale równocześnie na wynikające z tego konsekwencje. Autorka ma także świadomość, ze jej widzenie idei nie jest jedynie prawdziwe. Dopuszcza możliwość innego postrzegania ruchu skautowego, ale to według niej czyni właśnie organizację jeszcze bardziej kolorową i pociągającą. Tradycyjnie już wydawca uzupełnił pozycję o krótkie kalendarium życia autorki. Jedyna uwaga dotyczy odznaczenia, które nadano Stanisławie Kuszelewskiej. Nie było Złotego Krzyża Niepodległości, był Krzyż Niepodległości, a wyższą klasą Krzyż Niepodległości z Mieczami. Tak jak wspomniałem powyżej, recenzowana książeczka nie jest lekturą łatwą. Wymaga analizy i zastanowienia. Oderwania się od spraw bieżących i uzmysłowienia sobie, że idea  harcerska (skautowa), to cos więcej niż zapewnienie rozrywki i miłe spędzenie czasu przez podopiecznych. To sztuka wychowania dla Polski i dla społeczeństwa. Bez uświadomienia sobie tego jak to robić, nie da się osiągnąć satysfakcjonującego rezultatu. Rezultatu, jaki osiągnęli instruktorzy harcerscy działający równocześnie z autorką, który zaowocował udziałem harcerzy w walkach o Lwów w 1918 r., ich udziałem w wojnie o Małopolskę Wschodnią, w wojnie polsko-bolszewickiej i powstaniach śląskich. A później pracą w budowie odrodzonej Rzeczypospolitej. Znalezienie odpowiedzi na postawione pytania na pewno ujawniło się także w czynach kolejnych pokoleń harcerskich, wśród ktorych znalazła sie jej córka Ewa, uczestniczka powstania warszawskiego, odznaczona Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Dariusz Nowiński http://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2405-2015-11-07-18-41-58Ocena recenzenta Temat i treść - 8/10 Język, styl, kompozycja tekstu - 8/10 Forma wydawnicza - 9/10  ";18.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, Reprint wydania z 1916 r., Format A6, Objętość 56 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-857-1.jpg
"Autyzm i AAC";"Alternatywne i wspomagające sposoby porozumiewania się w edukacji osób z autyzmem";"Bogusława Beata Kaczmarek";978-83-7850-769-7;;"Praca dotyczy bardzo istotnej i doniosłej społecznie problematyki, jaką stanowi prezentacja rozmaitych form wspomagania procesu komunikacji osób z autystycznym spektrum zaburzeń (ASD). Autorzy wykorzystali z jednej strony aktualne dane z literatury sięgając do prac wybitnych badaczy zamieszczonych w publikacjach książkowych oraz czasopismach o znaczeniu i zasięgu międzynarodowym. Obszerna monografia wychodzi na przeciw pilnym potrzebom związanym z udostępnianiem najnowszych informacji w zakresie rozwijania zdolności porozumiewania się, ze szczególnym uwzględnieniem procesu edukacyjnego dzieci i młodzieży z ASD.Zawarte w przygotowywanej do druku książce rozdziały, odznaczają się wysokim poziomem profesjonalizmu i mogą stanowić niewątpliwie cenne źródło wiedzy oraz inspiracji dla czytelników.Ukazanie się tej książki pozwoli czytelnikom zapoznać się z wieloma różnorodnymi i często wypróbowanymi podejściami i metodami związanymi z diagnozą trudności komunikacyjnych i oddziaływaniami pozwalającymi je zmniejszyć lub im zapobiegać u dzieci z ASD. Lekturę ocenianej publikacji można polecić zarówno profesjonalistom jaki praktykom, a także studentom takich kierunków jak pedagogika specjalna, psychologia, logopedia, audiofonologia. Myślę, że także rodzice tej grupy dzieci będą zainteresowani tymi koncepcjami i propozycjami, jakie stanowią przedmiot rozważań omawianej publikacji.z recenzji Profesora Tadeusza Gałkowskiego Odczytanie i zrozumienie komunikatów dziecka daje szansę na wprowadzenie alternatywnych i wspomagających form terapii.Książka Autyzm i AAC. Alternatywne i wspomagające sposoby porozumiewania się w edukacji osób z autyzmem jest dziełem wielu autorów – naukowców i praktyków. Jest ona cennym wkładem do badań nad budowaniem takich form postępowania terapeutycznego, które umożliwią dziecku autystycznemu komunikację społeczną. Prezentowane formy pracy z dzieckiem i jego otoczeniem budzą nadzieję na zbudowanie drogi, która umożliwi dziecku autystycznemu odnalezienie się w środowisku społecznym.Książka winna być podstawowym źródłem wiedzy dla wszystkich terapeutów pracujących z dziećmi z deficytami rozwojowymi.Prof. Hanna Jaklewicz Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  Książka dostępna w wersji papierowej i  elektronicznej - ebook.    ";;"Przedmowa (Hanna Jaklewicz)   Wstęp (Bogusława Beata Kaczmarek, Aneta Wojciechowska)  Katarzyna MarkiewiczKompetencje i dysfunkcje komunikacyjne osób z ASD – ujęcie rozwojowe	  Jacek J. BłeszyńskiKomunikacja osób ze spektrum autyzmu – w poszukiwaniu najlepszych rozwiązań Barbara WinczuraKomunikacja społeczna u dzieci ze spektrum autyzmu w świetle prekursorów rozwoju teorii umysłu  Marzenna ZaorskaMowa ciała dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu Anna ProkopiakDziecko z autyzmem jako partner dialogu Anna MatkowskaRelacje z innymi jako podstawa komunikacji społecznej osób z autyzmem Nina ZawidniakBehawioralna koncepcja nabywania języka oraz rozwijania mowy i komunikacji u osób z autyzmem  Joanna Kwasiborska-Dudek, Zofia Borska-Mądrzycka, Katarzyna RegulskaWybór właściwej metody AAC do rozwijania umiejętności porozumiewania się dzieci ze spektrum autyzmu Aneta WojciechowskaMetody komunikacji wspomagającej i alternatywnej we wczesnym wspomaganiu rozwoju dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu  Bogusława Beata KaczmarekObraz narzędziem komunikacji – znaki i strategie wizualne w usprawnianiu społecznego zrozumienia i komunikacji osób z ASD Joanna ŁawickaZastosowanie AAC w kształtowaniu samoświadomości osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu  Jolanta MatusewiczDziecko z autyzmem w szkoleWybrane narzędzia komunikacji alternatywnej i wspomagającej wykorzystywane w procesie edukacji osób z autyzmem  Maria Podeszewska-MateńkoAAC – Piktogramy w komunikacji i edukacji osób z autyzmem Rafał KawaPicture Exchange Communication System (PECS) jako metoda rozwijania umiejętności komunikowania się dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu Małgorzata Sekułowicz, Agnieszka Sokołowska-KasperiukVideo modeling jako alternatywna metoda usprawniania komunikacji społecznej dzieci z autystycznego spektrum zaburzeń Katarzyna ŁuszczakTechnologia wspomagająca jako wsparcie komunikacji alternatywnej osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu  Maria PiszczekRola rytmu i elementów muzykoterapii podczas prób nawiązywaniainterakcji komunikacyjnej z dziećmi autystycznymi Iwona JagoszewskaKomunikacja osób głuchych z autyzmem  Agnieszka PilchWspomaganie rozwoju komunikacji osób z autyzmem w świetle przepisów prawa oświatowego  Bogusława Beata KaczmarekPosłowieMity i fakty o AAC i naturalnym rozwoju mowy    ";" Praca dotyczy bardzo istotnej i doniosłej społecznie problematyki, jaką stanowi prezentacja rozmaitych form wspomagania procesu komunikacji osób z autystycznym spektrum zaburzeń (ASD). Autorzy wykorzystali z jednej strony aktualne dane z literatury sięgając do prac wybitnych badaczy zamieszczonych w publikacjach książkowych oraz czasopismach o znaczeniu i zasięgu międzynarodowym. Obszerna monografia wychodzi na przeciw pilnym potrzebom związanym z udostępnianiem najnowszych informacji w zakresie rozwijania zdolności porozumiewania się, ze szczególnym uwzględnieniem procesu edukacyjnego dzieci i młodzieży z ASD.Zawarte w przygotowywanej do druku książce rozdziały, odznaczają się wysokim poziomem profesjonalizmu i mogą stanowić niewątpliwie cenne źródło wiedzy oraz inspiracji dla czytelników.Ukazanie się tej książki pozwoli czytelnikom zapoznać się z wieloma różnorodnymi i często wypróbowanymi podejściami i metodami związanymi z diagnozą trudności komunikacyjnych i oddziaływaniami pozwalającymi je zmniejszyć lub im zapobiegać u dzieci z ASD. Lekturę ocenianej publikacji można polecić zarówno profesjonalistom jaki praktykom, a także studentom takich kierunków jak pedagogika specjalna, psychologia, logopedia, audiofonologia.Myślę, że także rodzice tej grupy dzieci będą zainteresowani tymi koncepcjami i propozycjami, jakie stanowią przedmiot rozważań omawianej publikacji.z recenzji Profesora Tadeusza Gałkowskiego";58.00;"Wydanie I, Kraków 2015,";"Format B5, ";"Objętość 312 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-769-7.jpg
"Poziom satysfakcji z życia i poziom inteligencji emocjonalnej wśród skazanych mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności w polskich zakładach karnych";;"Dagmara Maria Boruc";978-83-7850-799-4;;" Dagmara Maria Boruc, powołując się na cele resocjalizacyjne, formułowane w działalności penitencjarnej wobec osób skazanych, stara się uzasadnić poszukiwania nowych psychologicznych wyznaczników czy korelatów zachowań przestępczych – jako poszerzających wiedzę o rodzaju zmian, które powinny zachodzić w rezultacie oddziaływań resocjalizacyjnych. Za takie zmienne uznała zadowolenie z życia i inteligencję emocjonalną. Autorka […] opisuje wiele teorii, a także wyników badań, które pozwalają tłumaczyć zachowania przestępcze licznymi czynnikami, w tym właściwościami psychologicznymi osób popełniających przestępstwo. Satys­fakcja z życia i inteligencja emocjonalna to nowe zmienne, które są w ostatnich latach często używane do wyjaśniania zachowań. Dagmara Maria Boruc przeanalizowała występowanie tych zmiennych u osób skazanych i osób niefigurujących w rejestrach skazanych. Grupa badawcza obejmowała skazanych mężczyzn i niekaranych mężczyzn oraz dodatkowo – jako uzupełnienie – skazane kobiety. Dużo miejsca w swoim opracowaniu poświęciła zmiennej zadowolenie z życia. Jest to bardzo ciekawa analiza definicji, uwarunkowań, przejawów zadowolenia z życia. […] Narzędzia pomiaru zmiennych […] charakteryzują się wysokimi parametrami psychometrycznymi. Dagmara Maria Boruc przeprowadziła bardzo ciekawe badania na stosunkowo dużej grupie osób.Z recenzji prof. dra hab. Czesława Czabały  W rozdziałach 1–3 przedstawiono podstawy teoretyczne poruszonych zagadnień, czyli badanych zmiennych, tj. poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej wśród skazanych mężczyzn i skazanych kobiet.Otrzymane wyniki dotyczące wymienionych skazanych skonfrontowano z danymi związanymi z mężczyznami niekaranymi, którzy nie figurują w Krajowym Rejestrze Karnym. Poruszono również wątek kształtowania się osobowości przestępczej. Było to niezbędne ze względu na grupę uczestniczącą w omawianym badaniu (czyli osadzonych odbywających karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym). W rozdziałach 4 i 5 omówiono badania własne przeprowadzone na dwóch grupach skazanych: kobiet i mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności w polskich zakładach karnych i aresztach śledczych. Dokonano także porównania poziomu inteligencji emocjonalnej osób odbywających karę pozbawienia wolności z poziomem występującym u tych, którzy nie figurują w kartotece Krajowego Rejestru Karnego, czyli nie byli karani. Rozdział 6 zawiera ogólne wnioski uzyskane na bazie dotychczasowej wiedzy teoretycznej, badań własnych oraz badań empirycznych przeprowadzonych w latach wcześniejszych przez innych autorów. Stanowi niejako podsumowanie treści książki.   Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wprowadzenie  	  11 Rozdział 1Analiza teoretyczna problematyki przestępczości  	  151.1.	Czynniki determinujące zachowania przestępcze	  15 Rozdział 2Analiza teoretyczna problematyki i empiryczne badania zadowolenia z życia  	  212.1.	Problematyka szczęścia i zadowolenia z życia  	  212.2.	Czym mierzymy szczęście?  	  252.3.	Komponenty i czynniki determinujące zadowolenie z życia  	  282.4.	Teorie dotyczące genezy szczęścia i zadowolenia z życia  	  322.5.	Podmiotowe determinanty doświadczania poczucia szczęścia  	  382.6.	Obiektywne determinanty doświadczania poczucia szczęścia  	  42 Rozdział 3Analiza teoretyczna problematyki i empiryczne badania inteligencji emocjonalnej  	  513.1.	Czym jest inteligencja emocjonalna?  	  513.2.	Rola emocji we wnioskowaniu emocjonalnym  	  57 Rozdział 4Związek między poziomem zadowolenia z życia a poziomem inteligencji emocjonalnej – badania własne  	  594.1. Wprowadzenie  	  594.1.1.	Założenia teoretyczne oraz problem badawczy  	  594.1.2.	Zmienne i ich operacjonalizacja  	  604.1.3.	Model zależności między zmiennymi  	  61 4.1.4.	Hipotezy badawcze  	  62 4.1.5.	Strategie badań  	  62 4.1.6.	Charakterystyka zastosowanych narzędzi badawczych  	  634.2.	Opis grupy badawczej i przebiegu badań  	  65 4.2.1.	Struktura wiekowa skazanych ogółem (N = 80)  	  67 4.2.2.	Struktura wiekowa skazanych mężczyzn (N = 40)  	  68 4.2.3.	Struktura wiekowa skazanych kobiet (N = 40)  	  70 4.2.4.	Struktura wiekowa niekaranych mężczyzn (N = 40)  	  71 4.2.5.	Poziom wykształcenia wśród karanych ogółem (N = 80)  	  72 4.2.6.	Poziom wykształcenia wśród skazanych mężczyzn (N = 40)  	  74 4.2.7.	Poziom wykształcenia wśród skazanych kobiet (N = 40)  	  75 4.2.8.	Poziom wykształcenia wśród mężczyzn niekaranych (N = 40)  	  76 4.2.9.	Rodzaj zakładu karnego, w którym osadzeni są skazani mężczyźni (N = 40)  	  784.2.10.	Rodzaj zakładu karnego, w którym osadzone są skazane kobiety (N = 40)  	  794.3.	Rodzaj oddziaływania stosowanego wobec skazanych	  80 4.3.1.	Rodzaj oddziaływania stosowanego wobec skazanych mężczyzn (N = 40)  	  81 4.3.2.	Rodzaj oddziaływania stosowanego wobec skazanych kobiet (N = 40)  	  824.4.	Typ zakładu karnego, w którym umieszczeni są skazani  	  83 4.4.1.	Typ zakładu karnego, w którym umieszczeni są skazani mężczyźni (N = 40)  	  85 4.4.2.	Typ zakładu karnego, w którym umieszczone są skazane kobiety (N = 40)  	  864.5.	Zastosowane procedury statystyczne  	  88 Rozdział 5Wyniki badania  	  895.1.	Analiza poziomu szczęścia – wyniki analiz na podstawie Kwestionariusza Zadowolenia z Życia Jana Chodkiewicza  	  89 5.1.1.	Wyniki uzyskane w grupie respondentów ogółem (mężczyzn skazanych, kobiet skazanych i mężczyzn niekaranych) uczestniczących w badaniu (N = 120)  	  90 5.1.2.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych mężczyzn (N = 40)  	  91 5.1.3.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	  92 5.1.4.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	  93 5.1.5.	Wyniki uzyskane w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	  94 5.1.6.	Podsumowanie i wnioski	  955.2.	Analiza istotności poziomu zadowolenia z życia w badanych grupach  	   1005.2.1.	Analiza istotności poziomu zadowolenia z życia w grupie mężczyzn ogółem (N = 80)  	    1015.2.2.	Analiza istotności poziomu zadowolenia z życia w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1015.3.	Analiza poziomu inteligencji emocjonalnej – wyniki analiz na podstawie Kwestionariusza Inteligencji Emocjonalnej  	    1075.3.1.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych respondentów ogółem (N = 120)  	    1075.3.2.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych mężczyzn (N = 40)  	    1085.3.3.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	   1095.3.4.	Wyniki uzyskane w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	   1095.3.5.	Wyniki uzyskane w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1105.4.	Wyniki średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej  	    1115.4.1.	Wyniki średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej w grupie skazanych respondentów ogółem (N = 120)  	    1115.4.2.	Wyniki średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej w grupie skazanych mężczyzn (N = 40)  	    1125.4.3.	Rozkłady średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	   1125.4.4.	Rozkłady średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1135.4.5.	Rozkłady średnich sum uzyskanych w Kwestionariuszu Inteligencji Emocjonalnej w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	    1145.4.6.	Podsumowanie i wnioski  	    1145.5.	Analiza istotności poziomu inteligencji emocjonalnej w badanych grupach  	    1165.5.1.	Analiza istotności poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie mężczyzn ogółem (N = 80)  	    1175.5.2.	Analiza istotności poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1175.6.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia w badanych grupach  	  1205.6.1.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia w grupie skazanych mężczyzn (N = 80)  	  1205.6.2.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	    1235.6.3.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1255.6.4.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia  z życia w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	    1285.7.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu inteligencji emocjonalnej w badanych grupach  	    1315.7.1.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych mężczyzn (N = 40)  	    1325.7.2.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	    1335.7.3.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	    1345.7.4.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	    1355.8.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej w badanych grupach  	   1365.8.1.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych mężczyzn (N = 40)  	    1365.8.2.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych kobiet (N = 40)  	    1385.8.3.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie skazanych ogółem (N = 80)  	   1405.8.4.	Interpretacja zależności korelacyjnych poziomu zadowolenia z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej w grupie niekaranych mężczyzn (N = 40)  	   1425.9.	Podsumowanie i wnioski  	    145 Zakończenie  	    163";"Niewielki objętościowo plon badań ankietowych „Poziomu satysfakcji z życia i poziom inteligencji emocjonalnej wśród skazanych mężczyzn odbywający karę pozbawienia wolności w polskich zakładach karnych" autorstwa Dagmary Marii Boruc to niezmiernie bogata i ciekawa publikacja z dwóch powodów.Jednym jest to, iż dotyczy grupy społecznej wyizolowanej ze społeczeństwa na mocy wyroku sądowego, od lat tworzącej zamkniętą subkulturę w obrębie miejsca odosobnienia. Drugim to, iż rzadko pojawiają się książki będące pokłosiem badań ankietowych przeprowadzonych na tak szerokiej reprezentacji skazanych.Boruc skupiła się na zbadaniu dwóch czynników stanowiących o jakości ludzkiego życia; na satysfakcji z poziomu życia i poziomu inteligencji emocjonalnej skazanych mężczyzn i kobiet. Dla porównania przebadano też mężczyzn nigdy nieskazanych żadnym wyrokiem.Niedostosowanie społeczne zaczyna się już w momencie wczesnego dzieciństwa i  staje się następstwem błędów popełnionych przez rodziców, szkołę, środowisko itp. Wówczas ani sfera społeczna, ani emocjonalno-psychiczna takiego człowieka  należycie nie funkcjonuje. Stąd stało się ważnym ostatnimi laty badanie tych dwóch czynników, a także towarzyszących ich brakowi u skazanych cech psychopatologicznych.Autorka w pierwszych dwóch rozdziałach skupiła się na przedstawieniu podstaw teoretycznych poruszonych w dalszej części zagadnień tj. przyczyn determinujących zachowania przestępcze, a także zadowolenie ze swojego życia i poziomu inteligencji emocjonalnej wśród skazanych mężczyzn i kobiet. Otrzymane wyniki Boruc skonfrontowała z danymi otrzymanymi po przebadaniu grupy mężczyzn niekaranych, niefigurujących w Krajowym Rejestrze Karnym.W rozdziale czwartym i piątym autorka omówiła własne badania przeprowadzone na dwóch grupach skazanych kobiet i mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności w polskich zakładach karnych i aresztach śledczych. Później dokonano porównania poziomu inteligencji emocjonalnej osób skazanych, którzy odbywają karę pozbawienia wolności z osobami z tymi którzy nigdy karani nie byli i nie figurują w KRK.Wiadomym jest, że każde odosobnienie, czy to te wynikające z wyroku sądowego, czy dobrowolne odseparowanie się od świata zewnętrznego (szpitale psychiatryczne, hospicja, sanatoria) powodują u ludzi zmiany w postrzeganiu siebie i swojego miejsca w świecie, a także zaburzonego trwale osobistego bezpieczeństwa. To automatycznie obniża postrzeganie naszej satysfakcji z życia. Tym bardziej, że w więzieniu dochodzi do tego obecna tam więzienna subkultura i ciasnota  wynikająca z małej powierzchni jaką osadzony ma do dyspozycji.Autorka w swoich badaniach użyła Trait Meta-Mood Scale (TMMS) i Saloveya (1995), w polskiej adaptacji Borkowskiej, Gąsiorowskiej i Nosala (2006) w wersji dla dorosłych, a także Kwestionariusz do Diagnozy Poziomu Inteligencji Emocjonalnej oraz Kwestionariusz Zadowolenia z Życia Chodkiewicza, wersja dla dorosłych. Pierwsza z nich obejmuje 25 stwierdzeń, do których osoby badane miały się ustosunkować wg 54-stopinowej skali Likerta (1- zdecydowanie mnie nie dotyczy, 2 - raczej mnie nie dotyczy, 3 - trudno mi powiedzieć, czy mnie dotyczy, 4 - raczej mnie dotyczy, 5 - zdecydowanie mnie dotyczy). Struktura zawierała też trzy skorelowane ze sobą i spójne wymiary mające oddać pełnię inteligencji emocjonalnej: 1 - regulacja nastroju (skala z 7 pozycjami), 2 - percepcja emocji i empatii (skala z dziewięcioma pozycjami), 3 - wgląd i wiedza emocjonalna (skala z 9 pozycjami). Do pomiaru rzetelności odpowiedzi posłużono się wskaźnikiem alfa Cronbacha.Autorka przebadała sporą grup osadzonych - nadanie N - 120 osób, w tym 40 skazanych mężczyzn, 40 skazanych kobiet i 40  mężczyzn nigdy nie karanych. Druga grupa liczyła 80 osób podzielona na dwie grupy: 40 skazanych mężczyzn i 40 skazanych kobiet. Na wybraną  grupę 40 skazanych mężczyzn składali się młodociani, skazani pierwszy raz i recydywiści. 40 osobowa grupa kobiet składała się z młodocianych, skazanych pierwszy raz i recydywistek. Średnia wieku badanych więźniów to 33,75 lat, najwięcej było osób w wieku 26-30 lat. Średnia wieku w grupie badanych kobiet to 37,9 lat, a dominującą grupą były trzydziestolatki. Przebadano też osadzonych pod względem wykształcenia. W grupie badanych mężczyzn dominowało wykształcenie podstawowe, zawodowe i średnie. Podobną skalą wykształcenia wykazała się grupa badanych kobiet. Dodatkową informacją było to, iż w obu grupach dominowali recydywiści i skazani pierwszy raz. Brano też pod uwagę system oddziaływania na skazanych czyli tryb odsiadywania kary: programowy (resocjalizacja), zwykły (taki, gdzie  brane są pod uwagę cele indywidualno-prewencyjne) czy terapeutyczny (alkoholicy, narkomani, niepełnosprawni fizycznie).Nie będą przytaczał państwu dokładnych wyników analizy satysfakcji z życia i poziomu inteligencji emocjonalnej ale powiem tylko, że niektóre wyniki wcale mnie nie zdziwiły, np. niskie zadowolenie z sytuacji finansowej, zdrowotnej czy mieszkaniowej. Te właśnie warunki składają się często na obraz ich ciężkiego dzieciństwa, a później startu życiowego. Dla  badanych skazanych kobiet ważne są edukacja, finanse i zdrowie, a także satysfakcja z wychowania dzieci i posiadania udanej rodziny. Są tam jeszcze inne czynnik, ale to one głównie determinują ich postępowanie i życie na wolności.Gabriel Leonard KamińskiKSIAZKA.NET.PL  Dagmaria  Maria Boruc, powołując się na cele resocjalizacyjne, formułowane  w działalności penitencjarnej wobec osób skazanych, stara się uzasadnić  poszukiwania nowych psychologicznych wyznaczników czy korelatów zachowań  przestępczych – jako poszerzających wiedzę o rodzaju zmian, które  powinny zachodzić w rezultacie oddziaływań resocjalizacyjnych. Za takie  zmienne uznała zadowolenie z życia i inteligencję emocjonalną. Autorka […] opisuje wiele teorii, a także wyników badań, które pozwalają  tłumaczyć zachowania przestępcze licznymi czynnikami, w tym  właściwościami psychologicznymi osób popełniających przestępstwo.  Satys­fakcja z życia i inteligencja emocjonalna to nowe zmienne, które  są w ostatnich latach często używane do wyjaśniania zachowań. Dagmara  Maria Boruc przeanalizowała występowanie tych zmiennych u osób skazanych  i osób niefigurujących w rejestrach skazanych. Grupa badawcza  obejmowała skazanych mężczyzn i niekaranych mężczyzn oraz dodatkowo –  jako uzupełnienie – skazane kobiety. Dużo miejsca w swoim opracowaniu  poświęciła zmiennej zadowolenie z życia. Jest to bardzo ciekawa analiza  definicji, uwarunkowań, przejawów zadowolenia z życia. […] Narzędzia  pomiaru zmiennych […] charakteryzują się wysokimi parametrami  psychometrycznymi. Dagmara Maria Boruc przeprowadziła bardzo ciekawe badania na stosunkowo dużej grupie osób.Z recenzji prof. dra hab. Czesława Czabały   ";29.80;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 198 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-799-4.jpg
"Metoda pracy z osobami cierpiącymi na zaburzenia mowy";"MELODIC INTONATION THERAPY";"Barbara Pastuszek-Lipińska";978-83-7850-925-7;;"Monografia jest poświęcona Melodic Intonation Therapy (MIT) – metodzie wspierającej terapię mowy u osób cierpiących na zaburzenia mowy spowodowane nieprawidłowościami w pracy ośrodkowego układu nerwowego. Skierowana jest do osób zainteresowanych oddziaływaniem muzyki na człowieka, jego rozwój poznawczy i emocjonalny, na rozwój funkcji językowych i komunikacyjnych, a także mechanizmami tego wpływu w kontekście użyteczności muzyki w terapii zaburzeń mowy i zaburzeń komunikacyjnych. Każdy z rozdziałów poprzedzony jest wprowadzeniem, które zawiera definicje oraz klasyfikacje dotyczące zagadnień poruszanych w publikacji. W pierwszym przedstawiono cele i założenia badań własnych oraz projektu, w którego ramach powstała monografia. W drugim zaprezentowano metodę oraz twierdzenia leżące u jej podstaw, a także historię jej powstania. W trzecim opisano oddziaływanie metody MIT z uwzględnieniem różnych perspektyw, tj. neuronaukowej, psychologicznej oraz językoznawczej, w tym aspektów psycholingwistycznych oraz językoznawstwa naturalnego. Dokonano analizy czynników leczących w MIT, biorąc pod uwagę różne aspekty muzyki oraz obserwacje własne, współpracowników i naukowców zajmujących się badaniem skuteczności metody oraz zakresu jej oddziaływania. W czwartym przedstawiono profile pacjentów, uwzględniając charakterystyki poszczególnych osób uczestniczących w projekcie, metodologię pracy badawczej, trudności oraz indywidualne potrzeby poszczególnych pacjentów. Omówiono także te obszary i zaburzenia mowy, które objęte były interwencją w projekcie. Ponadto zaprezentowano metodologię pracy oraz przebieg projektu badawczego, jak również opis wyników badań. W rozdziale piątym opisano przebieg projektu, a w ostatnim zamieszczono dyskusję na temat rezultatów badań, podsumowanie poczynionych analiz oraz wnioski. Rozdział ten zawiera także opis ograniczeń projektu i krótkie zestawienie badań, które powinny być przeprowadzone w przyszłości w celu uzyskania odpowiedzi na pytania dotyczące kwestii wciąż budzących kontrowersje. Książka zawiera materiały opublikowane bądź obecnie poddawane recenzji w redakcjach kilku czasopism naukowych.Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Streszczenie 	  9Wprowadzenie 	 11Przyczyny zaburzeń mowy i epidemiologia – próba uchwyceniai zdefiniowania zjawiska 	 12Zaburzenia mowy u dzieci 	 13Rodzaje zaburzeń – przyczyny 	 15Zaburzenia mowy u osób dorosłych 	 18Udar 	 19 Rozdział 1. Cele i założenia pracy 	 23 Rozdział 2. Prezentacja metody – historia, założenia i opis 	 27 Wprowadzenie metody 	 27Teoria i praktyka 	 28Ogólny opis metody 	 30Stosowanie metody 	 31Materiały 	 31Prezentacja przykładów 	 33Oceny 	 33Charakterystyka poziomów i kroków Melodic Intonation Therapy 	 35Historia powstania metody 	 39Powstanie Melodic Intonation Therapy 	 39Czasy współczesne 	 41Rozdział 3. Jak działa  Melodic Intonation Therapy? 	 43 Muzyka i język – dwa światy? 	 43Śpiew z tekstem, czyli sposób na badanie związków muzyki i języka 	 46Znaczenie neuronów lustrzanych w rozwoju i terapii mowy 	 49Efekty stosowania Melodic Intonation Therapy 	 51Oddziaływanie  Melodic Intonation Therapy –perspektywa neuronaukowa 	 53Oddziaływanie  Melodic Intonation Therapy – perspektywa psychologiczna 	 56Oddziaływanie  Melodic Intonation Therapy – perspektywa językoznawcza 	 57Szczegółowa analiza materiału zebranego od pacjentów 	 65Ogólna analiza danych 	 68Samogłoski 	 71Spółgłoski 	 72Kontur intonacyjny 	 72Uwagi końcowe 	 73Czynniki leczące w  Melodic Intonation Therapy –podsumowanie 	 73 Rozdział 4. Charakterystyka pacjentów biorących udział w terapii 	 79Charakterystyka pacjenta w  Melodic Intonation Therapy 	 79Sytuacja pacjenta z zaburzeniami mowy w Polsce 	 81Osoby dorosłe 	 81Uczestnicy projektu w warunkach polskich 	 82Rola środowiska w terapii mowy pacjentów z afazją poudarową 	 83Dorośli po udarze – różne przypadki oraz rola środowiska 	 83Aspekty etyczne pracy z osobami z afazją poudarową oraz problemami w rozwoju mowy 	 85Sytuacja dzieci z zaburzeniami mowy	 86Funkcja zaangażowania rodziny w wykrywaniu nieprawidłowości w rozwoju mowy oraz terapii mowy dzieci 	 86Selektywny mutyzm 	 89Melodic Intonation Therapy a selektywny mutyzm 	  93Opis przypadku osoby cierpiącej na selektywny mutyzm 	  93Dyskusja i podsumowanie 	  96Specyficzne zaburzenia językowe (SLI) 	  97Przypadek nastolatka cierpiącego na specyficzne zaburzenia językowe 	 100Wyniki 	 102Dyskusja i wnioski 	 103 Rozdział 5. Opis i przebieg projektu 	 105Zadania zaplanowane i zrealizowane w ramach projektu 	 106Przebieg projektu 	 106Wyniki testu neuropsychologicznego 	 109 Rozdział 6. Dyskusja, podsumowanie analiz i wnioski końcowe 	 117 Bibliografia 	 123Spis tabel i grafik 	 141";"Najnowsze osiągnięcia medycyny i psychologii potrafią zaskakiwać, dając nadzieję na uzdrowienie tym, na których społeczeństwo postawiło już krzyżyk. Jedną z nich pozostaje Melodic Intonation Therapy, która – choć powstała przed ponad czterdziestu laty – wciąż owiana jest mgłą tajemnicy.Praca Barbary Pastuszek-Lipińskiej ma przybliżać Czytelnikowi fenomen tej zagadkowej dla wielu terapii osób borykającymi się z zaburzeniami mowy po udarze. Afazja poudarowa, której chorzy doświadczają, jest dodatkową – często jednak najpoważniejszą – przeszkodą na drodze do odzyskania zdrowia i całkowitej sprawności. Melodic Intonation Therapy jako forma leczenia zaburzeń mowy – również wskutek innych przyczyn – okazała się niezwykle skuteczna na amerykańskim gruncie. Jej istotą jest zastosowanie śpiewu i ruchu podczas pracy z pacjentami cierpiącymi na afazję, które efektywnie stymulują do upłynnienia mowy, a co za tym idzie – poprawiają znacząco komfort życia.Autorka gruntownie charakteryzuje Melodic Intonation Therapy i przedstawia jej wpływ na jakość mowy u pacjentów. Wykład swój argumentuje, przytaczając wyniki badań nad skutecznością metody, jakie zostały przeprowadzone w Polsce. Publikacja ta stanowić może przyczynek do dyskusji nad sposobami leczenia afatyków w Polsce, by zapewnić im komfort życia i ułatwić egzystowanie w społeczeństwie.Recenzja: Dominika Makowskahttp://www.kulturatka.pl/2015/09/07/melodic-intonation-therapy-motoda-pracy-z-osobami-cierpiacymi-na-zaburzenia-mowy/ Wartością [...] publikacji, a zarazem osiągnięciem Barbary Pastuszek-Lipińskiej jest próba perspektywicznego (wobec nowych wyzwań) ujęcia metod terapii (choćby zmian w podejściu do terapii mowy) z jej wielowarstwowymi uwarunkowaniami. Warte podkreślenia jest również to, że poszukiwania poznawcze z obszaru muzykoterapii, psychologii i logopedii (oraz innych dyscyplin naukowych) mogą stanowić podłoże impulsów rozwojowych dla innych nauk. Impulsy rozwojowe mogą występować zarówno w dziedzinie poznania naukowego, jak i metodologii nauki [...] ujmowanej w wymiarze założeń teoretycznych i praktyki badawczej. [...] przy dość wyraźnym skoncentrowaniu się na tytule publikacji udało się Autorce uniknąć jednostronności w podejściu do poszczególnych obszarów tego zagadnienia. Widać, że zależało jej na tym, aby namysł nad problematyką stał się także przedmiotem dalszej dyskusji i poszukiwań badawczych, co wynika z przekonania, iż dokonane analizy nie pretendują do rozwiązań wyczerpujących. Z recenzji wydawniczej dra hab. Mirosława Kowalskiego, prof. nadzw. UZ  ";24.00;"Wydanie II, Kraków 2015, Format B5, ";"Objętość 142 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-925-7.jpg
"Formy wsparcia dla osób skazanych przedterminowoopuszczających zakłady karne";;"Katarzyna Gucwa-Porebska";978-83-7850-874-8;;"W niniejszej książce Autorka próbuję znaleźć odpowiedź na pytanie, w jakim wymiarze instytucje pomocowe, rządowe, pozarządowe, a także mieszkańcy środowiska lokalnego wpływają na przebieg procesu readaptacji.Całość podzielono na pięć rozdziałów. Rozdział pierwszy to analiza przestępczości z uwzględnieniem zmian ustrojowych, które zaszły po 1989 roku, oraz przedstawienie współczesnych teorii przestępczości. W rozdziale drugim opisano, jak wyglądają w zakładzie karnym proces przygotowania do warunków wolnościowych oraz readaptacja w środowisku po opuszczeniu zakładu karnego. Rozdział trzeci stanowi przegląd współczesnych nurtów resocjalizacyjnych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na przejście od instytucjonalnej izolacji do oddziaływań wolnościowych i aktywizacji skazanych. Zaprezentowano tam również funkcje Indywidualnych Planów Oddziaływań. Rozdział czwarty to opis metodologicznych podstaw badań własnych. Omówiono w nim cel badań, zmienne i wskaźniki, metody i narzędzia badawcze, a także dobór populacji badawczej i przebieg badań. W ostatnim rozdziale znajdzie Czytelnik analizę i interpretację wyników badań własnych. Publikację zamyka prezentacja wniosków i uogólnień niezbędnych do dalszej pracy naukowej i praktyki resocjalizacyjnej. Liczba badań na temat procesu readaptacji społecznej wciąż jest niewystarczająca, a przecież z punktu widzenia nauki i praktyki resocjalizacyjnej ma on ogromne znaczenie. Mam nadzieję, że książka pozwoli na szersze zrozumienie procesu ponownego przystosowania do warunków wolnościowych za pomocą holistycznych działań konkretnych instytucji.  Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp 	   9 ROZDZIAŁ PIERWSZYWspółczesna przestępczość i jej teoretyczne interpretacje 1. Charakter i tendencje przestępczości w Polsce po przemianach społeczno-ustrojowych na przełomie XX i XXI wieku 	  111.1. Zmiany ustrojowe i ich wpływ na przestępczość 	  121.2. Rozmiary i dynamika przestępczości 	  161.3. Rodzaje przestępczości i jej związek z innymi rodzajami patologii społecznej 	  182. Uwarunkowania przestępczości i jej zróżnicowanie ze względu na status społeczny sprawców – nowe kategorie przestępców 	  213. Wybrane teorie przestępczości 	  233.1. Teorie biopsychologiczne (organiczne) 	  233.2. Teorie socjologiczne 	  253.2.1. Koncepcja ekologiczna – chicagowska szkoła kryminologiczna 	  253.2.2. Teoria zróżnicowanych powiązań Edwina H. Sutherlanda 	  283.2.3. Teoria napięcia Roberta Agnewa 	  303.3. Teorie kulturowe 	  333.3.1. Teoria neutralizacji Greshama M. Sykesa i Davida Matza 	  343.3.2. Koncepcja kultury warstw niższych Waltera B. Millera 	  363.4. Teorie kontroli społecznej 	  383.4.1. Teoria Travisa Hirschiego 	  383.4.2. Teoria siły kontroli Johna Hagana 	  394. Kryminologia neoklasyczna – ogólne założenia 	  414.1. Racjonalność, ograniczona racjonalność i irracjonalność zachowań przestępczych 	  435. Współczesne teorie przestępczości 	  485.1. Koncepcja uwiedzenia przez przestępczość Jacka Katza 	  485.2. Przestępczość jako styl życia – koncepcja Glenna D. Waltersa  	  495.3. Teoria Michaela Aptera 	  506. Próba podsumowania teoretycznych interpretacji współczesnej przestępczości 	  53 ROZDZIAŁ DRUGIPrzygotowanie do warunków wolnościowych skazanych w trakcie odbywania kary oraz readaptacja w środowisku wolnościowym 1. Pojęcie readaptacji społecznej i jej konsekwencje 	  551.1. Pozytywne czynniki determinujące proces readaptacji społecznej 	  561.2. Negatywne czynniki determinujące przebieg procesu readaptacji społecznej 	  622. Współczesne koncepcje resocjalizacyjne w Polsce podejmujące problematykę reintegracji społecznej 	  662.1. Wielopasmowa koncepcja resocjalizacji z udziałem społeczeństwa Andrzeja Bałandynowicza  	  672.2. Koncepcja twórczej resocjalizacji Marka Konopczyńskiego 	  683. Przygotowanie społeczności lokalnej do współdziałania w procesie reintegracji społecznej byłych skazanych 	  693.1. Zmiany w polskim więziennictwie po wejściu Polski do Unii Europejskiej i ich wpływ na przebieg procesu readaptacji 	  77 ROZDZIAŁ TRZECIEwolucja systemów oddziaływań resocjalizacyjnych i współczesne nurty w resocjalizacji. Od instytucjonalnej izolacji w kierunku oddziaływań wolnościowych 1. Tradycyjne systemy resocjalizacji – celkowy, progresywny 	  842. Kryminologia klasyczna i pozytywistyczna – kształtowanie się nurtu resocjalizacji 	  893. Raport Roberta Martinsona – kontrowersyjne rozwiązania w praktyce karania i resocjalizacji instytucjonalnej 	  923.1. Nothing works – What works? 	  964. Współczesne modele resocjalizacji w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie 	  994.1. Modele i następstwa przystosowania do warunków izolacji 	 1004.2. Model ryzyka i model dobrego życia 	 1045. Rodzaje zakładów karnych w Polsce 	 1065.1. Zadania i funkcje Indywidualnych Programów Oddziaływań 	 1135.2. Współpraca zakładów karnych z rodziną i wolnościowymi instytucjami kontroli i opieki systemowej 	 1186. Idea pomocy postpenitencjarnej 	 1206.1. Wsparcie postpenitencjarne w Polsce 	 120 ROZDZIAŁ CZWARTYMetodologiczne podstawy badań własnych 1. Cel badań 	 1232. Problematyka badawcza – problem główny i pytania szczegółowe  	 1243. Zmienne i wskaźniki 	 1254. Metody i narzędzia badawcze 	 1284.1. Analiza dokumentów  	 1304.2. Wywiady ze zwolnionymi warunkowo, którzy skorzystali z pomocy Małopolskiego Centrum Integracji „Pro Domo” 	 1304.3. Analiza indywidualnych przypadków – wywiady swobodne z warunkowo zwolnionymi 	 1314.4. Wywiady z pracownikami zajmującymi się osobami zwolnionymi warunkowo 	 1335. Dobór populacji badawczej 	 1346. Organizacja i przebieg badań 	 1357. Sposób opracowania wyników badań własnych 	 137 ROZDZIAŁ PIĄTYAnaliza i interpretacja wyników badań własnych 1. Charakterystyka demograficzna osób zwolnionych warunkowo 	 1391.1. Kariera kryminologiczna badanych 	 1412. Rodzaje popełnionych przestępstw   	 1422.1. Przedterminowe warunkowe zwolnienie 	 1463. Realizacja trybu wykonywania kary pozbawienia wolności  	 1473.1. Tryb programowego oddziaływania 	 1473.2. Kontakty ze środowiskiem zewnętrznym 	 1483.3. Formy pomocy i wsparcie społeczne realizowane w zakładzie karnym 	 1503.4. Kryteria, zachowanie i przejawy resocjalizacji 	 1513.5. Opinie kadry penitencjarnej na temat procesu readaptacji w czasie osadzenia 	 1554. Readaptacja społeczna po opuszczeniu zakładu karnego  	 1704.1. Środowisko społeczne osób zwalnianych 	 1724.2. Rodzina 	 1724.3. Instytucje społeczne – Małopolskie Centrum Integracji „Pro Domo” 	 1744.3.1. Cechy demograficzno-osobowościowe i sytuacja społeczna osób przebywających w „Pro Domo” 	 1754.4. Kontakty z rodziną w trakcie przebywania w ośrodku 	 1764.5. Doświadczenia i refleksje wyniesione z pobytu w zakładzie karnym 	 1774.5.1. Program resocjalizacji realizowany w „Pro Domo” 	 1834.5.2. Skuteczność procesu readaptacji opierającej się na działalności „Pro Domo” w opinii skazanych 	 1864.5.3. Czynniki wpływające na skuteczność pomocy „Pro Domo” 	 1904.6. Inne formy instytucjonalnej pomocy społecznej 	 1954.7. Działalność, opieka i kontrola kuratoryjna 	 1974.7.1. Formy pomocy realizowane przez kuratora 	 1994.7.2. Skuteczność udzielonej pomocy kuratora 	 2004.7.2.1. Czynniki warunkujące efektywność pracy kuratora 	 2004.7.2.2. Wiek 	 2004.7.2.3. Płeć 	 2014.7.2.4. Przejawy skuteczności pracy kuratora  	 2014.7.2.5. Przejawy braku skuteczności działań kuratora 	 2034.7.3. Okres przedterminowego zwolnienia a skuteczność pracy kuratora 	 2034.8. Praca zawodowa 	 2044.9. Ocena skuteczności terapii uzależnień przy zastosowaniu Kwestionariusza Orientacji Życiowej 	 2055. Analiza indywidualnych przypadków – fragmenty historii życia 	 209 Uogólnienia i wnioski 	 227Spis tabel i wykresów 	 233Bibliografia 	 237Nota o autorce 	 255";"Wsparcie dla zwalnianych Tematy związane z zakładami karnymi, ze skazanymi, a w szerokim ujęciu – z więziennictwem, są niezwykle medialnymi zagadnieniami. Niestety, zwykle temat ten przedstawiany jest z perspektywy ofiary, zaś skazanego ukazuje się jako przestępcę, skupiając się wyłącznie na  dokonanym czynie przestępczym. Stosunkowo mało jest ogólnodostępnych opracowań, które koncentrują się na praktycznych działaniach zapobiegających przestępczości, a także na działaniach resocjalizacyjnych. Często pomijane są kwestie związane z zadaniami służby więziennej w zakresie przygotowania skazanych do readaptacji społecznej, a tymczasem zarówno proces resocjalizacji, jak i doraźne oddziaływania związane z przygotowaniem do życia po opuszczeniu zakładu karnego powinny odbywać się w każdej z trzech zasadniczych faz wykonywania kary pozbawienia wolności. Problem współpracy instytucji służb społecznych w procesie readaptacji osób skazanych, przedterminowo opuszczających zakłady karne podjęła Katarzyna Gucwa-Porębska w książce Formy wsparcia dla osób skazanych przedterminowo opuszczających zakłady karne. Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS publikacja jest próbą odpowiedzi na pytanie dotyczące stopnia oraz rodzaju wpływów, jakie instytucje rządowe, pozarządowe, pomocowe, a także środowisko lokalne wywierają na przebieg procesu readaptacji. Publikacja adresowana jest zarówno do osób związanych zawodowo ze służbą więzienną, do studentów resocjalizacji, ale i do dziennikarzy, psychologów, a także wszystkich zainteresowanych tematem. Książka składa się z pięciu rozdziałów, z których pierwszy obejmuje analizę przestępczości w Polsce z uwzględnieniem przemian społeczno-ustrojowych mających miejsce po 1989 roku. Autorka analizuje pojęcie zmiany społecznej, zajmuje się cechami gospodarki Polski i związanym z tym zagadnieniem zjawiskiem bezrobocia, sygnalizuje, iż radykalne przeobrażenia zachodzące na przełomie XX i XXI wieku mają wpływ na pojawienie się nowych strategii zapobiegania i zwalczania przestępczości, a także nowych form zachowań naruszających przepisy kodeksu karnego. Gucwa-Porębska zajmuje się również charakterystyką współczesnej przestępczości, omawia związek pomiędzy rodzajami przestępczości a patologiami społecznymi, definiując pojęcie przestępstwa, a także przytaczając wybrane teorie przestępczości. W rozdziale drugim autorka porusza kwestie związane z przygotowaniem do warunków wolnościowych skazanych w trakcie odbywania kary oraz readaptacją w środowisku wolnościowym. Przytacza definicję readaptacji oraz omawia czynniki determinujące proces readaptacji społecznej, podejmuje również temat współczesnych koncepcji resocjalizacyjnych w Polsce. Rozdział trzeci obejmuje zagadnienia związane z ewolucją systemów oddziaływań resocjalizacyjnych oraz współczesnych nurtów w resocjalizacji. Autorka przytacza najbardziej znane modele oddziaływań resocjalizacyjnych, charakteryzuje tradycyjne systemy resocjalizacji (celkowy, progresywny) oraz rodzaje kryminologii. W rozdziale tym został również omówiony polski system kar pozbawienia wolności, a także poruszone kwestie dotyczące pomocy postpenitencjarnej i jej idei. Rozdział czwarty stanowi opis metodologicznych podstaw badań własnych. Znajdziemy tu cel badań, jakim jest przedstawienie i analiza zakresu form pomocy instytucji społecznych w procesie readaptacji osób opuszczających zakłady karne, a także zastosowane zmienne i wskaźniki oraz metody i narzędzia badawcze. W ostatnim, piątym rozdziale, autorka dokonuje analizy i interpretacji wyników badań własnych, zwracając przede wszystkim uwagę na konkretne rodzaje pomocy oferowane osobom opuszczającym zakłady karne, a także na typy najczęściej popełnianych przestępstw.  Z przeprowadzonych badań wyłania się wniosek, iż pomimo rozwoju polityczno-gospodarczego kraju, wciąż brakuje profesjonalnych i nowatorskich rozwiązań w zakresie udzielania wsparcia osobom opuszczającym zakłady karne. Być może zarówno lektura publikacji, jak i refleksje wynikające z przeprowadzonych badań będą stanowiły bodziec do zmian, a przynajmniej do podjęcia dyskusji na temat możliwych do wdrożenia działań. Warto pamiętać, że najlepszym sposobem zwalczania przestępczości są działania prewencyjne. Należy przy tym zrobić wszystko, by osoby opuszczające zakłady karne nie trafiały do nich ponownie – taka sytuacja jest bowiem porażką systemu więziennictwa i szeroko pojętej resocjalizacji.  Justyna Gulźródło: http://www.granice.pl/recenzja  Zasługą autorki jest nie tylko napisanie książki bogatej w materiały empiryczne, wszechstronnej i dobrze podporządkowanej regułom warsztatu nauk empirycznych, ale także zademonstrowanie wyzwań, przed którymi stajemy, jeśli chcemy trzymać się nadal, skądinąd zacnego, ideału resocjalizacji czy readaptacji. Tylko tyle, a przecież tak wiele.Z recenzji dra hab. Kazimierza W. FrieskegoJest to jedna z nielicznych książek z bardzo bogatą częścią empiryczną, poświęconych analizie działalności określonych instytucji w procesie przygotowywania do życia na wolności osób opuszczających zakład karny. Będzie ona ważna i przydatna dla ekspertów zajmujących się tą problematyką. Doktor Katarzyna Gucwa-Porębska wykazała w swojej monografii dużą erudycję i zmysł teoretyczny. Odważnie mówi własnym głosem, często stając na gruncie interdyscyplinarnym. Łączy w publikacji wątki socjologiczne, pedagogiczne, pracy socjalnej oraz elementy nauk prawnych.Z recenzji dra hab. Piotra Nowaka  ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 256 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-874-8.jpg
"Związki miłosne w sieci";"Poszukiwanie partnera życiowego na portalach randkowych";"Roman Leppert ";978-83-7850-501-3;;" W dobie Matrixa i światów alternatywnych rewolucja cyfrowa nie mogła ominąć i tej najintymniejsze ze sfer – sfery emocjonalnej. Miejsce dawnych romantycznych uniesień zastąpiły portale randkowe, gdzie o wyborze partnera decyduje nie wymiana spojrzeń, lecz atrakcyjny nick. Zjawisko, zdawałoby się, marginalne, doczekało się wcale pokaźnej literatury przedmiotu, wśród której na uwagę zasługują Związki miłosne w sieci Romana Lepperta i Kamili Kacprzak, w całości oparte na badaniach empirycznych miłosnego fenomenu. Badacze wskazują miejsce tej ultranowoczesnej formy w szerokim kontekście kulturowym, pokazując przy tym niezmienność pewnych mechanizmów psychologicznych: prawa, rządzące sferą intymną, są zawsze takie same, nieważne, czy środkiem przekazu jest sonet Szekspira czy bezprzewodowa klawiatura. Książka porusza ważne zagadnienie społeczne jakim jest obecnie nawiązywanie,  tworzenie i utrzymywanie przez młodych ludzi relacji partnerskich za pomocą internetu. Twórcy „Związków miłosnych w sieci” pozwalają nam zapoznać się z mechanizmami wpływającymi na decyzję o wyborze partnera z punktu widzenia psychologicznego i społecznego. Pokazują zarazem jak wyglądało to zjawisko na przestrzeni wieków. Szczególnie dużo miejsca poświęcają portalom randkowym,  miejsca gdzie nawiązuje się nowe znajomości, ale także buduje swój wizerunek oraz zaspakaja swoje potrzeby. Pokazują perspektywy rozwoju portali randkowych oraz ukazują zagrożenia związane z poszukiwaniem miłości w sieci. Autorzy opisując cyberprzestrzeń nie zaniedbują opisu tradycyjnego funkcjonowania związków partnerskich. Przedstawiony materiał oparty jest na rzetelnych badaniach empirycznych, o charakterze eksploracyjnym.Jest on podstawą do odpowiedzi na pytania dotyczące procesu podejmowania decyzji  o zarejestrowaniu się na portalu randkowym, długości i częstotliwości korzystania z tego miejsca, nawiązywania kontaktu pomiędzy użytkownikami i ich doświadczeń. Publikacja ta będzie stanowiła cenną pozycję dla osób próbujących zrozumieć współczesny świat, który jest dzisiaj równocześnie światem online i offline, a zarazem samego człowieka próbującego znaleźć bliskość, szczęście i zrozumienie w związku z drugim człowiekiem. Książka zawiera bogatą bibliografię oraz netografię.       Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"         Wstęp 	   7 Rozdział 1. Internet jako miejsce nawiązywania kontaktów 1.1. Krótka historia powstania sieci 	  111.2. Różne sposoby definiowania pojęcia Internetu 	  131.3. Cyberprzestrzeń jako miejsce nawiązywania kontaktów 	  141.4. Komunikacja w Internecie 	  211.5. Tożsamość w sieci 	  251.6. Teorie potwierdzające lub negujące możliwości budowaniawartościowych relacji w Internecie 	  30 Rozdział 2. Dobór partnerów 2.1. Ogólna charakterystyka okresu wczesnej dorosłości 	  352.2. Eksplikacja pojęcia partnera życiowego 	  362.3. Przemiany w sposobach poszukiwania partnera życiowego 	  392.4. Czynniki wpływające na atrakcyjność interpersonalną partnera  	  42 Rozdział 3. Miłość w Internecie 3.1. Rodzaje i opis intymnych relacji online 	  493.1.1. Głębokie związki uczuciowe online 	  503.1.2. Powierzchowny cyberflirt i cyberseks 	  533.2. Charakterystyka portali randkowych 	  543.3. Przestrzeń Internetu jako wyzwolenie od ograniczeń wewnętrznych i zewnętrznych w nawiązywaniu kontaktów 	  573.4. Strategie budowania profilu dostępnego w serwisie randkowym 	  593.5. Przeniesienie relacji online do świata offline 	  623.6. Reguły gry, czyli zasady randek online 	  633.7. Zagrożenia czyhające na internautów szukających miłości w sieci 	  653.8. Przyszłość randek internetowych 	  68 Rozdział 4. Projekt badawczy 4.1. Typ badań naukowych 	  714.2. Pytania badawcze 	  724.3. Charakterystyka obiektu badań 	  734.4. Schemat badań naukowych 	  754.5. Metody zbierania i analizowania danych 	  75 Rozdział 5. Wyniki badań własnych 5.1. Stosunek respondentów do świata wirtualnego  	  775.2. Podejmowanie przez respondentów decyzji o zarejestrowaniu się na portalu randkowym 	  835.3. Strategie budowania profilu wykorzystywane przez respondentów 	  905.4. Doświadczenia respondentów związane z korzystaniem z portalu randkowego 	 1065.5. Doświadczenia respondentów w nawiązywaniu kontaktów z innymi osobami na portalu randkowym 	 1145.6. Doświadczenia respondentów związane z poszukiwaniem partnera życiowego 	 1435.7. Długość i częstotliwość korzystania z oferty portalu randkowegoprzez respondentów 	 1515.8. Wnioski z badań 	 156Zakończenie 	 167Bibliografia 	 171Netografia 	 174Spis tabel 	 177";"Jestem dość sceptyczna jeśli chodzi o możliwość stworzenia prawdziwej intymnej i trwałej relacji w wyniku poznania drugiej osoby na portalu randkowym. Jednak spotykam coraz więcej osób, które korzystają z tego rodzaju stron i mają nadzieję, na spotkanie w tym miejscu swojej „drugiej połówki”.Odruchowo chciałabym tym osobom odradzać taką ścieżkę, jednak wiem, że często są to osoby, którym bardzo zależy na poznaniu „kogoś interesującego” a ich codzienność nie daje okazji do zbyt wielu nowych kontaktów. Internet wydaje się więc dobrym rozwiązaniem, tym bardziej, że zawsze istnieje możliwość spotkania się off-line.Zastanawiałam się więc, na tym na ile mój sceptycyzm bierze się z przyzwyczajenia i wychowania w czasach bez internetu. Pewnie dlatego z wielką ciekawością otworzyłam książkę, która niedawno wpadła mi w ręce, wydaną przez wyd. Impuls, Kraków  2013, K. Kacprzak i R. Leppert „Związki miłosne w sieci. Poszukiwanie partnera życiowego na portalach randkowych”Nie jest to książka, którą by się czytało łatwo przyjemnie i szybko, jednak jeśli celem jest odpowiedź na pytanie „jak to właściwie jest z randkowaniem przez internet”, warto ją przeczytać. Oczywiście jest też dobrym źródłem, jeśli ktoś prowadzi badania nad tego rodzaju zjawiskami. Książka jest naukowym podejściem do tematu, zawiera przegląd literatury i raport z własnego badania przeprowadzonego przez autorów.Autorzy zebrali dane z literatury i analizy dotyczące trzech obszarów: 1. komunikacji on-line jako sposobu na nawiązywanie relacji 2. sposobów poszukiwania partnerów życiowych na przestrzeni wieków 3. sposobów wykorzystywania portali randkowych przez różnych użytkowników – odpowiedź na pytania 4. jakie potrzeby zaspokajają, jakie cele realizują i w jaki sposóbBadaniem objęto 5 osób w wieku 18-29 lat, które korzystały z portali randkowych dłużej niż pół roku (0,5 oku do 8 lat). W wyniku standaryzowanych wywiadów z tymi osobami sformułowano odpowiedzi na pytania dotyczące procesu podejmowania decyzji o zarejestrowaniu się, długości i częstotliwości korzystania z portalu, strategii budowania profilu, doświadczeń związanych z nawiązywaniem relacji z innymi użytkownikami. To co wydaje się istotne, to fakt, że pomimo bardzo dużej „bazy” potencjalnych kandydatów na partnera życiowego, większość nawiązanych na portalu relacji nie miała charakteru stałego związku w realnym życiu.Muszę przyznać, że wnioski z tej lektury są dla mnie dość przygnębiające. Z jednej strony uświadamiam sobie nieuchronność rozwoju w tym obszarze. Przypuszczalnie będzie to coraz bardziej powszechny sposób na poszukiwanie bliskich relacji przy prawdopodobnie rosnącym poczuciu samotności w relacjach.Mogę powiedzieć, że warto było przeczytać tę książkę, ponieważ mój wstępny sceptycyzm zyskał naukowe podstawy :-)A tak poważniej – myślę, że dzięki tej publikacji osoby, pragnące nawiązać w ten sposób bliską relację, mogą realniej spojrzeć na możliwości jakie niesie ze sobą aktywność na portalu randkowym. źródło: http://ekalinowska.pl/zwiazki-milosne-w-sieci-recenzja  Zanim zajrzałam do książki „Związki miłosne w sieci" postanowiłam „poszperać" w sieci, w poszukiwaniu portali, które zajmują się kwestiami poszukiwania życiowego partnera. Nie sądziłam, że takich portali znajdę kilkaset, a może i więcej. We współczesnym świecie, wszystkie ważne dla nas informacje znajdujemy w internecie. Dlaczego więc nie znaleźć tam swojej drugiej połówki?Bez wychodzenia z domu, możemy teraz nawiązać nową znajomość, a w dowolnym momencie zdecydować, czy chcemy z tą osobą spotkać się potem w świecie realnym. Autorzy tej książki postanowili na wybranej grupie respondentów zbadać jakie oczekiwania i preferencje są korzystne w poszukiwaniu partnera. Twórcy „Związków miłosnych w sieci" pozwalają nam zapoznać się z mechanizmami wpływającymi na decyzję o wyborze partnera, z punktu widzenia psychologicznego i społecznego. Badania prowadzone były w oparciu o bardzo dogłębną i gruntowną analizę portali randkowych oraz portali oferujących seks przez internet. Autorzy opisując cyberprzestrzeń nie zaniedbują opisu tradycyjnego funkcjonowania związków partnerskich.Autorzy tej publikacji zastanawiają się, dlaczego ludzie decydują się na życie intymne, zawieranie przyjaźni i budowania miłości w oparciu o sieć internetową? Zdarza się również tak, że po okresie pobytu w sieci, więzi między nimi urzeczywistniają się i młodzi ludzie tworzą trwałe związki kończące się nawet ślubem.„Związki miłosne w sieci" to publikacja podzielona na pięć rozdziałów. Pierwszy z nich to rozdział teoretyczny, który służy przedstawieniu historii powstania internetu. Kolejny rozdział zawiera informacje dotyczące charakterystyki respondentów. Kolejne pozostałe rozdziały są już szersze i bardziej rozbudowane i dotyczą badań i ich wyników, których autorzy dokonali. Mimo że książka napisana jest prostym i przystępnym językiem to wiedza jaka w niej się znajduje jest na wysokim poziomie. W sposób obrazowy autorzy przedstawiają nam psychologiczne i socjologiczne aspekty poszukiwania partnera na całe życie. Ta książka daje nam też obraz współczesnego społeczeństwa, pełnego singli, w którym dominuje poczucie samotności i braku bliskości. Na pewno dzięki tej książce będziemy mogli łatwiej zrozumieć tych, którzy podejmują próbę zrozumienia człowieka XXI wieku. Bowiem ludzie żyją dzisiaj w dwóch wymiarach: realnym i wirtualnym.W książce ukazano prezentację zmian, które związane są z wkroczeniem nowych mediów do naszego codziennego życia. Autorzy zauważają, że poszukiwanie miłości w sieci staje się coraz bardziej popularne, a co więcej staje się to tematem nie tylko naukowym, ale również publicystycznym. Na portalach pojawia się coraz to więcej form inicjowania znajomości, np. aplikacja spotted na Facebooku oraz różnorakie strony internetowe, na których internauci poszukują osób, które widziały w centrach handlowych, w pociągu czy w tramwaju. Autorzy powołują się również na niezbyt kolorowy scenariusz randkowania w sieci ustalony przez Piotra Szarotę, który zakłada, że w sieci rozwija się turystyka seksualna, tzw. hooking up, czyli seks bez zobowiązań, który nie staje się podstawą do stworzenia więzi oraz friends with benefits, czyli przyjaźń z bonusem. Autorzy książki martwią się o młodych ludzi, którzy stają przed bardzo trudnym dylematem: miłość do usług czy miłość na zawsze.Ponadto książka „Związki miłosne w sieci" zawiera obszerną bibliografię i netografię, co oczywiście pozytywnie wpływa na ocenę książki. Czy polecam tę pozycję? Oczywiście, że tak. W szczególności osobom, które są zainteresowane zagadnieniami psychologicznymi oraz informacjami związanymi z funkcjonowaniem nowych mediów i ich wpływem na nasze życie. Publikacja ta będzie stanowiła cenną pozycję dla osób próbujących zrozumieć współczesny świat.źródło: http://www.sztukater.pl/ksiazki/item/11304-zwiazki-milosne-w-sieci.html  Internet od jakiegoś czasu jest nieodłączną częścią naszego życia. Spędzamy przy komputerze wiele godzin – czytając przeróżne strony, oglądając filmy, słuchając muzyki, rozmawiając z przyjaciółmi. Poznawanie nowych znajomych poprzez łącze internetowe to w dzisiejszych czasach nic niesamowitego, dlaczego więc nie można by się również zakochać przez sieć? Dowód istnienia takich trwałych i fantastycznych związków mamy choćby tuż przed oczami, ponieważ właśnie przez internet poznała się pewna szczęśliwa para z naszej nastkowej redakcji (ale o tym może opowiedzą Wam kiedyś sami).Książka Związki miłosne w sieci, poszukiwanie partnera życiowego na portalach randkowych to nie beletrystyka, a bardziej opracowanie naukowe, które skupia się konkretnie na portalach towarzyskich i opisie ich funkcjonowania. Autorzy w poszczególnych rozdziałach krok po kroku referują nam wyniki swoich obserwacji oraz badań. Lektura zaczyna się bardzo ciekawie. Pierwszy podrozdział to „Krótka historia powstania sieci”, w którym przedstawione zostają niezwykłe ciekawostki.Mnie osobiście bardzo zainteresowało, jak zaczęła się ta cała przygoda z internetem i czemu on w ogóle istnieje. W końcu jego powstanie to niesamowity skok technologiczny, wpływający właściwie na wszystkie dziedziny ludzkiego życia.Związki miłosne w sieci(…) to wbrew pozorom nie jest poradnik o tym, co powinniśmy zrobić, jak szukać, czego się wystrzegać. To ściśle naukowe opracowanie, które przedstawia nam w tym krótkim – bo zaledwie 175-stronicowym tomie – samo istnienie takiego zjawiska jak „miłość cybernetyczna”, czyli szukania swojej drugiej połowy w ten właśnie sposób. W pięciu rozdziałach autorzy zaprezentowali zjawisko społeczne oraz dotyczące go badania i ich konkluzje.Podsumowując, wydaje mi się, że Związki miłosne w sieci(…) byłyby idealną pozycją dla osób starszych, które takiej miłości internetowej nie rozumieją, a nie dla młodzieży czy osób w wieku studenckim, dla których właściwie nie ma różnicy, czy poznali swoją drugą połówkę w klubie, na imprezie czy może właśnie w cyberprzestrzeni. Jeżeli jednak uważasz portale randkowe za coś niezwykłego, to ta książka udowodni Ci, że wcale tak nie jest, a związki, które stworzone zostały on-line, mają naukowe podstawy istnienia.Związki miłosne w sieci(…) to nie poradnik, nie jest to również lektura do poduszki. To raczej interesujący artykuł, mówiący zarówno o ludzkich zachowaniach, jak i możliwościach, które niesie ze sobą nasza współczesna rzeczywistość. To opracowanie, które niejednej osobie może pomóc zrozumieć dzisiejszy świat.źródło: http://nastek.pl/recenzje/10457,Zwiazki-milosne-w-sieci-recenzja  Era globalizacji w jakiej obecnie przyszło nam żyć przyniosła ze sobą wiele wyzwań z, którymi obecnie jako społeczeństwo musimy sobie poradzić. Jednym z tych wyzwań jest problem stosunku ludzi do nowych mediów jakim stał się internet.Pod pojęciem nowych mediów rozumiem przede wszystkim sieć internetową, z której coraz częściej korzystamy i która zabiera nam coraz większą część naszego czasu. I już sami czasami nie wiem, czy dzieje się to świadomie za naszym przyzwoleniem, czy też nie. Internet, jak wszystko, ma złe i dobre strony.Trzeba umieć te dobre strony odkryć, by Internet mógł być narzędziem dzięki, któremu nasze życie może być lepsze. Ale czy internet jest właściwym narzędziem do tego, by ułatwiać budowę związków międzyludzkich, w tym tych najbardziej intymnych więzi - miłości? W jaki sposób może pomóc nam w jej tworzeniu?Badań na ten temat podjęli się autorzy pracy pod wymownym tytułem "Związki miłosne w sieci. Poszukiwania partnera na portalach randkowych".Roman Leppert, Kamila Kacprzak podjęli swe badania w oparciu o metodę empiryczną i w nawiązaniu do zachowań młodych ludzi nawiązujących lub podtrzymujących swoje związki w sieci.Badania prowadzone były w oparciu o bardzo dogłębną i gruntowną analizę portali randkowych oraz portali oferujących seks przez internet.  Relacje były w odniesieniu do relacji bardzo widocznego w przestrzeni internetowej zjawiska cyberseksu i szeroko rozumianego życia intymnego, jakie kwitnie w sieci.Autorzy zastanawiają się, dlaczego ludzie decydują się na życie intymne, zawieranie przyjaźni i budowania miłości w oparciu o sieć internetową? Zdarza się również tak, iż po okresie pobytu w cyberprzestrzeni więzi między nimi urealniają się i młodzi ludzie tworzą trwałe związki kończące się nawet ślubem.Nie znajdziemy w tej książce li tylko opisu cyberprzestrzeni, ale przede wszystkim opis funkcjonowania człowieka w ujęciu holistycznym jako jednostki nader złożonej, o ciekawym wachlarzu różnorodnych potrzeb.Mimo ogólnie przystępnej formy językowej w jakiej została napisana ta praca, jej naukowa wartość jest bardzo wysoka i może stanowić przyczynek do dalszej już nieco bardziej złożonej analizy tych współczesnych sieciowych cyberzachowań.Na pewno dzięki tej książce będziemy mogli łatwiej zrozumieć tych, którzy podejmują próbę zrozumienia złożonego funkcjonowania człowieka XXI wieku. Albowiem współczesny człowiek żyje niejako w dwóch wymiarach -  tym realnym i wirtualnym.Książka "Związki miłosne w sieci zawiera obfitą bibliografię, przez co znakomicie pomaga rozumieć te oba złożone i skazane w dłuższej perspektywę na współistnienie obok siebie wymiary naszego realnego i wirtualnego życia.Podsumowując, można z całym przekonaniem stwierdzić, iż ta książka z pewnością warta naszej uwagi w kontekście zrozumienia nas samych. Tego kim jesteśmy i w jakim złożonym świecie przyszło nam żyć, i z jak skomplikowanymi procesami stosunków międzyludzkich będziemy się jeszcze zmagać. źródła: http://www.ksiazka.net.pl/index.php?id=49&tx_ttnews[tt_news]=18189       Podobno, czego nie ma w Google, to nie istnieje. Serwisów randkowych w sieci jest mnóstwo, a prawie każdy posiada profil na portalu społecznościowym. Rozwój internetu wynikał z wyścigu między tym, co modne lub potrzebne, a ofertą składaną przez rzeczywistość i codzienność. Czy jesteśmy pokoleniem ludzi, którzy otaczają się nieustannym dostępem do wszystkiego? Czy miłość jest jak towar – zawsze na wyciągnięcie ręki? Internet podlega nieustannym zmianom. Dzisiaj, nie jest już tylko światem alternatywnym dla rzeczywistego. Dla ludzi obcujących z technologiami medialnymi od dawna, naturalne staje się korzystania z e-usług. W Internecie robimy zakupy, wyszukujemy informacji, rejestrujemy się do specjalistów, korespondujemy i opłacamy rachunki. Jednak nawet twórcy sieci nie mogli się spodziewać, że zostanie ona wykorzystana do poszukiwań związków towarzyskich i relacji intymnych. Temat ten zostaje szeroko poruszony w publikacji „Związki miłosne w sieci. Poszukiwanie partnera życiowego na portalach randkowych” autorstwa K. Kacprzak i R.Leppert (wyd. Impuls, 2013).Według danych CBOS, liczba singli w wieku 25-50 lat sięga w Polsce 10% (wyłączając wdowców i rozwodników). Autorzy „Związków miłosnych w sieci” podejrzewają, że samotność typu „singiel” to tylko etap przejściowy lub wynikający z konieczności. Następstwem tego poziomu jest poszukiwanie bliskiej osoby i relacji, co wynika z tęsknoty do stabilizacji oraz zakładania rodziny. Proces kreowania intymnego związku bywa bardzo trudny. Portale randkowe pozwalają zaoszczędzić czas i umożliwiają nawiązanie więzi osobom nieśmiałym, a tym bardziej homoseksualnym.Wspólną cechą wszystkich serwisów randkowych jest konieczność rejestracji i uzupełnienia danych profilu. Użytkownicy wzajemnie uzyskują podstawowe informacje, dotyczących wieku, zainteresowań czy oczekiwanego rodzaju relacji. Autorzy „Związków miłosnych w sieci” utożsamiają profil do ogłoszenia matrymonialnego lub anonsu. Pozostawione dane mają wzbudzać zainteresowanie. Stanowią sposób autoprezentacji. Autorzy książki obalają powszechnie panujące przekonanie, które głosi, że portale randkowe tworzone są z myślą o osobach nieśmiałych i nieciekawych, które w realnym świecie miałyby problemy z nawiązaniem bliższych znajomości. Nieprawdą jest również, że w sieci rejestrują się tylko desperaci i ludzie z tajemnicami, którym Internet dodaje pewności siebie. Owszem, samotność i chęć znalezienia partnera to główne powody odwiedzin portali randkowych, jednak nie jedyne.Problem cyber-miłości zostaje w „Związkach miłosnych w sieci” podjęty wszechstronnie. W książce znajdujemy odpowiedź na pytania, w jakim stopniu Internet wyzwala od ograniczeń w nawiązywaniu kontaktów, jak wyglądają flirt i seks on-line, jakie reguły panują w randkowym świecie oraz czy prawdziwe i głębokie uczucie w sieci to tylko złudzenie? Autorzy podejmują się przeprowadzenia własnego projektu badawczego, bazując na różnorodnych doświadczeniach użytkowników serwisów randkowych. Książka stanowi swoistego rodzaju raport, którego głównym celem jest opracowanie wniosków o społeczności portali randkowych.Publikacja „Związki miłosne w sieci” to interesująca pozycja, dla osób ciekawych rozwoju medialnych związków. Podjęte badania uzupełniają wiadomości o wykorzystywaniu Internetu jako miejsca nawiązywania relacji interpersonalnych, gdzie zaangażowanie fizyczne w stosunku do emocjonalnego zdaje się być marginalne. Przeczytaj również: „Związki miłosne w sieci” już w Impulsie"źródło: http://kobietapisze.pl/zwiazki-milosne-w-sieci-recenzja-ksiazki/2013/10/13/      Przyjęło się uważać, że świat nowych mediów zrewolucjonizował wszystkie sfery ludzkiego życia, także te związane z relacjami społecznymi, w tym relacjami o najbardziej intymnym, partnerskim charakterze. Jak wskazują współczesne badania (np. autorstwa P. Valkenburg czy zespołu badawczego Living and Learning with New Media), tego typu generalne stwierdzenia stanowią uproszczenie, a wiele mechanizmów związanych z funkcjonowaniem psychologicznym i społecznym młodych ludzi okazuje się być „starym winem w nowej butelce”. Nieprawdą jest jednak stwierdzenie, że nic się nie zmieniło. Potrzebne są zatem rzetelne badania empiryczne, szczególnie o charakterze eksploracyjnym, opierające się na podejściu jakościowym, które pozwolą rozpoznać doświadczenia i znaczenia, jakie nadają swoim działaniom osoby żyjące w erze cyfrowej. Właśnie tego typu wyzwanie podjęli Autorzy – Kamila Kacprzak i Roman Leppert w odniesieniu do nawiązywania, tworzenia i utrzymywania przez młodych ludzi relacji partnerskich za pomocą internetu, przy wykorzystaniu różnych narzędzi komunikacji zapośredniczonej. Poszukiwanie partnera życiowego i utrzymywanie relacji partnerskich jest jednym z podstawowych zadań rozwojowych wczesnej dorosłości – podjęcie tego tematu z uwzględnieniem wykorzystania nowych mediów stanowi ważne społecznie zagadnienie, także w kontekście zmian kulturowych i obyczajowych stymulowanych przez rozwój nowych mediów (tak jak jest to przedstawiane w teoriach mediocentrycznych). Autorom udało się zebrać naprawdę ciekawy i pogłębiony materiał empiryczny, który został przedstawiony w interesujący i ustrukturalizowany sposób.      Zaletą narracji Autorów jest to, że zajmując się cyberprzestrzenią, nie zaniedbują opisu tradycyjnego funkcjonowania ludzi w związkach partnerskich i współczesnych zjawisk związanych z takimi relacjami. Książka jest napisana przystępnym językiem – jednak w taki sposób, że jej wartość naukowa pozostaje wysoka.     Publikacja ta może się okazać bardzo ważna dla wszystkich tych, którzy podejmują próbę zrozumienia współczesnego człowieka, znajdującego się równolegle w świecie online i offline, który próbuje znaleźć swoje szczęście w związku z drugim człowiekiem. Z recenzji dr. hab. Jacka Pyżalskiego    Nie zastanawiałam się nigdy, jak to jest poszukiwać partnera życiowego przez Internet. Nie przeglądałam portali randkowych, nie brałam udziału w czatach czy też dyskusjach na forach. Nie potrafię stwierdzić jednoznacznie, czy gdybym była samotna, zarejestrowanie się w sieci byłoby drogą, którą bym podążyła, chyba raczej nie. Nie znaczy to jednak, że jestem przeciwna takiej formie poznawania nowych osób: jeżeli komuś to odpowiada i jeszcze dodatkowo spełnia jego potrzeby i oczekiwania, to takie miejsca w Internecie powinny istnieć, bo przecież wszystko – w granicach rozsądku – jest dla ludzi. Sama znam osoby, które poznały się w ten sposób, wprawdzie nie na portalu randkowym, ale jednak wirtualnie, a ich związek kwitnie do tej pory.Jako że Internet zajmuje coraz więcej miejsca w naszym życiu, a poszukiwanie partnera to zjawisko odwieczne, zmieniają się jedynie jego warunki, postanowiłam się dowiedzieć, jak takie poszukiwania wyglądają od strony naukowej. Badań tego tematu podjęli się Kamila Kacprzak i Roman Leppert. Wstęp niniejszej publikacji rozpoczyna się właśnie od stwierdzenia, że coś, co początkowo miało służyć naukowcom jako narzędzie komunikacji, rozrosło się do takich rozmiarów, że powstała gigantyczna, globalna pajęczyna, bez której większość współczesnych ludzi nie wyobraża sobie życia, wykorzystując ją nie tylko do celów rozrywkowych i informacyjnych, ale również do pracy. Autorzy przedstawili skrótowo rozwój Internetu, jego definiowanie oraz możliwości nawiązywania kontaktów, jakie stwarza. Zaprezentowali środowiska internetowe wymagające komunikowania, sporo miejsca poświęcając także cechom charakterystycznym tego rodzaju kontaktu. Kacprzak i Leppert zajmują się obrazem tożsamości, jakie przyjmujemy, siedząc przed komputerem. Dokonali przeglądu badań, które w skrajny sposób odnoszą się do możliwości budowania w sieci satysfakcjonujących więzi – od negujących po aprobujące – pod kątem nie tylko cech komunikacji (pozbawionej strony niewerbalnej), ale przed wszystkim potrzeb danej osoby, która na taki rodzaj kontaktu się decyduje. W rozdziale drugim, pt. „Dobór partnerów”, przedstawiono charakterystykę okresu wczesnej dorosłości jako etapu w życiu człowieka. Zdefiniowano także pojęcie partnera życiowego, przyjęte dla potrzeb tej książki. Nie zapomniano również o aspekcie historycznym przemian, jakie dokonały się, jeśli chodzi o wybór tej najbliższej osoby, która ma być towarzyszem życia. I tu ciekawostka, wiecie, że za datę powstania pierwszego biura matrymonialnego przyjmuje się już 1650 rok? Opisano także elementy, które wpływają na atrakcyjność poznawanych ludzi, w tym kilka ciekawych zjawisk, takich jak efekt aureoli czy efekt halo. Rozdział trzeci to „Miłość w Internecie”. Tę można podzielić na trzy typy relacji: głębokie związki przenoszone w rzeczywistość, cyberflirt i cyberseks oraz relacje w sieci nastawione na znalezienie partnera poza światem wirtualnym. Kolejno opisano portale randkowe, osoby, które z nich korzystają oraz ich motywacje. Następnie przedstawiono techniki, których używa się do skonstruowania profilu zakładanego na stronie, tak by zwiększyć swoją atrakcyjność w oczach innych. W punktach wymieniono zasady sieciowego randkowania, nie omijając zagrożeń, jakie czyhają na poszukujących miłości tą drogą, poczynając od kłamstw w autoprezentacji, poprzez uzależnienia, na cyberprzemocy, obsesji i prześladowaniu kończąc. W rozdziale czwartym poznamy opis badań, łącznie z pytaniami do badanych i metodami, z jakich skorzystano; by w części piątej przejść do wyników. Nie da się ukryć, że ten fragment wzbudza najwięcej zainteresowania, bo od teorii – jakkolwiek przedstawionej w intrygujący sposób – idziemy do praktyki. W badaniach wzięło udział pięciu respondentów, trzy kobiety i dwóch mężczyzn, w tym jeden orientacji homoseksualnej. Opisywali oni swoje doświadczenia w zakresie nie tylko poszukiwania partnera, ale i samego korzystania ze stron randkowych. Duże znaczenie ma to, że autorzy oddali im głos, posługując się częściami ich wypowiedzi, a nie tylko własną interpretacją (tę zostawiono na podsumowanie i wnioski) – dzięki temu lepiej się czyta i można się ustosunkować do badanych, łatwiej wyrobić sobie o nich zdanie. Studium przypadku okazało się być właściwą metodą badawczą, zgłębiającą ten temat. „Związki miłosne w sieci” nie powiem, że były pochłaniającą i pasjonującą lekturą, bo jednak jest to książka naukowa, ale czytało się ją w miarę dobrze, zwłaszcza ostatni rozdział. Nie zmieniłam natomiast zdania o samych portalach; nadal uważam, że we mnie zwyciężyłyby raczej obawy i lęki, niż korzyści, jakie mogłabym ewentualnie wynieść z rejestracji na takiej stronie. Jeśli chcecie poznać doświadczenia osób, które skorzystały z takiej szansy, zapraszam do lektury. źródło: http://mojswiat-szelestkart.blogspot.com/2014/01/kamila-kacprzak-roman-leppert-zwiazki.html  Zjawisko samotności przed monitorem komputera zdaje się coraz bardziej powszechne. Wykorzystują to liczne portale randkowe, oferujące dobór partnera zgodnie z marzeniami i oczekiwaniami. Wystarczy wpisać garść danych i czekać na efekt.Kamila Kacprzak i Roman Leppert poświęcili temu zagadnieniu pracę naukową. Rozpoczęli od krótkiej charakterystyki Internetu i jego historii, by pokazać, jak na tym tle zdefiniować można tożsamość w sieci oraz teorie potwierdzające lub negujące możliwość budowania wartościowych relacji w Internecie. Jak pokazują powoływane przez autorów badania, powstające w sieci cyberzwiązki są dowodem na to, że komunikacja online może być skutecznym narzędziem budowania więzi, bliskości, a nawet może służyć pojawieniu się miłości. Coraz więcej osób właśnie w sieci znajduje partnera, przenosząc swoje relacje z poziomu wirtualnego na realny.Autorzy pokazują także, jak zmieniały się sposoby poszukiwania partnerów, czym kierują się młodzi ludzie w swoich poszukiwaniach i jaką rolę odgrywa w tym procesie informatycznie sterowany dobór. Opisują także miłość w Internecie, rodzaje intymnych relacji online, reguły rządzące randkami, strategie budowania swojego profilu w serwisach randkowych. Buduje to bardzo interesujący obraz współczesnych relacji międzyludzkich, w dużej mierze uzależnionych od sieci. Profile randkowe można porównać do ogłoszeń matrymonialnych zamieszczanych w prasie, zatem sama zasada się nie zmienia, a u jej podstaw tkwi potrzeba znalezienia bliskiej osoby. Metoda jest nieistotna, jak zauważają autorzy, ważny jest osiągnięty cel. A jest nim związek oparty na miłości. Choć portale randkowe i profile osób, które szukają w ten sposób partnera, mogą budzić wiele wątpliwości, chociażby co do uczciwości i szczerości, nie zmienia to faktu, że obecnie jest to coraz bardziej popularny sposób na znalezienie "drugiej połówki".W części badawczej autorzy poddali analizie osobiste doświadczenia wybranej grupy osób, które mają duże doświadczenie w korzystaniu z tego typu serwisów. Pytania zadano pięciu osobom, a na podstawie ich wypowiedzi przeprowadzono analizę zjawiska. Badania polegały na wywiadzie oraz analizie treści profili randkowych. Można się spierać co do tego, czy badane osoby są reprezentatywne, czy też zostały wybrane przypadkowo. Nie zmienia to jednak faktu, że opisywane zjawisko istnieje i trudno, jak podkreślają autorzy, prognozować jego dalszy rozwój. Z jednej strony ono może prowadzić do banalizowania związków między ludźmi, prowadząc wyłącznie do niezobowiązujących kontaktów seksualnych. Z drugiej jednak strony, na bazie kontaktów wirtualnych mogą tworzyć się trwałe związki, oparte na głębokich uczuciach. Wiele zależy od samych zainteresowanych. Praca pokazuje szeroki zakres badanego zjawiska, choć w samej części badawczej ogranicza się do kilku zaledwie osób. Ale można to potraktować jako zaletę i przyjrzeć się badanym bliżej. Zwykle badania koncentrują się na danych statystycznych i odpowiedziach respondentów na ściśle określone pytania z odpowiedziami do wyboru. Tu zakres jest szerszy, pokazujący znacznie więcej. Tym samym więc Związki miłosne w sieci to bardzo interesujące opracowanie nie tylko dla socjologów i badaczy kultury współczesnej. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,zwiazki-milosne-w-sieci--poszukiwanie-partnera-zyciowego-na-portalach-randkowych,9342  Nie zastanawiałam się nigdy, jak to jest poszukiwać partnera życiowego przez Internet. Nie przeglądałam portali randkowych, nie brałam udziału w czatach czy też dyskusjach na forach. Nie potrafię stwierdzić jednoznacznie, czy gdybym była samotna, zarejestrowanie się w sieci byłoby drogą, którą bym podążyła, chyba raczej nie. Nie znaczy to jednak, że jestem przeciwna takiej formie poznawania nowych osób: jeżeli komuś to odpowiada i jeszcze dodatkowo spełnia jego potrzeby i oczekiwania, to takie miejsca w Internecie powinny istnieć, bo przecież wszystko – w granicach rozsądku – jest dla ludzi. Sama znam osoby, które poznały się w ten sposób, wprawdzie nie na portalu randkowym, ale jednak wirtualnie, a ich związek kwitnie do tej pory. Jako że Internet zajmuje coraz więcej miejsca w naszym życiu, a poszukiwanie partnera to zjawisko odwieczne, zmieniają się jedynie jego warunki, postanowiłam się dowiedzieć, jak takie poszukiwania wyglądają od strony naukowej. Badań tego tematu podjęli się Kamila Kacprzak i Roman Leppert.Wstęp niniejszej publikacji rozpoczyna się właśnie od stwierdzenia, że coś, co początkowo miało służyć naukowcom jako narzędzie komunikacji, rozrosło się do takich rozmiarów, że powstała gigantyczna, globalna pajęczyna, bez której większość współczesnych ludzi nie wyobraża sobie życia, wykorzystując ją nie tylko do celów rozrywkowych i informacyjnych, ale również do pracy. Autorzy przedstawili skrótowo rozwój Internetu, jego definiowanie oraz możliwości nawiązywania kontaktów, jakie stwarza. Zaprezentowali środowiska internetowe wymagające komunikowania, sporo miejsca poświęcając także cechom charakterystycznym tego rodzaju kontaktu. Kacprzak i Leppert zajmują się obrazem tożsamości, jakie przyjmujemy, siedząc przed komputerem. Dokonali przeglądu badań, które w skrajny sposób odnoszą się do możliwości budowania w sieci satysfakcjonujących więzi – od negujących po aprobujące – pod kątem nie tylko cech komunikacji (pozbawionej strony niewerbalnej), ale przed wszystkim potrzeb danej osoby, która na taki rodzaj kontaktu się decyduje.W rozdziale drugim, pt. „Dobór partnerów", przedstawiono charakterystykę okresu wczesnej dorosłości jako etapu w życiu człowieka. Zdefiniowano także pojęcie partnera życiowego, przyjęte dla potrzeb tej książki. Nie zapomniano również o aspekcie historycznym przemian, jakie dokonały się, jeśli chodzi o wybór tej najbliższej osoby, która ma być towarzyszem życia. I tu ciekawostka, wiecie, że za datę powstania pierwszego biura matrymonialnego przyjmuje się już 1650 rok? Opisano także elementy, które wpływają na atrakcyjność poznawanych ludzi, w tym kilka ciekawych zjawisk, takich jak efekt aureoli czy efekt halo.Rozdział trzeci to „Miłość w Internecie". Tę można podzielić na trzy typy relacji: głębokie związki przenoszone w rzeczywistość, cyberflirt i cyberseks oraz relacje w sieci nastawione na znalezienie partnera poza światem wirtualnym. Kolejno opisano portale randkowe, osoby, które z nich korzystają oraz ich motywacje. Następnie przedstawiono techniki, których używa się do skonstruowania profilu zakładanego na stronie, tak by zwiększyć swoją atrakcyjność w oczach innych. W punktach wymieniono zasady sieciowego randkowania, nie omijając zagrożeń, jakie czyhają na poszukujących miłości tą drogą, poczynając od kłamstw w autoprezentacji, poprzez uzależnienia, na cyberprzemocy, obsesji i prześladowaniu kończąc.W rozdziale czwartym poznamy opis badań, łącznie z pytaniami do badanych i metodami, z jakich skorzystano; by w części piątej przejść do wyników. Nie da się ukryć, że ten fragment wzbudza najwięcej zainteresowania, bo od teorii – jakkolwiek przedstawionej w intrygujący sposób – idziemy do praktyki. W badaniach wzięło udział pięciu respondentów, trzy kobiety i dwóch mężczyzn, w tym jeden orientacji homoseksualnej. Opisywali oni swoje doświadczenia w zakresie nie tylko poszukiwania partnera, ale i samego korzystania ze stron randkowych. Duże znaczenie ma to, że autorzy oddali im głos, posługując się częściami ich wypowiedzi, a nie tylko własną interpretacją (tę zostawiono na podsumowanie i wnioski) – dzięki temu lepiej się czyta i można się ustosunkować do badanych, łatwiej wyrobić sobie o nich zdanie. Studium przypadku okazało się być właściwą metodą badawczą, zgłębiającą ten temat.„Związki miłosne w sieci" nie powiem, że były pochłaniającą i pasjonującą lekturą, bo jednak jest to książka naukowa, ale czytało się ją w miarę dobrze, zwłaszcza ostatni rozdział. Nie zmieniłam natomiast zdania o samych portalach; nadal uważam, że we mnie zwyciężyłyby raczej obawy i lęki, niż korzyści, jakie mogłabym ewentualnie wynieść z rejestracji na takiej stronie. Jeśli chcecie poznać doświadczenia osób, które skorzystały z takiej szansy, zapraszam do lektury. źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/11304-zwiazki-milosne-w-sieci.html";24.00;"Książka dostępna w wersji  drukowanej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie II, Kraków 2013, ";"Format B5, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-501-3.jpg
"CYBERPRZESTRZEŃ - CZŁOWIEK - EDUKACJA. TOM 1";"Cyfrowa przestrzeń kształcenia";"Maciej Tanaś";978-83-7850-770-3;;"Pod koniec XX wieku zaszły dwa procesy: konwergencja mediów cyfrowych oraz połączenie komputerów w sieci. Sprawiły one, że powstały równoległe do świata naturalnego cyberprzestrzeń i rzeczywistość wirtualna.Przez „cyberprzestrzeń” (cyberspace) zwykło się rozumieć w węższym znaczeniu słowo „Internet”, a w szerszym – przestrzeń tworzoną przez komputery i łączące je sieci. Chociaż określenie to wciąż uważa się za nowoczesne, jego historia ma już kilkadziesiąt lat.Rzeczywistość wirtualna jest interaktywnym, sztucznym środowiskiem symulującym świat realny lub wyobrażany; niekiedy także rozumie się ją jako technologię temu służącą. Subiektywne wrażenie świata wirtualnego bywa wzmacniane przez odczucia zmysłowe (smaku, wzroku, zapachu, dźwięku i dotyku).Czytelnik usiłujący zgłębić problematykę pogranicza pedagogiki i technologii informacyjno-komunikacyjnych przypomina żeglarza poruszającego się szlakiem wysp znanych niewielu. Multi-, inter- czy może bardziej transdyscyplinarność prac z zakresu pedagogiki medialnej ma bowiem poważne konsekwencje. Ich lektura wymaga pewnej znajomości literatury przedmiotu z licznych dyscyplin pedagogicznych, często też z informatyki i technologii informatyczno-komunikacyjnych, jak również z antropologii i kulturoznawstwa (traktowanego jako filozoficzna refleksja nad kulturą bądź – bardziej współcześnie – jako cultural studies). Trudno też wyobrazić sobie rozumienie omawianych zjawisk i procesów bez odniesień do wyników badań nauk społecznych: psychologii i socjologii. Uwarunkowanie to jest wynikiem niespotykanego rozwoju wielu dyscyplin naukowych zajmujących się człowiekiem funkcjonującym już nie tylko w świecie realnym, ale także w cyberprzestrzeni i światach wirtualnych. Pedagogika medialna musi respektować wyniki badań innych nauk, podobnie jak medycyna, którą trudno wyobrazić sobie z pominięciem badań realizowanych na gruncie fizyki, biologii, chemii i pozostałych dziedzin wiedzy. Rolę sternika w odkrywaniu dziewiczych wysp oceanu ludzkiej wiedzy pełnią redaktorzy książki Cyfrowa przestrzeń kształcenia. Rozpoczyna ona planowaną serię wydawniczą: „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”. Tom pierwszy składa się z trzech części, zatytułowanych: Człowiek w świecie technologii cyfrowych, Technologie cyfrowe jako źródło informacji dla i o edukacji oraz Edukacja w cyberprzestrzeni. Przewodnikami umożliwiającymi poznanie terenu wspomnianych trzech wysp są autorzy poszczególnych rozdziałów. Po części pierwszej z wprawą prawdziwych mistrzów wiodą: Andrzej Hankała, Mirosława Wawrzak-Chodaczek i Arkadiusz Urbanek, a także Marta Wrońska oraz Sylwia Jaskuła. Na kolejną prowadzą: Włodzimierz Gogołek, Małgorzata Makiewicz, Zbigniew Łęski, Katarzyna Bocheńska-Włostowska i Sergo Kuruliszwili. Trzecią, ostatnią w tym archipelagu, ukazują: Agnieszka Piejka, Tomasz Huk, Zbigniew Ledóchowski, Izabela Mikołajewska, Natalia Bednarska oraz Ewelina Majewska-Pyrkosz. Podejmowane tematy obrastają niczym barwna rafa koralowa atolu – w kształcie pierścienia zbiornik ożywczej wody. W złotym piasku myśli kreślonych sprawnymi piórami tkwi zaczyn nowych spostrzeżeń o człowieku zaplątanym w świat mediów cyfrowych, o jego umiłowaniu wolności i wiedzy, o przestrzeni kultury i konstruowanych narzędziach, o fotografii cyfrowej inspirującej i rozwijającej matematyczne myślenie, o odwiecznej roli nauczyciela w najbardziej ludzkim sposobie dziedziczenia międzypokoleniowego, nazywanym szkołą. Karty książki wabią myślą mądrą i atrakcyjną poznawczo. Za podróż w krainę pedagogicznej refleksji nad człowiekiem i jego edukacją w cyberprzestrzeni oraz światach wirtualnych redaktorzy tomu pragną serdecznie i szczerze podziękować. Czynią to zauroczeni głęboką wiedzą autorów poszczególnych rozdziałów, wiedzą ożywczą i tak bardzo potrzebną. Zainicjowana pracą zbiorową Cyfrowa przestrzeń kształcenia seria wydawnicza „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja” ma już tom drugi, zatytułowany Dylematy społeczności cyfrowej. Jego redaktorami naukowymi są Józef Bednarek i Anna Andrzejewska. W bliskiej perspektywie pojawią się następne prace podejmujące problematykę ważną dla refleksji pedagogicznej nad najnowszymi technologiami informacyjno-komunikacyjnymi. Redaktorzy i autorzy książek powstających dzięki Oficynie Wydawniczej „Impuls” zapraszają na kolejne ekspedycje do cyfrowej przestrzeni ludzkiej wiedzy, kultury i sztuki. Wyłaniające się na horyzoncie łańcuchy i roje wysp czekają na odkrycie...                                    Polecamy  cztery tomy w ramach serii „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”                                                                                                                     ";;"Maciej TanaśProlegomena do pedagogiki medialnej 	   7Część I Człowiek w świecie technologii cyfrowychAndrzej HankałaAutonomia uczenia się człowieka w świecie technologii informatycznej 	  29Mirosława Wawrzak-Chodaczek, Arkadiusz Urbanek Wybrane nowe trendy w badaniach nad mediami z perspektywy pedagogiki międzykulturowej 	  47Marta WrońskaOd kultury nadmiaru poprzez kulturę wyrzucania do kultury medialnej 	  65Sylwia Jaskuła Pedagogika przestrzeni informacyjnej 	  77Część IITechnologie cyfrowe jako źródło informacji dla i o edukacjiWłodzimierz GogołekBig Data. Sieciowe źródło informacji dla edukacji 	  97Małgorzata MakiewiczFotografia dla kultury matematycznej ucznia. Raport z badań 	 105Zbigniew ŁęskiZastosowanie analizy transakcyjnej w badaniu cyberprzestrzeni 	 133Katarzyna Bocheńska-WłostowskaNowoczesne zarządzanie wiedzą w kształceniu akademickim 	 143Sergo KuruliszwiliInternet – wielość narzędzi, bogactwo danych, siła przekazu Szanse i zagrożenia 	 155Część III Edukacja w cyberprzestrzeniAgnieszka PiejkaEdukacja dla obywatelskiej kultury uczestnictwa (nie tylko w Sieci) 	 167Tomasz HukOd tradycji do nowej idei harcerskiego wychowania opartego na światach: realnym i wirtualnym 	 179Zbigniew LedóchowskiO potrzebie powszechnego kształcenia informatycznego 	 189Izabela MikołajewskaKompetencje społeczne a kompetencje medialne 	 207Natalia Bednarska Uczenie się za pomocą wyszukiwania internetowego 	 221Ewelina Majewska-PyrkoszMultibook – nowe narzędzie nauczyciela i ucznia na pierwszym etapie edukacji. Potencjał nowoczesnych technologii w opiniinauczycieli edukacji wczesnoszkolnej 	 233Sylwia GalanciakZamiast zakończenia Humanistyczne przesłanki pedagogiki medialnej 	 245   ";"Przedstawione Czytelnikom artykuły mają wysoką wartość naukową. Publikacja stanowi cenne kompendium wiedzy z zakresu pedagogiki medialnej.Z recenzji dr hab. Barbary Kędzierskiej, prof. UP Książka poświęcona jest obszarowi nauk o edukacji, który obecnie dynamicznie się rozwija, stając się jednym z czołowych w dociekaniach naukowych na świecie. Przenikanie się świata wirtualnego z rzeczywistością spowodowane jest coraz większym zanurzaniem się człowieka w przestrzeń wymiany globalnej informacji, w której media stają się pełnoprawnym uczestnikiem gry komunikacyjnej. Pomysł przygotowania książki dotyczącej problemów pedagogicznych występujących w cyberprzestrzeni należy uznać za cenny i pożądany. [...] Obejmuje ona wiele zagadnień rzadko poruszanych w publikacjach naukowych. Podjęte wątki odnoszą się zaś do trwającej już od kilku lat debaty nad przyszłym kształtem pedagogiki medialnej.Z recenzji prof. zw. dra hab. Bronisława Siemienieckiego   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 260 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-770-3.jpg
"PAMIĘTNIK WOJENNY HARCERZA";1918-1920;"ALEKSANDER ORDŻA-DAWID";978-83-7850-678-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”  ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu  skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1934]. "PAMIĘTNIK WOJENNY HARCERZA".   PRZEDMOWA AUTORAWydając drukiem „Pamiętnik Wojenny Harcerza“, miałem na celu zapoznanie ogółu z duchem harcerstwa w latach wojny polsko - rosyjskiej (1918—1920 r.).Harcerze, widząc grożące Ojczyźnie niebezpieczeństwo, z gotowością stanęli pod broń, by wraz z innymi walczyć o świętą sprawę niepodległości.Jedenasty rok mija od wiekopomnego zwycięstwa Polaków nad Rosją, a jednak nie ukazała się dotąd praca, która odzwierciedlałaby dokładnie udział w wojnie harcerza polskiego.Postanowiłem lukę tę wypełnić, wydając niniejszą książkę.Zaznaczam, że w pracy tej nie znajdzie Czytelnik nic zmyślonego.Wszystkie fakty są autentyczne i przeżycia prawdziwe.„Pamiętnik Wojenny Harcerza“ jest moim osobistym pamiętnikiem, który kreśliłem, jako harcerz, ot tak, dla siebie, nie przypuszczając nawet, że po jedenastu latach posłuży mi jako materjał do książki.Treść pamiętnika, pisanego przeze mnie, jako harcerza-gimnazistę, a później, jako harcerza-żołnierza, nie uległa żadnym zmianom.„Harcerz“ został ten sam, z przed jedenastu lat; uległa natomiast pewnym modyfikacjom jego szata, jego mundur: ze skromniutkiego, ciasnego i z konieczności w czasie wojny zaniedbanego, zrobił się obszerny, odświeżony i przystrojony.Należy to rozumieć w tym sensie, że z suchych, zwięzłych, pisanych w swoim czasie naprędce, notatek, nie zmieniając w niczem Prawdy, stworzyłem tę oto książkę.Posiałem w niej niejedno zdrowe ziarno.Obym był szczęśliwym siewcą!POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2015 W IMPULSUE <TUTAJ>";;"NAZWISKA OSÓB,biorących udział w akcji niniejszej książki(Rok 1918—1920)Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz Wojsk Polskich, Józef Piłsudski,Str. 18, 28, 60-4-5, 70, 168-9, 212, 80-1-2-3-4, 303-4, 13-4-5-7-8-9, 20-1-3-4-5-6-7-8-9, 30-1-3-8, 43, 90, 409, 18-9, 21Nuncjusz Apostolski Msgr. Achilles Ratti (obecnie papież Pius XI)Str. 318GENERAŁOWIE:Berbecki,  Str. 421Dąb-Biernacki,  str. 421Dowbór-Muśnicki,  str. 421Haller Józef,  str. 421Iwaszkiewicz,  str. 421Jung,  str. 421Jędrzejewski,  str. 421Karnicki,  str. 421Konarzewski,  str. 421Krajowski,  str. 421Latinik,  str. 421Minkiewicz,  str. 175-7, 84-7, 208, 12-3, 20-1, 49, 51, 61-2-3-4, 71-5-7, 82-6, 90, 303, 51, 421Osikowski,  str. 421Osiński,  str. 421Roja,  str. 144, 58, 65-6-8, 389, 421Rozwadowski,  str. 421Rydz-Śmigły,  str. 421Rządkowski,  str. 421Sikorski,  str. 421Skierski,  str. 421Sosnkowski,  str. 421Szeptycki,  str. 169, 280, 421Weygand (generał francuski),  str. 421Zawadzki,  str. 421Zieliński,  str. 421Żeligowski,  str. 421PUŁKOWNICY:Żymierski,  str. 303, 27-9, 76PODPUŁKOWNICY:Malinowski,  str. 311-2, 27-8, 37, 46-7-9, 67-8, 82, 93-7, 410-4-5Sławoj-Składkowski,  186, 208, 11-2-3-4, 21, 344, 74MAJOROWIE:Piskor,  str. 154-7-8, 66-9, 72, 212Smorawiński,  str. 269Szczepan,  str. 199, 269Tessaro,  str. 199, 269ROTMISTRZOWIE:Mitkiewicz-Żołłtek Leon,  str. 175-7-8-9, 84-6-7-8, 94-5, 202-8, 10-3-7, 21-2, 43-8-9, 50-2-5, 62-9, 74-8, 86-7, 90, 301, 10, 25-8, 31-2, 46, 51-8-9, 69, 73, 82, 405-6-7-8, 13-4KAPITANOWIE:Włodarski, — kpt. Szt. Gen.,  str. 187, 95, 208, 12-3, 49, 75Elsenberg,  str. 208, 11-3, 73Korzański,  str. 419, 20Kosiński,  str. 208, 11-3Krawczyk,  str. 208, 11-3Niedźwiedzki,  str. 169PORUCZNICY:Banaś,  str. 187-9, 208-9, 13, 33, 48, 76, 327, 53, 80, 414Bałaban,  str. 208, 11-3Grabowski,  str. 157, 63-5, 213, 415-6Goldman,  str. 208, 11Kisielewski,  str. 208, 11-3Metze,  str. 208, 11-3Remer,  str. 194-5, 213, 47, 73, 87-8, 90, 301, 25-8-9Starczewski,  str. 64Trzeciecki,  str. 208, 11-3, 327-8, 49, 50-1-9, 60Wołk,  str. 208, 11PODPORUCZNICY:Berg,  str. 381Dawid Władysław,  str. 18, 81-8, 104-5, 10-1-4-5-6-7-8-9, 20-1, 94, 207, 19, 21, 37, 41-2-3Parczyński,  str. 381Radomski,  str. 342PODCHORĄŻOWIE:Brożek,  str. 268Chojecki,  str. 208, 10-3, 21, 47, 77, 301-5, 31Jana,  str. 208, 11-3, 33Mikołajczyk,  str. 91-2PANIE:Minkiewiczowa,  str. 257Składkowska,  str. 257Słotwińska Maryla,  str. 204KSIĘŻA:Ks. prefekt Mettler,  str. 22-3-6Ks. prefekt Skorupka,  str. 342PAULINI:Ojciec Paweł Ciepliński,  str. 15DOKTORZY:Marczewski,  str. 29Tomaszewski,  str. 26DYREKTOR GIMNAZJUM:Szudejko Wincenty,  str. 25-6PROFESOROWIE:Lewandowski,  str. 37Miłaczewski — Komendant IV drużyny harcerskiej,  str. 17, 21-4-6-7-8, 33-4-5-6-7-8-9, 44, 50-4-5-6Paciorkowski,  str. 180-1Wicherkiewicz,  str. 26Zbierski,  str. 26Komendant Policji m. CzęstochowyBelina-Prażmowski Władysław,  str. 63Komendant Straży Ogniowejm. CzęstochowyBryl,  str. 37Jasiński,  str. 37Harcerze, podoficerowie i szeregowi:Fiuczek — Komendant drużyny harcerskiej,  str. 25Apel,  str. 267-8, 414Biernaciński,  str. 267-8, 352-4-7-8, 414Boczkowski,  str. 157, 233, 68Brożek,  str. 268Dadlez,  str. 414Dawid Eugenjusz,  str. 16, 31-2-6-7-8, 44, 51-2-3-6, 73-6-7-8, 80-1-3-4-5-6-7, 92, 194, 206-7, 19, 25-6-7-8-9, 30-1-2-4-5-6-7, 42Dmitrow,  str. 154-5, 65Gurbiel,  str. 191, 268, 300, 414Janowski Zbych,  str. 16, 48-9, 132, 45-6Jeżewski,  str. 414Karski Bolesław,  str. 16, 126Korkosz,  str. 192-3, 349, 50-9Kosmulski,  str. 16-7-8-9, 20-2-3-4-5, 36-7-8, 40-1-9, 50-2, 91-2-3-4-7, 100-1-2-3-4-5-6-7-8, 10-1-2-4-5-8-9, 32, 42-4, 54-5-6, 65, 81-2-3-4-5-6-9, 92-3, 209, 21-2-3-5-6-7-8, 30-1-3-7, 40-2, 68, 300, 52-3-4-5-6-8, 403-6-8-9, 14Kurnatowski,  str. 325, 39, 414Lisiński,  str. 92-3-5-8, 100-1-3-7, 11, 91, 233, 68Lubomirski,  str. 191, 250, 68, 414Luzar,  str. 233, 68, 413Makowski,  str. 414Markiewicz,  str. 191, 268, 414Matuszkiewicz,  str. 268Mijalski,  str. 191, 233, 45, 53, 68, 352-3-4-5-6-8, 60, 409, 14Obszerny,  str. 268, 414Posłuszny,  str. 268, 414Sakowski,  str. 130-1-2-3-5Sikorski,  str. 245, 53-4, 68, 360, 409, 14Skorus,  str. 191, 268, 414Szpringer,  str. 23-4, 40-8, 59, 60-3Tomala,  str. 268, 414Witecki,  str. 16Wojciechowski,  str. 268Zagórski,  str. 55-6-7-9, 60-3DOWÓDCY WOJSK ROSYJSKICH:Naczelny Dowódca armji rosyjskiej,Kamieniew,  str. 335Tuchaczewski, — (Dowódca północno-zachodniego frontu) str. 335, 63Budienny, — (Dowódca kawalerji rosyjskiej)  str. 335, 71";"Rozbrojenie okupantów na ziemiach polskich w 1918 r., a następnie walka o kształt granic Rzeczypospolitej było udziałem zarówno doświadczonych w bojach frontowych żołnierzy, ale także licznych rzesz ochotników, którzy niesieni entuzjazmem, a także umiłowaniem Ojczyzny stawali w szeregi Wojska Polskiego. Jednym z tych ochotników był Aleksander Dawid, harcerz pochodzący z Częstochowy, a później żołnierz 2. Dywizji Piechoty Legionów. Oficyna Wydawnicza „Impuls” wznowiła jego pamiętnik z lat 1918-1920, oddając ciekawą lekturę nie tylko w ręce młodzieży harcerskiej, ale także tych, którzy z zainteresowaniem śledzą memuarystykę wojenną.W działalność niepodległościową młody Aleksander zaangażował się w trakcie nauki w Gimnazjum Filologicznym Wincentego Szudejko. Był członkiem IV Drużyny Harcerskiej im. Stefana Czarneckiego. Wraz z kolegami z gimnazjum wziął udział w rozbrajaniu okupanta w listopadzie 1918 r., a kilka miesięcy później zaciągnął się ochotniczo do wojska. Zrobił to bez zgody rodziców, którzy ze względu na młody wiek (autor miał wówczas szesnaście lat) nie wyrażali zgody na to, by trzeci z synów znalazł się w wojsku. Wśród innych ochotników-harcerzy trafił do mającej rodowód legionowy 2. Dywizji Piechoty, w której spędził blisko dwa lata. Początkowo walczył w pierwszej linii, a następnie przeszedł do służby w sztabie, gdzie pełnił funkcję szefa kancelarii Oddziału Operacyjnego.Panorama wydarzeń, którą kreśli autor, prowadzi nas od przygotowań społeczeństwa częstochowskiego do rozbrojenia Niemców w listopadzie 1918 r. i wydarzeń z tym związanych, poprzez rozterki towarzyszące podjęciu decyzji o opuszczeniu rodzinnego miasta i wstąpieniu do WP wbrew woli rodziców, a kończąc na trwającej ponad półtora roku służbie wojskowej. Na kartach książki napotkać można nazwiska osób piastujących najwyższe funkcje wojskowe i polityczne (opisana jest m.in. wizyta Józefa Piłsudskiego w sztabie dywizji), oficerów, którzy służyli w sztabie (z najbardziej znanych: Felicjan Sławoj Składkowski, Henryk Minkiewicz, Tadeusz Piskor, Tadeusz Malinowski, Leon Mitkiewicz), a także podoficerów i szeregowych żołnierzy. Napotkać można także opisy bestialstwa bolszewików, a także obraz jeńców wziętych przez Polaków do niewoli. Nie są to obrazki miłe i świadczą z jak bestialskim wrogiem przyszło walczyć Polakom na froncie wschodnim.Co prawda zamiarem autora było ukazanie udziału harcerzy w okresie walk w latach 1918-1920, ale zamiar ten z góry musiał być skazany na niepowodzenie. Zajmując niezbyt eksponowane stanowisko autor mógł co najwyżej obserwować służbę harcerzy na poziomie swej dywizji. Jednak skoncentrował się na najbliższym swoim kręgu, przez co nawet tego zamiaru nie udało się zrealizować.Cennym elementem książki jest ukazanie stosunku rodziny i społeczeństwa do żołnierzy, a także postaw młodzieży względem rodziców. Postawa ta charakterystyczna jest dla wielu spośród młodych ludzi, którzy w obliczu niebezpieczeństwa grożącego krajowi ojczystemu musieli dokonać wyboru pomiędzy obowiązkami względem Ojczyzny, a posłuszeństwem wobec woli rodzicielskiej. Także stosunki między braćmi stanowić mogą wzór dla niejednego spośród współczesnych rodzeństw.Oprócz opisu wydarzeń, w których brał udział Aleksander Ordża-Dawid sporo miejsca poświęcone jest w pamiętniku jego przemyśleniom na tematy natury ogólnej, takich jak obowiązki wobec Ojczyzny, przyjaźń, odpowiedzialność, wiara w zwycięstwo, pamięć o bohaterach. Choć autor twierdzi, że nie dokonywał w pamiętniku żadnych zmian można odnieść wrażenie, że akurat te fragmenty mogły być uzupełniane post factum. Nie umniejsza to ich znaczenia. Mogą być podstawą do zastanowienia dla młodego pokolenia, które sięgnie po tę interesującą lekturę.Do grona czytelników, którzy szczególnie chętnie powinni sięgnąć po reprint „Pamiętnika” należy zaliczyć miłośników historii Częstochowy. Pierwsza część książki, to obraz miasta i szkoły, do której uczęszczał autor, widziany oczyma młodego człowieka, który opisuje wydarzenia bez chęci dodania blasku tej czy innej opcji politycznej czy militarnej. Dzięki temu nosi znamiona autentycznego opisu przeżyć młodego pokolenia startującego w dorosłość w przełomowych dla Polski momentach.Oficyna „Impuls” po raz kolejny wykazała się przemyślanym działaniem, wprowadzając do obiegu księgarskiego pozycję stanowiącą ważny element w dokumentowaniu wysiłku harcerzy w służbie Polsce. Ma to wartość tym większą, że udostępniła książkę, która w okresie powojennym była wycofywana z bibliotek i niszczona, jako ta, która ukazywała triumf Wodza i jego wojska nad bolszewicką armią. Dariusz NowińskiOcena recenzentaTemat i treść - 8/10Język, styl, kompozycja tekstu – 8/10Forma wydawnicza - 9/10http://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2414-pamietnik-wojenny-harcerza-1918-1920";32.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, Reprint wydania z 1934 r., Format A6, Objętość 436 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-678-2.jpg
"KALENDARZ HARCERSKI";"ROK 1924";"Stanisław SEDLACZEK";978-83-7850-675-1;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”     ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli   ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat    1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1924]. "KALENDARZ HARCERSKI. ROK 1924".   Od RedakcjiWydawnictwo nasze odbiega całkowicie od typu kalendarzy skautowych zagranicznych, a i u nas już parokrotnie wydawanych. […]Podręczniki  harcerskie istnieją w Polsce w dostatecznej ilości, […], brak jest  natomiast wielkich w literaturze polskiej wydawnictw propagandowych,  mających na celu poinformowanie społeczeństwa o istocie, celach,  potrzebach, stanie obecnym Harcerstwa.Pierwsze  tego rodzaju poważniejsze wydawnictwo […] chcieliśmy zapoczątkować. […]  wydaje nam się, dostarczamy Przyjaciołom naszym pewnej ilości  materjału, który doprowadzi do zainteresowania Harcerstwem szerszego  ogółu; starszyźnie harcerskiej i starszej młodzieży, dajemy sporą garść  myśli i wiadomości, które mogą się przyczynić do pogłębienia poglądów na  Harcerstwo. POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2015 W IMPULSUE <TUTAJ>     ";;;"Liczący na naszych ziemiach prawie sto dziesięć lat ruch harcerski jest znany praktycznie każdemu Polakowi. Spośród starszych wielu było członkami Związku Harcerstwa Polskiego, a młode pokolenie choć nie tak licznie obecne w harcerstwie jak ich rodzicie i dziadkowie, także wiedzą sporo na temat założeń tej formy wychowania. W 1924 roku harcerstwo było organizacją o kilkunastoletniej tradycji, która co prawda uformowała wielu spośród tych, którzy walczyli o niepodległą Polskę, ale nie była jeszcze na stałe zakorzeniona w szerokich środowiskach zarówno uczniowskich, jak i dorosłych. Dlatego też władze ZHP podjęły decyzję o przygotowaniu i wydaniu „Kalendarza Harcerskiego” na rok 1924. Po latach trafił on ponownie na rynek wydawniczy za sprawą Oficyny Wydawniczej „Impuls”, która przygotowała i kontynuuje znakomitą serię „Przywrócić Pamięć”.  Zadaniem, jakie postawili sobie twórcy „Kalendarza” było przygotowanie materiału nie tylko dla harcerek i harcerzy, ale przede wszystkim dla szerokich rzesz społeczeństwa, które nie znało jeszcze dobrze zasad rządzących tym ruchem. Dziś, w dobie internetu, wiele z informacji znaleźć można na portalach, forach i w mediach społecznościowych. Tym co stanowiło ich odpowiednik przed stu laty była książka i inne wydawnictwa drukowane. Zebrano w „Kalendarzu” najważniejsze daty z historii harcerstwa i skautingu, dane adresowe struktur harcerskich oraz składy władz. Nie brakło tego, co jest normą w kalendarzu, czyli wykazu imienin, świąt czy reklam.  Największą część wydawnictwa zajmują jednak teksty o charakterze informacyjnym czy ideowym. To one były odpowiedzią na zapotrzebowanie określone prze pomysłodawców. Nazwiska sir Roberta Baden-Powell’a, Henryka Glassa czy Stanisława Sedlaczka znane są każdemu, kto choć trochę interesuje się historią harcerstwa. Teksty te stanowią znakomity obraz podejścia ówczesnych władz ZHP do wychowania młodzieży. Stąd materiały poruszające tak mocno dyskutowane wówczas kwestie obecności przygotowania wojskowego, które zdaniem wielu wraz z zakończeniem walk o granice powinno ustąpić miejsca innym priorytetom.  Na harcerstwo polskie i zagraniczne spoglądano zarówno w zakresie podobieństw jaki różnic. Elementy wyniesione ze skautingu stanowiły znaczny wkład zarówno jeśli chodzi o metodę jak i program, ale zwrócić należy uwagę na polskie pomysły w rozwój metody wychowawczej, która zaowocowała w kilkanaście lat później pokoleniem „Zośki”, „Rudego”, „Alka” czy braci Romockich. Widoczne są w treściach wpływy polityczne narodowej demokracji, która sprawowała wówczas rząd dusz w harcerstwie, ale już na poziomie chorągwi i hufców znajdziemy też nazwiska osób wywodzących się z innych opcji politycznych.Prezentowane wydawnictwo stanowi materiał niezbędny dla wszystkich, którzy interesują się historią idei harcerskiej, ruchu harcerskiego, a także szukają informacji o charakterze regionalnym. „Kalendarz harcerski” na rok 1924 jest fotografią organizacji zarówno pod względem statystycznym, jak organizacyjnymi i ideowym. Trudno sobie wyobrazić liczącą się strukturę harcerską, która nie posiadałaby reprintu tej pracy w swoich zbiorach. Wśród potencjalnych odbiorców znaleźć powinny się również biblioteki pedagogiczne oraz uniwersyteckie, z których korzystają studenci kierunków pedagogicznych.  Dariusz Nowiński  Ocena recenzenta  Temat i treść: 9/10  Język, styl, kompozycja tekstu – 9/10  Forma wydawnicza: 9/10źródło: http://jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2502-kalendarz-harcerski-rok-1924  ";28.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, Reprint wydania z 1924 r., Format A6, Objętość 278 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-675-1.jpg
"Z OJCZYZNY";;"BERNARD CHRZANOWSKI";978-83-7850-875-5;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”   ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat  1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1925]. "Z OJCZYZNY".   Są to szkice drukowane w latach 1923—1925 w miesięczniku „Czuj Duch“ wydawanym w Poznaniu przez tamtejsze harcerstwo. Miały to być gawędy harcerskie; w rzeczywistości nie są jednak niemi jeszcze te obrazki: jest to raczej dopiero materjał do gawęd, dostosowany do dziesięciu praw harcerskich, dziesięciu wielkich Polaków jako patronów drużyn i dziesięciu złączonych z nimi miejsc w ojczyźnie. Będzie to już rzeczą drużynowych urządzających wycieczki przepracować nietylko w głowie podaną literaturę, lecz także i w sercu postać bohatera a wszystko złączyć gorącem uczuciem w jedno z przyrodą ojczystą i — poprowadzić gawędę.Może kto powie, że patronowie niedobrani, że postacie królewskie winny być wyłączone, że Łokietek w każdym razie za daleki, że przemiłosierna Jadwiga pominięta, że gawędy nierówno ujęte i t. d. Dużo innych zarzutów byłoby słusznych. Świadom jestem braków tych szkiców. Lecz już się tak stało. Nie wiedząc, ile czasu zostaje, chciałem podzielić się z młodzieżą własnemi pielgrzymkami i myślami.Literaturę podałem umyślnie szczupłą i to tylko tę, którą według własnego uznania uważam za najwięcej stosowną. Dobrze rozumiem, że wielu nie uzna wyboru za trafny. Może przyszłość pozwoli wady usunąć, przynajmniej te, które usunąć można. Prawo harcerskie I: Harcerz jest rzetelny. Na słowie Harcerza polegaj jak na Zawiszy. POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2015 W IMPULSUE <TUTAJ>";;"Wyjaśnienie       5I.    Pod Krępą       6II.    U królewskiego zdroju      10III.    W Ludomskiej Dąbrówce      15IV.    Tuchanowicze a cela u Bazyljanów      19V.    Na Raszyńskiej grobli      25VI.    Na dziedzińcu Bibljoteki Jagiellońskiej      30VII.    W Żółkwi      35VIII.    Wierzenica      41IX.    Na Bielanach pod Warszawą     46X.    Nad Ikwą      51   ";"Od zakończenia pierwszej wojny światowej minęło niewiele lat, a na terenie Rzeczypospolitej znów trwają działania wojenne. Wróg atakuje oddziały naszego wojska dowodzone przez starszego wiekiem pułkownika. W działaniach naszych wojsk uczestniczą także harcerki, to one jako kurjerki przenoszą wiadomości, oraz, pełniąc funkcję sanitariuszek ratują rannych.Wprowadzają też na obszar wojskowy domowe ciepło i dobre słowo. Gdy nadchodzi wigilia dziewczęta organizują opłatek i choinkę. Trwa zawieszenie broni. Dwie harcerki wychodzą do żołnierzy w okopach by podzielić się z nimi opłatkiem. Niestety dochodzi do nieszczęścia i jedna z nich zostaje uprowadzona przez wroga...Z przyjemności przeczytałam tę niewielką, przesiąkniętą duchem patriotyzmu, książeczkę. Napisana jakże inaczej niż książki wydawane teraz - wszak od jej pierwszego wydania w 1928 roku minęło prawie sto lat, pokazuje, inne, przedwojenne spojrzenie na rolę kobiet, także w armii, na poczucie obowiązku wobec rodaków i ojczyzny."Kurjerki" to reprint książki wydanej przez Dział Wydawnictw Naczelnictwa Związku Harcerstwa Polskiego - Warszawa 1928.Serdecznie polecam (Iwona Mejza)https://www.facebook.com/KsiazkaZamiastKwiatka/photos/a.418885991470850.122984.417658434926939/947180945308016/?type=1 ";18.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, Reprint wydania z 1925 r., Format A6, Objętość 64 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-875-5.jpg
"CZOŁO HARCERSKIEJ KOLUMNY";;"IGNACY PŁAŻEWSKI";978-83-7850-843-4;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”    ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli  ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat   1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1935]. "CZOŁO HARCERSKIEJ KOLUMNY".   W czołowej kolumnie Wojska Polskiego, którą Józef Piłsudski dn. 6 sierpnia 1914 roku posyła w pierwszy, po pięćdziesięciu latach, bój o Niepodległość, w Pierwszej Kadrowej Kompanji, wyszli następujący harcerze: Augustyniak Mieczysław, Baszkiewicz Władysław, Bąkowski Leon Stanisław, Busler Kazimierz Karol, ś. p. Chmielewski Czesław, ś. p. Dąbkowski Zygmunt, ś. p. Dobrowolski Henryk, Doleżko Franciszek, ś. p. Dziembowski Kazimierz, Ferencowicz Józef Bohdan, ś. p. Ferencowicz Władysław, Frydrych Marjan Ludwik, Gliński Jerzy, Hauke-Nowak Aleksander, Jankowski Stefan Jan, Jarema Józef, ś. p. Karski Kazimierz, ś. p. Kaszubski Tadeusz, ś. p. Kębłowski Stanisław, ś. p. Konarski Aleksander, Krzymowski Jerzy Bogdan Leon, Łęgowski Czesław, Malinowski Jan, Molenda Andrzej, ś. p. Morris Jerzy, ś. p. Ostrowski Tadeusz, Pągowski Bolesław, Platonoff-Plater Zygmunt Antoni Józef, Polniaszek Franciszek, Pomarański Stefan, Pomarański Zygmunt, Radomski Józef, Rozmarynowski Władysław Stefan, Smoleński Józef, Stefański Mieczysław, ś. p. Strzelecki Kazimierz, Sujkowski Zbigniew, Szczepanowski Józef, Szeligowski Bogdan, Szubert Franciszek, Szymański Roman Władysław, Trębiński Jerzy, Wieruszewski Michał, ś. p. Wiśniewski Tadeusz, ś. p. Wojtulewicz Walerjan, Zalewski Marcin.W dwa dni potem, dnia 8 sierpnia, przyłączył się do nich oddział harcerzy z Warszawy, którzy zawędrowawszy z wycieczką w Miechowskie, w Miechowie zameldowali swe służby Ojczyźnie. W skład tego patrolu wchodzili: ś. p. Bankiewicz Czesław, Bartel Zygmunt Alfons Piotr, Białowiejski Stanisław, Borkowski Zygmunt, ś. p. Ciołkowski Kazimierz, Duszek Antoni, ś. p. Kietliński Franciszek Gabrjel i Krubski Jerzy.A potem coraz to nowe zastępy i drużyny. Aż do ostatniego dnia walki.— — — — — — — — — — — — —Jeszcze nadługo przed wojną zapisał Andrzej Małkowski, na kartkach jednej ze swych książek, takie stwierdzenie: „Pod wpływem hasła niepodległości wielu starszych i młodszych samorzutnie wzięło się do organizowania drużyn skautowych, wykazując gotowość poddania się, w imię karności, jakiemukolwiek kierownictwu, byle tylko pracować dla Polski“. I to była owa wielka racja tamtych czasów. Ona jedna mogła wywoływać ten niezwykły w Polsce zapał, ona, IDEA WALKI ZBROJNEJ O NIEPODLEGŁOŚĆ, o własne Państwo.„Bo naród może być tylko jako państwo“.W tamte czasy odległe, a jednak bliskie, szare, a jednak pełne wzlotów i niecodziennego zapału, każdy, choćby najmłodszy chłopiec, gdy był skautem, to tak, jakby stał na posterunku. Jemu się zdawało, tak czuł, a może nawet tak było, że go na polskiej placówce stawiają, że ma coś zrobić dla Sprawy, dla ogólnego dobra, dla Polski, dla Państwa Polskiego, które kiedyś, niedługo, będzie. Dlatego, że tak czuł. Inne było jego życie: stale wytężał czujność, czuwał i innych do czuwania wciągał, gromadę powiększał, zaciągi dla sprawy narodowej czynił.Nie był dłużej niż rok w zastępie, bo już w ciągu roku, albo nieraz tylko kilku miesięcy, tyle się w nim gromadziło czegoś takiego, że zwracało uwagę rówieśników. Poprostu widzieli, jak z dnia na dzień się zmieniał, jakiś poważniejszy się stawał, myślący, czasem się zapalał, gdy mówił jakieś niezwykłe zdania, o tem, że będzie kiedyś wojna, że oni wszyscy, ci chłopcy, będą musieli iść na wojnę, ale nie w huzarskich ani syberyjskich pułkach, tylko we własnych oddziałach.Tak się jakoś dziwnem zdawało, że to ma być polskie wojsko, bo jakżeż, wojsko polskie, teraz, kiedy nie mamy ani broni, ani żadnego oparcia. W 1831 roku bardzo dobre było polskie wojsko, wypowiedziało posłuszeństwo Rosji, wojnę zaczęło i wojnę przegrało.A teraz?Ale on to mówił im tak dziwnie, tak mu jakoś płonęły oczy, ten jego szept był taki przejmujący, choć rozum wierzyć nie pozwalał, ale tak serce jakoś biło inaczej — serce wierzyło.I ufało się własnemu sercu.I tak jakoś sam tworzył się nowy zastęp najpierw wyznawców świętej idei, a jak już wierzyli mocno, nieodparcie, stawali się, niewiadomo kiedy i niewiadomo jak, kółkiem, zastępem, patrolem.I takich patrolów nikt nigdy nie policzył.Wojna je rozwiązywała, bo dla niej one były, te wszystkie kółka, te zastępy harcerskie, czy skautowe, wszystko jedno jak je nazywali: sokole, zarzewiackie, narodowe, strzeleckie, albo jeszcze inne.Na polach bitew, gdy w tydzień potrafili stawać się starymi żołnierzami, wiedzieli, czyja to zasługa. Wiedzieli, że ich wychowało harcerstwo, wielka idea idących wielkich czasów.Byli jej wdzięczni. Nieraz w rowach strzeleckich, gdy wspominali minione lata, mówili, że jak im Bóg pozwoli doczekać wojny polskiej, to dzieci swoje sami na harcerzy sposobić będą.A gdy wracali w glorji i w chwale spełniwszy zadanie, do którego przed laty wezwało ich harcerstwo, w swojem życiu zamykali już kartę drugą. O tem, co było, co za nimi zostało, mogli powiedzieć słowami Kordjana:„A gdy kraj ocalę,Nie zasiądę na tronie, przy tronie, pod tronem;Ja się w chwili ofiarnej, jak kadzidło spalę!Imienia nie zostawię po ciele spalonem...“Tak ich uczyła Szkoła Harcerska i jej wskazaniom zostali wierni na całe życie, pamiętając, że — kto raz harcerzem zostaje, jest nim już przez całe życie. POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2015 W IMPULSUE <TUTAJ>";;-;"Gdy dnia 1 marca 1914 r. grupa łódzkich skautów, dowodzona przez Jerzego Szletyńskiego, została aresztowana przez carską policję w trakcie zajęć terenowych nikt nie miał wątpliwości, że zatrzymanych może spotkać sroga kara. Działalność skautingu na terenie rosyjskiego zaboru była zakazana, a młody wiek większości zatrzymanych wcale nie był okolicznością łagodzącą. Wśród nich znajdował się niespełna piętnastoletni Ignacy Płażewski. Gdy pół roku później Jerzy Szletyński na czele łódzkiego plutonu skautów wstępował do Legionów, nie było wśród jego podkomendnych Ignacego. Pozostał w Łodzi by prowadzić dalej działalność skautową, a z czasem peowiacką.Szukając genezy sukcesu polskiego skautingu i harcerstwa należy sięgać głęboko wstecz, do czasów powstania styczniowego i lat po nim następujących. Klęska powstańców i zamarcie na wiele lat prób zbrojnego odzyskania niepodległości była po części przyczyną powstania na początku XX wieku nurtu niepodległościowego w różnych środowiskach politycznych trzech zaborów. Oprócz tradycyjnie niepodległościowego nastawienia Polskiej Partii Socjalistycznej pojawiły się tendencje parcia do walki także wśród części młodzieży o proweniencji narodowodemokratycznej. Doprowadziło to do utworzenia organizacji pod nazwą „Zarzewie”, która miała znakomicie duży wpływ na sformowanie Polskich Drużyn Strzeleckich i skautingu. Członkiem „Zarzewia” był „żołnierz nr 14”, który za niedopełnienie obowiązków organizacyjnych został dwukrotnie ukarany przez przełożonych tłumaczeniem książki, będącej impulsem do zmiany podejścia do wychowania młodego pokolenia Polaków. Książka była relikwią dla kilkunastoletnich mieszkańców Galicji, Kongresówki i zaboru pruskiego, pragnących poświęcić swe życie odrodzeniu Polski. Tych, którzy wierzyli, że nieudana próba podjęta przez ich dziadków i ojców nie była ostatnim zrywem niepodległościowym.Najpełniejszą możliwość wdrożenia polskiej młodzieży do zasad opisanych przez gen. Baden-Powella mieli zarzewiacy w zaborze austriackim. Tu odbywały się kursy instruktorskie, tu powstawały pierwsze drużyny skautowe. Także do Lwowa i Krakowa trafiały liczne rzesze młodych Polaków z zaboru rosyjskiego, którzy po ukończeniu polskich szkół średnich nie mogli podjąć studiów w Rosji, nie honorującej matury zdawanej w innych niż państwowe szkołach. Stąd wywodzili się emisariusze odwiedzający swe rodzinne strony, będący łącznikami i instruktorami, animatorami działalności tajnego ruchu na terenie Kongresówki. Opis działalności takich osób, sposoby przemycania przez granice zakazanych materiałów stanowią jedną z najciekawszych części książki Ignacego Płażewskiego. Sukcesu nie osiągnięto by gdyby nie pomoc starszego pokolenia. Rodzice i nauczyciele nie byli na tyle mało spostrzegawczy, aby nie widzieć tego co robi młode pokolenia. Częste spotkania, znikanie na całodniowe zajęcia, gromadzenie ekwipunku zbliżonego do wojskowego nie mogło ujść ich uwadze. Niejednokrotnie zdarzało się, że to z grona nauczycielskiego rekrutowali się drużynowi i opiekunowie drużyn skautowych.Wartość książki wznowionej przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” wynika także z zawartej w niej sporej liczby fotografii oraz kalendarium ukazującego dzieje ruchu niepodległościowego będącego prekursorem polskiego harcerstwa. Swą działalność harcerstwo związało także bardzo mocno z czynem Józefa Piłsudskiego. Gdy spojrzeć na listę żołnierzy I Kompanii Kadrowej odnaleźć można na niej kilkudziesięciu harcerzy. Wszystkich wymienia ich autor książki „Czoło harcerskiej kolumny”. Impulsem do jej napisania było przypadkowe spotkanie dwóch harcerzy sprzed Wielkiej Wojny. Dzięki temu powstała pozycja, która jest znakomitą lekturą dla zastępowych i przybocznych. Czerpać z niej mogą także ci, którzy przygotowując gry miejskie osadzają je w realiach sprzed 1914 r. Jest ona kopalnią informacji i pomysłów dla pracy zastępów i drużyn harcerskich, a także miłośników dziejów polskiego ruchu niepodległościowego.Dariusz NowińskiOcena recenzentaTemat i treść - 9/10Język, styl, kompozycja tekstu – 9/10Forma wydawnicza - 9/10http://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2413-czolo-harcerskiej-kolumny";24.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, Reprint wydania z 1935 r., Format A6, Objętość 156 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-843-4.jpg
"Uczłowieczyć komunikację ";"Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej";"Henryka Kwiatkowska";978-83-7850-180-0;;"   Ratujmy słowa przed utratą ich znaczeń. Za wypowiedziane słowa bierzmy odpowiedzialność. Słowom należy się szacunek. Myślę, że nasze szkolne wychowanie jest skażone nieuprawnionym roszczeniem do realizacji jedynej racji bądź z personalnego nadania pojedynczych nauczycieli, bądź z odgórnego, czyli instytucji. Uczeń się tu nie liczy. Uczeń nie ma racji. Nauczyciele czują się, nie wiadomo, z jakich uprawomocnień, upoważnieni do zawłaszczania myśli i uczuć wychowanka, wskazując, jakie one powinny być.Działania pozbawione troski o zrozumienie drugiej osoby w relacjach interpersonalnych prowadzą donikąd. Często nakłada się na to brak rozumienia skomplikowanych procesów pedagogicznego wpływu. Jak więc uczyć uczniów subtelności w wyczuwaniu złożoności i niedookreśloności zjawisk wychowania? Nie ma jednej drogi do tego celu, jest ich wiele i wszystkie obarczone znakiem zawodności. Z tych też względów książka, którą oddajemy do rąk Czytelników, wyrasta z ontologii działania pedagogicznego nauczyciela, ze swoistości i złożoności jego pracy. Większość tego, co istotne w przestrzeni nauczyciel – uczeń, zależy od logosu. Niestety nie jest to obecne ani w świadomości nauczyciela, ani w polu widzenia badaczy zawodu nauczyciela, a tym bardziej w świadomości ucznia.Tom Uczłowieczyć komunikację. Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej chwyta rzeczywistość szkolną taką, jaką jest „tu i teraz”. Opisuje historie z życia uczniów, dostarcza żywej materii doznań uczniowskich. Tylko w biegu uchwycona dramaturgia zdarzeń szkoły może wyzwolić namysł i zmotywować do podjęcia pilnych decyzji. Naszym zamiarem było opisanie realiów życia dzisiejszej szkoły, a także zdiagnozowanie panującego w niej zła, po to aby je wydobyć na światło dzienne, zlokalizować, a nade wszystko nazwać. Dać mu imię. Ale stokroć ważniejsza jest odwaga interpretowania szkolnej rzeczywistości, wydobywania jej znaczeń i uobecnienia ich w sferze publicznej. Z naszych obserwacji wynika, że tej odwagi brakuje, ponieważ skala pozorowanych działań w szkole, zaniedbań i krzywd wyrządzonych dzieciom i młodzieży w procesie edukacji stała się przytłaczającą blokadą.Z WprowadzeniaSeria Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki:1. Fabryki dyplomów czy universitas? (opis książki) 2. Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej (opis książki)3. Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej (opis książki)4. Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?  (opis książki)5. (Anty)edukacja wczesnoszkolna  (opis książki)6. Uczłowieczyć komunikacje Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej  (opis książki) Kilka słów o serii "Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki":Należy pamiętać, że jeśli chce się rozwiązać problem, to trzeba go nazwać. Reakcja na te problemy, a nawet antycypacja powinna być szybka. Najlepiej gdy jest rekcją nie na proces, lecz na jego symptom. To jest czas optymalnego reagowania. Seria wpisuje się właśnie w tę wersję prakseologii. Uwzględnia problemy edukacji i pedagogiki, choć związane są one ze sobą: pierwsze nawiązują do praktyki społecznej, drugie – do kwestii teoretycznych nurtujących naukę o wychowaniu.Nasza seria, ukazująca się pod patronatem KNP PAN, to książki akademickie (studia, monografie), których intencją jest „dopełnianie” i uaktualnianie podręczników. „Wsadzamy kij w mrowisko”, wywołujemy dyskusje, prowokujemy, próbujemy zaangażować czytelników w zmianę, docieramy nie tylko do akademików, ale również do szerszej sfery publicznej. Podejmując aktualne, palące, gorące problemy edukacji i pedagogiki zakładamy, iż seria stanowić będzie punkt wyjścia dyskusji, a także zachętę do nowych badań.Maria Dudzikowa, Henryka Kwiatkowska           Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wprowadzenie do serii Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki        15Komunikacja szkolna degraduje. Palący problem edukacjiWprowadzenie do książki  Henryka Kwiatkowska        17CZĘŚĆ 1. BYĆ NAUCZYCIELEM DZISIAJ?Rozdział 1Dramat zawodności nauczycielstwa – dylematy genezy i przyczyn (refleksje w kręgu „prowokacji”)        351.1.    Galernicy edukacji. Nauczycielstwo – profesja uwikłana w zawodność i mity (wprowadzenie terminologiczne)        351.2.    Zmiana formacji ustrojowej. Syndromy „powrotu nowego” w edukacji        371.3.    Mandatariusze społeczeństwa czy... „chłopcy do bicia?”        421.4.    Sześć tysięcy lat szkoły – „falstart sumeryjski”?        441.5.    O „przekleństwie edukacji” – czy pedagogia zmierza donikąd? (rozważania bluźniercze)        461.6.    Zawodność nauczycielstwa jako... inspiracja zmiany edukacyjnej?Lepiej mniej, a lepiej...?        531.7.    O nieobecnych treściach w edukacji nauczycielskiej (słowo kończące)        56Rozdział 2Nauczyciele w gorsecie MENskich regulacjiBogusław Śliwerski            572.1.    Wstęp            572.2.    Nauczycielska tożsamość w MENskim gorsecie            582.3.    Trzy okresy MENskiego gorseciarstwa            612.4.    Rodzaje pedeutologicznych gorsetów            692.4.    Czas pozbyć się gorsetu...            81Rozdział 3Korozja tożsamości nauczyciela Rzecz o relacji między sferami prywatną i publicznąRadosław Nawrocki            843.1.    Wstęp            843.2.     Nauczyciel niezależny/zależny/współzależny            873.2.1.    Z perspektywy koncepcji Harolda Blooma            903.3.    Wokół tożsamości            933.4.     Tożsamość nauczyciela. Między tyranią intymności a grą społeczną            973.4.1.    Tożsamość osiągnięta            973.4.2.    Tożsamość nadana            983.4.3.    Tożsamość moratoryjna            983.4.4.    Tożsamość rozproszona            993.5.    Tożsamość zawodowa nauczyciela         1003.6.    Zakończenie         104Rozdział 4Prywatno-publiczne „zaplątanie” – palący problem współczesnych nauczycieliJustyna Miko-Giedyk         1064.1.    Wprowadzenie         1064.2.    Przenikanie się sfer publicznej i prywatnej jako kontekst odniesienia do nauczycielskiego funkcjonowania         1084.3.    Nauczycielskie „zaplątanie” w sferach: publicznej i prywatnej        1124.3.1.    Czy wypada mi...?        1124.3.2.    Belferskie naleciałości        1144.3.3.    Ofiara z prywatności?        1164.3.4.    Poszukiwanie granicy        1204.4.   Konkluzja. W stronę homeostazy...         122Rozdział 5Obcy – bogactwo czy niechciany bagaż współczesności?Edukacja wobec odmienności kulturowejMagdalena Grygierek        1275.1.    O Obcym i obcości słów kilka...         1285.2.    Obcy, edukacja a ideologia        1335.3.    „Edukacja w klatce” (asymilacja)        1355.4.    „Edukacja zobojętniała” (tygiel)        1385.5.    Edukacja pluralistyczna (międzykulturowa) – szansa równości czy utopia?        1415.6.    Międzykulturowe doświadczenia polskie        146Rozdział 6„Jak pokonać siłą własną”? Relacje nauczyciele – uczniowie w świetle pamiętników nauczycieliWanda Dróżka        1476.1.    Wstęp. Przybliżenie problematyki oraz szerszego kontekstu rozważań        1476.2.    Zjawiska i prawidłowości rzutujące na sferę komunikacji w szkole w świetle badań        1546.3.    Problemy dotyczące „szkolnej komunikacji” na podstawie pamiętników nauczycieli        1576.4.    Porozumienie i integracja jako filary szkolnej komunikacji        1666.5.    Jak sobie radzić? Konkretne przykłady        1716.6.    Podsumowanie        180Rozdział 7Nauczyciel obecny z oddali czasuJózefa Chmielewska-Tyszkiewicz        1817.1.   Wprowadzenie        1817.2.   Jak nauczyciel jest obecny w pamięci retrospektywnej swoich uczniów z upływem czasu?        1872.A.    „Byłeś mi mentorem i wzorem, ja będę naśladowcą i adoratorem”        1882.B.    „Służyłeś nam czasem, trudem, kompetencją, rozdamy je innym z tą samą intencją”        1932.C.     „Byłeś gorliwym okrutnikiem, ja Twoim niewolnikiem”        1982.D.   „Dręczyłeś – odrodzenie znajdziesz we mnie”        204 7.3.    Refleksje końcowe        209CZĘŚĆ 2. DEFICYTY CZŁOWIECZEŃSTWA W KOMUNIKACJI SZKOLNEJRozdział 8Oznaki dehumanizacji szkoły W perspektywie metaforyki odzwierzęcejMaria Dudzikowa        215 8.1.     Wprowadzenie        215 8.2.    Dwa wymiary dehumanizacji        216 8.3.    Metafora w życiu codziennym        218 8.4.     U źródeł wartościowania negatywnego w metaforyce odzwierzęcej        225 8.5.    Klasyczne przykłady dehumanizacji animalistycznej        229 8.6.     „X to osioł” i inne metafory, które głęboko wzrosły w szkolną tradycję        233 8.7.    Szkoła, czyli „porządek dżungli”        241 8.8.     Czyżby zasady darwinowskie konstytuowały kulturę szkoły?        247 8.9.     „Uczniowie to zwierzęta”... „Nie chodzi o prawdę czy fałsz metafor”...         2588.10.    „Chcemy szkoły pozwalającej rozwinąć skrzydła”, czyli nadzieja na zmianę metafor        2698.11.    Jeszcze jedna refleksja zamiast zakończenia        272Rozdział 9Za kulisami indywidualizacjiRetoryka JA – MY w klasie szkolnejAnna Bargielska        275 9.1.    Wprowadzenie        275 9.2.    Indywidualizm – szanse i zagrożenia        280 9.3.    Cyfrowi tubylcy, czyli współcześni indywidualiści na scenie społecznej        282 9.4.    Indywidualizm i kolektywizm w edukacji – pytanie o wspólną perspektywę        285 9.5.    Tytułowa kategoria retoryki w kontekście pojęć „klasa szkolna” oraz „indywidualizacja”        288 9.6.     Jak zrealizować pozytywny potencjał indywidualizmu?        290 9.7.     Dlaczego praca w grupach nie spełnia swoich funkcji?        292 9.8.    Czym jest racjonalność instrumentalna w edukacji?        296 9.9.     Refleksje końcowe. W stronę tożsamości JA i MY        297Rozdział 10Mowa milczenia w szkole – o czym mówi?Ewa Marciniak        30310.1.    Milczenie jako komunikat        30410.2.    Wokół pojęcia „milczenie”        30510.2.1.    Filozoficzne pojmowanie milczenia        30610.2.2.    Semiotyczne aspekty milczenia        30710.3.    Znaczenia nadawane milczeniu ucznia – rezultat analizy kontekstualnej lekcji        31210.3.1.    Milczenie jako rezultat braku zdolności do zdefiniowania sytuacji        31310.3.2.    Milczenie jako lęk        31310.3.3.    Milczenie jako wyraz antypatii wobec nauczyciela        31410.3.4.    Milczenie jako wyraz solidarności z grupą        31510.3.5.    Milczenie jako wyraz namysłu        31510.3.6.    Milczenie jako wyraz obcości        31610.3.7.    Milczenie jako wyraz wstydu        31710.4.   Podsumowanie        317Rozdział 11(Współ)brzmienie nauczycielskiej orkiestry – o komunikacji w społecznym świecie nauczycieliHanna Kędzierska        31911.1.    W poszukiwaniu metafory        31911.2.    Struktura nauczycielskiej orkiestry        32111.3.    Dyrygent        33011.4.    Partytura        33311.5.    Potęga (współ)brzmienia        335Rozdział 12Nauczyciel uwikłany w mówienie – spojrzenie z perspektywy teorii Friedemanna Schulza von ThunaMałgorzata Mądry-Kupiec        33712.1.    Kwadrat wypowiedzi według Schulza von Thuna        33812.2.    Wymiary wzajemnego komunikowania się nauczyciela i uczniów w świetle badań własnych        34012.2.1.    Jak traktują siebie nawzajem nauczyciele i uczniowie?        34012.2.2.    Co mówią o sobie nauczyciele, a co uczniowie?        34712.2.3.     Wzajemny wpływ, jaki chcą wywrzeć na sobie nauczyciele i uczniowie        35212.2.4.    O czym mówią badani w klasie szkolnej?        35612.3.    Aspekty komunikacyjne w wypowiedziach nauczycielii uczniów – porównanie        35912.4.    Wnioski        360Rozdział 13Twarz dyrektora szkołyBożena Tołwińska        36313.1.    Wprowadzenie        36313.2.    „Powinność moralna” dyrektorów szkół        36513.3.    Nauczyciele o komunikacji z dyrektorem – pożądane tematy rozmów        36913.4.    Podsumowanie        373Rozdział 14Dzieci Czarnej DziuryEwa Muszyńska        37614.1.    Wprowadzenie        37614.2.    Styl wychowania w rodzinie        38014.3.    Relacje rodzic – dziecko        38314.4.    Rozwój przywiązania dziecka        38414.5.     Konsekwencje bezpiecznego i pozabezpiecznego przywiązania        38514.6.    Jak powstaje i czym jest rodzina dysfunkcyjna?        38614.7.    Jaki rodzaj działań edukacyjnych może stanowić istotne wsparcie dla dziecka wychowującego się w rodzinie dysfunkcyjnej?        39014.8.    Terapia przez sztukę (arteterapia)        39214.9.    Podsumowanie        394CZĘŚĆ 3. O (NIE)MOŻNOŚCI POROZUMIENIA SIĘRozdział 15Kiedy mówienie nie sprzyja uczeniu sięO braku dialogu w szkole i jego skutkachAgnieszka Nowak-Łojewska        39715.1.    Wstęp        39715.2.    Znaczenie dialogu w szkole        39915.3.    Sposoby użytkowania języka na lekcjach        40315.4.    Cechy szkolnego języka        406Rozdział 16Pierwotne doświadczenia komunikacyjne uczniaMałgorzata Zalewska-Bujak        41416.1.    Wprowadzenie        41416.2.     O autokratycznym stylu komunikowania się nauczyciela z uczniami        41716.3.    Obecność manipulacji w werbalnych interakcjach nauczyciela z uczniem        424Rozdział 17Do tablicy! Ocenianie szkolne jako komunikacja nauczyciela z uczniemSylwia Jaskulska        42817.1.    Wstęp        42817.2.    Kultura jest komunikacją, komunikacja jest kulturą        42917.3.    Władza nad komunikacją        43117.4.    Mowa czasu i przestrzeni        43217.5.    Aktorzy i publiczność        43417.6.    Gry komunikacyjne, czyli ocenianie zachowania        43517.7.    Co komunikuje ocenianemu uczniowi szkoła?        436Rozdział 18Język otwartości w relacjach nauczyciel – uczeńMałgorzata Samujło, Teresa Sokołowska-Dzioba        44018.1.    Czym jest otwartość w edukacji?        44018.2.    Jak w praktyce szkolnej rozumiany jest język otwartości przez nauczycieli?        44518.3.    Znaczenie otwartości nauczyciela wobec ucznia w sytuacjach szkolnych        44718.4.     W jakim zakresie należy być otwartym w komunikacjiz uczniami?        44818.5.    Jak postrzegane są komunikaty werbalne i niewerbalne w kontekście udzielanych przez nauczyciela informacji zwrotnych?        45018.6.    Co nauczyciele wiedzą o treści i jakości informacji zwrotnych?        45218.7.    Kto jest i/lub powinien być odpowiedzialny za otwartość w szkole?        45418.8.    W jakich obszarach badani oczekują otwartości od uczniów?        45518.9.     Czy nauczyciele uczą otwartości czy do niej zniechęcają?        457Rozdział 19Nauczyciel – uczeń. O paradoksach wzajemnej komunikacjiAlicja Matusz-Rżewska        46119.1.    W krainie ciszy szkolnej...         46119.2.    Komunikacja etyczna w edukacji – utopia czy rzeczywistość?        46519.3.    Co tam, Panie, w edukacji... czyli o znajomości uczniowskich oczekiwań        46719.4.    Razem, czyli osobno        46919.5.    Czy mamy kres podmiotowości w komunikacji szkolnej?        47819.6.    Zakończenie        480Rozdział 20Szkoła, jakiej potrzebujemyMarta Michalicka-Ipnarska        48220.1.    Wprowadzenie        48220.2.    Z czym zmaga się współczesna szkoła?        48320.3.    Sytuacja uczniów i nauczycieli w szkole        48520.3.1.    Samodzielność uczniów        48520.3.2.    Opinie uczniów o regulaminie szkolnym        48520.3.3.    Opinie nauczycieli o swojej sytuacji w szkole        48620.3.4.    Opór nauczycieli        48820.4.    Co z tego wynika?         48920.5.    Szkoła, jakiej potrzebujemy        48920.6.     Przykład szkoły, w której powyższe założenia są realizowane        49020.7.    Zakończenie        498Bibliografia         501Indeks rzeczowy        533Indeks osób        537Noty o autorach         545";"W ramach nowej serii "Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki" ukazała się praca pod redakcją naukową Henryki Kwiatkowskiej pt. „Uczłowieczyć edukację. Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej".Polska szkoła jest świadkiem bardzo dziwnego spektaklu, który fundują nam poszczególne rządy, a zaczęło się to wszystko jeszcze w czasach schyłkowego PRL-u. Pamiętam jako uczeń liceum różne reformy nauczania za tzw. "późnego Gierka", które polegały przeważnie na zmniejszaniu nam godzin nauki poszczególnych przedmiotów, np. łaciny, filozofii, matematyki, fizyki. A zaczęło się po wojnie od eliminacji ze szkoły greki i degradacja roli nauczyciela z pozycji „Mistrza", „Patrona", „Przewodnika" do roli pośledniego szkolnego urzędnika.Po wojnie jeszcze do końca lat sześćdziesiątych odciskało na szkolnictwie swoje pozytywne piętno pokolenie II RP. Potem po roku siedemdziesiątym przyszli „nowi ludzie" - upartyjnione środowisko nauczycieli ledwie po dwuletnim studium nauczycielskim; mierni, przeciętni ale wierni. Owszem, w liceum trafiłem na kilka osób, które rozumiało, iż nie jesteśmy ślepą, bezduszną magmą, którą koniecznie trzeba ukształtować na nową modłę, lecz grupą otwartych na świat idei młodych ludzi, ze swoimi zainteresowaniami, talentami, które trzeba tylko „chronić" i czasem bardzo delikatnie korygować naszą niewiedzę czy brak doświadczenia.Teraz mamy do czynienia z otwartą wojną polsko-polską na niwie szkolnej - uczniów z nauczycielami, nauczycieli z rodzicami, władz szkolnych z rodziną, kuratoriów z nauczycielami itp. Szkoła stała się doświadczalnym poligonem, gdzie indywidualizm i wrażliwość młodego człowieka zastąpiono powszechną „testologią", „wynikowością", a także oficjalnymi rankingami. To, że uczniowie potrafią rozwiązać test sprawdzający ich wiedzę nie ma nic wspólnego z ich osobistym postrzeganiem świata, kształtowaniem charakteru i światopoglądem. Wychodzą ze szkoły tak samo nieprzygotowani do samodzielnych decyzji jak wcześniej ich rodzice. Bowiem wcześniej obowiązywało niepisane hasło: „Oddaj swoje dziecko szkole, o nic się nie martw, my je wychowamy". I większość ludzi uwierzyła w te słowa. Oddajemy w ręce szkolnego mechanizmu, to co najcenniejsze: nasze dzieci, z ich wrażliwością, ukrytymi talentami, indywidualnością, wychowane w specyficznej rodzinnej atmosferze; każdy dom jest inny, a w nim tradycja, obyczaje, sposób funkcjonowania rodziców względem dzieci. A później wchodzą do „szkolnego ula", gdzie wszystkich z braku czasu, umiejętności traktuje się tak samo z punktu widzenia wiedzy i jej oceny. We współczesnej szkole nie ma czasu na wnikliwą obserwację uzdolnionych jeżeli nie wykazują się wcześniej ocenami, a tzw. „niedostosowani" do reguł i zasad przegrywają na starcie. Pamiętam, jak moja matka zaniosła moje wiersze po skończeniu przeze mnie podstawówki do Przychodni Społeczno-Zawodowej do kwalifikacji mnie do następnego etapu. Słabe testy wiedzy ścisłej kwalifikowały mnie do zawodówki, ale upór mojej matki zaprowadził mnie do liceum zawodowego, a potem ZLP oddział wrocławski przeniósł mnie do IV LO o profilu humanistycznym. System nie przewidywał żadnych wyjątków dla takich jak ja. Teraz jest to samo, nic się nie zmieniło! No chyba, że masz bogatych rodziców, których stać na edukację domową i prywatne liceum najlepiej katolickie. Bo tam jeszcze uczą oprócz wiedzy - sztuki życia i zasad. Plon pracy redakcyjnej Henryki Kwiatkowskiej jest zbiorczą summą tych wszystkich mankamentów jakim podlega system oświaty. Gdyż kształtuje on tak naprawdę przyszłego obywatela, a każde państwo czy to totalitarne czy tzw. demokratyczne musi kontrolować swoich przyszłych świadomych obywateli, aby czasem nie wymknęli się spod kontroli. Owszem stać ich na utratę pojedynczych jednostek ale nie większości.Praca nosi tytuł: „Uczłowieczyć edukację", ale w podtytule zamiast „nauczyciel wobec ucznia" powinno się dodać - uczłowieczyć komunikację mistrz-uczeń", powróćmy do idei paidei, idei humanizacji jednostki nadając jej taki harmonijny, duchowy kształt i wiedzę aby mogła decydować na serio o swoim losie. Zrzućmy ze szkół urzędniczo-administracyjny gorset. Pieniądze nie idą tu za uczniem, ale za administracją.Te wszystkie mankamenty polskiego szkolnictwa i postulaty jego naprawy znajdziemy w artykułach zamieszczonych w niniejszym zbiorze. Od części pierwszej - „Być nauczycielem dzisiaj", po  część drugą „Deficyt człowieczeństwa w komunikacji szkolnej" i końcowe „O (nie) możności porozumienia się" rozwija się przed nami palimpsest z odium spraw i problemów nawarstwiających się i nierozwiązanych od lat. Konsekwencją tego jest nieustanna kampania medialna dyskredytująca zawód i morale nauczycieli, ich wykształcenie oraz stan umysłu. Kampania ta to świadome podkopywanie resztek autorytetu tych, którzy może i mieliby ochotę „powalczyć" o rolę "Szkolnego Przewodnika Duchowego", a po takiej medialnej pralni nie mają na to dość motywacji.Nie będę charakteryzował poszczególnych artykułów czy rozpraw, bo jest to ten typ pracy, którą trzeba przeczytać, przeanalizować w ciszy i skupieniu. Strona po stronie uzyskując wgląd i wiedzę w system edukacji i nauczania w Polsce - nie dzielonej na PRL, III RP czy IV RP. Nikt bowiem nie pokusił się na radykalne zmiany odpolitycznienia, odbiurokratyzowania jej struktur. Dodatkowo ciągle media powtarzają uzupełniając „negatywną kampanię o roli nauczyciela" mit, iż  „edukacja jest droga i nie zwraca szybko zainwestowanych w nią pieniędzy".Stąd liczne samorządowe oszczędności sprowadzające się do likwidacji szkolnych placówek pod pozorem „niżu demograficznego", czy likwidacji szkolnych bibliotek, bo mamy przecież „Dom Kultury", gdzie stoją dwie, trzy półki na krzyż z książkami. To takie modne ostatnio zaszczepione nam „Kulturkampf" w wydaniu liberalnego podejścia do „ekonomizacji szkolnictwa i edukacji".Konkludując, aby „Uczłowieczyć edukację..." proszę Państwa, trzeba wpierw „uczłowieczyć" urzędników, władze samorządowe, władze centralne, Ministerstwo Edukacji Narodowej i wrócić do idei humanizacji młodzieży w duchu polskiej tradycji, historii i zasad, które wpajano nam od wieków. I które doprowadziły w 1918 roku do odrodzenia się  Niepodległej Polski czyli nie były takie złe. Nikogo nie uczyły nacjonalizmu tylko patriotyzmu, nie nakłaniały do nietolerancji, bo zwykli ludzie żyli ze sobą w pokoju. To polityka i politycy wypaczyli idee paidei i zgody. Wobec powyższego odpolitycznijmy edukację i oddajmy ją w ręce "Przewodników", Mistrzów" i  ogółowi społeczeństwa.  Gabriel Leonard KamińskiKSIAZKA.NET.PL  Komunikacja w klasie szkolnej oraz w samej szkole jest niewątpliwie kluczową aktywnością wszystkich podmiotów […]. Właściwie każdy pedagog wymieniłby kilka bardziej lub mniej znanych teorii pedagogicznych ujmujących komunikację jako fundamentalną dla skuteczności procesu nauczania i uczenia się. Niestety, jak dotąd w polskiej literaturze przedmiotu nie dysponujemy pogłębioną i bogatą kontekstowo zwartą literaturą ukazującą oraz wyjaśniającą mechanizmy i znaczenie komunikacji językowej dla przebiegu procesu kształcenia i jego efektywności. […] mamy oto znakomitą propozycję teoretycznej analizy, ale i praktycznych, krytycznych opisów empirycznych dokonanych na podstawie badań. Publikację widzę jako niezwykle użyteczną dla wszystkich nauczycieli, wychowawców nauczycieli, a także osób aktywnie związanych z nauczaniem szkolnym, zarówno ze względu na jej eksplikacyjną nośność, jak i egzemplifikacyjną oraz pragmatyczną siłę.Prof. dr hab. Stanisław Dylak  Praca zbiorowa pod redakcją Henryki Kwiatkowskiej ukazuje nowatorskie, interdyscyplinarne i na wskroś również pedagogiczne spojrzenie na istotny i ogromnie zaniedbany poznawczo i praktycznie proces komunikacji między nauczycielem i uczniem w szkole. Jest to publikacja, którą można usytuować w problematyce teorii komunikacji, antropologii, pedeutologii, pedagogiki szkoły oraz innych dyscyplin i subdyscyplin naukowych. […] Komunikacja w pracy nauczyciela ma ważne znaczenie antropotwórcze i wymiar etyczny. Intencją przewodnią tomu jest nadanie, przypomnienie (!) edukacji ludzkiego wymiaru, zwłaszcza w kontekście komunikacji nauczyciela z wychowankiem, która przebiega w odmiennych warunkach postmodernistycznego świata, gdzie potrzeby ucznia ścierają się ze skostniałymi relacjami w szkole. Autorzy tomu upominają się o uobecnienie atrybutów człowieczeństwa w komunikacji szkolnej. […] Jestem przekonana, że książka będzie służyła zarówno studentom studiów pedagogicznych, jak i tym, którzy w przyszłości podejmą pracę nauczyciela w szkole (kierunki nauczycielskie różnych specjalności). Prof. dr hab. Beata Przyborowska Czy grozi nam dehumanizacja komunikacji?Warunkiem sprawnego funkcjonowania w otoczeniu jest efektywna komunikacja. Dotyczy to zarówno środowisk domowych, miejsc pracy, jak i społeczności szkolnej. Ludzie porozumiewają się pomiędzy sobą od wieków, ale pomimo tego komunikaty nadawane wciąż różnią się od tych odebranych, a istniejące bariery komunikacji skutecznie utrudniają dekodowanie przekazu. Dlatego tak duży nacisk powinien być położony na wszelkiego typu szkolenia dotyczące komunikacji, a o problemach z nią związanych należy nie tylko mówić, ale i pisać, a przede wszystkim… działać w celu ich wyeliminowania.Wyrazem troski o sprawną komunikację w klasie szkolnej, a zarazem próbą identyfikacji występujących problemów jest publikacja Oficyny Wydawniczej Impuls pod redakcją naukową Henryki Kwiatkowskiej. Książka Uczłowieczyć komunikację. Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej to pozycja adresowana nie tylko do nauczycieli czy dyrektorów szkół, ale też do studentów pedagogiki oraz wszystkich zainteresowanych tematem. Publikacja ta stanowi swoiste kompendium wiedzy na temat interakcji zachodzących w środowisku szkolnym, a jej celem jest przede wszystkim analiza kultury komunikacji, ze szczególnym uwzględnieniem popełnianych błędów.Szkoła to takie miejsce, gdzie zło znalazło bezpieczną przystań, jakby swój bezpieczny dom – zwraca uwagę prof. dr hab. Henryka Kwiatkowska we wstępie, przyczyn tego stanu doszukując się m.in. w gromadzeniu się wielu dzieci bez doświadczeń i mądrości życiowej na małej powierzchni oraz w braku relacji wspomagającej z nauczycielem. Co zatem znaczy „uczłowieczyć komunikację”? Na to pytanie pośrednio próbują odpowiedzieć autorzy kolejnych tekstów, które zostały zawarte w trzech części książki.Pierwsza z nich stanowi charakterystykę współczesnego nauczyciela, a właściwie jego bolączek, kompetencji i wyzwań przed nim stawianych. Otwierający zbiór tekst Witolda Komara demitologizuje zawód nauczyciela, wskazuje na fałszywe przekonania funkcjonujące wśród ludzi, a dotyczące tego zawodu oraz na nowe perspektywy edukacyjne, jakie otworzył przed nauczycielstwem upadek realnego socjalizmu. Bogusław Śliwerski, sięgając po metaforę gorsetu, zwraca uwagę na kształtowanie sylwetek nauczycieli przez centralne władze systemu oświatowego, zaś Radosław Nawrocki pisze o korozji tożsamości nauczyciela i skomplikowanych relacjach pomiędzy sferą publiczną a prywatną, które utrudniają budowanie tożsamości zawodowej nauczyciela. O tym „prywatno-publicznym zaplątaniu” pisze też Justyna Miko-Giedyk, zwracając uwagę na fakt, iż nauczyciel, przygotowując wychowanków do życia w demokratycznym społeczeństwie, działa w interesie publicznym, ale aby jego działania były efektywne, musi ingerować również w sferę prywatną uczniów, związaną m.in. z ich życiem rodzinnym. Magdalena Grygierek porusza w swoim tekście temat edukacji wobec odmienności kulturowej, przyglądając się różnym strategiom kształcenia i ich możliwym efektom w warunkach zróżnicowania kulturowego. W rozdziale szóstym znajdziemy tekst Wandy Dróżki, w którym podjęła ona próbę uzasadnienia tezy, zgodnie z którą relacje pomiędzy uczniem a nauczycielem w polskiej szkole wymagają zasadniczej zmiany. Z kolei Józefa Chmielewska-Tyszkiewicz relacjonuje wspomnienia studentów Podyplomowych Studiów Pedagogicznych dotyczące ich nauczycieli oraz emocji odczuwanych w trakcie interakcji edukacyjnych.Drugą część książki, poświęconą deficytom człowieczeństwa w komunikacji szkolnej, otwiera tekst Marii Dudzikowej, poświęcony animalistycznej formie dehumanizacji. Anna Bargielska w swoim artykule zajmuje się tematem indywidualizmu i szansami oraz zagrożeniami z niego wynikającymi, zaś Ewa Marciniak zwraca uwagę na zjawisko milczenia, zawieszenia komunikacji. W kolejnych rozdziałach zapoznamy się ze strukturą „nauczycielskiej orkiestry” oraz efektywnością procesów komunikacji, zachodzących pomiędzy jej członkami (tekst Hanny Kędzierskiej), a także ze spojrzeniem na komunikaty z perspektywy teorii Friedemanna Schulza von Thuna (Małgorzata Mądry-Kupiec). Bożena Tołwińska zabiera głos na temat dyrektorów szkół, natomiast Ewa Muszyńska pisze o braku opieki rodzicielskiej w początkowym okresie życia dziecka oraz o jego niszczycielskich konsekwencjach.W trzeciej części, poświęconej (nie)możności porozumienia się, Agnieszka Nowak-Łojewska podejmuje próbę ukazania miejsca dialogu w szkolnej edukacji dzieci, zaś Małgorzata Zalewska-Bujak pisze o doświadczeniach komunikacyjnych ucznia i ich znaczeniu nie tylko dla jego rozwoju umysłowego, ale także dla tworzenia wzorów postępowania. W części tej znajdziemy również tekst Sylwii Jaskulskiej, poświęcony ocenianiu oraz Małgorzaty Samujło i Teresy Sokołowskiej-Dzioby, poświęcony otwartości w edukacji. O paradoksach komunikacji pomiędzy uczniem a nauczycielem pisze Alicja Matusz-Rżewska, zaś Marta Michalicka-Ipnarska zastanawia się nad tym, jak wyglądałaby szkoła, w której nie stosuje się kanonów obowiązujących w większości szkół w Polsce, której funkcjonowanie oparte jest na partnerstwie, życzliwości i przyjaźni.Wszystkie te teksty oscylują wokół tematów związanych z komunikacją, wykazując zarówno słabości stanu obecnego, jak i perspektywy na przyszłość. Zarówno dobór tekstów, jak i interesujące ujęcie tematu wskazuje na niebywałą staranność i wnikliwość podczas prób odpowiedzi na pytanie o „człowieczą” komunikację. Sprawia to, że lektura książki jest nie tylko obowiązkiem każdego nauczyciela, ale i prawdziwą przyjemnością intelektualną. Co więcej, wnioski wysnuwane z kolejnych tekstów czy zawarte w nich przykłady mogą zainspirować do dalszych pytań i badań. To nieustanne doskonalenie wpisane jest bowiem w każde środowisko, również w polską szkołę, zaś działania podejmowane przez większość nauczycieli są tego najlepszym przykładem. źródło: Justyna Gulhttp://www.granice.pl/recenzja,uczlowieczyc-komunikacje,14587";60.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2015, Format B5, Objętość 555 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa ze skrzydełkami. ISBN serii 978-83-7850-173-2";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-180-0.jpg
"Bajkowa chatka Literkojadka";;"Małgorzata Gintowt";978-83-7850-933-2;;"             ";;"Pan Literkojadek      5NORKA – ORKA      7KORNIK – KONIK      9ŁOWCA – OWCA     11KOSA – OSA     13KOZAK – KOZA     15LAMPA – LAMA     17ZLEW – LEW     19FRAK – RAK     21ZOO LITERKOJADKA     23  ";"Bajkowa chatka Literkojadka to książeczka skierowana do najmłodszych czytelników. Opowiada historię pana Literkojadka, który chce w spokoju napić się herbaty, ale przeszkadza mu w tym skrobanie kornika. Obdarzony niezwykłą zdolnością do zjadania liter i przywoływania tego, o czym akurat mówi, Literojadek staje się posiadaczem licznych zwierząt. Zagląda do norki, gdzie może ukrywać się kornik, ale zamiast poprawnie wymówić norka, wymawia orka i z miejsca orka wyskakuje z szafy. To jednak nie koniec jego omyłek. Zamiast kornika dostaje konika, a kiedy próbuje zażartować, że słaby z niego łowca, to zjawia się owca. Jakie jeszcze zwierzęta wkrótce do niego dołączą? - Cóż to za dziwny przypadek?- Pomyślał Literkojadek.- Bez kornika mieszkać chciałem,A mam teraz zoo całe:Kozę, osę, lwa, kornika,Lamę, orkę i konika.Jest też owca oraz rak.Kogoś mi tu jeszcze brak? Autorka część tej historii napisała wierszem, część prozą. Dla najmłodszych czytelników rymowanki są łatwiejsze w odbiorze, a to właśnie dzięki nim dzieci mogą zauważyć różnice i podobieństwa w wyrazach, nauczyć się, że jedna literka zmienić może sens danego słowa, a samo słowotwórstwo może być wspaniałym polem do kreatywnej zabawy. Rodzic albo nauczyciel, który zapoznaje dziecko z tą książeczką, może też spróbować sam pobawić się w ten sposób i uzyskiwać nazwy zwierząt czy przedmiotów, z rzeczowników znanych najmłodszym. Zresztą małe dzieci wprost uwielbiają odkrywać nowe wyrazy, chętnie też zastanawiają się, czy są one do siebie podobne. Tym bardziej więc dla nich ta książka może stanowić początek fantastycznej zabawy. Książeczkę zdobi wiele czarno-białych rysunków. Oprócz wspólnego czytania, dzieci mogą więc również pokolorować wszystkie zwierzątka, które zjawiły się w domu Literkojadka. Bajkowa chatka Literkojadka to więc pozycja idealna dla wszystkich kreatywnych rodziców i dla dzieci, którym przyjemność sprawia zabawa słowem.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,bajkowa-chatka-literkojadka,16469#_=_     ";15.00;"Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 24 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-933-2.jpg
"EDUKACJA I/A MÓZG MÓZG A/I EDUKACJA";"EDUCATION AND / AND BRAINBRAIN AND / AND EDUCATION";"Mirosław Kowalski";978-83-7850-916-5;;"                                     W ostatnim czasie wzrasta zainteresowanie wśród pedagogów literaturą zagraniczną i polską dotyczącą neurodydaktyki. Coraz częściej problemy dotyczące metod i form pracy sprzyjających mózgom uczniów w procesie edukacji to tematy szkoleń, seminariów, konferencji i studiów podyplomowych. Jednak w neurodydaktyce pojawia się więcej pytań, niż odpowiedzi. Prezentowana publikacja wpisuje się w klimat odpowiedzi, ale też przez wielu autorów zamieszczonych w niej artykułów stawiane są pytania dotyczące ciekawej i jednocześnie złożonej problematyki dotyczącej plastyczności mózgu.                        Zasadniczym celem publikacji było przedstawienie wyników badań i dobrych praktyk dotyczących pracy, terapii i rehabilitacji uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych z wykorzystaniem wiedzy na temat plastyczności mózgu.                         Publikacja, na którą składa się jedenaście artykułów, została podzielona na trzy zasadnicze części. Pierwsza z nich, złożona z dwóch artykułów – autorstwa Renáty Bernátovej i Elżbiety Pędraszewskiej-Iskrzak – dotyczy teoretycznych założeń i praktycznych działań odnoszących się do diagnozowania i terapii dzieci oraz dorosłych z zaburzeniami w uczeniu się i zachowaniu. Druga część zawiera sześć artykułów, których autorami są: Wiesław Sikorski, Jozef Liba, Sławomir Kania, Dariusz Stanuchowski, Karolina Mateja, Irena Koszyk, i traktuje o uczniu neurotypowym w szkole – metodach i formach wspierania i rozwoju. Trzecia część, z artykułami Anny Gołębiowskiej, Kingi Mydlarz oraz Sławomira Śliwy, dotyczy szkoły i nauczyciela w nowej rzeczywistości edukacyjnej.                        Publikacja jest kolejnym głosem, przyczynkiem w dyskusji nad rolą nurodydaktyki i wiedzy o funkcjonowaniu mózgu w pracy z dziećmi i młodzieżą o określonych trudnościach i dysfunkcjach. Ukazuje, jak ta wiedza służy uczniom uzdolnionym, jak pomaga efektywnie pracować, odpowiadać na potrzeby i odkrywać możliwości wszystkich uczących się.                                                Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                          ";;"Wprowadzenie 	  9 Część I  Renáta BernátováEdukácia detí a mládeže s vývinovými poruchami učenia a poruchami správania v Slovenskej Republike 	  13Elżbieta Pędraszewska-IskrzakStymulowanie rozwoju dziecka z wieloczynnikowym uszkodzeniem mózgu za pomocą metody Suzuki 	  25Część II  Wiesław SikorskiNauczanie programowane lingwistycznie – czy to działa? 	  37Jozef LibaPrimárne vzdelávanie v profylaxii sociálno-patologických javov u Rómskych žiakov 	  53Sławomir Kania Uczeń scyfryzowany – zagrożenia i ich profilaktyka pedagogiczna 	  61Dariusz StanuchowskiŚrodki dydaktyczne pożądane przez cyfrowych tubylców 	  79Karolina MatejaNeuropedagogiczny charakter teorii pięciu umysłów przyszłości Howarda Gardnera 	  93Irena KoszykCo trzeba wiedzieć o zdolnych, utalentowanych, twórczych? 	 111 Część III  Anna GołębiowskaNeurodydaktyka a przygotowanie studentów do wykonywania zawodu nauczyciela 	 123Kinga MydlarzDobrostan psychiczny w ujęciu hedonistycznym nauczycielek a ich osobowości 	 133Sławomir ŚliwaKlimat szkoły przyjazny profilaktyce na pierwszym etapie edukacyjnym 	 147    ";-;20.00;"Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 158 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-916-5.jpg
"RACJONALNOŚĆ PROCESU KSZTAŁCENIA";"Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej. Tom 1";"Bogusław Śliwerski";978-83-7850-896-0;;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Polecamy I tom serii pt. "Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej" autorstwa Renaty Nowakowskiej-Siuta i Bogusława Śliwerskiego. Analizy polityki oświatowej dokonane w tej książce wynikają z koncepcji racjonalności kształcenia szkolnego oraz teorii krytycznej. Poblikacja ta została podzielona na dwie części.W części pierwszej Renata Nowakowska-Siuta kreśli kontekst porównawczy dla rozważań dotyczących racjonalności. Podstawowym celem tej części rozprawy jest odpowiedź na pytanie: w jaki sposób postrzega się i interpretuje racjonalność rozwiązań edukacyjnych w różnych systemach oświatowych i szkolnictwa wyższego? Czy rozwiązania te uwzględniają perspektywę porównawczą? Czy i w jaki sposób respektuje się badania porównawcze w konstruowaniu systemowych ram funkcjonowania współczesnej edukacji i jak na tle porównawczym można odczytywać polskie rozwiązania oświatowe? W rozważaniach komparatystycznych autorka kierowała się zasadą spill-over (rozlewania się), która oznacza, że podejmowane przez poszczególne państwa reformy mogą rzutować na całościowy obraz edukacji europejskiej oraz że zapoczątkowanie współpracy w jednej sferze tworzy zapotrzebowanie na współpracę w innych dziedzinach. Można w rezultacie mówić o pewnym samonapędzaniu się integracji, przez którą działania w kolejnych sferach dokonują się niejako samoczynnie, pod wpływem zjawisk integracyjnych w innych dziedzinach. Dlatego też opis edukacyjnych tendencji europejskich autorka poprzedziła deskrypcją wybranych narodowych kwestii dotyczących istotniejszych aspektów funkcjonowania oświaty i szkolnictwa wyższego w kilku wybranych krajach. Jej rozważania teoretyczne oparte są na koncepcji neofunkcjonalizmu, który przyjmuje, że proces integracji jest stopniowy, automatycznie napędzany przez mechanizm funkcjonalnego i politycznego „rozlewania się” (spill-over), co sugeruje liniowy postęp w kierunku wyższego stopnia integracji i większego wpływu czynników ponadnarodowych. Opisując i wyjaśniając wybrane zagadnienia edukacyjne, autorka zastanawia się, czy postęp integracji w Europie w obszarze edukacyjnym jest koniecznością, stałym ruchem w kierunku federacji, a jeśli tak, to czym można tłumaczyć kryzysy i zmiany w integracyjnych projektach reformatorskich dokonujące się w różnych okresach i okolicznościach? Wybrane przez autorkę systemy szkolne są egzemplifikacją aplikacji dyrektyw Unii Europejskiej w rozwiązaniach oświatowych państw, które na tej kanwie kreują wspólny wizerunek edukacji europejskiej.  W części drugiej publikacji Bogusław Śliwerski dokonuje syntetycznej analizy recepcji tej pedagogiki w Polsce, aby w dalszej części przeprowadzić studium krytyczne polityki oświatowej rządów po 1989 roku. Lata 1980–1989 uwzględnił w I fazie przełomu politycznego po 1989 roku z uwagi na to, że stanowiły one w swojej warstwie opozycyjnej kryterium i fundament reform ustrojowych także w systemie szkolnym. Ewolucji polityki oświatowej w europejskich krajach po II wojnie światowej towarzyszył rozwój pedagogiki krytycznej, która cząstkowo zaistniała już pod koniec lat 80. XX wieku, w Polsce zaś w całej pełni w ostatnim ćwierćwieczu III Rzeczypospolitej. Autor dokonuje też recepcji pedagogiki krytycznej w Polsce i wyników analiz zakresu racjonalności pedagogicznej polityki oświatowej Ministerstwa Edukacji Narodowej w latach 1989–2014. Ponadto przedstawia i wyjaśnia zmienne zależne, a mianowicie racjonalność pedagogiczną i politykę oświatową. Problemem badawczym było ustalenie, w jakim stopniu politycy oświatowi kierowali się racjonalnością pedagogiczną, a na jaką wskazywała opozycja. Jak ona ewoluowała oraz czym była uwarunkowana? Bogusław Śliwerski analizuje metodą badań socjohistorycznych zmiany w polskiej polityce oświatowej, dociekając, w jakim stopniu przeszłość wpływa na jej stan teraźniejszy.   Tom 1: Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej - Renaty Nowakowskiej-Siuty i Bogusława Śliwerskiego  Tom 2: Racjonalność procesu kształcenia. Teoria i badanie - Bogusława Milerskiego i Macieja Karwowskiego Tom 3: Racjonalność procesu kształcenia. Metoda pomiaru - Macieja Karwowskiego i Bogusława Milerskiego  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Część pierwszaRenata Nowakowska-SiutaRacjonalność emancypacyjna w perspektywieporównawczej 	  Wstęp 	   Racjonalność działań ludzkich w ujęciu wybranych dziedzin nauki  Racjonalność procesu kształcenia 	  Racjonalność emancypacyjna procesu kształcenia – przykłady rozwiązań europejskich  Rozwiązania systemowe w zakresie wczesnej opieki i edukacji dziecka  	Rozwiązania systemowe dotyczące wsparcia dla rodzin w zakresie opieki nad dzieckiem na etapie wczesnej opieki i obowiązkowego kształcenia, w tym finansowania opieki, edukacji, podręczników szkolnych i pomocy dydaktycznychIntegracja uczniów-obcokrajowców, w tym dzieci imigrantów mówiących w swoim języku ojczystym, w szkołach obowiązkowych Szkolnictwo wyższe a racjonalność emancypacyjna  	Dylematy racjonalnego kształcenia nauczycieli w wybranych krajach europejskich z uwzględnieniem szkolnictwa specjalnegoSystem edukacyjny a państwo. Kwestie emancypacji w edukacji a ład społeczny  Szkoła polska po 15 latach reformy. Bez kontekstu międzynarodowego lub w kręgu wybiórczo traktowanych badańBadania porównawcze w zaprzęgu reformatorów polskiej szkoły Zakończenie  	Bibliografia Część drugaBogusław ŚliwerskiRacjonalność pedagogiczna polskiej polityki oświatowej w latach 1989–2014 	Wstęp  	Recepcja i aplikacje pedagogiki oraz psychologii krytycznej do badań nad racjonalnością edukacji szkolnej  Racjonalność polityki oświatowej resortu edukacjiFaza I polityki oświatowej – racjonalności hermeneutyczno-emancypacyjnej  Faza II polityki oświatowej – restytucji racjonalności technicznej Faza III polityki oświatowej – racjonalności socjotechnicznejSkutki niepedagogicznej racjonalności w polityce oświatowej III RP Zakończenie  Bibliografia  Aneks  Streszczenie  	Summary      ";"Renata  Nowakowska-Siuta ze swobodą porusza się po podejmowanych problemach, a  jej narracje są uzasadnione, oparte przy tym na reprezentatywnej  literaturze przedmiotu. Zawarte w pierwszej części książki interpretacje  są nasycone treścią i dobrze wpisują się we współczesne dyskusje nad  relacjami między polityką edukacyjną a rzeczywistością szkolną oraz  edukacją na poziomie mikro (każdej pojedynczej osoby, która jest  przedmiotem/podmiotem edukacji). […] Z  kolei […] Bogusław Śliwerski rekonstruuje różnorodne adaptacje  pedagogiki i psychologii krytycznej do badań nad racjonalnością edukacji  szkolnej, a ponadto rekonstruuje/dekonstruuje trzy fazy racjonalności  rządu polskiego w zakresie polityki oświatowej:  hermeneutyczno-emancypacyjną, techniczną i socjotechniczną. […] Trudno  jest zaprzeczyć zawartemu w zakończeniu drugiej części książki  stwierdzeniu, że jeden z najważniejszych problemów edukacji polskiej  związany jest z faktem „postrzegania i traktowania edukacji jako dobra  politycznego, a nie ogólnonarodowego”. Trudno także nie wyeksponować – w  świetle upolitycznienia szkolnictwa – zasadności postawionego przez  autora pytania: „Czy polska pedagogika krytyczna weźmie udział w  rewitalizacji własnego społeczeństwa?”Z recenzji prof. dra hab. Zbyszka Melosika Renata Nowakowska - Siuta, Bogusław Śliwerski, Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej, Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”, 2015 , ss. 252.System oświatowy w Polsce oraz wielość jego inicjowanych odgórnie, wprowadzanych i likwidowanych zmian jest przedmiotem zainteresowania, a także ciągłych dyskusji politycznych, społecznych oraz naukowych. Ścierają się tu różne poglądy, przekonania, ideologie i teorie naukowe. W dyskusję tę w sposób krytyczny wpisuje się niedawno wydana książka autorstwa Renaty Nowakowskiej-Siuty oraz BogusławaŚliwerskiego pod interesującym tytułem Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i pedagogiki porównawczej.Recenzowana praca to zajmujący dwugłos dwóch cenionych polskich pedagogów ukazujący z perspektywy pedagogiki krytycznej dogłębne analizy polskich reform  oświatowych  i kierunków  rozwojowych  edukacji  ostatniego  dwudziestopięciolecia w kontekście kategorii racjonalności. Publikacja ta wydaje się adresowana do każdego człowieka zainteresowanego polskim systemem oświatowym, jego działaniem,   celami,   efektami.   Pisana   jest   językiem   naukowym,   ale   jasnym i zrozumiałym  nawet  dla  laika,  może  zainteresować  wszystkich,  którym  dobro polskich dzieci leży na sercu. Niemniej jednak najbardziej ciekawa będzie dla pedagogów oraz socjologów, zarówno praktyków, jak i teoretyków. Powinna również zostać  lekturą  obowiązkową  dla  wszystkich   w jakikolwiek  sposób   związanych z polityką na szczeblu samorządowym, a także państwowym oraz tych, którzy chcą posiadać wpływ na kształt istniejącej polityki oświatowej państwa polskiego. Książka ta   bowiem   odsłania   w dwóch   oddzielnych,   ale   komplementarnych   częściach, mechanizmy stojące u podstaw postkomunistycznych zmian w oświacie; stawiając trafne diagnozy, sama staje się pytaniem o przyszłość polskiej edukacji.Racjonalność edukacji (czy – jak w tytule – procesu kształcenia) to podstawowa kategoria,   wokół   której   budowana   jest   narracja   Renaty   Nowakowskiej-Siuty i Bogusława Śliwerskiego (chociaż każde z nich wybiera swój wycinek rzeczywistości społecznej, który staje się podstawowym przedmiotem refleksji). Nowakowska-Siuta określa racjonalność jako przyczynowość epistemiczno-praktyczną (obejmującą twierdzenia    i działania)    o charakterze    relatywnym,    zależnym    od    kontekstu społecznego,  zatem  uwzględniającą  makro-  i mikrosocjologiczne  uwarunkowania procesów edukacyjnych (16-22). Starając się przybliżyć czytelnikowi racjonalność emancypacyjną,   autorka   analizuje   zmiany   w polskiej   oświacie   na   przestrzeni ostatniego   ćwierćwiecza,   ukazując   je   na   tle   przemian   edukacji   w krajach europejskich. Zaś Śliwerski, badając racjonalność pedagogiczną stojącą u podstaw reform edukacji wprowadzanych w naszym kraju po 1989 roku, definiuje ją jako określony rodzaj wiedzy o edukacji, a także przekonań i oczekiwań, które wyznaczają (na poziomie świadomym, bezpośrednim oraz ukrytym, głębokim) sposób myślenia i działania wychowawcy i nauczyciela oraz stanowią bazę dla jego oceny przez nadzór pedagogiczny (111-112). Obie części książki tworzą razem spójną całość pokazującą racjonalność (relatywistycznie ujętą) zmian wprowadzonych przez polską politykę oświatową po upadku systemu komunistycznego.Część pierwsza recenzowanej książki, autorstwa Renaty Nowakowskiej-Siuty, nosi  tytuł  Racjonalność  emancypacyjna  w perspektywie  porównawczej  i stanowi rozbudowaną refleksję nad przemianami polskiego systemu oświatowego na tle rozwiązań europejskich. Autorka z dużą kompetencją wskazuje na wiele rozwiązań przyjmowanych  w różnych  krajach  Europy  w takich  sferach,  jak  wczesna  opieka i edukacja,   wsparcie   rodzin   (polityka   prorodzinna   w odniesieniu   do   procesu kształcenia dzieci), a także integracja uczniów obcokrajowców. Przez przedstawienie bogatego materiału faktograficznego pokazuje istotne współcześnie tendencje składające się na racjonalność emancypacyjną w edukacji europejskiej: wydłużanie kształcenia obowiązkowego, obniżanie wieku kształcenia, wzrost liczby osób studiujących i uzyskujących wyższe wykształcenie, autonomizacja szkół, zapewnianie systemów oceny jakości edukacji, a także zmiany w finansowaniu oświaty. Sfery te zostały wybrane ze względu na największe wyzwania, jakie stoją przed współczesną edukacją, szkoda jednak, że nie zostały tu poruszone szerzej inne, na przykład dotyczące organizacji systemu szkolnego, celów i treści kształcenia, a także metodyki nauczania. Nawet jeśli nie są one priorytetowe z perspektywy europejskiej, to już z polskiej  stanowią  niezwykle  istotną  problematykę,  wokół  której  ogniskuje  się dyskusja – zarówno na szczeblu politycznym (ciągłe zmiany programów nauczania), jak i na poziomie naukowym oraz społecznym. Zagadnienia związane z polską polityką edukacyjną,  jakie  szczególnie  zostały  rozbudowane  w tej  części  książki,  dotyczą wczesnej opieki i edukacji małych dzieci. W pozostałych podrozdziałach nawiązania do polskiej  sytuacji  są  oszczędne,  co  –  z jednej  strony  –  pozwala  czytelnikowi  na samodzielne     wyciąganie     wniosków     z przedstawionego     bogatego     materiału empirycznego, z drugiej zaś – powoduje pewne poczucie niedosytu podczas lektury.Szczególnie dużo miejsca Renata Nowakowska-Siuta poświęca dwóm kolejnym sferom, w obrębie których rekonstruuje racjonalność emancypacyjną, a mianowicie kształceniu  na  poziomie  wyższym  oraz  edukacji  nauczycieli,  czym  wpisuje  się w aktualną    dyskusję    prowadzoną    na    szczeblach:    akademickim,    społecznym i politycznym. Szeroko rozprawiając o sytuacji uniwersytetów europejskich i polskich, autorka  zadaje  wiele  istotnych  pytań  –  o rolę  kształcenia  uniwersyteckiego  we współczesnym   świecie,   o kwestie interdyscyplinarności   i partnerstwa   pomiędzy naukowcami oraz studentami w uprawianiu nauki w kontekście masowości studiów wyższych, o cel, charakter i zakres postulowanych zmian w funkcjonowaniu uczelni, o relacje pomiędzy wychowaniem a kształceniem w toku studiów wyższych. Czytelnik nie  znajdzie  tu  łatwych  odpowiedzi,  autorka z kunsztem przedstawia współczesne punkty widzenia, a także linie sporów, prowadząc odbiorcę ku rozważeniu różnych perspektyw i wypracowaniu własnej opinii.Równie ciekawe są dobrze udokumentowane danymi empirycznymi przemyślenia autorki odnoszące się do kształcenia oraz pracy nauczycieli. Przyglądając się informacjom przedstawionym przez Renatę Nowakowską-Siutę oraz pamiętając o różnego rodzaju reformach edukacji wprowadzanych po roku 1989, można wysnuć wniosek, że decydenci polityczni zapomnieli o nauczycielach jako partnerach i podmiotach przemian systemu oświatowego. Nauczyciel dla polityków jest jedynie wykonawcą nieuprawnionym do przeciwstawiania się kolejnym najbardziej poprawnym i efektywnym pomysłom na edukację. Widać to szczególnie w ustawowym obarczeniu tej grupy zawodowej licznymi obowiązkami, do których nie byli oni odpowiednio przygotowani. Także współczesna edukacja nauczycielska nie spełnia założonych funkcji, bo nie pozwala na dobre przygotowanie się młodej kadry nauczycielskiej do wypełniania swojej roli. Opracowanie Renaty Nowakowskiej-Siuty bardzo dobrze pokazuje ten problem.Cała część pierwsza napisana została  w odniesieniu do wielu faktów oraz wyników badań naukowych, których wyniki w sposób szczegółowy przedstawiono. Nasycenie faktograficzne przemawia na korzyść naukowości podejścia Renaty Nowakowskiej-Siuty, jednak może powodować znużenie, zwłaszcza u czytelnika nienawykłego do takiego prowadzenia narracji. Autorka, stawiając na fakty, jedynie w minimalny sposób komentuje odsłaniane przez siebie tendencje czy problemy. Szkoda, ponieważ rozbudowanie trafnych komentarzy polskiej rzeczywistości edukacyjnej z pewnością podniosłyby walory poznawcze książki.Racjonalność emancypacyjna procesu kształcenia dla autorki jest wynikiem pewnych problemów i wyzwań stających przed współczesną edukacją – wyzwań, jakie pojawiają  się  przed  oświatą  we  wszystkich  krajach  europejskich,  a wynikają  ze współczesnego rozwoju społecznego, gospodarczego i technologicznego. Prezentowane przez nią spojrzenie na polską politykę oświatową uwzględnia szeroko zakreślony kontekst zmian społecznych oraz politycznych, z jakimi przyszło nam się mierzyć, ale jest  spojrzeniem  –  w zamierzony  sposób  –  bardziej  z zewnątrz.  Czyż  bowiem racjonalność  procesu  kształcenia  nie  będzie  się  kształtować  również  w oparciu o specyficznie polskie uwarunkowania polityczne, społeczne czy też gospodarcze?Drugą  część  recenzowanej  książki  stanowi  refleksja  autorstwa  Bogusława Śliwerskiego  zatytułowana  Racjonalność  polityczna  polskiej  polityki  oświatowej w latach 1989-2014. Część ta w interesujący sposób dopełnia pierwszą, skupiając się na tym, czego (z uzasadnionych przyczyn, związanych z zakreśleniem problematyki) w pierwszej zabrakło – analizuje racjonalność pedagogiczną w kontekście specyficznie polskich warunków tworzonych odgórnymi rozstrzygnięciami decydentów politycznych. Wprowadzenie do tych analiz stanowi przedstawienie dotychczasowych wyników badań nad racjonalnością edukacji z perspektywy pedagogiki i psychologii krytycznej – autor wybiera właśnie tę perspektywę rozumienia rzeczywistości społecznej, ponieważ wpisuje się w nią krytyczne rozpoznanie polityki oświatowej oraz praktyk edukacyjnych wraz ze wskazaniem dróg ku możliwym zmianom.Najbardziej interesujący fragment tej części książki stanowi dokonany przez Bogusława   Śliwerskiego   opis   racjonalności   pedagogicznej   polityki   oświatowej kolejnych decydentów politycznych. W najnowszej historii Polski wyróżnia trzy jej fazy z perspektywy charakteryzującej je racjonalności pedagogicznej (czy niepedagogicznej) rządzących. Pierwsza faza według Bogusława Śliwerskiego to etap racjonalności hermeneutyczno-pedagogicznej, trwający od 1980 do 1992 roku. Według autora charakteryzowała się ona przyjęciem w polityce oświatowej jako wartości przewodnich proponowanych, a później wprowadzanych w edukacji zmian, wolności, demokracji i pluralizmu,  co  skutkowało  powiększającą  się  demokratyzacją  i decentralizacją. Przejawiało  się  to  w zwiększeniu  autonomii  szkół  (wybór  dyrektora  przez  radę pedagogiczną, możliwość podejmowania eksperymentów dydaktycznych czy swoboda decydowania o budżecie), ich samorządności oraz w zachęcaniu nauczycieli do zmian wewnętrznych (nacisk na innowacje pedagogiczne wprowadzane oddolnie). Wszystko to jednak wiązało się z nałożeniem na szkoły, nauczycieli i rodziców uczniów większej odpowiedzialności za losy edukacyjne wychowanków.Druga faza racjonalności pedagogicznej według Bogusława Śliwerskiego wiąże się z powrotem polityki oświatowej do racjonalności technicznej. Jak zauważa autor, zwrócono się w tym okresie ku edukacji bardziej praktycznej, potrzebnej na rynku pracy i wiązano to (w związku z powrotem do władzy partii postkomunistycznych) z powrotem  do  centralistycznego  systemu  oświatowego,  ograniczając  autonomię szkolnictwa   na   niemal   każdym   poziomie.   Uczyniono   to   (według   Bogusława Śliwerskiego) również za pomocą reformy, która finasowanie szkół przeniosła na samorządy, jednocześnie pozbawiając je możliwości kontroli i odpowiedzialności za jakość  edukacji  na  swoim  terenie.  Racjonalność  instrumentalna  według  autora została utrwalona w dyskursie publicznym o kształceniu i wychowaniu, zdominowanym przez ukazywanie rzeczywistości edukacyjnej w barwach czarno-białych, szukaniu czy wskazywaniu wroga, czego konsekwencją było usuwanie innych niż praktyczny punktów    widzenia    na    edukację    z głównego    nurtu    społecznych    dociekań pedagogicznych. Co ciekawe, podobną racjonalnością wykazywały się również inne, później    rządzące   partie    polityczne    (na    przykład    koalicja    rządowa    Prawa i Sprawiedliwości,    Ligi    Polskich     Rodzin,    Samoobrony),     a nawiązania    do instrumentalizacji oraz ponownej centralizacji systemu oświatowego nie wiązały się z jedną szczególną opcją polityczną.Trzecią fazę rozwoju polityki oświatowej w Polsce Bogusław Śliwerski odważnie i trafnie nazywa okresem panowania racjonalności socjotechnicznej, polegającej na kierowaniu się racjonalnością instrumentalną pod pozorem kształcenia i wychowania pluralistycznego oraz demokratycznego. Autor opisuje w sposób bardzo krytyczny odejście przez koalicję rządową Platformy Obywatelskiej  i Polskiego  Stronnictwa Ludowego od haseł wyborczych, symulowanie reform pożądanych społecznie przy faktycznym pozostawaniu przy podstawowej silnie scentralizowanej oraz dualistycznej kontroli nad systemem oświaty, a także odgórne, wprowadzane wbrew rodzicom, nauczycielom i społeczeństwu reformy edukacji; wszystko to okraszone mocnym przekazem socjotechnicznym, opierającym się głównie na wywoływaniu strachu    przed    sytuacją,    jak    może    nastąpić    w wyniku    niewprowadzenia postulowanych,  jedynie  słusznych  zmian  w systemie  oświatowym.Dochodzi  do wniosku,  że  „kierownicza  rola  PZPR  nad  oświatą  w okresie  totalitarnym  została zastąpiona kierowniczą rolą MEN, które pozoruje za pomocą mitów na przykład wyrównywanie szans edukacyjnych, wspomaganie rozwoju czy służbę wobec społeczeństwa, podczas gdy służy sobie, traktując edukację jako środek do bycia beneficjentem politycznego zwycięstwa” (118). Wobec tego nie możemy pozostać bierni i bezsilni.Perspektywa, którą przyjmuje Bogusław Śliwerski w recenzowanej książce jest jasna – szkoła powinna być demokratyczna, pluralistyczna, samorządna oraz autonomiczna, a to może jej zapewnić jedynie zdecentralizowany system oświatowy. Wszelkie zaś reformy edukacji powinny rozpoczynać się od traktowania tej sfery życia społecznego jako dobra wspólnego. Jak zaś zauważa: „dana partia, dochodzą do władzy,   podejmuje   w pierwszej   kolejności   działania   eliminujące   rozwiązania poprzedników, a zarazem przeciwników politycznych, traktując sprawy oświatowe nie jako sferę publiczną, ale partykularnych interesów” (116). Zaś, jak trafnie zauważa, „pedagogika w służbie to pedagogika submisji, technicznego środka, rodzaj inżynierii społecznej, redukująca się lub redukowana do utylitarnego popularyzatorstwa, wywierania bezpośredniego, natychmiastowego i wyraźnie określonego wpływu na życie” (203). Czy pedagog może się na to zgodzić?Niewątpliwie omawiana książka jest potrzebna – staje się jednym z krytycznych głosów, wskazujących na problemy polskiej oświaty i próby jej reformowania. Być może w rękach pedagogów, nauczycieli oraz polityków mających poczucie wagi swojej misji  przyczyni  się  nie  tylko  do  zrozumienia  rzeczywistości  polskiej  polityki oświatowej, ale stanie się początkiem jej zmiany.Dominika JagielskaUniwersytet Jagielloński 2 numer (2016) rocznika "Polska Myśl Pedagogiczna"     ";24.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 252 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-896-0.jpg
"Pedagogiczne zwierzątko";"Fenomen niewiedzy";"Aleksander Nalaskowski";978-83-7850-978-3;;"Świat nie jest taki złyPisząc tę książkę, wielokrotnie zadawałem sobie pytanie: czy nie naruszam granicy pomiędzy przywoływaniem i interpretacją faktów a zwykłym ocenianiem czy osądzaniem innych? Czy nie naruszam ludzkiego prawa do niewiedzy, do niewkładania wysiłku, aby wiedzieć wszystko? Wszak są i tacy, którzy powiedzą, że nigdzie nie jest powiedziane ani zadekretowane, że człowiek ma moralny obowiązek poznawać i nazywać cały otaczający go świat. Otóż jest napisane. Rozwój i poznanie są nakazem biblijnym, poleceniem samego Boga. Dlatego mimo niekiedy zdumiewających wyników prezentowanych badań odległy jestem od ich akceptacji. Przecież sam nie jestem bez winy. Od ponad trzydziestu lat jestem nauczycielem, a przez ćwierć wieku byłem nauczycielem chyba na wszystkich stopniach nauczania. Zatem to być może ja nie byłem w stanie tych ludzi nauczyć, nie umiałem w sposób właściwy przekazać swojej wiedzy, a niewykluczone, że sam jestem zanurzony w bezmiarze niewiedzy. Może wiem tylko nieco więcej niż moi badani, a może po prostu wiem coś innego? Coraz częściej przekonuję się, że do harmonii świata potrzebni są nie tylko geniusze, ale też osoby niedorozwinięte. Potrzebni są nie tylko piękni, ale i szpetni; świat nie może się obyć zarówno bez wiernych, jak i zdrajców. Nie tylko nie znamy, ale też nie umiemy sobie nawet wyobrazić świata idealnego. I tak naprawdę wcale do niego nie tęsknimy. Jeśli okrąg jest tworem doskonałym, nie umiemy go zmienić, i to nie wyzwala w nas twórczych inspiracji. Okrąg jest nudny. Możemy go podziwiać, może nas perfekcyjnością drażnić, ale ku niczemu nie podnieca. Jeden z moich kolegów, artysta grafik, stwierdził, że doskonałość jest nijaka i ociera się o kicz. Tylko niedokończoność, chropowatość, niedomkniętość wyzwalają w nas odruch twórczy. Pancerne, uzbrojone i zaszyfrowane wrota są niczym w porównaniu do wrót lekko uchylonych, do przepuszczającej światło szczeliny w drzwiach czy dziurki od klucza. Niewiedza jest wyzwaniem. Pokłady ludzkiej niewiedzy mogą być dla badacza ciekawsze niż erudycja. Pod jednym wszak warunkiem, że nie będziemy się niewiedzy przyglądać jak dwugłowemu cielęciu, jak zabawnemu karłowi, ale będziemy ją traktować jak odłóg do zaorania i uprawiania. Jak potencjalnie życiodajną ziemię, która – dzisiaj odstraszając czy raniąc bezużytecznością – jutro obsypie nas zbożem i dostatkiem. Tylko tak można przyglądać się ludzkiej niewiedzy. Nie jest ona bowiem ani chorobą, ani przypadłością, ani stanem ducha, ani tym bardziej grzechem. Stanowi zbawienny równoważnik wszelkich encyklopedii i najmądrzejszych traktatów. Ostatnią rzeczą, jaką możemy niewiedzę poczęstować, jest kpina. Nie byłoby filozofów, gdyby nie było głupców. Jestem profesorem tylko dlatego, że istnieje cała rzesza magistrów.Niewiedza jest dynamiczna i rozwija się z taką łatwością, z jaką możemy budować regały, na które jeszcze nie napisano książek, co nie znaczy, że nie powstaną. Wszystko zależy od tego, czy obszary niewiedzy potraktujemy jak miejsce, w którym ma powstać nasz kolejny Rzym. Czy potraktujemy je jak pustynię z gruntu nieprzyjazną i bezużyteczną. Wszystko zależy od tego, jak zechcemy zrozumieć otaczający nas świat i okazje, które nam tworzy.Autor       Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                         ";;"WstępŚwiat nie jest taki zły  	      7Poznawcza rdza  	  11Wiedza dzieci, niewiedza dorosłych  	  11Dwie dekady temu  	  19Pół dekady temu  	  20Egzamin na bis  	  22Panoptikum niewiedzy  	  25Niewiedza lekko lewicowa  	  25Niewiedza w odcieniu akademickim  	  32Niewiedza fałszująca  	  36Niewiedza odbita  	  39Niewiedza na wejściu  	  41Czas goi niewiedzę  	  44Niewiedza zmienia nazwisko  	  45Błogosławiona niewiedza  	  52Leniwa niewiedza  	  54Zbawienna niewiedza  	  55Niewiedza jako tajemnica  	  56Niewiedza nobilitowana  	  57Niewiedza z wyboru  	  57Niewiedza utytułowana  	  60Niewiedza międzypokoleniowa  	  62Media niewiedzy  	  63Niewiedza zasad  	  68Etiuda pierwsza: Wolna droga  	  68Etiuda druga: Jarmark  	  69Etiuda trzecia: Uderzyć w oczy  	  70Etiuda czwarta: Apetyt  	  71Etiuda piąta: Głosy  	  71A inaczej?  	  72Etiuda pierwsza: Niedzielne przedpołudnie  	  73Etiuda druga: Wyjście uczniów ze szkoły  	  74Etiuda trzecia: Pytanie o drogę  	  74Etiuda czwarta: Uporządkować świat  	  74Wiedza z nieprawdy  	  76Niewiedza do poprawki  	  77Niewiedza pryncypała  	  77Zacieranie znaczeń niewiedzą  	  82Źródła i trzewiaZakończenie  	  85Spis literatury przywołanej  	  89  ";"Niewiedza jest wyzwaniemWiedzy  towarzyszy niewiedza. Im większa wiedza, tym większe obszary niewiedzy  lub jakże bliskiej jej wiedzy pozornej. Wiedza i jej siostra, niewiedza,  towarzyszyły nam w całych dziejach ludzkości. Wiedza jest ciekawa, a  jak jest z jej siostrą? Pokłady ludzkiej niewiedzy mogą być dla badacza ciekawsze niż erudycja.  Warunek jest jednak taki, by patrzeć na niewiedzę jako odłóg do  zaorania i uprawiania. Nie jest bowiem niewiedza ani chorobą, ani  przypadłością, ani stanem ducha, ani tym bardziej grzechem. Stanowi  zbawienny równoważnik wszelakich encyklopedii i najmądrzejszych nawet  traktatów.Profesor Aleksander Nalaskowski zaprasza czytelników w swojej niewielkiej objętościowo książeczce pod jakże frapującym tytułem Pedagogiczne zwierzątko. Fenomen niewiedzy  do przyjrzenia się temu zjawisku. Przyjrzenia krytycznemu, ale nie  pozbawionemu dozy miejscami życzliwej, miejscami - ostrej jak brzytwa  ironii. Niewiedza - wbrew silnemu nurtowi zachwytu nad coraz głębszym  poziomem wiedzy - rozlewa się wszędzie już nawet nie jak wiosenna,  wezbrana rzeka, ale jak fale podnoszącego się poziomu mórz. Dla wielu  niezauważalnie, ale stale, systematycznie. Niewiedza jest na swój sposób  dumna z siebie. Niewiedza jest maskowana ogólnym zadowoleniem z  osiągnięcia określonych standardów, z ukrywających prawdę statystycznych  średnich, z budzących radość słupków, procentów i magii odpowiednio  dobieranych liczb. Tę właśnie niewiedzę, akceptowaną, nierzadko  hołubioną i docenianą, tropi w otaczającej nas rzeczywistości znany  pedagog. W lekki, przystępny, momentami zadziorny sposób  prowokuje Nalaskowski do przyjrzenia się niewiedzy naszej powszechnej.  Do szukania jej źródeł, inspiracji, form, czynników sprzyjających. Już  tytuły poszczególnych krótkich rozdziałów (np. Niewiedza fałszująca, Czas goi niewiedzę, Błogosławiona niewiedza, Niewiedza jako tajemnica, Niewiedza utytułowana)  odkreślają formę przekazu, jaką wybrał autor. Mimo, że często sięga on  po własne i cudze prace badawcze, po liczne artykuły prasowe (z pracy  codziennej i specjalistycznej) nie jest Pedagogiczne zwierzątko  pracą naukową. Bliżej tej książce do publicystyki, w której bardziej  chodzi o wypunktowanie, podkreślenie, swobodne opisywanie, a nawet  lekkie wyolbrzymienie niż o chłodną ocenę, obiektywizm, precyzyjny  dowód. Profesor Nalaskowski chce, byśmy sobie uświadomili pewne  zjawiska, byśmy zastanowili się nad ich przyczynami, byśmy krytycznie  ocenili to, co zdaje się uchodzić za postęp i nowe, atrakcyjne normy.  Nie boi się autor stanąć wbrew poprawności politycznej i stanowiącej jej  oręż nowomowy. Zwraca uwagę elegancki język rozważań, jakim posługuje się autor Pedagogicznego zwierzątka.  Zwraca uwagę emocjonalne i intelektualne zaangażowanie wieloletniego  doświadczonego pedagoga w analizę swoistego psucia tego, co dobre. W  ukazywanie, jak kolejny raz pozornie lepsze staje się wrogiem dobrego.  Może momentami jest to obraz nieco zbyt pesymistyczny, ale czyż nie  lepiej martwić się przed faktem niż być mądrym po szkodzie? Profesor  Nalaskowski próbuje - jak sam zauważa - nie tyle za wszelką cenę tropić  prawdę, co wskazywać obszary, w których na własną rękę można jej szukać.  I do tego cały czas zachęca czytelników.Wszystko zaczyna się od wiedzy. A może wszystko zaczyna się od uświadomionej niewiedzy?  W dużym stopniu chodzi właśnie o uświadomienie sobie roli wiedzy i  niewiedzy, ich istnienia, form koegzystencji, a nawet naszego mniej lub  bardziej świadomego udziału w tym mogącym czasami budzić niepokój  „pomieszaniu” sensów i pojęć.źródło: Damian Kopećhttp://www.granice.pl/recenzja,pedagogiczne-zwierzatko-fenomen-niewiedzy,17121  Autor świadom potrzeby tropienia fałszywych ścieżek myśli i praktyki wychowawczej podkreśla: „nie tropię tu miejsc, z których wypływa pedagogika, lecz wskazuję takie, z których bierze się jej obecny kształt. Może to być poważnym zarzutem metodologicznym, że nie skupiam się na urodzie i charyzmie pedagogiki, lecz uwagę kieruję w stronę szpetniejszych skutków jej niedoskonałości. […] Tylko niedokończoność, chropowatość, niedomkniętość wyzwalają w nas odruch twórczy. […] Niewiedza jest wyzwaniem. Pokłady ludzkiej niewiedzy mogą być dla badacza ciekawsze niż erudycja”.Aleksander Nalaskowski zaprasza czytelnika do przyglądania się różnym pokładom owej niewiedzy – od niewiedzy zawinionej przez zwykłe lenistwo aż do niewiedzy utytułowanej. Poczynione przezeń obserwacje i odczucia przekazuje niezwykle barwnym językiem. Treść książki wciąga, zaprasza do refleksji, bo są to obserwacje ważne dla jakości naszej egzystencji, dla przyszłego kształtu nie tylko edukacji, ale także życia społeczeństwa. ks. prof. dr hab. Jerzy BagrowiczMamy tu do czynienia ze swoistą etnografią zjawiska rozpoznawanego w sposób pogłębiony, w naturalnych sytuacjach, z nastawieniem na rekonstrukcję, zrozumienie i dotarcie do źródeł. W efekcie otrzymujemy obraz wielobarwny (choć w większości są to barwy ciemne, ponure), bogaty w szczegóły i zniuansowany. Przed przeczytaniem książki nawet nie przeczuwałam, że niewiedza może mieć tak wiele postaci i odmian. Nie podzielam opinii Autora, że jest to obraz szpetny. Jest ciekawy, intrygujący i inspirujący. Pobudza do odkrywania obszarów własnej niewiedzy, do analizowania swoich działań jako przyczyny niewiedzy własnej i innych oraz do szukania i znajdowania tak, aby tytułowe zwierzątko, na pozór małe, łagodne i niegroźne, a w rzeczywistości śliskie i złośliwe, nie unicestwiło tego, co czyni z nas ludzi.dr hab. Anna Murawska, prof. US   O zakresie i dynamice rozprzestrzeniania się niewiedzyNa pytanie - Dlaczego niewiedza tak dynamicznie rozprzestrzenia się w naszym kraju? - znajdziemy odpowiedź w wydanej tuż przed Świętami Bożego Narodzenia 2015 książeczce profesora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu - Aleksandra Nalaskowskiego pt. Pedagogiczne zwierzątko. Fenomen niewiedzy (Impuls 2015).  Publikacje tego Autora dzielą się na dwie kategorie: naukowe i eseistyczne. Wydana tuż przed Świętami Bożego Narodzenia książeczka znakomicie wpisuje się w to, co jest tak nielubianą przez niego sferą bycia między jednym a drugim podejściem do życia i szeroko pojmowanej pedagogiki (pedagogiki jako nauki i pedagogiki jako praktyki). Kto kiedykolwiek czytał Janusza Korczaka wie, jak ważna jest umiejętność wydobycia na jaw ukrytych czy skrywanych przez różne podmioty zjawisk, które zawierają w sobie pokład ludzkiego Dobra lub/i Zła.Toruński pedagog jest tu mistrzem nie tylko pióra, ale i pedagogicznej etnografii, bowiem potrafi dostrzec, zarejestrować oraz skomentować doświadczane przez siebie w akademickim, nauczycielskim czy prywatnym życiu sprawy, wobec których zapewne większość z nas przechodzi obojętnie lub ich w ogóle nie widzi. Trzeba mieć jednak wyjątkowy zmysł, wyczucie, wrażliwość, empatię i wyobraźnię, by po raz kolejny wprowadzić w obieg literacki rozprawkę niewielkiej objętości, ale za to jakże znaczącej wartości. Warto na chwilę odłożyć – wynikające z jego publicystycznej twórczości - uprzedzenia czy dotychczasowe opinie, by zobaczyć, jak świetnie poradził sobie z trudnym zagadnieniem, bo niedostrzegalnym przez nas na co dzień, chociaż od dziesiątek lat będącym przedmiotem studiów i badań naukowych w wysoko rozwiniętych krajach świata, w tym także w Polsce (zob. rozprawy Mikołaja Kozakiewicza, Zbigniewa Kwiecińskiego, Ryszarda Borowicza, Zbyszko Melosika, Marii Dudzikowej, Eugenii Potulickiej, Agnieszki Gromkowskiej-Melosik, Tomasza Gmerka, Joanny Rutkowiak, Tomasza Szkudlarka i wielu innych). Po raz kolejny Profesor potrząsa już nie tylko nauczycielstwem – bo tego dokonał w okresie poprzedzającym reformę ustrojową oświaty w wydaniu Mirosława Handke w 1997 r. swoją znakomitą pracą pt. „Nauczyciele z prowincji u progu reformy edukacji” (1998). Wówczas przyjrzał się niewiedzy nauczycieli w szkołach z tzw. prowincji, a więc pracujących w miejscowościach do 15 tys. mieszkańców. Dzisiaj pokazuje, że prowincja intelektualna, a nie geograficzna czy statystyczna jest w samym centrum naszego państwa i społeczeństwa. Rzecz dotyczy NIEWIEDZY kandydatów do nauczycielskiego zawodu oraz częściowo także polityków, celebrytów i nauczycieli akademickich. Toruński pedagog wykazuje akademicką niewiedzę także u nauczycieli profesjonalnych nauczycieli, którzy dla uczniów (studentów) stają się źródłem niewiedzy odbitej. W tej pracy są już zapowiedzi tego syndromu, skoro „(…) niewiedza jest dynamiczna i rozwija się z taką łatwością, z jaką możemy budować regały, na których jeszcze nie napisano książek, co nie znaczy, że nie powstaną” (s. 8). Tak jak sam Autor tej książki jest osobą wyjątkowo żywiołowo reagującą na codzienność, a szczególnie na głupotę, tak i zamysł przeprowadzenia badań powstał zupełnie spontanicznie, toteż uzyskane dzięki nim wyniki nie mają charakteru ogólnego, powszechnego. Z jednej strony, szkoda, bo gdyby tak przebadać 300 tys. osób studiujących na kierunkach nauczycielskich w naszym kraju, to poznalibyśmy powody nędzy oświatowej tak w szkołach, jak i w centrum władztwa oświatowego. Ha, to by dopiero było, gdyby tak zbadać narzędziami, jakie opracował dla potrzeb swoich dociekań A. Nalaskowski wszystkich pracowników merytorycznych Ministerstwa Edukacji Narodowej! Przynajmniej mielibyśmy namacalny dowód na to, gdzie jest źródło destrukcji systemowej. W książce toruńskiego pedagoga mamy analizę wyników zaskakującej – jak zwykle u tego Autora – diagnozy wiedzy i niewiedzy 222 studentów z uniwersytetów na południu, w pobliżu wschodniej granicy i na zachodzie kraju, wraz z jego alma mater w Toruniu. Nie zdradzę ich w tym miejscu, żeby każdy miał satysfakcję z niemalże detektywistycznego dochodzenia. Podam tylko, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy stopniem trudności pytań stawianych dzieciom a stopniem trudności tych samych pytań stawianych niemal absolwentom uniwersytetu. (s. 14) Przypomniało mi się, jak sześć lat temu, jako przewodniczący komisji egzaminacyjnej, zapytałem magistrantów łódzkiej WSP o to, czy mogą wymienić czołowych autorów prac z zakresu pedagogiki sportu. Natrafiłem na totalną pustkę, a ich promotor i recenzent byli tym mocno skonfudowani. Ich pupile nie wiedzieli nawet, z kim mieli zajęcia i jak nazywali się ich wykładowcy. Zapewne cii ostatni reprezentowali sobą niski poziom, albo ich studenci byli na sterydach. Profesor A. Nalaskowski przytacza z świata polityki wypowiedzi VIP-ów minionej kadencji Sejmu (Dariusz Joński, Robert Biedroń, Sławomir Kopyciński, Ryszard Terlecki czy Jerzy Wenderlich), którzy nadali własnej głupocie status usprawiedliwionej, a nawet pożądanej. Ich zdaniem można czegoś nie wiedzieć, ale warto orientować się, gdzie szukać odpowiedzi na kłopotliwe dla nich pytanie. Dostaje się w tej książce dziennikarzom za to, że sami popełniają błędy językowe, także ortograficzne. Nie wiem, czy to dobrze, że Nalaskowski pisze także o tym, jak niewiedza jest skrywana w szkolnictwie wyższym w tym w procesie ubiegania się przez niektórych nauczycieli akademickich o własny rozwój i stopnie naukowe. Ci, którzy fascynują się metodami kształcenia jako rzekomo autotelicznym medium do rozwoju twórczości dzieci i młodzieży, znajdą tu trafną krytykę, którą sam dzieliłem się przed laty w książce „Myśleć jak pedagog”. Niestety, ale bezmyślności dydaktycznej nie brakuje części naszych nauczycieli. A może czynią to umyślnie, by uciec od odpowiedzialności za treść kształcenia. Tak czy siak, czytelnik tej książeczki znajdzie także odpowiedź na pytanie, jakie mechanizmy usprawiedliwiają brak wiedzy, a więc skąd bierze się niewiedza błogosławiona, leniwa, zbawienna, jako tajemnica, nobilitowana, z wyboru, międzypokoleniowa, utytułowana, medialna (polskie piekło), pryncypialna, do poprawki, quasi prawdziwa oraz zacierająca znaczenia. Są tu też etnopedagogiczne etiudy oraz autorefleksja o prawdach objawionych pedagogowi, które runęły na jego oczach w przepaść fałszu i pomyłki. To prawda, że na początku było słowo, a zatem i wszystko zaczyna się od wiedzy. Tej nam przybędzie po lekturze arcyciekawej książeczki, która – choć napisana jest w stylu pop – zawiera w sobie troskę tego pedagoga o wysoką kulturę, bo jak przytacza za Janem Pawłem II: „Jeśli chcesz znaleźć źródło, musisz iść do góry, pod prąd!” (s. 85). Tego przesłania chyba jednak nie znają reformatorzy polskiej edukacji. Dla wielu z nich pójście pod prąd oznacza włożenie mokrego palca do kontaktu.źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2015/12/o-zakresie-i-dynamice.html    ";34.00;"Kraków 2015, ";"Format 202 mm x 133 mm, ";"Objętość 92 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-978-3.jpg
"Kacper na tropie zła";;"Irena Bukowska";978-83-7850-921-9;;"Zapraszamy do wyjątkowej publikacji autorstwa Ireny Bukowskiej "Kacper na tropie zła". Kim jest Kacper i o czym jest polecana książka?Kacper jest licealistą, dociekliwym i refleksyjnym młodym człowiekiem. Marzy mu się bywanie w różnych światach, w różnym czasie. Gdy  spotyka w domu autorki książki, skatowanego psa przywiezionego z wypadu jest bardzo poruszony, pyta jak to się dzieje, że człowiek może być tak okrutny?Będąc na obozie żeglarskim, trafia wraz ze swoim kolegą Piotrkiem, na statek widmo. Statek ten jest metaforą mitu  o dwóch duszach przyjętych w manicheizmie: dusza dobra wywodzi się z jasności, zła dusza pochodzi z ciemności.  Przyjaciele pochłonięci przez ciemności doświadczają budzącego się w nich zła, złych uczuć: nienawiści, nieżyczliwości itp. Pogląd  Manesa o dwóch duszach (substancjalnym podłożu dobra i zła) towarzyszy  rozumowaniu chłopców  do końca książki.Po uwolnieniu się z mocy ciemności, dziwne i nieprzewidywalne wydarzenia  pozwalają chłopcom spotykać filozofów, którzy objaśniają im przyczyny zła tkwiące w człowieku, lub poza nim. Augustyn nawołuje do ascezy i w przeciwieństwie do Manesa, twierdzi, że istnieje tylko dobry Bóg, a zło jest jedynie brakiem dobra.Następuje też konfrontacja poglądów Tomasza z Akwinu z poglądami Arystotelesa co do struktury bytu i braku w tej strukturze  miejsca na zło. Ważnym zagadnieniem  w kontekście przyczyny zła są namiętności i przyjemności, np. Kartezjusz nie potępia namiętności, ale zaleca ich kontrolowanie przez rozum.Wyłania się XVII - wieczny problem człowieka - kim jest? Czy posiada duszę? Czy człowiek jest tylko biologicznie uwarunkowaną  maszyną?Jest też platońska teoria duszy i obrazowo przedstawione konsekwencje braku harmonii między jej częściami i cnotami.  Wszystkie problemy filozoficzne pokazane są na tle konkretnych sytuacji. Chłopcy spotykają Augustyna wśród  jego wiernych w bazylice w Hipponie, przez jakiś czas przebywają w XIII- wiecznym klasztorze, następnie w XVII- wiecznym Paryżu. Biorą udział w wykładach na uniwersytecie, w sekcji zwłok na rynku miasta, w straceniu czarownicy na szafocie. Tańcząca dziewczyna dla Leibniza jest w książce pierwowzorem Monady – najmniejszej, duchowej cząsteczki, podstawy rzeczywistości, zaś w  Kacprze budzi   uczucie pierwszej miłości.  Wszyscy filozofowie spotkani przez bohaterów książki, wymienieni są w nocie o filozofach.Niezwykle trudno jest w krótkiej notatce oddać charakter i treść tej książki. Brakuje wątku przygodowego, który jest tutaj ważnym podłożem dla problemów natury filozoficznej.Istotny też jest język książki, zabarwiony humorem, a także sposób rozumowania chłopców w zderzeniu z konkretnymi sytuacjami i poglądami filozofów.  Tekst podzielony jest według zagadnień.  Tytuły poszczególnych fragmentów (rozdziałów) niczego nie wyjaśniają, raczej mają budzić zaciekawienie.                                                                                                     Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Jak to się zaczęło? O tym, jak zło wylazło z ciemności i co z tego wynikło Manes ujawnia tajemnicę światła i ciemności O tym, jak złe namiętności prowadzą do zła Nie ma złej mocy. Istnieje tylko Bóg Tajemnica góry Tomasza z Akwinu Klasztorne życie i dysputa na temat przyjemności Kto ma rację: Arystoteles czy Tomasz z Akwinu? Kacper spotyka Monadę Dusza myśląca w automacie  Dlaczego Julien Offray de La Mettrie uciął głowę kurczakowi? Sekcja zwłok, czyli dowód na istnienie człowieka-maszyny  Kto odbiera krowom mleko i co za to grozi?Dzieło szatana umieszczone w oku Eureka! Źródłem zła jest cywilizacja!  Kto jest ojcem Monady?  Trzy części duszy i co z tego wynika? Gdzie dusza się rozpada, tam królują zuchwalstwo i pożądliwośćZ jakiego powodu Thomas Hobbes wymyślił Lewiatana? Czy świat może być jeszcze gorszy, niż jest?O filozofach, z którymi rozmawiał Kacper  Słowniczek Bibliografia    ";"Kacper jest moim sąsiadem, mieszka dwie kamienice dalej. To miły chłopiec, licealista z interesującą, artystyczno-filozoficzną osobowością. Uczy się raczej przeciętnie, lecz cechuje go ogromna dociekliwość. I to właśnie ona sprawia, że odwiedza często swoją mentorkę, by zadawać jej trudne pytania. Na przykład o naturę zła.Kacper wyrusza w swoistą podróż w głąb historii filozofii, zadając pytania sławnym mędrcom i filozofom, a opowiadająca o jego poszukiwaniach książka Kacper na tropie zła przybiera miejscami charakter powieści przygodowej, gdyż poszczególne opowiadania pełne są wydarzeń. Chłopiec wędruje przez dzieje, zapoznając się z kolejnymi koncepcjami religijno-filozoficznymi, które mają mu pomóc zrozumieć, czym jest zło i skąd się wzięło. Całość przypominać może nieco filozoficzne podróże Zofii autorstwa Josteina Gaardera. Książka przybliża ważne koncepcje filozoficzne, czyniąc je zrozumiałymi dla młodego czytelnika. A czymże jest filozofia, jak nie umiłowaniem wiedzy i próbą szukania odpowiedzi na najistotniejsze pytania?Z pewnością publikację Oficyny Wydawniczej Impuls można polecić młodym ludziom, którzy lubią pytać. Nie odstraszy ich, przeciwnie - sprawi, że zaczną zadawać kolejne pytania. Dzięki niej czytelnik pozna najważniejsze koncepcje filozoficzne, nie w formie definicji książkowych, ale niejako „w praktyce”, na przykładzie konkretnych wydarzeń i konsekwencji zadawanych przez Kacpra pytań. Podporządkowanie całości jednemu tematowi, jakim jest istota zła, sprawia, że książkę czyta się niemalże jak powieść detektywistyczną. Kacper szuka w końcu źródeł zła, które okazują się wcale nie tak oczywiste, jak można by sądzić.Bohater spotyka wszystkich niemalże ważnych filozofów, którzy wpłynęli na nasz sposób pojmowania świata. Rozmawia między innymi z Arystotelesem, Tomaszem z Akwinu, Kartezjuszem, Manesem, Rousseau, Schopenhaurem. Na końcu zamieszczono także niewielki słowniczek z najważniejszymi pojęciami. Książka może służyć jako świetne wprowadzenie do filozofii. Jest napisana przez fachowca, co podnosi jej wartość. źródło: Katarzyna Krzanhttp://www.granice.pl/recenzja,kacper-na-tropie-zla,15560   "Kacper  na tropie zła" Ireny Bukowskiej to ciekawa powieść dla młodzieży, ale  na pewno z zainteresowaniem przeczytają ją również dorośli, chociażby po  to, by odświeżyć sobie wiedzę o historii filozofii i poszczególnych  doktrynach, by zastanowić się nad przeszłością i teraźniejszością.Autorka,  która jest doktorem nauk humanistycznych i wykładowcą filozofii oraz  pedagogiki, w przystępny sposób pokazuje spojrzenie myślicieli różnych  epok na problem dobra i zła. Jej książka nie jest jednak suchą, naukową  rozprawą, to pasjonująca i pełna przygód oraz rozmyślań opowieść o  przygodach nastoletniego Kacpra i jego kolegi.Kim  jest tytułowy bohater? To wrażliwy, wszechstronny i żądny wiedzy  licealista, który od czasu do czasu odwiedza swoją sąsiadkę, by ? jak  mówi ? trochę u niej posiedzieć. W rzeczywistości spotkania te  zamieniają się w gorące dyskusje. Przyczynkiem do rozważań na temat zła  tkwiącego w człowieku jest znalezienie przez sąsiadkę psa  zmaltretowanego przez jakiegoś zwyrodnialca.Jak  mogło dojść do takiego zdarzenia? Do czego zdolny jest człowiek, o  którym mówi się, że jest najdoskonalszym ze stworzeń? Gdzie zacierają  się granice między dobrem i złem? I czy człowiek na wpływ na to, kim  jest? Te i inne pytania zadaje sobie Kacper, a odpowiedzi, jakie  znajduje, stanowią trzon tej niezwykłej powieści.W  poszukiwaniach pomaga Kacprowi kolega, wraz z którym chłopak przenosi  się? w czasie i przestrzeni, spotykając najwybitniejszych filozofów, od  starożytnych myślicieli (np. Arystotelesa, Diogenesa i Zenona z Kition),  poprzez św. Augustyna, Tomasz z Akwinu, oświeceniowych racjonalistów,  aż po dwudziestowiecznego laureata pokojowej Nagrody Nobla ? Alberta  Schweitzera.Każdy  z poznanych uczonych przekonuje Kacpra do swoich poglądów, tłumacząc je  przystępnie, popierając cytatami i konfrontując własne przemyślenia z  wnioskami poprzedników.Ta  podróż pozwala młodym bohaterom prześledzić stosunek różnych filozofów  do dobra i zła, które często obrazowane są jako światło i ciemność, biel  i czerń ? symboliki, która przetrwała do dzisiaj, nawet w potocznym  języku i bardzo uproszczonym rozumieniu świata.Tropiąc  zło, jego siłę i sposoby zwalczania go w sobie i w innych, Kacper staje  się dla czytelnika kimś w rodzaju przewodnika po świecie duchowych  wartości. Jego nauczycielami są z kolei wielcy myśliciele, którzy  skłaniają chłopaka do dalszych poszukiwań i samodzielnego szukania  odpowiedzi na nurtujące pytania, nie tylko w kwestii dobra i zła.Powieść  Ireny Bukowskiej można porównać do światowego bestsellera? "Świata  Zofii" Josteina Gaardera. Tu również czytelnik poprzez przygody  bohaterów zostaje wprowadzony w świat historii filozofii w sposób  zrozumiały, przystępny, a jednocześnie fascynujący i przemawiający do  odbiorcy bardziej niż akademickie podręczniki.Dodatkowymi  zaletami książki są: spora dawka inteligentnego humoru i dowcipne  ilustracje. Ubarwiają one całość i sprawiają, że tropienie zła wraz z  Kacprem staje się wspaniałą i pouczającą przygodą. BEATA IGIELSKAhttp://www.gandalf.com.pl/b/kacper-na-tropie-zla/ ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2016,";" Format 15/11 cm, ";"Objętość 264 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-921-9.jpg
"Kraina mgieł";"Opracował, opatrzył przedmową i przypisami Przemysław Paweł Grzybowski";"Sir Arthur Conan Doyle";978-83-7850-867-0;;"Kraina mgieł to trzeci tom z bestsellerowej serii mini powieści Sir Arthura Conan Doyla o przygodach profesora Challengera, dziennikarza Malone’a i awanturnika lorda Roxtona, znanych czytelnikom „Zaginionego świata” i „Trującego pasma”. Tym razem bohaterowie wkraczają w tajemniczy świat parapsychologii, biorą udział w seansach spirytystycznych, stają oko w oko ze złym duchem, a nawet spotykają pochodzące z Polski medium. Wszystko to na tle sensacyjnego wątku, okraszone typowym poczuciem humoru autora przygód Sherlocka Holmesa. To pierwsze kompletne wydanie tej książki w języku polskim, z obszernymi komentarzami, bogato ilustrowane rycinami z epoki - co czyni zeń niewątpliwą gratkę dla miłośników tego rodzaju lektur.Kraina mgieł to niewątpliwie najbardziej ideologiczna część ze wszystkich opowieści A.C. Doyle’a o przygodach profesora Challengera. Zawiera pacyfistyczne wątki nawiązujące do nastrojów społecznych po zakończeniu pierwszej wojny światowej, ale przede wszystkim jest bardzo osobistym manifestem autora dotyczącym przyszłości ludzkości, która może się rysować w czarnych barwach, o ile społeczeństwa nie wyzbędą się materializmu i nadużywania cywilizacyjnych osiągnięć. Jego fascynacja filozofią spirytystyczną sprawiła, że mimo rozwijania w powieści wątków sensacyjnych i obyczajowych nie przegapił dosłownie żadnej okazji do przedstawienia założeń spirytyzmu, co dla słabo zorientowanego czytelnika może być kłopotliwe (między innymi ze względu na nieznajomość przywoływanych nazwisk i zjawisk z dziedziny parapsychologii), a miejscami wręcz nużące. Dlatego też niniejsze wydanie w trakcie tłumaczenia zostało opatrzone licznymi przypisami, w których niejasne wątki zostały dookreślone.A.C. Doyle z właściwym sobie poczuciem humoru, dbałością o szczegóły w opisach poszczególnych postaci, umiejętnym budowaniem napięcia i osobistymi uwagami (na przykład o charakterze ksenofobicznym) przedstawia tak dobrze mu znaną rzeczywistość brytyjskiego społeczeństwa. W najdrobniejszych szczegółach odkrywa salonowy świat miłośników ezoteryki, uwikłanych w konflikty i dysputy o charakterze światopoglądowym i politycznym. Jest to świat, w którym obok racjonalnie rozumujących i postępujących badaczy ze środowiska naukowego nie brakuje osób obdarzonych niezwykłymi zdolnościami, prostych pasjonatów i gapiów, ale też szaleńców i oszustów. Niektóre osoby opisywane są tak wyraziście, że w wielu przypadkach bez problemu daje się rozpoznać ich pierwowzory. Dlatego też można stwierdzić, że powieść ta zawiera wątki, które mogą zainteresować nie tylko poszukiwaczy literackich dokonań A.C. Doyle’a i spirytystycznych odniesień, lecz także specjalistów zajmujących się brytyjską obyczajowością w początkach XX wieku i badających biografię późniejszego twórcy Sherlocka Holmesa. [...] - fragmenty„Co to było? Sami nie mogli się zorientować. Widzieli tylko, że ciemne cienie u szczytu schodów zgęstniały i połączyły się, by uzyskać kształt przypominający nietoperza. Wielki Boże! Zaczęły się poruszać! Szybko i bezgłośnie popędziły w dół. Było to czarne, czarne jak noc, olbrzymie, nieokreślone, niby ludzkie, lecz jednocześnie złe i przeklęte. Wszyscy trzej wrzasnęli i pobiegli do drzwi. Lord Roxton złapał za klamkę i otworzył je. Było już jednak za późno; to coś już ich dopadło. Mieli wrażenie zetknięcia się z czymś ciepłym, kleistym, cuchnącym ropą, o niedostatecznie uformowanej, strasznej twarzy i oplatających ich kończynach. Kilka chwil później wszyscy trzej leżeli na wpół zamroczeni i przerażeni, wyrzuceni na żwir podwórka. Drzwi zamknęły się z trzaskiem.”„Krąg zgromadzonych był teraz doskonale widoczny. Głowa medium opadła na piersi, a głębokie chrapanie świadczyło, że już pogrążyło się w transie. Wszyscy obecni zwrócili się w jego stronę, by niesamowity proces materializacji dokonał się na ich oczach. Najpierw pojawił się jakiś mglisty, fosforyzujący obłok, który otoczył głowę medium. Następnie, falując tuż za nim zaczęła się formować biaława, przejrzysta płachta. Zaczęła gęstnieć. Twardniała. Stawała się wyraźniejsza i przybierała coraz bardziej określone kształty. Utworzyła się z niej głowa. Po chwili także barki, z których wyrosły ramiona. Tak, nie mogło już być wątpliwości - był to człowiek, stary człowiek stojący za krzesłem medium. Powoli poruszał głową, pochylając się kolejno we wszystkich kierunkach, jakby usiłował przypatrywać się zebranym.” Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Przedmowa tłumacza Sir Conan Doyle i spirytyzm Przygody profesora Challengera – wczoraj i dziśZwierciadło autora i jego czasów Legendy A.C. Doyle’a ciąg dalszy Bibliografia do przedmowy tłumacza Filmografia do przedmowy tłumacza  Rozdział pierwszy – w którym nasi reporterzy rozpoczynają pracę Rozdział drugi – w którym został opisany wieczór w dziwacznym towarzystwieRozdział trzeci – w którym profesor Challenger wyraża swoją opinię Rozdział czwarty – w którym zostały opisane niezwykłe praktyki na Hammersmith Rozdział piąty – w którym nasi reporterzy doświadczają czegoś wyjątkowegoRozdział szósty – w którym czytelnik zostaje zapoznany z obyczajami sławnego bandytyRozdział siódmy – w którym recydywista mierzy się z brytyjskim wymiarem sprawiedliwości Rozdział ósmy – w którym trzej badacze spotykają złego ducha Rozdział dziewiąty – w którym mowa o pewnych bardzo fizycznych zjawiskachRozdział dziesiąty – De profundis Rozdział jedenasty – w którym Silas Linden pokazuje swą prawdziwą twarzRozdział dwunasty – w którym są szczyty i przepaścieRozdział trzynasty – w którym profesor Challenger wyrusza do bojuRozdział czternasty – w którym Challenger spotyka niezwykłego kolegę Rozdział piętnasty – w którym zostaje zastawiona pułapka na grubego zwierzaRozdział szesnasty – w którym Challenger bierze udział w najważniejszym eksperymencie swego życia Rozdział siedemnasty – w którym mgły się rozwiewają  Aneks Uwagi do rozdziału drugiego. Jasnowidzenie w kościołach spirytualistycznychUwagi do rozdziału dziewiątego. Duchy przyziemneUwagi do rozdziału dziesiątego. Koła ratownicze Uwagi do rozdziału dwunastego. Eksperymenty doktora MaupuisaStrona redakcyjna   ";-;10.00;"Publikacja dostępna w wersji elektronicznej ebook w formatach epub i mobi.";"Wydanie 2016, Kraków";"str. 286";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-867-0.jpg
Wierszopełki;"Zbiór wierszyków dla milusińskich na wiosnę i lato";"Dorota Chioma";978-83-7850-992-9;;"  Oficyna Wydawnicza „Impuls” stawia na najmłodszych!  Po tyleż niespodziewanym, co i niekwestionowanym sukcesie Wierszopełek część I przyszedł czas na Wierszopełki część II Doroty Chiomy, opatrzonej bajecznymi ilustracjami Beaty Mostowskiej. Wierszopełki, czyli Zbiór wierszyków dla milusińskich tym razem na wiosnę i lato (część I na jesień i zimę) zachwycają od początku do końca: od zabawnego i pełnego uroku tytułu (dla kogo jeszcze „wierszopełki” to przynajmniej „koszałki-opałki”?), aż po  LATO – wierszowaną bajeczkę wieńczącą całość. Dwanaście wierszyków – dwanaście bajeczek – układa się w spójną całość, opowiadającą o codziennym życiu przedszkolaka: o wiosennych porządkach, o życiowych wyborach, o mamie i tacie, o książkach, o Dniu Dziecka czy tajemniczo brzmiącym tytule Prowokacja. Wielkim atutem książeczki jest jej język: prosty, przejrzysty, dostosowany do możliwości małego czytelnika. Ze swej strony możemy jedynie pogratulować Autorce znakomitego kolejnego wydania. Wierszopełki część I w wykonaniu przedszkolaka:   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;;"Jesień i zima na wesołoMiesiące, gdy temperatura spada poniżej zera, zaś pogoda nie sprzyja spacerom, warto spędzić w zaciszu domowego ogniska. Nie znaczy to, że w czasie deszczu czy opadów śniegu dzieci mają się nudzić – w takie dni warto sięgnąć po dobrą książkę i samodzielnie lub przy pomocy opiekunów zagłębić się w świat wykreowany przez autorów. Jedną z propozycji, które pozwolą przetrwać nieprzychylną aurę, które rozgrzeją nawet najbardziej zziębnięte serca, jest książka dla najmłodszych Wierszopełki. Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę.Dorota Chioma w opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls książce zawarła dwanaście uroczych tekstów, które zostały opatrzone kolorowymi ilustracjami Beaty Mostowskiej. Zabawne rymowanki w uroczy sposób opisują znaną najmłodszym rzeczywistość, dzięki czemu utrzymane jest pełne zaangażowanie dziecka w lekturę. Ten wspaniały zbiór polecić warto również nauczycielom edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej – wiersze stanowić będą wspaniałe uzupełnienie akademii czy występów, a także staną się częścią konspektów lekcji.Wykorzystując rymowane wierszyki, łatwo można objaśnić dziecku, jak będzie wyglądał jego szkolny rozkład zajęć i jak należy się przywitać z nauczycielem (wierszyk „Dzień dobry”), z łatwością zachęcimy też malucha do porządków („Zabawki”). Dbanie o codzienną higienę stanie się prawdziwą przyjemnością dzięki lekturze rymowanek: „Gdy rano wstaję” i „Czyścioszek”, a z tekstem „Części ciała” maluch pozna schemat swojego ciała i sprawnie odnajdzie się w przestrzeni. Z wierszyka „W szafie” zachowań mógłby się uczyć niejeden rodzic, zaś pory roku i koloryt jesieni przybliża dziecku rymowanka „Jesień”.Wszyscy wiemy, że sport to zdrowie, ale energii do szaleństwa na dworze dodać może również odpowiednia dieta. O tym, jak właściwie dbać o kondycję, traktuje wierszyk „By być zdrowym”, a mając w sobie „ducha atlety” śmiało możemy poznawać różne warzywa, które powinny gościć na naszym talerzu („Na stole jak na łące”). Autorka wyjaśnia również dzieciom, z czym związane jest święto Halloween, pozwala też doświadczyć prawdziwej magii świąt („Magia świąt”). Zaś na tych, którzy zmęczeni lekturą przyłożą głowę do poduszki czeka wiersz „Bajkowy sen”…Wierszopełki to jedna z tych książek dla najmłodszych, które bawią i uczą – ukazując właściwe zachowania, kształtują postawy dzieci. Lekkość, z jaką czyta się te rymowanki, użycie słów zrozumiałych dla milusińskich oraz treści, które ze sobą niosą, czynią tę pozycję idealną nie tylko na jesienne czy zimowe wieczory, ale i na pozostałe miesiące. Jednak wprowadzenie podziału na pory roku pozwala mieć nadzieję, że już niedługo będziemy mogli sięgnąć po Wierszopełki na wiosnę oraz lato i wspólnie z dziećmi zaśmiewać się z sytuacji w nich opisanych.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,wierszopelki-zbior-wierszykow-dla-milusinskich-na-jesien-i-zime,14103                                     „Wierszopełki" to „zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę" wydane nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls". Autorką jest Dorota Chioma, mama dwóch chłopców, mieszkająca od 2006 roku w Londynie i angażująca się w pomoc polskim dzieciom na terenie Wielkiej Brytanii, z wykształcenia pedagog. Obecnie pracuje jako wykładowca pedagogiki na jednej z londyńskich uczelni i przygotowuje nauczycieli do pracy z dziećmi w angielskim systemie oświaty.                        „Wierszopełki" są przeznaczone dla najmłodszych dzieci. Rymowanki przeprowadzają je przez kolejne etapy dnia, ucząc dbania o zabawki, o higienę osobistą oraz jak zachować zdrowie i zdrowo się odżywiać. Opowiadają o świętach przypadających w okresie jesienno zimowym, takich jak Helloween, Boże Narodzenie, czy przedszkolny bal przebierańców.                        „Wierszopełki" to dwanaście tematycznych wierszyków. Każdy z nich opatrzony jest kolorowymi ilustracjami, wykonanymi przez Beatę Mostowską, adekwatnymi z tematyką utworu. Tak więc do wierszyka zatytułowanego „Zabawki" dołączono ilustrację pokoju dziecięcego, w którym dziewczynka sprząta swoje skarby, układając misie na półeczkach, zbierając klocki do kartonika, a kredki do kubeczka. Natomiast czytając wierszyk „Czyścioszek", dzieci zobaczą ilustrację łazienki, a w niej wszelkie przybory, potrzebne dla zachowanie czystości – wanna, szczotka i pasta do zębów, grzebień oraz:                        „(...) mydlane bąbelki – Brudu nieustraszone niszczycielki."                        „Wierszopełki" to gwarancja miło spędzonego czasu z dzieckiem na czytaniu, podziwianiu zabawnych rysunków oraz na dyskusji o tym, czego dzieci się nauczyły z tej książeczki.                        Polecam tę pozycję wszystkim rodzicom, nie tylko mamom, którzy chcą miło i pożytecznie spędzić czas ze swoimi małymi pociechami. Wiadomo przecież, że to rodzice kształtują młodego człowieka, a „Wierszopełki" to mądra i przyjemna lektura dla tych najmłodszych. Bawmy się z naszymi dziećmi i czytajmy takie książeczki, które ich czegoś nauczą – takie jak „Wierszopełki" Doroty Chiomy, gdzie nauka odbywa się przez zabawę.                                    źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/16114-wierszopelki-zbior-wierszykow-dla-milusinskich-na-jesien-i-zime.html                                                                                        Dawno już nie pisałam o książeczkach dla dzieci, a dużo ich czytam synkowi. Mam zamiar prezentować na blogu więcej literatury dziecięcej. Jedną z ostatnio przeczytanych książeczek są Wierszopełki. Zbiór wierszyków dla milusińskich na jesień i zimę Doroty Chiomy.                                                               Zbiorek ten przeznaczony jest dla dzieci od czwartego roku życia i zawiera zabawne wierszyki o dniu codziennym małego przedszkolaka w okresie jesieni i zimy. Towarzyszymy maluszkowi kiedy rano wstaje, myje się, przebywa w przedszkolu, bawi się, spaceruje, poznaje otaczający go świat.            Dzieci słuchając tych wierszyków uczą się dlaczego należy szanować swoje zabawki, dbać o porządek, codzienną higienę, zdrowe odżywianie. Poznają części ciała i uczą się jak o nie dbać.                         Książeczka jest starannie wydana, a kolorowe ilustracje adekwatne tematycznie do każdego wierszyka wykonała Beata Mostowska.                                                                         Mojemu synkowi szczególnie podobał się wierszyk pt. ,,Czyścioszek,, którego fragment przytoczyłam poniżej.            ,,Kiedy czyścioszek lubi się myć,            By pachnącym i zdrowym być.            Co rano zaczyna się przygoda,            Jej bohaterem jest ciepła woda.            Pomagają mydlane bąbelki-            Brudu nieustraszone niszczycielki..."                                     Za możliwość przeczytania książeczki i okazane zaufanie dziękuję Oficynie Wydawniczej ,,Impuls"            http://impulsoficyna.com.pl/nowosci/wierszopelki,1646.html                                        ";14.00;"Wydanie I, Kraków 2015, Format 21/21 cm, Objętość 28 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-992-9.jpg
"Wspomnienie Rarańczy";;"Tadeusz Chełmecki";978-83-7850-830-4;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”    ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli  ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat   1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1933]. "Wspomnienie Rarańczy".   Rarańcza, czyn wielki, krwawy szaleńczy, owiany tajemniczością ponurej nocy zimowej, rozświetlonej błyskiem wybuchających granatów bojowych i szczekotem maszynowych karabinów.Marsz długi, przeciągły, pospieszny marsz i ukoronowanie jego, to zamiana kilku słów z przeciwnikiem, strzały, śmierć, jęki rannych i dogorywujących.Huk i świst pocisków artylerji austrjackiej. Masą szli, nie było jednego, któryby się zawahał. Tyle nocy spędzonych przy ogniskach obozowych prześnili i przegwarzyli o tej chwili, w której danem im będzie zmierzyć się ze śmiertelnym ich wrogiem i wreszcie doczekali się tej chwili.Podał ją wróg sam przez zdradę swoją niecną. Poszli, przed nimi zwarte szeregi armji austrjackiej, czekające na chwilę ich przybycia, liczące na to, że walka z nimi, utrudzonymi odbyciem trzydziestokilometrowego marszu, będzie lekką i zwycięską, a oni, błyskawicą runęli na przeciwników, zmięszali, siłą uderzenia zgnietli, rozbili i ruszyli wprost przed siebie, na los niepewny, na nowe walki, życie tułacze, w wysoko wzniesionym sztandarem Wolności Polski.Poszli, — II-ga Żelazna Brygada Legjonów Polskich poszła nowym szlakiem, jako pochodnia wzniecająca wszędzie zarzewie walki i czynu, ogarniająca płomieniem wszystkie serca polskie, podniecając je do buntu, do nieustępliwej wojny o Polskę, o wolność naszą.Zerwali wszystko za sobą, wypowiadając i zaczynając wojnę równocześnie ze wszystkimi naszymi wrogami w imię i dla Wolności Polski.Zwyciężyli, ten pierwszy zwycięski bój pod Rarańczą dał im moc wiary w przyszłość i możność oglądania na swoje własne oczy rozbłysłej Jutrzenki Wolności, przed którą pochylili swe czoła i poszli dalej krwawo wyrąbywać granice Polski, krwią swoją i trupami wytyczać przyszłe linje graniczne, ku chwale, pożytkowi i spokoju przyszłych pokoleń. A nad nimi królował i wiódł ich do boju zwycięski, mocarny i nieogarnięty w swej mocy duch zakutego w więzieniu magdeburskiem Brygadjera Piłsudskiego.Rarańcza ! ! !POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2015 W IMPULSUE <TUTAJ>";;-;"Oficyna Wydawnicza „Impuls” w swej znakomitej serii „Przywrócić Pamięć” wznowiła książkę autorstwa Tadeusza Chełmeckiego pod tytułem „Wspomnienie Rarańczy”. Rarańcza w historii polskiej wojskowości kojarzy się z bohaterską postawą żołnierzy Polskiego Korpusu Posiłkowego, którzy w niezgodzie na postanowienia traktatu brzeskiego, oddającego polskie ziemie (m.in. Chełmszczyznę) tworzącej się Ukrainie, przekroczyli linię frontu próbując połączyć się z Korpusami Polskimi formowanymi w Rosji.Wydarzenia pod Rarańczą były dla autora pretekstem do napisania liczącego kilka opowiadań zbioru, z wydania którego dochód przeznaczono na zakup sprzętu dla drużyny harcerskiej w Gniewie. Tadeusz Chełmecki służył w Straży Granicznej w tym mieście i tam wspierał działalność Koła Przyjaciół Harcerzy. Bohaterami swych opowiadań uczynił T. Chełmecki legionistów i harcerzy. To właśnie te dwa środowiska jawią się w świetle tekstów jako bastion odpowiedzialności, poświęcenia i służby Ojczyźnie.Zróżnicowane okoliczności w jakich przychodzi działać bohaterom daje pretekst do pokazania rozmaitych sposobów służby Polsce. Raz będzie to działalność wywiadowcza prowadzona przez młoda harcerkę, a kiedy indziej ozdrowieńczy wpływ na większe środowisko o zróżnicowanym narodowo charakterze. To właśnie opowiadanie „W szpitalu” najbliższe jest atmosferą przygodom legionowego kaprala Szczapy, stworzonego przez Karola Lilienfeld-Krzewskiego. Niewzruszone poczucie wyższości leguna nad wszelkiej maści żołnierzami armii austro-węgierskiej jest charakterystyczne dla większości tych, którzy stanęli w 1914 r. do walki o wolną Polskę.Teksty Tadeusza Chełmeckiego stanowią znakomity materiał do przygotowania gawęd harcerskich związanych z realizacją pierwszego punktu prawa harcerskiego mówiącego m.in. o służbie Polsce. Jednak każdy z instruktorów odnaleźć w nich może podstawy do wygłoszenia krótkiej pogawędki w kontekście także innych punktów dekalogu harcerskiego. Także młodsi z harcerzy i harcerek mogą czerpać z książki wiedzę zarówno na temat wydarzeń sprzed stu lat jak i postaw wynikających z zasad służby harcerskiej. Książka powinna zasilić biblioteki harcerskie niezależnie od tego w jakim środowisku one funkcjonują.Dobrym zwyczajem serii jest umieszczenie po zasadniczym tekście biogramu autora. Postać ta zasługuje na upamiętnienie zarówno ze względu na czynny udział w walkach o odzyskanie Niepodległości, jak i rolę jaką spełniał w środowisku lokalnym, a także na męczeńską śmierć z rąk NKWD w Twerze. żródło:Dariusz Nowińskihttp://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2422-wspomnienie-raranczy Ocena recenzentaTemat i treść - 8/10Język, styl, kompozycja tekstu – 8/10Forma wydawnicza - 9/10   Rarańcza, czyn wielki, krwawy szaleńczy, owiany tajemniczością ponurej nocy zimowej, rozświetlonej błyskiem wybuchających granatów bojowych i szczekotem maszynowych karabinów. Marsz długi, przeciągły, pospieszny marsz i ukoronowanie jego, to zamiana kilku słów z przeciwnikiem, strzały, śmierć, jęki rannych i dogorywujących. Huk i świst pocisków artylerji austrjackiej. Masą szli, nie było jednego, któryby się zawahał. Tyle nocy spędzonych przy ogniskach obozowych prześnili i przegwarzyli o tej chwili, w której danem im będzie zmierzyć się ze śmiertelnym ich wrogiem i wreszcie doczekali się tej chwili.  Podał ją wróg sam przez zdradę swoją niecną. Poszli, przed nimi zwarte szeregi armji austrjackiej, czekające na chwilę ich przybycia, liczące na to, że walka z nimi, utrudzonymi odbyciem trzydziestokilometrowego marszu, będzie lekką i zwycięską, a oni, błyskawicą runęli na przeciwników, zmięszali, siłą uderzenia zgnietli, rozbili i ruszyli wprost przed siebie, na los niepewny, na nowe walki, życie tułacze, w wysoko wzniesionym sztandarem Wolności Polski.     Poszli, — II-ga Żelazna Brygada Legjonów Polskich poszła nowym szlakiem, jako pochodnia wzniecająca wszędzie zarzewie walki i czynu, ogarniająca płomieniem wszystkie serca polskie, podniecając je do buntu, do nieustępliwej wojny o Polskę, o wolność naszą. Zerwali wszystko za sobą, wypowiadając i zaczynając wojnę równocześnie ze wszystkimi naszymi wrogami w imię i dla Wolności Polski.  Zwyciężyli, ten pierwszy zwycięski bój pod Rarańczą dał im moc wiary w przyszłość i możność oglądania na swoje własne oczy rozbłysłej Jutrzenki Wolności, przed którą pochylili swe czoła i poszli dalej krwawo wyrąbywać granice Polski, krwią swoją i trupami wytyczać przyszłe linje graniczne, ku chwale, pożytkowi i spokoju przyszłych pokoleń. A nad nimi królował i wiódł ich do boju zwycięski, mocarny i nieogarnięty w swej mocy duch zakutego w więzieniu magdeburskiem Brygadjera Piłsudskiego. Rarańcza ! ! ! źródło: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2018/11/wspomnienie-raranczy.html   ";21.00;"ISBN serii: 978-83-7850-615-7 Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, ";"Reprint wydania z 1933 r., Format A6, Objętość 120 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-830-4.jpg
"Wyobraźnia - uskrzydlanie FANTAZJI";"PROGRAM OCHRONY PAMIĘCI - CZĘŚĆ III";"Małgorzata Modrak";978-83-7850-968-4;;"Zabawy z wyobraźniąZadania zostały pogrupowane w kilka kategorii tematycznych. Dobór zadań zależy od samopoczucia i zaciekawienia trenującego wyobraźnię motywem przewodnim danej grupy tematycznej. Układ ćwiczeń opiera się na pięciu blokach:1.	Bohaterowie.2.	Czas.3.	Baśnie i bajki.4.	Wartości i emocje.5.	Humor.Wszystkie zadania opatrzono stosownym komentarzem. Poszczególne zadania powinny być realizowane pojedynczo – ewentualnie po dwa – w jednym cyklu sesyjnym. Realizacja większej liczby ćwiczeń może wywoływać u trenującego wyobraźnię znużenie i niechęć do podejmowania w późniejszym czasie kolejnych wyzwań.Z recenzji dr hab. Marii Kuchcińskiej, prof. nadzw. KPSW w BydgoszczyAutorski  program ochrony pamięci, którym może posługiwać się każdy   zainteresowany – osoba troszcząca się o własną lub o cudzą sprawność   zapamiętywania teraźniejszości i przywoływania na pamięć przeszłości – z   chęcią opiniuję jako warty szerokiego upowszechnienia. […] Tego typu   materiały przydatne są – w przypadku starszych odbiorców – nie tylko w   domu rodzinnym (do użycia z rodzeństwem, dziećmi i wnukami, a nawet   samemu), ale także w domach dziennego pobytu, w stosownych pracowniach   uniwersytetu trzeciego wieku, w klubach seniora czy w placówkach opieki   całkowitej nad seniorami. Pani   Małgorzata Modrak nie pierwszy raz daje świadectwo swojemu   zaangażowaniu w edukacyjne wspieranie, zwłaszcza starszych osób, przy   rozwiązywaniu ich ważnych problemów życiowych (wśród których tu   rozważane kwestie „ulepszania” pamięci zajmują poczesne miejsce).   Spodziewam się, że w następstwie stosowania programu ochrony pamięci   pamięć ta zostanie „ulepszona”, ale program dopiero otwiera ku temu   możliwości, a więc jest ona „ulepszana” tu i teraz. Polecamy serię PROGRAM OCHRONY PAMIĘCI                                                                                                                                     Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wyobraźnia 	  Zabawy z wyobraźnią 	  Blok zadań nr 1Bohaterowie 	  Blok zadań nr 2Czas 	  Blok zadań nr 3Baśnie i bajki 	  Blok zadań nr 4Wartości i emocje   Blok zadań nr 5Humor 	  Wizualizacja i mentalizacja Blok zadańZadania z zakresu wizualizacji 	 Blok zadańZadania z zakresu mentalizacji  Relaks 	 Autosugestie emocjonalne 	  Bibliografia 	 Aneks 	   ";"Autorski  program ochrony pamięci, którym może posługiwać się każdy  zainteresowany – osoba troszcząca się o własną lub o cudzą sprawność  zapamiętywania teraźniejszości i przywoływania na pamięć przeszłości – z  chęcią opiniuję jako warty szerokiego upowszechnienia. […] Tego typu  materiały przydatne są – w przypadku starszych odbiorców – nie tylko w  domu rodzinnym (do użycia z rodzeństwem, dziećmi i wnukami, a nawet  samemu), ale także w domach dziennego pobytu, w stosownych pracowniach  uniwersytetu trzeciego wieku, w klubach seniora czy w placówkach opieki  całkowitej nad seniorami. Pani  Małgorzata Modrak nie pierwszy raz daje świadectwo swojemu  zaangażowaniu w edukacyjne wspieranie, zwłaszcza starszych osób, przy  rozwiązywaniu ich ważnych problemów życiowych (wśród których tu  rozważane kwestie „ulepszania” pamięci zajmują poczesne miejsce).  Spodziewam się, że w następstwie stosowania programu ochrony pamięci  pamięć ta zostanie „ulepszona”, ale program dopiero otwiera ku temu  możliwości, a więc jest ona „ulepszana” tu i teraz.Z recenzji dr hab. Marii Kuchcińskiej, prof. nadzw. KPSW w Bydgoszczy  Trening pamięciMetod ćwiczenia pamięci jest bardzo wiele. Skierowane są one do osób w różnym wieku - jako, że dbanie o pamięć jest na ogół odmienne w zależności od wieku osoby. Zaproponowany przez autorkę Pamięci ulepszanej Małgorzatę Modrak autorski program ochrony pamięci skierowany jest przede wszystkim do osób dojrzałych, dysponujących odpowiednim zasobem słów i wiedzy, zwłaszcza do osób starszych. Ma na celu trening pamięci poprzez odświeżanie wiadomości z różnych dziedzin - od wiedzy ogólnej, poprzez historię, geografię, aż po zadania matematyczne. Mamy zatem rozpoczynający książkę dość obszerny blok zadań dotyczący pamięci semantycznej, czyli części pamięci deklaratywnej, magazynującej znaczenie słów, koncepcji i wiedzy o świecie. Zadania tu zawarte wymagają często pracy dwóch osób - prowadzącej ćwiczenie i ćwiczącej. Jedna osoba podaje na przykład tytuły utworów, a druga stara się przypomnieć sobie ich autora. Można też oglądać portrety twórców, których należy zidentyfikować. Inną w charakterze propozycją jest rozpoznawanie nazw utworów lub nazwisk znanych kompozytorów poprzez odsłuchanie fragmentu dzieła. Przykładem prostszego ćwiczenia jest pisemne lub słowne uzupełnianie brakujących fragmentów przysłów, znanych związków frazeologicznych lub tytułów popularnych książek. Propozycji różnego typu zadań jest w tej części wiele, a są one skierowane do osób o różnych zainteresowaniach i wiedzy.Inny blok ćwiczeń dotyczy pracy ze słowem. Polegają one nie tylko na sięganiu do pamięci, ale również na twórczej aktywności. Autorka proponuje przykładowo układanie wyrazów w kolejności alfabetycznej, układanie jak największej ilości wyrazów z liter tworzących jakieś słowo, układanie pytań, do których odpowiedzią może być podany wyraz. Spośród wielu propozycji warto wymienić tworzenie rymów do podanych wyrazów czy czytanie zdań od końca. Ciekawym ćwiczeniem (także na koncentrację) jest głośne odczytywanie fragmentów literatury przez nadzorującego ćwiczenie, a potem zadawanie pytań kontrolnych, sprawdzających u osoby trenującej pamięć poziom zrozumienia i stan zapamiętania informacji.Trzeci blok zadań obejmuje zadania geograficzne. Możemy sprawdzać znajomość położenia geograficznego różnych miast w stosunku do miasta, w którym przebywamy, rozpoznawać państwa na podstawie omówień, wymieniać nazwy państw, rozpoczynające się na kolejne litery alfabetu, wymieniać stolice państw czy podawać skojarzenia związane z danym krajem. Urozmaiconych propozycji oczywiście jest więcej. Zadania matematyczne w bloku kończącym książkę obejmują liczenie pól figur płaskich i brył. Wzory są podane, chodzi raczej o umiejętność ich praktycznego wykorzystania.Wydaje się, że książka jest ciekawą propozycją do pracy nad pamięcią, ale niekoniecznie samodzielnej. Wymaga ona od osoby nadzorującej wykonywanie ćwiczenia kompetencji i wiedzy w celu oceny jego poprawności, a od osoby ćwiczącej posiadania pewnego zasobu wiedzy, którą chcemy odświeżyć. Trudno bowiem wymagać od osoby słabo zainteresowanej muzyką znajomości tytułów utworów czy kompozytorów. Ćwiczenia wymagają przygotowania odpowiednich materiałów np. nagrań muzycznych, fotografii, reprodukcji. Można sobie wyobrazić wykorzystanie tego typu książki - w przypadku starszych odbiorców - nie tylko w domu, ale przede wszystkim w domach dziennego pobytu, klubach seniora, uniwersytetach trzeciego wieku. Pamięć ulepszana może być dobrą inspiracją do przygotowania własnych ćwiczeń przez osoby pomagające innym. Pokazuje bowiem, na czym powinny polegać takie ćwiczenia. Jest zbiorem praktycznych przykładów i gotowych do wykorzystania wzorców. To pierwsza część serii książek poświęconych ochronie pamięci. Kolejna kierowana jest do osób zagrożonych demencją, a ostatnia poświęcona została rozwijaniu wyobraźni. źródło: Damian Kopećhttp://www.granice.pl/recenzja,pamiec-ulepszona-program-ochrony-pamiEci--czESC-i,15082  Oficyna wydawnicza IMPULS znajduje się w awangardzie edytorów, którzy swoją ofertą odpowiadają na ważne z punktu społecznego problemy związane z kondycją współczesnego człowieka. Jednym z tych zagadnień jest opieka nad osobami zagrożonymi demencją.Odpowiadając na to wyzwanie stojące przed wieloma z nas, gdyż niejeden  ma w swojej rodzinie osoby starsze, z różnymi występującymi w tym wieku schorzeniami otrzymaliśmy bardzo ważną publikację - „Blok zadań dla osób zagrożonych demencją", autorstwa Małgorzaty Modrak.  Autorka wymienia przynajmniej trzy jej stadia: lekką, umiarkowaną i głęboką. Ta ostania charakteryzuje się brakiem kontroli nad potrzebami fizjologicznymi, zatracania naturalnych odruchów np. połykania czy skłonność do garbienia i powolny, niezgrabny chód. Przeważająca część z nas rozwiązywała różnego rodzaju krzyżówki, szarady, palindromy itp. „Blok zadań i ćwiczeń dla chorych" posiada właśnie taką przystępną konstrukcję. Mamy tu testy dotyczące rozpoznawania figur geometrycznych i kolorów. Dodatkowo chory musi narysować uproszczone symboliczne kształty podanych mu figur, a także podobizny twarzy kobiety i mężczyzny. Może to pomóc nam w ustaleniu jak głęboko zdezintegrowana jest spostrzegawczość i w jakim zakresie ograniczony jest stopień zapamiętywania różnych detali.Drugim blokiem zadań jest zapamiętanie liter i słów, łączenie ich w pary, dopisywanie końcówek podanych słów czy tworzenie słów na bazie podanych zgłosek lub sylab. Dochodzą do tego ćwiczenia w dopisywaniu do podanych zawodów ich atrybutów i krótka charakterystyka każdego z nich. Blok trzeci zawiera ćwiczenia dotyczące pamięci numerycznej z zakresu zapamiętywania i rozpoznawania cyfr i liczb. Mamy tu do czynienia z łączeniem cyfr bądź liczb, a także z prostymi zadaniami matematycznymi na poziomie dodawania, odejmowania, możenia i dzielenia do 100. Czwarty i ostatni blok ćwiczeń pomoże nam zbadać pamięć semantyczną i proceduralną chorej osoby z zakresu wiedzy powszechnej: wyliczania znanych ciągów określeń w odpowiedniej kolejności, jak dni tygodnia, nazw miesięcy, pór roku czy godzin. Rozpoznawania części ciała, przypisanej im garderoby, przedmiotów użytkowych i tych składających się nas wyposażenie mieszkania czy środków transportu. Kolejną umiejętnością jest rozpoznawanie zawodów oraz szybka reakcja na alternatywy, np. kawa czy herbata?, lato czy zima, cisza czy dźwięk. Następnym etapem będzie wskazywanie przez chorą osobę ulubionych przez nią rzeczy, dni tygodnia, miesięcy, pór roku i ich krótka charakterystyka. Towarzyszy temu rozpoznawanie własnych zainteresowań lub wymienianie ulubionych czynności. Na koniec na bazie już otrzymanych informacji staramy się stworzyć profil osobowy chorej/ ego, a także tworzymy wraz z nim jego własny harmonogram dnia. Wzbogacamy też test o ćwiczenia badające jego zdolność oceny wybranych: emocji, zawodów, zwierzą, odzieży. Na koniec pytamy o kwestie etyczne: Czy kradzież jest dobra"?, Czy można kłamać?, Czy przyjaciel pomaga?Uważam tą publikację o niewielkiej objętości za bardzo ważną, gdyż problem demencji starczej dotyka coraz więcej osób i to nie tylko tych chorych np. na Alzheimera, lecz ogół osób starszych wiekiem, u których przyśpieszone procesy starzenia się prowadzą do stopniowego pogorszenia stopnia świadomości, umiejętności logicznego myślenia i zapamiętywania. Mogą je spowodować  i nasilić różnego rodzaju procesy chorobowe, stąd potrzeba zastosowania takiego treningu u osób dotkniętych zaburzeniami pamięci.Posługiwać się tym blokiem ćwiczeń  może każdy zainteresowany. Jest on skonstruowany w prosty, przejrzysty, logiczny sposób i pozbawiony skomplikowanej naukowej aparatury. Według mnie obowiązkowy w domach dziennego pobytu, domach opieki całkowitej nad seniorami, pracowniach uniwersytetu trzeciego wieku, a także w każdym domu, gdzie mamy do czynienia z osobami schorowanymi w podeszłym wieku.Gabriel Leonard Kamińskiksiazka.net.pl ";20.00;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. ";"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 70 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-968-4.jpg
"PAMIĘĆ ULEPSZANA";"PROGRAM OCHRONY PAMIĘCI - CZĘŚĆ I";"Małgorzata Modrak";978-83-7850-967-7;;"TRENING PAMIĘCIPierwszy blok zadań w dużej mierze opiera się na podstawowej wiedzy z zakresu historii dawnej i przełomowych wydarzeń z XX wieku, literatury, nauki, kultury, w tym muzyki. Odpamiętywanie zdarzeń o wartości ponadjednostkowej określa nie tylko poziom wiedzy ogólnej, ale i zakres zainteresowania aktualnymi zajściami w kraju i za granicą (sytuacją geopolityczną, zjawiskami społecznymi, ekonomią). Zadania przedstawione w niniejszej części bazują na weryfikowaniu pamięci deklaratywnej osoby trenującej pamięć. Pamięć deklaratywna dotyczy wiedzy przechowywanej w umyśle i rozgranicza się na dwa podsystemy: pamięć semantyczną (magazynującą znaczenia słów, koncepcji i wiedzę o świecie) i epizodyczną (wspomnienia o zdarzeniach z określeniem ich czasu, przestrzeni, okoliczności). W bloku zadań nr 1 wykorzystano głównie zasoby zamknięte w pamięci semantycznej. Autorski program ochrony pamięci, którym może posługiwać się każdy zainteresowany – osoba troszcząca się o własną lub o cudzą sprawność zapamiętywania teraźniejszości i przywoływania na pamięć przeszłości – z chęcią opiniuję jako warty szerokiego upowszechnienia. […] Tego typu materiały przydatne są – w przypadku starszych odbiorców – nie tylko w domu rodzinnym (do użycia z rodzeństwem, dziećmi i wnukami, a nawet samemu), ale także w domach dziennego pobytu, w stosownych pracowniach uniwersytetu trzeciego wieku, w klubach seniora czy w placówkach opieki całkowitej nad seniorami. Pani Małgorzata Modrak nie pierwszy raz daje świadectwo swojemu zaangażowaniu w edukacyjne wspieranie, zwłaszcza starszych osób, przy rozwiązywaniu ich ważnych problemów życiowych (wśród których tu rozważane kwestie „ulepszania” pamięci zajmują poczesne miejsce). Spodziewam się, że w następstwie stosowania programu ochrony pamięci pamięć ta zostanie „ulepszona”, ale program dopiero otwiera ku temu możliwości, a więc jest ona „ulepszana” tu i teraz.Z recenzji dr hab. Marii Kuchcińskiej, prof. nadzw. KPSW w Bydgoszczy   Polecamy serię PROGRAM OCHRONY PAMIĘCI                                                                                                                                                              Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                   ";;"Trening pamięci 	  Blok zadań nr 1Pamięć semantyczna 	  Blok zadań nr 2Praca ze słowem  Blok zadań nr 3Zadania geograficzne 	  Blok zadań nr 4Zadania matematyczne 	 Pola figur 	 Pola brył 	 Odpowiedzi 	 Bibliografia 	 ";"Autorski  program ochrony pamięci, którym może posługiwać się każdy  zainteresowany – osoba troszcząca się o własną lub o cudzą sprawność  zapamiętywania teraźniejszości i przywoływania na pamięć przeszłości – z  chęcią opiniuję jako warty szerokiego upowszechnienia. […] Tego typu  materiały przydatne są – w przypadku starszych odbiorców – nie tylko w  domu rodzinnym (do użycia z rodzeństwem, dziećmi i wnukami, a nawet  samemu), ale także w domach dziennego pobytu, w stosownych pracowniach  uniwersytetu trzeciego wieku, w klubach seniora czy w placówkach opieki  całkowitej nad seniorami. Pani  Małgorzata Modrak nie pierwszy raz daje świadectwo swojemu  zaangażowaniu w edukacyjne wspieranie, zwłaszcza starszych osób, przy  rozwiązywaniu ich ważnych problemów życiowych (wśród których tu  rozważane kwestie „ulepszania” pamięci zajmują poczesne miejsce).  Spodziewam się, że w następstwie stosowania programu ochrony pamięci  pamięć ta zostanie „ulepszona”, ale program dopiero otwiera ku temu  możliwości, a więc jest ona „ulepszana” tu i teraz.Z recenzji dr hab. Marii Kuchcińskiej, prof. nadzw. KPSW w Bydgoszczy  Trening pamięciMetod ćwiczenia pamięci jest bardzo wiele. Skierowane są one do osób w różnym wieku - jako, że dbanie o pamięć jest na ogół odmienne w zależności od wieku osoby. Zaproponowany przez autorkę Pamięci ulepszanej Małgorzatę Modrak autorski program ochrony pamięci skierowany jest przede wszystkim do osób dojrzałych, dysponujących odpowiednim zasobem słów i wiedzy, zwłaszcza do osób starszych. Ma na celu trening pamięci poprzez odświeżanie wiadomości z różnych dziedzin - od wiedzy ogólnej, poprzez historię, geografię, aż po zadania matematyczne. Mamy zatem rozpoczynający książkę dość obszerny blok zadań dotyczący pamięci semantycznej, czyli części pamięci deklaratywnej, magazynującej znaczenie słów, koncepcji i wiedzy o świecie. Zadania tu zawarte wymagają często pracy dwóch osób - prowadzącej ćwiczenie i ćwiczącej. Jedna osoba podaje na przykład tytuły utworów, a druga stara się przypomnieć sobie ich autora. Można też oglądać portrety twórców, których należy zidentyfikować. Inną w charakterze propozycją jest rozpoznawanie nazw utworów lub nazwisk znanych kompozytorów poprzez odsłuchanie fragmentu dzieła. Przykładem prostszego ćwiczenia jest pisemne lub słowne uzupełnianie brakujących fragmentów przysłów, znanych związków frazeologicznych lub tytułów popularnych książek. Propozycji różnego typu zadań jest w tej części wiele, a są one skierowane do osób o różnych zainteresowaniach i wiedzy.Inny blok ćwiczeń dotyczy pracy ze słowem. Polegają one nie tylko na sięganiu do pamięci, ale również na twórczej aktywności. Autorka proponuje przykładowo układanie wyrazów w kolejności alfabetycznej, układanie jak największej ilości wyrazów z liter tworzących jakieś słowo, układanie pytań, do których odpowiedzią może być podany wyraz. Spośród wielu propozycji warto wymienić tworzenie rymów do podanych wyrazów czy czytanie zdań od końca. Ciekawym ćwiczeniem (także na koncentrację) jest głośne odczytywanie fragmentów literatury przez nadzorującego ćwiczenie, a potem zadawanie pytań kontrolnych, sprawdzających u osoby trenującej pamięć poziom zrozumienia i stan zapamiętania informacji.Trzeci blok zadań obejmuje zadania geograficzne. Możemy sprawdzać znajomość położenia geograficznego różnych miast w stosunku do miasta, w którym przebywamy, rozpoznawać państwa na podstawie omówień, wymieniać nazwy państw, rozpoczynające się na kolejne litery alfabetu, wymieniać stolice państw czy podawać skojarzenia związane z danym krajem. Urozmaiconych propozycji oczywiście jest więcej. Zadania matematyczne w bloku kończącym książkę obejmują liczenie pól figur płaskich i brył. Wzory są podane, chodzi raczej o umiejętność ich praktycznego wykorzystania.Wydaje się, że książka jest ciekawą propozycją do pracy nad pamięcią, ale niekoniecznie samodzielnej. Wymaga ona od osoby nadzorującej wykonywanie ćwiczenia kompetencji i wiedzy w celu oceny jego poprawności, a od osoby ćwiczącej posiadania pewnego zasobu wiedzy, którą chcemy odświeżyć. Trudno bowiem wymagać od osoby słabo zainteresowanej muzyką znajomości tytułów utworów czy kompozytorów. Ćwiczenia wymagają przygotowania odpowiednich materiałów np. nagrań muzycznych, fotografii, reprodukcji. Można sobie wyobrazić wykorzystanie tego typu książki - w przypadku starszych odbiorców - nie tylko w domu, ale przede wszystkim w domach dziennego pobytu, klubach seniora, uniwersytetach trzeciego wieku. Pamięć ulepszana może być dobrą inspiracją do przygotowania własnych ćwiczeń przez osoby pomagające innym. Pokazuje bowiem, na czym powinny polegać takie ćwiczenia. Jest zbiorem praktycznych przykładów i gotowych do wykorzystania wzorców. To pierwsza część serii książek poświęconych ochronie pamięci. Kolejna kierowana jest do osób zagrożonych demencją, a ostatnia poświęcona została rozwijaniu wyobraźni. źródło: Damian Kopećhttp://www.granice.pl/recenzja,pamiec-ulepszona-program-ochrony-pamiEci--czESC-i,15082  Oficyna wydawnicza IMPULS znajduje się w awangardzie edytorów, którzy swoją ofertą odpowiadają na ważne z punktu społecznego problemy związane z kondycją współczesnego człowieka. Jednym z tych zagadnień jest opieka nad osobami zagrożonymi demencją.Odpowiadając na to wyzwanie stojące przed wieloma z nas, gdyż niejeden  ma w swojej rodzinie osoby starsze, z różnymi występującymi w tym wieku schorzeniami otrzymaliśmy bardzo ważną publikację - „Blok zadań dla osób zagrożonych demencją", autorstwa Małgorzaty Modrak.  Autorka wymienia przynajmniej trzy jej stadia: lekką, umiarkowaną i głęboką. Ta ostania charakteryzuje się brakiem kontroli nad potrzebami fizjologicznymi, zatracania naturalnych odruchów np. połykania czy skłonność do garbienia i powolny, niezgrabny chód. Przeważająca część z nas rozwiązywała różnego rodzaju krzyżówki, szarady, palindromy itp. „Blok zadań i ćwiczeń dla chorych" posiada właśnie taką przystępną konstrukcję. Mamy tu testy dotyczące rozpoznawania figur geometrycznych i kolorów. Dodatkowo chory musi narysować uproszczone symboliczne kształty podanych mu figur, a także podobizny twarzy kobiety i mężczyzny. Może to pomóc nam w ustaleniu jak głęboko zdezintegrowana jest spostrzegawczość i w jakim zakresie ograniczony jest stopień zapamiętywania różnych detali.Drugim blokiem zadań jest zapamiętanie liter i słów, łączenie ich w pary, dopisywanie końcówek podanych słów czy tworzenie słów na bazie podanych zgłosek lub sylab. Dochodzą do tego ćwiczenia w dopisywaniu do podanych zawodów ich atrybutów i krótka charakterystyka każdego z nich. Blok trzeci zawiera ćwiczenia dotyczące pamięci numerycznej z zakresu zapamiętywania i rozpoznawania cyfr i liczb. Mamy tu do czynienia z łączeniem cyfr bądź liczb, a także z prostymi zadaniami matematycznymi na poziomie dodawania, odejmowania, możenia i dzielenia do 100. Czwarty i ostatni blok ćwiczeń pomoże nam zbadać pamięć semantyczną i proceduralną chorej osoby z zakresu wiedzy powszechnej: wyliczania znanych ciągów określeń w odpowiedniej kolejności, jak dni tygodnia, nazw miesięcy, pór roku czy godzin. Rozpoznawania części ciała, przypisanej im garderoby, przedmiotów użytkowych i tych składających się nas wyposażenie mieszkania czy środków transportu. Kolejną umiejętnością jest rozpoznawanie zawodów oraz szybka reakcja na alternatywy, np. kawa czy herbata?, lato czy zima, cisza czy dźwięk. Następnym etapem będzie wskazywanie przez chorą osobę ulubionych przez nią rzeczy, dni tygodnia, miesięcy, pór roku i ich krótka charakterystyka. Towarzyszy temu rozpoznawanie własnych zainteresowań lub wymienianie ulubionych czynności. Na koniec na bazie już otrzymanych informacji staramy się stworzyć profil osobowy chorej/ ego, a także tworzymy wraz z nim jego własny harmonogram dnia. Wzbogacamy też test o ćwiczenia badające jego zdolność oceny wybranych: emocji, zawodów, zwierzą, odzieży. Na koniec pytamy o kwestie etyczne: Czy kradzież jest dobra"?, Czy można kłamać?, Czy przyjaciel pomaga?Uważam tą publikację o niewielkiej objętości za bardzo ważną, gdyż problem demencji starczej dotyka coraz więcej osób i to nie tylko tych chorych np. na Alzheimera, lecz ogół osób starszych wiekiem, u których przyśpieszone procesy starzenia się prowadzą do stopniowego pogorszenia stopnia świadomości, umiejętności logicznego myślenia i zapamiętywania. Mogą je spowodować  i nasilić różnego rodzaju procesy chorobowe, stąd potrzeba zastosowania takiego treningu u osób dotkniętych zaburzeniami pamięci.Posługiwać się tym blokiem ćwiczeń  może każdy zainteresowany. Jest on skonstruowany w prosty, przejrzysty, logiczny sposób i pozbawiony skomplikowanej naukowej aparatury. Według mnie obowiązkowy w domach dziennego pobytu, domach opieki całkowitej nad seniorami, pracowniach uniwersytetu trzeciego wieku, a także w każdym domu, gdzie mamy do czynienia z osobami schorowanymi w podeszłym wieku.Gabriel Leonard Kamińskiksiazka.net.pl ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 92 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-967-7.jpg
"Pedagogika resocjalizacyjna. W stronę uspołecznienia systemu oddziaływań";;"Wiesław Ambrozik";978-83-7587-914-8;;"Oficyna Wydawnicza „Impuls“ zaprasza Czytelników do nowego i wyjątkowego podręcznika akademickiego autorstwa prof. Wiesława Ambrozika „Pedagogika resocjalizacyjna. W stronę uspołecznienia system oddziaływań".Autor podejmuje się ważnego zadania wypełnienia wyraźnie odczuwanego braku materiałów dydaktycznych w ujęciu podręcznikowym, dotyczących profilaktyki i resocjalizacji realizowanej w środowisku wolnościowym, wykraczającej poza tradycyjne instytucje zamknięte. Zapotrzebowanie w tym zakresie występuje w kształceniu studentów specjalności resocjalizacja na szczeblu licencjackim i magisterskim. Brak jest również opracowań teoretycznych i monograficznych na ten temat. O konieczności resocjalizacji w szerokich układach społecznych decyduje rażąca niewydolność dotychczasowej praktyki penitencjarno-resocjalizacyjnej w zakładach poprawczych i karnych wyrażająca się w wysokich wskaźnikach recydywy i pogłębianiu się patologizacji osobowości w toku izolacji penitencjarnej. Niewydolność ta jest od dawna odczuwana przez teoretyków pedagogiki i prawników. Tendencja w zakresie zmiany poglądów na temat resocjalizacji w warunkach wolnościowych uwidacznia się nie tylko w Polsce. […] Przesunięcie oddziaływań resocjalizacyjnych na szeroki kontekst społeczny nie jest możliwe bez zasadniczych zmian w profilu kształcenia specjalistów w zakresie resocjalizacji, stąd inicjatywa wydawnicza Wiesława Ambrozika zasługuje na uznanie.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bronisława UrbanaDotychczasowy dwudziestowieczny model resocjalizacji instytucjonalnej zdominowany przez prawno-karne i administracyjno-formalne podejście do zagadnienia nie sprawdził się zarówno pod względem efektywności oddziaływań, jak i swojej roli prewencyjnej. Dlatego też coraz częściej w naukowych publikacjach prezentowany jest pogląd wyrażający potrzebę zastąpienia zbankrutowanych modeli resocjalizacji instytucjonalnej systemowymi oddziaływaniami przebiegającymi w pozainstytucjonalnych środowiskach lokalnych. Tego rodzaju resocjalizacja miałaby nie tylko szanse wywołania realnej zmiany funkcjonowania osób popełniających różnego rodzaju przestępstwa, ale również uruchomienia procesu destygmatyzacji społecznej, który jest warunkiem trwałości wspomnianej zmiany. Osiągnięcie tego celu okazało się do tej pory nierealne w warunkach izolacyjnych. […] Biorąc pod uwagę aspekt przydatności dydaktycznej pracy W. Ambrozika, niewątpliwie jest ona nie tylko cennym uzupełnieniem dorobku pedagogiki resocjalizacyjnej, ale również swoistym drogowskazem intelektualnym w poszukiwaniach alternatywnych i efektywniejszych rozwiązań resocjalizacyjnych. Podręcznik poświęcony resocjalizacji w środowisku lokalnym jest pożądany w kształceniu nie tylko pedagogów resocjalizacyjnych, ale również pedagogów społecznych, pedagogów szkolnych, opiekuńczo-wychowawczych, socjologów i pracowników socjalnych. Z recenzji prof. dr. hab. Marka Konopczyńskiego Istotny  jest także fakt, że publikacja ta ukazuje się w Oficynie Wydawniczej  „Impuls” pod tym samym tytułem głównym, pod którym została wydana  wcześniej praca autorstwa Marka Konopczyńskiego pt. Pedagogika resocjalizacyjna. W stronę działań kreujących.  Jej podtytuł – W stronę uspołecznienia systemu oddziaływań – wbrew  pozorom nie pozostaje w opozycji do kreacyjnej koncepcji resocjalizacji  przywoływanego tu autora. Stanowi raczej kontynuację obecnego i  dynamicznie rozwijanego we współczesnej pedagogice resocjalizacyjnej  nurtu, dostrzegającego szczególne znaczenie rozwoju poznawczego i  emocjonalnego osób nieprzystosowanych społecznie i wykolejonych  przestępczo.Położony  w tej pracy szczególny akcent na konieczność uspołecznienia i  uwspólnotowienia oddziaływań resocjalizacyjnych podejmowanych przez  rozmaite podmioty instytucjonalne odnosi się również do budowanych na  podstawach psychologii humanistycznej i kognitywnej oddziaływań  kreujących rozwój struktur poznawczych wykolejonych jednostek, a w  konsekwencji odpowiedni rozwój ich kompetencji działania i poczucia  nowej tożsamości. Niniejsza publikacja, choć niewątpliwie napisana  bardziej z perspektywy pedagogiki społecznej czy nawet socjologii  wychowania, wpisuje się więc w dzisiejszy obraz pedagogiki  resocjalizacyjnej. Równocześnie kreśli nieco inne spojrzenie zarówno na  istotę samego procesu resocjalizacji, jak i potrzebę uspołecznienia  wszelkich oddziaływań ten system stanowiących.Publikacja  kierowana jest ona przede wszystkim do studentów resocjalizacji, którzy  po zaliczeniu podstawowego kursu pedagogiki resocjalizacyjnej znajdą w  niej wiele krytycznych uwag, ale także realnych ocen oraz postulatów  dotyczących kondycji naszego systemu resocjalizacji oraz możliwości jego  doskonalenia. Byłoby też pożądane, aby publikacja ta trafiła do  licznych już dzisiaj przedstawicieli praktyki resocjalizacyjnej, którzy  ponosząc niewątpliwy trud codziennej pracy z osobami niedostosowanymi  społecznie bądź wykolejonymi przestępczo, starają się swym działaniom  nadać bardziej uspołeczniający, a nie izolujący i wykluczający  społecznie wymiar. Wreszcie kolejnym adresatem tej publikacji pozostaje równie liczna grupa polityków i decydentów rozmaitego szczebla. Autor  żywi nadzieję, że zechcą oni pochylić się nad przedstawionymi  postulatami i choć w części uwzględnią je w kreowaniu równie  uspołecznionych i uwspólnotowionych rozwiązań  legislacyjno-organizacyjnych w realizowanej polityce karnej i  podejmowanych na tym tle odpowiednich działaniach  profilaktyczno-resocjalizacyjnych. _____ Polecamy wyjątkową serię 14 autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof. Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię trzynastu książek otrzymujesz rabat 30%!      Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym  do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i  spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla  praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne  lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono-  woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką,  intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej  jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i  wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy  dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA  NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem  tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i  podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która  na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.    Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam  do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski";;"WprowadzenieRozdział 1. Od kaźni i tortur do poprawy w uwięzieniu i społecznej izolacji – przegląd koncepcji resocjalizacjiRozdział 2. Przejawy dysfunkcjonalności instytucjonalnego systemu oddziaływań resocjalizacyjnychRozdział 3. Uspołecznienie instytucjonalnego systemu resocjalizacji szansą na przezwyciężenie dotykającego go kryzysuZakończenieBibliografiaNota edytorskaIndeks rzeczowyIndeks nazwisk";"Autor podejmuje się ważnego zadania wypełnienia wyraźnie odczuwanego braku materiałów dydaktycznych w ujęciu podręcznikowym, dotyczących profilaktyki i resocjalizacji realizowanej w środowisku wolnościowym, wykraczającej poza tradycyjne instytucje zamknięte. Zapotrzebowanie w tym zakresie występuje w kształceniu studentów specjalności resocjalizacja na szczeblu licencjackim i magisterskim. Brak jest również opracowań teoretycznych i monograficznych na ten temat. O konieczności resocjalizacji w szerokich układach społecznych decyduje rażąca niewydolność dotychczasowej praktyki penitencjarno-resocjalizacyjnej w zakładach poprawczych i karnych wyrażająca się w wysokich wskaźnikach recydywy i pogłębianiu się patologizacji osobowości w toku izolacji penitencjarnej. Niewydolność ta jest od dawna odczuwana przez teoretyków pedagogiki i prawników. Tendencja w zakresie zmiany poglądów na temat resocjalizacji w warunkach wolnościowych uwidacznia się nie tylko w Polsce. […] Przesunięcie oddziaływań resocjalizacyjnych na szeroki kontekst społeczny nie jest możliwe bez zasadniczych zmian w profilu kształcenia specjalistów w zakresie resocjalizacji, stąd inicjatywa wydawnicza Wiesława Ambrozika zasługuje na uznanie.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bronisława Urbana Dotychczasowy dwudziestowieczny model resocjalizacji instytucjonalnej zdominowany przez prawno-karne i administracyjno-formalne podejście do zagadnienia nie sprawdził się zarówno pod względem efektywności oddziaływań, jak i swojej roli prewencyjnej. Dlatego też coraz częściej w naukowych publikacjach prezentowany jest pogląd wyrażający potrzebę zastąpienia zbankrutowanych modeli resocjalizacji instytucjonalnej systemowymi oddziaływaniami przebiegającymi w pozainstytucjonalnych środowiskach lokalnych. Tego rodzaju resocjalizacja miałaby nie tylko szanse wywołania realnej zmiany funkcjonowania osób popełniających różnego rodzaju przestępstwa, ale również uruchomienia procesu destygmatyzacji społecznej, który jest warunkiem trwałości wspomnianej zmiany. Osiągnięcie tego celu okazało się do tej pory nierealne w warunkach izolacyjnych. […] Biorąc pod uwagę aspekt przydatności dydaktycznej pracy W. Ambrozika, niewątpliwie jest ona nie tylko cennym uzupełnieniem dorobku pedagogiki resocjalizacyjnej, ale również swoistym drogowskazem intelektualnym w poszukiwaniach alternatywnych i efektywniejszych rozwiązań resocjalizacyjnych. Podręcznik poświęcony resocjalizacji w środowisku lokalnym jest pożądany w kształceniu nie tylko pedagogów resocjalizacyjnych, ale również pedagogów społecznych, pedagogów szkolnych, opiekuńczo-wychowawczych, socjologów i pracowników socjalnych. Z recenzji prof. dr. hab. Marka Konopczyńskiego    ";30.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2016, Format B5, Objętość 224 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-914-8.jpg
"Wybór źródeł do dziejów ZHP. Tom I";"Utworzenie ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu harcerskiego (1918-1944)";"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-216-4;;"Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego: „Ten wybór jest znakomity. Przede wszystkim dlatego, że ma rzetelną strukturę, zgodną z me- todologią badań historycznych oraz po znakomitej kwerendzie. Dla badaczy, autorów prac dyplomowych – licencjackich, magisterskich, czy naukowych – doktorskich, habilitacyjnych stanowi ułatwienie w posługiwaniu się tekstami, do źródeł ich ulokowania już nie trzeba jeździć. To bardzo ułatwi i przyspieszy prace interpretacyjne. Redaktorka wyboru poprawnie, bo zgodnie z metodologią nauk pomocniczych historii  uzasadnia swój wybór oraz wspomagające identyfikację źródeł oznakowanie tekstów.Po serii „Przywrócić pamięć” będzie to kolejne, bogate źródło wiedzy, które odsłania wyjątkowy charakter pedagogiczny harcerskiego ruchu we wszystkich jego dziedzinach i sferach oddziaływania na jego członków i kadry. To także jest wyśmienita pomoc dydaktyczna. gdyż w ramach zajęć z „historii wychowania i myśli pedagogicznej” można pracować analitycznie z konkretnymi tekstami. Nie wspominam już o za- letach tego wydania dla współczesnego harcerstwa, które  w swoich debatach powinno brać pod uwagę roztropność minionych pokoleń, twórców oraz transformatywnych kontynuatorów metody harcerskiej, ale i znakomitą integralność odzwierciedlonych w dokumentach wpływów wychowawczych.” Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  Działalność i historia Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) są tematem licznych opracowań, są to zazwyczaj: – wspomnienia harcerek i harcerzy, drużyn, kręgów;– syntetyczne opracowania poszczególnych okresów dziejów organizacji;– wybory źródeł dziejów ZHP obejmujące fragment jego działalności.Na rynku księgarskim dostępne są także wznowienia książek harcerskich z dawnych lat, wśród których wyróżnia się seria opracowana przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” pod hasłem „Przywrócić Pamięć”. Brak jest - w moim odczuciu – opracowania, które zawierałoby zbiór oryginalnych źródeł dotyczących dziejów ZHP, od chwili powstania stowarzyszenia do czasów współczesnych. Dlatego podjęłam próbę opracowania Wyboru źródeł do dziejów ZHP, ujętego w trzech tomach. Opublikowanie niniejszych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chciałabym w ten sposób ułatwić zainteresowanym osobom studia nad dziejami ZHP, poprzez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów. W niniejszym opracowaniu umieściłam źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach 2005-2014 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN); Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa w Warszawie (MH); w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych- ISAP; stronach internatowych ZHP, oraz we wcześniejszych publikacjach zwartych zawierających źródła.Na niniejszy Wybór źródeł do dziejów ZHP składają się następujące tomy:–	pierwszy Narodziny i czas próby ruchu harcerskiego (1918–1944), składający się z dwóch części Narodziny ruchu harcerskiego (1918–1939) oraz Czas próby (1939–1944);–	drugi Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988) składający się z trzech części Walka o kształt harcerstwa (1944-1947); Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955); Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988);–	trzeci Odrodzenie, lata demokracji (1989–2014), stanowiący część szóstą. Okresy omówione w poszczególnych częściach zostały wyodrębnione w oparciu o periodyzacje historii harcerstwa Olgierda Fietkiewicza, Mariana Miszczuka i Bogusława Śliwerskiego. Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów dotyczących dziejów ZHP, zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych, dlatego każda część niniejszego zbioru źródeł zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii: –	Dokumentacja Zjazdów ZHP oraz pozjazdowe decyzje władz ZHP (ze względu na obszerność materiałów źródłowych zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHP, pomijając np. sprawy dotyczące finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw. Uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutów i Harcerskich Kodeksów umieściłam w rozdziałach ich dotyczących.);–	Statuty ZHP;–	Harcerskie Kodeksy.W części drugiej, trzeciej i czwartej ze względu na uwarunkowania historyczne nie można było zastosować tego klucza.Zamieszczone źródła cechuje różnorodność nazw. Celem ich ujednolicenia w spisie treści nie podaję oryginalnych tytułów dokumentów tylko uogólnione nazwy według następującego klucza: –	rodzaj dokumentu (informacja, wnioski, zaproszenie, uchwały, ustalenie, list, artykuł, komentarz, rozkaz, rota i inne);–	twórca (imię i nazwisko lub nazwa np. Zjazd Walny ZHP, Rada Naczelna); pomijam tytuły i stopnie naukowe oraz stopnie instruktorskie;–	informacja na temat treści danego dokumentu. Oryginalne nazwy źródeł zostały umieszczone na początku każdego prezentowanego dokumentu oraz w Spisie Źródeł (Załącznik nr 1). Podaję również miejsce dostępu do źródła, używając dookreśleń: dostęp AAN w Warszawie, MH w Warszawie, zasoby własne i inne. Ze względu na zły stan fizyczny niektórych źródeł, np. blaknięcie tekstu umieszczonego na bibułce, kalce, kruszenie się papieru, czy też niska jakość druku, większość dokumentów została przeze mnie przepisana z zachowaniem oryginalnej pisowni, stylistyki źródła. W sytuacji ubytków w dokumencie lub niemożliwości odczytania go w przepisanym tekście wstawiałam wielokropek a w przypisie starałam się określić orientacyjną liczbę brakujących/nieczytelnych wyrazów. Tam gdzie stan dokumentu na to pozwolił zamieściłam skany dokumentów.  Dla ułatwienia lektury i ewentualnych dalszych poszukiwań na końcu niniejszego opracowania umieszczono Chronologiczny wykaz Zjazdów ZHP (Załącznik 2) oraz Wykaz Statutów ZHP (Załącznik nr 3).   Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorsywa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                              Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                             ";;" Wprowadzenie 	Część INarodziny ruchu harcerskiego 1918-1939Rozdział IDokumentacja Zjazdów ZHP oraz dokumenty z nią związane 1.1. Wydarzenia poprzedzające pierwszy Zjazd ZHP 	1.1.1. Rezolucje Zjazdu Skautowego, 1916 r., określające:1.1.1.1. zadania pracy skautowej i stosunek do organizacji wojskowych 	1.1.1.2. zasady na których ma być oparty nowo powstały Związek Harcerstwa Polskiego 	1.1.1.3. akt połączenia Związku Harcerstwa Polskiego, Polskiej Organizacji Skautowej, Związku Skautek Polskich i Junactwa w jedną organizację Związek Harcerstwa Polskiego 	1.1.2. Projekt Ustawy Związku Harcerstwa Polskiego, Naczelna Rada Harcerska, 1919 r. 	1.1.3. List Okólny Przewodniczącego ZHP Tadeusza Strumiłły 1919 r. 	1.1.4. Kronika, „Harcmistrz”, dotycząca wydarzeń w 1920 r.:1.1.4.1. Informacja o usamodzielnieniu się harcerstwa 	1.1.4.2. Informacja o prawnych założycielach ZHP 	1.1.4.3. Fragment Rozkazu Przewodniczącego ZHP Józefa Hellera wydanego w chwili objęcia przewodnictwa nad Związkiem 	1.1.4.4. Informacja o objęciu przez Naczelnika Państwa Protektoratem ZHP 	1.1.4.5. Informacja o reorganizacja władz harcerskich 	1.1.5. Ogólny Regulamin Wewnętrzny ZHP 1920 r. 	1.2. I Zjazd Walny ZHP, 1920/1921 r.1.2.1. Sprawozdanie w „Harcmistrzu” z I Zjazdu Walnego 	1.2.2. Referat na I Zjazd Walny ZHP, Tadeusza Strumiłło, określający cele i zadania harcerstwa 		1.2.3. Streszczenia Uchwał I Zjazdu Walnego ZHP dotyczących spraw:1.2.3.1. starszego harcerstwa 	1.2.3.2. drużyn męskich 	1.2.3.3. drużyn żeńskich 	1.2.3.4. kół przyjaciół harcerstwa 	1.2.3.5. wojskowych 	1.2.3.6. różnych 	1.2.4. Przemówienie Józefa Hallera na zamknięcie I Zjazdu Walnego ZHP 	1.2.5. Instrukcja Ministerstwa Spraw Wojskowych w sprawie ochotniczej służby wojskowej harcerstwa polskiego 	1.3. II Zjazd Walny ZHP, 1921 r. 	1.3.1. Uchwały II Zjazdu Walnego ZHP, dotyczące spraw:1.3.1.1. ogólnych 	1.3.1.2. kół przyjaciół 	1.3.1.3. wychowania fizycznego 	1.3.1.4. starszego harcerstwa 	1.3.1.5. różnych 	1.3.2. Wnioski II Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.3.2.1. wychowania fizycznego i cielesnego 	1.3.2.2. przysposobienia wojskowego 	1.3.2.3. uczestnictwa w obozach 	1.3.3. Odezwa Wiceprzewodniczącego ZHP, Jana Mauersbergera do harcerzy 	1.4. III Zjazd Walny ZHP, 1923 r. 	1.4.1. Potwierdzenie przez III Zjazd Walny Rezolucji XII Zjazdu NRH określającej podstawowe pewniki ideowe 	1.4.2. Zaproszenie Naczelnictwa ZHP do Prezydenta Rzeczypospolitej do objęcia Protektoratem stowarzyszenia 	1.4.3. Wnioski III Zjazdu Walnego ZHP dotyczące spraw: 1.4.3.1. szkolnych 	1.4.3.2. starszego harcerstwa 	1.4.3.3. kół przyjaciół harcerstwa 	.4.3.4. rożnych 	1.4.4. Oświadczenie Naczelnictwa ZHP w związku z ustaleniami III Zjazdu Walnego ZHP 	1.4.5. Instrukcja Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w sprawie szkolnych drużyn harcerskich 	1.4.6. Stosunek ZHP do Spraw Wojskowych 	1.4.6.1. Dokument ZHP i Ministerstwa Spraw Wojskowych określający zasady współpracy ZHP z Ministerstwem Spraw Wojskowych 	1.4.6.2. Dokument ZHP i Ministerstwa Spraw Wojskowych określający zasady współpraca Ministerstwa Spraw Wojskowych i ZHP nad wychowaniem fizycznym i przysposobieniem wojskowymmłodzieży 	1.4.6.3. Przysposobienie wojskowe harcerek 	1.4.6.3.1. Ustalenia z konferencji Naczelnictwa ZHP z Ministerstwem spraw Wojskowych ZHP dotyczące przysposobienie harcerek do wojskowej służby pomocniczej 	1.4.6.3.2. List Okólny Naczelnictwa ZHP dotyczący przysposobieniawojskowego młodzieży żeńskiej 	1.4.6.4. Przysposobienie wojskowe harcerzy 	1.4.6.4.1. Rozkaz Naczelnictwa ZHP określający stosunek harcerstwa do różnych organizacji o typie wojskowym 	1.4.6.4.2. List Okólny Głównej Kwatery Męskiej dotyczący przysposobienia wojskowego na kursach instruktorskich dla drużynowych 	1.4.6.5. Artykuł Adolfa Heidricha na temat przysposobienia wojskowego młodzieży harcerskiej 	1.5. IV Zjazd Walny ZHP, 1924 r. 	1.5.1. Fragment z protokołu ze Zjazdu Walnego 	1.5.2. Głos Przewodniczącego ZHP Tadeusza Strumiłło dotyczący: Zjazdu Walnego ZHP, ideologii, wyrobienia harcerek, starszego harcerstwa, starszych drużyn, sprawozdania rocznego 	1.6. V Zjazd Walny ZHP, 1925 r. 	1.6.1. Uchwały V Zjazdu Walnego ZHP w sprawach 	1.6.1.1. wychowawczych 	1.6.1.2. starszego harcerstwa 	1.6.1.3. kół przyjaciół harcerstwa 	1.6.1.4. ogólne 	1.7. VI Zjazd Walny ZHP, 1926 r. 	1.7.1. Uchwała VI Zjazdu Walnego ZHP dotycząca spraw wychowawczych 	1.7.2. Artykuł Henryka Glassa na temat bolszewizmu wśród młodzieży 	1.7.3. Uchwały Konferencji Starszyzny w sprawie:1.7.3.1. deklaracji społeczno-etycznej starszego harcerstwa 	1.7.3.2. ideologii harcerstwa 	1.7.3.3. wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego 	1.7.3.4. popierania przemysłu i handlu oraz gospodarki 	1.8. VII Zjazd Walny ZHP, 1927 r. 	1.8.1. Uchwały VII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.8.1.1. starszych harcerzy i harcerek 	1.8.1.2. walki harcerstwa z ofensywą komunizmu w Polsce 	1.9. VIII Zjazd Walny ZHP, 1928 r. 	1.8.1. Uchwały VIII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.9.1.1. współpracy i braterstwa harcerskiego 	1.9.1.2. wychowania fizycznego i przygotowania do obrony kraju 	1.10. IX Zjazd Walny ZHP, 1929 r. 	1.10.1. Uchwały IX Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.10.1.1 charakteru ZHP 	1.10.1.2. stosunku do władz państwowych 	1.10.1.3. przebudowy organizacyjnej ZHP 	1.10.1.4. działalności kapelanów harcerskich 	1.10.2. Przemówienie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Sławomira Czerwińskiego na IX Zjeździe Walnym ZHP 	1.11. X Nadzwyczajny Zjazd Walny ZHP, 1930 r. 	1.11.1. Artykuł Marii Wocalewskiej, prezentujący informacje na temat Komisji Przebudowy ZHP 	1.11.2. Informacja w „Na Tropie” o X Nadzwyczajnym Zjeździe Walnym ZHP 	1.11.3. Fragment protokołu z Nadzwyczajnego Zjazdu Walnego ZHP, Przemówienie przewodniczącej Komisji Przebudowy wybranej przez Naczelną Radę Harcerską dh Marji Wocalewskiej 	1.12. XI Zjazd Walny ZHP, 1931 r. 	1.12.1. Przemówienie R. Dybowskiego w imieniu J.M.P. Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego na XI Zjeździe Walnym ZHP 	1.12.2. Wniosek na XI Zjazd Walny ZHP dotyczący stosunku ZHP do młodzieży innych narodowości w Polsce oraz głos Aleksandra Kamińskiego w tej sprawie 	1.12.3. Potwierdzenie przez XI Zjazd Walny ZHP uchwały 47 Zjazdu NRH w sprawie ofensywy harcerskiej 	1.12.4. Stanowiska XI Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.12.4.1. harcerstwa starszego 	1.12.4.2. drużyn robotniczych, rzemieślniczych i wiejskich 	1.12.4.3. naukowego systemu wychowania harcerskiego 	1.12.4.4. stosunku ZHP do młodzieży mniejszości narodowych 	1.12.4.5. walki z alkoholizmem 	1.12.4.6. kół przyjaciół harcerstwa 	1.12.4.7. prośby do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego dotyczącej zakupów namiotów jako pomocy szkolnych 	1.13. XII Zjazd Walny ZHP, 1932 r. 	1.13.1. Wnioski na XII Zjazd Walny ZHP 	1.13.2. Uchwały XII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.13.2.1. kół przyjaciół harcerstwa 	1.13.2.2. starszego harcerstwa 	1.13.2.3. przygotowania kobiet do obrony kraju 	1.13.2.4. treści ogólnej 	1.13.2.5. popierania przemysłu, handlu i rzemiosła polskiego 	1.13.2.6. ochrony przyrody 	1.13.2.7. wychowania obywatelskiego 	1.13.3. Komunikat Naczelnictwa ZHP dotyczący przebiegu i uchwał XII Zjazdu  	1.14. XIII Zjazd Walny ZHP, 1933 r. 	1.14.1. Rezolucja XIII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie niebezpieczeństwaw realizacji haseł międzynarodowego braterstwa 	1.14.2. Uchwały XIII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie:1.14.2.1. kół przyjaciół harcerstwa 	1.14.2.2. byłych harcerzy 	1.14.3. Sprawozdanie w „Skaucie” z XIII Zjazdu Walnego ZHP 	1.15. XIV Zjazd Walny ZHP, 1934 r. 	1.15.1. Stanowisko XIV Zjazdu Walnego ZHP w sprawie JubileuszowegoZlotu Harcerstwa 	1.16. XV Zjazd Walny ZHP, 1935 r. 	1.16.1. Depesza Delegatów XV Zjazdu Walnego ZHP1.16.1. do Prezydenta Rzeczypospolitej 	1.16.2. do Prezesa Rady Ministrów 	1.16.2. Przemówienie Przewodniczącego ZHP na XV Zjeździe WalnymZHP w sprawie śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego 	1.16.3. Wnioski XV Zjazdu Walnego ZHP 	1.16.3.1. o uznanie Marszałka Józefa Piłsudskiego Patronem ZHP 	1.16.3.2. w sprawie nadania ośrodkowi kształcenia starszyzny w Górkach imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego 	1.16.3.3. w sprawie udziału harcerek i harcerzy w sypaniu kopca Marszałka Józefa Piłsudskiego 	1.16.3.4. w sprawie uznania prac harcerskich nauczycieli i osób na stanowiskach kierowniczych 	1.17. XVI Zjazd Walny ZHP, 1936 r. 	1.17.1. Wniosek uchwalony przez XVI Zjazd Walny ZHP, dotyczący testamentu ideowego Marszałka Józefa Piłsudskiego 	1.17.2. Rozkazy Naczelnika ZHP w sprawie:1.17.2.1. stosunku ZHP do hasła rzuconego przez Marszałka Edwarda Rydza 	1.17.2.2. obchodów dnia Patrona ZHP Marszałka Józefa Piłsudskiego 	1.17.3. Przygotowanie do wojny Organizacji Harcerek 	1.17.3.1. Rozkaz Naczelniczki Harcerek w sprawie Służba OrganizacjiHarcerek na wypadek wojny, Instrukcji o usprawnieniu i służbie oraz Pogotowia harcerek 	1.17.3.1.1. Załącznik nr 1. Instrukcja o usprawnieniu i służbie harcerek 	1.17.3.1.2. Załącznik nr 2. Wytyczne pracy powiatowych komendantek Przysposobienia Wojskowego Kobiet 	1.18. XVII Zjazd Walny ZHP, 1939 r. 	1.18.1. Rezolucja XVII Zjazdu Walnego ZHP dotycząca sytuacji społeczno-politycznej 	1.18.2. Uchwała XVII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie chrześcijańskiegocharakteru organizacji 	1.18.3. Przygotowanie do wojny Organizacja Harcerzy 	1.18.3.1. List Okólny Głównej Kwatery Harcerzy w sprawie pogłębienia pracy harcerskiej o charakterze wojskowym 	1.18.3.2. Komunikat Związku Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie współpracy Związku Oficerów Rezerwy i ZHP 	  Rozdział II Statuty ZHP oraz dokumenty z nimi związane 2.1. Statut ZHP, 1920 r. 	2.1.1. Ustalenie dotyczące Statutu ZHP, IV Zjazd Rady Naczelnej 1920 r. 	2.1.2. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez IV Zjazd Naczelnej RadyHarcerskiej w dniach 3–5 I 1920 r. oraz I Walny Zjazd ZHP w dniach 31 XII 1920–2 I 1921 r. zaakceptowanego przez Ministra WyznańReligijnych i Oświecenia Publicznego w dniu 19 III 1920 r. oraz w dniu 2 VIII 1920 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych, za zgodą Ministra Spraw Wojskowych 	2.1.3. Uchwała I Zjazdu Walnego ZHP 1920 r. w sprawie zmian w Statucie 	2.1.4. Uchwała II Zjazdu Walnego ZHP 1921 r. w sprawie Statutu i Regulaminu 	2.2. Statut ZHP, 1923 r. 	2.2.1. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 6–7 IV 1923 r., zatwierdzonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych w dniu 2 VII 1923 r. za zgodą Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Ministra Spraw Wojskowych 	2.2.2. Wnioski III Zjazdu Walnego ZHP dotyczące spraw statutowo-regulaminowych, 1923 r. 	2.3. Statuty niezaakceptowane przez władze państwowe, 1928–1934 r. 	2.3.1. Uchwała VII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie zmian regulaminów, 1926 r. 	2.3.2. Uchwała VIII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie zmian Statutu ZHP, 1928 r.  	2.3.3. Projekt Statutu ZHP, Komisji Przebudowy 	2.3.4. Tekst Statut ZHP uchwalony Nadzwyczajnym Zjeździe Walnym ZHP, 1930 r. 	2.3.4.1. Informacja Nadzwyczajnego Zjazdu Walnego ZHP na temat prac i zasad wprowadzania nowego Statutu ZHP 	2.3.5. Poprawki, Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego dotyczące Statutu ZHP uchwalonego na Nadzwyczajnym Zjeździe Walnym ZHP, 1930 r. 	2.3.6. Poprawki, Naczelnego Inspektorów Harcerstwa w MinisterstwieWyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Delegata Ministerstwa Spraw Wojskowych do Związku Harcerstwa Polskiego,dotyczące Statutu ZHP uchwalonego na Nadzwyczajnym Zjeździe Walnym ZHP, 1930 r. 	2.3.7. Odpowiedź ZHP w sprawie uwag Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego dotyczących Statutu ZHP 	2.3.8. Referat Komisji powołanej przez Radę Naczelną, dotyczący opracowania wniosków z związku z poprawkami do nowego Statutu ZHP zgłoszonymi przez władze państwowe 	2.3.9. Uchwała XII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie zmian w Statucie ZHP 	2.3.10. Decyzja XIII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie spraw statutowych 	2.3.11. Uzasadnienie dotyczące projektu Statutu ZHP, 1934 r. 	2.3.12.Stanowisko XIV Zjazdu Walnego ZHP w sprawie podjętych decyzji dotyczących Statutu ZHP  	2.3.13. Tekst Statut ZHP uchwalony na 60 Zjeździe Naczelnej Rady Harcerskiej na podstawie decyzji Zjazdów Walnych ZHP w 1930 r., 1933 r., 1934 r. 	2.4. Statut ZHP, 1936 r. 	2.4.1. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez XIII Walny Zjazd ZHP w dniach 22–23 IV1933 r., Zjazd Naczelnej Rady Harcerskiej w dniu 15 IV 1934 r. oraz zatwierdzonego przez XIV Zjazd Walny w dniach 11–12 V 1934 r., nadanego przez Radę Ministrów 8 IV 1936 r. 	Rozdział IIIHarcerskie Kodeksy, komentarze do nich oraz inne dokumenty z nimi związane 3.1. Obietnica i Prawo Zucha 	3.1.1. Obietnica Zucha 	3.1.1.1. Rota obietnicy zucha zatwierdzona Rozkazem Głównej Kwatery Żeńskiej L.1 z dnia 12 II 1926 r. 	3.1.1.2. Rota obietnicy zucha uchwalona przez Naczelną Radę Harcerską w dniu 2 XII 1934 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP L.1 z dnia 10 I 1935 r. 	3.1.2. Prawo Zucha 	3.1.2.1. Treść prawa zucha zatwierdzona Rozkazem Głównej KwateryŻeńskiej L.1 z dnia 12 II 1926 r. 	3.1.2.2. Treść prawa zucha uchwalona przez Naczelną Radę Harcerską w dniu 2 XII 1934 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP L.1 z dnia 10 I 1935 r. 	3.2. Przyrzeczenie i Prawo Harcerskie 	3.2.1. Przyrzeczenie 	3.2.1.1. Rota przyrzeczenia harcerskiego, zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP z dnia 10 VIII 1919 r., uchwalona przez I Walny Zjazd ZHP w dniach 31 XII 1920–2 I 1921 r. oraz uchwaloneprzez X Nadzwyczajny Zjazd Walny ZHP w dniu 27 IV 1930 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP L. 11 z dnia 11 VIII 1930 r. 	3.2.1.2. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez XIII Walny Zjazd ZHP w dniach 22–23 IV 1933 r. 	3.2.1.3. Rota przyrzeczenia drużyn mniejszościowych 1933 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnika ZHP L.9 z dnia 24 IV 1933 r.  	3.2.2. Prawo Harcerskie 	3.2.2.1. Treść prawa harcerskiego, zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP z dnia 10 VIII 1919 r., uchwalona przez I Walny Zjazd ZHP w dniach 31 XII 1920–2 I 1921 r. 	3.2.2.2. Rozkaz Naczelnictwa ZHP, w sprawie przestrzegania prawaharcerskiego, 1920 r. 	3.2.2.3. Treść prawa harcerskiego, 1930 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnictwa ZHP L. 11 z dnia 11 VIII 1930 r. 	3.2.2.4. Uchwały IX Zjazdu Walnego ZHP w sprawie prawa harcerskiego, 1933 r. 	3.2.2.5. Treść prawa harcerskiego, 1932 r. uchwalona przez XIII Walny Zjazd ZHP w dniach 22–23 IV 1933 r. 	3.3. Zobowiązanie i oświadczenie instruktorskie 		3.3.1. Projekt zobowiązania instruktorskiego, Naczelna Rada Harcerska, 1919 r. 	3.3.2. Oświadczenie instruktorskie z 1920 r. zatwierdzone rozkazem Naczelnictwa ZHP L. 28 z maja 1920 r. oraz rozkazem NaczelnictwaZHP L.29 z 25.06.1920 r. 	3.4. Komentarze do Harcerskich Kodeksów oraz inne dokumenty z nimi związane 	3.4.1. Komentarz według legitymacji Janiny Antoniewiczówny, prawa skautowego, 1911 r. 	3.4.2. Komentarz umieszczony w „Skaucie” dotyczący prawa skautowego, 1911 r. 	3.4.3. Komentarz Mieczysława Schreibera, Eugeniusza Piaseckiego dotyczący prawa harcowego,1912 r. 	3.4.4. Komentarz Roberta Baden-Powella dotyczący obietnicy i prawa skautowego, 1913 r. 	3.4.5. Komentarz Jana Zawady dotyczący przyrzeczenia i prawa skautowego, 1913 r. 	3.4.6. Komentarz Naczelnictwa Skautowego dotyczący prawa skautowego, 1914 r. 	3.4.7. Komentarz Stanisława Sedlaczka dotyczący przyrzeczenia i prawa harcerskiego, 1920 r. 	3.4.8. Odezwa Naczelnictwa ZHP w sprawie czwartego punktu prawa harcerskiego, 1923 r. 	3.4.9. Rozkaz Naczelnictwa ZHP w sprawie poznawania i rozważania punktów Prawa Harcerskiego w określonym miesiącu roku, 1924 r. 	3.4.10. Uchwała VII Zjazdu Walnego ZHP w sprawie spełniania obowiązków codziennych wynikających z przyrzeczenia i prawa harcerskiego, 1927 r. 	3.4.11. Komentarz Naczelnictwa ZHP dotyczący prawa harcerskiego, 1930 r. 		3.4.12. Wniosek uchwalony przez XVI Zjazd Walny ZHP, dotyczący rewizji komentarza do przyrzeczenia i prawa harcerskiego, 1936 r. 	  Część II Czas próby 1939-1944Rozdział IDokumenty ideologiczne i programowe „Organizacji Harcerek”/„Związku Koniczyn”/ „Bądź Gotów” 1.1. Wytyczne, Komendy Pogotowia Harcerek, w sprawie roli służby w harcerstwie 	1.2. Instrukcje, Komendy Pogotowia Harcerek, dotyczące postawy w służbie 		1.3. Instrukcja, Komendy Pogotowia Harcerek, dla kurierek, 1940 	1.4. Ogniwa 		1.4.1. Wytyczne, Komendy Pogotowia, w sprawie pracy zespołów młodzieżowych „Ogniw”, 1942 	1.4.2. List okólny, Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie organizacji Ogniw, 1943 r. 	1.4.3. Instrukcja, Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie wysyłania książek przez Ogniwa, 1943 r. 	1.4.4. Instrukcja, Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie organizowaniarozrywek kulturalnych przez Ogniwa, 1943 r. 	1.4.5. Instrukcja Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie kształcenia kierowniczek Ogniw 	1.5. List okólny, Komendantki Pogotowia „Związku Koniczyn”, do Komendantek „Związku Koniczyn” w sprawie ochrony dziewcząt, 1942 r. 	1.6. Samopomoc młodzieży 	1.6.1. Instrukcja, Komendantki „Bądź Gotów’, w sprawie samopomocy młodzieży 	1.6.2. Instrukcja, Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie samopomocy młodzieży 	1.6.3. Instrukcja, Komendantki „Bądź Gotów”, w sprawie samopomocy młodzieży 	1.7. Komendantki Pogotowia „Związku Koniczyn” do Komendantek „Związku Koniczyn”, w sprawie informacji o młodzieży, 1943 r., 	1.8. Instrukcje szkoleniowe, Komendy Pogotowia „Bądź Gotów”, dla grup wyjazdowych, 1943–1944 r. 	1.9. Instrukcja, Komendy Pogotowia, w sprawie pracy zespołów harcerekwcielonych do Wojskowej Służby Kobiet, 1943 r. 	1.10. Rozkaz, Komendantki Pogotowia, „Termina”, podjęcie służby w okresie przełomowym, 1944r. 	1.11. Pismo, Komendy Pogotowia Harcerek przesłane Komendantom Chorągwi, w sprawie oceny dorobku przedwojennego i wojennego 	1.12. Sprawozdanie Naczelniczki Harcerek Maria Krynicka, za okres 1939–1945, 1967 r. 	1.13. Zamiast sprawozdania 	Rozdział IIDokumenty ideologiczne i programowe „Szarych Szeregów” 2.1. Wytyczne, działalności „Szarych Szeregów”, prawdopodobnie 1940 r. 	2.2. Podręcznik dotyczący służby kierowników pracy, 1941 r. 	2.3. Notatki, Floriana Marciniaka, w sprawach ogólnych i programowych,1941/1942 r. 	2.3.1. Notatka 1 	2.3.2. Notatka 2 	2.3.3. Notatka 3 	2.3.4. Notatka 4 	2.3.4. Notatka 5 	2.4. Artykuł, w sprawie młodzieży rzemieślniczo-robotniczej, 1942 r. 	2.5. Instrukcja Szarych Szeregów dotycząca Akcja „N”, 1941 r. 	2.6. Akcja „M” 	2.6.1. Katechizm, Marszałek Leon „Adam”, Stanisław Broniewski „Orsza”, 1943 r. 	2.6.2. Instrukcja przekazywania Katechizmu, 1943 r. 	2.6.3. Modlitwa wydana w ramach Akcji „M”, 1943 r. 	2.6.4. Projekt ulotki omawiającej pierwszy punkt Katechizm Akcji „M”, 1942 r. 	2.6.5 Sprawozdanie Stanisława Broniewskiego „Orszy”, z Akcji „M”, 1942 r. 	2.6.6. Referat, Jerzego Kozłowskiego „Jurwisia” dotyczący Akcji „M”, 1943 r. 	2.6.7. Sprawozdanie, Jerzego Kozłowskiego „Jurwisia”, z działalności M`u, 1943 r. 	2.7. Przemówienie z odprawy komendantów, Floriana Marciniaka,dotyczące charakterystyki pracy w „Szarych Szeregach”, 1943 r. 	2.8. Wyjątki z odprawy Pasieki dotyczące Programu pracy „Szarych Szeregów”, 1943 r. 	2.9. Referat, Marszałek Leon „Adama”, dotyczący zagadnienie polskiego charakteru narodowego, 1943 r. 	2.10. Protokół z odprawy komendantów, Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień”, w sprawie programu, 1943 r. 	2.11. Artykuł, Stefana Mirowskiego „Bolka”, w sprawie nowego systemu karania w organizacji, 1943 r. 	2.12. Artykuł, Stefana Mirowskiego „Bolka”, w sprawie stosunku chłopców do dziewcząt, 1943 r. 	2.13. Referat na Radę Wychowawczą przy Grupach Szturmowych Pasiekdotyczący spraw psychicznego i materialnego przygotowania kadry na moment przełomu 1944 r. 	2.14. Materiały z odprawy Pasieki, Stanisława Broniewskiego „Witolda”, na temat zagadnienia odbudowy Związku, 1944 r. 	2.15. Rozkaz Naczelnika Stanisława Broniewskiego „K. Krzemińskiego”,wyjątki dotyczące zadań i celów służby Szarych Szeregów w Armii Krajowej, 1944 r. 	2.16. Rozkaz Naczelnika Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień”, zadania Szarych Szeregów, w okresie 66, 1944 r. 	2.17. Relacja Aleksandra Kamińskiego dotycząca działalności harcerstwa w czasie drugiej Wojny światowej, 1946 r. 	Rozdział IIIDokumenty ideologiczne i programowe „Hufców Polskich” 3.1. Stanisław Sedlaczek, Zarys podstaw ideowych i organizacyjnych Harcerstwa, Próby, 1941 r. 	3.2. Raport, Tadeusza Chciuka „Celta”, o stanie organizacji „Harcerstwo Polskie”, 1942 r. 	3.3. Służba pomocnicza 	3.3.1. Ogólna Tymczasowa Instrukcja w sprawie szkolenia Oddziałów Pomocniczych 	3.3.2. Instrukcja młodzieżowa, dotycząca służby pomocniczej młodzieżymęskiej od lat 12–13 	3.4. Artykuły w sprawie: 3.4.1. celów i metody, 1943 r. 	3.4.2. katolicyzmu i polskości, 1943 r. 	3.4.3. idee ruchu „Hufców Polskich”, 1944 r. 	  Rozdział IVDokumenty dotyczące stosunków „Szarych Szeregów”, „Organizacji Harcerek”/ „Związku Koniczyn”/„Bądź Gotów”, „Hufców Polskich”, Związku Walki Zbrojnej, Armii Krajowej 4.1. Stosunki organizacji „Wigry” z „Szarymi Szeregami” 	4.1.1. Rozkaz Stanisława Broniewskiego, „Orsza”, w sprawie organizacji„Wigry”, 1941 r. 	4.1.1. Oświadczenie Stanisława Broniwewskiego „Orszy” przesłane do Czesława Tomasik, „Wiśniewskiego”, 1942 r. 	4.2. Stosunki „Hufców Polskich” z „Szarymi Szeregami” 	4.2.1. Oświadczenie przedstawicieli hufców „Wola” z ZHP i HP, w sprawie wspólnej deklaracji,1941 r. 	4.2.2. Odpowiedź Stanisława Broniewskiego „Orszy” na oświadczenieprzedstawicieli hufców „Wola” z ZHP i HP, 1942 r. 	4.2.3. Zapisy z rozmów instruktorów „Hufców Polskich” i „Szarych Szeregów”, w sprawie zjednoczenia, 1943 r. 	4.2.3.1. Rozmowa z dn. 17.IV.43 	4.2.3.2. Rozmowa z dn. 1.V.43 	4.2.3.3. Rozmowa z dn. 10.V.43 	4.2.4. Pisma w sprawie organizacji rozmów 	4.2.4.1. Kazimierza Burmajstera „Kazimierza” z „Hufców Polskich” do „Szarych Szeregów”, 1943 r. 	4.2.4.2. Pismo Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z „Szarych Szeregów” do „Hufców Polskich” 1943 r. 	4.2.4.3. Pismo Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z „Szarych Szeregów” do „Hufców Polskich” 1943 r. 	4.2.4.4. Pismo Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z „Szarych Szeregów” do „Hufców Polskich” 1943 r. 	4.2.4.5. Pismo Pismo Naczelnika „Hufców Polskich” do „Szarych Szeregów”, 1943 r. 	4.2.4.6. Pismo Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z „Szarych Szeregów” do „Hufców Polskich” 1943 r. 	4.2.4.7. Pismo Naczelnika „Hufców Polskich” do „Szarych Szeregów”,1943 r. 	4.2.4.8. Pismo Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z „Szarych Szeregów” do „Hufców Polskich” 1943 r. 	4.2.5. Projekt regulaminu Harcerskiego Komitetu Porozumiewawczego 	4.2.6. Porozumienia „Hufców Polskich” i „Szarych Szeregów” 	4.2.6.1. z dnia 26.V.1944 r. 	4.2.6.2. z dnia 1.VI.1944 r. 	4.2.6.3. z dnia 1.VI.1944 r. 	4.2.6.4. z dnia 7.VI.1944 r. 	4.2.7. Informacja, Stanisława Broniewskiego „Witolda” na temat rozmów z Hufcami Polskimi, 1944 r. 	4.2.8. Dokument komisji zjednoczeniowej „Szarych Szeregów” i „Hufców Polskich” w sprawie technicznego połączenia obu organizacji 	4.3. Stosunki konspiracyjnych organizacji harcerskich z władzami na emigracji 	4.3.1. Wytyczne Kazimierza Sosnkowskiego, „Józefa Godziemba” w sprawie wykorzystania harcerstwa na terenie Kraju, 1939/1941 	4.3.2. Depesza, Tadeusza Chciuka „Celta”, w sprawie opis dla rządu w Londynie, sytuacji harcerstwa w Polsce, 1942 r. 	4.3.3. Wyciąg z Meldunku Organizacyjnego „półrocznego” nr 220 Komendy Głównej Armii Krajowej- za okres 1 marca 1943–31 sierpnia 1943 r. dla Naczelnego Wodza w Londynie 	4.3.4. List Stanisława Broniewskiego„Witolda” do Komitetu Naczelnego w sprawie opisu organizacji, 1944 r. 	4.3.5. List Szarych Szeregów do Skautingu Brytyjskiego, 1944 r. 	4.3.6. List Naczelnictwa „Szarych Szeregów” do Naczelnego Komitetu Harcerskiego w Londynie, 1944 r. 	4.4. Stosunki organizacji harcerskich z wojskiem 	4.4.1. Wyciągi z meldunków półrocznych organizacyjnych Komendanta Głównego ZWZ-A.K dotyczące organizacji harcerskich,1940–1942 r. 	4.4.1.1. Meldunek Nr 37 z dn. 21.11.1940 r 	4.4.1.2. Meldunek Nr 63 z dn. 1.4.1941 r. 	4.4.1.3. Meldunek Nr 79 za czas od 1.III-1.IX.1941 r. 	4.4.1.4. Meldunek Nr 118 za czas od 1.IX.1941 do 1.III.1942, 	4.4.1.5. Meldunek Nr 170 za czas od 1.III. do 31.VIII.1942 r. 	4.4.2. Rozkaz, Jana Nowaka-Jeziorańskiego, „J. Nowak” w sprawie odtworzenia sił zbrojnych, 1942 	4.4.3. Wyciągi z meldunków półrocznych organizacyjnych Komendanta Głównego ZWZ-A.K dotyczące organizacji harcerskich,1942-1943 r. 	4.4.3.1. Meldunek Nr 190 za czas od 1.IX.1942 do 1.III.1943 r. 	4.4.3.2. Meldunek Nr 200 za czas od 1.III do 31.VIII.1943 r. 	4.4.4. Rozkaz Komendy Głównej Sił Zbrojnych w Kraju, w sprawie wykorzystania środowiska „Szarych Szeregów”, 1944 r. 	Rozdział VHarcerskie Kodeksy, komentarze do nich oraz inne dokumenty z nimi związane 5.1. Przyrzeczenie Szarych Szeregów 	5.1.1. Rota przyrzeczenia Szarych Szeregów według Komisji Historycznej ZHP, 1939 r. 	5.1.2. Rota przyrzeczenia Szarych Szeregów według Stanisława Broniewskiego, „Orszy”, 1982 r. 	5.1.3. Notatka zawiarajaca tekst ślubowania Szarych Szeregów 	5.1.4. Rota przyrzeczenia według Rozkazu Naczelnika Stanisława Broniewskiego „K. Krzemień” z dnia 13 IV 1944 r. 	5.2. Komentarze do Harcerskich Kodeksów 	5.2.1. Komentarz Jana Mauersbergera dotyczący prawa harcerskiego, 1942 r. 		5.2.2. Komentarz Józefy Łapińskiej dotyczący prawa harcerskiego, 1943 r. 		5.2.3. Artykułów z pisma „Patrol”, dotyczace przyrzeczenia harcerskiego, 1943 r. 	5.2.4. Komentarz Stefana Mirowskiego „Bolka” dotyczący prawa harcerskiego, 1943/1944 r. 	5.2.5. Dookreślenie Naczelnika Stanisława Broniewskiego „K. Krzemińskiego” z dnia 13 IV 1944 r. dotyczące dziesiątego punktu prawa harcerskiego 	 Bibiografia 		Załącznik 1 		Załącznik 2 		Załącznik 3 		Spis treści tomów II i III";"„Ten wybór jest znakomity. Przede wszystkim dlatego, że ma rzetelną strukturę, zgodną z me- todologią badań historycznych oraz po znakomitej kwerendzie. Dla badaczy, autorów prac dyplomowych – licencjackich, magisterskich, czy naukowych – doktorskich, habilitacyjnych stanowi ułatwienie w posługiwaniu się tekstami, do źródeł ich ulokowania już nie trzeba jeździć. To bardzo ułatwi i przyspieszy prace interpretacyjne. Redaktorka wyboru poprawnie, bo zgodnie z metodologią nauk pomocniczych historii  uzasadnia swój wybór oraz wspomagające identyfikację źródeł oznakowanie tekstów.Po serii „Przywrócić pamięć” będzie to kolejne, bogate źródło wiedzy, które odsłania wyjątkowy charakter pedagogiczny harcerskiego ruchu we wszystkich jego dziedzinach i sferach oddziaływania na jego członków i kadry. To także jest wyśmienita pomoc dydaktyczna. gdyż w ramach zajęć z „historii wychowania i myśli pedagogicznej” można pracować analitycznie z konkretnymi tekstami. Nie wspominam już o za- letach tego wydania dla współczesnego harcerstwa, które  w swoich debatach powinno brać pod uwagę roztropność minionych pokoleń, twórców oraz transformatywnych kontynuatorów metody harcerskiej, ale i znakomitą integralność odzwierciedlonych w dokumentach wpływów wychowawczych.”Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    Znakomity wybór źródeł do dziejów harcerstwa polskiego W Oficynie Wydawniczej "Impuls" ukazał się tuż przed świętami Bożego Narodzenia wyjątkowy wybór źródeł do badań historii harcerstwa w Polsce. Jego redaktorką jest Katarzyna MARSZAŁEK. Po znakomitej serii książeczek tej Oficyny - pod wspólnym tytułem: „Przywrócić Pamięć”, dzięki której po raz pierwszy uzyskaliśmy dostęp do wielu, wciąż nieobecnych i nieznanych rozpraw naukowych (filozoficznych, pedagogicznych, socjologicznych a nawet psychologicznych) na temat skautingu i ruchu harcerskiego, nauka polska otrzymuje kolejny zbiór tekstów, bez znajomości których już nie należy zasiadać do własnych badań w pedagogice społecznej czy historii wychowania.  Dwa tomy wyboru źródeł myśli zostają nam udostępnione dzięki znakomitej kwerendzie Katarzyny Marszałek. Dla badaczy, autorów prac dyplomowych – licencjackich, magisterskich, czy naukowych – doktorskich, habilitacyjnych stanowi ułatwienie w posługiwaniu się tekstami, do źródeł ich ulokowania już nie trzeba jeździć. To bardzo ułatwi i przyspieszy badania podstawowe w humanistyce i naukach społecznych.  Redaktorka wyboru zgodnie z metodologią nauk pomocniczych historii nadała całości logiczną strukturę oraz uzasadnia kryteria wyboru tekstów wspomagając czytelnika ich odpowiednim oznakowaniem. Mamy zatem kolejne, bogate źródło wiedzy, które odsłania wyjątkowy charakter pedagogiczny harcerskiego ruchu we wszystkich jego dziedzinach i sferach oddziaływania na jego członków i kadry instruktorskie.  Jest to także wyśmienita pomoc dydaktyczna. gdyż w ramach zajęć z „historii wychowania i myśli pedagogicznej” można pracować analitycznie z konkretnymi tekstami. Nie wspominam już o zaletach tego wydania dla współczesnego harcerstwa, które w swoich debatach powinno brać pod uwagę roztropność minionych pokoleń, twórców oraz transformatywnych kontynuatorów metody harcerskiej, jak i znakomitą integralność odzwierciedlonych w dokumentach wpływów wychowawczych. Jak pisze we wprowadzeniu Redaktorka obu tomów:   Działalność i historia Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) są tematem licznych opracowań, są to zazwyczaj:   – wspomnienia harcerek i harcerzy, drużyn, kręgów;– syntetyczne opracowania poszczególnych okresów dziejów organizacji;– wybory źródeł dziejów ZHP obejmujące fragment jego działalności. (...) Brak jest - w moim odczuciu – opracowania, które zawierałoby zbiór oryginalnych źródeł dotyczących dziejów ZHP, od chwili powstania stowarzyszenia do czasów współczesnych. Dlatego podjęłam próbę opracowania Wyboru źródeł do dziejów ZHP, ujętego w trzech tomach. Opublikowanie niniejszych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chciałabym w ten sposób ułatwić zainteresowanym osobom studia nad dziejami ZHP, poprzez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów.W niniejszym opracowaniu umieściłam źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach 2005-2014 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN); Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa w Warszawie (MH); w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych- ISAP; stronach internatowych ZHP, oraz we wcześniejszych publikacjach zwartych zawierających źródła.Na niniejszy Wybór źródeł do dziejów ZHP składają się następujące tomy:– pierwszy - Utworzenie Ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby (1918–1944), składający się z dwóch części Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego ZHP (1918–1939) oraz Czas próby (1939–1944);– drugi Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988) składający się z trzech części Walka o kształt harcerstwa (1944-1947); Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955); Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988);– trzeci Odrodzenie, lata demokracji (1989–2014), stanowiący część szóstą. Okresy omówione w poszczególnych częściach zostały wyodrębnione w oparciu o periodyzacje historii harcerstwa Olgierda Fietkiewicza, Mariana Miszczuka i Bogusława Śliwerskiego."Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów dotyczących dziejów ZHP, zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych, dlatego każda część niniejszego zbioru źródeł zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii:– Dokumentacja Zjazdów ZHP oraz pozjazdowe decyzje władz ZHP (ze względu na obszerność materiałów źródłowych zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHP, pomijając np. sprawy dotyczące finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw. Uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutów i Harcerskich Kodeksów umieściłam w rozdziałach ich dotyczących.);– Statuty ZHP;– Harcerskie Kodeksy.W części drugiej, trzeciej i czwartej ze względu na uwarunkowania historyczne nie można było zastosować tego klucza. Zamieszczone źródła cechuje różnorodność nazw. Celem ich ujednolicenia w spisie treści nie podaję oryginalnych tytułów dokumentów tylko uogólnione nazwy według następującego klucza:– rodzaj dokumentu (informacja, wnioski, zaproszenie, uchwały, ustalenie, list, artykuł, komentarz, rozkaz, rota i inne);– twórca (imię i nazwisko lub nazwa np. Zjazd Walny ZHP, Rada Naczelna); pomijam tytuły i stopnie naukowe oraz stopnie instruktorskie;– informacja na temat treści danego dokumentu. Oryginalne nazwy źródeł zostały umieszczone na początku każdego prezentowanego dokumentu oraz w Spisie Źródeł (Załącznik nr 1). Podaję również miejsce dostępu do źródła, używając dookreśleń: dostęp AAN w Warszawie, MH w Warszawie, zasoby własne i inne. Ze względu na zły stan fizyczny niektórych źródeł, np. blaknięcie tekstu umieszczonego na bibułce, kalce, kruszenie się papieru, czy też niska jakość druku, większość dokumentów została przeze mnie przepisana z zachowaniem oryginalnej pisowni, stylistyki źródła. W sytuacji ubytków w dokumencie lub niemożliwości odczytania go w przepisanym tekście wstawiałam wielokropek a w przypisie starałam się określić orientacyjną liczbę brakujących/nieczytelnych wyrazów. Tam gdzie stan dokumentu na to pozwolił zamieściłam skany dokumentów. źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2015/01/znakomity-wybor-zrode-do-dziejow.html    Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca:                        Tom I            Tom II                                                                                  ";38.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 528 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-216-4.jpg
"Wybór źródeł do dziejów ZHP.Tom II";"Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944–1988)";"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-217-1;;"Działalność i historia Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) są tematem licznych opracowań, są to zazwyczaj: –	wspomnienia harcerek i harcerzy, drużyn, kręgów;–	syntetyczne opracowania poszczególnych okresów dziejów organizacji;–	wybory źródeł dziejów ZHP obejmujące fragment jego działalności.Na rynku księgarskim dostępne są także wznowienia książek harcerskich z dawnych lat, wśród których wyróżnia się seria opracowana przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” pod hasłem „Przywrócić Pamięć”. Brak jest – w moim odczuciu – opracowania, które zawierałoby zbiór oryginalnych źródeł dotyczących dziejów ZHP, od chwili powstania stowarzyszenia do czasów współczesnych. Dlatego podjęłam próbę opracowania Wyboru źródeł do dziejów ZHP, ujętego w trzech tomach. Opublikowanie niniejszych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chciałabym w ten sposób ułatwić zainteresowanym osobom studia nad dziejami ZHP, poprzez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów. W niniejszym opracowaniu umieściłam źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach 2005–2014 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN); Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa w Warszawie (MH); w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego (UW); Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie; w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych – ISAP; stronach internetowych ZHP, oraz we wcześniejszych publikacjach zwartych zawierających źródła.Na niniejszy Wybór źródeł do dziejów ZHP składają się następujące tomy:–	pierwszy Utworzenie i czas próby ruchu harcerskiego (1918–1944), składający się z dwóch części Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego ZHP (1918–1939) oraz Czas próby (1939–1944);–	drugi Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944–1988) złożony z trzech części Walka o kształt harcerstwa (1944–1947); Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955); Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988);–	trzeci Odrodzenie, lata demokracji (1989–2014), stanowiący część szóstą. Okresy omówione w poszczególnych częściach zostały wyodrębnione w oparciu o periodyzacje historii harcerstwa Olgierda Fietkiewicza, Mariana Miszczuka i Bogusława Śliwerskiego. Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów dotyczących dziejów ZHP, zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych, dlatego każda część niniejszego zbioru źródeł zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii: –	Dokumentacja Zjazdów ZHP oraz pozjazdowe decyzje władz ZHP (ze względu na obszerność materiałów źródłowych zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHP, pomijając np. sprawy dotyczące finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw. Uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutów i Harcerskich Kodeksów umieściłam w rozdziałach ich dotyczących.);–	Statuty ZHP;–	Harcerskie Kodeksy. Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  W latach 1939–1944, 1944–1955, ze względu na uwarunkowania historyczne, nie można było zastosować tego klucza.Zamieszczone źródła cechuje różnorodność nazw. Celem ich ujednolicenia w spisie treści nie podaję oryginalnych tytułów dokumentów tylko uogólnione nazwy według następującego klucza: –	rodzaj dokumentu (informacja, wnioski, zaproszenie, uchwały, ustalenie, list, artykuł, komentarz, rozkaz, rota i inne);–	twórca (imię i nazwisko lub nazwa np. Zjazd Walny ZHP, Rada Naczelna); pomijam tytuły i stopnie naukowe oraz stopnie instruktorskie;–	informacja na temat treści danego dokumentu.Oryginalne nazwy źródeł zostały umieszczone na początku każdego prezentowanego dokumentu oraz w Spisie Źródeł (Załącznik nr 1). Podaję również miejsce dostępu do źródła, używając dookreśleń: dostęp AAN w Warszawie, MH w Warszawie, zasoby własne i inne. Ze względu na zły stan fizyczny niektórych źródeł, np. blaknięcie tekstu umieszczonego na bibułce, kalce, kruszenie się papieru, czy też niska jakość druku, większość dokumentów została przeze mnie przepisana z zachowaniem oryginalnej pisowni, stylistyki źródła. W sytuacji ubytków w dokumencie lub niemożliwości odczytania go w przepisanym tekście wstawiałam wielokropek a w przypisie starałam się określić orientacyjną liczbę brakujących/nieczytelnych wyrazów. Tam gdzie stan dokumentu na to pozwolił zamieściłam skany dokumentów. Dla ułatwienia lektury i ewentualnych dalszych poszukiwań na końcu niniejszego opracowania umieszczono Chronologiczny wykaz Zjazdów ZHP (Załącznik 2) oraz Chronologiczny wykaz Statutów ZHP (Załącznik nr 3).  Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorsywa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                               Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                              ";;"Wprowadzenie 	 13Część III Walka o kształt harcerstwa1944–1947Rozdział IDokumentacja władz ZHP oraz dokumenty z nią związane1.1. Zarządzenia Kierowników Resortu, 1944 r. 	 211.1.1. Administracji Publicznej i Oświaty w sprawie przywrócenia do życia jawnego ZHP jako stowarzyszenia wyższej użyteczności 	 211.1.2. Oświaty w sprawie ustalenia liczby członków Tymczasowej Naczelnej Rady Harcerskiej i powołaniu jej składu osobowego 	 221.2. Deklaracja ideowa ZHP, 1945 r. 	 221.3. Rozkaz Naczelnictwa ZHP, 1945 r., w sprawie 1.3.1. Komisji Planowania Odbudowy Harcerstwa 	 231.3.1.1. Regulaminu Komisji Planowania Odbudowy Harcerstwa Polskiego 	 241.3.1.2. Zastrzeżenia nazwy „harcerski” 	 251.4. Rozkaz Naczelnika Harcerzy w sprawie współpracy młodzieży harcerskiej oraz współpracy z innymi organizacjami, 1945 r. 	 251.5. Rozkaz Naczelniczki Harcerek i Naczelnika Harcerzy w sprawie udziału harcerek i harcerzy w akcji repatriacyjnej, 1945 r. 	 261.6. Wnioski Tymczasowej Naczelnej Rady Harcerskiej, 1946 r., w sprawie1.6.1. Zjazdu Walnego ZHP 	 261.6.2. Statutu ZHP 	 271.6.3. normalizowania stosunków organizacyjnych 	 281.6.4. duszpasterstwa 	 281.6.5. pracy wychowawczej organizacji 	 281.6.6. krzyża harcerskiego i legitymacji organizacyjnej 	 291.6.6.1. Instrukcja w sprawie krzyża harcerskiego i legitymacji organizacyjnych 	 291.7. Rozkaz Naczelniczki Harcerek, Załącznik nr 1, Instrukcja tymczasowa o ruchu harcerek między Chorągwiami, 1946 r. 	 301.8. Rozkaz Naczelnika Harcerzy, Załącznik nr 1, Instrukcja w sprawie czynności weryfikacyjnych, 1946 r. 	 311.9. Rozkaz Nadzwyczajny Naczelnika Harcerzy w sprawie wydarzeń poznańskich 1947 r. 	33 1.10. Publikacja, Walka o nowe harcerstwo, Pelagia Lewińska, 1949 r. 	341.11. Zarządzenie Ministra Oświaty w sprawie wprowadzenia Instrukcji o organizacji Harcerstwa w szkołach ogólnokształcących, 1950 r. 	 501.11.1. Załącznik do zarządzenia Ministra Oświaty z 6.IX.1950 r., Instrukcja o organizacji Harcerstwa w szkołach ogólnokształcących 	 51Rozdział IIHarcerskie Kodeksy, komentarze do nich oraz inne dokumenty z nimi związane2.1. Przyrzeczenie 	 552.1.1. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez Tymczasową Naczelną Radę Harcerską w dniu 24 I 1945 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnika Harcerzy L. 4 z dnia 5 III 1945 r. 	 552.1.2. Komentarz do prawa i przyrzeczenia harcerskiego, Tadeusz Nawrocki, 1945 r. 	 552.1.3. Komunikat Naczelnictwa ZHP w sprawie Komisji Ideologicznej, 1946 r. 	 562.1.4. Wniosek Tymczasowej Naczelnej Rady Harcerskiej w sprawie prawa i przyrzeczenia harcerskiego, 1946 r. 	 572.1.5. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez Tymczasową Naczelną Radę Harcerską w dniu 7 VI 1947 r. na wniosek Naczelnictwa ZHP, zatwierdzona rozkazem Naczelnictwa ZHP L. 3 z dnia 12 VIII 1947 r. 	 582.1.6. List Pelagii Lewińskiej do KC PPR opisujący prace w ZHP nad uchwaleniem nowego brzemienia przyrzeczenia i prawa harcerskiego, 1947 r. 	 582.2. Prawo Harcerskie 	 612.2.1. Rozkaz Naczelnictwa ZHP w sprawie dziesiątego punktu prawa harcerskiego, 1945 r. 	 612.2.2. Treść prawa harcerskiego, uchwalona przez Tymczasową Naczelną Radę Harcerską w dniu 24 I 1945 r. zatwierdzona Rozkazem Naczelnika Harcerzy L. 4 z dnia 5 III 1945 r. 	 612.2.3. Treść prawa harcerskiego, uchwalona przez Tymczasową Naczelną Radę Harcerską w dniu 7 VI 1947 r. na wniosek Naczelnictwa ZHP, zatwierdzona rozkazem Naczelnictwa ZHP L. 3 z dnia 12 VIII 1947 r. 	 62Część IVSowietyzacja harcerstwa1948–1955Rozdział IDokumentacja władz oraz dokumenty z nią związane 1.1. Regulamin drużyny zuchów i harcerzy 1948 r. 	 651.2. Uchwała konferencji komendantek i komendantów chorągwi, 1948 r. 	 761.3. Instrukcja Związku Młodzieży Polskiej w sprawie form współdziałania z ZHP, 1949 r. 	 771.4. Materiały pomocnicze do szkolenia przewodników drużyny harcerskiej, Józef Mazurek, Zastępca Kierownika Wydziału Harcerskiego ZG ZMP, 1951 r. 	 781.5. Uchwały VIII Plenum ZG ZMP, 1952 r. 	 841.6. Przemówienie Haliny Krysanki, Zastępcy Kierownika Wydziału Harcerskiego ZG ZMP, na XV Plenum ZG ZMP, 1954 r. 	 88 Rozdział IIHarcerskie Kodeksy, komentarze do nich oraz inne dokumenty z nimi związane 2.1. Przyrzeczenie 	   912.1.1. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez Zarząd Główny Związku Młodzieży Polskiej i Naczelnictwo ZHP w dniu 25 V 1950 r. weszła w życie dnia 1 VI 1950 r. 	   912.2. Prawo Harcerskie 	   912.2.1. Treść prawa harcerskiego, uchwalona przez Zarząd Główny Związku Młodzieży Polskiej i Naczelnictwo ZHP w dniu 25 V 1950 r. weszła w życie dnia 1 VI 1950 r. 	   912.3. Komentarze do Harcerskich Kodeksów oraz inne dokumenty z nimi związane 	   922.3.1. Komentarz Naczelnictwa ZHP dotyczący prawa harcerskiego, 1948 r. 	   922.3.2. Komentarz do dziewiątego punktu prawa harcerskiego, Stanisława Kaczora, 1954 r. 	   942.3.3. Komentarz do przyrzeczenia harcerskiego, Włodzimierza Kosmali, 1955 r. 	   952.3.4. Komentarz do prawa harcerskiego, Włodzimierza Kosmali, 1955 r. 	   98Część VOdwilż, harcerstwo w socjaliźmie, kryzys i upadek1956–1988Rozdział IDokumentacja Zjazdów ZHP oraz dokumenty z nią związane 1.1. Przed Krajowym Zjazdem Działaczy Harcerskich, 1956 r. 	 1031.1.1. Referat na III Plenum ZG ZMP, 1956 r. 	 1031.1.2. Rezolucja Narady Komend Wojewódzkich i Komendy Głównej Organizacji Harcerskiej 	 1171.1.3. Zalecenia Narady Komend Wojewódzkich i Komendy Głównej Organizacji Harcerskiej dla Komendy Głównej 	 1191.1.4. Zarządzenie Ministra Oświaty w sprawie pracy drużynowego i współdziałania Wydziałów Oświaty z komendami harcerskimi 	 1191.1.4.1. Załącznik do Zarządzenie Ministra Oświaty, Instrukcja o pracy drużynowego i współdziałaniu Wydziałów Oświaty z komendami harcerskimi 	 1201.1.4.2. Załącznik do zarządzenia Ministra Oświaty z dnia 12 października 1956 r.  	 1221.1.5. Regulamin Organizacji Harcerskiej Polski Ludowej 	 1221.2. Krajowy Zjazd Działaczy Harcerskich, 1956 r. 	 1261.2.1. Deklaracja Ideowa Krajowego Zjazdu Działaczy Harcerskich ZHP 	 1261.2.2. Uchwały Krajowego Zjazdu Działaczy Harcerskich ZHP w sprawie 	 1281.2.2.1. zmian w symbolice harcerskiej i formach zewnętrznych 	 1281.2.2.2. organizacyjnych podstaw działania 	 1301.2.3. Uchwała Naczelnej Rady Harcerskiej w sprawie odnowy harcerstwa 1957 r. 	 1341.3. II Zjazd Walny ZHP, 1959 r. 	  1351.3.1. Uchwały II Zjazdu Walnego ZHP w sprawie1.3.1.1. wytycznych do programu 	 1351.3.1.2. harcerskiej pracy nauczycieli 	 140	1.3.2. Rozporządzenie Rady Ministrów z 2 VII 1959 r. w sprawie uznania ZHP za stowarzyszenie wyższej użyteczności 	 1501.4. III Zjazd Walny ZHP, 1964 r. 	 1511.4.1. Przemówienie Edwarda Ochaba Sekretarza KC PZPR, na III Zjeździe Walnym ZHP 	 1511.4.2. List Delegatów III Zjazdu Walnego ZHP do Władysława Gomułki 	 1541.4.3. Zadania społeczno-wychowawcze ZHP na najbliższe lata przyjęte na III Zjeździe Walnym 	 1551.4.4. Uchwała III Zjazdu Walnego ZHP w sprawie przyznania praw delegatów uczestnikom Zjazdu wybranym na konferencjach w hufcach spośród niepełnoletnich instruktorów 	 1591.5. IV Zjazd ZHP, 1968 r. 	 1601.5.1. Przemówienie Marszałka Polski Mariana Spychalskiego, Przewodniczącego Rady Państwa, Przewodniczącego Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu na IV Zjeździe ZHP 	 1601.5.2. Uchwała Programowa IV Zjazdu ZHP 	 1651.5.3. List Delegatów IV Zjazdu ZHP do Dziewcząt i Chłopców walczącego Wietnamu 	 1691.6. V Zjazd ZHP, 1973 r. 	 1701.6.1. Przemówienie członka Biura Politycznego KC PZPR Przewodniczącego Rady Państwa Henryka Jabłońskiego na V Zjeździe ZHP 	 1701.6.2. Uchwała V Zjazdu ZHP w sprawie programu 	 1751.7. VI Zjazd ZHP, 1977 r. 	 1871.7.1. Notatka Głównej Kwatery ZHP w sprawie VI Zjazdu ZHP 	 1871.7.2. Uchwały VI Zjazdu ZHP w sprawie1.7.2.1. najważniejszych zadań na lata 1977–1981 	 1911.7.2.2. przesłania Forum Aktywu Harcerskiej Służby Polsce Socjalistycznej do wszystkich uczniów w Polsce 	 2081.8. VII Zjazd ZHP, 1981 r. 	 2101.8.1. Uchwały VII Zjazdu w sprawie1.8.1.1. samodzielności ZHP, planu umacniania drużyn, programu, warunków dalszego rozwoju ZHP 	 2101.8.1.2. wystąpienia ZHP z Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej 	 2211.8.1.3. wyłączności używania przez ZHP hymnu i symboli ZHP oraz harcerskiego systemu wychowawczego 	 2221.9. VIII Zjazd ZHP, 1985 r. 	 2231.9.1. Przemówienie I sekretarza KC PZPR, Premiera Generała Armii, Wojciecha Jaruzelskiego na VIII Zjeździe ZHP 	 2231.9.2. Uchwała VIII Zjazdu ZHP w sprawie idei, którym służy harcerstwo, społecznego programu harcerstwa, kierunków harcerskiej służby 	 2271.9.3. Stanowiska VIII Zjazdu ZHP w sprawie1.9.3.1. edukacji narodowej 	 2361.9.3.2. zdrowia dzieci i młodzieży 	 2371.9.3.3. sytuacji międzynarodowej 	 2371.9.3.4. wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 	 238  Rozdział IIStatuty ZHP oraz dokumenty z nimi związane 2.1. Statut ZHP, 1959 r. 	 2412.1.1. Tekst Statutu ZHP uchwalony przez II Walny Zjazd ZHP w dniach 18–21 IV 1959 r.,Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych dnia 9 IX 1959 r. w sprawie ogłoszenia statutu stowarzyszenia wyższej użyteczności ZHP 	 2412.2. Statut ZHP, 1965 r. 	 2472.2.1. Prace nad zmianą Statutu ZHP 	 2472.2.1.1. Propozycja trybu uchwalania poprawek do Statutu Komisji Statutowej Naczelnej Rady Harcerskiej 	 2472.2.1.2. Informacja Komisji Statutowej Naczelnej Rady Harcerskiej o jej pracach 	 2472.2.1.3. Propozycja poprawek do Statutu Komisji Statutowej Naczelnej Rady Harcerskiej 	 2492.2.1.4. Pismo Naczelnika ZHP Witolda Kineckiego do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Departament Społeczno-Administracyjny w sprawie zmian i poprawek wprowadzonych do Statutu ZHP 	 2502.2.1.5. Uzupełnienie Zastępcy Naczelnika Harcerstwa Jerzego Majki pisma do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Departament Społeczno-Administracyjny w sprawie zmian i poprawek wprowadzonych do Statutu ZHP 	 2502.2.1.6. Pismo Zastępcy Naczelnika Harcerstwa Jerzego Majki do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Gabinet Ministra w sprawie uzasadnienia zmian i poprawek wprowadzonych do Statutu ZHP na III Walnym Zjeździe ZHP w dniach 3–5 IV 1964 r. 	 2522.2.2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 V 1965 r. w sprawie zmiany statutu stowarzyszenia wyższej użyteczności ZHP 	 2532.2.3. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez III Zjazd ZHP w dniach 3–5 IV 1964 r. ustalonego i ogłoszonego Zarządzeniem Ministra Spraw wewnętrznych z dnia 20 V 1965 r. 	 2542.3. Statut ZHP, 1969 r. 	 2582.3.1. Prace nad zmianą Statutu ZHP 	 2582.3.1.1. Pismo Zastępcy Naczelnika ZHP Włodzimierza Sarana do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w sprawie poprawek do Statutu ZHP poczynionych przez IV Zjazd ZHP 	 2582.3.1.2. Uzupełnienie pisma Głównej Kwatery do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w sprawie poprawek do Statutu poczynionych przez IV Zjazd ZHP 	 2582.3.2. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez IV Zjazd ZHP w dniach 14–16 X 1968 r., ustalony i ogłoszony zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 VIII 1969 r. 	 2602.4. Statut ZHP z 1975 r. 	 2732.4.1. Tekst Statutu ZHP ogłoszony Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 IX 1975 r. 	 2732.5. Statut ZHP z 1977 r. 	 2882.5.1. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez VI Zjazd ZHP w dniach 28–29 III 1977 r. ustalony i ogłoszony Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 XI 1977 r. 	 2882.6. Statut ZHP z 1981 r. 	 3102.6.1. Tekst Statutu ZHP uchwalonego przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. ustalony i ogłoszony Zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 VII 1981 r. 	 3102.6.2. Uchwała VIII Zjazdu ZHP w sprawie Statutu ZHP 	 328 Rozdział IIIHarcerskie Kodeksy, komentarze do nich oraz inne dokumenty z nimi związane 3.1. Obietnica i Prawo Zucha 	 3293.1.1. Obietnica Zucha 	 3293.1.1.1. Rota obietnicy zucha, 1957 r., zatwierdzona Uchwałą Rady Naczelnej z dnia 10 III 1957 r., potwierdzona przez III Walny Zjazd ZHP, w dniach 3–5 VI 1964 r. 	 3293.1.1.2. rota obietnicy zucha, 1981 r., zatwierdzona Uchwałą VII Zjazdu ZHP w dniach 15–19 III 1981 r. 	 3293.1.2. Prawo Zucha 	 3293.1.2.1. Treść prawa zucha, 1957 r., zatwierdzona Uchwałą Rady Naczelnej z dnia 10 III 1957 r., potwierdzona przez III Walny Zjazd ZHP, w dniach 3–5 VI 1964 r. 	 3293.2. Przyrzeczenie i Prawo Harcerskie 	 3303.2.1. Przyrzeczenie 	 3303.2.1.1. Rota przyrzeczenia harcerskiego, 1956 r. obowiązująca w Organizacji Harcerskiej tekst opublikowany w „Świat Młodych” nr 8 z 1956 r. 	 3303.2.1.2. Rota przyrzeczenia harcerskiego, 1957 r. uchwalona przez Naczelną Radę Harcerską w dniu 10 III 1957 r. 	 3303.2.1.3. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 3–4 IV 1964 r. utrzymana w mocy przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3303.2.1.4. Rota przyrzeczenia harcerskiego, uchwalona przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 3–4 IV 1964 r. utrzymana w mocy przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3303.2.1.5. Rota przyrzeczenia harcerskiego, według stanowiska VIII Zjazdu ZHP w dniach 28–31 III 1985 r. 	 3313.2.2. Prawo Harcerskie 	 3313.2.2.1. Treść prawa harcerskiego, 1956 r. obowiązująca w Organizacji Harcerskiej tekst opublikowany w „Świat Młodych” nr 8 z 1956 r. 	 3313.2.2.2. Treść prawa harcerskiego, 1957 r. uchwalona przez Naczelną Radę Harcerską w dniu 10 III 1957 r. 	 3313.2.2.3. Treść prawa harcerskiego, 1964 r. uchwalona przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 3–4 IV 1964 r. utrzymana w mocy przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3323.2.2.4. Treść prawa harcerskiego, 1981 r. uchwalona przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 3–4 IV 1964 r. utrzymana w mocy przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3323.2.2.5. Treść prawa harcerskiego, według stanowiska VIII Zjazdu ZHP w dniach 28–31 III 1985 r. 	 3333.3. Zobowiązanie instruktorskie, karta praw i obowiązków instruktora ZHP 	 3333.3.1. Rota zobowiązania instruktorskiego, 1957 r., uchwalona Uchwałą Rady Naczelnej z dnia 1 III 1957 r. 	 3333.3.2. Rota zobowiązania instruktorskiego, 1964 r., uchwalona przez III Walny Zjazd ZHP w dniach 3–4 IV 1964 r. 	 3333.3.3. Rota zobowiązania instruktorskiego, 1968 r., uchwalona przez IV Zjazd ZHP w dniach 14–16 X 1968 r. 	 3343.3.4. Karta Praw i Obowiązków Instruktora ZHP, 1968 r., uchwalona przez IV Zjazd ZHP w dniach 14–16 X 1968 r. 	 334	3.3.5. Rota zobowiązania instruktorskiego, 1977 r., uchwalona przez VI Zjazd w dniach 28–29 III 1977 r. 	 3373.3.6. Rota zobowiązania instruktorskiego,1981 r., uchwalona przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3373.3.7. Karta Praw i Obowiązków Instruktora ZHP, 1981 r., uchwalona przez VII Zjazd ZHP w dniach 15–18 III 1981 r. 	 3383.4. Komentarze do Harcerskich Kodeksów oraz inne dokumenty z nimi związane 	 3403.4.1. Komentarz Stefana Kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Polski dotyczący przyrzeczenia i prawa harcerskiego, 1970 r. 	 3403.4.2. Stanowisko VII Zjazdu ZHP w sprawie Roty Przyrzeczenia i Prawa harcerskiego 	 3443.4.3. Komentarz Zespołu Teorii Harcerstwa dotyczący przyrzeczenie i prawa harcerskiego, 1985 r. 	 344 Bibliografia 	 387Załącznik 1. Spis źródeł tomu drugiego 	 391Załącznik 2. Chronologiczny wykaz Zjazdów ZHP w latach 1920–2014 	 407Załącznik 3. Chronologiczny wykaz Statutów ZHP 	 409  ";"„Ten wybór jest znakomity. Przede wszystkim dlatego, że ma rzetelną strukturę, zgodną z me- todologią badań historycznych oraz po znakomitej kwerendzie. Dla badaczy, autorów prac dyplomowych – licencjackich, magisterskich, czy naukowych – doktorskich, habilitacyjnych stanowi ułatwienie w posługiwaniu się tekstami, do źródeł ich ulokowania już nie trzeba jeździć. To bardzo ułatwi i przyspieszy prace interpretacyjne. Redaktorka wyboru poprawnie, bo zgodnie z metodologią nauk pomocniczych historii  uzasadnia swój wybór oraz wspomagające identyfikację źródeł oznakowanie tekstów.Po serii „Przywrócić pamięć” będzie to kolejne, bogate źródło wiedzy, które odsłania wyjątkowy charakter pedagogiczny harcerskiego ruchu we wszystkich jego dziedzinach i sferach oddziaływania na jego członków i kadry. To także jest wyśmienita pomoc dydaktyczna. gdyż w ramach zajęć z „historii wychowania i myśli pedagogicznej” można pracować analitycznie z konkretnymi tekstami. Nie wspominam już o za- letach tego wydania dla współczesnego harcerstwa, które  w swoich debatach powinno brać pod uwagę roztropność minionych pokoleń, twórców oraz transformatywnych kontynuatorów metody harcerskiej, ale i znakomitą integralność odzwierciedlonych w dokumentach wpływów wychowawczych.”Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    Znakomity wybór źródeł do dziejów harcerstwa polskiego W Oficynie Wydawniczej "Impuls" ukazał się tuż przed świętami Bożego Narodzenia wyjątkowy wybór źródeł do badań historii harcerstwa w Polsce. Jego redaktorką jest Katarzyna MARSZAŁEK. Po znakomitej serii książeczek tej Oficyny - pod wspólnym tytułem: „Przywrócić Pamięć”, dzięki której po raz pierwszy uzyskaliśmy dostęp do wielu, wciąż nieobecnych i nieznanych rozpraw naukowych (filozoficznych, pedagogicznych, socjologicznych a nawet psychologicznych) na temat skautingu i ruchu harcerskiego, nauka polska otrzymuje kolejny zbiór tekstów, bez znajomości których już nie należy zasiadać do własnych badań w pedagogice społecznej czy historii wychowania.  Dwa tomy wyboru źródeł myśli zostają nam udostępnione dzięki znakomitej kwerendzie Katarzyny Marszałek. Dla badaczy, autorów prac dyplomowych – licencjackich, magisterskich, czy naukowych – doktorskich, habilitacyjnych stanowi ułatwienie w posługiwaniu się tekstami, do źródeł ich ulokowania już nie trzeba jeździć. To bardzo ułatwi i przyspieszy badania podstawowe w humanistyce i naukach społecznych.  Redaktorka wyboru zgodnie z metodologią nauk pomocniczych historii nadała całości logiczną strukturę oraz uzasadnia kryteria wyboru tekstów wspomagając czytelnika ich odpowiednim oznakowaniem. Mamy zatem kolejne, bogate źródło wiedzy, które odsłania wyjątkowy charakter pedagogiczny harcerskiego ruchu we wszystkich jego dziedzinach i sferach oddziaływania na jego członków i kadry instruktorskie.  Jest to także wyśmienita pomoc dydaktyczna. gdyż w ramach zajęć z „historii wychowania i myśli pedagogicznej” można pracować analitycznie z konkretnymi tekstami. Nie wspominam już o zaletach tego wydania dla współczesnego harcerstwa, które w swoich debatach powinno brać pod uwagę roztropność minionych pokoleń, twórców oraz transformatywnych kontynuatorów metody harcerskiej, jak i znakomitą integralność odzwierciedlonych w dokumentach wpływów wychowawczych. Jak pisze we wprowadzeniu Redaktorka obu tomów:   Działalność i historia Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) są tematem licznych opracowań, są to zazwyczaj:   – wspomnienia harcerek i harcerzy, drużyn, kręgów;– syntetyczne opracowania poszczególnych okresów dziejów organizacji;– wybory źródeł dziejów ZHP obejmujące fragment jego działalności. (...) Brak jest - w moim odczuciu – opracowania, które zawierałoby zbiór oryginalnych źródeł dotyczących dziejów ZHP, od chwili powstania stowarzyszenia do czasów współczesnych. Dlatego podjęłam próbę opracowania Wyboru źródeł do dziejów ZHP, ujętego w trzech tomach. Opublikowanie niniejszych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chciałabym w ten sposób ułatwić zainteresowanym osobom studia nad dziejami ZHP, poprzez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów.W niniejszym opracowaniu umieściłam źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach 2005-2014 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN); Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa w Warszawie (MH); w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych- ISAP; stronach internatowych ZHP, oraz we wcześniejszych publikacjach zwartych zawierających źródła.Na niniejszy Wybór źródeł do dziejów ZHP składają się następujące tomy:– pierwszy - Utworzenie Ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby (1918–1944), składający się z dwóch części Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego ZHP (1918–1939) oraz Czas próby (1939–1944);– drugi Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988) składający się z trzech części Walka o kształt harcerstwa (1944-1947); Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955); Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988);– trzeci Odrodzenie, lata demokracji (1989–2014), stanowiący część szóstą. Okresy omówione w poszczególnych częściach zostały wyodrębnione w oparciu o periodyzacje historii harcerstwa Olgierda Fietkiewicza, Mariana Miszczuka i Bogusława Śliwerskiego."Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów dotyczących dziejów ZHP, zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych, dlatego każda część niniejszego zbioru źródeł zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii:– Dokumentacja Zjazdów ZHP oraz pozjazdowe decyzje władz ZHP (ze względu na obszerność materiałów źródłowych zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHP, pomijając np. sprawy dotyczące finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw. Uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutów i Harcerskich Kodeksów umieściłam w rozdziałach ich dotyczących.);– Statuty ZHP;– Harcerskie Kodeksy.W części drugiej, trzeciej i czwartej ze względu na uwarunkowania historyczne nie można było zastosować tego klucza. Zamieszczone źródła cechuje różnorodność nazw. Celem ich ujednolicenia w spisie treści nie podaję oryginalnych tytułów dokumentów tylko uogólnione nazwy według następującego klucza:– rodzaj dokumentu (informacja, wnioski, zaproszenie, uchwały, ustalenie, list, artykuł, komentarz, rozkaz, rota i inne);– twórca (imię i nazwisko lub nazwa np. Zjazd Walny ZHP, Rada Naczelna); pomijam tytuły i stopnie naukowe oraz stopnie instruktorskie;– informacja na temat treści danego dokumentu. Oryginalne nazwy źródeł zostały umieszczone na początku każdego prezentowanego dokumentu oraz w Spisie Źródeł (Załącznik nr 1). Podaję również miejsce dostępu do źródła, używając dookreśleń: dostęp AAN w Warszawie, MH w Warszawie, zasoby własne i inne. Ze względu na zły stan fizyczny niektórych źródeł, np. blaknięcie tekstu umieszczonego na bibułce, kalce, kruszenie się papieru, czy też niska jakość druku, większość dokumentów została przeze mnie przepisana z zachowaniem oryginalnej pisowni, stylistyki źródła. W sytuacji ubytków w dokumencie lub niemożliwości odczytania go w przepisanym tekście wstawiałam wielokropek a w przypisie starałam się określić orientacyjną liczbę brakujących/nieczytelnych wyrazów. Tam gdzie stan dokumentu na to pozwolił zamieściłam skany dokumentów. źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2015/01/znakomity-wybor-zrode-do-dziejow.html    Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca:                        Tom I            Tom II                                                                                  ";36.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 420 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-217-1.jpg
"Rymowanki - utrwalanki.Materiały do ćwiczeń logopedycznych";;"Dorota Krupa";978-83-8095-026-9;;"Materiał ten służy do utrwalania poznanych głosek, po uprzednim wyćwiczeniu ich w izolacji, sylabach, wyrazach i zdaniach. Zawiera rymowanki dotyczące głosek: sz, ż, cz, dż, s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, r, l, k ,ki , g , gi, t , d, p , pi, b, bi, w, wi, f, fi, ł, h. Można również ćwiczyć różnicowanie głosek: sz - s, ż - z, cz - c, dż - dz, r - l, k - t, g - d, w - ł. Do każdego wierszyka dołączony jest tematycznym rysunek. Materiał polecany jest rodzicom dzieci z dyslalią, nauczycielom przedszkoli i nauczania zintegrowanego, logopedom, a także rodzicom dzieci, u których rozwój mowy nie został jeszcze zakończony.      Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Patronat medialny:  ";;"Szara myszka (sz) Czary mary (cz) Hobby (sz, ż, cz, dż) Żaba i żuk (ż) Dżokej (dż) SMS (s) Placek Jacka (c) Janek Grubasek (dz) Psotny Zenek (z) Cyrk (s, z ,c, dz ) Co kto lubi? (ś) Ciuciubabka (ć) Ślimak i zięba (ś,ź,ć,dź) Nad jeziorem (ź) Urodziny Władzia (dź) Prośba (ś) Szałas (sz-s) Koza i żmija (ż, z) Wilk i owce (cz, c) Dwaj dżokeje (dż, dz) Trąbka Piotra (R po spółgłoskach) Ogródek Krystyny Koncert nad jeziorem (R w izolacji) Co się dzieje? (pr, wr, zr, sr, br, kr, mr, źr) Zabawy dzieci (r, l) Jesienna bajka (j) Kolacja (l, j) Ulubione prace (l) U kaczki (k) Kieszeń Majki (ki) Gęś i ptaki (g) Ogień (gi) Prezent (t) Kurtka taty (k, t) Michał na łące (ł) Duduś (d) Dog i buldog (g, d) Bałwan (w, ł) Lew i wrona (w) Wichura (wi) Chomik (h) Foka (f) Psotny Filipek (fi) Spacer w parku (p) Czynności (pi) Bal (b) Bilet (bi) ";"Dzieci uwielbiają wierszyki i rymowanki. Są melodyjne, mają ciekawych bohaterów, nie są długie i łatwo się je przyswaja. Jednak to nie jedyne zalety wierszy.Dlaczego warto uczyć dzieci wierszy? Dzięki wierszom łatwiej zwrócić uwagę dziecka na rytm mowy. Na tempo, melodię i akcent. Wierszami można się dowolnie bawić. Można je recytować, ułożyć do nich melodię i zaśpiewać, wyklaskiwać lub wystukiwać rytm.  Jest przy tym mnóstwo zabawy, a wiersze, dzięki rymom bardzo szybko wpadają w ucho i zapadają w pamięć.Rymowanie pomaga kształtować poczucie rytmu, wspomaga świadomość fonologiczną, dzięki czemu dziecko skupia się również na brzmieniu słowa, nie tylko na znaczeniu. Z czasem zaczyna bawić się słowami i podejmuje próby samodzielnego tworzenia rymów.Rymowanki-Utrwalanki autorstwa Doroty Krupy to zbiór krótkich wierszyków przepełnionych konkretnymi głoskami. Książka ma 54 strony i  zawiera materiał dotyczący głosek: sz, ż, cz, dż, s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, r, l, k ,ki, g, gi, t, d, p , pi, b, bi, w, wi, f, fi, ł, h. Można z nią również ćwiczyć różnicowanie głosek: sz – s, ż – z, cz – c, dż – dz, r – l, k – t, g – d oraz w – ł.Wierszyki są śmieszne, niezbyt długie i co najważniejsze – do każdego dołączony jest obrazek, który dziecko może pokolorować.Myślę, że każdy logopeda korzysta z pomocy rymowanek podczas zajęć logopedycznych. Dzięki nim możemy w łatwy i przyjemny sposób „przemycić” bardzo dużo słów zawierających interesującą nas głoskę.  Szczegółowy opis książki wraz z fragmentami możecie znaleźć na stronie Oficyny Wydawniczej Impuls.  ";18.00;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej ebook. Wydanie IV Kraków 2016,";"Objętość 54 strony. Okładka miękką, klejona";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-026-9.jpg
"Jąkanie. Analiza procesu komunikacji słownej";;"Jolanta Góral-Półrola";978-83-8095-028-3;;"Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii PąchalskiejMonografia Doktor Jolanty Góral-Półroli prezentuje nowoczesne, interdyscyplinarne w swej naturze ujęcie problematyki zaburzeń płynności mówienia. Jąkania bowiem nie da się rozpoznawać z perspektywy jednej tylko dyscypliny. Autorka stara się ustalić, w jakiej relacji pozostają jąkanie i komunikacja słowna: czy i w jaki sposób jąkanie determinuje obraz zachowań komunikacyjnych osób jąkających się; czy i w jaki sposób sytuacja komunikacyjna moderuje objawy tego zaburzenia; czy osoby jąkające się charakteryzuje jakiś specyficzny profil zachowań komunikacyjnych. Tło neurologiczne i neuropsychologiczne, uwzględniające światowe trendy w badaniach, oraz zastosowana teoria mikrogenetyczna świetnie podbudowują wywód i dostarczają narzędzi do zrozumienia istoty jąkania oraz wyciągnięcia istotnych wniosków natury aplikacyjnej. Spojrzenie na jąkanie z perspektywy mikrogenetycznej teorii formowania się objawu, oparte na bogatym doświadczeniu klinicznym Autorki, jest oryginalne nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Jest to znakomicie opracowana propozycja wydawnicza zarówno pod względem teorii, jak i wartości praktycznych.[…] Podsumowując, pragnę podkreślić, że monografia prezentuje wartościowe treści, wnosi nową wiedzę dotyczącą komunikacji osób jąkających się oraz jest oparta na ciekawych i prawidłowo przeprowadzonych badaniach empirycznych.  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Publikacja ma wymiar zarówno teoretyczny, jak i empiryczny. Tworzy ją siedem wzajemnie powiązanych rozdziałów. Wywód rozpoczyna się od rozważań dotyczących rozmowy. Oprócz omówienia jej istoty przedstawiono definicję aktu mowy w procesie komunikacji oraz mikrogenetyczny model porozumiewania się. Skupiono się także na stylu komunikacji interpersonalnej. Poddano analizie typologię stylów komunikacji, uznając aktywność słowną oraz rodzaje aktów mowy za najbardziej wymierne, mierzalne i obiektywne kryteria wyróżniania stylów komunikacyjnych. Ponadto w rozdziale pierwszym zwrócono uwagę na bariery utrudniające skuteczne komunikowanie się z uwzględnieniem czynników językowych, psychologicznych i społecznych. Rozdział drugi w całości poświęcono jąkaniu. Przedstawiono w nim różne ujęcia tego zaburzenia prezentowane w literaturze przedmiotu, a także własny model istoty tego zaburzenia. Skupiono się na charakterystyce jąkania jako zaburzenia rozmowy, omówiono jąkanie w kategorii bariery komunikacyjnej. W kontekście przyjętego procesowego paradygmatu mózgu ukazano mikrogenetyczne ujęcie formowania się objawu.W części empirycznej zaprezentowano badania własne. Ich głównym celem było udzielenie odpowiedzi na pytania: Jak przebiega rozmowa z udziałem osoby jąkającej się? Jaki styl komunikacji interpersonalnej preferują osoby jąkające się i czy ma on związek z ich zaburzeniem, a w szczególności z jego samooceną. W badaniach skupiono się przede wszystkim na analizie tekstów naturalnych rozmów, których uczestnikami było 120 osób jąkających się. Były to rozmowy na dowolny temat i na temat jąkania. Tekst rozmów obejmował 171 606 słów, w tym 115 911 pochodziło od osób jąkających się, zaś 55 695 – od ich partnerów komunikacyjnych. W przeprowadzonej analizie uwzględniono natężenie niepłynności mówienia osób jąkających się, wkład komunikacyjny, rodzaj użytych aktów mowy, treść rozmów i ich strukturę. Preferowany przez osoby jąkające się styl komunikacji interpersonalnej ustalono na podstawie Skali Komunikacji Interpersonalnej (Tarkowski, Humeniuk 2010), natomiast samoocenę jąkania – jego czynników biologicznych (fizjologicznych), lingwistycznych, psychologicznych i społecznych – przy użyciu Skali Samooceny Jąkania (Góral-Półrola, Tarkowski 2012a). W rozdziale szóstym podjęto próbę ujęcia jąkania się jako procesu zgodnie z nowym paradygmatem pracy mózgu. Uzyskane w badaniach wyniki niepłynności mówienia zinterpretowano z uwzględnieniem mikrogenetycznej teorii objawu (Pąchalska 2008). Należy dodać, że teoria mikrogenetyczna po raz pierwszy została zastosowana w procesie objaśniania niepłynności mówienia w jąkaniu. Fakt ten podkreśla zatem nowatorski charakter tej monografii. Całość kończą wnioski natury badawczej i aplikacyjnej, z których za najważniejszy uważam autorski mikrogenetyczny model jąkania.  Patronat medialny:      Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wprowadzenie  	     Rozdział 1Rozmowa jako podstawowa forma komunikacji słownej  	1.1.	Definicja rozmowy1.2.	Rozmowa w ujęciu językoznawczym1.2.1.	Interakcyjna i hierarchiczna organizacja dialogu1.2.2.	Akt mowy1.2.2.1.	Akt mowy a komunikowanie się1.3.	Rozmowa w ujęciu komunikacyjnym 1.3.1.	Styl komunikowania się1.3.2.	Konwersacja jako typowe użycie języka1.3.3.	Efektywność komunikowania się  1.4.	Rozmowa w działaniach pomocowych (w diagnozie i terapii) 1.5.	Podsumowanie   Rozdział 2Istota jąkania  	  2.1.	Główne modele jąkania przedstawione w literaturze 2.1.1.	Jąkanie jako zaburzenie systemu fonologicznego2.1.2.	Jąkanie jako nerwica mowy   2.1.3.	Jąkanie jako zaburzenie płynności mówienia 2.1.4.	Jąkanie jako zaburzenie psychosomatyczne2.2.	Jąkanie jako zaburzenie rozmowy2.2.1.	Stres komunikacyjny 2.2.2.	Jąkanie jako bariera komunikacyjna2.3.	Mikrogenetyczna teoria formowania się objawu a zaburzenie płynności mówienia  2.3.1.	Morfogeneza 2.3.2.	Parcelacja  2.3.3.	Heterochronia  	  2.4.	Istota jąkania w ujęciu autorskim2.5.	Podsumowanie Rozdział 3Metodologia badań własnych 3.1.	Problematyka badawcza3.2.	Cel badań i pytania badawcze3.3.	Charakterystyka badanych osób  3.4.	Metody badań  	 3.4.1.	Wywiad   3.4.2.	Analiza dokumentacji 3.4.3.	Analiza próbek mowy3.4.4.	Skala Samooceny Jąkania3.4.5.	Skala Komunikacji Interpersonalnej   3.4.6.	Metody obliczeń statystycznych  	  3.5.	Procedura badań   Rozdział 4Osoba jąkająca się w procesie komunikacji słownej – wyniki badań własnych  4.1.	Rozmowa osoby jąkającej się z partnerem komunikacyjnym 4.1.1.	Charakterystyka materiału badań   4.1.2.	Rozmowa na dowolny temat  4.1.2.1.	Wkład komunikacyjny i natężenie niepłynności mówienia  4.1.2.2.	Tematyka rozmów4.1.2.3.	Akty mowy  4.1.2.4.	Podsumowanie 4.1.3.	Rozmowa na temat jąkania4.1.3.1.	Wkład komunikacyjny i natężenie niepłynności mówienia  4.1.3.2.	Treść rozmów4.1.3.3.	Akty mowy4.1.3.4.	Podsumowanie  4.1.4.	Rozmowa na dowolny temat i na temat jąkania – analiza porównawcza  4.1.4.1.	Natężenie niepłynności mówienia 4.1.4.2.	Wkład komunikacyjny osób jąkających się  4.1.4.3.	Akty mowy użyte w rozmowie na dowolny temat i na temat jąkania 4.1.5.	Organizacja dialogów 4.2.	Styl komunikacji interpersonalnej badanych osób jąkających się i samoocena jąkania  	  4.2.1.	Zachowania komunikacyjne deklarowane przez badane osoby jąkające się  	 4.2.2.	Samoocena jąkania   4.2.3.	Samoocena jąkania a styl komunikacji interpersonalnej  4.2.4.	Podsumowanie   Rozdział 5Osoba jąkająca się w procesie komunikacji słownej: omówienie wyników badań własnych 5.1.	Natężenie niepłynności mówienia  5.2.	Wkład komunikacyjny 5.3.	Wkład komunikacyjny a nasilenie niepłynności mówienia5.4.	Rozmowy na dowolny temat: treść rozmów, akty mowy, struktura5.5.	Rozmowy na temat jąkania: treść rozmów, akty mowy, struktura5.6.	Styl komunikacji interpersonalnej osób jąkających się i jego uwarunkowania  Rozdział 6Dyskusja: procesowe podejście do jąkania 6.1.	Hipoteza neurorozwojowa   6.2.	Nakładanie się objawów  	 6.3.	Wkład komunikacyjny a niepłynność mówienia 6.4.	Monitorowanie wypowiedzi  6.5.	Przeblokowanie połączeń neuronalnychRozdział 7Wnioski i kierunki dalszych badań 7.1.	Wnioski natury badawczej   7.2.	Wnioski natury aplikacyjnej: mikrogenetyczny model jąkania    Piśmiennictwo   Wykaz użytych skrótów i oznaczeń   Aneks     ";"Monografia Doktor Jolanty Góral-Półroli prezentuje nowoczesne, interdyscyplinarne w swej naturze ujęcie problematyki zaburzeń płynności mówienia. Jąkania bowiem nie da się rozpoznawać z perspektywy jednej tylko dyscypliny. Autorka stara się ustalić, w jakiej relacji pozostają jąkanie i komunikacja słowna: czy i w jaki sposób jąkanie determinuje obraz zachowań komunikacyjnych osób jąkających się; czy i w jaki sposób sytuacja komunikacyjna moderuje objawy tego zaburzenia; czy osoby jąkające się charakteryzuje jakiś specyficzny profil zachowań komunikacyjnych. Tło neurologiczne i neuropsychologiczne, uwzględniające światowe trendy w badaniach, oraz zastosowana teoria mikrogenetyczna świetnie podbudowują wywód i dostarczają narzędzi do zrozumienia istoty jąkania oraz wyciągnięcia istotnych wniosków natury aplikacyjnej. Spojrzenie na jąkanie z perspektywy mikrogenetycznej teorii formowania się objawu, oparte na bogatym doświadczeniu klinicznym Autorki, jest oryginalne nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Jest to znakomicie opracowana propozycja wydawnicza zarówno pod względem teorii, jak i wartości praktycznych.Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii PąchalskiejKsiążka jest poświęcona tematyce komunikacji słownej osób jąkających się, analizowanej z perspektywy lingwistycznej (w tym neurologopedycznej) oraz perspektywy nauk społecznych – psychologii i pedagogiki. Interdyscyplinarny charakter monografii był dużym wyzwaniem dla Autorki […]. Zaprezentowane badania mają nowatorski charakter, nie tylko dla polskich badaczy jąkania. Analiza naturalnych sytuacji komunikacyjnych oraz istotnych uwarunkowań tej komunikacji, a także sformułowane wnioski wnoszą ważny wkład w teorię i praktykę terapii jąkania, planowania działań wspomagających […]. Podsumowując, pragnę podkreślić, że monografia prezentuje wartościowe treści, wnosi nową wiedzę dotyczącą komunikacji osób jąkających się oraz jest oparta na ciekawych i prawidłowo przeprowadzonych badaniach empirycznych. Z recenzji prof. zw. dr hab. Grażyny Krasowicz-KupisPodstawowa wartość monografii, która ma charakter interdyscyplinarny w swej naturze, polega na ukierunkowaniu perspektywy badawczej z analizy indywidualnej wypowiedzi, stosowanej powszechnie w opracowaniach, na analizę dialogu: pytań i odpowiedzi znamiennych dla języka mówionego. To istotne novum metodologiczne – analiza próbek rozmów na dowolny temat i na temat jąkania – wiąże jednak tę książkę najsilniej z językoznawstwem […]. Monografia zawiera reprezentatywne dla obszaru jąkania zagadnienia w ich wymiarze uniwersalnym i jednocześnie wzbogaca naszą wiedzę o wymiar aplikacyjny dotyczący terapii osób z jąkaniem […]. Całość stanowi niezwykle interesującą propozycję z pogranicza neurologopedii i pragmalingwistyki, której największym walorem jest nowatorskie ujęcie problematyki zaburzeń płynności mówienia w duchu językoznawstwa kognitywnego i psychologii humanistycznej. Monografia uzupełnia brak tego rodzaju publikacji, niezbędnych do rozwoju nauki, edukacji, a także dla potrzeb neurologopedów, językoznawców i neuropsychologów zajmujących się właściwościami języka mówionego. Z recenzji prof. zw. dra hab. Jana Ożdżyńskiego    ";38.00;"Wydanie II, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 232 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-028-3.jpg
"KSIĄŻKA O WIELKIM WODZU";"Z PRZEDMOWĄ GEN. BRYG. BOLESŁAWA POPOWICZA";"LEOPOLD STANISŁAW GÜNSBERG";978-83-7850-936-3;;"  Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”            ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje    założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki    harcerskiej z   lat      1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1936]. "KSIĄŻKA O WIELKIM WODZU".   PrzedmowaGdy Polska cała trwała w żałobie po zgonie Wodza Narodu, Józefa Piłsudskiego, harcerstwo polskie, odruchem serca wiedzione, proklamowało go patronem swego związku. Proklamacja ta była głośnem utwierdzeniem tej wiary, że wszystko co w nowej Polsce wielkie, dobre i rycerskie, z działalności Marszałka początek swój bierze. Harcerstwo polskie, które nie oddawało się dotychczas pod niczyj patronat, stwierdziło tym aktem, że pracę swą dla Polski prowadzić pragnie pod znakiem Marszałka Piłsudskiego.Proklamowanie patronatu było tylko aktem wstępnym. Dokonały go dwa pokolenia harcerskie. Ci, którzy mieli szczęście walczyć o Polskę pod wodzą Wielkiego Marszałka, i ci — młodsi — którym dane było patrzeć na pracę Piłsudskiego dla Polski. Niedawno straciła Polska swego Wodza, a już idzie ku życiu fala najmłodszych, dla których jest On tylko dźwiękiem nazwiska, konturem portretu i znanym ze stoustnej legendy duchem opiekuńczym nowej Polski. Dla tego właśnie pokolenia trzeba przekazać Marszałka jaknajbardziej bliskiego i jaknajbardziej żywego. Żeby spiżowy głos legendy nie odsunął ducha Józefa Piłsudskiego od wartkiego prądu polskiej codzienności. Wódz Józef Piłsudski, człowiek prosty i czujący, najbliższy był całem swem życiem szarzyźnie pracy i trudu żołnierskiego. Tak gorliwie zwalczał krzykliwą odświętność, że pamięć o nim żyje tylko w codziennym trudzie i atmosferze bezimiennego poświęcenia. Niech młode pokolenie Polski, które idzie w życie, widzi Marszałka w kręgu tych spraw, którym był najbliższy.Dzieje harcerstwa wchodzą w okres przejęcia spadku ideowego życia i działalności Marszałka Piłsudskiego. Tworzona przez harcerstwo przyszłość Polski ułoży się tak, jak widział ją Wódz. Aby zaszczytna spuścizna stała się własnością harcerzy, musi im objawić się prawda o życiu Marszałka, prawda przekonywująca i dostępna. Karty tej książki przynoszą ją młodzieży jako rzecz cenną i niezbędną. Książka ta znajdzie się w każdej drużynie i każdej gromadzie harcerskiej, zacznie każdą pracę harcerską. Jest bowiem obrazem Ojca i Przyjaciela. Zaglądanie do kart jej każdy harcerz, gdy zapragnie wskazówki i podpory. Józef Piłsudski powiedział: „Gdy jestem w rozterce z sobą, gdy wszyscy są przeciw mnie, gdy wokoło podnosi się burza oburzenia i zarzutów, gdy okoliczności nawet są pozornie wrogie moim zamiarom, wtedy pytam się samego siebie, jakby matka kazała mi w tym wypadku postąpić i czynię to, co uważam za jej prawdopodobne zdanie już nie oglądając się na nic“. Tak Wódz mówił o swej matce, tak młoda Polska niech mówi o Wielkim Wodzu, gdy w chwilach zwątpień obróci wzrok ku jego ludzkiemu życiu...więcej w książceBolesław Popowiczgenerał brygadyPOLECAMY HARCERSKI KATALOG 2016 W IMPULSUE <TUTAJ> ";;"Przedmowa 	   9Rozkaz Marszałka do harcerzy 	  11Przemówienie Michała Grażyńskiego 	  13Lata dziecięce 	  19W wileńskich murach 	  29Na zesłaniu 	  43„C. K. R.“ i „Robotnik“ 	  57Bojówka P. P. S. 	  83Walka zbrojna 	 123Naczelny Wódz 	 189O wielkość Polski 	 229O istotę patronatu 	 251Spis źródeł 	 259   ";"  Seria reprintów przygotowanych przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” z Krakowa wzbogaciła się o kolejną pozycję. Tym ciekawszą z punktu widzenia naszego portalu, że poświęconą protektorowi Związku Harcerstwa Polskiego, Pierwszemu Marszałkowi Polski Józefowi Piłsudskiemu. Leopold Stanisław Günsberg swą książkę napisał rok po śmierci Komendanta, w maju 1936 r., a adresował ją przede wszystkim do braci harcerskiej. Tytuł jest podobny w swej wymowie do innej pozycji, napisanej przez jednego z czołowych historyków obozu piłsudczykowskiego, także harcerza – Wacława Lipińskiego, który biografię urodzonego w Zułowie Józefa Piłsudskiego zatytułował „Wielki Marszałek”.Wśród wielu książek, poświęconych komendantowi I Brygady, funkcjonujących na rynku księgarskim recenzowana wyróżnia się przede wszystkim przystępnością. Nie jest przeładowana dużą ilością faktów, dat i wydarzeń. Dostosowana była z założenia do potencjalnego odbiorcy, którym miał być kilkunastoletni harcerz lub harcerka. Dla tego typu czytelnika niezbędne było przedstawienie tła wielu wydarzeń, ich genezy i skutków. Przyswajany w szkole zasób wiedzy historycznej dawał oczywiście pewne podstawy, ale zapewne nie zawsze wystarczało nauczycielom czasu, aby szczegółowo analizować wszystkie aspekty związane z życiem Naczelnego Wodza. Dlatego też opis życia i działalności Józefa Piłsudskiego silnie oparty jest na tle, które łatwiej pozwala zrozumieć dokonywane wybory i zrozumieć przyczyny wielu zdarzeń.Książka w swej zasadniczej części podzielona jest na osiem rozdziałów, które dotyczą dzieciństwa, lat szkolnych, syberyjskiego zesłania, działalności w Polskiej Partii Socjalistycznej i Organizacji Bojowej PPS, zmagań zbrojnych na czele I Brygady i POW, walki o granice w latach 1918-1921 oraz działalności w odrodzonym państwie. Aten ostatnio rozdział przedstawiony jest w bardzo krótkim zarysie, co jest w pełni uzasadnione krótkim upływem czasu od opisywanych wydarzeń. Uzupełnieniem są: wstęp autorstwa gen. Bolesława Popowicza, rozkaz Józefa Piłsudskiego do harcerzy, przemówienie Przewodniczącego ZHP Michała Grażyńskiego wygłoszone podczas Walnego Zjazdu ZHP kilka dni po śmierci Marszałka oraz część zatytułowana „O istotę patronatu”. Autor w tym ostatnim rozdziale przedstawia przyczyny, dla których jego zdaniem polskie harcerstwo powinno być poddane patronatowi Komendanta. Porównuje jego osiągnięcia dla Polski z tymi, z których zasłynął św. Jerzy – patron skautingu. Miał stanowić wzór moralnego i materialnego wysiłku nakierowanego na budowę wielkości Polski.W czasach, gdy relatywizm, nie tylko moralny, obecny jest w całym społeczeństwie, w tym także w organizacjach harcerskich, potrzeba ukazania postaci bezwzględnie oddanej Polsce jest konieczna. Niewiele osób zasługuje na to, by być wzorem dla młodego pokolenia harcerzy. Co prawda ponad stuletnia historia harcerstwa daje piękne przykłady realizacji służby Bogu i Polsce, ale znakomita część z nich dotyczy tych , którzy oddali swe życie za Polskę i nie doczekali jej wielkości. Ich poziom działania w większości przypadków koncentrował się na środowisku lokalnym, a jeśli nawet obejmował cały kraj, to z reguły dotyczył kręgu harcerskiego. Niczego nie ujmując bohaterom takim jak Andrzej Małkowski, Florian Marciniak, Tadeusz Zawadzki czy Jan Rodowicz, to jednak patronem, kimś, kto stanowi wzór do naśladowania nie tylko w walce, ale także pracy dla ojczyzny powinien być człowiek, którego osiągnięcia przekraczają miarę dostępną dla zwykłego śmiertelnika. Ktoś taki jak Naczelnik Państwa i zwycięski Wódz Naczelny.Praca Leopolda Stanisława Günsberga, mimo upływu osiemdziesięciu lat od jej wydania, jest nadal znakomitą lekturą dla młodego pokolenia harcerzy. Przystępnie napisana, bez przeładowania wielką ilością zdarzeń z życia bohatera stanowi alternatywę dla prac Wacława Jędrzejewicza czy Włodzimierza Sulei, po które mogą sięgać instruktorzy. Biorąc pod uwagę fakt, że odrodzenie polityki historycznej przez władze państwowe splata się dość mocno z trendem odkrywania ważnych postaci w naszej historii przez młode pokolenie, to wydanie „Książki o Wielkim Wodzu” jest jak najbardziej uzasadnione. Potrzeba książek, które w przystępny sposób ukazać potrafią jak wykuwały i formowały się myśli i czyny jednego z największych Polaków. Dariusz NowińskiOcena recenzentaTemat i treść - 8/10Język, styl, kompozycja tekstu – 8/10Forma wydawnicza - 9/10źródło: http://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2418-ksiazka-o-wielkim-wodzu  ";30.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1936 r., Format A6, Objętość 268 stron, Oprawa twarda, szyta";;"ISBN: 978-83-7850-615-7 ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-936-3.jpg
"Destygmatyzacja przestępców w świetle Magisterium Kościoła oraz poglądów na resocjalizację";;"Kazimierz Pierzchała";978-83-8095-029-0;;"Destygmatyzacja przestępców, będąca integralnym elementem właściwej resocjalizacji, może (i powinna) być odczytywana także jako integralny element realizacji fundamentalnych zasad życia społecznego, jakie zostały wskazane w nauczaniu Kościoła. Autor omawia kolejno te zasady jako określające poszczególne konteksty resocjalizacyjne, w których dokonuje się destygmatyzacja. Prezentację tę uzupełnia sugestiami odnoszącymi się do zadań duszpasterstwa więziennego oraz uwagami związanymi z kontekstem społeczno-prawnym i komunikacyjno-językowym destygmatyzacji, z myślą o włączeniu jej w proces resocjalizacji w warunkach zakładów karnych, poprawczych oraz wychowawczych.W części pierwszej książki autor opisuje kryzys dotychczasowych podejść w resocjalizacji i przykładowe kierunki jego przezwyciężania, uwzględniające konieczność destygmatyzacji w procesie resocjalizacyjnym. Zwraca przy tym uwagę na mające niebagatelne znaczenie dla procesu resocjalizacji warunki kulturowo-cywilizacyjne i społeczne, które stanowią szersze tło wspomnianego kryzysu, a same podlegając deformacjom, są zarazem źródłem społecznych patologii. Część drugą książki poświęcono rozważaniom o destygmatyzacji przestępców w różnych kontekstach resocjalizacyjnych, ujmowanych na gruncie poszczególnych zasad życia społecznego, wypracowanych i podanych przez Magisterium Kościoła. Fundamentalne zasady życia wspólnotowego ludzi, o których mówi Kościół, zakorzenione w chrześcijańskiej antropologii, zdają się w sposób obiecujący wychodzić naprzeciw oczekiwaniom współczesnej resocjalizacji oraz korespondują z najnowszymi podejściami w pedagogice resocjalizacyjnej i penitencjarnej.    ";;"Wstęp  	        Część 1W poszukiwaniu adekwatnego fundamentu procesu destygmatyzacji Wprowadzenie  	   1.	Kryzys dotychczasowych metod resocjalizacyjnych   1.1.	Kryzys resocjalizacji a kryzys wychowania  	   1.2.	Kryzys resocjalizacji a kryzys cywilizacyjno-społeczny   2. Reorientacja podejść – przegląd wybranych stanowisk  2.1.	Koncepcja twórczej resocjalizacji  2.2.	Probacja  	 2.3.	Koncepcja profilaktyczno-resocjalizacyjnej funkcji społeczności lokalnej  	      3. Wychowanie integralne i resocjalizacja przestępców w świetle Magisterium Kościoła 3.1.	Zrozumieć, kim naprawdę jest człowiek – rys antropologiczno-optymistyczny 3.2.	Od filozofii osoby do wychowania ku wartościom 3.3.	Osobowość dewiacyjna a możliwości jej pozytywnej reintegracji  	 3.4.	Pomoc w odkrywaniu motywacyjnego sensu egzystencji3.5.	Ku zmianie świadomości aksjologicznej w procesie resocjalizacji  3.6.	Sens i potrzeba personalistycznej aksjologii resocjalizacji  Część 2Wieloaspektowy proces destygmatyzacji przestępców w świetle Magisterium KościołaWprowadzenie 4.	Stygmatyzacja jako społeczna reakcja obronna wobec przestępców  	  4.1.	Stygmatyzacja jako czynnik kontroli społecznego status quo  	 4.2.	Destruktywny wpływ stygmatyzacji na resocjalizację przestępców   5.	Destygmatyzacja przestępców jako integralny element resocjalizacji i realizacji fundamentalnych zasad życia społecznego według Magisterium Kościoła  	  5.1.	Pojęcie destygmatyzacji w ujęciu pedagogiki resocjalizacyjnej5.2.	Destygmatyzacja i godność osoby ludzkiej 5.3.	Destygmatyzacja i zasada dobra wspólnego  5.4.	Destygmatyzacja i zasada powszechnego przeznaczenia dóbr  5.5.	Destygmatyzacja i zasada pomocniczości 5.6.	Destygmatyzacja i zasada uczestnictwa 5.7.	Destygmatyzacja i zasada solidarności   5.8.	Destygmatyzacja i podstawowe wartości życia społecznego – prawda, wolność, sprawiedliwość, miłość  	 6.	Przełamywanie stygmatyzacji w warunkach duszpasterstwa więziennego   7.	Dodatkowe konteksty resocjalizacyjne destygmatyzacji przestępców 7.1.	Kontekst społeczno-prawny 7.2.	Kontekst komunikacyjno-językowy Refleksja końcowa Bibliografia   Streszczenie   Summary   Zusammenfassung  	 ";"Destygmatyzacja przestępców w świetle Magisterium Kościoła oraz poglądów na resocjalizację […] to pozycja ważna i potrzebna. Wpisuje się ona w naukowy nurt rozważań dotyczących modernizacji polskiego więziennictwa i zadań duszpasterstwa penitencjarnego w strukturze Służby Więziennej. Autor w swoich książkach oraz licznych artykułach konsekwentnie rozwija naukowe zainteresowania dotyczące osób pozbawionych wolności, łącząc zagadnienie resocjalizacji, destygmatyzacji osób pozbawionych wolności z Magisterium Kościoła. […] Nowatorskie ukazanie zagadnienia destygmatyzacji w ujęciu Magisterium Kościoła, a następnie z punktu widzenia współczesnych poglądów na resocjalizację, jest cenne.Z recenzji prof. dr. hab. dr. h.c. Brunona HołystaKazimierz Pierzchała […] swoje duże doświadczenie empiryczne, ubogacone literaturą z zakresu pedagogiki resocjalizacyjnej oraz nauką Kościoła katolickiego, ujmuje w spójną całość, czego owocem są gruntowne przemyślenia zaprezentowane w książce, która stanowi istotną wartość. Opracowanie podkreśla bowiem zasady etyczne i moralne, tak często dziś zapominane. Pozycja ta znacząco wypełnia lukę w polskiej literaturze pedagogicznej i pastoralnej. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Kazimierza Pospiszyla     ";16.00;"Wydanie I, Kraków 2016, Format B5, Objętość 196 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-029-0.jpg
"Rozmowy o rozmowach";"Czyli miej głos i nie wahaj się go użyć!";"Katarzyna Bąkowicz";978-83-7850-986-8;;"     Polecamy nową publikację z zakresu komunikacji autorstwa logopedy medialnego, coacha, eksperta personal brandingu Katarzyny Bąkowicz i dziennikarza prasowego, wydawcy portalu internetowego, redaktora i lektora telewizyjnego Marcina Kozłowskiego. Książka w przystępny sposób opisuje zagadnienia związane z komunikacją międzyludzką, dlatego ściśle koresponduje z przekazem dotyczącym rozwoju osobistego.Czy ludzie mają ogony? Dlaczego powinniśmy unikać foteli? Jakie zalety ma korek od wina?Na te i inne pytania odpowiada nasza nowa książka "Rozmowy o rozmowach, czyli miej głos i nie wahaj się go użyć!"."Rozmowy..." to seria pełnych praktycznych wskazówek i dowcipnego dystansu wywiadów o tym, jak odpowiednio komunikować się z innymi i jak przełożyć to na sukces zawodowy i prywatny.  ze Wstępu:  Marcin Kozłowski: Słyszysz „komunikacja”. Jakie masz pierwsze skojarzenia z tym słowem?Katarzyna Bąkowicz: Relacja, rozmowa, stosunki międzyludzkie, biznes.Masz ogromnie szerokie skojarzenia. Komunikacja dotyczy wszystkich. Bez wyjątku i w każdej sferze.Słowo „komunikacja” kojarzy mi się z akademickim zadęciem, napompowaniem. Nie ma innego słowa. Fakt – ostatnio stało się nieco przereklamowane, za bardzo wytarte w słowniku przeciętnego człowieka.„Komunikacja” to słowo zbyt często wykorzystywane i przez biznes, i przez media. De facto to jest jedyne pojęcie, w którym możemy zawrzeć wszystkie aspekty dotyczące relacji. Komunikacja to przede wszystkim właśnie relacja, musimy kontaktować się z otoczeniem niezależnie od tego, czy nam się to podoba, czy nie. Musimy się komunikować niezależnie od stylu życia, zainteresowań, miejsca, w którym żyjemy. To warunek naszego funkcjonowania w świecie. Może stwórzmy na potrzeby tej rozmowy jakiś synonim.Problem polega na tym, że takiego synonimu nie ma. Sama „rozmowa” to za mało. Rozmowa to coś werbalnego plus niewerbalna otoczka. Natomiast obecnie możemy komunikować się ze sobą także niewerbalnie. Mamy SMS-y, rozmowy telefoniczne, portale społecznościowe, czaty, e-maile. Mało spotkań osobistych, face-to-face, w realu, w rzeczywistości. Paradoksalnie mamy większe możliwości komunikacji, ale jest ona bardziej ograniczona. Jak to?Kiedy się kogoś nie widzi, nie można odbierać sygnałów niewerbalnych. Kiedy jednak jesteśmy obok siebie, możemy milczeć i wiedzieć, co to milczenie oznacza. Duża część komunikacji ma właśnie aspekt niewerbalny.Jak komunikacja ma się do wizerunku? Jest jego częścią? Ostatnio bardzo modny zawód to specjalista ds. kreowania wizerunku.Komunikacja jest oczywiście podstawą wizerunku, to największa jego część, cała reszta to tylko dodatki. Jeśli chodzi o komunikację, to nie jest to tylko treść i forma, ale również to, jak gestykulujemy, jak chodzimy, jak siadamy, jaką mamy mimikę, jak się zwracamy do innych ludzi i całe spektrum wokół naszej osoby. Nie ma możliwości, żeby ktoś niepoprawnie mówił, źle formułował komunikat, a prawidłowo siedział, gestykulował, chodził. To wszystko jest spójne, pracuje się nad tym równolegle. Niestety, większość specjalistów wie o tym tylko z teorii. Bo w praktyce bardzo ciężko jest dostrzec tę spójność, jeszcze ciężej ją zdefiniować i nazwać. Dlatego do szkoleń z wizerunku podchodzę z ostrożnością, szczególnie grupowych, bo zespołowo można najwyżej iść w góry, a nie kreować swój wizerunek. Nie każdy na spotkanie biznesowe musi iść w białej koszuli, a wchodząc, nie musi koniecznie otwierać drzwi lewą ręką.Przyznasz, że gro z zasad komunikacji zostało wypracowanych w praktyce, udowodniono ich skuteczność. To są zasady, na które ktoś kiedyś wpadł, bo sprawdziły się w dziesięciu wypadkach, a w kolejnych dziesięciu mogą się w ogóle nie sprawdzić. Taka praca musi odbywać się indywidualnie, w przyjaznych dla klienta warunkach, żeby mógł zachowywać, czuć się w miarę naturalnie i swobodnie. Specjalista do spraw wizerunku musi posiadać podstawową wiedzę i doświadczenie psychologiczne oraz zestaw niezbędnych narzędzi z wielu dziedzin, żeby pracować skutecznie. Zauważ, że nie używam zbyt często słowa „technika”. Bo?Dla mnie to zaprzeczenie pracy z człowiekiem. Technika sprawdza się w obcowaniu ze sprzętem elektronicznym, a nasz mózg, chociaż działa w oparciu o procesy chemiczne i bioelektryczne, nie jest maszyną. Każdego można nauczyć prawie wszystkiego, tylko niestety klient szybko odczuje przykre konsekwencje tego „wytresowania”. Posługując się schematami, zabijamy naturalność. Jeśli coś jest „nie nasze”, tylko sztucznie nauczone na potrzeby sytuacji, natychmiast zostaje wyłapane przez odbiorcę. A to tylko pozbawia nas wiarygodności. Jeśli jesteśmy szczerzy w przekazie, to po co nam jakieś techniki? Czy w takim razie chcemy manipulować? Kilka nieumyślnie zastosowanych trików i zaufanie odbiorcy spada do zera. A to, niezależnie od naszych intencji, najgorsze z możliwych rozwiązań.Jak zaczyna się pracę nad swoją komunikacją?Jak w każdej dziedzinie opartej na humanizmie i holistyce, zaczynamy od diagnozowania stanu faktycznego. Kto ma jakiekolwiek doświadczenia coachingowe, ten wie, że czasem nad celem pracuje się przez kilka spotkań. Bo dobrze zdefiniowany cel sam daje wytyczne do pracy nad jego realizacją. Dochodzenie do niego zawsze jest skanowaniem swojego wnętrza, które często nasuwa bardzo konkretne wnioski.Mogłabyś jaśniej?...      Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Kilka słów wstępuCzyli między innymi o tym, czym jest komunikacja, rozwikłamy też tajemnicę dużej liczby rozwodów i dlaczego podwładni mieli pewnego szefa w głębokim poważaniu  	         O komunikacji werbalnej i niewerbalnejCzyli o tym, co odczytała ze mnie Katarzyna Bąkowicz, dlaczego pozycja otwarta nie zawsze jest otwarta i dlaczego przemówienia polityków bywają nudne  	      O postawie stojącej, siedzącej i ubiorzeCzyli o tym, dlaczego powinniśmy unikać foteli jak ognia, czy ręce w kieszeni to nadal grzech śmiertelny i czy warto zainwestować w „zerówki” OddychanieCzyli o tym, dlaczego mimo wszystko nie warto wciągać brzucha, czy warsztaty oddychania to dobre rozwiązanie i jak ćwiczyć swój oddech w domowym zaciszu  Parę słów o głosieCzyli o tym, dlaczego lepiej nie szeptać, nie pić mrożonej wódki i czy ludzie mają ogony   O dykcjiCzyli o tym, jakie są największe grzechy Polaków, czy korek od wina ma jakieś zalety i dlaczego warto mówić znajomym, że mają plamę na płaszczu  	  O komunikacji za pośrednictwem nowych mediówCzyli o tym, dlaczego starsi lepiej radzą sobie z emotikonami, czy należy pisać „witam” i dlaczego czasem lepiej nie być kolorowym misiem   Zakończenie, czyli przepis na sukces  	     ";"Marcin Kozłowski o komunikacji postanowił porozmawiać z Katarzyną Bąkowicz, logopedą medialnym, coachem, ekspertem personal brandingu. Z siedmiu rozmów, dowiemy się wielu zaskakujących faktów na temat komunikacji międzyludzkiej.  Już na początku czytamy, że podział na komunikację werbalną i niewerbalną jest sztuczny i pozbawiony głębszego sensu. Jedna komunikacja bez drugiej po prostu nie istnieje, jak przekonuje Katarzyna Bąkowicz. Dowiemy się też, że tempo i sposób naszego mówienia są związane z naszym charakterem, którego nie ma potrzeby zmieniać. Choleryk zawsze będzie mówił szybko, a flegmatyk wolno. Najważniejsze, by to, co mówimy, było czytelne. Właściwe odczytanie komunikatu zależy od nadawcy, a nie od odbiorcy. Istotnym narzędziem komunikacji jest postawa. Kiedy mówimy, najlepsza jest postawa stojąca. Odpowiednia postawa warunkuje odpowiednie wydobycie głosu, więc jeśli już siedzimy podczas mówienia, niech to będzie krzesło, a nie fotel. Czy siedząc, czy stojąc, możemy trzymać ręce w kieszeniach. Nie zawsze musi być to przejawem nieeleganckiego czy niekulturalnego zachowania. Przede wszystkim jest oznaką swobody (choć nie zawsze bywa ona wskazana). Często postawę taką przyjmują biznesmeni czy politycy, starając się przez to pokazać, że są "na luzie", potrafią być "normalni". Niektórzy idą nawet dalej. Prezydent Nixon lubił pokazywać się z podwiniętymi rękawami. Miały one symbolizować człowieka pracy. Kobieta w spódnicy albo sukience powinna założyć nogę na nogę, ale bardziej chodzi o jej komfort niż o obowiązującą zasadę. Panowie też mogą założyć nogę na nogę i wcale nie będzie to niemęskie. W trakcie rozmowy nie powinniśmy patrzeć rozmówcy prosto w oczy ani odwrotnie, unikać kontaktu wzrokowego. Najlepiej wzrok kierować na tzw. trzecie oko, czyli miejsce pomiędzy brwiami. Co do dłoni, ważne, żeby ich nie chować, dzięki temu nasz rozmówca ma poczucie, że nie mamy nic do ukrycia. W komunikacji istotne znaczenie ma oczywiście głos. To nie tylko nasza wizytówka, ale wręcz lustro. Odbijają się w nim cechy osobowości, temperament, stan emocjonalny. Ważna jest więc umiejętność modulowania głosu i dobra dykcja.W książce znajdziemy wiele innych praktycznych wskazówek, także tych dotyczących komunikowania się za pomocą nowych mediów. Podstawową sprawą, jaką po przeczytaniu tej pozycji sobie uświadomimy, jest to, że komunikacja stanowi fundament naszego życia. Komunikujemy się zawsze i wszędzie. Czy tego chcemy czy nie.Nieustannie wysyłamy otoczeniu sygnały, które nieustannie są odbierane. Dlatego świadome komunikowanie się jest tak ważne. Ale nie wystarczy opanowanie technik komunikacyjnych czy naśladowanie ludzi, których sposób komunikacji nam się podoba. To działa na krótką metę. Główną zasadą jest dostosowanie formy komunikatu do okoliczności i odbiorcy. Najważniejsze przy tym, by pozostać sobą. Trzeba się zmieniać i pracować nad swoimi nawykami, ale na poziomie o wiele głębszym niż zewnętrzna postawa. Jeśli nie jesteśmy pewni siebie, żaden gest, który ma pewność siebie pokazać, nie osiągnie pożądanego efektu. Najgorsza rzecz, jaką możemy zrobić, to udawać kogoś, kim nie jesteśmy. Katarzyna Bąkowicz, Marcin Kozłowski "Rozmowy o rozmowach. Czyli miej głos i nie wahaj się go użyć!" wyd. Oficyna Wydawnicza Impulsźródło: http://metrocafe.pl/metrocafe/1,145523,19710308,jak-mowic-by-ktos-nas-posluchal-oni-to-wiedza.html Komunikacja jest nieodzownym elementem istnienia w społeczeństwie. Bez niej tak naprawdę nie istniejemy. Jednak jej formy zmieniają się zależnie od kultury, okoliczności, obyczajów czy możliwości technologicznych służących porozumiewaniu się. Musimy się komunikować, niezależnie od stylu życia, zainteresowań, miejsca, w którym żyjemy. To warunek naszego funkcjonowania w świecie.Książka Rozmowy o rozmowach, czyli miej głos i nie wahaj się go użyć jest zapisem rozmowy Marcina Kozłowskiego (dziennikarza prasowego, wydawcy portalu, redaktora i lektora telewizyjnego) z Katarzyną Bąkowicz (logopedy medialnego, coacha, eksperta personal brandingu) o komunikowaniu. Oboje są ekspertami w tej dziedzinie, bowiem na co dzień zajmują się nie tyle przekazywaniem informacji, co raczej kreowaniem pewnej rzeczywistości. Katarzyna Bąkowicz jako logopeda medialny pomaga biznesmenom lepiej komunikować się z klientami, politykom - skuteczniej przekonywać do swoich racji, a zwykłym ludziom – przekazywać innym swoje emocje.Nie jest to typowy wywiad, choć na to wskazywać by mogła forma książki. Jest to raczej ukierunkowany na konkretny cel podręcznik, który dzięki luźniejszej formie rozmowy, której przysłuchuje się czytelnik, przekazuje pewne refleksje i porady na temat sposobów komunikowania się. Katarzyna Bąkowicz wielokrotnie podkreśla, że w procesie tym ważne są szczerość i prawda. Nie można wyuczyć się pewnych gestów, które świadczyć będą o „otwartości” i „szczerych intencjach” mówiącego. W rozmowie ważny jest kontekst, tembr głosu, emocje, mimika twarzy. Pozbawiony tego komunikat może okazać się nieczytelny, może też zostać źle zrozumiany. We współczesnej kulturze coraz mniej mamy jednak kontaktów osobistych. Komunikujemy się za pomocą rozmaitych urządzeń, a mimo to staramy się wzbogacać nasze wypowiedzi o kontekst emocjonalny, dodając do tekstów liczne emotikony.Autorzy przechodzą wspólnie przez kolejne etapy komunikacji, podając przykłady i udzielając porad, w jaki sposób stać się lepszym, bardziej zrozumiałym mówcą. Czasem wystarczy zmienić sposób intonowania czy postawę podczas mówienia, by wywierać lepsze wrażenie na słuchających. Katarzyna Bąkowicz stara się obalać pewne mity, utrwalane w licznych podręcznikach komunikacji, udowadniając, że tej sztuki nie można nauczyć się z książek. Ważny jest osobisty kontakt z nauczycielem, który wskaże błędy i pomoże je skorygować. Opiera się tu na swoim bogatym doświadczeniu, być może także próbuje zachęcić do skorzystania ze swej pomocy. Odsłaniając bowiem kulisy swojej pracy, pokazuje, że spotkanie z coachem może przynieść wiele dobrego, dając możliwość spojrzenia z pewnego dystansu na swoje życie, a tym samym na wyjście z bezpiecznego skorupy.Książkę czyta się przyjemnie przy kawie w kawiarni. Jest właśnie taką luźną rozmową, która może wnieść wiele dobrego w nasz sposób komunikowania się z innymi. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,rozmowy-o-rozmowach,15178  Rozmawiamy. Przez przypadek, nagle, w sposób zaplanowany. Zawsze w jakimś celu. Jest to dla nas tak zwykłe, że mamy pewność: umiemy. Tylko czasem pozostaje wrażenie, że zostaliśmy totalnie niezrozumiani, że mogło pójść lepiej… Kiedy zastanawiałam się od jakiej książki rozpocząć cykl pracownia, stało się dla mnie jasne, że u podstaw tego, o czym chcę tu pisać, zawsze leży rozmowa.  Niech podniesie rękę osoba, która choć raz nie widziała osławionego na prawo i lewo schematu komunikowania się  z nadawcą, odbiorcą komunikatem, kodem, szumami i czym tam jeszcze uzna się za słuszne. Tyle, że to nic nowego i znudziłoby Was po kilku zdaniach.  Dlatego dobrym rozwiązaniem jest  niewielka książka Katarzyny Bąkowicz i Marcina Kozłowskiego  Rozmowy o rozmowach, której podtytuł czyli miej głos i nie wahaj się go użyć dużo mówi o zawartości. Publikacja ułożona została w konwencji rozmowy i podzielona na  osiem niewielkich części. Wychodzi naprzeciw oczekiwaniom ludzi, którzy potrzebują informacji podanej w zwartej zrozumiałej formie, bez zbędnego nadęcia i przeładowania terminologią. Nie wszyscy jesteśmy specjalistami, ale wszyscy chcemy osiągnąć zamierzony efekt.Pewne jest jedno. Musimy umieć rozmawiać tak, żeby chciano nas słuchać i przyznawano nam rację. Chcemy, żeby pracodawca uznał, że się bez nas nie obejdzie, żeby osoba, która nam się podoba uznała, że warto dać nam szansę. Wstawcie tu, każdą inną sytuację, która przychodzi Wam na myśl. Każdy ma swoje wady i zalety, czyli mocne i słabe strony. Kiedy je poznamy, dowiemy się czego dotyczą, możemy zastanowić się, jakie są konsekwencje używania ich w komunikacji, jak odbiera je otoczenie, co dzięki nim zyskujemy, a co tracimy.Bardzo dobrze, że książka silnie podkreśla konieczność indywidualnego podejścia.  Ile to znaczy wiedzą wszyscy, którzy próbowali kiedykolwiek schudnąć na diecie poleconej przez znajomą z pracy. Jakimś cudem u niej działała, a u nas szło jak po gruzie. Tajemnica tkwiła w dopasowaniu i oczywistych różnicach, jakie możemy zauważyć porównując się. Tak samo jest z poprawą wizerunku mówcy. Będzie potrzebował dostosowań metod pracy do tego jaki jest.  W takim razie po co książka, skoro niczego w temacie nie da się uogólnić? Ano jest potrzebna. W szybki przyjemny, a momentami także zabawny sposób orientujemy się w  komunikacji, mówieniu i podejściu do całego procesu jakie jest konieczne. Książka porusza także te aspekty, o których na co dzień nie myślimy, takich jak dykcja, oddech,  postawa ciała.Najczęściej, myśląc o komunikowaniu się z otoczeniem, przywołujemy podział na dwie jej odmiany: werbalną i niewerbalną. Warto jednak się zastanowić czy taki podział ma jeszcze sens. Jeśli powiem jakiekolwiek słowo, to ono może być powiedziane na sto sposobów i to już wtedy jest komunikacja niewerbalna. Jedna bez drugiej nie może istnieć, bo pierwsza służy do wzmocnienia drugiej.Cała publikacja zdaje się mieć sprecyzowany cel. Zachęca do świadomego mówienia i dbania o narzędzia jakim jest nasz głos i cały aparat mowy. Pokazuje, że  nasz sukces we wszystkich praktycznie dziedzinach życia zależy od właśnie tej świadomości. Jest dobrym zaczynem do zgłębiania wiedzy i poszerzania umiejętności.Oczywiście nie mogło zabraknąć rozdziału o wykorzystaniu  w komunikacji mediów, co jest teraz powszechne i czasem zastępuje spotkania. Książka pokazuje niebezpieczeństwa, ale  ich nie demonizuje poświęcając też miejsce zaletom rozwoju technologii, a także po prostu różnicom społecznym, jakie wynikły z tego faktu.Na  korzyść książki przemawia także jej układ, Po każdym rozdziale następuje podsumowanie, które systematyzuje informacje. Całość  zbiera w jedno ostatni rozdział, traktowany jak rodzaj przepisu na  sukces wizerunku i naszej komunikacji. Oglądasz czasem katalogi z wystrojami wnętrz? Zauważ, tam wszystko jest do siebie dopasowane: ściany, meble, zasłony i dodatki, nawet najdrobniejsze. Lubisz to oglądać, ponieważ jest estetyczne. Ale czy równie chętnie oglądałbyś mieszkanie, gdzie poza tynkiem i podłogą nic nie ma? Nie, bo wszystko wyglądałoby tak samo, nie miałoby charakteru. Zatem w swoim wizerunku dbaj o detale, które zbudują i pokażą twój charakter. Komu polecam?    1. Osobom, które pracują głosem. Lektura jest krótka, a może ułatwić i uprzyjemnić pracę    2. Nauczycielom, którzy szukają materiałów do ciekawych zajęć. Można z powodzeniem pracować na fragmentach i wywołać ciekawą dyskusję. Przydatne będą też grafiki otwierające każdy rozdział.    3. Studentom, którzy źle znoszą prezentacje  i projekty, które muszą później przedstawić grupie. Może następnym razem obejdzie się bez nieprzespanych nocy, trzęsących się rąk i nóg, zgubienia się w czytanym tekście.    4. Wszystkim, których zaciekawił temat. Książka idealna na początek, przypomnienie.Podsumujmy. Żeby wykreować dobry wizerunek trzeba umieć mówić świadomie. Świadomość tą trzeba jednak podbudować wiedzą zdobytą z  wiarygodnego źródła. Omawiana dziś książka  właśnie takim jest. Dziękuję Oficynie Wydawniczej Impuls za udostępnienie egzemplarza do recenzji.  Poznanie Rozmów o rozmowach zainspirowało pomysł na zajęcia dla dzieci, co zawsze jest w cenie.Podyskutujmy. Macie jakieś ciekawe wspominania związane z rozmowami?  Zależy Wam na zdobywaniu wiedzy w tym temacie? Czekam w komentarzach.  PozdrawiamAnia – Księganna      ";28.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 116 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-986-8.jpg
"Czuwaj! Śpiewnik";;"Drużyna Skautowa II Kijowska Żeńska";978-83-8095-009-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”             ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje     założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki     harcerskiej z   lat      1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1917]. "Czuwaj! Śpiewnik".   Śpiewnik wydany nakładem II Kijowskiej Żeńskiej Drużyny Skautowej zawiera 17 najpopularniejszych wśród skautów pieśni – i jedną, która niewiadomo po co tam zabłądziła (O cześć Wam panowie). „Pieśń Nienawiści” zostawmy tym, którzy chcą burzyć. My chcemy budować, wiązać społeczeństwo i łagodzić przeciwieństwa. I książęta „psubraci” ginęli za Polskę, a „wieśniacy” wprawdzie może „nie znają wiedeńskich traktatów”, ale np. za wiedeńskie pieniądze podburzeni – rzeź galicyjską urządzili. Poco martwe budzić mary, z żywymi naprzód iść, po czyny sięgać nowe!II Kijowska Żeńska Drużyna Sztabowa Naczelnictwa Harcerskiego w 1917 roku była prowadzona przez N. Radziejowską i W. Pigłowską, w czerwcu 1918 roku przez Bronisławę Wąsowiczównę, a w 1920 roku drużynę prowadziła Stanisława Nowicka z przyboczną Zofią Rzeczycką.POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2016 W IMPULSUE <TUTAJ> ";;"  1.	Boże coś Polskę 2.	Z dymem pożarów 3.	Jeszcze Polska nie zginęła 4.	Rota 5.	Pieśń młodych Skautów  6.	Warszawianka 7.	Marsz strzelców  8.	Marsz Żuawów 9.	Pułk czwarty10.	Marsz Sokołów11.	O cześć Wam Panowie12.	Śpiew ułanów 2-go pułku13.	Pieśń żołnierza14.	Śpiew więźniów15.	Pieśń katorżników16.	Krakusy17.	Pieśń Filaretów18.	O mój rozmarynku    ";-;20.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1917 r., Format A6, Objętość 44 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7 ";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-009-2.jpg
"CZUWAJ! PIEŚNI HARCERSKIE";;"Otto Mieczysław Żukowski";978-83-8095-004-7;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”                ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje        założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki        harcerskiej z   lat      1911–1939.Reprinty: reprint wydania, [1938]. "CZUWAJ! PIEŚNI HARCERSKIE".  POLECAMY HARCERSKI KATALOG 2016 W IMPULSUE <TUTAJ> ";;;-;24.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1938 r., Format A6, Objętość 180 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7 ";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-004-7.jpg
"Wizja kariery zawodowej";"młodzieży polskiej i ukraińskiej kończącej studia pedagogiczne";"Joanna Wierzejska";978-83-7850-998-1;;"Książka dostępna w wersji elektronicznej bookPrezentowana praca ma charakter empiryczny i sytuuje się w nurcie badań diagnostyczno-eksploracyjnych. W swej treści zawiera analizę literatury przedmiotu, która odnosi się do kształcenia pedagogów i badanych zmiennych, takich jak: wizji kariery zawodowej, wartości życiowych, wartości związanych z pracą i cenionymi jej aspektami, a ponadto obejmuje założenia metodologiczne badań własnych, a także analizę i interpretację uzyskanych wyników badań. Każdy rozdział empiryczny kończy podsumowanie. Klamrą spinającą prezentowane wyniki badań jest zakończenie.W rozdziale pierwszym, zawierającym ogólne rozważania o zawodzie pedagoga, scharakteryzowano edukacyjne wyzwania współczesności i na tym tle określono role pedagoga, wskazując na potrzebę adekwatnego wyposażenia go w kompetencje profesjonalne i społeczne, aby w pełni sprostał społecznym oczekiwaniom w dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. Rozwinięcie tej problematyki znajduje swoje odbicie w teorii i praktyce kształcenia pedagogów w Polsce i na Ukrainie. Dostrzec tu można dużo punktów stycznych, ale nie brakuje też różnic wynikających z odmiennych narodowych doświadczeń i uwarunkowań społeczno-kulturowych. Podjęta problematyka edukacji pedagogów wskazuje na istotę przygotowania zawodowego młodzieży wybierającej tę odpowiedzialną profesję, stanowiącą swoistą misję społeczną. Jest to także istotne wprowadzenie do zaprojektowanych i zrealizowanych badań empirycznych. Analizy prowadzone w tym rozdziale uzupełnia przegląd badań empirycznych nad zawodem pedagoga w Polsce i na Ukrainie oraz zoperacjonalizowanie wizji kariery zawodowej przyszłych pedagogów.W drugim rozdziale publikacji określony został przedmiot i cel badań oraz postawiono pytania (problemy) badawcze. Do pytań o związki między analizowanymi zmiennymi sformułowano hipotezy robocze. Dla przejrzystości prowadzonych analiz przedstawiono model zależności miedzy badanymi zmiennymi. Materiał empiryczny zebrano wśród studentów kończących studia pedagogiczne w 2014 roku na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i w Państwowym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Ivana Franki w Drohobyczu. Badania zrealizowano przy wykorzystaniu metody sondażu diagnostycznego, stosując następujące techniki i narzędzia badawcze: Autorski Kwestionariusz Ankiety (AKA) zawierający również obok pytań dotyczących wizji kariery zawodowej pedagogów: Skalę Wartości Życiowych (SWŻ), Skalę do Badania Znaczenia Pracy (SdBZP), Skalę Wartości Związanych z Przyszłą Pracą (SWZzPP) oraz pytania dotyczące czynników demograficzno-społecznych. Ponadto przeprowadzono wywiady z młodzieżą polską i ukraińską. W prowadzonych analizach wykorzystano elementy statystyki opisowej i korelacyjnej. W części końcowej założeń metodologicznych zamieszczona została charakterystyka terenu badań oraz badanych osób.Ocenę rynku pracy i własnych szans zawodowych przez młodzież polską i ukraińską kształcącą się na studiach pedagogicznych zawiera rozdział trzeci. Dokonano teoretycznego wprowadzenia w problematykę rynku pracy, aby następnie przejść do prezentacji wyników badań empirycznych dotyczących percepcji rynku pracy przez badane osoby. Rynek pracy oceniano przez pryzmat możliwości funkcjonowania na tym rynku absolwentów studiów pedagogicznych. Podstawą oceny były odpowiedzi na pytania dotyczące stwierdzeń odnoszących się do krajowego i lokalnego rynku pracy. W prowadzonych analizach uwzględniono także plany zawodowe badanych, czynniki decydujące o powodzeniu na rynku pracy, emigrację zarobkową jako alternatywę zawodową oraz korzyści płynące z pracy za granicą. Rozdział kończy się podsumowaniem.Rozdział czwarty poświęcony został poszukiwaniu zależności miedzy wizją kariery zawodowej badanych studentów a cenionymi przez nich wartościami życiowymi. We wprowadzeniu do badań dokonano przeglądu literatury oraz różnych koncepcji i podejść badawczych do problematyki wartości. Wartości życiowe stały się główną zmienną niezależną określającą plany życiowe i zawodowe młodzieży polskiej i ukraińskiej kończącej studia pedagogiczne. Istotnym wzbogaceniem podstaw teoretycznych był przegląd dotychczasowych badań wartości życiowych młodzieży zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie. Na podstawie badań własnych określono system wartości respondentów. Następnie dokonano analiz korelacyjnych między wizją kariery zawodowej studentów polskich i ukraińskich a ich celami i dążeniami życiowymi. Podsumowanie stanowi zwieńczenie przeprowadzonych analiz.W rozdziale piątym analizowano zależność między wizją kariery zawodowej a znaczeniem pracy w życiu badanych studentów. Omówiona tu została również rola pracy jako podstawowej formy aktywności życiowej człowieka, dokonano także przeglądu dotychczasowych badań polskich i ukraińskich w odniesieniu do tej kwestii. Po diagnozie znaczenia pracy w życiu badanej młodzieży polskiej i ukraińskiej przeprowadzono analizy korelacyjne. Tym samym zweryfikowano hipotezę roboczą mówiącą o istotnej zależności między wizją kariery zawodowej osób kończących edukację na studiach z zakresu pedagogiki a rolą, jaką odgrywa praca w ich życiu osobistym. W podsumowaniu zawarto interpretację uzyskanych zależności.W kolejnym rozdziale poszukiwano związków między wizją kariery zawodowej badanych studentów polskich i ukraińskich a wartościami, które wiążą się z przyszłą pracą zawodową. Analiza literatury przedmiotu wskazuje, że wybierając określony zawód, człowiek poszukuje różnych walorów, które decydują o atrakcyjności pracy. Przedstawione założenia teoretyczne legły u postaw prowadzonych analiz empirycznych. Poprzedził je przegląd dotychczasowych badań. Następnie przeprowadzono diagnozę wartości związanych z przyszłą pracą badanych osób. Określono zarówno orientacje na wartości zawodowe, jak i szczegółową ich hierarchię. W dalszej części zweryfikowano zależności, które zachodzą między wizją kariery zawodowej badanych studentów a wartościami związanymi z przyszłą pracą. W podsumowaniu przedstawiono konkluzje z przeprowadzonych analiz, natomiast w zakończeniu zawarto uogólnienia i wnioski z badań.Należy nadmienić, że w toku przygotowania do druku tej publikacji główne tezy dotyczące wartości pracy w świadomości młodzieży polskiej i ukraińskiej kończącej studia pedagogiczne zostały przedstawione na Międzynarodowym Forum Naukowym Polska – Ukraina w Kijowie w dniach 14–16 września 2015 roku.Publikacja jest adresowana głównie do organizatorów studiów pedagogicznych w Polsce i na Ukrainie, a także specjalistów analizujących rynek pracy i przygotowanie zawodowe absolwentów studiów wyższych w kontekście uprawianej dyscypliny naukowej lub podejmowanych działań praktycznych.Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp 	    Rozdział I. Ogólna charakterystyka przygotowania zawodowego pedagogów  	 1. Rola pedagoga wobec edukacyjnych wyzwań współczesności  2. Edukacja pedagogiczna w Polsce 2.1. Kształcenie pedagogów  	2.2. Przegląd badań nad absolwentami studiów pedagogicznych  	3. Kształcenie pedagogiczne na Ukrainie  	3.1. Pedagogika jako kierunek kształcenia  3.2. Zawód pedagoga w świetle wyników badań empirycznych nna Ukrainie4. Wizja kariery zawodowej pedagogów  	 Rozdział II. Metodologiczne założenia prowadzonych badań  1. Problematyka badawcza i hipotezy dotyczące zależności między analizowanymi zmiennymi  2. Metody, techniki i narzędzia badawcze3. Procedura statystyczna 	  4. Teren i organizacja badań  5. Charakterystyka badanych osób   Rozdział III. Ocena rynku pracy i własnych szans zawodowych przez młodzież polską i ukraińską 1. Wprowadzenie w problematykę rynku pracy 2. Rynek pracy w percepcji badanych studentów  	3. Plany zawodowe w kraju badanych studentów  4. Emigracja zarobkowa jako alternatywa dla młodzieży kończącej studia pedagogiczne 5. Podsumowanie Rozdział IV. Wizja kariery zawodowej a wartości życiowe studentów polskich i ukraińskich 1. Wprowadzenie w problematykę wartości  2. Wartości cenione przez młodzież akademicką – przegląd badań  3. Wartości życiowe badanych studentów polskich i ukraińskich  4. Zależności między wizją kariery zawodowej badanych studentówa cenionymi przez nich wartościami życiowymi 5. Podsumowanie  Rozdział V. Wizja kariery zawodowej a znaczenie pracy w życiu studentów polskich i ukraińskich 1. Wprowadzenie w problematykę znaczenia pracy w życiu człowieka2. Znaczenie pracy w życiu człowieka – przegląd badań3. Znaczenie pracy w życiu studentów polskich i ukraińskich 4. Zależności między wizją kariery zawodowej a znaczeniem pracy w życiu badanych studentów 5. Podsumowanie  	 Rozdział VI. Wizja kariery zawodowej a wartości związane z przyszłą pracą studentów polskich i ukraińskich 1. Wprowadzenie w problematykę wartości zawodowych  2. Cenione aspekty pracy – przegląd badań  3. Wartości związane z przyszłą pracą badanych studentów polskich i ukraińskich4. Zależności między wizją kariery zawodowej a wartościami związanymi z przyszłą pracą studentów polskich i ukraińskich5. Podsumowanie 	 Zakończenie Bibliografia  	Spis schematów, tabel i wykresów 	  ";-;29.80;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 264 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-998-1.jpg
"Filozofia osobowości";"Wychowanie a zachowanie";"E. Adolf Szołtysek";978-83-8095-033-7;;"Monografia Filozofia osobowości zawiera cztery rozdziały, z których rozdziały II, III, IV, stanowią rozwinięcie rozdziału I.Rozdział I Konstytucja człowieka – wyznaczający fundament monografii – wspiera się na następującej tezie: podstawowe atrybuty człowieka da się ująć w terminach biokultury. Autorska wykładnia biokultury człowieka jest wyprowadzona z implikacji: jeżeli biologiczny rozwój człowieka jest konieczny, zaś kulturowe kształtowanie rozwoju jest przygodne, to w człowieku zbiega się to, co konieczne i to, co przygodne. Autorska idea biokultury człowieka zakłada, że ludzka natura determinuje biologiczny ROZWÓJ struktur wrodzonych mózgu, natomiast ludzka kultura warunkuje KSZTAŁTOWANIE permanentnie wyłaniającej się świadomości psychicznej i samoświadomości umysłowej z predyspozycji.Rozdział II Wychowanie człowieka wspiera się na następującej implikacji: jeżeli konstytucja osobowości zależy od wychowania człowieka, to tym samym od wychowania człowieka zależy jego zachowanie. Zachowania powinny być przewidywalne i akceptowalne, zgodne z kulturowo-społecznymi oczekiwaniami uznanymi za wzorce. Co jest przyczyną tego, że tylko niekiedy to jest możliwe?Teoria wychowania ma swój przedmiot badań i metody badań. Przedmiotem badań jest biokultura człowieka, zaś metody badań są nakierowane na równoważenie procesu dojrzewania osobowości, uwzględniającego do- stosowanie kulturowego kształtowania do biologicznego rozwoju. Wszelkie próby ideologizacji teorii wychowania prowadzą do zniekształcania osobowości człowieka. Każda prawidłowo skonstruowana teoria wychowania musi spełniać następującą implikację: jeżeli człowiek jest warunkowany biologicznym rozwojem struktur wrodzonych i kulturowym kształtowaniem, to wychowanie człowieka musi być warunkowane wydobywa- niem tego, co w strukturach wrodzonych chowane (wychowanie jako wy- dobywanie) oraz kształtowaniem tego, co wydobyte (wychowanie jako kształtowanie wydobytych predyspozycji). Bez elementarnej znajomości genetycznej struktury wrodzonej wszelkie wychowanie jest mniej lub bar- dziej przypadkowe; brak rozeznania struktur wrodzonych staje się siedliskiem edukacyjnego zamętu i zaburzeń psychicznych.Druga część rozdziału poświęcona jest autorskiej teorii trójjedni, która ujmuje człowieka w trzech upostaciowieniach: człowieka jako osobę, człowieka jako istotę społeczną oraz człowieka jako obywatela. Wychowanie w perspektywie trójjedni człowieka odsłania sens wychowania personalnego, wychowania społecznego i wychowania obywatelskiego.Rozdział III Osobowość człowieka opiera się na następującej tezie, jeżeli biokultura człowieka stanowi dualną jedność biologicznego rozwoju z kulturowym kształtowaniem, to osobowość człowieka jest konsekwencją biologicznego rozwinięcia struktury wrodzonej oraz jej socjokulturowego kształtowania w danym środowisku. Granice osobowości wyznaczają predyspozycje wrodzone, które, w procesie rozwoju i kształtowania, przyjmują postać dyspozycji, wyznaczających dynamiczną strukturę osobowości. Jeżeli osobowość jest determinowana genetyczną strukturą wrodzoną oraz środowiskiem kulturowo-społecznym, kształtującym biologicznie rozwijane predyspozycje, to biologiczny rozwój i kulturowe kształtowanie wyznaczają źródła i granice osobowości...Rozdział IV Zachowanie człowieka wspiera się na następującej tezie: zachowanie – jako wynik wychowania osobowości – zawsze jest manifestacją osobowości i stanowi syntezę intencji, czynu i konsekwencji. Różni badacze w różny sposób próbują badać ludzkie zachowania. Różnorodność zaobserwowanych zachowań nakłada się na różnorodność przyczyn ich warunkujących. By sensownie coś stwierdzić o zachowaniu, należy określić, czym jest STANDARDOWA NORMA ZACHOWAŃ lub co jest STANDARDOWĄ NORMĄ ZACHOWAŃ. Co uznaje się za wzorzec, a co uchodzi za odchylenie od wzorca, czyli aberrację? Zachowanie jako sposób bycia może być moralne lub amoralne, prospołeczne lub aspołeczne. Zachowanie może mieć oblicze personalne, społeczne lub obywatelskie.  Podłożem świadomych zachowań są wartości i normy pozytywne lub negatywne. W perspektywie trójjedni człowieka zachowanie personalne jest nakierowane na doskonalenie samego siebie, zachowanie prospołeczne jest nakierowane na dobro grupy społecznej wedle ogólnie przyjętego wzorca społecznego, zaś zachowanie propaństwowe sprowadza się do podporządkowania się obowiązkom politycznym i obywatelskim, wyznaczonym przez ustawę zasadniczą i ustawy pochodne. W różnorodności zachowań da się wyróżnić zachowania wegetatywne, zachowania psychiczne i zachowania duchowe. Czy da się prognozować zachowanie?  ";;;-;40.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 262 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-033-7.jpg
"MINIESEJE O ŻYCIU, NAUCE I EDUKACJI";;"Henryk Grabowski";978-83-7850-987-5;;"Do rąk Czytelników oddaję już trzeci tomik napisanych przeze mnie w ostatnim dziesięcioleciu felietonów. Na pierwszy zatytułowany Miscellanea czyli rzeczy rozmaite (Wydawnictwo Fall, Kraków 2007) złożyły się teksty publikowane mniej lub bardziej sporadycznie w latach 2005–2007 na łamach takich czasopism, jak: „Forum Akademickie”, „Lider”, „Puls AWF”, „Kultura Fizyczna”, „Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne”, „Przegląd”. Drugi tomik – Notatki akademickie (Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2010) – zawiera felietony pisane systematycznie w latach 2007–2010 dla „Forum Akademickiego” i „Lidera”. Niniejszy składa się z tekstów publikowanych regularnie od 2010 roku wyłącznie w „Forum Akademickim”. Początkowo felietonistyka była dla mnie produktem ubocznym pisarstwa związanego z pracą naukowo-dydaktyczną. W miarę malejącego udziału aktywności badawczo-dydaktycznej w życiu zawodowym stała się ona niejako substytutem tej aktywności, chroniącym przed intelektualną zapaścią. Tematyka felietonów ewoluowała – od zagadnień różnorodnych, inspirowanych często doraźnymi przemyśleniami i bieżącymi wydarzeniami, przez teksty mniej lub bardziej związane z nauką, szkolnictwem wyższym oraz wychowaniem fizycznym i sportem, do niemal wyłącznej koncentracji na sprawach nauki i edukacji akademickiej z uwzględnieniem kontekstu społecznego. Ich wspólną cechą, jak gdyby znakiem firmowym, jest zwięzłość polegająca na tym, że żaden z tekstów nie przekracza czterystu słów. Gdyby się okazało, iż główną zaletą zamieszczonych w tej książeczce tekstów jest ich lapidarność, to proszę przynajmniej uwierzyć, że ich autor nigdy nie żałował czasu w trakcie pisania, aby go oszczędzić Czytelnikowi w trakcie czytania. Testem na wiarygodność tego oświadczenia niech będzie następujący cytat z korespondencji Marka Twaina: „Nie miałem czasu na napisanie krótkiego listu, więc napisałem długi”.  ";;"PRZEDMOWA  OKIEM MALKONTENTA DROGA NA SKRÓTY IT’S THE QUALITY, STUPIDBO TAKIE SĄ MOJE OBYCZAJEWSZYSTKO JEST MOŻLIWE BELKA W NASZYM OKU FELIETON JUBILEUSZOWYO GRANICACH WOLNOŚCI WOLIAKADEMICKIE FANTAZJE DAREMNE ŻALEOBYŚ CUDZE DZIECI UCZYŁ NAUKA I POLITYKAPRAWO I OBYCZAJEO NAUKOWEJ BUCHALTERII GRANICE DEGRENGOLADYWYCHOWANIE FIZYCZNE I OSOBOWOŚĆRELIGIA I ETYKAROZRACHUNKI JUBILEUSZOWECENA SUKCESUJESZCZE EWOLUCJA CZY JUŻ INWOLUCJA?ROZWÓJ WSTECZNY TEMPORA MUTANTURCZŁOWIEK – ISTOTA NIEZNANA C’EST LA VIEWIELKA MISTYFIKACJAZA, A NAWET PRZECIWZAGADKA EWOLUCJIWINNI NIE TYLKO NAUCZYCIELECYWILIZACJA ROZWIERAJĄCYCH SIĘ NOŻYCPO OWOCACH ICH POZNACIEJĘZYKOWY FETOREKKTO PYTA, NIE BŁĄDZIBIBLIOMETROMANIATARGOWISKOJUBILEUSZ PROFESORA MACIEJA DEMELAQUO VADIS, AKADEMIO?UBÓJ RYTUALNYDYGRESJE EPISTEMOLOGICZNE 	O DOJRZAŁOŚCISŁABOŚĆ PEDAGOGIKITWÓRCZOŚĆ JEST INFANTYLNASZKODA ZDROWIADEWALUACJARECENZJI NIE BĘDZIE NA CO CI PRZYSZŁO, UNIWERSYTECIEASYMETRIA POZNAWCZAMIĘDZYPOKOLENIOWA ZAMIANA KOMPETENCJI ZŁUDZENIE PSYCHICZNENIEZBĘDNIK WYBORCYKRYPTOSTRĘCZYCIELSTWO NIEOCZYWISTE OCZYWISTOŚCIGŁUPOTA CZY KORUPCJA?ZNIEWOLONA WOLA ZCZŁOWIECZENIE O GŁUPOCIE – ŻYCZLIWIECOŚ Z TYM TRZEBA ZROBIĆ MODELOWANIEWSZYSCY JESTEŚMY AGNOSTYKAMI MOJA WINA... 	O PLOTKOWANIUPOŻYTKI Z PSYCHOLOGII OSOBLIWOŚCIDLACZEGO NIGDY DOŚĆ ŻYCIA?JAK ŻYĆ?POCHWAŁA UWAŻNOŚCI";"Wielka mądrość w mini rozmiarzeMinieseje… składają się z tekstów publikowanych regularnie w „Forum Akademickim”. Ich tematyka jest różnorodna: od zagadnień inspirowanych bieżącymi wydarzeniami, przez teksty mniej lub bardziej związane z nauką, szkolnictwem wyższym oraz wychowaniem fizycznym, do niemal wyłącznej koncentracji na sprawach nauki i edukacji akademickiej z uwzględnieniem kontekstu społecznego. Jedyną wspólną cechą, jak pisze autor, swoistym znakiem firmowym, jest ich zwięzłość, polegająca na tym, że żaden nie przekracza czterystu słów. To z kolei może stanowić dla niektórych niedościgły wzór doskonałości warsztatu pisarskiego.We wstępie profesor Grabowski pisze – co ujęło mnie od samego początku i dało asumpt myśli, że mogę mieć tu do czynienia z inteligencją i ironią w najszlachetniejszej postaci – że gdyby miało się okazać, iż jedyną zaletą tekstów zamieszczonych w jego książce jest ich lapidarność, to czytelnik powinien uwierzyć, że autor nigdy nie żałował czasu w trakcie pisania, aby go oszczędzić czytelnikowi w trakcie czytania. Testem na wiarygodność tego oświadczenia prof. Grabowski uczynił następujący cytat z korespondencji Marka Twaina: „Nie miałem czasu na pisanie krótkiego listu, więc napisałem długi”.Sporo uwagi autor poświęca napiętnowaniu zjawisk patologicznych w szkolnictwie wyższym. W tekście Okiem malkontenta porusza temat wielostopniowości studiów, które nie są wcale, jak się potocznie uważa, owocem procesu bolońskiego; mają dłuższą historię. Ich założonym celem było umożliwienie wykształcenia najzdolniejszym studentom na najwyższym poziomie, a zarazem mniej zdolnym – uzyskanie dyplomu niższego stopnia. Dzisiaj, jak pisze profesor, w niektórych uczelniach przyjmuje się na studia magisterskie wszystkich absolwentów studiów pierwszego stopnia, co – i nie trzeba tu grzeszyć szczególną przenikliwością – może skutkować wyłącznie obniżeniem poziomu studiów drugiego stopnia.W felietonie Droga na skróty autor, z właściwą sobie ironią, dotyka tematu regulacji dotyczących postępowania wnioskowego o nadanie tytułu profesora. Bez zbędnej kurtuazji pisze, że zakładanie, iż podwładni mogą w sposób jawny ocenić obiektywnie przełożonego, jest naiwnością graniczącą z umysłową niepełnosprawnością. A sytuacja taka występuje m.in. wtedy, gdy podmiotem postępowania o nadanie tytułu profesora jest uczelnia, w której kandydat pełni funkcję rektora.Jednak profesora inspirują nie tylko uczelniane sytuacje. Językowy fetorek został napisany dzięki Magdzie Gessler, która w jednym z programów, chcąc wyrazić uznanie dla załogi odmienionej po kuchennych rewolucjach, wykrzyknęła za pośrednictwem telewizji na całą Polskę „jesteście zajebiści!”. Dlaczego niektórzy celebryci z rozmysłem zanieczyszczają słownictwo w środkach masowego przekazu i wcale się tego nie wstydzą? Autor zamieszcza w tekście swoje hipotezy, które mogłyby stać się przedmiotem badań na stopień naukowy doktora.Profesor często porusza też w swoich tekstach temat śmierci. W Zagadkach ewolucji pisze – ukazując nie po raz pierwszy ogromny dystans, jaki ma do siebie – że uczestnicząc w pogrzebach rosnącej liczby znajomych i przyjaciół, zaczął się zastanawiać, czy opłaca mu się jeszcze wracać z cmentarza do domu. Źródłem tego typu refleksji, jak tłumaczy, jest obserwowana skłonność ludzi do samooszukiwania się w obliczu nieuchronnej śmierci. Dla autora pozostaje zagadką, dlaczego natura, jednoznacznie faworyzująca osobników młodszych w walce o przetrwanie gatunkowe, w odniesieniu do człowieka okazała się mniej konsekwentna, wyposażając jego psychikę w urągające ludzkiej inteligencji, jak dobitnie nazywa to profesor, mechanizmy obronne, nakazujące do ostatniego tchnienia kurczowo trzymać się życia.Panie Profesorze, dziękuję za wielką mądrość w minirozmiarze. Minieseje… traktuję jak najlepszą rozmowę z niezwykłym człowiekiem. I naprawdę to dobrze, że tylko Pan w niej mówił.Małgorzata PawełczykHenryk GRABOWSKI, Minieseje o życiu, nauce, edukacji , Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2016 źródło: Forum Akademickie (FA 10/2016)  ";24.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format A5, ";"Objętość 166 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-987-5.jpg
"Polska kuratela sądowa na przełomie wieków ";"nadzieje, oczekiwania, dylematy";"Marek Konopczyński";978-83-8095-012-2;;"Proponowana książka stanowi jedną z nielicznych publikacji na rynku polskim, które odnoszą się do zagadnień kurateli sądowej. Trudno zatem czytelnikowi nie mieć niedosytu związanego z mało eksplorowanymi poznawczo zagadnieniami dotyczącymi kurateli sądowej czy też wzajemnego oddziaływania na siebie kuratorów i ich podopiecznych. Truizmem już się staje stwierdzenie, że w tej dziedzinie potrzebujemy kolejnych publikacji, które z jednej strony rzetelnie i profesjonalnie opisywałyby aktualny stan kurateli sądowej, a z drugiej zaś koncentrowały się na stojących przed nią wyzwaniach i ograniczeniach. Szczególnie więc cieszy fakt, że na rynku księgarskim ukazuje się książka mogąca ułatwić zapoznanie się z tematyką kurateli sądowej, a także proponowanymi obszarami wdrażania pedagogicznych, psychologicznych, socjologicznych czy prawnych rozwiązań mogących przyczynić się do poznania mechanizmów i procesów leżących u podstaw pracy kuratorskiej, jak również towarzyszących jej problemów. Pragnę bardzo wyraźnie podkreślić, że w pracy zbiorowej znajdują się teksty, które uważam za kluczowe dla współczesnej wiedzy o kurateli sądowej. Z recenzji prof. zw. dr hab. Beaty Pastwy-Wojciechowskiej   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Marek KonopczyńskiZamiast wstępu. Misja Kuratorskiej Służby Sądowej w społeczeństwie obywatelskim  	          7 Część IKuratela sądowa – różne perspektywyAndrzej BałandynowiczKurator jako podmiot integrujący przestrzeń osobową, społeczną i środowiskową w socjalizacji wtórnej osób wchodzących w konflikt z prawem  	      17 Barbara Stańdo-KaweckaWybrane problemy odpowiedzialności nieletnich w świetle zmieniających się paradygmatów  	      49Teodor SzymanowskiZadania Kuratorskiej Służby Sądowej w okresie reformy prawa karnego w Polsce  	      65Mariusz SztukaSzacowanie ryzyka w pracy kuratora. Polskie rozwiązania i ich odpowiedniki w rozwiniętych systemach zachodnich  	      79Irena MudreckaKształtowanie poczucia odpowiedzialności u podopiecznych w pracy kuratorów sądowych  	      93Łukasz KwadransOśrodek kuratorski – jego miejsce w systemie profilaktyki i resocjalizacji nieletnich w Polsce  	  107Hanna Gajewska-KraczkowskaOcena projektowanych zmian ustroju Kuratorskiej Służby Sądowej  	  127Joanna FelczakPolityka karna państwa a ekonomia. Na czym oszczędzać i w co inwestować z punktu widzenia polityka społecznego?  	  135Krzysztof StasiakKara ograniczenia wolności i jej rola w resocjalizacji sprawców czynów karalnych  	  145Łukasz WirkusEthos i etyka w Kuratorskiej Służbie Sądowej – obraz kreowany a odbiór społeczny  	  161 Część IIKuratela sądowa w świetle badań empirycznychJadwiga Królikowska, Jarosław Utrat-MileckiSłużba kuratorska w Polsce w świetle najnowszych badań socjologicznych wymiaru sprawiedliwości karnej  	   175Paweł KozłowskiElementy profilu psychologicznego nieletniego z zastosowanym nadzorem kuratora sądowego  	  201Honorata CzajkowskaUwarunkowania postaw podopiecznych przejawianych wobec rodzinnych kuratorów sądowych  	  211Anna Janus-DębskaUwarunkowania skutecznego wykonania kary ograniczenia wolności w formie prac na cele społeczne na podstawie badań własnych  	  229 Noty o autorach  	  263  ";"Proponowana  książka stanowi jedną z nielicznych publikacji na rynku polskim, które  odnoszą się do zagadnień kurateli sądowej. Trudno zatem czytelnikowi nie  mieć niedosytu związanego z mało eksplorowanymi poznawczo zagadnieniami  dotyczącymi kurateli sądowej czy też wzajemnego oddziaływania na siebie  kuratorów i ich podopiecznych. Truizmem już się staje stwierdzenie, że w  tej dziedzinie potrzebujemy kolejnych publikacji, które z jednej strony  rzetelnie i profesjonalnie opisywałyby aktualny stan kurateli sądowej, a  z drugiej zaś koncentrowały się na stojących przed nią wyzwaniach i  ograniczeniach. Szczególnie więc cieszy fakt, że na rynku księgarskim  ukazuje się książka mogąca ułatwić zapoznanie się z tematyką kurateli  sądowej, a także proponowanymi obszarami wdrażania pedagogicznych,  psychologicznych, socjologicznych czy prawnych rozwiązań mogących  przyczynić się do poznania mechanizmów i procesów leżących u podstaw  pracy kuratorskiej, jak również towarzyszących jej problemów. Pragnę  bardzo wyraźnie podkreślić, że w pracy zbiorowej znajdują się teksty,  które uważam za kluczowe dla współczesnej wiedzy o kurateli sądowej. Z recenzji prof. zw. dr hab. Beaty Pastwy-Wojciechowskiej";34.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, Objętość 264 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-012-2.jpg
"Dzień polskiego skauta w pieśni";"Zbiór śpiewów i piosenek jednogłosowych. Część 1";"Tomasz Godecki";978-8-8095-014-6;;" Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1917]. "Dzień polskiego skauta w pieśni".   Polecamy Czytelnikom kolejny śpiewnik harcerski wydany w wersji oryginalnej 30 stycznia 1917 roku. W śpieniku zawarto w sumie 60 pieśni podzielonych na cztery części: 1. Pieśni religijne, 2. Kolędy, 3. Pieśni patryjotyczne, 4. Pieśni pochodowe i towarzyskie. Wznowiony  przez Oficynę Wydawnicza „Impuls” śpiewnik jest znakomitym materiałem  dla osób odpowiedzialnych w drużynach i szczepach za wychowanie  muzyczne. Wplatanie śpiewanych przed stu laty piosenek do współczesnego  repertuaru harcerskiego świadczy przecież o ciągłości tego ruchu i w  najbardziej z naturalnych sposobów uczy młodego człowieka tego, czym  jest tradycja. Śpiew  należał w skautingu i harcerstwie do niezwykle istotnych elementów  wychowawczych. Miał za zadanie integrować grupę rówieśników, scalać ją i  czynić niekiedy ośrodkiem życia kulturalnego (kto dziś jest w stanie  wskazać funkcjonujący chór harcerski, rzecz w okresie międzywojennym  dość powszechnie występującą), a zarazem zapoznawać młodego człowieka z  wielowiekową tradycją narodu polskiego. Zapraszamy i polecamy!Polecamy 95 tytułów serii Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>     ";;"Spis rzeczy.I Pieśni Religijne1. Pieśń poranna2. Pieśń wieczorna3. Modlitwa4. Odpowiedzi łacińskie przy mszy św. śpiewanej5. Boże coś Polskę6. Bogurodzica8. Chorał  'Z dymem pożarów"II Kolędy9. Bóg się rodzi10. Jezus malusieńki11. Wśród nocnej ciszy 12. Lulajże, Jezuniu.13. Anioł pasterzom mówił14.. Gdy się Chrystus rodzi15. W żłobie leży16. Dzisiaj w Betlejem17. Przybieżeli do Betlejem pasterzeIII Pieśni patriotyczne18. Mazurek Dąbrowskiego19. Polonez Kościuszki20. Taki nasz hetmanie śpiew21. Rocznica powstania22. Sztandary Polskie w Kremlu23. Pieśń strzelecka24. Warszawianka25. Marsz żuawów26. Marsz czwartaków27. Do Francuzów28. Bywaj dziewcze zdroweIV Pieśni Pochodowe i Towarzyskie29. Marsz Sokołów30. Marsz Sokołów31. Marsz Strzelców32. Krakus.33. Dalej Flankiery34. Puławianka35. Wycieczka.36. Hej z góry, z góry37. Piosenka żołnierska38. Gdzież to jedziesz, Jasiu39. Krakowiak o Wiśle40. Od Warszawy do Krakowa41. O mój rozmarynie 42. Pod Krakowem czarna rola43. Pobudka44. Haniś moja, Haniś45. Wędrowali trzej ułani z wojny46. A kto chce rozkoszy użyć47. Piosenka Skautów48. Do pracy49. Straż nad Wisłą50. Miał pan hetman córy dwie51. Hej na górze dębina52. Gdzie dom jest mój53. Chciał żołnierzyk piwo pić54. Czerwony pas55. Czas do pracy56. Oj ziemio57. Kto raz się wzniósł58. Orły sokoły59. Hej ty Wisło60. Pieśń Filaretów   ";"Oficyna Wydawnicza ”Impuls” nie ustaje w wysiłkach zmierzających do przypomnienia harcerskiego dorobku wydawniczego z okresu przedwojennego. Jedną z najnowszych wznowionych pozycji jest pierwsza część śpiewnika pt. „Dzień polskiego skauta w pieśni”. Pierwsze jego wydanie ukazało się przed prawie stu laty, w 1917 r.Śpiew należał w skautingu i harcerstwie do niezwykle istotnych elementów wychowawczych. Miał za zadanie integrować grupę rówieśników, scalać ją i czynić niekiedy ośrodkiem życia kulturalnego (kto dziś jest w stanie wskazać funkcjonujący chór harcerski, rzecz w okresie międzywojennym dość powszechnie występującą), a zarazem zapoznawać młodego człowieka z wielowiekową tradycją narodu polskiego.Zawierająca sześćdziesiąt utworów pozycja wskazuje na obecność powyższego elementu tradycji w stopniu co najmniej wysokim. Zamieszczone piosenki i pieśni można podzielić na trzy zasadnicze części. Pierwsza część to pieśni religijne, w tym kolędy. Druga część to pieśni patriotyczne z tym, że do nich nie zaliczono takich, które w czasach nam współczesnych za takie uchodzą (np. „Marsz strzelców” umieszczony w dziale pieśni pochodowych i towarzyskich). Trzecia to utwory śpiewane w trakcie wycieczek, przemarszów i w okolicznościach nie związanych z bardziej podniosłym nastrojem.Naturalnie, część z zamieszczonych pieśni znana jest także współczesnym harcerzom, choć nie zawsze muszą one być przez nich śpiewane. Modlitwa poranna i wieczorna, „Boże coś Polskę” czy „Bogurodzica” znane są większości harcerzy, ale już chorał „Z dymem pożarów” kojarzyć się może tylko znawcom historii muzyki polskiej lub powstania warszawskiego. Powszechnie znane są kolędy, ale już część pieśni patriotycznych z pewnością nie. Prawdopodobnie trudno byłoby znaleźć nie tylko członka braci harcerskiej, który potrafiłby zanucić czy zaśpiewać pieśń „Sztandary polskie w Kremlu”.  Najobszerniejszą część stanowią pieśni pochodowe i towarzyskie. To właśnie one stanowią podstawę do oceny jakie kwestie absorbowały harcerskich rówieśników sprzed stu laty. Sam przegląd tytułów, bez analizowania treści podpowiada, że przywiązanie harcerzy do kraju ojczystego i praca dla niego stanowiły istotny element wychowania. Porównując tytuły w śpiewnikach współczesnych i tych sprzed stu lat można dojść do wniosku, że dziś piosenki marszowe i towarzyskie traktują o rzeczach nieco bardziej błahych. Te z drugiej dekady XX wieku odnoszą się często do powinności żołnierskich, poszczególnych regionów Polski czy wysiłku dla ojczyzny. Dlatego właśnie warto, aby przynajmniej jakiś procent z tych utworów wrócił do harcerskiego repertuaru.Przydatne w tym mogą być nuty dołączone do każdej z pieśni i piosenek. Ułatwi to znakomicie osobom zainteresowanym odtworzenie melodii, ponieważ nie każda z pozycji śpiewnika jest dobrze znana.Wznowiony przez Oficynę Wydawnicza „Impuls” śpiewnik jest znakomitym materiałem dla osób odpowiedzialnych w drużynach i szczepach za wychowanie muzyczne. Wplatanie śpiewanych przed stu laty piosenek do współczesnego repertuaru harcerskiego świadczy przecież o ciągłości tego ruchu i w najbardziej z naturalnych sposobów uczy młodego człowieka tego, czym jest tradycja. Dariusz Nowińskihttp://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2429-dzien-polskiego-skauta-w-piesniOcena recenzentaTemat i treść - 8/10Język, styl, kompozycja tekstu – 8/10Forma wydawnicza - 9/10";20.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1917 r., Format A6, Objętość 44 stron, ";"Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-8-8095-014-6.jpg
"Wybór źródeł do dziejów ZHP. Tom IV. Dziedzictwo którego nie można odrzucić";"Próba interpretacjiwybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego";"Katarzyna Marszałek";978-83-7850-889-2;;"     Człowiek dziedziczy przeszłość. Spadek to czasem przyjemny, a czasem  kłopotliwy – ale taki, którego nie można nie przyjąć. […] Dziedziczymy  nawet tę przeszłość, która zdawałaby się, skończyła się definitywnie.  Ona, bowiem wpłynęła na sytuację, w której powstaje to, co nowe. Działalność i historia Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) są tematem licznych opracowań, do których należą: - wspomnienia, biografie dawnych i współczesnych harcerek, harcerzy, instruktorów, działaczy;- monografie środowisk: drużyn, kręgów, hufców, chorągwi, oddziałów, a także obszarów (np. harcerstwo ziemi kieleckiej, Podlasia);- syntetyczne opracowania poszczególnych okresów dziejów organizacji;- wybory źródeł dziejów ZHP obejmujące fragment jego działalności.Na rynku księgarskim dostępne są także wznowienia książek harcerskich z dawnych lat, wśród których wyróżnia się seria opracowana przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” pod hasłem „Przywrócić Pamięć”.Brak było – w moim odczuciu – opracowania, które zawierałoby zbiór oryginalnych źródeł dotyczących dziejów ZHP, od chwili powstania stowarzyszenia do czasów współczesnych. Dlatego też opracowałam trzytomową publikację Wybór źródeł do dziejów ZHP wydaną przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” w 2014 roku, która obejmuje lata 1918–2014. Opublikowanie tych źródeł miało na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chciałam w ten sposób ułatwić zainteresowanym studia nad dziejami ZHP poprzez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów. W niniejszym opracowaniu umieściłam źródła odnalezione podczas kwerend prze­prowadzonych w latach 2005–2014 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN); Biblioteki i Archiwum Muzeum Harcerstwa w Warszawie (MH); w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego (UW); Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie; w Bazie Internetowych Systemów Aktów Prawnych – ISAP; na stronach internetowych ZHP oraz we wcześniejszych publikacjach zwartych.Niniejsze opracowanie jest kontynuacją przywołanej serii wydawniczej. Podejmuję w nim próbę zbudowania narracji, opierając się na analizie materiałów źródłowych umieszczonych w Wyborze źródeł do dziejów ZHP oraz w innych źródłach, które nie znalazły się w trzytomowym wyborze, a były niezbędne do uzupełnienia opisu danego fragmentu rzeczywistości.  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                Analizowane w publikacji materiały źródłowe pochodzą z:1.    Archiwum Akt Nowych w Warszawie: a)    Archiwum Związku Harcerstwa Polskiegob) Polska Akademia Nauk, Instytut Historii w Warszawie, Zakład Systemów Totalitarnych i Dziejów II Wojny Światowej, lata 1928–1956; 1957–2005c)    Akta Tomasza Strzemboszad)    Archiwum Komisji Historycznej Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej2. Muzeum Harcerstwa w Warszawie, w którym korzystałam z dokumentów zgromadzonych w bibliotece i archiwum:a)    bibliotekab)    archiwum3.    Archiwum ZHR w Warszawie przy ulicy Litewskiej4.    Stron internetowych ZHP, w tym dokumentów wewnętrznych, dokumentów z folderów5.    Bazy Internetowego Systemu Aktów Prawnych – ISAP.6.    Centralnej Bazy Orzeczeń Administracyjnych7.    Źródeł wcześniej opublikowanych w publikacjach zwartych.8.    Innych pojedynczych czasopism, publikacji zwartychKonstrukcja tej publikacji nawiązuje do struktury wszystkich tomów Wyboru źródeł do dziejów ZHP i składa się z sześciu rozdziałów: Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego ZHP (1918–1939); Czas próby (1939–1944); Walka o kształt harcerstwa (1944–1947); Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955); Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988); Odrodzenie, lata demokracji (1989–2015). Okresy, których dotyczą poszczególne rozdziały zostały wyodrębnione na podstawie periodyzacji historii harcerstwa Olgierda Fietkiewicza, Mariana Miszczuka i Bogusława Śliwerskiego.W każdym z rozdziałów staram się prowadzić narrację wokół następujących kategorii: - pedagogia i władze stowarzyszenia; - uchwały Zjazdów i statutu organizacji; - stosunki ZHP z władzami państwowymi;- oznaki/odznaki organizacyjne, hymn, zawołanie;- kodeksy postępowania moralnego.   Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorsywa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                                ";;"Wprowadzenie      Rozdział I Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego (1918–1939)     Rozdział II Czas próby (1939–1944)    Rozdział III Walka o kształt harcerstwa (1944–1947)     Rozdział IV Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955)    Rozdział V Odwilż, harcerstwo w socjaliźmie, kryzys i upadek (1956–1988)    Rozdział VI Odrodzenie ruchu harcerskiego, trudne lata demokracji (1989–2015)     Zamiast zakończenia  Bibliografia     ";"Kontynuacją trzytomowego wyboru źródeł do dziejów ZHP (omówionych w „Skaucie” nr 1 [40] z 22 lutego 2016, s. 14–15), jest kolejny tom, pod tytułem: Dziedzictwo którego nie można odrzucić. Jak zaznacza autorka jest to próba, interpretacji wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego.Obszerny materiał podzielono na sześć rozdziałów:I. Utworzenie i rozwój ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego (1918–1939),II. Czas próby (1939–1944),III. Walka o kształt harcerstwa (1944–1947),IV. Sowietyzacja harcerstwa (1948–1955),V. Odwilż, harcerstwo w socjalizmie, kryzys i upadek (1956–1988),VI. Odrodzenie ruchu harcerskiego, trudne lata demokracji (1989–2015). Szczegółowe omówienie wyodrębnionych okresów stanowi wyjątkowy materiał informacyjny ze względu na zgromadzenie oryginalnych tekstów. Dla piszącego te słowa, szczególnie cenne są rozdziały dotyczące walki o kształt harcerstwa w  latach powojennych, sowietyzacji harcerstwa prowadzącego do jego unicestwienia, wreszcie „odwilży” i działań zmierzających do ulokowania harcerstwa w systemie realnego socjalizmu. Tak zaprezentowana i udokumentowana narracja jest unikatowym opisem tych wydarzeń. Konieczne jest jednak zwrócenie uwagi na wnioski, jakie autorka zaprezentowała odnośnie konspiracyjnej działalności Harcerstwa Polskiego. Na setnej stronie widnieje mapka konturowa Polski według ustanowionych granic po 1945 roku. Tymczasem wiadomo, że konspiracja harcerska, m.in. we Lwowie, działała do 1949 roku. Problem ten można było łatwiej objaśnić poprzez dodanie drugiej mapki z granicami II RP. W  książce znajdujemy 39 tabel, które ułatwiają śledzenie narracji, są także ilustracje, grafy, przypisy oraz bardzo obszerna bibliografia. Autorka nie zdecydowała się na utworzenie indeksów, co bardzo ułatwiłoby wyszukiwanie informacji nie tylko w sposób chronologiczny lub poprzez spis treści.Lekturą tej książki, oraz poprzednich trzech tomów tej autorki, powinni zainteresować wszyscy zajmujący się dziejami ruchów młodzieżowych w Polsce oraz naszą historią najnowszą, a  szczególnie instruktorzy harcerscy, którzy powinni teoretycznie stosować się do dość kuriozalnego stanowiska XXXVIII Zjazdu ZHP w 2013 roku, które brzmi: XXXVIII Zjazd ZHP tym stanowiskiem pragnie zamknąć etap rozliczeń ze swoją trudną historią. Autorka dostrzegła tę kwestię i  spuentowała ją, pisząc:[…] proces „rozliczenia” (bardziej adekwatnym dookreśleniem zjawiska byłyby „próby zrozumienia” własnej historii przez stowarzyszenie po 1989 roku) chyba nawet w pełni się nie rozpoczął w organizacji. Nie sądzę, aby historię Harcerstwa udało się zamknąć w  sposób administracyjny, jak chce tego stanowisko XXXVIII Zjazdu ZHP.  Przeciwnie, książki hm. Katarzyny Marszałek stanowią przysłowiowy punkt podparcia, na którym można budować nowoczesny ogląd historii naszej organizacji. ■ W. Kukla, SKAUR nr 4 [43]";38.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 304 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-889-2.jpg
"Zasoby osobiste i społeczne skazanych w procesie oddziaływań penitencjarnych";;"Anetta Jaworska";978-83-7850-963-9;;"Autorka podjęła udaną próbę analizy zasobów osobistych i społecznych znaczących w procesie oddziaływań penitencjarnych. Jest to […] książka wpisująca się w naukowy dyskurs o działaniach resocjalizacyjnych, jego różnych obszarach i płaszczyznach, które systematycznie potrzebują uaktualnień oraz rzetelnego spojrzenia badawczego. […] Publikacja jest wartościowa i potrzebna. Łączy elementy teorii z praktyką oraz wzbogaca literaturę z zakresu pedagogiki penitencjarnej. Podejmuje ważny temat psychospołecznego funkcjonowania osób pozbawionych wolności, które można modyfikować w toku świadomie zaplanowanych oddziaływań resocjalizacyjnych z uwzględnieniem aktywności zawodowej, fizycznej i artystycznej. Istotnym walorem opracowania jest przejrzyste zaprezentowanie rzetelnych wyników badań własnych, mających na celu określenie efektywności prowadzonych działań penitencjarnych.Z recenzji dr hab. Anny Fidelus, prof. UKSW Książka stanowi interesujące kompendium wiedzy na temat oddziaływań penitencjarnych. Anetta Jaworska dokonała wnikliwego opracowania zagadnień wiążących się z resocjalizacją penitencjarną oraz zaprezentowała wyniki badań własnych. Celem badań uczyniła lepsze dopasowanie pomiędzy działaniami interwencyjnymi, otoczeniem społecznym a poddanym tym wpływom człowiekiem, co wyraźnie i konsekwentnie wybrzmiewa w całej publikacji. Opracowanie jest obszerne, wyczerpujące, z licznymi odwołaniami do aktualnych źródeł polskich i zagranicznych – zarówno teoretycznych, jak i empirycznych. Na podkreślenie zasługuje erudycja Autorki, która w sposób profesjonalny odnosi się do podjętej problematyki, a także swobodnie porusza się wokół zagadnień przynależnych do dorobku innych dyscyplin naukowych […]. recenzji dr hab. Beaty Marii Nowak, prof. Pedagogium WSNS  Oddane w ręce Czytelnika opracowanie z konieczności dotyczy jedynie fragmentu prawdy o oddziaływaniach na sprawców przestępstw, którzy odbywają karę pozbawienia wolności. Do najważniejszych perspektyw teoretycznych, na których oparto podstawy tej książki, należą: teoria wsparcia społecznego oraz teoria zasobów. Teoria zasobów (Hobfoll 2006) dotyczy warunków charakteryzujących naturę człowieka oraz kulturę grupy, do której on należy, a ich optymalny poziom umożliwia jednostce radzenie sobie w sytuacjach trudnych. Człowiek, dysponując paletą szczególnych uwarunkowań wewnętrznych – do których w pierwszej kolejności należą: adekwatne poczucie własnej wartości, poczucie koherencji oraz realistyczny poziom optymizmu – jest w stanie przeciwstawiać się niekorzystnym okolicznościom życia, a przy odpowiednim poziomie wsparcia zewnętrznego – na trwałe wprowadzać w swoje życie prorozwojowe zmiany. Teoria wsparcia społecznego ma natomiast dostarczyć wyjaśnienia tych czynników, które warunkują udany powrót do społeczności po odbyciu wyroku pozbawienia wolności. Formalne i nieformalne sieci wsparcia (Marchi, Koskinen 2015) (rodzina, przyjaciele, współpracownicy, pracodawcy, organizacje, stowarzyszenia i związki religijne) stają się w tym wypadku moderatorem uzyskiwania istotnych i pożądanych przemian resocjalizacyjnych. Jednym z elementów wsparcia są omawiane w książce oddziaływania penitencjarne opierające się na aktywności zawodowej, sportowej i artystycznej. Potencjał tkwiący w tego rodzaju aktywnościach jest w oczywisty sposób uzależniony od znacznie gęstszej sieci powiązań – przede wszystkim takich jak: stosunki społeczne (głównie relacje z osobami bliskimi), edukacja, rynek pracy – oraz od wielu czynników osobowościowych (systemu poznawczego i motywacyjnego, poczucia skuteczności i stabilności emocjonalnej), samooceny oraz czynników z zakresu aktualnego dobrostanu psychicznego (między innymi poczucia koherencji, a w tym – sensu życia i poziomu realnego optymizmu). Badania przedstawione w ostatnich rozdziałach książki mają charakter wyłącznie ilościowy. Za przyjęciem czysto nomotetycznej perspektywy badawczej przemówiła konieczność całkowitego zobiektywizowania dokonywanych pomiarów, co zmierzało do ustalenia prawd ogólnych, mogących służyć nie tylko teorii, lecz także praktyce penitencjarnej. Zaprezentowane w końcowej części książki badania mają na celu wykazanie związku pomiędzy wybranymi zasobami osobistymi i społecznymi a podmiotowymi efektami resocjalizacji skazanych, którzy zostali poddani wybranym oddziaływaniom resocjalizacyjnym. Zakładano, że posiadane przez osadzonych zasoby – w postaci spójnej i bezpiecznej samooceny, poczucia koherencji oraz otrzymywanego wsparcia społecznego – mogą stanowić ważny czynnik zwiększający skuteczność wybranych oddziaływań penitencjarnych: przez pracę, sport i aktywność artystyczną. Paradoks kary pozbawienia wolności polega bowiem między innymi na tym, że wciąż większą wagę przykłada się do uzyskania posłuszeństwa skazanych podczas odbywanego przez nich wyroku niż do kształtowania u nich postawy twórczej, uczenia ich samodzielnego dokonywania wyborów oraz podejmowania własnych, świadomych decyzji, opartych na adekwatnej samoocenie, poczuciu koherencji i wsparciu społecznym otrzymywanym przede wszystkim poza formalnymi sposobami oddziaływań. Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp  	    11 Rozdział ITeoria i prakseologia oddziaływań penitencjarnych  	     15Teorie sprawnego działania w warunkach penitencjarnych  	    16Aksjologia i teleologia oddziaływań penitencjarnych  	    21Tworzenie tożsamości społecznej i osobowej jako cel oddziaływań penitencjarnych – nowa jakość czy złudzenie?  	  24Planowanie i projektowanie działań resocjalizacyjnychw instytucjach penitencjarnych  	  27Diagnoza jako element projektowania oddziaływań penitencjarnych  	   28Społeczno-prawne i infrastrukturalne warunki oddziaływań penitencjarnych  	    36 Rozdział IIEfektywność oddziaływań w warunkach penitencjarnych  	    41Historyczne konteksty badań nad efektywnością oddziaływań w warunkach penitencjarnych  	  42Ogólne warunki efektywności oddziaływań penitencjarnych  	    45Źródła niezadowalającej skuteczności oddziaływań penitencjarnych  	    50Zewnętrzne wskaźniki efektywnej resocjalizacji  	   52Niepowrotność do przestępstwa jako rezultat postępowania ze sprawcami przestępstw  	    53Optymalizacja funkcjonowania społecznego jako moderator niepowrotności do przestępstwa (skutek resocjalizacji czy punkt zwrotny w trajektorii życia?)  	    57Wewnętrzne wskaźniki efektywnej resocjalizacji  	   61Postawy i możliwość zmiany postaw  	  62Autoteliczne i normatywne postawy wobec pracy  	     63Prospołeczne i altruistyczne postawy wobec innych  	    66Wina i ekspiacja jako uczuciowo-oceniające postawy wobec własnej przestępczości  	    69Postawy wobec własnej przyszłości w kontekście stawianych celówi aspiracji  	     73 Rozdział IIIResocjalizacyjna wartość wybranych oddziaływań penitencjarnych – konteksty teoretyczne i empiryczne  	     79Aktywność zawodowa skazanych jako obszar oddziaływań penitencjarnych  	      81Historyczne konteksty pracy skazanych przebywających w izolacji penalnej  	    84Prawne konteksty pracy skazanych przebywających w izolacji penalnej  	    86Praca jako wartość resocjalizacyjna  	    87Zatrudnienie skazanych w polskich jednostkach penitencjarnych  	    90Programy aktywizacji zawodowej w jednostkach penitencjarnych  	     93Zatrudnienie skazanych po odbytym wyroku  	     97Kultura fizyczna i sport jako obszar oddziaływań penitencjarnych  	     99Historyczne konteksty wychowania przez sport  	  102Prawne podstawy oddziaływań penitencjarnych wykorzystujących kulturę fizyczną i sport  	  103Psychologiczne korzyści płynące z aktywności fizycznej i sportowej  	  105Kultura fizyczna i sport jako wartość resocjalizacyjna  	  108Programy z zakresu kultury fizycznej i sportu w polskich jednostkach penitencjarnych – analiza krytyczna  	  110Aktywność artystyczna skazanych jako obszar oddziaływań penitencjarnych  	   112Psychologiczne konteksty aktywności twórczej człowieka  	   114Wychowanie i resocjalizacja przez sztukę  	  116Aktywność artystyczna skazanych w polskich jednostkach penitencjarnych  	    118 Rozdział IVPsychospołeczna wartość zasobów osobistych i społecznych  	  123Samoocena jawna i niejawna jako zasób osobisty  	  126Samoocena osób odbywających karę pozbawienia wolności  	  130Rola samooceny w poznawczo-emocjonalnym i społecznym funkcjonowaniu człowieka  	      133Samoocena a postawy wobec pracy  	     136Samoocena a postawy prospołeczne  	     138Samoocena a zachowania przestępcze  	    142Samoocena a realizowanie celów życiowych  	    147Poczucie koherencji jako zasób osobisty  	     150Poczucie koherencji a zachowania przestępcze  	    154Optymizm jako zasób osobisty w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności  	      155Sens życia jako zasób osobisty w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności  	    156Poczucie umiejscowienia kontroli jako zasób osobisty w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności  	     158Kapitał społeczny jako zasób zewnętrzny  	    161Wsparcie społeczne jako podstawa kapitału społecznego w warunkach odbywania kary pozbawienia wolności  	    163Wsparcie rodziny jako zasób zewnętrzny w sytuacji osób odbywających karę pozbawienia wolności  	    166Społeczeństwo jako podstawa kapitału społecznego w sytuacji osób odbywających karę pozbawienia wolności  	    169 Rozdział VMetody i procedury badań  	    175Strategia badawcza  	    176Problemy badawcze i hipotezy  	    176Operacjonalizacja zmiennych i narzędzia pomiaru  	    184Osoby badane i procedura badań  	    192 Rozdział VISamoocena jako zasób osobisty a podmiotowe wskaźniki readaptacji skazanych poddanych wybranym oddziaływaniom penitencjarnym – badania własne  	    199Aktywizacja zawodowa skazanych oraz samoocena jawna i niejawna a podmiotowe wskaźniki readaptacji skazanych  	    201Analiza korelacji pomiędzy zmiennymi  	   202Okres zatrudnienia i samoocena skazanych a ich postawy wobec pracy – analiza badań własnych  	  204Okres zatrudnienia i samoocena skazanych a ich postawy wobec innych – analiza badań własnych  	     211Okres zatrudnienia i samoocena skazanych a ich postawy wobec dokonanego przestępstwa – analiza badań własnych  	     215Okres zatrudnienia i samoocena skazanych a konstruowanie celów życiowych – analiza badań własnych  	    220Dyskusja wyników oraz wnioski  	    227Oddziaływania penitencjarne z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz samoocena jawna i niejawna a podmiotowe wskaźniki resocjalizacji skazanych  	    231Analiza korelacji pomiędzy zmiennymi  	    232Udział w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz samoocena skazanych a ich postawy wobec pracy – analiza badań własnych  	    233Udział w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz samoocena skazanych a ich postawy wobec innych – analiza badań własnych  	    238Udział w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz samoocena skazanych a ich postawy wobec dokonanego przestępstwa – analiza badań własnych  	   244Długość udziału w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu i samoocena skazanych a konstruowanie celów życiowych – analiza badań własnych  	    249Dyskusja wyników oraz wnioski  	    257Oddziaływania penitencjarne z zakresu aktywności twórczej oraz samoocena jawna i niejawna a podmiotowe wskaźniki resocjalizacji skazanych  	    260Analiza korelacji pomiędzy zmiennymi  	    261Udział w programach z zakresu aktywności artystycznej i samoocena skazanych a ich postawy wobec pracy – analiza badań własnych  	  262Udział w programach z zakresu aktywności artystycznej i samoocena skazanych a ich postawy wobec innych – analiza badań własnych  	  267Udział w programach z zakresu aktywności artystycznej i samoocena skazanych a ich postawy wobec popełnionego przestępstwa – analiza badań własnych  	    272Długość udziału w programach z zakresu aktywności artystycznej i samoocena skazanych a konstruowanie celów życiowych – analiza badań własnych  	    278Dyskusja wyników oraz wnioski  	    282 Rozdział VIIWsparcie społeczne i poczucie koherencji jako moderatory podmiotowych efektów resocjalizacji skazanych poddanych wybranym oddziaływaniom penitencjarnym  	    287Procedury badań  	   288Analiza korelacji pomiędzy zmiennymi  	    289Wsparcie społeczne i poczucie koherencji jako moderatory podmiotowych efektów oddziaływań penitencjarnych opartych na pracy  	    291Długość zatrudnienia skazanych, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory normatywnych postaw wobec pracy  	    292Długość zatrudnienia skazanych, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory autotelicznych postaw wobec pracy  	   294Długość zatrudnienia skazanych, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory postaw prospołecznych  	    295Długość zatrudnienia skazanych, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory zdolności osadzonych do konstruowania pozytywnych celów życiowych  	    297Długość zatrudnienia skazanych, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory potrzeby ekspiacji  	   298Wsparcie społeczne i poczucie koherencji jako moderatory podmiotowych efektów oddziaływań penitencjarnych opartych na kulturze fizycznej i sporcie  	   300Długość uczestnictwa skazanych w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu, poczucie koherencji oraz poziom wsparcia społecznego jako moderatory postaw prospołecznych  	    300Długość uczestnictwa skazanych w programach z zakresu kultury fizycznej i sportu, poczucie koherencji oraz poziom wsparcia społecznego jako moderatory zdolności osadzonych do konstruowania pozytywnych celów życiowych  	    302Wsparcie społeczne i poczucie koherencji jako moderatory podmiotowych efektów oddziaływań penitencjarnych opartych na aktywności artystycznej    	    304Długość uczestnictwa skazanych w programach z zakresu aktywności artystycznej oraz poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory postaw prospołecznych  	    304Długość uczestnictwa skazanych w programach z zakresu aktywności artystycznej, poczucie koherencji i poziom wsparciaspołecznego jako moderatory zdolności osadzonych do konstruowania pozytywnych celów życiowych  	  306Długość uczestnictwa skazanych w programach z zakresu aktywności artystycznej, poczucie koherencji i poziom wsparcia społecznego jako moderatory potrzeby ekspiacji  	  307Dyskusja wyników oraz wnioski  	  309 Podsumowanie i wskazania praktyczne  	  317Zakończenie  	  329Bibliografia  	   333Załączniki  	   353";"Autorka  podjęła udaną próbę analizy zasobów osobistych i społecznych znaczących  w procesie oddziaływań penitencjarnych. Jest to […] książka wpisująca  się w naukowy dyskurs o działaniach resocjalizacyjnych, jego różnych  obszarach i płaszczyznach, które systematycznie potrzebują uaktualnień  oraz rzetelnego spojrzenia badawczego. […] Publikacja jest wartościowa i  potrzebna. Łączy elementy teorii z praktyką oraz wzbogaca literaturę z  zakresu pedagogiki penitencjarnej. Podejmuje ważny temat  psychospołecznego funkcjonowania osób pozbawionych wolności, które można  modyfikować w toku świadomie zaplanowanych oddziaływań  resocjalizacyjnych z uwzględnieniem aktywności zawodowej, fizycznej i  artystycznej. Istotnym walorem opracowania jest przejrzyste  zaprezentowanie rzetelnych wyników badań własnych, mających na celu  określenie efektywności prowadzonych działań penitencjarnych.Z recenzji dr hab. Anny Fidelus, prof. UKSW Książka  stanowi interesujące kompendium wiedzy na temat oddziaływań  penitencjarnych. Anetta Jaworska dokonała wnikliwego opracowania  zagadnień wiążących się z resocjalizacją penitencjarną oraz  zaprezentowała wyniki badań własnych. Celem badań uczyniła lepsze  dopasowanie pomiędzy działaniami interwencyjnymi, otoczeniem społecznym a  poddanym tym wpływom człowiekiem, co wyraźnie i konsekwentnie  wybrzmiewa w całej publikacji. Opracowanie jest obszerne, wyczerpujące, z  licznymi odwołaniami do aktualnych źródeł polskich i zagranicznych –  zarówno teoretycznych, jak i empirycznych. Na podkreślenie zasługuje  erudycja Autorki, która w sposób profesjonalny odnosi się do podjętej  problematyki, a także swobodnie porusza się wokół zagadnień  przynależnych do dorobku innych dyscyplin naukowych […]. recenzji dr hab. Beaty Marii Nowak, prof. Pedagogium WSNS  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 358 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-963-9.jpg
"Rozważania harcerskie";"W dziesięciu gawędach";"Stefan Kuta";978-83-7850-665-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1920]. "Rozważania harcerskie". Prawo harcerskie ujęte krótko przypomina się lekko i ułatwia harcerzom przestrzeganie go. Nie zawsze jednak i nie każdemu taka forma prawa wystarcza. Powtarzane często w tej krótkiej formie prawo harcerskie staćby się mogło pozatem dla niejednego szablonem, nie działającym na duszę. Oprócz znajomości krótkiej formy prawa harcerz powinien rozwijać je, przemyślać, wgłębiać się w nie, przeprowadzać w życiu praktycznem, żyć tem prawem. I nigdy nie będzie za dużo prac o prawie harcerskiem, żadne opracowanie tego prawa nie będzie zbytecznem i bez korzyści, jeśli tylko będzie wynikiem pracy człowieka, który to prawo zrozumiał, ukochał, ma siłę żyć niem, a pisze o niem nie dla pisania samego lub z próżności, ale z myślą podniesienia moralnego siebie i drugich. W myśl tego, co wyżej powiedziałem sądzę, że nie bez ko­rzyści będzie i moje opracowanie prawa, zwłaszcza, że oparte jest na kilkuletnim doświadczeniu z życia harcerskiego.Oddaję tę książeczkę w ręce kierowników harcerskich i harcerzy z gorącą prośbą, aby przy sposobności zbiórek przy ognisku czy w izbie harcerskiej skorzystać zechcieli z tej szczerej pracy mojej.  Zapraszamy i polecamy!Polecamy 102 tytułów serii Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>   ";;"I   -  prawo harcerskie: RzetelnośćII  -  prawo harcerskie: ObowiązkowośćIII -  prawo harcerskie: Miłość i uczynnośćIV -  prawo harcerskie: BraterskośćV   - prawo harcerskie: RycerskośćVI  - prawo harcerskie: Miłość przyrodyVII - prawo harcerskie: KarnośćVIII-prawo harcerskie: PogodnośćIX  - prawo harcerskie: Oszczędność i ofiarność  ";" Wstał ranek pogodny i świeży. Wyszło z za nieboskłonu dobre, poczciwe wiosenne słońce i uśmiechać się poczęło do wszego stworzenia i wszelakiej rzeczy. Padły snopy złocistych promieni i na tę czarną ziemię, która dyszeć poczęła i budzić się z martwoty długich miesięcy zimowych i wonieć tymi zapachami, które tak biorą za serce każdego człowieka przyrodę miłującego... Dyszała radośnie, ale i ciężko równocześnie, umęczona, przesiąknięta „gorącą żołnierską krwią młodą“, zryta granatami, skopana rowami strzeleckiemi, odrutowana, pokryta mogiłami — ziemia polska na kresach wschodnich... Tyle burz przewaliło się przez nią, tyle nóg ją tratowało, tylu miała panów, którzy ją po macoszemu traktowali, nie pamiętając tego, co im już dała i coby jeszcze dać mogła... Niewdzięczni, źli przywłaszczyciele!... Aż oto do rodzonej Matki wrócili prawi, dobrzy synowie. I już jej nie dadzą nikomu, ale najwyższą opieką otoczą, taką serdeczną synowską opieką...Bo oni Ją kochają całą duszą!   Szeroka, wolna przestrzeń, lekko pofałdowana. Grupa drzew nagich, okaleczonych bezlitośnie, a wśród nich maleńka chata, poszczerbiona i pokiereszowana, jak te drzewa — towarzysze. Wewnątrz, w jednej izbie cała liczna rodzina i kilkunastu żołnierzy z placówki.  — Tabiniak, wstawać! — budził właśnie pan kapral śpiącego pod stołem żołnierza — zmienicie wedetę. Był to niemłody już, wąsaty „wojak“, który długo jakoś nie mógł się przebudzić i dopiero kiedy komendant warty wrzasnął na cały głos, ocknął się nagle, zerwał z legowiska i uderzył całą siłą głową w spód stołu.  — A bodajcie! — wyrwała mu się z ust skarga, której zawtórował śmiech wszystkich obecnych. Wygramolił się z pod stołu, wyciągnął zbolałe niewygodnem leżeniem członki, wyprostował się i w tej chwili padł mu na twarz blask słońca.  Pod tym wpływem, zaspana, skrzywiona twarz jego rozjaśniła się jakoś dziwnie; zapomniał o doznanym tak niedawno bólu i patrzył szeroko otwartemi oczyma przez okno, hen, ku wznoszącym się z ziemi wiosennym oparom.  Widać było w tem spojrzeniu tyle zachwytu i równocześnie jakiegoś ognia, że kapral, który już miał krzyknąć na niego, by prędzej się zbierał, położył mu lekko rękę na ramieniu i powiedział łagodnie:  — No chodźcie, Tabiniak, bo czas zmienić Ważnego!  Drgnął na całem ciele, potem nerwowo chwycił karabin i wyszedł szybkim krokiem na pole. Zajął stanowisko w dziupli drzewnej ale zaraz potem wychylił się i począł patrzeć wokoło. On tak dobrze znał te pierwsze dni wiosny; tak pilnie śledził niegdyś każdy najdrobniejszy objaw nowego życia w przyrodzie, gdy je z taką troskliwością rył pługiem i pod zasiew przygotowywał.  To było przed wojną, a teraz, od sześciu lat już nie oddawał się tej umiłowanej pracy, bo wojować musiał na różnych frontach.  Mógł wprawdzie pójść po skończonej wojnie do domu, ale nie uczynił tego, bo uważał, że skoro musiał tyle lat służyć obcej sprawie, to może, to powinien teraz służyć własnej.  To była wielka z jego strony ofiara, bo tak tęsknił do swej roli, do zagrody, do gospodarstwa.  Przerwał wątek myśli, oparł karabin o drzewo, przykląkł, rozpostarł szeroko ręce, jakgdyby chciał objąć niemi ziemię i do serca ją przytulić i począł szeptać:  — Hej, ziemio ty moja, tak już długo odłogiem tu leżysz, nie ma się kto zająć tobą, nie ma cię kto rozorać... Ale niedługo przyjdzie czas, że pod naszem trwałem władaniem będziesz i wtedy zaopiekują się tobą — polskie chłopy... Już my to sprawimy...  Nagle drgnął, zwrócił głowę w stronę chaty i począł się wsłuchiwać w śpiew, ku niemu idący... ...Wesoły nam dzień dziś nastał... Alleluja!  Jego towarzysze obchodzili święta Wielkanocne...  Pan kapral ukroił kilkanaście małych kromek żołnierskiego chleba i zaczął obdzielać nim swych ludzi, składając im życzenia.  Takie to było święcone na placówce...  źródło: http://www.zapomnianabiblioteka.pl/2018/10/szlakiem-tuaczach-zastepow.html  ";22.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1920 r., Format A6, Objętość 100 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-665-2.jpg
"WORK – PERSONAL LIFE";"BETWEEN HARMONY AND DISINTEGRATION";"Renata Tomaszewska-Lipiec";978-83-7850-985-1;;"WORK – PERSONAL LIFE. BETWEEN HARMONY AND DISINTEGRATION is a multidisciplinary monograph concerning the problematic of the relations between the two main areas of an adult person’s functioning, i.e. professional work and personal life. The issue of a person harmonising activities within the various social roles they play that was discussed in the following publication, has been the object of an intense and constantly increasing interest of many theorists, researchers – and foremost – of practitioners. The question of mutual interactions between professional and family roles was discussed in the book according to the most recent trends, namely in terms of conflict and facilitating these roles. In addition, the two-way influence between work and personal life was taken into consideration – that is, the influence of work over a person’s functioning within their extraprofessional sphere, as well as the influence of personal life over one’s functioning as regards one’s professional roles. Although many kinds of scientific research have been conducted in the field up to this day and in addition, many actions have been undertaken in order to facilitate successful combining of one’s work and personal life, there still exist some unresolved issues, there arise new questions and doubts that need answers. This publication fits this trend of the abovementioned considerations, since it tries to organise the knowledge and experience in the field as well as contains some proposals of perceiving several significant issues in a new way.As reviewed by dr hab. Bogusława Lachowska Publikacja dostępna w języku angielskim. W książce zamieszczono w języku polskim Spis treści oraz Streszczenia każdego z rozdziałów.  ";;"Renata Tomaszewska-Lipiec. Work – personal life. Between harmony and disintegrationIntroduction 	  13Bibliography 	  18 I. DISINTEGRATION OF THE WORK – PRIVATE LIFE RELATIONS AS A THREAT TO MARRIAGE AND FAMILYRenata Tomaszewska-Lipiec. The disturbances of work-family life relations as a threat to the integral development of the individual 	  21Introduction 	  21Work-life balance as the postulated value in contemporary enterprises 	  22Towards the new world of labour and the consumer society 	  28Conclusions 	  30Bibliography 	  33Abstract 	  34Biographical note 	  35Zdzisław Wołk. Experiencing work as a factor differentiating professional work – private life relations in early adulthood 	  37Introduction 	  37Work-life relations in the context of early adulthood 	  37Underestimation of expenses and personal costs one bears 	  41Calculation and hierarchization of tasks  	  45Conclusions 	  47Bibliography 	  47Abstract 	  49Biographical note 	  50Iwona Przybył. Professional career and family establishment in declarations and experiences of young Poles  	  53Introduction 	  53Adulthood: taking up the job and having family in the opinion of Poles 	  54Entering adulthood viewed through a prism of individual experiences of young generation 	  59Conclusions 	  65Bibliography 	  66Abstract 	  67Biographical note 	  68Anna Paszkowska-Rogacz. Career patterns in the family of origin and marital satisfaction among young couples 	  69Introduction 	  69Career and career patterns – definitions of the terms 	  69Selection of partners in a marriage – chosen hypotheses 	  73The results of the empirical research 	  76Conclusions 	  81Bibliography 	  84Appendix 	  86Abstract 	  87Biographical note 	  88Agnieszka Sobolewska-Popko. The valuation of family and professional life by working mothers 	  89Introduction 	  89The changes in perception and understanding of social roles in the context of socio-cultural transformations 	  89The results of the empirical research 	  92Conclusions 	 103Bibliography 	 104Abstract 	 105Biographical note 	 105Ewa Krause. Women’s academic career in the context of family life 	 107Introduction 	 107Combining professional and family lives as a challenge for women realizing scientific careers 	 108Situations and choices of women academics in the context of family life 	 109The conflict between scientific work and fulfilling parental roles and the factorsdetermining women’s procreation decisions  	 111Women scientists trying to combine scientific career with their family lives 	 114Conclusions 	 118Bibliography 	 119Abstract 	 121Biographical note 	 122Aldona Żurek. Singlehood and the conflict between professional work and family 	 125Introduction 	 125The consequences of separating work and family life 	 125The scope of the conflict of professional and family roles 	 130Singlism as the response to the conflict of professional and family roles 	 134Conclusions 	 138Bibliography 	 139Abstract 	 140Biographical note 	 141 II. THE ROLE OF WORK ENVIRONMENT IN HARMONISING PERSONAL AND PROFESSIONAL SPHERES OF WORKERSWiesław Sztumski. Humanizing and dehumanizing work 	 145Introduction 	 145Positive and negative aspects of work  	 145The processes accompanying the evolution of work 	 151Conclusions 	 154Bibliography 	 156Abstract  	 157Biographical note 	 158Anna Pluta. Organisation acceleration versus employees’ work-private life 	 159Introduction 	 159Modern organisation’s functioning conditions 	 161Functional characteristics of modern organisation 	 165The employee and work in a rushing organisation 	 169Conclusions 	 172Bibliography 	 174Abstract 	 177Biographical note 	 178Monika Bartkowiak. The balance between work and life as the basis for building human capital in modern organizations 	 179Introduction  	 179Knowledge management in a modern organization 	 180The strategic meaning of human capital 	 184Work-life balance programmes as an effective tool of an employer 	 185Keeping work-life balance by employers 	 188Flexible work-life balance solutions and workers’ involvement in a company 	 190Conclusions 	 192Bibliography 	 194Abstract 	 195Biographical note 	 196Ewa Mazur-Wierzbicka. Work-life balance as a symptom of corporate social responsibility towards an employee 	 199Introduction 	 199Building relationships with employees in a socially responsible way 	 200Essence and determinants of work-life balance 	 203WLB programmes in organization practice  	 206Conclusions  	 212Bibliography 	 213Abstract 	 215Biographical note 	 217Małgorzata Gotowska. Work-life balance – who is responsible for it in the CSR model?A socially responsible employee or a socially responsible employer? 	 219Introduction 	 219The model of corporate social responsibility (CSR) 	 220The idea of work-life balance 	 223The employee and the WLB concept in CSR strategies in selected organisations –case study 	 226Conclusions 	 229Bibliography 	 229Abstract 	 230Biographical note 	 231Ewa Stawicka. The development of the work-life balance concept – facing the challenges of human functioning in the organization 	 233Introduction 	 233Development of the concept of corporate social responsibility – the importance of work-life balance 	 234Work-life balance in the organization – opportunities and risks 	 237Conclusions 	 242Bibliography 	 243Abstract 	 244Biographical note 	 244Joanna Szłapińska. Talent management according to the concept of work-life balance 	 247Introduction 	 247The talent dispute 	 248Talent management – the essence 	 251Talent management models 	 254Retention of talent in an organisation and work-life balance 	 260Conclusions 	 264Bibliography 	 264Abstract 	 267Biographical note 	 268Beata Jakimiuk. Social support at work as a moderator of the relationship between joband life satisfaction 	 269Introduction 	 269Issues concerning life satisfaction 	 270Professional satisfaction and its determinants 	 272Quality and types of interpersonal relationships at work 	 275Work-life balance and relations at work 	 278Conclusions 	 281Bibliography 	 282Abstract 	 284Biographical note 	 285Magdalena Barańska. The meaning of balance in academic teacher’s life – work-lifebalance at the university 	 287Introduction 	 287Work-life balance – the idea worth attention 	 287Work at the university and its nature. Who is a university teacher today? 	 290Work-life balance at the university 	 294Conclusions 	 296Bibliography 	 297Abstract 	 299Biographical note 	 299Ewelina Świdrak. Reconciling the professional and private lives of teachers 	 301Introduction 	 301Reconciling professional and private lives by women 	 302Selected aspects of educators’ education and their work as teachers 	 305The results of the empirical research 	 308Conclusions 	 313Bibliography 	 314Abstract 	 316Biographical note 	 317III. TRANSFORMATIONS OF WORK – LIFE RELATIONS. TOWARDS SEEKING BALANCEAugustyna Burlita, Krzysztof Błoński. Work and the time budget balancing problemsof contemporary man 	 321Introduction 	 321Human time budget 	 321The changes in the sphere of work from the point of view of their impact on the timebudget balancing 	 324Relations between work and personal life of Poles in the light of the results of research  	 328Conclusions 	 333Bibliography 	 335Abstract 	 336Biographical notes 	 337Krystyna Slany, Ewa Krzaklewska, Marta Warat. Gender equality in achievement of harmony between family and work life and better quality of life 	 339Introduction 	 339Methodology of the empirical research 	 343Between agency and constraint – achieving gender equality 	 345Cultural determinants – gender norms, unpaid work and family models 	 348Structural determinants of gender equality – labour market and institutional contexts 	 352Conclusions 	 357Bibliography 	 358Abstract 	 362Biographical notes 	 363Bohdan Kamiński. The concept of life balance – selected aspects 	 365Introduction 	 365The issue of life balance 	 365Reality and words, values and principles  	 368Individual goals and preferences  	 370Integrated approach for balanced solutions 	 372Conclusions 	 376Bibliography  	 376Abstract 	 376Biographical note 	 377Marta Dobrzyniak. Lifelong guidance – the key to work, life, social, economicand public harmony 	 379Introduction 	 379Lifelong guidance – definition and aims 	 381Policy aspects of lifelong guidance  	 383Lifelong guidance – best practice 	 384Conclusions 	 387Bibliography 	 387Abstract 	 388Biographical note 	 389Katarzyna Sławińska, Krzysztof Symela. Sustainable development as a part of vocationaleducation and training on the basis of the European Erasmus+ Programme 	 391Introduction 	 391The concept of sustainable development 	 393New approach in education  	 395Vocational guidance as part of European strategy for education, employment and sustainable development  	 399Conclusions 	 403Bibliography 	 404Abstract 	 406Biographical notes 	 407Renata Tomaszewska-Lipiec. Praca – życie osobiste. Między harmonią a dezintegracją Wprowadzenie 	  13Bibliografia 	  18I. Dezintegracja relacji praca – życie osobiste  ZAGROŻENIEM DLA MAŁŻEŃSTWA I RODZINYRenata Tomaszewska-Lipiec. Zakłócenia relacji praca – życie rodzinne zagrożeniem integralnego rozwoju jednostki 	  21Wprowadzenie 	  21Równowaga praca – życie pozazawodowe jako postulowana wartość we współczesnych organizacjach  	  22W kierunku nowego świata pracy i cywilizacji konsumpcyjnej 	  28Wnioski 	  30Bibliografia 	  33Streszczenie 	  34Informacja o autorce 	  35Zdzisław Wołk. Doświadczanie pracy jako czynnik różnicujący relacje praca zawodowa – życie pozazawodowe na etapie wczesnej dorosłości 	  37Wprowadzenie 	  37Relacje praca – życie pozazawodowe w kontekście wczesnej dorosłości 	  37Niedoszacowanie nakładów i ponoszonych kosztów własnych 	  41Kalkulacja i hierarchizowanie zadań  	  45Wnioski 	  47Bibliografia 	  47Streszczenie 	  50Informacja o autorze 	  51Iwona Przybył. Praca zawodowa a zakładanie rodziny w deklaracjach i doświadczeniach młodych Polaków  	  53Wprowadzenie 	  53Dorosłość: podejmowanie pracy a zakładanie rodziny w opinii Polaków 	  54Wkraczanie w dorosłość poprzez pryzmat indywidualnych doświadczeńmłodego pokolenia 	  59Wnioski 	  65Bibliografia 	  66Streszczenie 	  68Informacja o autorce 	  68Anna Paszkowska-Rogacz. Modele życia zawodowego w rodzinach pochodzenia młodych małżeństw a ich satysfakcja ze związku 	  69Wprowadzenie 	  69Kariera i wzory karier – definicja pojęć 	  69Dobór partnerów związku małżeńskiego – wybrane hipotezy 	  73Wyniki badań empirycznych 	  76Wnioski 	  81Bibliografia 	  84Dodatek 	  86Streszczenie 	  87Informacja o autorce 	  88Agnieszka Sobolewska-Popko. Wartościowanie życia rodzinnego i zawodowego przez pracujące matki 	  89Wprowadzenie 	  89Zmiany w zakresie postrzegania i rozumienia ról społecznych w kontekścieprzemian społeczno-kulturowych 	  89Wyniki badań empirycznych 	  92Wnioski 	 103Bibliografia 	 104Streszczenie 	 105Informacja o autorce 	 106Ewa Krause. Kariera naukowa kobiet w kontekście życia rodzinnego 	 107Wprowadzenie 	 107Łączenie życia zawodowego i rodzinnego jako wyzwanie dla kobiet realizujących kariery naukowe 	 108Sytuacje i wybory kobiet naukowców w kontekście życia rodzinnego 	 109Konflikt między pracą naukową kobiet a pełnieniem roli rodzicielskiej oraz czynnikioddziałujące na ich decyzje prokreacyjne  	 111Próby łączenia kariery naukowej z życiem rodzinnym przez kobiety naukowców 	 114Wnioski 	 118Bibliografia 	 119Streszczenie	 122Informacja o autorce 	 123Aldona Żurek. Singlizm a konflikt między pracą zawodową a rodziną 	 125Wprowadzenie 	 125Konsekwencje oddzielenia środowiska pracy zawodowej od życia rodzinnego 	 125Wymiary konfliktu ról zawodowych i rodzinnych 	 130Singlizm jako odpowiedź na konflikt ról zawodowych i rodzinnych 	 134Wnioski 	 138Bibliografia 	 139Streszczenie 	 141Informacja o autorce 	 141II. Rola środowiska pracy w harmonizowaniu sfery osobistej i zawodowej pracownikówWiesław Sztumski. Uczłowieczanie i odczłowieczanie pracy 	 145Wprowadzenie 	 145Pozytywnie i negatywnie o pracy  	 145Procesy towarzyszące ewolucji pracy 	 151Wnioski 	 154Bibliografia 	 156Streszczenie  	 157Informacja o autorze 	 158Anna Pluta. Przyspieszenie organizacji a praca i życie osobiste pracowników 	 159Wprowadzenie 	 159Warunki funkcjonowania współczesnych organizacji 	 161Charakterystyka sposobu funkcjonowania współczesnej organizacji 	 165Pracownik i jego praca w śpieszącej się organizacji 	 169Wnioski 	 172Bibliografia 	 174Streszczenie 	 177Informacja o autorce 	 178Monika Bartkowiak. Równowaga między pracą a życiem jako podstawa budowania kapitału ludzkiego w nowoczesnej organizacji 	 179Wprowadzenie  	 179Zarządzanie wiedzą w nowoczesnej organizacji 	 180Strategiczne znaczenie kapitału ludzkiego 	 184Programy wlb jako skuteczne narzędzie pracodawcy 	 185Zachowanie równowagi między pracą a życiem osobistym przez pracodawców 	 188Elastyczne rozwiązania wlb a zaangażowanie pracowników w firmie 	 190Wnioski 	 192Bibliografia 	 194Streszczenie 	 196Informacja o autorce 	 197Ewa Mazur-Wierzbicka. Równowaga między pracą a życiem osobistym jako przejaw społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstwa wobec pracownika 	 199Wprowadzenie 	 199Społecznie odpowiedzialne budowanie relacji z pracownikami 	 200Istota i uwarunkowania work-life balance 	 203Programy wlb w praktyce przedsiębiorstw  	 206Wnioski  	 212Bibliografia 	 213Streszczenie 	 216Informacja o autorce 	 217Małgorzata Gotowska. Work-life balance – kto jest za to odpowiedzialny w modelu csr?Społecznie odpowiedzialny pracownik czy pracodawca? 	 219Wprowadzenie 	 219Model społecznej odpowiedzialności biznesu 	 220Idea work-life balance 	 223Pracownik i idea wlb w strategiach csr na przykładzie wybranych organizacji –studium przypadku 	 226Wnioski 	 229Bibliografia 	 229Streszczenie 	 230Informacja o autorce 	 231Ewa Stawicka. Rozwój koncepcji work-life balance wobec wyzwań funkcjonowaniaczłowieka w organizacji 	 233Wprowadzenie 	 233Rozwój koncepcji społecznej odpowiedzialności – znaczenie work-life balance 	 234Work-life balance w organizacji – szanse i zagrożenia 	 237Wnioski 	 242Bibliografia 	 243Streszczenie 	 244Informacja o autorce 	 245Joanna Szłapińska. Zarządzanie talentami w koncepcji work-life balance 	 247Wprowadzenie 	 247Spór o talenty 	 248Istota zarządzania talentami 	 251Modele zarządzania talentami 	 254Zatrzymywanie talentów w organizacji, czyli o równowadze między pracą a życiem prywatnym 	 260Wnioski 	 264Bibliografia 	 264Streszczenie 	 267Informacja o autorce 	 268Beata Jakimiuk. Wsparcie społeczne w pracy jako moderator relacjimiędzy satysfakcją z pracy i życia 	 269Wprowadzenie 	 269Satysfakcja z życia – zarys problematyki 	 270Satysfakcja zawodowa i jej uwarunkowania 	 272Rodzaje i jakość relacji interpersonalnych w miejscu pracy 	 275Równowaga praca – życie pozazawodowe oraz relacje w miejscu pracy 	 278Wnioski 	 281Bibliografia 	 282Streszczenie 	 285Informacja o autorce 	 285Magdalena Barańska. Znaczenie równowagi w życiu nauczyciela akademickiego: work-life balance na uniwersytecie 	 287Wprowadzenie 	 287Work-life balance – idea warta uwagi 	 287Praca na uczelni i jej charakter. Kim jest dzisiaj nauczyciel akademicki? 	 290Work-life balance na uniwersytecie 	 294Wnioski 	 296Bibliografia 	 297Streszczenie 	 299Informacja o autorce	 300Ewelina Świdrak. Zawód nauczyciela a łączenie pracy zawodowej i życia osobistego 	 301Wprowadzenie 	 301Łączenie pracy zawodowej i życia rodzinnego przez kobiety 	 302Wybrane aspekty kształcenia pedagogów i ich pracy w charakterze nauczyciela 	 305Wyniki badań empirycznych 	 308Wnioski 	 313Bibliografia 	 314Streszczenie 	 316Informacja o autorce 	 317 III. Przeobrażenia relacji praca-życie osobiste  W kierunku poszukiwania równowagiAugustyna Burlita, Krzysztof Błoński. Praca a problemy współczesnego człowieka z równoważeniem budżetu czasu 	 321Wprowadzenie 	 321Budżet czasu człowieka 	 321Przemiany w sferze pracy z punktu widzenia ich wpływu na równoważenie budżetu czasu 	 324Relacje pomiędzy pracą a życiem osobistym Polaków w świetle wyników badań  	 328Wnioski	 333Bibliografia 	 335Streszczenie 	 337Informacja o autorach 	 338Krystyna Slany, Ewa Krzaklewska, Marta Warat. Równość płci w osiąganiu harmoniipomiędzy życiem rodzinnym a zawodowym oraz lepszej jakości życia 	 339Wprowadzenie 	 339Metodologia badań empirycznych 	 343Między sprawstwem a naciskami strukturalnymi – osiąganie równości płci 	 345Uwarunkowania kulturowe – normy płci, praca nieodpłatna i modele rodziny 	 348Uwarunkowania strukturalne równości płci – rynek pracy i kontekst instytucjonalny 	 352Wnioski 	 357Bibliografia 	 358Streszczenie 	 362Informacja o autorkach 	 364Bohdan Kamiński. Koncepcja równowagi życiowej – wybrane aspekty 	 365Wprowadzenie 	 365Zagadnienie równowagi życiowej 	 365Rzeczywistość i słowa, wartości i zasady  	 368Cele i preferencje jednostki  	 370Zintegrowane podejście do zharmonizowanych rozwiązań 	 372Wnioski 	 376Bibliografia  	 376Streszczenie 	 377Informacja o autorze 	 377Marta Dobrzyniak. Doradztwo przez całe życie kluczem do zawodowej, osobistej, społecznej, ekonomicznej  i publicznej harmonii 	 379Wprowadzenie 	 379Definicja i cele doradztwa całożyciowego 	 381Znaczenie doradztwa całożyciowego dla polityki publicznej  	 383Doradztwo całożyciowe – dobre praktyki 	 384Wnioski 	 387Bibliografia 	 387Streszczenie 	 389Informacja o autorce 	 389Katarzyna Sławińska, Krzysztof Symela. Zrównoważony rozwój częścią kształcenia i szkolenia zawodowego na podstawie programu erasmus+ 	 391Wprowadzenie 	 391Koncepcja zrównoważonego wzrostu 	 393Nowe podejście w edukacji   	 395Doradztwo zawodowe jako część europejskiej strategii dla edukacji, zatrudnienia i zrównoważonego wzrostu 	 399Wnioski 	 403Bibliografia 	 404Streszczenie 	 406Informacja o autorach 	 407";-;48.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 408 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-985-1.jpg
"ROCZNIK HARCERSKI";"Zbiór przepisów obowiązujących w ZHP";"Stanisław Sedlaczek";978-83-8095-062-7;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”    ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli  ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat   1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1928]. "ROCZNIK HARCERSKI". Kalendarz Harcerski na rok 1924“ wydany przed kilku laty, spełnił swe zadanie, dostarczając harcerstwu, Przyjaciołom Ruchu i społeczeństwu szeregu wiadomości i informacyj — przyczyniając się do pogłębienia zrozumienia Harcerstwa i do jego propagandy. O celowości Kalendarza świadczy najlepiej rozejście się jego całkowite, tak że z kilkotysięcznego nakładu pozostało kilkadziesiąt ostatnich egzemplarzy.Powodzenie owej pierwszej próby upoważnia do nadziei, że i „Rocznik Harcerski na rok 1928“, który puszczamy dziś w świat, przyniesie pożytek Harcerstwu, a przez nie Sprawie, której służymy.Rocznik ma nieco inny charakter od swego poprzednika: położyliśmy w nim nacisk na zebranie przepisów obowiązujących w Związku Harcerstwa Polskiego, chcąc zapełnić dotkliwą lukę takiego wydawnictwa. Rzucenie bowiem przepisów organizacyjnych w różnych miejscach różnych wydawnictw utrudnia, jeżeli nie uniemożliwia dokładną ich znajomość, a co za tym idzie, realizowanie i — co nie najmniej ważne — pracę nad ich uproszczeniem i przystosowaniem do życia.„Kalendarz“ zawiera materjały charakteryzujące przede-wszystkiem ideologję i metodykę Harcerstwa — „Rocznik“ charakteryzuje głównie organizację — ale nie tylko o niej traktuje. Podaliśmy parę artykułów treści ogólniejszej, a wśród przepisów i instrukcyj, które drukujemy, znajdzie czytelnik nie tylko dotyczące form organizacyjnych, ale i sporo takich, które związane są ściśle z treścią i metodyką pracy.Kto brał udział w pracy społecznej w Polsce przekonał się zapewne, jak trudno ją systematycznie organizować. Oby dla Harcerstwa ten Rocznik był impulsem do lepszego zorganizowania się: może nie przez treść swą bezpośrednio, bo ona właśnie wskaże, ile jest w tej organizacji niedociągnięć, braków, a może i niezgodności — ale przez sam fakt zebrania norm organizacyjnych, które przez szereg lat narastały.Tworzyliśmy przecież Związek Harcerstwa Polskiego bez doświadczenia, jak budować wielką organizację w nowych warunkach — w wolnej Polsce powstawało wolne, wielkie, niezależne od żadnych czynników nieharcerskich zrzeszenie młodzieży i dorosłych, harcerzy i nieharcerzy — powstawało z czterech różnych organizacyj, wyrosłych w konspiracji lub pod wpływem konspiracyj.W roku 1928 właśnie, pierwszego listopada, obchodzić będziemy dziesięciolecie ideowego i moralnego zjednoczenia się Harcerstwa Polskiego na Zjeździe Lubelskim, który powołał Naczelną Radę Harcerską dla przeprowadzenia połączenia także organizacyjnego.W roku 1928 obchodzić będziemy także pamięć 500 lecia śmierci Zawiszy Czarnego, rycerza bez zmazy, podawanego na wzór harcerskiej słowności i rzetelności.Oby „Rocznik na rok 1928“ przyczynił się do rzetelnego uzgodnienia życia naszego z zasadami i normami harcerskiemi i do lepszej służby jednostek i organizacji — Ruchowi. Zapraszamy i polecamy!  Polecamy 106 tytułów serii Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>";;"Treść rocznika. Część I.Literatura harcerska. Książki do bibljotek        XIIIHymny narodowe      XXVIPrzewodniczący Z. H. P.        1Harcerski Kalendarzyk Historyczny        3Ważniejsze daty z życiorysu Skauta Naczelnego       21Przyrzeczenie i prawo harcerskie       26Od Redakcji       30Z życia harcerskiego (kilka obrazków)       32Wartość wychowawcza skautingu, Prof. Dean James E. Russel       46Zawisza Czarny z Grabowa, E. Ryszkowski       57 Część II. Organizacja Związku Harcerstwa Polskiego.Źródła. Krótkie przedstawienie całości       65Skróty       69Protektorzy Z. H. P. Statut       71Akty Min. W. R. i O. P. Instrukcja w sprawie szkolnych drużyn harcerskich       86Organizacja drużyn: Drużyna       91Komenda Hufca      114Komenda Chorągwi      117Oddziały Związku Harcerstwa Polskiego      122Statut Oddziału      126Naczelne Władze Związku Harcerstwa Polskiego. Zjazd Walny      140Naczelna Rada Harcerska      151Naczelnictwo. Główne Kwatery      157Sądy      162Harcerski Kodeks Honorowy      166Członkowie czynni (starszyzna harcerska)      169Stopnie i próby starszyzny m.      178Kształcenie starszyzny m.      194Starsi harcerze i starsze harcerki      198Członkowie współdziałający. Koła Przyjaciół Harcerstwa      210Kierunek prac Kół, St. Czajkowska      210Członkowie Współdziałający Z. H. P.      217Koła Przyjaciół Harcerstwa      219Regulamin Koła Przyjaciół. Legitymacje, oznaki      221Przepisy obowiązujące w drużynach żeńskich      228Regulamin munduru i oznak harcerskich      277Próby i stopnie młodzieży męskiej      308Przepisy obowiązujące obozy i kolonje m.      312Instrukcja w sprawie raportów w drużynach m.      321Różne przepisy i instrukcje (patrz Skorowidz)      332Rozporządzenia Ministerstwa W. R. i O. P.      373Część III.Druki obowiązujące i używane w Zw. Harc. Polskiego      379Terminarz Związku Harcerstwa Polskiego      380Harcerstwo w liczbach      388Podział terytorjalny. Adresy      390Ogólny Regulamin Wewnętrzny (w kolejności dawnych oficjalnych druków i niedrukowanych uchwał)A. Członkowie. I.    Członkowie czynni      169II.    Członkowie współdziałający      217III.    Koło Przyjaciół Harcerstwa      219IV.    Starsi Harcerze i Harcerki      200V.    Członkowie honorowi      (zniesione) B. Oddziały.VI.    Regulamin Oddziału Z. H. P.     122 C. Organizacja drużyn.VII.    Drużyna       91VIII.    Komenda Hufca      114IX.    Komenda Chorągwi      117X.    Zakres obowiązywania      —(dalej kolejnej numeracji nie było w oficjalnych drukach) D. Naczelne władze Z. H. P.XI.    Zjazd Walny      140XII.    Naczelna Rada Harcerska      151XIII.    Naczelnictwo Z. H. P.      157 E. SĄDY.XIV.    Regulamin Sądów Harcerskich      162XV.    Harcerski Kodeks Honorowy      166";"Reprinty przedwojennych wydawnictw harcerskich. Sprawienie, by książki z 1917 roku (Opowieści skautowe) i z roku 1928 (Rocznik harcerski) – to cenna rzecz. Skauting w międzywojniu działał bardzo  prężnie. Stanisław Sedlaczek (1892, Kołomyja – 1941, Auschwitz –  Birkenau) to jeden z najbardziej znanych działaczy harcerskich tamtego  okresu, Naczelnik Harcerzy Związku Harcerstwa Polskiego. Po II wojnie  światowej jego książki (wszystkie) zostały objęte zapisem cenzury. Tym  bardziej – jako historyk harcerstwa – cieszę się z faktu wydania ich  reprintów.Obydwie recenzowane pozycje mogą –  jestem zdania – być cenną pomocą dla drużynowego – i jego przybocznych –  podczas przygotowywania – i później: prowadzenia – zbiórek. ,,Opowieści  skautowe” Romualda Kawalca to zbiór gawęd. Można je wykorzystać podczas  ogniska czy kominka harcerskiego. ,,Rocznik harcerski” (opublikowany  pod redakcją Sedlaczka) zawiera nie tylko przepisy (tak samej  organizacji, czyli Związku Harcerstwa Polskiego, ale i Ministerstwa  Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego /tyczące się organizacji  drużyn harcerskich na terenach szkół/), ale też dane statystyczne (pod  nazwą ,,Harcerstwo w liczbach”) i informacje o podziale terytorialnym  ZHP (wraz z adresami poszczególnych chorągwi). Recenzowany tom  ,,Rocznika” otwiera biogram ówczesnego Przewodniczącego Związku  Harcerstwa Polskiego, księdza Jana Mauersbergera (1877, Warszawa – 1942,  Warszawa).Żywię nadzieję, że książki Kawalca i  Sedlaczka zostaną w przyszłości (liczę, że niedalekiej!) opublikowane w  nowych wydaniach – nie tylko w formie reprintów. Reprinty są bardzo  ładne wizualnie i wręcz idealne dla pasjonatów starych książek, starych  wydań, natomiast moim zdaniem nowe wydania, nowe okładki, nowa szata  graficzna – nadałyby tym książkom pewnego powiewu świeżości. Niemniej  jednak – chylę czoła (z francuska: chapeau bas!) dla pomysłu  opublikowania tych pozycji w ramach serii ,,Przywrócić pamięć”. Liczę na  to, że dzięki takim publikacjom zainteresowanie historią harcerstwa  wzrośnie. Bo – powiedzmy sobie szczerze – nadal nie jest ono tak duże,  na jak duże zasługuje być. Oparte na ideach skautingu Roberta Baden –  Powella harcerstwo Olgi i Andrzeja Małkowskich, to jeden z – moim  zdaniem – najważniejszych ruchów w historii Polski. Mówimy o Szarych  Szeregach. Mówimy o batalionach ,,Zośka” i ,,Parasol”. Mówimy o  odrodzeniu harcerstwa po 1989 roku. Ale czy sięgnęliśmy do samych źródeł  tego ruchu? Do samych źródeł tych wydarzeń? Jeżeli nie, to właśnie  nadarzyła się świetna ku temu okazja. Nalegam – zapoznajmy się z  książkami. Rozumiejąc idee ruchu harcerskiego i jego działalność – być  może lepiej zrozumiemy najnowszą historię Polski. Życząc przyjemnej  lektury, oceniam obydwie książki na 5.Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza ImpulsOcena recenzenta: 5/6Helena Sarnahttps://historykon.pl/opowiesci-skautowe-i-rocznik-harcerski-seria-przywrocic-pamiec-recenzja/   ";34.00;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1928 r., Format A6, Objętość 404 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-062-7.jpg
"W ZWIERCIADLE HISTORII CHEMII";"Od soczewek Tschirnhausa i chemii Lavoisiera do odkrycia nowych pierwiastków chemicznych";"Aleksander Sztejnberg";978-83-8095-072-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej book.Rozdział pierwszy nosi tytuł Wybrane narzędzia pracy chemików i fizyków w XVII i XVIII wieku. Autor przedstawia w nim informacje o „palących szkłach i soczewkach” produkowanych przez Tschirnhausa. Na wybranych przykładach omówił wykorzystanie tych przyrządów w eksperymentach przeprowadzanych we Francji. Następnie scharakteryzował techniki eksperymentalne wykorzystywane przez fizyków i chemików w badaniach powietrza atmosferycznego. Ponadto przedstawił sylwetki odkrywców gazów (różnych rodzajów powietrza).W kolejnym rozdziale zatytułowanym Nowoczesna chemia Lavoisiera opracował wybrane fakty z życia i działalności naukowej A.L. Lavoisiera. Przybliżył działalność naukową jego żony, M.A. Lavoisier na rzecz rozwoju nowoczesnej chemii. Omówił wybrane fakty z życia i działalności naukowej drugiego męża M.A. Lavoisier – hrabiego Rumforda. Dalej przedstawił podstawowe założenia teorii flogistonu G.E. Stahla oraz teorii tlenowej A.L. Lavoisiera. Ponadto opisał wykorzystanie wagi przez Lavoisiera w badaniach eksperymentalnych oraz doświadczenia przeprowadzane przez niego w latach 1773–1785. Na końcu rozdziału przybliżył sylwetkę J. Śniadeckiego, który na początku XIX wieku propagował idee Lavoisiera w Polsce, a także przedstawił różnice w nazewnictwie pierwiastków chemicznych w czasach Śniadeckiego i w chemii z końca XIX wieku, pierwszej połowy XX wieku, jak również chemii współczesnej. Prognozy odkryć nowych pierwiastków chemicznych to tytuł kolejnego rozdziału, w którym Autor przybliżył obrady Pierwszego Międzynarodowego Kongresu Chemików w Karlsruhe w 1860 roku. Przedstawił prognozy D.I. Mendelejewa z 1871 i 1889 roku dotyczące odkrycia nieznanych pierwiastków, a także skupił się na postaci W. Ramsaya i prognozowanych przez niego właściwościach jeszcze nieodkrytych gazów szlachetnych. Rozdział zamyka prognoza M. Centnerszwera z 1936 roku, która skupia się na odkryciu pierwiastków chemicznych umiejscowionych w układzie okresowym za uranem. Zapoznał Czytelnika z odkryciem pierwiastków transuranowych, a także przedstawił najważniejsze informacje z życia ojca nowoczesnego modelu atomu E. Rutherforda.W rozdziale czwartym Pierwiastki odkryte przez kobiety przybliżył sylwetkę M. Skłodowskiej-Curie, współodkrywczyni polonu i radu, jak również zwięźle scharakteryzował działalność badawczą kobiet w Instytucie Curie we wczesnym okresie rozwoju nauki o promieniotwórczości. Na końcu rozdziału opisał najważniejsze fakty z życia i działalności naukowej trzech kobiet, odkrywczyń pierwiastków chemicznych: L. Meitner, M.C. Perey i I. Tacke-Noddack.Na strukturę niniejszej książki, poza wyżej wymienionymi rozdziałami, składa się również wstęp, zakończenie, spis literatury wykorzystanej przy jej pisaniu, a także aneks zawierający informacje o odkrywcach pierwiastków chemicznych. Autor pragnie w tym miejscu poinformować Czytelnika, że dla oznaczenia większości publikacji internetowych zawartych w bibliografii stosuję w książce ich trzyliterowe skróty.Treści zawarte w niniejszej publikacji są skierowane do nauczycieli chemii na różnych szczeblach edukacji, w tym nauczycieli akademickich, a w szczególności tych, którzy przygotowują studentów do przyszłej pracy zawodowej w charakterze nauczycieli chemii. Będzie ona także dobrą lekturą dla uczniów gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych, studentów fizyki, a także studentów chemii i innych kierunków przyrodniczych. Ponadto książka ta adresowana jest do wszystkich Czytelników pragnących pogłębić swoją wiedzę w zakresie omawianych w niej wybranych zagadnień z historii chemii.W książce zawarte są między innymi najświeższe informacje, ze stycznia i czerwca 2016 roku,  o syntezie i tymczasowym nazewnictwie czterech nowych pierwiastków chemicznych. W styczniu 2016 r.  Międzynarodowa Unia Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) zatwierdziła odkrycie czterech ostatnich pierwiastków w siódmym okresie układu okresowego o Z = 113, 115, 117 i 118. W czerwcu 2016 roku zaproponowała tymczasowe nazwy dla tych pierwiastków.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp 	   9 Rozdział 1Wybrane narzędzia pracy chemików i fizyków w XVII i XVIII wieku1.1. „Palące szkła i soczewki” Tschirnhausa 	  151.2. Wykorzystanie „palących szkieł” w eksperymentach przeprowadzanych we Francji 	  211.3. Powietrze atmosferyczne w obszarze zainteresowań badawczych fizyków i chemików 	  231.4. Odkrywcy gazów. Różne rodzaje powietrza 	  25 Rozdział 2Nowoczesna chemia Lavoisiera2.1. Wybrane fakty z życia i działalności naukowej Antoine’a Laurenta Lavoisiera (1743–1794) 	  302.2. Nieocenione zasługi Marie Anne Pierrette Paulze Lavoisier dla rozwoju nowoczesnej chemii 	  392.2.1. Benjamin Thompson (hrabia Rumford) 	  422.3. Teoria flogistonu Stahla, a teoria tlenowa Lavoisiera 	  452.4. Jędrzej Śniadecki – popularyzator idei Lavoisiera w Polsce 	  522.4.1. Nazewnictwo pierwiastków chemicznych od Śniadeckiego do czasów współczesnych 	  54 Rozdział 3Prognozy odkryć nowych pierwiastków chemicznych3.1. Pierwszy Kongres Chemików w Karlsruhe (Niemcy) 	  613.2. Prognozy Dmitrija Iwanowicza Mendelejewa dotyczące odkrycia nieznanych pierwiastków chemicznych 3.3. Sir William Ramsay. Prognozowanie właściwości jeszcze nieodkrytych gazów szlachetnych 	  743.4. Prognoza Mieczysława Centnerszwera dotycząca odkrycia nowych pierwiastków chemicznych znajdujących się za uranem – 1936 rok 	  773.4.1. Odkrycie pierwiastków transuranowych  	  833.4.1.1. Ernest Rutherford (1871–1937) – ojciec nowoczesnego modelu atomu 	  88 Rozdział 4Pierwiastki odkryte przez kobiety4.1. Najważniejsze fakty z życia Marii Skłodowskiej-Curie – odkrywczyni polonu i radu 	  934.1.1. Działalność badawcza kobiet w Instytucie Curie we wczesnym okresie rozwoju nauki o promieniotwórczości 	  994.2. Lise Meitner – współodkrywczyni protaktynu i procesu rozszczepienia jądra atomowego 	 1084.3. Ida Tacke-Noddack – współodkrywczyni renu 	 1134.4. Marguerite Catherine Perey – odkrywczyni fransu 	 117 Zakończenie 	 121Bibliografia 	 123Aneks 	 139";-;30.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 164 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-072-6.jpg
"Wierszyki zróżnicowane na opozycje głosek: dentalizowanych dźwięcznych – bezdźwięcznych w–f – ch, k–g – t–d, r – l";;"Monika Lubina";978-83-8095-080-1;;"Na książkę składa się 100 wierszyków, które stanowią czwartą część cyklu pomagającego dzieciom utrwalić nowo poznane głoski i zróżnicować je z tymi, którymi początkowo je zastępowały. Każdy przypomina sobie, jak znajome dzieci po nauczeniu się głoski [r] zastępowały nią głoskę [l], mówiąc na przykład „rarka”. Podobnie niektóre dzieci po utrwaleniu głoski [sz] wypowiadają np. słowo „szok” zamiast „sok”. Aby dziecko opanowało wymowę prawidłową, potrzebuje ćwiczeń właśnie w różnicowaniu głosek. Znakomita większość wierszyków zawartych w książeczce pozwala skupić się wyłącznie na 2 ćwiczonych – opozycyjnych głoskach, aby nauka nie sprawiała dziecku nadmiernych trudności.Tak zwane łamańce językowe zamieszczone w niektórych książkach logopedycznych nadają się bardziej na rozrywkę dla dorosłych niż naukę dla dzieci. Stąd materiał słowny został opracowany jak najbardziej przystępnie dla dzieci. Analogicznie jak w poprzednich tomach, znajdziemy tu i bajki, i nawiązanie do znanych wierszy czy serialu, i grę słów, i sytuacje bliskie światu dziecka. Mam nadzieję, że zbiorek będzie cenną pomocą dla dzieci, ich rodziców, nauczycieli i logopedów.Serdecznie dziękuję dr Joannie Trzaskalik, prof. Bronisławowi Rocławskiemu i dr Katarzynie Węsierskiej za zainspirowanie mnie światem głosek. Uwagi logopedyczne:W niektórych wierszach zostały zaznaczone pauzy dolne. Wskazują one, jak odczytywać głoskę poprzedzającą – dźwięcznie lub bezdźwięcznie, np. „z_kaszy” czytamy „skaszy”, „z_synem” – „ssynem”, „też_na” – „teżna”.Głoski ciszące przed samogłoską „i” zapisuję pogrubioną czcionką: „s”, „z”, „c”, „dz”, np. kisić, zimny, traci, budzi, ponieważ literę „i” traktuję jako oznaczenie kolejnej głoski w wyrazie zgodnie z zasadami edukacji językowej. ";;"Wstęp 	 11 Wierszyki dla StaszkaGłoski szumiące – syczące SZ – SRestauracja szefa 	 13Szeplenienie Sławka 	 13Łukasz i syn 	 14Ż – ZZebra i rzepa 	 14Żonkile, niezapominajki i róże 	 14Iza i Błażej 	 15Upodobania 	 15CZ – CPaczki i packi 	 16Paczka cacek 	 16Chłopcy na wycieczce 	 17Po bajeczce 	 17DŻ – DZDżem, kukurydze i rydze 	 18 Wierszyki dla SzymusiaGłoski szumiące – cisząceSZ – ŚSiedem koszul 	 19Średniaki w przedszkolu 	 19Ż – ŹLatem 	 20CZ – ĆWycieczka 	 20DŻ – DŹDziadek dżokej 	 21 Wierszyki dla siostry ZuziGłoski syczące – ciszące S – ŚOsa – gęś 	 22Siostry 	 22Oś i osy 	 23O krasnoludkach i sierotce Marysi 	 23Z – ŹZmartwienia Kazia 	 24C – ĆCiemną nocą 	 24DZ – DŹJa i Jadzia 	 25 Wierszyki dla CelestynyGłoski szczelinowe – przytarte SZ – CZKasza jęczmienna 	 26Szkolna tarcza 	 26Ż – DŻJeżdżenie 	 27S – CCo to jest? 	 27Praca z prasą 	 28Cudowne sny 	 28Z – DZZwiedzanie zabytków 	 29Ś – ĆMaciek śpi 	 29Ź – DŹDziadek Ziemowit 	 30Dźwig dziadka Józia 	 30 Wierszyki dla ZuzkiGłoski dentalizowane dźwięczne – bezdźwięczneSZ – ŻŻona szefa 	 31Szukanie żony 	 31CZ – DŻKlacz dżokeja 	 32S – ZZa samolotem 	 29Syki zapałki 	 33Jadłospis Zenka 	 33Smutny Zbigniew 	 33C – DZRydze i cytryny 	 34Ś – ŹSikorka zimą 	 34Myśli Józia 	 34Ć – DŹPociąg do Dziwnówka 	 35Wierszyki dla Zbyszka i Dżessiki Głoski SZ, Ż, CZ, DŻ, S, Z, C, DZ, Ś, Ź, Ć, DŹSpożywanie 	 36Skrzypaczka 	 36Sprzęty w salonie 	 37Słodycze i sałatki 	 37Skarby w szafie 	 37Zniszczenie 	 38Masażysta 	 38Komisarz Alex 	 38Smok wawelski 	 39 Głoski dźwięczne – bezdźwięczneW – F, B – P, K – G, T – DWierszyki dla Faustyny i WładysławaW – FWio, koniku, wio! 	 40Wojny 	 41Wufo 	 41Wiersz starodawny 	 42Co, gdzie? 	 42Fabian i wnuczka 	 42Wesele 	 43Sukces finansowy 	 43 Wierszyki dla WojciechaF–W – CHChachorki 	 44Lew i paw 	 44Chory wąż 	 44Wierszyki dla Pauliny i BernadettyP – BPiłka i balon  	 45Pocieszne bzdurki 	 45Pani Basia 	 45Dobre zupy 	 46Brudne pranie  	 46Sobotnie popołudnie 	 46 Wierszyki dla TadeuszaT – DTom i jego dom 	 47Dama nad tamą 	 47Chłody i słoty 	 48Dwa tulipany 	 48Tadek 	 48Smakowite desery 	 49 Wierszyki dla Kamili i GrzegorzaK – GGąska i kaczka 	 50Wycieczka w góry 	 50 Wierszyki dla Katarzyny i BeatkiK – TMały brat 	 51Kot i kogut 	 51Zeszyt w kratkę 	 51 Wierszyki dla Bogdana i JagodyG – DGospodyni Diana 	 52Gospodarz Damian 	 52 Wierszyki dla KunegundyT–D – K–GKogel-mogel 	 53Obiadokolacja 	 53Smutny Mikołaj 	 53Kret 	 54Leki dla teściowej 	 54Ostrygi 	 54Dzień 	 54Lekkoatletyka 	 55 Wierszyki na opozycje:dźwięczne – bezdźwięcznew, b, d, g, f, p, t, kBabcia 	 56Sobota 	 56 Wierszyki dla KarolinyR – LLato Darii 	 57Lew i lampart 	 57Obrazek Lilki 	 58Marylka 	 58Tydzień 	 59Okulary 	 59 Bibliografia 	 60";-;16.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 60 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-080-1.jpg
"Ćwiczenia dla jąkających się i nie tylko";;"Monika Lubina";978-83-8095-079-5;;"Ćwiczenia dla jąkających się i nie tylko stanowią piątą część cyklu wierszyków i ćwiczeń na głoski. Pomysł na ich napisanie zrodził się podczas Międzynarodowej Konferencji Logopedycznej pt. „Zaburzenia płynności mowy – teoria i praktyka”, która odbyła się we wrześniu 2014 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Przeglądając ofertę zgromadzonych tam licznie wydawnictw, doszłam do wniosku, że brakuje materiałów do ćwiczeń dla osób z niepłynnością mowy.Stanęłam przed trudem tworzenia ćwiczeń na każdą głoskę zgodnie ze schematem, jaki otrzymałam w czasie studiów od znakomitej znawczyni tematu – dr Katarzyny Węsierskiej, znacznie jednak rozszerzonym. Zgodnie z tym schematem przedłużone samogłoski zostały oznaczone wielką literą. Równocześnie dodałam do ćwiczeń wyrazy 5- i 6-sylabowe dla osób bardziej zaawansowanych w płynnym mówieniu, natomiast pozostali (w tym dzieci) mogą poprzestać na wypowiadaniu 3–4 wyrazów na jednym oddechu. Opatrzyłam też wszystkie głoski rymowankami, które łatwo zapamiętać i powtarzać przy różnych okazjach.Mam nadzieję, że moja książka będzie wartościową pomocą dla wszystkich borykających się z jąkaniem i pracujących z nimi logopedów. Zgromadzony materiał można wykorzystać także w terapii wad wymowy, zwłaszcza starszych uczniów czy dorosłych, a także wszystkich, którzy z racji swojego zawodu pragną ćwiczyć płynne wypowiadanie się. Dodatkowym atutem publikacji są ilustracje autorstwa Agaty Fuks i Piotra Olszówki.Uwagi logopedyczne:W opracowaniach wyrazów na spółgłoski przed samogłoskami [ę], [ą] uwzględniłam słowa, w których pojawiają się w pierwszej sylabie głoski [ą], [ę], pominęłam natomiast wyrazy, w których litera „ą” jest odczytywana jako „om”, on”, „oń”, a litera „ę” jako „em”, „en”, „eń”, np. poniższe słowa odczytujemy następująco:trąba – jako „tromba”trącać – jako „troncać”trąd – jako „tront”trądzik – jako „trońdźik”.A zatem nie wykorzystują one głoski [ą], lecz [o]. Natomiast w wyrazie jednosylabowym na głoskę [k] ujętą przed samogłoską [e] wykorzystałam słowo „kęp”, które odczytuje się jako „kemp”. Wyrazy niebędące w mianowniku uwzględniłam też w innych przykładach. Z kolei jako słowo zaczynające się od sylaby „sio” wpisałam wyraz „siądź”, który odczytuje się jako „śońć”.  ";;"Wstęp 	  7Głoska a jak arbuz 	 11Głoska b jak banan 	 13Głoska c jak cukierek 	 15Głoska ć jak ciastko 	 17Głoska cz jak czekolada 	 19Głoska d jak dynia 	 21Głoska dz jak dzwonko ryby 	 23Głoska dź jak dziczyzna 	 24Głoska dż jak dżem 	 26Głoska e jak eklerek 	 27Głoska f jak frankfurterki 	 29Głoska g jak gruszka 	 31Głoska ch jak chałka 	 33Głoska i jak indyk  	 35Głoska j jak jajko 	 37Głoska k jak kalafior 	 39Głoska l jak lody 	 41Głoska ł jak łosoś 	 43Głoska m jak makaron 	 45Głoska n jak natka pietruszki 	 47Głoska ń jak niedzielny obiad 	 49Głoska o jak ogórki 	 51Głoska p jak pomidor 	 54Głoska r jak rodzynki 	 57Głoska s jak ser 	 59Głoska ś jak śliwka 	 61Głoska sz jak szaszłyk 	 63Głoska t jak truskawki 	 65Głoska u jak udko 	 67Głoska w jak winogrona 	 69Głoska z jak zrazy 	 72Głoska ź jak ziemniaki 	 74Głoska ż jak rzodkiewka 	 76";-;18.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 78 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-079-5.jpg
"Pod znakiem harcerskim";;"Stanisław Szumski";978-83-7850-876-2;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”     ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli   ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat    1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1935]. "Pod znakiem harcerskim". z recenzji Dariusza NowińskiegiNiezwykle  cennymi elementami wydawnictwa są zawarte w nim fragmenty wspomnień,  wierszy, listów i opracowań Stanisława Szumskiego. Nie brakuje też  wspomnienia gen. Mariana Kukiela, który dzielił w czasie pracy w DW NKN  jeden pokój ze Stanisławem. Umieszczono w wydawnictwie także wspomnienie  pośmiertne, które ukazało się w 1916 r. na lamach „Skauta”. To właśnie  te elementy najdobitniej pokazują ideową wartość życia pokolenia  dwudziestolatków z początku XX wieku. To w szeregach skautingu i  Legionów odnajdowali to, o czym marzyły pokolenia ich przodków.  Wszystkie wymienione elementy powodują, że książka „Pod znakiem  harcerskim. Stanisław Szumski harcerz-legionista” stanowi doskonały  materiał dla instruktorów, którzy prowadzą próby na wyższe stopnie  harcerskie, takie jak harcerz Orli czy harcerz Rzeczypospolitej. Osoby  przechodzące te próby wykazać powinny się w większym stopniu niż  wcześniej ideowością, a zapoznanie się z treścią książki powinno być  okazją do przemyślenia treści prawa i przyrzeczenia harcerskiego w  kontekście służby Polsce i ewentualnej dyskusji na ten temat z opiekunem  próby. Wypada pogratulować Oficynie Wydawniczej „Impuls”, że sięgnęła  po tę pozycję i umieściła ją w swej serii „Przywrócić Pamięć”.    Niech w Narodzie naszym czystymjednej duszy się nie znajdzie,co w ofierze sobie służy.sobie czyni a nie drugim!…Niech radością dla nich będzie,złożyć siebie w imię Sprawyna gromadzki Krzyż Ofiary…Jedność, moc i miłość świętaniech strunami życia będą,co nas wiedzie do wieczności!Taką drogą iść Ci trzeba,Polsko Święta!                                    Stanisław Szumski. Na służbę pod takiemi hasłami poszedł już we wieku szkolnym ś. p. Stanisław Szumski, autor tego wiersza i tę ideologję bezgranicznego poświęcenia dla sprawy niepodległości poniósł w świat, szerząc ją wśród wszystkich, stwierdzając ją na każdym kroku nietylko słowem, lecz i czynem.Na ławie szkolnej już należał do tych, co nosili przed kwiatem narodu pochodnię, oświecając drogę, po której w tajemnicy przed ogółem kroczyć należało.Był w siedemnastym(!) roku życia członkiem Komisji Wychowania Państwowego (K. W. P.), która była naczelną władzą Tajnej Polskiej Szkoły Państwowej (T. P. S. P.). Szkoła ta miała wychować obywateli przyszłego państwa polskiego.Udział ś. p. Stanisława w pracy K. W. P. był bardzo wybitny. Ze wzruszeniem i zdumieniem patrzymy też obecnie na programy K. W. P. z owych czasów. Z dokumentów tych poznajemy zarówno serdeczny i głęboki zapał patrjotyczny członków Komisji, jak ich rozumne i praktyczne podejście do przedmiotu.Przyznać musimy, że K. W. P. i podwładne jej organy pojmowały bardzo poważnie swe zadanie. Charakterystyczny jest pod tym względem komunikat K. W. P. do poszczególnych „Skupień“ T. P. S. P. (zaboru austrj.), zawierający zarys podstaw tej szkoły, jej regulamin i program nauk na r. 1912/13.Ś. p. Stanisław łączył w działaniu społecznem młodzieńczy polot i rozmach z pracowitą wytrwałością i sumiennością. Świadczą o tem choćby pozostałe w jego papierach programy „Pogawędek“. Podaje w nich dla każdego z trzech kursów T. P. S. P. osobno szczegółowe cele pracy, środki zmierzające do ich osiągnięcia, wreszcie źródła, t. j. lekturę, którą sobie wychowankowie danego kursu przyswoić winni.Całem życiem i śmiercią stwierdził ten wzór polskiego młodzieńca, że „ofiarował“, w myśl przytoczonej w zapiskach swych odezwy Rządu Narodowego z r. 1863 „ojczyźnie wszystką krew, życie i szczęście“.W szeregu tych bohaterskich postaci, co poszli na plac boju w r. 1914, gdy się odezwał „Złoty Róg“, postać to jedna z najbardziej świetlanych, — postać niecodziennej miary, wyrosła na tle patrjotycznej tradycji rodzinnej i umiłowania Ojczyzny — czysta, niezbrukana najmniejszą nawet myślą samolubną, a świetlana tą ideologją ofiarności, jakiej od wszystkich wymagała spawa niepodległości Ojczyzny.W czasie swej służby dla Sprawy, służby niedługiej, bo przeciętej nielitościwą kosą śmierci, już na początku drugiego roku walki, okrył się jakby świetlaną aureolą przewodnika duchowego młodzieży.Nie uronił ś. p. Staszek w ciągu krótkiego swego życia nic z tych szczytnych haseł i gwiazd przewodnich, jakie na chmurnym firmamencie naszej niewoli pozapalali nasi trzej wieszcze i szedł wytrwale naprzód, wierząc w to, że zwykłych „zjadaczy chleba w aniołów przerobi“.W epoce zmaterjalizowania dwudziestego wieku, to jedna z tych przodujących jednostek, co się wznieść potrafiła na wyżyny ducha, ponad szarzyznę codziennego życia i chciała porwać za sobą innych.„Ile Polska dymów liczy,Ile liczy serc bijącychTyle ofiar Wolność żąda…Ile w Polsce chat wieśniaczych,Ile niskich, strzesznych roi,Ile życia w nich się mieści,Tyle serc nam trzeba mężnych,Serc, co marzeń nić różanąMogą wznieść — z pośrodka wrogówNa wysoki Krzyż Narodu,Na ogromny Krzyż cierpienia…Ducha! Mocy! Serc! Światła!…Aby cały Naród poszedłW jeden zgodny rytm potężny!…“                           (Fragmenty).Nie doczekał się ś. p. Staszek tej szczęśliwej chwili, gdy Ojczyzna wstała niepodległa, potargawszy kajdany wiekowej niewoli, ale hasła, siane przez niego hojnie z głębi zbolałego serca na widok obojętności i marazmu społeczeństwa, nie przeżyły się wcale i nie straciły nic ze swej żywotności i blasku.Potrzeba ofiarności dla dobra publicznego i dziś, po 16 latach bytu niepodległego, jest tak samo aktualna, jak przedtem!Całe życie ś. p. Staszka, jego praca i jego poglądy, to świetlane drogowskazy, jakim powinien być stosunek obywatela do Ojczyzny, to bezcenne wzory do naśladowania dla tych, co czują się Polakami i synami Odrodzonej Polski.Godzien jest przeto młody bohater, by stać się duchowym przewodnikiem młodych serc.Książka ta powinna w każdym polskim domu stać się lekturą dla młodego pokolenia, bo uczyć je będzie najofiarniejszej służby dla Ojczyzny! *  *  *Za cenną pomoc w opracowaniu literackiem składam serdeczne podziękowanie W. Panom Profesorom Wacławowi Borzemskiemu i Zygmuntowi Reisowi.Dr. Jan Szumski. Zapraszamy i polecamy!  Polecamy 106 tytułów serii Przywrócić Pamięć  <TUTAJ> ";;-;"  W czasie bytności w Kostiuchnówce miałem okazję odwiedzenia cmentarzy legionowych położonych na Wołyniu. Większość z nich jest w trakcie odtwarzania przez polskich harcerzy, dzięki którym nie uległy one całkowitemu zapomnieniu. Niestety, zarówno lata pierwszej wojny światowej, jak i później sowieckiego władania tymi ziemiami, utrudniły identyfikację wszystkich pochowanych. Dlatego większość mogił jest bezimienna, choć cały czas trwają prace mające na celu zidentyfikowanie poległych żołnierzy Legionów Polskich. Jednym z tych, którzy znaleźli wieczny spoczynek na wołyńskiej ziemi jest Stanisław Szumski. To nazwisko nic nie mówi przeciętnemu Polakowi, ani nawet miłośnikom harcerstwa czy polskich formacji niepodległościowych z okresu Wielkiej Wojny. Być może sytuacja ta zmieni się dzięki inicjatywie Oficyny Wydawniczej „Impuls”, która wydała reprint książki z 1935 r. „Pod znakiem harcerskim. Stanisław Szumski. Harcerz-legionista”.  Urodzony w 1895 r. Stanisław Szumski wychowywany był od dziecka w patriotycznej atmosferze domu rodzinnego. W czasie nauki szkolnej we lwowskim VI Gimnazjum zetknął się ze środowiskiem „Zarzewia”, które dało mu przepustkę do działalności w skautingu, a później także w Polskich Drużynach Strzeleckich. Z ramienia „Zarzewia” uczestniczył w pracach Komisji Wychowania Państwowego stanowiącej organ kierowniczy okręgu lwowskiego Tajnej Polskiej Szkoły Państwowej. Swą przygodę ze skautingiem rozpoczął w szeregach II Lwowskiej Drużyny Skautowej, z której wyodrębniła się lwowska „dwunastka”. W niej pełnił funkcję zastępcy drużynowego, czy jak byśmy dziś powiedzieli przybocznego. Zaangażowanie w prace PDS spowodowało, że latem 1914 r. trafi do szkoły instruktorskiej PDS w Nowym Sącz. Wybuch pierwszej wojny światowej stanowił początek wojskowej części życiorysu Stanisława Szumskiego. W szeregach drugiej kompanii kadrowej, pod wodzą Stanisława Zosika-Tessaro wkroczył na teren zaboru rosyjskiego. Jego doświadczenie zdobyte w pracach organizacji strzeleckiej spowodowało, że szybko został wykorzystany przez dowództwo 1. pp Legionów. Dowodzi początkowo sekcją, a następnie plutonem, uczestnicząc we wszystkich ważniejszych walkach pułku w sierpniu i wrześniu 1914 r. Odkomenderowany do Departamentu Wojskowego NKN współpracował w Marianem Kukielem. Następnie skierowano go do formującego się 4 pp. Legionów, gdzie objął dowództwo plutonu w 10. kompanii. Zginął od trafienia kulami szrapnela w dniu 15 października 1915 r. pod Koszyszczami. Tam tez znalazł miejsce wiecznego spoczynku.  Wydawałoby się, że postać Stanisława Szumskiego jest podobna do wielu innych, jemu współczesnych. Tak na pewno jest, ale właśnie to podobieństwo powoduje, że warto przypominać postawy młodzieży sprzed stu laty. A przynajmniej tej części młodzieży, która nie bacząc na plany rodziny, stan zdrowia, własne marzenia stanęła w pierwszym szeregu idących w bój o niepodległą Polskę. Młodzieży, która oprócz umiejętności typowo wojskowych posiadała w sobie niezmierzone pokłady wartości ideowych, które ujawniały się nie tylko w czasie pokoju, ale także w czasie wojny. Reprint „Pod znakiem harcerskim” przynosi na to oczywisty dowód. Bo po Stanisławie Szumskim zachował się szereg dokumentów, listów, wspomnień które dają obraz niezwykle ideowego Polaka, który nie zważając na dolegliwości i nie wykorzystując nadarzających się okazji do zatroszczenia się o własne potrzeby, przede wszystkim oddaje się pracy wśród młodego pokolenia. Niezależnie od tego czy czyni to wśród młodzieży szkolnej, skautowej, drużyniackiej czy w czasie prowadzenia zajęć dla żołnierzy pułku „czwartaków”.  Niezwykle cennymi elementami wydawnictwa są zawarte w nim fragmenty wspomnień, wierszy, listów i opracowań Stanisława Szumskiego. Nie brakuje też wspomnienia gen. Mariana Kukiela, który dzielił w czasie pracy w DW NKN jeden pokój ze Stanisławem. Umieszczono w wydawnictwie także wspomnienie pośmiertne, które ukazało się w 1916 r. na lamach „Skauta”. To właśnie te elementy najdobitniej pokazują ideową wartość życia pokolenia dwudziestolatków z początku XX wieku. To w szeregach skautingu i Legionów odnajdowali to, o czym marzyły pokolenia ich przodków. Wszystkie wymienione elementy powodują, że książka „Pod znakiem harcerskim. Stanisław Szumski harcerz-legionista” stanowi doskonały materiał dla instruktorów, którzy prowadzą próby na wyższe stopnie harcerskie, takie jak harcerz Orli czy harcerz Rzeczypospolitej. Osoby przechodzące te próby wykazać powinny się w większym stopniu niż wcześniej ideowością, a zapoznanie się z treścią książki powinno być okazją do przemyślenia treści prawa i przyrzeczenia harcerskiego w kontekście służby Polsce i ewentualnej dyskusji na ten temat z opiekunem próby. Wypada pogratulować Oficynie Wydawniczej „Impuls”, że sięgnęła po tę pozycję i umieściła ją w swej serii „Przywrócić Pamięć”.    Dariusz Nowiński  http://www.jpilsudski.org/recenzje-ksiazek-historycznych/item/2466-pod-harcerskim-znakiem-stanislaw-szumski-harcerz-legionist   Ocena recenzenta  Temat i treść: 9/10  Język, styl, kompozycja tekstu – 9/10   Forma wydawnicza: 9/10                                ";14.80;"Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1935 r., Format A6, Objętość 80 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-876-2.jpg
"Morycek w szkole";"Żydowskie dowcipy o edukacji,w dialogu międzykulturowym";"Przemysław Paweł Grzybowski";978-83-927223-0-4;;"  Książka dostępna w wersji elektronicznej ebook (PDF) GRATISOWO! Już teraz pobierajcie!MORYCEK W SZKOLE  Przedstawione w książce zagadnienia nawiązują do idei integracji międzykulturowej i budowania wspólnoty poprzez radosny śmiech - zwłaszcza w odniesieniu do fascynującej, choć trudnej przeszłości. Ich podstawą jest komizm zawarty w żydowskich dowcipach i anegdotach o edukacji oraz wspólnota śmiechu i humoru ukształtowana w rozmaitych okolicznościach. W poprzedzającym część antologiczną eseju popularnonaukowym, zostały przedstawione argumenty potwierdzające tezę, że w zróżnicowanym kulturowo środowisku, dowcip i towarzyszący mu śmiech mogą stanowić czynnik dialogu międzykulturowego oraz narzędzie edukacji międzykulturowej.  Publikacja pod patronatem medialnym Oficyny Wydawniczej Impuls       ";;"Od autora – kilka słów o idei tej książki Śmiech po żydowsku – międzykulturowa mozaika Chojzek i witzler – prześmiewcy o wielu twarzachWspólna tradycja śmiechu Polaków i Żydów Świat edukacji w żydowskich anegdotach, dowcipach i fraszkachO mełamedach W chederze W jesziwie W państwowej szkole Na lekcjach religii Z ideologią i polityką w tle O studentachEdukacja w rodzinnym kręgu Wyboista droga ku wiedzy O chełmianachSławni w anegdocie i nie tylkoInternetowe wariacje FraszkiSuplement – Świat edukacji w słowach żydowskich mędrców Z mądrości chasydów Z mądrości Talmudu Słowniczek Bibliografia Wybór antologii żydowskich anegdot i dowcipów Uczestnicy projektu   ";-;0.00;"Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook - GRATISOWO!";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-927223-0-4.jpg
"Gawędy o prawie harcerskim. 1";"Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy";" ";978-83-8095-106-8;;"   Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”  ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu  skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1932]. "Gawędy o prawie harcerskim. 1. Na słowie harcerza polegaj jak na Zawiszy". NA SŁOWIE HARCERZAPOLEGAJ JAK NA ZAWISZYNasza droga wspólna.Nasze braterstwo harcerskie ułatwia nam pracę nad sobą, prowadzoną poto, aby poznać nasze zadania w życiu i środki do ich urzeczywistniania, aby postanowić poznane zadania wykonać i wytrwać w postanowieniu, wiedzieć jak żyć po harcersku, chcieć tak żyć, czyli umieć panować nad sobą, umieć żyć, czyli opanowywać duchowe i materjalne środki do tego, wytrwać, zatem nie dać się zrazić trudnościom, a przez to osiągnąć swój cel.Szumiący Dąb przedstawiając na VI Kongresie Skautowym w Badenie psychologiczne podstawy ideologji skautowej bardzo pięknie wyłożył, że jedną z cech, która odróżnia człowieka od zwierząt jest wola doskonalenia się. Oczywiście mamy tę wolę, co zatem trzeba robić, aby się „doskonalić”. Dowiedzieć się o tem nie jest rzeczą trudną. Chrystus wskazał nam w Swej Boskiej nauce ideał człowieka. Ewangeliści, Ojcowie Kościoła zapisali nam tę naukę, Kościół przechowuje ją, wyjaśnia i rozpowszechnia. My harcerze mamy jeszcze i to ułatwienie, że nasze Prawo Harcerskie pomaga nam zrozumieć, jakimi mamy być, co mamy czynić. A Prawo, jak to już nieraz znakomici kapłani wskazywali, w istocie swej opiera się o Chrystusową naukę.Dokładne poznanie i zrozumienie Prawa Harcerskiego jest niezbędne dla wszystkich, którzy chcą być prawdziwymi harcerzami, skautami z ducha, nie z munduru, nie z form zewnętrznych, z pozorów. Gawędy nasze poświęcimy zatem najpierw poznawaniu Prawa. Niechaj to naprawdę będą gawędy. To znaczy, że nie będziecie tylko czytali, co napiszę, ale, że porozmawiacie na tematy poruszane i napiszecie do mnie, co o tem co piszę, sądzicie; jak Wy rozumiecie dany punkt Prawa, czy jego obowiązującego wyjaśnienia. Najbardziej jednak pożyteczne będą Wasze uwagi co do tego, jak kto z Was pracuje nad sobą, jakiemi sposobami, jakie osiągnął wyniki. Postaram się temi myślami Waszemi podzielić się z ogółem harcerzy i harcerek, aby w ten sposób naprawdę wspólnie pracować nad sobą, skupiając się około ideologji harcerskiej, jak około ogniska, które oświeca nas i ogrzewa. Zapraszamy i polecamy!  Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ> ";;;-;20.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2016, Reprint wydania z 1929 r., Format A6, Objętość 52 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7 ";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-106-8.jpg
"Wskazówki higjeniczne dla wycieczek";"Harcerska wyprawa obozowa";"Tadeusz Maresz";978-83-8095-090-0;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”      ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli    ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat     1911–1939. Reprinty: reprint wydania, [1929]. "Wskazówki higjeniczne dla wycieczek". WSKAZÓWKI HIGJENICZNEDOTYCZĄCE WYCIECZEK HARCERSKICH.Opracowane przez Sekcję Lekarską Zarządu KrakowskiegoOddziału Związku Harcerstwa Polskiego, zatwierdzone przezGłówne Kwatery Z. H. P.A. Przepisy ogólne.1. Dla harcerzy i harcerek do lat 14 wskazane są przedewszystkiem gry ruchowe i ćwiczenia harcerskie o charakterze zabawy na wolnem powietrzu poza miastem. Dłuższe i dalsze marsze (dla starszych ponad 25 km. dziennie) są wykluczone. Marsze powinny się odbywać tylko w dzień. Czas trwania i odległość marszu zależy od wieku ich uczestników, stanu pogody, terenu i objuczenia.Wycieczki połączone z ćwiczeniami w terenie nie powinny dla młodszych tam i z powrotem przekraczać pieszo 10 km., dla starszych 20 km.2. Dla wszystkich (młodszych i starszych) wykluczone są marsze całonocne.3. Wycieczki dzielą się na:a)    krótkotrwałe, trwające 2—3 godziny;b)    dłuższe, półdniowe; niedzielne i świąteczne, o ile nie stoją w sprzeczności z przepisami szkolnemi, mogą odbywać się także w godzinach przedpołudniowych; marsz w upalne dni w godzinach południowych jest wykluczony;c)    całodzienne w czasie wakacyjnym lub w czasie kilkudniowych ferji; powrót z nich ma jednak nastąpić przed zmierzchem;d)    wieczorne dla ćwiczeń harcerskich pod kierunkiem bardzo pewnych i doświadczonych drużynowych; powrót z nich musi nastąpić przed godz. 11-ą wieczorem, a uczestnicy poniżej lat 14-tu są wykluczeni. Młodzież starsza ponad lat 16 może odbywać parę razy do roku ćwiczenia w porze nocnej za wiedzą komendy hufca i władzy szkolnej oraz z zastosowaniem wskazówek lekarza drużyny, hufca.4. Wycieczki dłuższe można podejmować tylko po stopniowej wprawie, nabytej przez wycieczki krótsze i z mniejszem obciążeniem.5. W dni parne i bardzo upalne wycieczek nie należy odbywać.B. Przepisy szczegółowe dla marszu:1. Tempo maszerowania powinno być powolne (1 km. w 13—15 minutach). Należy je normować zależnie od wieku uczestników, stanu ich zdrowia, objuczenia, zmęczenia, warunków terenu (wolniej pod górę) i pogody (wolniej w czasie upału). Na przystankach zaleca się robić ćwiczenia oddechowe. Idąc pod górę robić częste przystanki z głębokiemi oddechami, choćby uczestnicy nie czuli zmęczenia. Wogóle tempo marszu ma się stosować do najsłabszych uczestników.2. Po pierwszym kwadransie marszu powinien być odpoczynek 5 minutowy, po każdej następnej godzinie 10—20 minut. Odpoczynki należy normować tak samo, jak tempo marszowe.U kresu wycieczki odpoczynek aż do zupełnego uczucia świeżości sił. Zaleca się odpoczynek z wyciągniętemi, a nie podgiętemi nogami.3. Maszerować nie w zwartych szeregach, lecz luźno.4. W czasie marszu nie mówić wiele, oddychać nosem; zaleca się śpiew kolejno zastępami, w ciepłej porze, jeśli niema pyłu i silnego wiatru. Wogóle zaś należy unikać w lecie dróg bitych, zbyt słonecznych, i zapylonych.5. W razie bólu głowy, osłabienia, zadyszania, bicia serca, zaćmienia w oczach zarządza się natychmiast odpoczynek.6. W czasie marszu w razie pragnienia wolno pić wodę, lecz małemi łykami i nie nadmiernie; dobrze mieć ją ze sobą. W drodze można pić wodę, lecz nie za zimną i nie za nagle, tylko z czystych źródeł lub pewnych studzien; najlepiej jednak używać wody przegotowanej (herbaty). Po przybyciu do kresu wycieczki najpierw doskonale wypocząć, dopiero później gasić pragnienie.7. W czasie upału nie maszerować z odkrytą głową, natomiast można na głowę pod czapkę kłaść chustkę zmaczaną w wodzie; w cieniu maszerować z głową odkrytą.8. Ubranie, pas powinny być wolne, nie uciskające; kołnierzyki ciasne są wykluczone. W czasie marszu kołnierz od bluzy i koszuli ma być rozpięty, w czasie upału bluzy zdejmować, koszul zaś harcerskich nie zdejmować.9. Obuwie powinno być wygodne, nie ugniatające ale też nie za duże, z grubą podeszwą, skarpetki powinny być grube (nawet w lecie) nie cerowane, najlepiej wełniane. Na dłuższe marsze zaleca się smarować skarpetki łojem.10. Po marszu w czasie odpoczynku zaleca się bardzo krótką rzeczną kąpiel nóg, dopuszczalną tylko w lecie i dopiero po ochłodzeniu nóg; po powrocie do domu zmycie nóg chłodną wodą i dobre ich wytarcie.11. Kto ma chore nogi nie powinien brać udziału w marszu.12. Na wycieczki półdniowe i całodzienne należy zabrać ze sobą prowianty, nie ulegające szybkiemu zepsuciu (chleb, jaja na twardo, ser, szynka, wędlina, mięso pieczone, ciasto, trochę cukru i t. p.).13. Pokarm należy dobrze żuć.14. Plecak, wogóle obciążenie maszerującego nie powinno być ciężkie, ma zawierać tylko rzeczy niezbędne i musi być dostosowane do wieku i sił; nie powinno nigdy przekraczać 6 kg. dla chłopców młodszych i dla dziewcząt, a 8 kg. dla chłopców starszych.15. Kąpiele rzeczne bez dozoru starszych są zabronione. Kąpać się wolno w czasie wycieczek tylko z wielką ostrożnością w rzekach znanych. Czas pobytu w wodzie, która nie może być za zimna, ma trwać do pięciu minut, w razie uczucia zimna należy kąpiel natychmiast zakończyć. Zgrzanym i zmęczonym kąpać się nie wolno. Kąpieli w ciągu dnia może być najwyżej dwie i to z parogodzinną przerwą. Zaraz po jedzeniu nie wolno się kąpać.16. Kąpiele rzeczne można łączyć ze słonecznemi. Kąpiel słoneczna nie powinna być za długa (15—30 minut), by uniknąć oparzenia. W czasie kąpieli słonecznej głowa musi być okryta.17. Potrzeby naturalne podczas marszu załatwia się na przystankach. W razie nagłej potrzeby, oczywiście każdej chwili, ale wtedy zastęp musi zaczekać. Doganianie zastępu biegiem jest niedopuszczalne.18. W razie nagłego zasłabnięcia marsz musi być wstrzymany. Zasłabniętemu należy udzielić pomocy, ewentualnie odesłać go z powrotem z dwoma przynajmniej towarzyszami najdoświadczeńszymi.19. Dziewczęta w okresach słabości nie mogą odbywać marszów, wycieczek, ani ćwiczeń fizycznych. Zapraszamy i polecamy!  Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ> ";;"RZECZY NIEZBĘDNE.1. Plecak z trzema kieszeniami, z 5 rzemykami do troczenia.Chlebak.Woreczki na brudną bieliznę, na trzewiki, na drobiazgi, 3 na racje żywności, jeden na przybory do jedzenia, na szczotkę do trzewików (lub pudełko), zapasowy.Pudełeczka z grubej tektury, ściskane mocną opaską gumową: na szczotkę do trzewików i do ubrania, na przybory do szycia.Teczka z grubej tektury z klapkami bocznemi i wewnętrznemi kopertami, wielkości zeszytu.Zawiniątko płócienne z kieszeniami na przybory do mycia.Laska skautowa.2. Ubranie i bielizna: rogatywka z lilijką i cyfrą drużyny, peleryna lub płaszcz nieprzemakalny, rękawiczki, kurtka, sweter, 2 pary krótkich spodenek harc. zielonych, wełniaki (pończochy) z podwiązkami, pas ze scyzorykiem na karabińczyku, trzewiki, względnie 2 pary, pantofle gimn. lub trepy, koszula wełniana ze wszelkiemi oznakami (krzyż, sznurek służbowy, listki dębowe, cyferki, herb z napisem), 2 koszule zielone, koszula nocna, 2 pary kalesonów krótkich, 2 pary skarpetek grubych wełn., 4 pary cienkich (wzgl. onuce), 2 krawaty z krajki ludowej, kostjum gimnast., kostjum kąpielowy całkowity, 3 ręczniki, 2 ściereczki, dużo chustek do nosa.3. Pościel: 2 koce, 2 prześcieradła, wsypka, 2 poszewki, względnie 1 jasiek z 2 poszewkami, siennik. 4. Przybory do mycia i porządku: W bocznej kieszeni plecaka: szczotka do ubrania, w pudełku: szczotka do trzewików, pasta i tłuszcz do trzewików.5. W drugiej bocznej kieszeni, w zawiniątku, prócz ręcznika: mydło w aluminj. pudełku, szczoteczka do rąk, w szklanym słoiczku szczoteczka do zębów, pasta lub proszek do zębów, pumeks), szczotka), grzebień, lusterko, wzgl. przybory do golenia: pędzel, brzytwa lub żiletka, ałun, pas do ostrzenia, portmonetka.6. Przybory do szycia: w długiem pudełku z przegródkamiz grubej tektury: małe nożyczki, gruba iglica do zeszywania sznurkiem, zbiór igieł, agrafki różnej wielkości, szpilki — wszystko wetknięte w gruby pasek papieru. Na płaskich kartonikach: nici grube t. zw. szare, białe, czarne, zielone, jedwab zielony, bawełna do skarpetek.Guziki zapasowe: do ubrania, do bielizny — duże i małe, t. zw. automatyczne, guziki do czapki.Zapasowe cyferki, listki dębowe, herb z napisem, lilijki, stalówki, kilkanaście gwoździ różnej wielkości, kilka haczyków, spinki do kołnierza i krawata i t. d.Zapasowe sznurowadła (2 pary).7. Podręczna apteczka: paczka waty, bandaż gaza sterylizowana, tłuszcz kozi lub salicylowy do nóg, buteleczka jodyny ze szklanym korkiem, aspiryna, puder lub talk.8. Przybory do jedzenia: menażka z pokrywką, (względnie z maszynką spirytusową), kubek pół litr., nóż, widelec, łyżka, łyżeczki, jajko do zaparzania herbaty, manierka, woreczek na przybory do jedzenia, 3 woreczki na racje żywnościowe, pudełko aluminjowe z wkładką szklaną na tłuszcz.Zapas jedzenia na 2—3 pierwsze dni w obozie.9. Książki i przybory piśmienne: Kalendarz Iskier, zbiór piosenek, przewodniki, podręczniki harcerskie, względnie inne potrzebne dla obozu, książka do nabożeństwa, obrazek św. do powieszenia w namiocie, dokument osobisty, książeczka służbowa, dzienniczek — rysownik).Teczka tekturowa, a w niej: papier listowy, koperty, pocztówki, znaczki pocztowe i harcerskie, bibuła i t. d.Notatnik, gdzie uwzględniono dokładny spis własnej wyprawy osobowej, szczegółowe rachunki, zapiski o okolicach obozu, robione przed wyruszeniem z domu.Kredki lub ołówki kolorowe, guma, atrament i pióro lub wieczne pióro, temperówka.10. Mapnik (można się wybornie obejść bez niego), a w nim mapa, bloczek do rysowania map, siatka rysownicza, linijka z podziałką, kątomierz, ołówki czarne, atramentowe. 11. Zapasowy woreczek, bardzo dużo sznurków, drut różnej grubości, papier do zawijania, mydło do prania, świeca, 2 pudełka zapałek, latarka elektr. z zapasową baterją, kawałek białej ceraty 50 × 50 cm.  ";-;18.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2016, ";"Reprint wydania z 1929 r., ";"Format A6, Objętość 18 stron, Oprawa twarda, szyta ISBN: 978-83-7850-615-7";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-090-0.jpg
"Zagrożone człowieczeństwo. Tom III ";"Od źródeł zagrożeń i patologiido profilaktyki i wsparcia";"Olubiński Andrzej";978-83-8095-000-9;;"Oddajemy do rąk Czytelników kolejny, trzeci tom publikacji z serii „Zagrożone Człowieczeństwo”. Jest to zbiór 21 artykułów przedstawicieli nauk o wychowaniu z wielu ośrodków naukowych w Polsce i na Ukrainie, zaniepokojonych stanem oraz kierunkami zmian dokonującymi się we współczesnym społeczeństwie, ze szczególnym uwzględnieniem coraz bardziej widocznych zmian w jakości wychowawczego funkcjonowania polskiego społeczeństwa. Ogólnie rzecz biorąc, całość rozważań zawartych w niniejszym tomie można odnieść do dwóch zasadniczych problemów: –	próby szeroko rozumianej diagnozy, a więc, z jednej strony, stanu funkcjonowania instytucji edukacyjnych, jak również ujawnienia w tym kontekście określonych objawów zachowań, postaw czy preferencji systemu wartości przez poszczególne grupy społeczne; z drugiej zaś docierania do domniemanych źródeł oraz uwarunkowań takiego czy innego stanu rzeczy; –	opierając się na krytycznej diagnozie, prób konstruowania modeli lepszej edukacyjnej rzeczywistości, lepszych metod oraz sposobów naprawy destrukcyjnych czy dysfunkcjonalnych obszarów życia społecznego bądź wręcz budowy środowisk nowych, wychowawczo bardziej korzystnych, dzięki którym w dużym stopniu możliwa byłaby realizacja humanistycznych celów oraz wartości. Opracowanie składa się z 21 artykułów, które zostały pogrupowane w trzy części tematyczne. Zawierają one zarówno analizy stricte teoretyczne, jak i refleksje o charakterze empirycznym, poczynając od źródeł zagrożeń i patologii, a na profilaktyce, terapii i wsparcia kończąc.  Książka Od źródeł zagrożeń i patologii do profilaktyki i wsparcia pod redakcją naukową Andrzeja Olubińskiego i Moniki Suskiej-Kuźmickiej jest kontynuacją problematyki zagrożonego człowieczeństwa, która była eksplorowana w poprzednich dwóch tomach serii. […] opracowanie […] podejmuje kwestie źródeł zagrożeń i patologii oraz przybliża propozycje różnych form profilaktyki i wsparcia, a w tym aspekcie ma kapitalne znaczenie dla budowania nowej wiedzy o zagrożeniach i patologiach społecznych, a także projektowania rozwiązań praktycznych w objętym tematem obszarze. […] Rozważania zawarte w tomie można odnieść do dwóch zasadniczych problemów: szeroko rozumianej diagnozy różnych procesów społeczno-edukacyjnych w kontekście zagrożeń i dewiacji, jak również kształtowania systemu wartości oraz propozycji nowych programów, metod i form działań związanych ze wspieraniem procesów edukacyjnych w dobie zagrożeń. Książka przybliża też rolę różnych instytucji wychowawczych i socjalnych przyczyniających się do stwarzania korzystniejszych warunków rozwoju w dobie społeczeństwa ryzyka. Poszczególne teksty odzwierciedlają coraz bardziej widoczny niepokój przedstawicieli nauk społecznych, wskazując na różne typy zagrożeń ponowoczesności oraz troskę o lepszą przyszłość. Z recenzji dr hab. Ewy Kantowicz, prof. UWM    ";;"Człowiek jako kikut współczesnej cywilizacji – przedmowa (Andrzej Olubiński, Monika Suska-Kuźmicka) 	 Część IO czynnikach zagrożeń rozwojowych  Wojciech SroczyńskiZagrożenie człowieczeństwa w ponowoczesnym świecie 	 Iwona WagnerZagrożenie korupcją w Polsce – wybrane aspekty zjawiska 	 Andrzej OlubińskiSystem parametryzacji jako bariera rozwoju nauk społecznych i społeczeństwa 	 Alina SbruievaТрансформация университета в контексте создания Европейского пространства высшего образования  Barbara DobrowolskaGlobalizacja i parametryzacja w edukacji – upodmiotowienie czy masowość? 	  Damian LabiakUczeń gimnazjum – przedmiot czy podmiot oddziaływań edukacyjnych? 	  Część IIDryfowanie w kierunku choroby i destrukcji Alina RozłuckaAutorytet oraz osoby ważne i znaczące w opiniach studentów 	 Bożena Zawadzka, Agnieszka KlankEdukacja seksualna dzieci i młodzieży czynnikiem sprzyjającym zdrowiu czy jego zagrożeniem?  Aneta UszkiewiczCzłowiek w pracy w XXI wiekuMichał Kurzyński, Cezary KurkowskiPsychopedagogiczne i karnomaterialne aspekty przemocy wobec małoletniego w rodzinieKarol KonaszewskiAutoidentyfikacje młodzieży nieprzystosowanej społecznie na przykładzie wychowanek Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego „Promyk” w GoniądzuPiotr ZdunkiewiczChcemy być tacy jak wy. Gruzja u progu Europy  Część IIIEdukacja humanistyczna jako profilaktyka i terapia wobec choroby Ryszard PodgórskiPersonalizm aksjologiczny wobec wyzwań współczesności 	 Sebastian SobczukWartości proekologiczne w ujęciu personalistycznym szansą przezwyciężenia globalnego kryzysu środowiska  Elena KozlovaИнновационная культура будущего педагога: опыт структурно-функционального анализаEdyta Borys, Lidia Willan-HorlaWspieranie procesów uczenia na przykładzie wybranych projektów edukacyjnych  Anna Książak-GregorczykRola szkoły w podejmowaniu aktywności społecznej przez uczniów Halina NikolaiПідготовка вчителів хореографії у суспільстві ризику: досвід вищої педагогічної освіти в Україні  Anna Fidelus Udział samoświadomości w procesie readaptacji społecznej byłych więźniów Urszula Gosk, Monika Dominiak-Kochanek, Ewa Maria KuleszaWybrane zasoby wewnętrzne i zewnętrzne młodzieży z dysleksją rozwojową i młodzieży bez dysleksji rozwojowej. Badania porównawcze Ryszard JabłońskiZachowania suicydalne dzieci i młodzieży wyzwaniem dla nauczyciela   ";"Książka Od źródeł zagrożeń i patologii do profilaktyki i wsparcia pod redakcją naukową Andrzeja Olubińskiego i Moniki Suskiej-Kuźmickiej jest kontynuacją problematyki zagrożonego człowieczeństwa, która była eksplorowana w poprzednich dwóch tomach serii. […] opracowanie […] podejmuje kwestie źródeł zagrożeń i patologii oraz przybliża propozycje różnych form profilaktyki i wsparcia, a w tym aspekcie ma kapitalne znaczenie dla budowania nowej wiedzy o zagrożeniach i patologiach społecznych, a także projektowania rozwiązań praktycznych w objętym tematem obszarze. […]Rozważania zawarte w tomie można odnieść do dwóch zasadniczych problemów: szeroko rozumianej diagnozy różnych procesów społeczno-edukacyjnych w kontekście zagrożeń i dewiacji, jak również kształtowania systemu wartości oraz propozycji nowych programów, metod i form działań związanych ze wspieraniem procesów edukacyjnych w dobie zagrożeń. Książka przybliża też rolę różnych instytucji wychowawczych i socjalnych przyczyniających się do stwarzania korzystniejszych warunków rozwoju w dobie społeczeństwa ryzyka. Poszczególne teksty odzwierciedlają coraz bardziej widoczny niepokój przedstawicieli nauk społecznych, wskazując na różne typy zagrożeń ponowoczesności oraz troskę o lepszą przyszłość.Z recenzji dr hab. Ewy Kantowicz, prof. UWM   ";44.80;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 306 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa ISBN serii : 978-83-7850-155-8";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-000-9.jpg
"Oblicza starości w perspektywie lokalnej";"Studium socjopedagogiczne";"Danuta Krzysztofiak";978-83-8095-103-7;;"Monografia […] wpisuje się w nurt współczesnego, interdyscyplinarnego zainteresowania starością w różnych kontekstach. Rozwój nauk medycznych, społecznych i humanistycznych wzbogaca naszą wiedzę o starości i jej różnych, nie zawsze pozytywnych, obliczach z przesłaniem poszukiwania rozwiązań społeczno-socjalnych dla polepszania jakości życia seniorów w warunkach zmian społecznych. […] Recenzowana monografia Oblicza starości w perspektywie lokalnej. Studium socjopedagogiczne, autorstwa Pani Danuty Krzysztofiak, w mojej ocenie, wzbogaca poznawczo obszary zainteresowań naukowo-badawczych pedagogiki społecznej, gerontologii i innych nauk społecznych. Stanowi ona także swoisty głos w społecznej debacie nad zróżnicowanymi obliczami starości w ponowoczesnym świecie, a ponadto posiada istotne walory praktyczne ze względu na wnioski i propozycje zawarte w zakończeniu, które mogą stanowić podstawę dla przygotowania projektów optymalizujących jakość życia ludzi starszych na badanym obszarze terytorialnym. Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Ewy Syrek Jaka jest starość? Dlaczego taka jest? Jaka może (powinna) być? Wreszcie – co uczynić, by była pomyślna – zarówno w wymiarze jednostkowym, jak i z punktu widzenia zbiorowości seniorów? Postawione pytania wydają się – na pozór – proste w swej istocie, niemniej jednak dotykają spraw fundamentalnych, ważnych nie tylko z perspektywy człowieka „już starego”. Odnalezienie trafnych odpowiedzi w tej materii stanowi podstawę kształtowania skutecznej polityki senioralnej, a tylko taka zapewni stabilność egzystencjalną sześciu milionom polskich seniorów oraz pozostałym pokoleniom – tym „jeszcze nie starym”. Jaka zatem jest starość? Niniejsza publikacja, mająca charakter teoretyczno-empiryczny, nie aspiruje do miana zbioru gotowych i jednoznacznych odpowiedzi w tej kwestii, choć z pewnością stanowi próbę ich poszukiwania. Na tle różnobarwnych portretów starości, wyłonionych na podstawie analizy literatury przedmiotu, przedstawione zostały zidentyfikowane w efekcie własnych badań oblicza egzystencji starszych mieszkańców miejsko-wiejskiego rejonu Wielkopolski. Prezentacji tej towarzyszy intencja ukazania charakterystycznych cech położenia egzystencjalnego seniorów oraz odtworzenia tego, w jaki sposób finalną postać ich sytuacji życiowej (pomyślną, labilną, niepomyślną) zdeterminowały rozmaite czynniki, począwszy od makrospołecznych, aż po indywidualne, podmiotowe okoliczności dookreślające biografie poszczególnych jednostek.W odczuciu autorki, niezależnie od wielu innych uwarunkowań, niezaprzeczalny wpływ na jakość życia seniora ma środowiskowa dostępność i zasobność sieci wspomagania (nieformalnego, instytucjonalnego), w ramach której uruchamiane są działania pomocowe. Z tego względu zagadnienie finalnego etapu ludzkiej egzystencji podejmowane w książce zostało osadzone w tradycyjnie obecnych na gruncie pedagogiki społecznej wątkach: środowiska życia (które poprzez różnorodność bodźców oddziałujących na człowieka może sprzyjać zarówno harmonijnemu rozwojowi, jak i generować jego zagrożenia), a także wspomagania (ukierunkowanego na zaspokojenie potrzeb przedstawicieli różnych kategorii wiekowych, łagodzenie niedostatków, kreowanie warunków zabezpieczenia ich bytu w możliwie szerokim i wszechstronnym zakresie). Książka ta kierowana jest do wszystkich osób, którym problematyka gerontologiczna nie pozostaje obojętna, z nadzieją, że jej lektura przyczyni się do pełniejszego rozumienia problemów i potrzeb seniorów, a także stanie się inspiracją do podejmowania działań mających na celu podniesienie jakości ich życia.  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"PRZEDMOWA 	   9WPROWADZENIE 	  11 ROZDZIAŁ IWokół problematyki jakości życia osób starszych 1. Dyskurs o starości na gruncie nauk o człowieku 	  151.1. Entropia ludzkim przeznaczeniem, czyli o biologicznych teoriach starzenia się 	  231.2. Finalna faza egzystencji w ujęciu psychologii 	  261.3. Starość w aspekcie socjologicznym 	  271.4. Późna dorosłość jako przedmiot zainteresowania subdyscyplin pedagogicznych 	  302. Gerontologiczne koncepcje pomyślnego starzenia się i jakości życia w starości 	  383. Oblicza i determinanty położenia egzystencjalnego polskich seniorów 	  423.1. Sytuacja życiowa.Interdyscyplinarna perspektywa poszukiwań definicji pojęcia 	  433.2. Prestiż versus degradacja. Starość w wymiarze makrospołecznym 	  503.3. Wspólnota versus oddalenie. Starość w wymiarze mezo-i mikrospołecznym 	  743.4. Spełnienie versus rozczarowanie. Starość w wymiarze podmiotowym (jednostkowym) 	  86ROZDZIAŁ IIW kręgu zagadnień wspomagania egzystencji seniorów1. Opieka, pomoc, wsparcie w kontekście ludzkich potrzeb (rozważania terminologiczne) 	  972. Od filantropii po zabezpieczenie i pomoc społeczną (czyli o historycznych uwarunkowaniach rozwoju działań opiekuńczych) 	 1043. System wspomagania egzystencji ludzi starszych (casus polski) 	 1083.1. Rodzina jako kluczowe ogniwo nieformalnej sieci wsparcia 	 1093.2. Instytucje publiczne w służbie starości 	 1123.3. Sektor pozarządowy 	 1203.4. Rola i znaczenie podmiotów prywatnych 	 124 ROZDZIAŁ IIIPodstawowe założenia metodologiczne projektu badawczego 1. Ogólny zarys i uzasadnienie problematyki badań 	 1272. Cele, problemy i hipotezy badawcze 	 1293. Metoda, techniki, narzędzia i organizacja badań 	 139 ROZDZIAŁ IVDiagnoza sytuacji życiowej starszych mieszkańców badanego rejonu 1. Miejsko-wiejski rejon powiatu średzkiego jako przestrzeń życia seniorów 	 1412. Charakterystyka podstawowych cech społeczno-demograficznych respondentów 	 1463. Codzienność egzystencjalna w relacjach badanych 	 1493.1. Witalność versus niesprawność. Wybrane aspekty kondycji zdrowotnej 	 1503.2. Zabezpieczenie versus niepewność jutra. Wyznaczniki położenia socjalno-bytowego 	 1573.3. Integracja versus wykluczenie. O (nie)obecności w najbliższych kręgach środowiskowych 	 1633.4. Akceptacja versus negacja. Stosunek wobec przeżywanej starości 	 1753.5. Pomyślność – niestabilność – zagrożenie bytu. Globalna ocena sytuacji egzystencjalnej 	 1784. Konkretyzacje doświadczania starości w wymiarze wybranych biografii 	 1824.1. (Auto)portrety dzieciństwa dzisiejszych seniorów 	 1874.2. Młodość i wczesna dorosłość w narracjach badanych 	 1914.3. Cienie i blaski dojrzałego życia (wieku średniego) 	 1964.4. Globalna ocena biografii oraz orientacja ku jej dalszemu trwaniu a postać aktualnie doświadczanej sytuacji życiowej 	 2015. Lokalny system wspomagania najstarszych mieszkańców rejonu 	 2135.1. Nieformalne ogniwa sieci pomocowej 	 2155.2. Instytucjonalne źródła wsparcia 	 2205.3. Działalność systemu wspomagania w opinii odbiorców jego świadczeń 	 225 ZAKOŃCZENIEW stronę optymalizacji położenia egzystencjalnego ludzi starszych w środowisku ich życia 	 231BIBLIOGRAFIA 	 241SPIS TABEL I WYKRESÓW 	 257SummaryFaces of old age in a local perspective. Socio-pedagogical study 	 261";"Monografia […] wpisuje się w nurt współczesnego, interdyscyplinarnego zainteresowania starością w różnych kontekstach. Rozwój nauk medycznych, społecznych i humanistycznych wzbogaca naszą wiedzę o starości i jej różnych, nie zawsze pozytywnych, obliczach z przesłaniem poszukiwania rozwiązań społeczno-socjalnych dla polepszania jakości życia seniorów w warunkach zmian społecznych. […] Recenzowana monografia Oblicza starości w perspektywie lokalnej. Studium socjopedagogiczne, autorstwa Pani Danuty Krzysztofiak, w mojej ocenie, wzbogaca poznawczo obszary zainteresowań naukowo-badawczych pedagogiki społecznej, gerontologii i innych nauk społecznych. Stanowi ona także swoisty głos w społecznej debacie nad zróżnicowanymi obliczami starości w ponowoczesnym świecie, a ponadto posiada istotne walory praktyczne ze względu na wnioski i propozycje zawarte w zakończeniu, które mogą stanowić podstawę dla przygotowania projektów optymalizujących jakość życia ludzi starszych na badanym obszarze terytorialnym. Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Ewy Syrek  ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 262 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-103-7.jpg
"FILOZOFICZNE IMPLIKACJE W PEDAGOGICE";"O sensie życia, edukacji i wychowaniu";"Jolanta Spętana";978-83-8095-126-6;;"Publikacja jest próbą retrospektywnego spojrzenia na aktualne zagadnienia i problemy z pogranicza pedagogiki i filozofii, stawiając w centrum zainteresowania człowieka będącego zarazem podmiotem oddziaływań pedagogicznych jak i pogłębionej refleksji filozoficznej, co w opinii Redaktorek tomu pozwala na możliwość holistycznego wglądu w aktualny stan współczesnej oświaty, edukacji i wychowania.Adresaci zaakcentowanej tu problematyki obejmują grono: refleksyjnie nastawionych praktyków szerokiego obszaru oświaty, teoretyków myśli o filozoficzno-pedagogicznych zainteresowaniach badawczych oraz studentów kierunków humanistycznych.Redaktorki tomu składają serdeczne wyrazy podziękowania Autorom artykułów składających się na niniejszą publikację za twórczy wkład w przygotowane narracje oraz Recenzentowi za inspirujące uwagi dzięki, którym książka uzyskała obecny kształt.  z recenzji prof. UAM dr. hab. Antoniego Szczucińskiego     Zamysł połączenia refleksji filozoficznej, rozważań teoretycznych pedagogów i wniosków z badań empirycznych w szkołach, którego osnową będzie problem sensu życia wydaje się nader śmiały, a jednocześnie intrygujący intelektualnie. Toteż z ciekawością przystąpiłem do lektury książki napisanej przez pedagogów (…) To, że filozofują pedagodzy i, że ich głównym punktem wyjścia jest jedna koncepcja filozoficzna – personalizm w różnych postaciach, dało szansę powstania pracy zbiorowej dosyć spójnej tematycznie. Redaktorki i autorzy szansę tą wykorzystali. (…) w epoce globalizacji odpowiedzialność ta zyskuje również odniesienie cywilizacyjne.     Zgadzam się z redaktorkami książki, że przedstawione w niej rozważania i analizy (…) nie wyczerpują „edukacyjnego potencjału, tkwiącego w kategorii sensu życia”, ale mogą się stać inspiracją do dalszej eksploracji tych zagadnień i podejmowania prób ich włączenia nie tylko w pedagogiczny dyskurs, ale przede wszystkim w pedagogiczną praktykę działań.     ";;"Jolanta Spętana, Dorota DomagałaWprowadzenie: Komplementarność refl eksji pedagogiczno-fi lozofi cznych a kategoria sensu życia  Część pierwszaZAGADNIENIE SENSU ŻYCIA W OBSZARZE ANALIZ PEDAGOGICZNO-FILOZOFICZNYCHJolanta SpętanaSens życia jako problem badawczy we współczesnej pedagogice Arleta ChojniakKategoria sensu życia w koncepcji Viktora Emila Frankla Arleta ChojniakNieświadome uwarunkowania celu życia w koncepcji Carla Gustava JungaVioletta Drabik-PodgórnaPoradnictwo dialogiczne jako pomoc w nadawaniu sensu wydarzeniom życiowym Witold SzymkowiakZachowania autodestrukcyjne i suicydalne jako wyraz kryzysu sensu życia Czesław KustraWspólnoty religijne w zapobieganiu wykluczeniom osób młodych odczuwających brak sensu życia Część drugaEDUKACJA, OŚWIATA I WYCHOWANIE W PERSPEKTYWIE FILOZOFICZNEJ Elżbieta MarkiewiczPersonalistyczne podejście w wychowaniu na tle aktualnych systemów edukacyjnychIwona KozłowskaOdpowiedzialność pedagoga jako wartość edukacyjnaIwona KozłowskaMoralne dylematy odpowiedzialnego pedagogaAneta KokotO nowej roli nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej – zmiana, przemiana, implikacjeAnna BęczkowskaWychowanie i komunikowanie się w świecie kultury masowej Sylwia JabłońskaPryncypium autentyczności egzystencjalnej a oswajanie przyszłości w przełomie połowy życia  Część trzeciaINTEGRALNE WYMIARY PEDAGOGIKI – DONIESIENIA Z BADAŃ I PROPOZYCJE PSYCHOEDUKACYJNE Grażyna BartkowiakPrzywiązanie organizacyjne u nauczycieliAgnieszka KoniecznaOdrzucenie rówieśnicze – rozumienie przez uczniów interakcji społecznych w klasie Dorota DomagałaOdpowiedzialność, samodzielność i współpraca dzieci klas I-III w opinii ich rodziców – na przykładzie innowacji edukacyjnej wykorzystującej założenia koncepcji Planu Daltońskiego Dorota DomagałaDydaktyczne, wychowawcze i terapeutyczne właściwości bajek Aneta Kokot, Magdalena PrentkaBajką strach pokonasz, czyli o czarach-marach na lęki i straty dzieckaVioletta Drabik-PodgórnaZakończenie: Sens życia w epoce antropocenu – wyzwania dla współczesnej pedagogiki   ";"Zamysł połączenia refleksji filozoficznej, rozważań teoretycznych pedagogów i wniosków z badań empirycznych w szkołach, którego osnową będzie problem sensu życia wydaje się nader śmiały, a jednocześnie intrygujący intelektualnie. Toteż z ciekawością przystąpiłem do lektury książki napisanej przez pedagogów (…) To, że filozofują pedagodzy i, że ich głównym punktem wyjścia jest jedna koncepcja filozoficzna – personalizm w różnych postaciach, dało szansę powstania pracy zbiorowej dosyć spójnej tematycznie. Redaktorki i autorzy szansę tą wykorzystali. (…) w epoce globalizacji odpowiedzialność ta zyskuje również odniesienie cywilizacyjne.Zgadzam się z redaktorkami książki, że przedstawione w niej rozważania i analizy (…) nie wyczerpują „edukacyjnego potencjału, tkwiącego w kategorii sensu życia”, ale mogą się stać inspiracją do dalszej eksploracji tych zagadnień i podejmowania prób ich włączenia nie tylko w pedagogiczny dyskurs, ale przede wszystkim w pedagogiczną praktykę działań. prof. UAM dr. hab. Antoni Szczuciński";30.00;"Wydanie I, Kraków 2015, ";"Format B5, ";"Objętość 250 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-126-6.jpg
"RACJONALNOŚĆ PROCESU KSZTAŁCENIA";"TEORIA I BADANIE";"Milerski Bogusław";978-83-7850-894-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej. Prezentowana monografia jest wynikiem projektu badawczego „Racjonalność kształcenia szkolnego w perspektywie interesów poznawczych jego uczestników”, finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki. Celem tego projektu było zbadanie racjonalności legitymizujących kształcenie szkolne. Niniejszy tom jest publikowany w ramach serii „Racjonalność Procesu Kształcenia”. Naszą intencją jest jednak badanie nie tyle procesu kształcenia, ile przede wszystkim racjonalności tłumaczących logikę kształcenia szkolnego jako takiego.  W niniejszej książce opracowaliśmy tetragonalną koncepcję racjonalności kształcenia szkolnego, wyróżniając 4 typy racjonalności: prakseologiczną, emancypacyjną, hermeneutyczną i negacyjną. W sensie metodologicznym racjonalność kształcenia szkolnego ujmujemy w kategoriach typu idealnego – konstrukcji teoretycznej o charakterze idealizacyjnym, wskazującej na istotnościowe cechy, ich wzajemne zależności oraz zróżnicowania poszczególnych racjonalności. Podejście takie umożliwiło uwzględnienie zróżnicowań w poziomie nasilenia poszczególnych cech, o ile wspólnie tworzą one konstelację zbieżną z typem idealnym.  Badanie racjonalności ma nie tylko wymiar naukowy, lecz dostarcza również wiedzy istotnej dla rozumienia procesu kształcenia oraz relacji szkoły do życia społecznego. Jeżeli szkoła ma kształcić całościowo, a więc przekazywać nie tylko przydatne, praktyczne umiejętności, lecz także formować kompetencje w zakresie rozumienia siebie i świata, samostanowienia jednostki, umiejętności autonomicznego udziału w dyskursie społecznym i zdolności do zmiany rzeczywistości, powinna proces kształcenia, w sposób czytelny dla jego uczestników, opierać zarówno na racjonalności prakseologicznej, jak i emancypacyjnej i hermeneutycznej. Z drugiej strony, atrybucje racjonalności nie są jedynie kreowane przez szkołę, ale są związane także z indywidualnymi preferencjami oraz – co niezwykle istotne – z postaciami świadomości społecznej i warunkowanymi przez nie dominującymi „interesami poznawczymi”. Tym samym refleksja nad racjonalnościami kształcenia staje się elementem dyskursu dotyczącego stanu społeczeństwa i możliwości zmiany społecznej.  Monografia ma charakter teoretyczno-empiryczny. W części teoretycznej opracowaliśmy koncepcję racjonalności, natomiast w empirycznej przedstawiliśmy wyniki badań jakościowych i ilościowych. Celami badań empirycznych były: rekonstrukcja faktycznych racjonalności kształcenia szkolnego z perspektywy opracowanych typów idealnych, wyjaśnienie zmienności przyjmowanych racjonalności oraz weryfikacja statusu poznawczego opracowanego modelu teoretycznego. Badania miały charakter eksploracyjny. W związku z tym zrezygnowaliśmy z formułowania hipotez. Strategię eksploracyjną uzasadnia zdefiniowanie racjonalności w kategoriach typu idealnego jako konstrukcji poznawczej o charakterze interpretacyjnym oraz brak kompleksowych badań empirycznych w tym zakresie.  Książka powstała na podstawie wspólnie przeprowadzonych badań i przy takim samym udziale obu autorów w opracowaniu ich wyników. Każdy z autorów przygotował odrębne partie tekstu, a mianowicie Bogusław Milerski – rozdziały obejmujące wprowadzenie, kwestie teoretyczne, model teoretyczny oraz badania jakościowe, a Maciej Karwowski – rozdziały poświęcone badaniom empirycznym o charakterze ilościowym. Niemniej jednak monografia stanowi przedyskutowaną i uzgodnioną całość, za którą w równym stopniu ponosimy odpowiedzialność.   Tom  1: Racjonalność procesu kształcenia. Studium z polityki oświatowej i  pedagogiki porównawczej - Renaty Nowakowskiej-Siuty i Bogusława  Śliwerskiego  Tom 2: Racjonalność procesu kształcenia. Teoria i badanie - Bogusława Milerskiego i Macieja Karwowskiego Tom 3: Racjonalność procesu kształcenia. Metoda pomiaru - Macieja Karwowskiego i Bogusława Milerskiego Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wprowadzenie        7Racjonalność kształcenia jako przedmiot badań        9Plan badań i struktura monografii       12 Rozdział 1. Racjonalność wiedzy w perspektywie teorii krytycznej       17Kontekst historyczny dyskursu o racjonalności       18Geneza i pojęcie teorii krytycznej       25Racjonalność w założycielskim dyskursie krytycznym       38Racjonalność w perspektywie filozofii Jürgena Habermasa       48 Rozdział 2. Racjonalność wiedzy w perspektywie hermeneutyki       67Geneza i pojęcie hermeneutyki       68Hermeneutyka jako teoria i sztuka rozumienia       86Racjonalność: hermeneutyczne impulsy teorii systemów      113Racjonalność: między prakseologią porozumienia a rozumieniem egzystencjalnym      119 Rozdział 3. Racjonalność kształcenia w dyskursie pedagogicznym      121Geneza i pojęcie pedagogiki hermeneutycznej      122Geneza i pojęcie pedagogiki krytycznej      128Racjonalność kształcenia: pomiędzy interesem emancypacyjnym i praktycznym      135 Rozdział 4. Model teoretyczny: tetragonalna koncepcja racjonalności kształcenia      145 Rozdział 5. Metodologia badania jakościowego      153Założenia badania i scenariusze wywiadów      153Rekrutacja osób i realizacja badań      156Metoda analizy: hermeneutyka intersubiektywności      157 Rozdział 6. Semantyka racjonalności kształcenia      169Logika całości jako immanentna perspektywa interpretacyjna      171Kapitał językowy i aspiracje edukacyjne jako warunek rozumienia racjonalności kształcenia      176Koegzystencja racjonalności kształcenia: fenomen interracjonalności      183Racjonalność negacyjna jako wynik negatywnych doświadczeń      188Racjonalność prakseologiczna: pomiędzy praktycznością adaptacyjną i utylitarną      190Racjonalność emancypacyjna: prymat emancypacji wsobnej      194Racjonalność hermeneutyczna jako humanistyczna legitymizacja kształcenia      196 Rozdział 7. Metodologia badania ilościowego oraz pomiar i struktura racjonalności kształceniA      201Próba i proces rekrutacji szkół      201Pomiar racjonalności i weryfikacja koncepcji tetragonalnej      203Która z 4 racjonalności dominuje i jak one wiążą się ze sobą?      214Rozdział 8. Uwarunkowania i konsekwencje racjonalności uczniów      221Antyszkolni chłopcy i hermeneutyczne dziewczęta? Racjonalność kształcenia a płeć uczniów      221Racjonalność a wiek uczniów      223Racjonalność kształcenia a status społeczno-ekonomiczny rodziny      227Aspiracje edukacyjne a racjonalność kształcenia      243Racjonalność kształcenia a osiągnięcia szkolne      250Akademicki obraz siebie a racjonalności kształcenia      256„Twórczy” obraz siebie a racjonalności      262Racjonalności a skuteczność szkolna      266Podsumowanie      268 Rozdział 9. Racjonalności kształcenia w percepcji rodziców i nauczycieli      273Rodzicielska percepcja racjonalności       273Nauczyciele      286 Rozdział 10. Rekapitulacja wyników badań      295 Aneks      305Załącznik 1. KRAK w wersji dla uczniów oraz ankieta uczniowska      305Załącznik 2. Próba szkół, w których zostało zrealizowane badanie ilościowe      319Załącznik 3. Scenariusz badania IDI z uczniami      322Załącznik 4. Scenariusz badania FGI z uczniami      329Bibliografia      335Summary      353  ";"„Zostać dobrze powieszonym jest czymś lepszym od złego małżeństwa.” Istota racjonalności systemu kształcenia w epoce ponowoczesności i postprawdyW przededniu wdrożenia kolejnej w ostatnim  ćwierćwieczu reformy Polskiego Systemu Edukacji pod hasłem „Dobra  Szkoła” - pojawiła się na rynku wydawniczym książka „RACJONALNOŚĆ  PROCESU KSZTAŁCENIA. TEORIA I BADANIE.”, której nie można zlekceważyć  lub po prostu pominąć. Podejmuje ona bowiem problem najwyższej rangi dla  oświaty w ogóle, „racjonalności edukacyjnej” - kształtującej dobre lub  złe przygotowanie do życia przyszłego pokolenia.Zgodnie z „duchem  obecnego czasu” stawia nowe pytania, buduje nowy aparat analityczny oraz  szuka odpowiedzi będąc sceptyczną wobec dominującego w oświacie obecnie  modelu efektywnościowego, tkwiącego w neopozytywizmie. Postrzega  racjonalność kształcenia jako wewnętrzną logikę procesów kształcenia,  uwarunkowanych specyficznymi „interesami poznawczymi” jego uczestników:  uczniów, rodziców, nauczycieli. Interesy poznawcze są zakorzenione w  świadomości grup społecznych, z których jednostka się wywodzi. Taka  perspektywa wymagała od autorów radykalnej zmiany postawy badawczej, w  kierunku „logiki całości”, gdyż „paradoksalnie w epoce nowoczesności,  która chlubi się racjonalnością, umysł abdykował jako instancja  uzasadniająca […] i został zredukowany do instancji uzasadniającej  instrumentalne zasady działania. Rezygnacja z podstawowej funkcji  rozumu, którą jest poszukiwanie racji rzeczywistości może spowodować  upadek najbardziej szlachetnych projektów społeczeństwa  przyszłości.”[ibidem s.41]. Przyjęty model badawczy do analizy  racjonalności legitymizującej kształcenie szkolne ze względu na  kategorię interesu poznawczego, został uznany za osobne heurystyki  służące konstrukcji typów idealnych, które stały się podstawą  konceptualizacji badań empirycznych. Owocem tej publikacji jest  prezentacja tzw. tetragonalnej koncepcji racjonalności wymodelowanej na  gruncie hermeneutyki filozoficznej i pedagogiki krytycznej związanej z  teorią krytyczną szkoły frankfurckiej.Monografia „Racjonalność  procesu kształcenia. Teoria i badanie" Bogusława Milerskiego i Macieja  Karwowskiego jest w istocie poszukiwaniem wykładni współczesnego  szkolnego dobra czyli „prawdziwej istoty” instytucjonalnego systemu  kształcenia, gdyż „tylko to, co dobre, jest naprawdę pożyteczne” głosił  Sokrates. Z uwagi na to, że kategoria „prawdziwej istoty” musi zakładać  istnienie „istoty nieprawdziwej”, co nie godzi się pojęciem prawdy  ontycznej, to celem takiego poszukiwania powinno być zarówno  zinwentaryzowanie dóbr prawdziwych, jak i porzucenie nieprawdziwych  czyli urojonych. Jak to się robi w czasie ponowoczesności? Proszę wziąć  do czytania tę książkę. W niej odpowiedź!Trwający od lat proces sublimacji tzw. paradygmatu  naukowego przyśpieszył obecnie do tego stopnia, iż powszechnym stało się  odczucie nastania „nowego czasu” tzw. ponowoczesności lub post-prawdy.  Ponowoczesność (postmodernim) to koniec epoki metanarracji oraz końca  pewnej, naukowej, scjentyficznej, inaczej postoświeceniowej koncepcji  racjonalności” (P. Śpiewak). Dzieje się to na skutek globalnej entropii  „dziełowego” modelu wydawniczego jako systemu dystrybucji wiedzy  naukowej, za sprawą żywiołowego rozwoju technologii komunikacyjnych i  rosnącego zapotrzebowania na szybką wymianę wąskospecjalistycznego  doświadczenia i umiejętności. Przede wszystkim stoi za tym załamanie  „monopolu obecnego paradygmatu naukowego” oraz dewaluacja kultury  „starannych narracji” prowadząca do społecznej erozji klasycznych  instytucji kultury dialogu: książki i prasy przy zanikającej potrzebie  „odczytywania rzeczywistości”. Powstałą w ten sposób „lukę strategiczną”  wypełnia oferta „komunikatorów”, na ogół wielkich multi-mass-medialnych  korporacji - tworzących przestrzeń ekspresji napędzanych chwilowymi  pragnieniami oraz tworzących nieskrępowaną impresyjną komunikowalność,  spychającą w nieświadomość trwałe ludzkie potrzeby ekologiczne. Słusznie  prawił Epikur: „Wśród pragnień jedne są naturalne a inne daremne. A wśród pragnień naturalnych jedne są konieczne a inne tylko naturalne.”  Żywiołowość tego systemu przekracza wszelkie pojęcia umysłu, mimo że  sam system jest wytworem mentalnym. Pomimo tego, że nowa rzeczywistość  wymyka się regulacjom, to jest zarządzana z racjonalnością. Jest to  wszakoż racjonalność pragmatyczna, technologiczna, biznesowa lecz przy  okazji zawłaszczająca i niestety redukująca racjonalność emancypacyjną.  Jakie są więc zatem obecne i przyszłe zadania stojące przed nowoczesnym  systemem edukacji i kształcenia w epoce ponowoczesności? Jakie powinny  być jego główne cele? Zdaje się, że książka Bogusława Milerskiego i  Macieja Karwowskiego otwiera drogę do takich analiz, do nowego  odczytania racjonalności jako najistotniejszego w konsekwencji pytania o  sens i jakość ponowoczesnej edukacji. Czegoś, co znajduje swój wyraz w  stwierdzeniu, że „prawdziwe wykształcenie to jest to, co pozostaje w nas  nawet wtedy, gdy zapominamy o tym wszystkim, czego nauczyliśmy się w  szkole” [ibidem s.99]Czy czeka nas tylko wielka iluzja? Zdaje  się powszechnie uznaliśmy i zaakceptowaliśmy wszechobecną doksę za stan  oczywisty. Świat jest tylko ciągiem zwykłych ludzkich opowieści. Nie  policzalne, upojone szczerością wypowiedzi, prowadzające interlokutorów  procesu komunikacyjnego ku samozadowoleniu lub ku próżnym stanom  świadomości, o których mówi się na ogół: „przecież nikomu nie szkodzą”.  Choć mogą stać się zwodnicze lub ryzykowne za przyczyną uczynienia  post-prawdy zastosowaniem. Niezależnie od tego czy pochodzi z winnych  gron odległych tradycji albo aksjologii lub nawet, gdy jest popularnym  nastrojem upojenia obfitością wspaniałych destylatów od mnogich  koncesjonariuszy paradygmatu naukowego. Najbardziej łagodny przebieg  tego niewyobrażalnego związku przyczynowego zdaje się opisywać fabuła  starego dowcipu, o „zaprawionym trunkiem” jegomościu. Gdy usiłuje On  powrócić do domu - zmęczony już mocno sączeniem specjałów. Za każdym  razem, kiedy przychodzi pod upragniony adres zamieszkania - zachowując  przy tym konsekwentnie, pełen galanterii ceremoniał powrotu do domu,  czekało go rozczarowane. Gdy po kolejnym łagodnym pukaniu do  wyglądających na swoje własne – drzwi, usłyszał słowa: „Proszę pana  mówiłam już Panu wielokrotnie, że Pan tu nie mieszka”. W jego  odpowiedzi, zabrzmiała osobista, jakże dramatyczna obecnie rozterka:  „Skoro Pani mieszka wszędzie, to Ja gdzie?” Odpowiedzi na ten dylemat,  jak przypuszczam szukać każą autorzy we współczesnej hermeneutyce,  kierując się wskazówka Heideggera: ”Jeśli Ja jest istotnościową  konstytucją człowieka, musi być interpretowana egzystencjalne [….]  Jedyną „substancją” człowieka jest nie duch jako synteza duszy i ciała,  lecz egzystencja”. [ibidem s.94]Po wyniki kwerendy autorów odsyłam do ich dzieła. W  miejscu zakończenia, pozwolę sobie jednak na przywołanie kilku ich  ustaleń badawczych. Po pierwsze „racjonalność edukacyjną” da się  sklasyfikować jako wykładnię tetragonalną: hermeneutyczną,  emancypacyjną, prakseologiczną i negacyjną. W jej zakres wchodzą zarówno  wzorce (czyste możliwości), ślady (pojęcia), tropy (praktyki) i wytwory  (artefakty). „Rekonstrukcja immanentna” odbywa się przez uczestnictwo, w  której decydujące są: kompetencje językowe (kapitał lingwistyczny),  przeszłość szkolna oraz status społeczno - ekonomiczny. Są to też  najmocniejsze czynniki różnicujące późniejsze drogi i sukcesy edukacyjno  – zawodowe. Wbrew oczekiwaniom teoretycznym autorów, w zakresie  racjonalności emancypacyjnej wyniki badania wskazują na istotny rys  „emancypacji wsobnej”. Jest to nie tyle oczekiwana racjonalność o  charakterze intelektualno-transformacyjnym, a bardziej  zawodowo-ekonomicznym, dojmująco związana z racjonalnością  prakseologiczną. Efektem czego są obecnie egzemplifikowane oczekiwania  od szkoły. W zakresie edukacji bardziej praktycznych, wąsko użytecznych  umiejętności i kompetencji, niż kompetencji wspierających pozostałe  racjonalności. Ma to silne zakorzenienie w obecnej świadomości rożnych  polskich grup społecznych. Wskazuje to jednoznacznie na obecną dominację  praktycznego i utylitarnego interesu poznawczego i takiego nastawienia  do życia. Jest to silna przesłanka do kreowania zmiany na przyszłość,  gdyż niski poziom kapitału społecznego i jego „wsobność” będzie w  istotny sposób ograniczała polski potencjał transformacyjny w znaczeniu,  jaki proponuje teoria krytyczna. Ujawniona tendencja wspiera bowiem  mocno koncentrowanie się na realizacji celów własnych i na zamykaniu się  w gronie najbliższych – najczęściej rodziny. Natomiast istotą  kształcenia szkolnego i społecznej funkcji szkoły jest jej zdolność  transformacyjna. Szkoła powinna być „ukierunkowana na realizację wizji  inkluzywnego społecznictwa przyszłości, odrzucając zarazem logikę  resentymentu historycznego, polegającą na odtwarzaniu struktur i  przekonań w tym podziałów społecznych z przeszłości.” [ibidem s. 302]  „[...] szkoła powinna być miejscem debaty i źródłem przemiany  społecznej. Nie może ona jedynie rekonstruować dokonań minionych pokoleń  oraz odtwarzać dotychczasową rzeczywistość kulturową i strukturę  społeczną, lecz powinna odpowiadać na wyzwania społeczeństwa przyszłości  i kreować nowe formy życia społecznego. [ibidem s. 303].Mam nadzieję, że niniejsza nota będzie choć troszkę  jak szyszka rzucona w Państwa stronę, by zwrócić Państwa uwagę na tę  publikację, a w konsekwencji na kondycję edukacji w Polsce. Krzysztof Leszczyńskihttps://ksiazka.net.pl/recenzja/racjonalnosc-procesu-ksztalcenia-teoria-i-badanie-tom-2  Wartość monografii polega na istotnym poszerzeniu i skomplikowaniu pola problemowego kształtującego się wokół pytania o racjonalność edukacji. Trzeba zarazem dodać, że poszerzenie to nie pojawiło się w rezultacie jakichś arbitralnych decyzji pozostających bez związku z tradycją filozoficznego myślenia. Zostało ono bowiem głęboko zakotwiczone w dorobku filozoficznej refleksji nad człowiekiem i edukacją, dzięki czemu zyskało czytelne uporządkowanie w postaci tetragonalnej koncepcji racjonalności człowieka, obejmującej racjonalność prakseologiczną, hermeneutyczną, emancypacyjną i negacyjną. [...] Bogusław Milerski i Maciej Karwowski nie poprzestają jednak na zaproponowanej koncepcji, ale wykorzystują ją do skonstruowania planu badań empirycznych nad racjonalnością najważniejszych uczestników edukacji: uczniów, rodziców i nauczycieli, otwierając drogę do kolejnego poziomu problematyzacji przedmiotu poprzez włączenie do obszaru analiz licznych zmiennych, takich jak: SES, typ szkoły, aspiracje edukacyjne itd. Otworzyło to perspektywę doniosłych poznawczo analiz, którą Autorzy zastosowali, nie tylko doprowadzając do istotnych dla polityki edukacyjnej i praktyki konkluzji, ale także obalając pewne pokutujące w naszych wyobrażeniach mity.  Z recenzji prof. dra hab. Stefana Mieszalskiego   ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2016, Format B5, Objętość 360 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-894-6.jpg
"TEN DRUGI";"Opowieść misia Fredka";"Marta Szloser";978-83-8095-048-1;;"Ten Drugi to wzruszająca i skłaniająca do przemyśleń opowieść o pewnej rodzinie, w której życiu najpierw pojawia się długo wyczekiwana radość, a później znienacka nadchodzi niszcząca burza. Oczami pluszowego misia obserwujemy, jak po tej burzy w końcu wychodzi słońce, rany powoli się goją, a w sercach ponownie zaczyna gościć szczęście.  Ta wzruszająca opowieść, choć mówi o największej tragedii, jaka może spotkać człowieka – o utracie dziecka – nie przeraża i nie odbiera chęci do życia. Przeciwnie – tchnie wiarą w jego sens i ciepłem. Śmierć pozostaje w domyśle, niedotykalna, a dziecko, które tracą rodzice, jest anonimowe i pojawia się na tak krótko, że mały czytelnik nie zdoła nawiązać z nim więzi emocjonalnej. Autorka porusza ten najtrudniejszy z tematów z wielką delikatnością i czułością. Książeczka ta, czytana dziecku w przytuleniu, może pomóc w zmierzeniu się z problemem choroby i śmierci.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;-;"Przed kilkoma miesiącami zwróciła się do  mnie p. Basia z prośbą o polecenie książki, która ułatwiłaby jej  rozmowę z pięcioletnią córką na temat brata, który umarł  zanim ona  przyszła na świat. Dziewczynka ogląda zdjęcia zmarłego brata, odwiedza z  rodzicami jego grób, ale dopiero niedawno zaczęła o niego pytać.   Rodzice nie wiedzą, jak na te pytania odpowiadać. Poleciłam kilka  publikacji oswajających dzieci z tematem śmierci, ale niedawno dostałam  książkę, która wydaje się być napisana właśnie dla Basi i jej córki. Książka „Ten Drugi” opowiada o wielkiej  radości i wielkim smutku,  które stały się udziałem jednej rodziny. O  tych wydarzeniach opowiada nam miś Fredek.Miś zostaje kupiony przez Rodziców jako  pierwsza zabawka dla synka i uczestniczy z nimi w radosnych  przygotowaniach do narodzin chłopca. Rodzice malują pokój, kupują  zabawki i ubranka a miś z niecierpliwością czeka na swojego nowego  właściciela. W końcu w domu pojawia się wytęskniony dzidziuś a wraz z  nim miłość i szczęście. Fredek pokochał Chłopca od pierwszego złapania  za ucho i by pewien że już zawsze będą razem. Ale tak się nie stało.  Pewnego dnia rodzice jadą z chłopcem do szpitala i wracają sami. W domu  nastaje czas rozpaczy i żałoby. Miś nie rozumie, co się stało. Widzi łzy  Rodziców, wyczuwa ich żal i bezsilność. I cierpi z nimi. A pewnego dnia  słyszy, że jego Chłopiec ze „wszystkośliniącą” buzią jest teraz  chmurką. Osierocony  Fredek siedzi w pustym dziecięcym łóżeczku, w  zamkniętym na klucz pokoju, który tak niedawno tętnił życiem i śmiechem,  i bardzo tęskni. Musi upłynąć dużo czasu i dużo łez, żeby pogodzona ze  stratą mama odważyła się znowu wejść do niebieskiego pokoju. Rodzice  nigdy nie przestaną kochać Chłopca, ale znajdują w sobie siłę, żeby  zacząć patrzeć w przyszłość. Niebawem do domu wprowadza się Drugi  Chłopiec a w oczach Rodziców zaczyna nieśmiało tlić się nadzieja i  radość. Adoptowany chłopiec jest nieufny, Rodzice ostrożni, ale Fredek  już wie, że Drugiego Chłopca też pokocha całym swoim misiowym sercem.Mimo, że tematem książki jest największe nieszczęście, jakie może spotkać rodziców, książka nie przytłacza smutkiem i bólem. Ta historia daje nadzieję, że jakkolwiek banalnie by to nie zabrzmiało, nawet najgłębsze rany zagoją się. Oddanie  przez autorkę głosu pluszowemu misiowi sprawiło, że opowiadanie nie  epatuje cierpieniem. Cała historia jest opowiedziana z wielkim  delikatnością i wyczuciem. Wiele rzeczy pozostało  tu  niedopowiedzianych, dzięki czemu rodzice mogą sami wypełnić historię  treścią, dostosowując przekaz do wieku i wrażliwości swojego dziecka.Ilustracje Sylwii Olszewskiej-Tracz są  stonowane, subtelne i świetnie harmonizują z równie wyważoną warstwą  tekstową. Jedyne zastrzeżenie mam do tytułu.  Określenie „ten drugi”   w stosunku do adoptowanego chłopca budzi (może to tylko moje odczucia)  negatywne konotacje (ten drugi = gorszy, będący „zamiast”, zajmujący miejsce pierwszego…).                                                     				                                                                 				 			                                                                 				 			                                                                                 				 			                                                                 				 			                                                                 				 			                                    Niechętnie rozmawiamy z dziećmi  na tak trudne tematy, ale czasami, jak w rodzinie p. Basi, taka rozmowa  jest konieczna. Warto wtedy poprosić o pomoc Fredka, który podpowie  rodzicom odpowiednie słowa a dzieciom pomoże poukładać sobie wszystko w  głowie.źródło: http://biblioteczka-apteczka.pl/index.php/2018/01/15/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka/  Myśli w mojej głowie tuż przed przeczytaniem książki: – machnę sobie jakąś bajkę, coby oczyścić umysł z widma kryminalnych zagadek, zbrodni i zła tego świata  – fajowska okładka – będzie kupa śmiechu –  pewnie będzie to książka o dziecku, które kupiło sobie drugiego misia, a  zapomniało o starym. Wredny bachor niepotrafiący docenić kochanego,  starego, spranego, pluszowego misiaka.  Myśli w mojej głowie tuż po przeczytaniu książki: ... ... ...  To nie jest bajka, przy której można się śmiać, odpocząć od zła świata,  to nie opowieść o kapryśnym dziecku. To historia, która ścisnęła moje  gardło, przez którą połykam łzy i czuję, jakbym dostała potężny,  obezwładniający cios w splot słoneczny. Ten drugi przesiąknięty jest smutkiem, którego nie jestem w stanie opisać, zaklasyfikować i zmierzyć... Fredek to stary, szary miś uratowany od zapomnienia przez Rodziców,  który znaleźli go w antykwariacie. Fredek był ulubionym misiem Chłopca.  Chłopca ze "wszystkośliniącą buzią", który kiedyś złapał Fredka za ucho i  długo trzymał. Delikatnie. I ten delikatny dotyk Chłopca zbudził  miłość, która miała trwać i trwać bez końca. Milion lat. Całą wieczność.  Ale nie trwała. W niebieskim pokoju Chłopca zamieszkał ból, żal, bezradność i samotny Fredek.  Autorka z niezwykła delikatnością pochyla się nad największą tragedią  jaka może spotkać Rodzinę. Oczami misia Fredka opisuje ból, który tak  naprawdę jest nie do opisania.  Odnoszę wrażenie, że tę opowieść można ubrać w odpowiednie słowa tylko  dzięki temu, że patrzymy na nią z perspektywy pluszowego misia. Bo każda  inna perspektywa raniłaby duszę i kaleczyła serce.To wielka sztuka wtłoczyć w dziecięce słowa i wyrażenia tak potężną  dawkę emocji, taką różnorodność odczuć. Można rozwodzić się nad  tragedia, używać górnolotnych słów, wyszukanych epitetów. Ale można tak  jak miś Fredek powiedzieć: "Chłopiec jest teraz chmurką!".Ten drugi. Opowieść misia Fredka to synteza głębokiego i prostego tekstu  z głęboką i prosta grafiką. Nie sposób nie docenić nakładu pracy Pani  Sylwii Olszewskiej-Tracz. Okładka –  przepiękna w swej zwyczajności. I odrobinę smutna (czego moje bystre  oko nie wyłowiło na początku). "Rogalikowa" Mama, samotny Fredek w  oknie, walizka z ubraniami... Człowiek to naprawdę dziwne stworzenie.  Treść Tego drugiego powaliła mnie na łopatki i zdruzgotała.  Bardzo sugestywne rysunki dopełniają dzieła. Ale nie wiedzieć czemu  najbardziej wzrusza mnie pewien element, mała, niepozorna grafika –  imitacja śladu po oderwaniu taśmy klejącej. Książeczka sprawia  wrażenie, jakby w kilku miejscach była posklejana taśmą klejącą i ta  taśma została po pewnym czasie oderwana. Może to moja nadwrażliwość i  projekcja poruszonej na wskroś duszy, ale w tej niepozornej grafice  upatruję kwintesencję książki, głównego jej przesłania... Ta taśma,  która "kiedyś tam była" miała uratować rozpadającą się książkę, miała  połączyć rozsypujące się elementy, zagoić rany... Ale w pewnym momencie  była już niepotrzebna, można ją swobodnie oderwać, bo łączone elementy  nie potrzebowały już spoiwa – zaleczyły się, połączyły. I takie jest przesłanie tej książki. Nawet największa tragedia, która  powoduje rozsypanie się naszego życia na milion kawałków może zostać  zaleczona. Człowiek nie może tylko pogubić tych elementów. Może, a nawet  musi pozwolić sobie na żal, na płacz, na krzyk, na złość... ale  jednocześnie wyrazić zgodę na to, aby pojawiła się wśród tego bałaganu  "taśma", spoiwo, pomoc. Żeby pojawiła się nadzieja, która potrafi  posklejać najbardziej zagmatwane i najmniejsze elementy.Ten drugi to tak naprawdę bardzo wesoła książka, bo uśmiech  wyziera zza gęstej mgły smutku, niczym nieśmiałe promienie słońca po  długiej, gwałtownej burzy.  Przepiękna, magiczna i trudna książka. O czym świadczą wciąż kapiące na klawiaturę łzy z mych oczu.  źródło: http://prawieblogoksiazkach.blogspot.com/2017/01/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka-marta.html  Literatura  dziecięca pełna jest miłości, czułości, współczucia, przyjaźni – dobrze  ponieważ są to przejawy naszej codzienności, relacji międzyludzkich.  Jednak oprócz nich nie zawsze stałym elementem życia są również te złe  momenty, które rodzą trudne uczucia, które są jeszcze trudniejsze do  zobrazowania i przekazania w odpowiedni sposób dla dziecka.  Jest  to niebywały zaszczyt dla mnie, że mogę zrecenzować tak ważną książkę.  Ważną – ponieważ pomimo pozornie błahego sposobu przekazu – mówi o  rzeczach “ważnych”.  Autorka  w mistrzowski sposób posługując się perspektywą Misia Fredka opisuje na  poziomie dziecięcej wrażliwości jak również logiki niezwykle ciężki  moment utraty maleństwa oraz przeżycia rodziców z tą sytuacją związane.  Moje  słowa nie są w stanie oddać tej niezwykle ciepłej historii o szczęściu,  które w postaci malutkiego chłopczyka zagościło w sercu Mamusi i  Tatusia, późniejszej tragedii związanej z jego utratą oraz powolnym  powrocie do równowagi, radzeniu sobie z emocjami a finalnie szczęśliwe  pojawienie się w domu 5-letniego Drugiego Chłopca. To dzięki niemu  Rodzice zaczęli znów się uśmiechać. W ten sposób zamknęła się sinusoida  życia 5 bohaterów – Mamy, Taty, Chłopca, który stał się chmurką,  Drugiego Chłopca, który odnalazł Dom i Rodzinę oraz misia Fredka –  bohatera, który nie wypowiedział na głos ani słowa, ale dzięki swej  milczącej narracji stał się moim ulubieńcem. Ukłon z mojej strony dla autorki za wirtuozerię słowa.  Pomimo trudnego tematu sposób przedstawienia historii wspaniale wpasował  się w perspektywę moich dzieci. Po przeczytaniu opowieści długo  rozmawialiśmy o trudnych momentach, rodzinie, narodzinach dzieci z moimi  3 i 5-latką. Bez traumy, strachu, które tak często towarzyszą dorosłym  na myśl o smutnych momentach w życiu. Tymczasem u dzieci akceptacja  wszystkich doświadczeń w życiu jest niesamowita – wystarczy im tylko w  odpowiedni sposób przedstawić problem czy też sytuację a one ją  bezwarunkowo akceptują jako stały element naszej codzienności. Jeszcze raz – bardzo polecam tę lekturę zamiast kolejnej pozycji o księżniczkach lub smokach.  Inteligentne  bowiem pokazywanie i oswajanie z rzeczywistością pozwala dziecku  przygotować się do życia i łatwiej mu zrozumieć jego różnobarwną, czasem  skomplikowaną sinusoidę.  Natalia Cieślak źródło: http://miastodzieci.pl/czytelnia/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka-recenzja/   Jak zacząć z dzieckiem rozmowę na tak zwane trudne tematy?   Jak rozmawiać z nim o śmierci, żałobie, cierpieniu,  niesprawiedliwości,  złu? Nie mam na te pytania idealnej odpowiedzi,  bazuję na rozmowach z  moimi dziećmi i powołując się na nie polecam  literaturę, która jest  świetnym punktem wyjścia, impulsem do dyskusji.„Ten Drugi. Opowieść misia Fredka”  to  ciekawie wydana książeczka o radości oczekiwania na dziecko, jego   niespodziewanej utracie i związanym z tym wydarzeniem bólem i   cierpieniem. Ta ogromna, myślę, że najtrudniejsza dla dorosłego,   tragedia nie przytłacza opowieści, nie przygniata swym bezmiarem bólu.   Daje nadzieję. Życie ma sens, nawet w najtrudniejszym z momentów.   Autorka zaledwie zarysowuje postać dziecka, nie wikła się w szczegółowy   opis jego choroby i śmierci. Ono po prostu umiera a jego rodzice po   prostu cierpią. Ich tragedia trwa pewien czas a potem pojawia się   właśnie Ten Drugi. Nie od razu leczy rany, pewnie nie uleczy ich nigdy, nie staje się natychmiast Synkiem, ale przynosi do domu Mamy, Taty i misia Fredka radość i szczęście. Tej drugiej miłości Rodzice i Drugi uczą się powoli, delikatnie, cierpliwie i z czułością. A my całą historię obserwujemy oczami Fredka.To piękna historia. Polecam.  źródło: http://mamaczyta.pl/raczej-na-powaznie/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka-czyli-ksiazka-do-zadan-specjalnych  Ta  wzruszająca opowieść, choć mówi o największej tragedii, jaka może  spotkać człowieka – o utracie dziecka – nie przeraża i nie odbiera chęci  do życia. Przeciwnie – tchnie wiarą w jego sens i ciepłem. Śmierć  pozostaje w domyśle, niedotykalna, a dziecko, które tracą rodzice, jest  anonimowe i pojawia się na tak krótko, że mały czytelnik nie zdoła  nawiązać z nim więzi emocjonalnej. Autorka porusza ten najtrudniejszy z  tematów z wielką delikatnością i czułością. Książeczka ta, czytana  dziecku w przytuleniu, może pomóc w zmierzeniu się z problemem choroby i  śmierci.   Bogusława Sochańska – dyrektor Duńskiego Instytutu Kultury w Polsce, tłumaczka baśni Hansa Christiana Andersena, współredaktorka publikacji "Tabu w literaturze i sztuce dla dzieci"      To  opowieść poruszająca emocje – od radości poprzez smutek, żal i zawód aż  po nadzieję. Historia, która dobrze się kończy dzięki odwadze, by  zaryzykować i sięgnąć po szczęście. Książka, którą trzymacie w dłoniach,  mówi o jednej z najtrudniejszych sytuacji, jakich możemy doświadczyć.  Strata własnego dziecka jest szczególnie bolesna, odbiera nadzieję,  uderza w przyszłość, pogrąża w smutku, może być powodem depresji.  Bohaterowie Tego Drugiego radzą sobie ze stratą dzięki jej akceptacji –  przynoszącej nadzieję i siłę, by kochać – oraz determinacji, by walczyć o  szczęście. To ślicznie zilustrowana opowieść o dojrzewaniu do bycia  rodzicem i odpowiedzialności za swoje potrzeby.  Bartosz Lamch – psycholog, terapeuta   Kiedy po raz pierwszy wzięłam książeczkę Ten drugi do   ręki, jej tytuł wydawał się bardzo niewinny. Ot, kolejna książka dla   dzieci, w której bohaterem i narratorem jest pluszowy miś. Ładna   grafika. Przyciągająca wzrok okładka. A potem zaczęłam czytać… O czym jest ta książka? O  wielkim szczęściu i o największej  stracie. Jest to historia widziana  oczami pluszowego misia, który  obserwuje świat zza szczebelków małego  łóżeczka w opustoszałym  niebieskim pokoiku. Misia, który boi się, że  już nigdy nikt nie otworzy  drzwi tego pokoiku. Choć był to przecież  pokój pełen radości i miłości.Miś  mieszkał w nim razem z Przyjacielem,  który codziennie ściskał mu łapki  i ślinił jego uszy. Który patrzył na  niego swoimi wielkimi brązowymi  oczami. Przyjaciela, z którym jeszcze  niedawno spał i który czasem  budził go w nocy swoim płaczem. Nagle miś  został sam. Zamknięty na  klucz w niebieskim pokoiku, do którego nikt już  nie zagląda. Aż do  pewnego momentu.                                                                                                                                                                                                                                                                                  Książka  przedstawia historię  rodziny, która zmaga się z bólem po stracie  dziecka. Obserwatorem  zdarzeń jest pluszowy miś Fredek, który nie do  końca rozumie emocje i  wydarzenia wokół niego. Relacjonuje codzienność rodziny z lekką  naiwnością, „na chłodno”.Mimo,  że książka porusza  nieprawdopodobnie ciężki temat, to sposób narracji,  nieco naiwny,  dziecięcy, sprawia, że staje się cenną lekturą zarówno  dla dzieci jak i  dla dorosłych. Dorosły podejdzie do niej niezwykle  emocjonalnie, dopowie  sobie wszystkie szczegóły, wczuje w sytuację. Być  może nawet za bardzo.  Dziecko pozostanie zaś z historią mówiącą o  śmierci w sposób spokojny,  łagodny, dający nadzieję. Miś nie nazywa  wszystkiego wprost, nie używa  wielkich słów, nie rozpacza. Miś, trochę  jak dziecko, dostrzega zmiany.  Zmiany na gorsze. Zmiany w zachowaniu  ludzi wokół niego, nowe emocje,  których wcześniej nigdy nie widział i  których jeszcze nie rozumie.  Próbuje to wszystko sobie poukładać w  swojej małej misiowej główce.Książka  może pomóc oswoić temat ciężkiej  choroby lub śmierci najbliższej  osoby. Choć opowiada o wielkim  cierpieniu, pozbawiona jest wielkich  słów i nazywania wszystkiego  wprost. Pozostawia pole do własnych  interpretacji zdarzeń i przeżywania  własnych emocji.Książka powstała w dwóch wersjach językowych. Polskiej i angielskiej. Jest autorką jest Marta Szloser. Książeczkę Ten drugi. Opowieść misia Fredka możecie nabyć na stronie Wydawnictwa Impuls. źródło: http://ulogopedy.pl/portfolio/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka/  Każdy,  kto choć raz doświadczył w swoim  życiu tragedii wie, że próba  pogodzenia się ze stratą nie jest łatwa.  Potrzeba czasu, cierpliwości i  spokoju, by zrozumieć i uwierzyć, że  życie trwa dalej i warto z  nadzieją patrzeć w przyszłość.Ten Drugi. Opowieść Misia Fredka   to przepiękna, wzruszająca historia rodziny, której przyszło zmierzyć   się ze stratą Dziecka – pierwszego, wyczekiwanego, ukochanego. Opowieść  o  miłości, rozstaniu, cierpieniu i ogromnej nadziei na lepsze jutro.   Fabuła nie uderza wprost, temat śmierci poruszany jest bardzo   delikatnie, niemal niespostrzeżenie, bardzo subtelnie ociera się o   prawdziwe przeżycia.Historia opowiadana oczami Misia Fredka – pluszaka śledzącego wydarzenia   zza szczebelków dziecięcego łóżeczka. Pluszaka który zaufał, pokochał i   był pewien, że miłość jest wieczna. Pluszaka, który tak samo mocno   tęsknił, czekał i wierzył, że Ten Drugi kiedyś stanie się Chłopcem, a   później Synkiem, że na twarzy Mamy i Taty ponownie zagości uśmiech, a w   oczach pojawi się radość.Książeczka  może być punktem wyjścia w  rozmowie na temat śmierci, zwłaszcza w  rozmowie z dzieckiem, które nie  do końca rozumie i zdaje sobie sprawę z  zaistniałej sytuacji. Obserwuje  zmieniające się otoczenie, odczuwa  zupełnie nieznane emocje, uczy się  rozumieć świat na nowo – tak jak Miś  Fredek – a mimo to jest bardzo  niewinne, kruche i pełne nadziei,  której pod żadnym pozorem nie można  zniszczyć.źródło: http://www.loogomowa.pl/ten-drugi-opowiesc-misia-fredka  Autorka   Marta Szloser przekazała swoje odczucia jakie występują po utracie  dziecka w przepięknie wydanej  przez Wydawnictwo  Impuls książeczce.  Pani Marta  doskonale przedstawiła problem, który występuje nie zawsze w  młodych rodzinach nie przyzwyczajonych do cierpienia. Emocje zazwyczaj  przekazane są negatywnie kiedy traci się osobę bliską, a tutaj w  pozytywny sposób ujęło mnie podejście do samego problemu. Świat widziany  oczami Misia Fredka. Sytuacja trudna opisana przez autorkę ma tutaj   wymiar odważny, prawdziwy. Rodzina 2 osobowa pragnąca szczęścia, osiąga  go, ale  po jakimś czasie  traci. Nastaje trudny czas. Pusty pokój,  nawet smutne  oczy Misia wyrażają tęsknotę za towarzyszem zabaw. Czy  samotność będzie tutaj do końca zakończenia książki, czy rodzice odnajdą  swoje szczęście? Czy pojawi się ktoś drugi w ich życiu pełnym łez i  goryczy? Bardzo  miło przedstawiony świat oczami Misia Fredka do którego mały czytelniku  Cię zapraszam. Do snu utuli Cię Fredek, a Ty – dziecko ,powiesz mu nie  jedną swą tajemnicę. Doskonała   bajka  dla dzieci, rodziców, aby zapoznawali swoje dzieci do trudnego  świata utraty bliskiej osoby, świata braku akceptacji świata i poznanie   nowego  lepszego świata poprzez znalezienie  wspólnie odpowiedzi na  pytania: Dlaczego?  Wystarczy tylko jeden gest, a drugi jest w zasięgu naszej ręki – gest przytulenia. Ilustracje  wykonane dłonią Pani Sylwii Olszewskiej – Tracz zaciekawią dzieci i  będą zadawać pytania, co stanowi jeszcze jeden dodatkowy element tej  ilustrowanej książeczki dla dzieci. W każdym domu powinna znaleźć się ta ilustrowana książeczka autorstwa Marty Szloser.  Recenzowała Anna Szewczyk  Myśli w mojej głowie tuż przed przeczytaniem książki:– machnę sobie jakąś bajkę, coby oczyścić umysł z widma kryminalnych zagadek, zbrodni i zła tego świata– fajowska okładka – będzie kupa śmiechu–  pewnie będzie to książka o dziecku, które kupiło sobie drugiego misia, a  zapomniało o starym. Wredny bachor niepotrafiący docenić kochanego,  starego, spranego, pluszowego misiaka.Myśli w mojej głowie tuż po przeczytaniu książki:.........To  nie jest bajka, przy której można się śmiać, odpocząć od zła świata, to  nie opowieść o kapryśnym dziecku. To historia, która ścisnęła moje  gardło, przez którą połykam łzy i czuję, jakbym dostała potężny,  obezwładniający cios w splot słoneczny. Ten drugi przesiąknięty jest smutkiem, którego nie jestem w stanie opisać, zaklasyfikować i zmierzyć... Fredek to stary, szary miś uratowany od zapomnienia przez Rodziców,  który znaleźli go w antykwariacie. Fredek był ulubionym misiem Chłopca.  Chłopca ze "wszystkośliniącą buzią", który kiedyś złapał Fredka za ucho i  długo trzymał. Delikatnie. I ten delikatny dotyk Chłopca zbudził  miłość, która miała trwać i trwać bez końca. Milion lat. Całą wieczność.  Ale nie trwała. W niebieskim pokoju Chłopca zamieszkał ból, żal, bezradność i samotny Fredek. Autorka z niezwykła delikatnością pochyla się nad największą tragedią  jaka może spotkać Rodzinę. Oczami misia Fredka opisuje ból, który tak  naprawdę jest nie do opisania. Odnoszę wrażenie, że tę opowieść można ubrać w odpowiednie słowa  tylko dzięki temu, że patrzymy na nią z perspektywy pluszowego misia. Bo  każda inna perspektywa raniłaby duszę i kaleczyła serce. To wielka sztuka wtłoczyć w dziecięce słowa i wyrażenia tak potężną  dawkę emocji, taką różnorodność odczuć. Można rozwodzić się nad  tragedia, używać górnolotnych słów, wyszukanych epitetów. Ale można tak  jak miś Fredek powiedzieć: "Chłopiec jest teraz chmurką!".Ten drugi. Opowieść misia Fredka to synteza głębokiego i prostego  tekstu z głęboką i prosta grafiką. Nie sposób nie docenić nakładu pracy  Pani Sylwii Olszewskiej-Tracz. Okładka – przepiękna w swej zwyczajności.  I odrobinę smutna (czego moje bystre oko nie wyłowiło na początku).  "Rogalikowa" Mama, samotny Fredek w oknie, walizka z ubraniami...  Człowiek to naprawdę dziwne stworzenie. Treść Tego drugiego  powaliła mnie na łopatki i zdruzgotała. Bardzo sugestywne rysunki  dopełniają dzieła. Ale nie wiedzieć czemu najbardziej wzrusza mnie  pewien element, mała, niepozorna grafika – imitacja śladu po oderwaniu  taśmy klejącej. Książeczka sprawia wrażenie, jakby w kilku miejscach  była posklejana taśmą klejącą i ta taśma została po pewnym czasie  oderwana. Może to moja nadwrażliwość i projekcja poruszonej na wskroś  duszy, ale w tej niepozornej grafice upatruję kwintesencję książki,  głównego jej przesłania... Ta taśma, która "kiedyś tam była" miała  uratować rozpadającą się książkę, miała połączyć rozsypujące się  elementy, zagoić rany... Ale w pewnym momencie była już niepotrzebna,  można ją swobodnie oderwać, bo łączone elementy nie potrzebowały już  spoiwa – zaleczyły się, połączyły.I takie jest przesłanie tej książki. Nawet największa tragedia, która  powoduje rozsypanie się naszego życia na milion kawałków może zostać  zaleczona. Człowiek nie może tylko pogubić tych elementów. Może, a nawet  musi pozwolić sobie na żal, na płacz, na krzyk, na złość... ale  jednocześnie wyrazić zgodę na to, aby pojawiła się wśród tego bałaganu  "taśma", spoiwo, pomoc. Żeby pojawiła się nadzieja, która potrafi  posklejać najbardziej zagmatwane i najmniejsze elementy.Ten drugi to tak naprawdę bardzo wesoła książka, bo uśmiech  wyziera zza gęstej mgły smutku, niczym nieśmiałe promienie słońca po  długiej, gwałtownej burzy.Przepiękna, magiczna i trudna książka. O czym świadczą wciąż kapiące na klawiaturę łzy z mych oczu. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20089-ten-drugi-opowiesc-misia-fredka.html  ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2016, Format 22 cm /22 cm, ";"Objętość 28 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-048-1.jpg
"THE OTHER ONE";"a story by Freddy the Bear";"Marta Szloser";978-83-8095-071-9;;"The Other One is a poignant, thought-provoking story about a certain family where firstly a long awaited joy, and then the sudden emergence of a storm appears. Through the eyes of Teddy Bear we eventually observe rising of the sun after the dissipating storm, wounds which heal slowly, and the hearts indwellment by joy and happiness once again.Ten  Drugi to wzruszająca i skłaniająca do przemyśleń opowieść o pewnej  rodzinie, w której życiu najpierw pojawia się długo wyczekiwana radość, a  później znienacka nadchodzi niszcząca burza. Oczami pluszowego misia  obserwujemy, jak po tej burzy w końcu wychodzi słońce, rany powoli się  goją, a w sercach ponownie zaczyna gościć szczęście.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;-;" ";24.80;"Edition I, Krakow 2016 Format 22 cm /22 cm, Volume 28 pages, paperback, glued, matte ";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-071-9.jpg
"Wartości, cele i plany życiowe młodzieży nieprzystosowanej społecznie ";;"Paweł Kozłowski";978-83-8095-069-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej. Niniejsza książka to studium, w którym została podjęta próba empirycznej, jak  i teoretycznej analizy systemów wartości, celów i planów życiowych dziewcząt jak  i chłopców w okresie dojrzewania przejawiających zróżnicowane natężenie syndromu nieprzystosowania społecznego. W prezentowanej pracy dążono do realizacji powiązanych ze sobą następujących celów:  - usystematyzowania definicyjnego nieprzystosowania społecznego, które inaczej nazywane jest w naukach społecznych, medycznych i prawnych,  - opracowania charakterystyki dynamiki natężenia dokonywania czynów karalnych w Polsce w aspekcie statystyk policyjnych, - opracowana charakterystyki dynamiki liczby orzeczeń sądowych wobec nieletnich dziewcząt i chłopców w związku z czynami karalnymi oraz demoralizacją, - analizy teoretycznej czynników dynamizujących rozwój osobowości młodzieży, - empirycznej weryfikacji postawionych problemów badawczych dotyczących nieletnich dziewcząt jak i chłopców o zróżnicowanym natężeniu syndromu nieprzystosowania społecznego. Książka przedkładana Szanownym Czytelnikom, poruszane w niej teoretyczne zagadnienia jak i kontekst empiryczny, mogą okazać się użyteczne dla psychologów, pedagogów, prawników, socjologów i nauczycieli pełniących różne funkcje w szeroko pojętym Wymiarze Sprawiedliwości, ale także w systemie profilaktyki społecznej, edukacji, resocjalizacji i terapii młodzieży nieprzystosowanej społecznie. Z recenzji prof. zw. dr hab. Beaty Pastwy-WojciechowskiejPaweł Kozłowski omawia w książce tematykę młodzieży niedostosowanej społecznie, konkretnie zaś zagadnienia wartości, celów i planów życiowych. [...] Skupia się na okresie rozwojowym, jakim jest […] adolescencja, co z pewnością sytuuje problematykę badań w kontekście nie tylko behawioralnych przejawów zachowania, ale także ścieżek rozwojowych zachowań zarówno prawidłowych, jak i zaburzonych. […] Niezaprzeczalnym walorem [...] jest również osadzenie prowadzonych rozważań oraz badań w nurcie psychologii, który ciągle jest niewspółmiernie mało wykorzystywany w Polsce. […] Pragnę bardzo mocno podkreślić, że Autor zaprezentował się jako osoba operująca wiedzą teoretyczną na poziomie ponadprzeciętnym, wykazał się ponadto nie tylko znajomością, ale także umiejętnością analizy i syntezy różnych aspektów posiadanej przez siebie wiedzy, tocząc bardzo ciekawe polemiki. Jest to bardzo istotne i podnosi walor pracy, albowiem Czytelnik nie dostaje do ręki kolejnej pozycji stanowiącej streszczenie innych książek, ale pracę, która odzwierciedla profesjonalizm jej Autora. […] Przedstawiony materiał jest imponujący i niezwykle bogaty. Wielką umiejętnością Autora jest zaprezentowanie go w tak czytelny i pozwalający Czytelnikowi na jego śledzenie sposób. […] Książkę uważam za bardzo interesującą i potrzebną na polskim rynku. Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Podziękowania  WstępRozdział 1. Zjawisko nieprzystosowania społecznego  1.1. Wokół pojęcia nieprzystosowania społecznego  1.2. Dyskusja o definicji1.3. Nieletni w polskiej kodyfikacji prawnej1.4. Czyny karalne popełniane przez nieletnich1.5. Przejawy demoralizacji młodzieży Rozdział 2. Teorie nieprzystosowania społecznego2.1. Teorie biologiczne  2.2. Interpretacja psychodynamiczna nieprzystosowania społecznego2.3. Teoria przywiązania i jej znaczenie w kształtowaniu się zachowań nieprzystosowanych2.4. Teoria odporności (resilience) psychicznej a nieprzystosowanie społeczne2.5. Behawioralne ujęcie nieprzystosowanych zachowań2.6. Nieprzystosowanie społeczne w optyce poznawczo-behawioralnej2.7. Nieprzystosowanie społeczne w perspektywie teorii socjologicznych2.8. Nieprzystosowanie społeczne jako zakłócenie stałości ekologicznej2.9. Społeczne nieprzystosowanie w kontekście fenomenu kulturowego Rozdział 3. Wartości, cele i plany życiowe jako czynniki dynamizujące rozwój osobowości młodzieży3.1. Wartości3.2. Cele życiowe3.3. Plany życiowe Rozdział 4. Metodologiczne podstawy badań własnych4.1. Cele badania, pytania i hipotezy badawcze4.2. Charakterystyka badanych grup4.3. Metody pomiaru zmiennych4.4. Organizacja i przebieg badań4.5. Sposób opracowania statystycznego wyników badań Rozdział 5. Preferowane typy, grupy wartości oraz generowane cele i plany życiowe dziewcząt i chłopców zróżnicowanych pod względem natężenia nieprzystosowania społecznego5.1. Preferowane przez młodzież nieprzystosowaną społecznie typy wartości5.2. Preferowane przez młodzież nieprzystosowaną społecznie grupy wartości5.3. Cele życiowe młodzieży nieprzystosowanej społecznie5.4. Plany życiowe nieletnich Rozdział 6. Zróżnicowanie młodzieży nieprzystosowanej społecznie pod względem wybranych zmiennych psychologicznych6.1. Poczucie położenia kontroli6.2. Poczucie kompetencji6.3. Poziom samooceny6.4. Kontrola emocjonalna6.5. Ekspresja gniewu Rozdział 7. Analiza zależności pomiędzy wartościami, celami, planami życiowymi a zmiennymi psychologicznymi7.1. Związki wartości nieletnich ze zmiennymi psychologicznymi7.2. Związki celów życiowych nieletnich ze zmiennymi psychologicznymi7.3. Związki planów życiowych nieletnich z wybranymi zmiennymi psychologicznymi Rozdział 8. Podsumowanie8.1. Dyskusja wyników8.2. Wnioski aplikacyjne – w kierunku teleologicznej resocjalizacji nieletnich Bibliografia Akty prawneŹródła internetowe  ";"Recenzja: Resocjalizacja Polska 17/2019                                      W  roku 2016 ukazała się na rynku księgarskim niezwykle cenna publikacja  autorstwa Pawła Kozłowskiego, mająca postać monografii, w której została  jednocześnie podjęta próba empirycznej i teoretycznej analizy systemów  wartości, celów i planów życiowych osób w okresie dojrzewania  przejawiających symptomy niedostosowania społecznego. Dokonana przez  Autora eksplikacja ma charakter innowacyjny, ponieważ podąża za nowym,  jakże aktualnym trendem, jaki jest obserwowany w wyjaśnianiu zjawiska  demoralizacji i nieprzystosowania wśród nieletnich. Przez minione dekady  mieliśmy możliwość zapoznawania się z przedmiotowym zagadnieniem przede  wszystkim w ramach analiz pedagogicznych. Na szerszą skalę, wyjaśniając  zakłócone funkcjonowanie adolescentów w nurcie psychologicznym, podjęli  dopiero niedawno w swych cennych publikacjach Wysocka i Opora. Wysocka  postuluje nawet o wyodrębnienie nowego działu naukowego z zakresu  psychologii resocjalizacyjnej, podczas gdy Opora dokonuje analizy  niedostosowania społecznego względem zmian w zakresie odporności  psychicznej i zniekształceń poznawczych. Teraz z kolei Autor  recenzowanej książki kontynuuje ten tor naukowych analiz niedostosowania  od strony psychologicznej, badając szeroki zakres systemów  aksjologicznych i teleologicznych życia nieletnich. Co czyni je  niezwykle  cennym?  – ich wymiar nie tylko naukowy, ale również  pragmatyczny, co jest efektem bogatego doświadczenia Autora i jego  działalności w obu obszarach zarówno akademickim, jak i praktyki  resocjalizacyjnej. Połączenie tych elementów poskutkowało powstaniem  wartościowej książki, istotnie wzbogacającej dorobek literatury  przedmiotu. Niezaprzeczalnym walorem książki jest także jest klarowna,  czytelna prezentacja jej treści, dzięki czemu staje się wysoce  zrozumiała dla szerokiego grona czytelników.                          Opisywana  książka analizuje problem niedostosowania społecznego młodzieży i  kluczowych zagadnień pod kątem ich resocjalizacji, zagadnień dotąd mało  powszechnych. Należy zauważyć, że Autor podjął się wyboru obszaru  badawcze- go z dużą świadomością. Już we wstępie tłumaczy ważność  tematyki opracowania dwoma podstawowymi powodami. Pierwszy z nich to  wiek adolescencji młodych ludzi, gdzie, jak zauważa  Pastwa-Wojciechowska, nie dość, że dynamika okresu zmian rozwojowych  jest niezwykle duża, to do tego plastyczność osobowości młodych ludzi  jest wyjątkowo podatna na wpływy zewnętrzne. Inny powód to sama  podmiotowość młodzieży, która niebawem będzie pełnić kolejne role  społeczne, tworząc społeczeństwo – zatem zarówno dla ich dobra, jak i  korzyści społeczeństwa w interesie jest zadbanie o prawidłową  (re)socjalizację jej członków.              Pierwsza  część opracowania poświęcona jest aktualnym dyskursom znaczeniowym w  obszarze semantycznym oraz kodyfikacyjnym podstawowych pojęć  występujących wokół zjawiska nieprzystawania  społecznego. Jest dość  syntetyczna, acz wystarczająco wyczerpująca, analiza będąca jednocześnie  wprowadzeniem do dalszych treści teoretycznych. Czytelnik ma w niej  możliwość oglądu badanych wątków z różnych perspektyw – pedagoga,  psychologa, socjologa czy kryminologa. Poza spojrzeniem uwzględniającym  dane profesje, Autor podąża również za wyjaśnieniami innych autorów,  którzy na przestrzeni lat wnieśli swój dorobek w tym obszarze, posługuje  się zarówno autorytetami krajowymi, jak i zagranicznymi. W części tej  znajdujemy wiele zestawień, które ukazują nie tylko problem zjawiska,  ale także pozwalają zorientować się w podstawowych jego wymiarach, jak:  liczba, wskaźniki dynamiki, analiza jakościowa czy odniesienie do  szerszych populacji. Powyższe wydaje się być zabiegiem niezbędnym,  ponieważ pozwala na zrozumienie znaczą- cego rozróżnienia podejmowanych  zagadnień niedostosowania społecznego w tej specyficznej grupie jaką  stanowią osoby nieletnie. Dzięki temu czytelnik może bez większego trudu  poznać specyfikę tej populacji, znacznie odmiennej od grupy osób  dorosłych. Polityka względem tych dwóch grup, nieletnich i dorosłych,  jest zgoła odmienna i wyjaśnienia względem pierwszej z nich z dużą  umiejętnością dokonuje Autor. Szczególne miejsce daje w swoim opisie  kodyfikacji prawnej, gdzie posiłkując się obowiązującą wykładnią prawną  oddaje rzeczowy wachlarz stosowanych środków względem nieletnich.  Ostatecznie skupia się na procesie ich demoralizacji prowadzącej do jej  najbardziej skrajnej postaci, tj. popełniania czynów karalnych.              Druga  część opracowania  Pawła Kozłowskiego ukazuje teoretyczne konteksty  nieprzystosowania  społecznego. Jest to holistyczna i transparentna  analiza opracowań teoretycznych w poszukiwaniu etiologii zjawiska. Autor  rozpoczyna od wyjaśnień opartych na teorii biologicznej, które łączy z  obserwowanymi ekspresjami behawioralnych dysfunkcji człowieka, a  znajdujące swoje korzenie zarówno w dziedziczności, jak i i środowisku.  Znajdujemy tutaj analizę niemal historyczną, bo sięgającą nawet do  dawnych już propozycji Lambroso, Sheldona czy Schroederów. Następnie  czytamy o interpretacji psychodynamicznej, gdzie podmiotem są dynamizmy  ludzkiej psychiki. Tutaj posługuje się wykładnią przywoływaną za A.  Aichornem, F. Alexandrem, H. Healy’em, K. Friendlanderem,  D. Dixonem  czy E. Glovera’em, aby ostatecznie nawiązać do tak szczegółowego nurtu  jak kontekst analizy transakcyjnej E. Berne’a czy psychoanalizę  humanistyczną E. Fromma. Paweł Kozłowski opisał także teorię  przywiązania i jej znaczenie w kształtowaniu się zachowań  nieprzystosowanych  według J. Bowlby’ego, teorię odporności psychicznej  według Mischela, Shody, Bandury i innych, aby poprzez behawioralne i  poznawczo-behawioralne ujęcie wyjaśnienia ostatecznie dokonać analizy w  perspektywie teorii socjologicznych, ekologicznych i kulturowych.  Powyższa analiza dostarcza czytelnikowi cennych informacji i umożliwia  mu zorientowanie się w głównych nurtach wyjaśniania omawianego zjawiska,  a co niezwykle cenne, wzbogaconego o trendy najbardziej aktualne, co  bezsprzecznie jest niewątpliwym atutem recenzowanej pozycji.              Kolejną  część książki, po uprzednim rzetelnym wprowadzeniu czytelnika w  problematykę zjawiska nieprzystosowania społecznego, Autor poświęcił  teoretycznym dywagacjom na rzecz podmiotu swoich dociekań naukowych, tj.  młodzieży. W tym celu przedstawił czynniki dynamizujące rozwój jej  osobowości – wartości, cele i plany życiowe. Uwzględniając, że owe  zmienne umiejscawiają się w kategoriach psychologicznych, na tej bazie  dokonał wyczerpującej analizy pojęć, omówienia procesów i zależności  jakie zachodzą w trakcie rozwoju osobowości młodych ludzi. Udowadnia już  w tym miejscu rozważań teoretycznych, że uwzględnienie podjętych przez  niego czynników związanych z rozwojem jednostki nie jest przypadkowe.  Jednoznacznie potwierdza to za przytoczoną wykładnią teoretyczną  chociażby takich autorów, jak: Allport, Epstein, Schwartz, Piaget i  innych. Autor zauważa, że jakkolwiek pojęcia wartości i celów kształtują  się w obrębie procesów poznawczych, o tyle plany życiowe są takim  katalogiem zasobów człowieka, które stanowią czynnik uruchamiający,  sprawczy w dążeniu do zmiany, która jest przecież oczekiwanym stanem  postulatywnym w procesie resocjalizacji. Zatem podejmowana przez niego  triada (wartości, cele i plany życiowe) wydaje się być komplementarnym   ujęciem w wyjaśnianiu kształtującej się osobowości młodzieży.              Po  spójnie powiązanym ze sobą teoretycznym wywodzie, jaki stanowią trzy  pierwsze rozdziały książki, Autor podejmuje udaną próbę przedstawienia  konceptualizacji i operacjonalizacji swoich zamierzeń badawczych. Na  rozdział metodologicznych podstaw badań własnych składa się pięć  klarownych części. Pierwsza z nich przedstawia cele zrealizowanego  projektu badawczego, pytania i hipotezy badawcze, kolejna omawia badaną  populację, następna dotyczy metod pomiaru zmiennych, aby po  przedstawieniu organizacji i przebiegu badań zakończyć zamierzenia  badawcze omówieniem sposobu opracowania statystycznego wyników badań. Z  pytań badawczych wyłania się dociekliwość Autora w porównaniu grup osób  nieprzystosowanych społecznie z przystosowanymi oraz chęć dokonania  analizy porównawczej młodzieży ze względu na poziom nieprzystosowania  społecznego. Aby wyczerpać omawiane zjawisko, postawił on wiele hipotez,  z których już przed poznaniem wyników czytelnik ma poniekąd  zapewnienie, że omawiane zjawisko zostanie ostatecznie wyczerpująco  omówione. Badaniami została objęta znaczna populacja, bo około 500 osób,  co pozwala przyjąć, że podjęte badania w paradygmacie ilościowym  spełniają wymogi reprezentatywności. W ramach metod pomiaru Autor  wykazał się szczególnym zaangażowaniem  – korzystał zarówno z własnych  opracowań (ankieta socjodemogra- ficzna), jak i wielu narzędzi  standaryzowanych. Do opracowania statystycznego użył oprogramowania IBM  SPSS Statistics, które pozwoliło mu na przeprowadzenie ana- lizy  opisowej i decyzyjnej. Dokonał analiz szeregu zmiennych, jak i  określenia związ- ków pomiędzy nimi. Swoje wyniki przedstawił w formie  liczbowej oraz graficznej.              Trzy  kolejne rozdziały opracowania  zawierają szczegółowy i wiele wnoszący  zakres wiedzy merytorycznej wynikający z przeprowadzonych badań – jest  wnikliwą analizą wniosków z badań.                    Najpierw  Autor pochyla się nad określeniem preferowanych typów, grup wartości  oraz celów i planów życiowych młodzieży obojga płci, zróżnicowanej pod  wzglę- dem natężenia nieprzystosowania społecznego. Wnioski z tej części  wydają się być niezwykle ciekawe, a nawet zaskakujące. Autor,  prezentując wyniki swoich badań, konfrontuje je z wynikami innych  badaczy. Nie obawia się poddać polemice i prowadzi merytoryczną dyskusję  z nieco odmiennymi czy nawet mijającymi się wnioskami badań swoich i  innych, również prowadzonych przez instytuty badawcze (CBOS). W  pierwszym rozdziale, podejmującym analizę wyników, Autor odnosi się do  badań międzykulturowych wartości, w drugim – do celów o charakterze  perspektywicznym, a w trzecim – do planów życiowych, uwzględniając  koncentrację na rodzinie, edukacji, towarzyskości, bycie, rozwijaniu  talentów, estetyce własnej czy w końcu na planach resocjalizacyjnych i  aspołecznych.              W  kolejnym rozdziale analiz Autor opisuje młodzież pod względem takich  zmiennych psychologicznych, jak: wewnątrzsterowność, poczucie  kompetencji, siła, wytrwałość, poziom samooceny, wskaźnik kontroli  emocjonalnej, gniewu, lęku czy depresji. Każdorazowo weryfikuje swoje  osiągnięcia, jak w całej analizie, z doniesieniami zarówno literatury  polskiej, jak i zagranicznej.  W  ostatniej części wyników badań zaprezentował wyniki analiz  statystycznych przeprowadzonych pod kątem ustalenia psychologicznych,  opisanych w tym akapicie powyżej, predyktorów preferowanych wartości,  kształtowanych celów i planów życiowych młodzieży zróżnicowanej poziomem  nieprzystosowania społecznego. Dokonana eksploracja pozwala na  wyciągnięcie wniosków, iż dokonana analiza psychologiczna jest  statystycznie istotna i pozwala na ustalenie konstelacji najważniejszych  wpływów na osobowość młodzieży nieprzystosowanej społecznie.                          Całość projektu Autora zamyka podsumowaniem, w którym zawiera dyskusję  na temat wyników uzyskanych badań oraz wysuwa wnioski aplikacyjne, aby  zmierzać do ukierunkowania nowatorskich celów współczesnej  resocjalizacji nieletnich. Dyskutując nad wynikami, Autor zwięźle  dokonał raz jeszcze zebrania konkluzji ze zrealizowanego z powodzeniem  projektu badawczego. Mocno uogólniając wnioski Pawła Kozłowskiego  czytamy, że w pracy resocjalizacyjnej z nieletnimi należy rozbudowywać i  konkretyzować pozytywny aspekt diagnozy resocjalizacyjnej poprzez  wykorzystanie zasobów, na których opiera się dynamika  interakcjonistycznego procesu resocjalizacji. Ponadto ustalenie systemu  celów życiowych młodzieży może stać się kanwą do nowego ujęcia procesu  diagnostycznego, jak podkreśla sam Autor – niestereotypowego  i  nieschematycznego. Poza tak istotnym procesem diagnozy w resocjalizacji,  niemniej ważnym jest kolejny, a mianowicie tworzenie indywidulanych  programów resocjalizacji, gdzie dokonane przez Badacza analizy będą  sprzyjać zapewne zaszczepieniu idei teleologicznej, która bazować będzie  na wartościach, celach i planach życiowych jednostek. Ostatecznie Autor  apeluje do organizatorów procesu edukacyjnego, by ci stworzyli  praktykom możliwości do pracy uwzględniają- cej nie tylko pracę z  uczniem, ale i dorastającym człowiekiem, ze zwróceniem szcze- gólnej  uwagi na dynamikę wieku adolescencji i adekwatne pochylenie się na nim.             Książka  Pawła Kozłowskiego jest niezwykle cenną pozycją lokującą się w  spuściźnie literatury przedmiotu, pozwalającą na lepsze zrozumienie  fenomenu nieprzystosowania społecznego. Kładzie nacisk na podmiotowość  osób nieletnich. Ukazuje, że dojrzewający człowiek w tym trudnym,  dynamicznym, ale i plastycznym okresie ma być celem działań  resocjalizujących a nie środkiem; daje mu prawo do samodecydowania i  samostanowienia. Komplementarność książki, z odpowiednim wstępem  teoretycznym, stanowiącym podstawę do podjętego projektu badawczego,  sprawnie przeprowadzonym procesie badania oraz wnikliwą analizą wyników  badań, z końcowymi wnioskami oraz postulatami, staje się atrakcyjna dla  szerokich kręgów zainteresowanych zjawiskiem zarówno zagrożenia  niedostosowaniem społecznym, jak i już procesem niedostosowania  społecznego. Zapewne wiele korzyści z jej studiowania odniosą zarówno  studenci nauk humanistycznych, prawniczych, kadra akademicka, jak i  praktycy (wychowawcy placówek opiekuńczo-wychowawczych,  socjoterapeutycznych, resocjalizacyjnych, prawnicy, sędziowie,  prokuratorzy).  Książka świetnie wypełnia lukę w połączeniu światów  akademickiego i praktycznego, staje się odpowiedzią na powtarzające się  apele artykułowane we wnioskach spotkań kręgów naukowych oraz praktyków.  Z powodzeniem wpisuje się w przestrzeń nauki i praktyki, a co  szczególnie cenne – Autor dokonuje analizy w ujęciu trajektorii  podjętych zmiennych mających swe uzasadnienie w nurcie nauk  psychologicznych, które, mimo wszystko, nie jest póki co powszechne, a  jak dowodzi sam Autor, takie być powinno.                         źródło:            Wiesław NYNCA, Juvenile Detention Center in Chojnice, Poland                        Social Studies: Theory and Pratice nr 1/ 2017 i dostępny pod linkiem: http://www.social-studies.pl/NR2/14.pdf                                                                                        Z recenzji prof. zw. dr hab. Beaty Pastwy-Wojciechowskiej                        Paweł Kozłowski omawia w książce  tematykę młodzieży niedostosowanej społecznie, konkretnie zaś  zagadnienia wartości, celów i planów życiowych. [...] Skupia się na  okresie rozwojowym, jakim jest […] adolescencja, co z pewnością sytuuje  problematykę badań w kontekście nie tylko behawioralnych przejawów  zachowania, ale także ścieżek rozwojowych zachowań zarówno prawidłowych,  jak i zaburzonych. […] Niezaprzeczalnym walorem [...] jest również  osadzenie prowadzonych rozważań oraz badań w nurcie psychologii, który  ciągle jest niewspółmiernie mało wykorzystywany w Polsce. […]            Pragnę  bardzo mocno podkreślić, że Autor zaprezentował się jako osoba  operująca wiedzą teoretyczną na poziomie ponadprzeciętnym, wykazał się  ponadto nie tylko znajomością, ale także umiejętnością analizy i syntezy  różnych aspektów posiadanej przez siebie wiedzy, tocząc bardzo ciekawe  polemiki. Jest to bardzo istotne i podnosi walor pracy, albowiem  Czytelnik nie dostaje do ręki kolejnej pozycji stanowiącej streszczenie  innych książek, ale pracę, która odzwierciedla profesjonalizm jej  Autora. […]                        Przedstawiony materiał jest imponujący i niezwykle bogaty. Wielką  umiejętnością Autora jest zaprezentowanie go w tak czytelny i  pozwalający Czytelnikowi na jego śledzenie sposób. […] Książkę uważam za  bardzo interesującą i potrzebną na polskim rynku.                                                                                         ";34.80;"Wydanie I, Kraków 2016,";"Format B5, ";"Objętość 208 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-069-6.jpg
"Przymrużenie oka";;"Zieliński Wojciech";978-83-8095-127-3;;"Oddaję do rąk Czytelnika drugi „notes myśli aforystycznie odzianych w słowa”. Podobnie jak poprzedni, stanowi on zbiór refleksji wielorakich i zachętę do krytycznego, a przy tym humorystycznie zdystansowanego spojrzenia na rozmaite sprawy ludzkie. Wystarczy przecież rozejrzeć się wokół, aby znaleźć dużo powodów do uśmiechu – także w tym, co na pozór nie wydaje się śmieszne. I wystarczy na chwilę przystanąć, by przekonać się, jak często nasze skrajne odczucia – radość, smutek, zachwyt, niesmak, zapał czy zniechęcenie – dzielić muszą te same przestrzenie życia codziennego. Przymrużenie oka na wszystkie problemy zwiększa głębię ostrości ich widzenia, dzięki czemu rozmaite nasze codzienne troski, poglądy i życiowe dogmaty, a także różni ludzie, nie zawsze przez nas spotykani chętnie, nabierają kształtów podatnych na myślową obróbkę.Tomik wyrasta z przekonania, że swobody i odwagi myślenia zaniedbywać nie wolno, choć życie niesie wiele okazji, powodów i pokus, żeby ulegać takiemu niechlujstwu. Całość ma zatem charakter moralistyczny, jeśli moralistyce przyznać miano filozoficznej towarzyszki życia, na swój sposób ukazującej człowiekowi jego naturę i środowisko społeczne, a także doradzającej mu w codziennym działaniu, a za moralistę uznać autora, który [...] nie roszcząc sobie pretensji do spójności i systematyczności, a także odwołując się w swoim pisarstwie do osobistych doświadczeń, posługuje się rozmaitymi formami refleksyjnej prozy, aby o wspomnianej naturze i regułach sztuki życia wyrazić także własne zdanie.  Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Marii DudzikowejOdczytanie sensu dosłownego i ukrytego w aforystyce Wojciecha Edmunda Zielińskiego – budowanej zwykle na paradoksach i antytezie za pomocą najmniejszej ilości słów – to doskonała intelektualna zabawa zostawiająca w pamięci: •	dewaloryzującą ocenę obiektu kpiny […]; •	gorzką refleksję nad uniwersalnością obyczajowo-filozoficznej, metaforycznej zagadki, której rozszyfrowaniu, czy też rozwiązaniu, można by poświęcić sążnisty artykuł […]; •	dowcipną ilustrację sprawdzenia słuszności hipotezy […]; •	zabawną grę słów łatwo wpadającą „w ucho”, która upubliczniona zapewne oderwie się od Autora i często powtarzana będzie żyć własnym życiem […].[…] lektura czytanych na „wyrywki” aforyzmów dostarczyła mi wiele satysfakcji […]. To metaforyczne ,,przymrużenie oka” Wojciecha Edmunda Zielińskiego ,,zwiększyło głębię ostrości [jego] widzenia spraw ludzkich”, o których w całym zbiorku mowa. […] aforyzmy w szufladzie to martwe litery; ożywają w kontakcie z czytelnikiem, który nasyca je swoimi sensami zmuszony do refleksji talentem ich twórcy, otwierającego nowe przestrzenie tego namysłu.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Przedmowa Przymrużenie oka Nota o autorze   ";"Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Marii DudzikowejOdczytanie  sensu dosłownego i ukrytego w aforystyce Wojciecha Edmunda Zielińskiego  – budowanej zwykle na paradoksach i antytezie za pomocą najmniejszej  ilości słów – to doskonała intelektualna zabawa zostawiająca w pamięci: • 	dewaloryzującą ocenę obiektu kpiny […]; •	gorzką refleksję nad uniwersalnością obyczajowo-filozoficznej,  metaforycznej zagadki, której rozszyfrowaniu, czy też rozwiązaniu, można  by poświęcić sążnisty artykuł […]; •	dowcipną ilustrację sprawdzenia słuszności hipotezy […]; • 	zabawną grę słów łatwo wpadającą „w ucho”, która upubliczniona zapewne  oderwie się od Autora i często powtarzana będzie żyć własnym życiem […].[…] lektura czytanych na „wyrywki” aforyzmów dostarczyła mi wiele  satysfakcji […]. To metaforyczne ,,przymrużenie oka” Wojciecha Edmunda  Zielińskiego ,,zwiększyło głębię ostrości [jego] widzenia spraw  ludzkich”, o których w całym zbiorku mowa. […] aforyzmy w szufladzie to  martwe litery; ożywają w kontakcie z czytelnikiem, który nasyca je  swoimi sensami zmuszony do refleksji talentem ich twórcy, otwierającego  nowe przestrzenie tego namysłu.    Wojciech Edmund Zieliński jest mi bliski z kilku powodów. Jednym z nich jest jego pochylanie się nad problemami etycznymi, zgłębianie norm, studiowanie proponowanych przez innych myślicieli konstrukcji społecznych. W jego działalności (osobiście wolę tu bardziej słowo twórczość, ponieważ wymaga to otwartości umysłu) naukowej pisał o Marii Ossowskiej, Stanisławie Ossowskim,  Marii Józefie Bocheńskim, Władysławie Tatarkiewiczu, Henryku Elzenbergu, Florianie Znanieckim, Irenie Szumielewicz-Lachman i wielu innych etykach oraz socjologach starających się uchwycić jak najwięcej aspektów ludzkiego życia.Pierwszy tom aforyzmów, „Aforystycznie” było interesującym podsumowaniem tej wieloletniej pracy intelektualnej. Minimalizm formy i głębia przekazu – to cechy przemyśleń jakie znajdziemy w tomie poruszającym wiele ogólnych i uniwersalnych prawd wśród których znajdziemy przekonanie, że najczęściej karierę robią mistrzowie potrafiący porwać tłum słowem (Dzisiaj u władzy mistrzowie słowa. Okrągłego). To „dzisiaj” może trwać zawsze, bo manipulanci pociągali za sobą tłumy. Przemowy zawsze były swoistymi spektaklami mającymi przekonać tłum do swojej racji Z drugiej strony mamy do czynienie sloganicznością, czyli sposobem mówienia, który poza wzniosłymi hasłami nie wnosi nic w życie społeczności. Można je przyrównać do tekstów reklamowych powtarzanych wielokrotnie w różnych formach i mających przekonać konsumenta do kupna.Wojciech Edmund Zieliński korzysta z tej wieloznacznej sloganowości przez tworzenie aforyzmów zmuszających do przemyśleń.  W minimalistyczny nurt wpisują się aforyzmy. Czasami zdanie lub dwa mają zmusić nas do innego spojrzenia na świat. Nie jest ono jednak naznaczone pędem. Słowo pisane pozwala nam na chwilę refleksji. Brak szybko następujących wizualizacji sprawia, że pozwalamy swoim mózgom na wyobraźnię. Pusta przestrzeń, brak opisów sprawia, że zatrzymujemy się nad spostrzeżeniami, z którymi możemy się zgadzać lub przeciwko nim buntować. Nie ulegamy napływowi kolejnych słów, ale zatrzymujemy się i myślimy.Tomik Wojciecha Edmunda Zielińskiego „Aforystycznie” jest bardzo bliski twórczości Henryka Berezy, który dążąc do minimalizmu ścieśniał świat do dwóch wierszy zmuszających do odmiennego spojrzenia na świat lub uwypuklenia pewnych jego atrybutów. U doktora etyki owe spostrzeżenia poruszają kwestie relacji międzyludzkich. Wkrada się w nie dystans do dorobku myśli ludzkiej oraz tworzonych umów społecznych, relacji zawodowych, kształtowania światków naukowych i ich popkulturowości, w którym nie zabraknie idoli (Ujrzałem kolejną gwiazdę na firmamencie nauki./ Szczęśliwie istnieją jeszcze inne nieba).Bardzo ważnym „rozdziałem” jest szereg aforyzmów dotyczących polityki, od której nie jesteśmy w stanie uciec. Przez relacje społeczne nasze zanurzenie w polityczności dopada nas wbrew naszej woli. Autor pochyla się nad zjawiskami, które atakują nas przez media i uczestnictwo w życiu małych społeczności. Wszystko w życiu sprowadza się do języka i umiejętności przekonywania do swojego, w którym inne i inność pozostaje zdyskredytowana. Całość postrzeżeń na temat myślenia, nauki, relacji międzyludzkich doskonale podsumowuje aforyzm: Poza życiem nic mi nie dolega.„Aforystycznie” Wojciecha Edmunda Zielińskiego to wymagający zbiór. W czasie pędu od grubych tomów, długich przemów, przekonujących sloganów, wbijających się w podświadomość reklam aforyzmy zmuszają do myślenia, analizy i pojawiania się olśnień. Powiedzenie głośno tego, co wiele z nas odczuwa i co nas drażni wywołuje uczucie ulgi.„Przymrużenie oka” możemy uznać za kontynuacją wcześniejszych przemyśleń, dostrzeganie kolejnych barw oraz paradoksów rzeczywistości. Sam tytuł można wyjaśnić słowami autora: Przymrużenie oka na sprawy ludzkie zwiększa głębię ostrości ich widzenia. Co takiego możemy dzięki temu dostrzec? Na pewno znajdzie się tam spojrzenie na trendy, mody. Jednym z wielu jest dostrzeżenie wielkiej zmienności świata: Znikają dawne zawody. Czy także kowalstwo własnego losu? W tym spostrzeżeniu ujawniają się dwa paradoksy społeczne: coraz bardziej przekonuje się nas o byciu kowalami własnego losu, coraz częściej wypowiadają te hasła osoby, które nigdy nie były kowalami własnego losu, a karierę zrobiły tylko i wyłącznie na powtarzaniu tych haseł i pobieraniu opłat za możliwość wygłoszenia ich. Prawdziwi kowale losu jednak powoli zanikają, ponieważ coraz bardziej jesteśmy wtłaczani w mechanizmy prawa, ograniczeń, przepisów sprawiających, że nasz los jest bardzo niestabilny. Czy przez to jest lepszy lub gorszy? Na pewno pozwala na dostrzeżenie wielu rzeczy, których ludzie kiedyś mogli nie chcieć widzieć lub mówić o tym. W zbiorze aforyzmów pojawiają się też zawsze aktualne prawdy dotyczące przyjaźni i powtarzane przez wielu twórców: Uważaj na najlepszych przyjaciół. Zdarza się im szczekać. Odmienne spojrzenie zawsze staje się elementem sporu, a posiadanie innych doświadczeń oraz osobowości zawsze prowadzi do konfliktów, które najintensywniej ujawniają się w polityce. Skrajne ugrupowania zacięcie walczą o możliwość dyktowania wszystkim najlepszych wzorców społecznych: To też polityka, gdy dwa końce kija toczą spór o pierwszeństwo w batożeniu poddanych. Zdanie to doskonale oddaje sposób zniewalania ludzi, ich ograniczania, karania, chęci poskramiania ich i społecznej tresury. Te tendencje wchodzenia do życia prywatnego, zabierania wolnej woli jednostce doskonale ujawniają się w czasie zaostrzania ustaw, wprowadzaniem większej ilości kontroli nad życiem jednostek w państwie, narzucania ogólnych schematów myślenia oraz działania. W warunkach społecznej przemocy tylko męczennicy stają się autorytetami i nauczycielami tłumów, co gdański filozof odkreśla słowami: Jeden wypił cykutę, inny dał się ukrzyżować… Ciągle o takich mowa, a przecież tylu jest nauczycieli mniej kontrowersyjnych. Pouczających zawsze było wielu. Każdy w jakimś stopniu lepiej wie, co powinni robić inni, co pięknie ujęto w aforyzmie: Jedni wiedzą lepiej, co powinni robić drudzy. Nie wiem, których jest więcej.Spodobało mi się to, że poza sprawami bliskimi każdemu z nas Wojciech Edmund Zieliński porusza kwestie, które zajmują osoby poświęcające swoje życie rozmyślaniom, analizowaniu, twórczemu procesowi myślowemu, którego nie można zamknąć w ramy podręcznikowych pojęć, nauczenia się na pamięć kierunków: Co myśleć o filozofii, której znajomość mierzona jest testem pytań zamkniętych? Pytanie to powtarzają sobie osoby chcące rozwijać swoją dyscyplinę umysłową, kształtować wychodzenie poza własne ograniczone spojrzenie. Innym ważnym problemem jest sukces odkryć, wyciągniętych wniosków: Badacze mroków przeszłości niekiedy ślepną od blasku fleszy. Autor zauważa, że „widzieć” można tylko w odpowiednich warunkach, ciszy, skupieniu i mając warunki do wysiłku intelektualnego. Szum, sława, ciągłe bycie na świeczniku sprawia, że nie mamy już czasu na wchodzenie w poważne problemy, rozwiązywanie zagadek, niesamowicie cenne w obecnych czasach powszechnie dostępnych mediów skupienie.Te niewielkie, ale treściwe książki polecam każdemu, kto w wolnej chwili jest w stanie zdobyć się na odrobinę refleksji i spojrzenia na nasze realia z boku. Zbiór „Aforystycznie” oraz „Przymrużenie oka” doskonale nadaje się do czytania w trakcie podróży czy spacerów, kiedy po jednym przeczytanym zdaniu możemy sobie pozwolić na oderwanie oczu od kartki i przemyślenia. Polecam. źródło: http://annasikorska.blogspot.com/2017/04/wojciech-edmund-zielinski-przymruzenie.html    ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format A6, ";"Objętość 60 strony, ";"Oprawa twarda";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-127-3.jpg
Pamiętnik;"Niemcy, 1945 rok";"Danuta Zdanowicz-Rossman";978-83-8095-120-4;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”  ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu  skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939. Rękopis z 1945. "Pamiętnik. Niemcy, 1945 rok". Danuta Zdanowicz, po mężu Rossman, jako siedemnastoletnia harcerka  brała udział w obronie Warszawy i po jej zakończeniu działała w konspiracyjnej Organizacji Harcerek oraz w Szarych Szeregach, w środowisku bohaterów Kamieni na szaniec. Dwukrotnie ranna w czasie  powstania warszawskiego, jako oficer AK znalazła się w obozie jenieckim  Stalag X-B Sandbostel.Strata najbliższych przyjaciół, niepewność o losy ojca i brata, o aresztowanych po Akcji pod Arsenałem skłoniły ją do spisywania swoich przemyśleń, wrażeń, pełnych refleksji i niepokoju w formie pamiętnika wypełnionego wspomnieniami o tragicznych latach okupacji i dniach powstania.Pamiętnik... Danuty Zdanowicz, który oddajemy Czytelnikom, powstał w okresie od 12 marca do 20 czerwca 1945 roku. Dokument ten jest chyba jedyną taką relacją o warunkach życia obozowego wśród kobiet oficerów zamkniętych w obozie  jenieckim…./…/ Pamiętnik przeleżał w pamiątkach autorki ponad 70 lat I  dopiero wtedy został odkryty przez wolontariuszki Muzeum Powstania  Warszawskiego – Natalię Gorgol i Justynę Szczepańską.(Z wstępu)     Publikację wzbogacają biograficzne teksty pióra Mariana Miszczuka, dotyczące rodziny Rossmanów i liczne zdjęcia.  Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>";;"Wstęp  	  Marian Miszczuk, Danuta Zdanowicz  	    Danuta Zdanowicz-Rossman, Pamiętnik 1945  	  Marian Miszczuk, Danuta Rossman   Bibliografia  	  Indeks nazwisk  ";"Danuta Zdanowicz, po mężu Rossman, jako siedemnastoletnia harcerka brała udział w obronie Warszawy i po jej zakończeniu działała w konspiracyjnej Organizacji Harcerek oraz w Szarych Szeregach, w środowisku bohaterów Kamieni na szaniec. Dwukrotnie ranna w czasie powstania warszawskiego, jako oficer AK znalazła się w obozie jenieckim Stalag X-B Sandbostel. Strata najbliższych przyjaciół, niepewność o losy ojca i brata, o aresztowanych po Akcji pod Arsenałem skłoniły ją do spisywania swoich przemyśleń, wrażeń, pełnych refleksji i niepokoju w formie pamiętnika wypełnionego wspomnieniami o tragicznych latach okupacji i dniach powstania. Pamiętnik... Danuty Zdanowicz, który oddajemy Czytelnikom, powstał w okresie od 12 marca do 20 czerwca 1945 roku. Dokument ten jest chyba jedyną taką relacją o warunkach życia obozowego wśród kobiet oficerów zamkniętych w obozie jenieckim – takie słowa czytamy na okładce pamiętników Danuty Zdanowicz-Rossmann. Jakie są moje wrażenia po lekturze?     Ta publikacja liczy niewiele ponad 100 stron i jest dość niewielkich rozmiarów. Mała czcionka nieco utrudniała mi czytanie, ale pochłonęłam zapiski Danuty Zdanowicz-Rossmann niemal jednym tchem, żałując przy okazji, że niektórych jej słów nie udało się odszyfrować. Kobieta nie zawsze bowiem miała dostęp do papieru i pisała na tym, na czym tylko mogła. Jej pamiętnik zajmuje w całej publikacji niewiele miejsca.     Całość jest podzielona na 3 części. Pamiętnik znajduje się pomiędzy wywodami przybliżającymi postać tej kobiety, która była łączniczką Tadeusza „Zośki” Zawadzkiego (chyba nie muszę pisać, kim był) oraz przyjaciółką Alka Dawidowskiego i Jana Bytnara (tych panów także powinniście kojarzyć z jednej z lektur szkolnych albo z lekcji historii). Danuta Zdanowicz-Rossmann pozwala nam poznać nieco życie obozowe, choć zdecydowaną większość jej wspomnień stanowią opisy wewnętrznych uczuć. Miałam wrażenie, że czytam pamiętnik małej dziewczynki. W 1945 roku kobieta miała 23 lata, więc była niewiele młodsza ode mnie, ale niektóre jej troski sprawiały, że kiwałam pobłażliwie głową. Z drugiej strony jednak doszłam do wniosku, że takie zmartwienia utrzymywały ją w miarę dobrym stanie psychicznym. Wiele osób na jej miejscu by się załamało. Ojciec i brat aresztowani, wywiezieni nie wiadomo dokąd, może nawet już martwi...     Nigdy nie interesowałam się harcerstwem i dopóki nie przeczytałam tej książki, nie wiedziałam, jakie znaczenie dla niego miała Danuta Zdanowicz-Rossmann. Po wojnie kobieta nie odcięła się od niego, wręcz przeciwnie. Starała się, by przywrócić je do czasów dawnej świetności. Usunęła się w cień, gdy rozpoczęła się nagonka na instruktorów z Szarych Szeregów.     Cieszę się, że mogłam zapoznać się z tą publikacją. Danka była dla mnie dotąd nieznaną osobą. Znaczy się zapewne przewinęła się gdzieś w moim życiu, ale niespecjalnie zapamiętałam jej nazwisko. Dobrze, że jej wspomnienia, choć niekompletne, ujrzały światło dzienne. Takich książek powinno być na naszym rynku wydawniczym więcej, by uchronić od zapomnienia ważnych ludzi, o których nie mówi się zbyt wiele uczniom podczas lekcji historii, choć powinno się to zrobić. Zwykle nie ma na to po prostu czasu. opowieść Danki uzupełniają nie tylko rysy biograficzne, lecz również czarno-białe zdjęcia, które nie tylko pozwalają nam przekonać się, jak wyglądali bliscy kobiety. Te fotki nadają całej publikacji niesamowitego klimatu. Ta książka to gratka przede wszystkim dla czytelników pasjonujących się czasami II wojny światowej. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20279-pamietnik-niemcy-1945-rok.html  ";20.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2016, ";"Rękopis z 1945, ";"Format A6, ";"Objętość 124 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-120-4.jpg
"Poczucie sensu życia osób starszych";"Inspiracje do edukacji w starości";"Norbert G. Pikuła";978-83-8095-155-6;;"Najlepsza Książka Psychologiczna w kategorii Styl życia decyzją Internautów plebiscytu Granice.pl! Książka składa się z czterech głównych rozdziałów. Pierwszy ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim najważniejsze tezy socjologiczne, psychologiczne i pedagogiczne odnoszące się do sensu życia w kontekście przemian społecznych (w tym samotności osób starszych) oraz wyzwań edukacyjnych, jakie za sobą pociągają. W rozdziale drugim ukazano metodologiczne założenia badań własnych, które osadzono w paradygmacie badań ilościowo-jakościowych.Kolejny rozdział ksiażki to analiza wyników badań własnych. Zaprezentowano w niej i porównano poczucie sensu życia osób starszych, uwzględniając miejsce zamieszkania i płeć osób badanych. Poczucie sensu życia przeanalizowano również w kontekście relacji do innych osób, do własnej starości, ojczyzny, Boga oraz w odniesieniu do samotności. Zaproponowane ujęcie poddanych analizie wyników badań ma swoje uzasadnienie, które zostało zaprezentowane w części teoretycznej. Ostatni rozdział pracy to swoiste tropy edukacyjne, jakie należy podjąć w kontekście przygotowania osób starszych do całościowego uczenia się, w tym szczególnie przygotowania do życia usensowionego. Na końcu książki zamieszczono bibliografię. Powstał naukowo-badawczy ogląd w odniesieniu do poczucia sensu życia osób starszych dzięki wiedzy i naukowemu kunsztowi autorów wymienionych pozycji, a niniejsza publikacja przyjęła prezentowany w dalszej części kształt. Lektura licznych prac pozwoliła wyjść poza ramy tendencyjnego myślenia o sensie życia osób starszych oraz nakreślić jego wieloaspektowość i wartość w budowaniu celów egzystencji człowieka, których wiek nie może ograniczać.Książka w zamierzeniu autora adresowana jest do pedagogów społecznych, pracowników socjalnych, studentów kierunków pedagogicznych, psychologii, socjologii, politologii, nauk o rodzinie i teologii. Powinna być również dobrze przyjęta przez wszystkich opiekunów formalnych i nieformalnych, dla których ważne jest, aby osoby starsze nie utraciły sensu życia. W sytuacjach granicznych ważne wydaje się upatrywanie sensu zarówno w tym, co było, jak i w tym, co jest i będzie. Dostrzeganie w życiu sensu jest siłą motywującą do aktywnego realizowania go. Niezależnie bowiem od stanu psychofizycznego niezmiernie ważnym atutem życia człowieka jest odszukiwanie sensu tak w tym, co jest, jak i w tym, co będzie, w czasie obecnym, jak i przyszłym, w życiu ziemskim, jak i transcendentnym.  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp   	      Rozdział IŻycie osób starszych w czasach zmiany społecznej  	1.	Osoby starsze wobec zmian społecznych  	      2.	Jakość życia seniorów  	     2.1.	Wskaźniki jakości życia  	      3.	Charakterystyka potrzeb osób starszych  	      4.	Ponowne odkrywanie sensu życia  	     5.	Samotność i osamotnienie seniorów  	      5.1.	Typy samotności i perspektywy jej ujmowania   5.2.	Przyczyny i możliwości przekraczania samotności – w stronę poszukiwania sensu  	      6.	Styl życia a aktywność edukacyjna seniorów  	   6.1.	Zmiana społeczna a edukacja w starości  	      6.2.	Edukacja formalna seniorów do aktywnego rozwoju przez całe życie  	      Rozdział IIMetodologiczne podstawy badań własnych  	      1.	Przedmiot, cel badań i problemy badawcze  	      2.	Metody badań  	      3.	Dobór próby i charakterystyka badanych osób  	    Rozdział IIIPoczucie sensu życia seniorów z Polski i Polonii Kanadyjskiej  	 1.	Obecność i poszukiwanie sensu w życiu osób starszych   2.	Relacje i intymność a sens życia osób starszych  	  4.	Poczucie samotności a sens życia  	  Rozdział IVSens życia w starości – edukacyjne tropy  	  1.	Wartość edukacji w starości  	  2.	Aktywność edukacyjna osób starszych  	  3.	Edukacja do sensu życia w starości  	   Podsumowanie   Summary  Bibliografia  	    ";"Pogoń za sukcesem, awansem, intensywnym życiem kiedyś się kończy. Życie zwalnia swoje tempo, nadchodzi czas na zasłużony odpoczynek – emeryturę. Jedni wypatrują jej z utęsknieniem. Układają listy rzeczy, które zrobią, gdy tylko się rozpocznie. Inni podchodzą do niej mniej entuzjastycznie, obawiając się jej, traktując trochę jak karę.Jakkolwiek by na to nie spojrzeć, przejście na emeryturę stanowi jeden z bardziej istotnych momentów w życiu. Wiąże się bowiem z dużą zmianą – trzeba pożegnać się z codzienną rutyną, obowiązkami zawodowymi, przemierzaniem co dzień tej samej drogi do pracy. Dla niektórych osób oznacza to zupełnie nowe poczucie braku sensu życia. Nagle bowiem, niemal z dnia na dzień stajemy się bezużyteczni zawodowo. Nasza wiedza, doświadczenie, jakie zdobywaliśmy przez całe życie, przestaje mieć znaczenie. Zaczynają się porady życzliwych znajomych, aby znaleźć sobie jakieś hobby, nowy sens.Książka Norberta G. Pikuły to pozycja, którą zainteresują się z pewnością osoby, które zajmują się edukacją w starości (np. pracownicy socjalni czy pracownicy III sektora; może też zainteresować psychologów i pedagogów), jak i sami przyszli i obecni emeryci. Pedagogika starości to dziedzina, która wciąż się rozwija. Dlatego też pozycje takie jak „Poczucie sensu życia osób starszych” są pożądane na rynku.Norbert G. Pikuła porusza wiele interesujących wątków, nie odbiegając jednak od głównego tematu. W książce znajdziemy między innymi próbę zrozumienia relacji miedzy stylem życia a procesem starzenia się, analizę problemów, jakie mogą dotknąć osoby starsze, aspekty psychologiczne towarzyszące starzeniu się, jak na przykład poczucie osamotnienia, marazm czy chaotyczne poszukiwanie nowych form zagospodarowania czasu wolnego.To, co jest istotne w książce „Poczucie sensu życia osób starszych” to fakt, że jest ona oparta na rzetelnych podstawach naukowych, przeprowadzonych badaniach. Dzięki temu stanowi cenne źródło wiedzy i inspiracji (jak głosi sam podtytuł książki „inspiracje do edukacji w starości”), nie powielając licznych, utartych schematów i skrótów myślowych dotyczących starzenia się.„Poczucie sensu życia osób starszych” pozwala na spojrzenie na proces starzenia się z innej perspektywy. Próba zrozumienia osób, które doświadczają poczucia straty spowodowanego zakończeniem aktywności zawodowej, przekłada się też na wykształcenie narzędzi i programów, które odpowiedzą na potrzeby seniorów.Książka ma typowy, akademicki układ. Rozpoczyna się od rozważań teoretycznych, następnie przechodząc do opisu metodologii przeprowadzonych badań, zaprezentowania ich wyników i wyciągnięcia z nich wniosków.Warto także zwrócić uwagę na bogatą bibliografię. Sięgnięcie po dodatkowe lektury może znacznie poszerzyć perspektywę podchodzenia do tematyki starzenia się, książkę Norberta G. Pikuły traktując jako wstęp lub syntezę.Agata Podgajska(agata.podgajska@dlalejdis.pl)   Żyjemy coraz dłużej, ale czy przez to nie gubimy sensu nazbyt rozprzestrzenionej w czasie egzystencji? Ta myśl może być znakomitym punktem wyjścia do tworzenia pedagogiki starości i rozważań nad tym, jak odnaleźć zagubiony w czasach postmodernistycznego bezładu sens własnego istnienia oraz jak odkryć, a następnie nadać swemu życiu w okresie starości nowe znaczenie. Każdy wnikliwy Czytelnik bez trudu odnajdzie w monografii Norberta G. Pikuły, poświęconej egzystencjalnym wyznacznikom poczucia sensu życia w starości, interesujące dla siebie wątki tematyczne, takie jak: styl i jakość życia a starzenie się, problem samotności i osamotnienia osób starszych, aktywność edukacyjna na stare lata czy wadzenie się, a może układanie z Panem Bogiem w przedsionku śmierci… Z recenzji prof. dra hab. Adama A. Zycha  Książka Norberta G. Pikuły jest jedną z tych, które mają i mogą przezwyciężać mity i stereotypy dotyczące starości. Autor koncentruje się na jednym tylko wprawdzie, ale bardzo ważnym zagadnieniu: jaki jest sens życia osób starszych. Jest to problem kluczowy dla życia tej części społeczeństwa. […]Ogólnie oceniam pracę jako bardzo potrzebną zarówno ze względu na to, że mało dotąd napisano, przynajmniej u nas, o sensie życia ludzi starszych, jak i z uwagi na prezentację oraz uzasadnienie i upowszechnianie poglądu, iż edukacja tych osób jest niezbędnym warunkiem godnego i aktywnego spędzania starości.Z recenzji prof. dra hab. Mirosława J. Szymańskiego  Krystian Cholewa II SUM POWzT Uniwersytet Opolski  Autorem książki jest prof.  Norbert Pikuła który pracuje na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie.  Specjalizuje się w problematyce gerontologii społecznej ze szczególnym uwzględnieniem problemów osób starszych na rynku pracy oraz problemów seniorów w kontekście przemian społecznych. Profesor odbył liczne staże naukowe na uniwersytetach w Toronto i w Ottawie, uczestniczył w realizacji wielu krajowych i międzynarodowych projektów badawczych, jest autorem prac monograficznych oraz ponad 100 publikacji w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych. Od ponad 10 lat prof. Norbert Pikuła rozwija współpracę z mołdawską uczelnią w zakresie nauk społecznych. 	Książka składa się z czterech głównych rozdziałów. Pierwszy ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim najważniejsze tezy socjologiczne, psychologiczne i pedagogiczne odnoszące się do sensu życia w kontekście przemian społecznych (w tym samotności osób starszych) oraz wyzwań edukacyjnych, jakie za sobą pociągają. W rozdziale drugim ukazano metodologiczne założenia badań własnych, które osadzono w paradygmacie badań ilościowo-jakościowych. Trzeci rozdział to badania porównawcze. Seniorzy z Polski  i osoby starsze mieszkające w Kanadzie  którzy wyjechali z naszego kraju Poczucie sensu życia osób będącym na emeryturze o relacji z rodziną z Panem Bogiem.  Czwarty rozdział jest poświecony edukacji i nabywanie nowych umiejętności osób podeszłym wieku. 	Książka może być kierowana do osób które przechodzą na emeryturę  może posłużyć jako poradnik. Dla studentów kierunków pedagogicznych. A także dla osób które na codzień pracują z osobami w podeszłym wieku.                                                         ";36.00;"Wydanie III, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 218 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-155-6.jpg
"Seksualność człowieka z niepełnosprawnością intelektualną";;"Monika Parchomiuk";978-83-8095-113-6;;"O seksualności  człowieka napisano wiele znakomitych prac naukowych i popularnych.  Stała się przedmiotem zainteresowań badaczy z różnych dziedzin  i dyscyplin, a studia nad nią obejmowały zarówno obiektywny, jak  i subiektywny wymiar. Prowadzone analizy dały sposobność poznania  mechanizmów kształtowania seksualności oraz jej specyfikacji w procesie  rozwoju osobniczego, a jednocześnie ustalenia czynników różnicujących  w wymiarze intra- i interindywidualnym. Wzrost liczby badań z zakresu nauk społecznych  pozwolił na zrozumienie jej subiektywnego wymiaru, z charakterystyczną  dla niego kategorią doświadczeń, oraz opisanie znaczenia seksualności  w kontekście przebiegu życia człowieka i jego poszczególnych sfer.  Szeroko rozumiana seksualność obejmuje biologiczny i psychospołeczny  wymiar funkcjonowania j ednostki. Z jej realizacją wiąże się podejmowanie  określonych ról społecznych, spełnianie cenionych wartości,  doświadczanie emocji i uczuć.  Parafrazując  słowa Z. Izdebskiego (2012), można powiedzieć, że poznanie seksualności  osoby z niepełnosprawnością intelektualną może nas przybliżyć do  zrozumienia uwarunkowań jej człowieczeństwa. (…) W tej pracy, która ma  charakter przeglądowy, uwzględniono biologiczne oraz psychospołeczne  aspekty seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną, sięgając  do kontekstu oraz doświadczeń człowieka niepełnosprawnego, różnicowanych  fazą rozwoju. Książka ma być w zamierzeniu kompendium wiedzy w zakresie  przedmiotowej problematyki, jakkolwiek nie zakłada możliwości jej  wyczerpania. (…) Trudno ograniczyć grupę czytelników, do których ta  książka może być adresowana. Zakłada się, że zechcą z niej skorzystać  osoby zainteresowane problematyką ze względów profesjonalnych i  pozazawodowych. Skierowana jest do pedagogów, psychologów, pracowników  socjalnych oraz przedstawicieli zawodów medycznych, ponadto studentów,  którzy w tych kierunkach podejmują kształcenie. Być może będzie w jakimś  stopniu przydatna opiekunom nieformalnym, w tym zwłaszcza rodzicom.     Z recenzji prof. dr hab. Zbigniewa Lew-StarowiczPublikacja  ma charakter pionierski i jest jedyną w Polsce w zakresie tak  wszechstronnego, monograficznego opracowania. Nie będzie przesadą  stwierdzenie, że należy do najlepiej opracowanych w wymiarze  międzynarodowym. Jej zaletą jest wszechstronne ujęcie zagadnienia,  analiza najnowszego piśmiennictwa, erudycja, oryginalność.   Polecamy nasze pozostałe publikacje z zakresu pedagogiki osób niepełnosprawnych w tym seksualności osób niepełnosprawnych:                                                     Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp 	   Rozdział 1. Biologiczne i psychospołeczne podstawy seksualności osób  z niepełnosprawnością intelektualną 	1.1. Istota niepełnosprawności intelektualnej 	  1.2. Rozwój psychoseksualny osób z niepełnosprawnością intelektualną 	  1.2.1. Teorie seksualności 	  1.2.2. Podstawy biologiczne 	  1.2.3. Psychospołeczne podstawy rozwoju i funkcjonowania seksualnego 	   Rozdział 2. Doświadczenia psychoseksualne osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	  2.1. Tożsamość płciowa i seksualna osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	  2.2. Partnerska aktywność seksualna osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	  2.3. Pozapartnerska aktywność seksualna osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	  2.3.1. Masturbacja u osób z niepełnosprawnością intelektualną 	  2.3.2. Zaburzenia parafilne (parafilie) u osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	 2.4. Korzystanie przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną  z Internetu w celach seksualnych   Rozdział 3. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w rolach rodzinnych 	 3.1. Przyjaźń, miłość, samotność 	 3.2. Małżeństwo i rodzicielstwo osób z niepełnosprawnością intelektualną 	 3.2.1. Znaczenie relacji małżeńskich i problemy w ich realizacji 	 3.2.2. Problemy rodzicielstwa osób z niepełnosprawnością intelektualną 	 3.2.3. Rodzicielstwo niepełnosprawnych intelektualnie jako element  ich doświadczeń życiowych 	 3.2.4. Wsparcie rodziców z niepełnosprawnością intelektualną 	 Rozdział 4. Zdrowie seksualne osób z niepełnosprawnością intelektualną 	 4.1. Podstawowe problemy związane ze zdrowiem seksualnym 	 4.1.1. Dostęp do opieki medycznej w zakresie zdrowia seksualnego 	 4.1.2. Problemy radzenia sobie z menstruacją u kobiet  z niepełnosprawnością intelektualną 	 4.1.3. Choroby przenoszone drogą płciową u osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	4.2. Antykoncepcja i sterylizacja u osób z niepełnosprawnością intelektualną 	 4.2.1. Środki antykoncepcyjne i naturalne metody planowania rodziny 	 4.2.2. Sterylizacja osób z niepełnosprawnością intelektualną 	  Rozdział 5. Zjawisko przemocy seksualnej w populacji osób z niepełnosprawnością  intelektualną 	 5.1. Osoby niepełnosprawne intelektualnie jako ofiary przemocy seksualnej 	 5.2. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną jako sprawcy przemocy  seksualnej 	 5.3. Zdolność osób niepełnosprawnych intelektualnie do udzielania świadomej  zgody na aktywność seksualną    Rozdział 6. Starość i starzenie się osób z niepełnosprawnością intelektualną 	 6.1. Problemy osób starszych z niepełnosprawnością intelektualną 	 6.2. Menopauza w życiu kobiet z niepełnosprawnością intelektualną 	 6.3. Aktywność seksualna osób starszych z niepełnosprawnością intelektualną 	  Zakończenie 	  Literatura 	Spis tabel i schematów     ";"Publikacja ma charakter pionierski i jest jedyną w Polsce w zakresie tak wszechstronnego, monograficznego opracowania. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że należy do najlepiej opracowanych w wymiarze międzynarodowym. Jej zaletą jest wszechstronne ujęcie zagadnienia, analiza najnowszego piśmiennictwa, erudycja, oryginalność. Z recenzji prof. dr hab. Zbigniewa Lew-Starowicz     źródło: "Dom Pomocy Społecznej" Magazyn DYREKTORA Nr 1 (3) styczeń-luty 2017      ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 260 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-113-6.jpg
"Osobowość autorska absolwentów klas Montessori w perspektywie doświadczeń i celów życiowych";;"Beata Bednarczuk";978-83-8095-152-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Autorka  zmierzyła się w książce z dużym wyzwaniem, głównie ze względu na wysoki  stopień swoistości języka Kazimierza Obuchowskiego i kontrowersji  znaczeń podstawowych kategorii w jego koncepcji osobowości autorskiej. Obecnie,  gdy współczesność nie tylko jest rozpędzona w kilku kierunkach naraz i  nieprzewidywalna, ale także obfituje w „migotliwość znaczeń”, w  rywalizację o statusy i ciągłe potwierdzanie dobrego wizerunku,  problematyka osobowości autorskiej, człowieka autora siebie nabiera  znaczenia. Kieruje ona naszą uwagę w stronę różnych projektów  edukacyjnych, które przez wychowanie prowadzą do autonomii wychowanka,  do udanego i godnego życia. […]  monografia pozwala na bliższe poznanie zarówno założeń leżących u  podstaw koncepcji teoretycznych ukazujących człowieka sprawczego,  autonomicznego, jak i roli wychowania we wspomaganiu rozwoju osobowego  człowieka, a zwłaszcza jednego z projektów wychowania – autorstwa  włoskiej pedagog dr Marii Montessori. Rozprawa poświęcona jest w  zasadniczej mierze problematyce własności autorskich absolwentów klas  Montessori, afektywnych konotacji wywiedzionych ze szkoły doświadczeń i  charakteru osobistych zadań nadrzędnych jako perspektywy kształtowania  się osobowości człowieka autorskiego. Zastosowane przez Beatę Bednarczuk  podejście badawcze, a wraz z nim wykorzystanie wartościowych narzędzi  badawczych pozwoliły na zebranie interesującego i obszernego materiału,  którego poprawna analiza przyniosła bardzo ciekawe wyniki.   Z recenzji prof. dr hab. Joanny Madalińskiej-Michalak   Książka  składa się z siedmiu rozdziałów. Pierwszy z nich ma charakter  rekonstrukcyjny. Przedmiotem analiz są człowiek i jego rozwój na gruncie  psychotransgesjonizmu, teorii dezintegracji pozytywnej oraz teorii  osobowości autorskiej. Z koncepcjami człowieka w oglądzie J.  Kozieleckiego, K. Dąbrowskiego oraz K. Obuchowskiego związana jest  autorska narracja (zob. Pyszczek 2013, s. 236), oryginalny dyskurs  twórczy, stanowiący odbicie poszukiwania przez uczonych własnej drogi  badawczej (zob. Kozielecki 2009, s. 331). Niemniej koncepcje K.  Dąbrowskiego oraz K. Obuchowskiego cechują zwartość i porządek, a w  odniesieniu do ujęcia J. Kozieleckiego (2009, s. 337), jak pisze sam  autor, można bardziej mówić o projekcie czy zarysie paradygmatu nowego  kierunku psychologii. Ponadto o ile w psychologicznej charakterystyce  człowieka dokonanej przez K. Dąbrowskiego i K. Obuchowskiego istotowo  występuje pojęcie osoby, o tyle przyjęcie zdolności do dokonywania  transgresji „jako zasady rozwoju osoby w różnych wymiarach  psychologicznych” (Ślaski 2010, s. 402) pośrednio świadczy o rozwijaniu  koncepcji integralnego wzrostu osoby. W końcu podczas gdy J. Kozielecki  koncentruje się głównie na mechanizmach transgresji, K. Dąbrowski i K.  Obuchowski oprócz prawidłowości rozwoju podejmują problem wytyczenia  jego kierunku. Ukierunkowanie związane jest z osiągnięciem określonych  cech osobowości, które umożliwiają odnalezienie siebie w kulturze i  sprostanie wyzwaniom przyszłości. Co więcej, K. Obuchowski przyjmuje, że  kondycja człowieka związana jest ze zmianami cywilizacji, a relacje  osobowości i cywilizacji są dynamiczne i wzajemne. Wskazane  prawidłowości wyznaczają porządek prezentacji koncepcji człowieka.  Dyskusję o samostanowiącym się autorze otwiera w książce omówienie  transgresyjnej wizji człowieka, związanej z przekraczaniem ludzkich  możliwości w wymiarze indywidualnym i społecznym. Jej podbudową jest  idea sieciowej organizacji osobowości. To właśnie na poziomie osobowości  powstają decyzje o tym, jakie granice człowiek przekracza i do jakich  celów dąży. Następnie odczytana została teoria dezintegracji pozytywnej,  której zasadniczy wymiar tkwi w realizacji przez człowieka głównego  zadania, jakim jest rozwój osobowy, prowadzący do zbudowania  samowybranej i samopotwierdzonej osobowości. Rozwój osoby dokonuje się w  wielkim trudzie, ponieważ wiąże się z przekraczaniem własnego poziomu  intelektualnego i emocjonalnego. Podążając drogą rozwoju, człowiek  nabywa nowych właściwości i zachowań, buduje hierarchię wartości, która  wyznacza kierunek i sens życia. Zyskuje zdrowie psychiczne.  Najpełniejszym urzeczywistnieniem autonomii jest człowiek realizujący  plan własnego rozwoju, człowiek autorski (Obuchowski 2009, s. 202).  Potrafi on twórczo interpretować pragnienia, generować osobisty sens  życia, przyjąć, że podstawowe odniesienia do siebie oraz świata może i  powinien tworzyć samowładnie (Obuchowski 2009, s. 202). Nieustająco  staje się w negocjacjach ze światem.Jako  zasadniczą dla przedmiotu rozważań przyjęto koncepcję osobowości  autorskiej K. Obuchowskiego z kilku istotnych powodów. Teoria osobowości  autorskiej opisuje najpełniej rozwiniętą postać autonomii człowieka  (Obuchowski 1999, s. 149) i człowieczą rzeczywistość, która jest naszym  udziałem (zob. Zeidler 2006). Wychodzi naprzeciw, jak pisze Aleksandra  Błachnio, obecnym przemianom w sposobie ujmowania człowieka w  psychologii. Co więcej, nie zamyka cech psychicznych „w statycznym  obrazie czegoś, co faktycznie pozostaje w nieprzerwanym ruchu” (Błachnio  2011, s. 100). Opierając się na założeniach teorii, opracowano  narzędzie badawcze umożliwiające operacjonalizację właściwości człowieka  autorskiego. Ponadto osobowość rozwojowa stanowi w opinii K.  Obuchowskiego (1985, s. 364) kategorię zarówno opisową, jak i  normatywną, co jest szczególnie ważne dla planowania i organizacji  działań pedagogicznych. Tak jak rozwój osobowości polega na dostrajaniu  się do realizacji zadań przyszłych (obszernie na ten temat w rozdz. I,  podrozdz. 1.3), tak w wychowaniu należy zwrócić uwagę na dostrajanie  warunków edukacyjnych do możliwości kształtowania umiejętności służących  rozwijaniu właściwości osobowości autorskiej (zob. Obuchowski 1985, s.  364). Z zaprezentowanego toku rozumowania wynika konieczność  przeprowadzenia dyskusji na temat psychologicznej przestrzeni człowieka  autora, opisanej przez 14 właściwości osobowości autorskiej, co  uczyniono w końcowej części rozdziału pierwszego. Wspomniana przestrzeń  została rozszerzona o szczególną cechę, będącą konsekwencją zdolności do  refleksji, a związaną ze świadomym ujmowaniem tych sytuacji życiowych,  które człowiek odczuwa jako ważne w życiu. Hubert J.M. Hermans nazywa tę  właściwość wartościowaniem (Hermans 1991; Hermans, Hermans-Jansen 2000;  Oleś 1992).  Na zakończenie rozdziału pierwszego podjęto próbę syntezy  koncepcji J. Kozieleckiego, K. Dąbrowskiego i K. Obuchowskiego,  wyłaniając kategorie pojęciowe niezbędne w opisie człowieka kierującego  własnym rozwojem. Jest to zabieg celowy, przeprowadzony ze względu na  istotną potrzebę ujęcia istoty ludzkiej w perspektywie pojęć i terminów  odnoszących się do potencjalności, predyspozycji oraz zdolności do  samorozwoju jako podstawy ugruntowania określonego sposobu myślenia o  człowieku i wymiarach jego kształcenia. W rozdziale drugim opracowano ogólne założenia modelu wychowania  człowieka autora. Za K. Obuchowskim (1985) przyjęto, że rozwój dokonuje  się na drodze adaptacji osobowości do rzeczywistości oczekiwanej.  Powstają wówczas, różnicują się i utrwalają nowe właściwości psychiczne,  co sprzyja doskonaleniu osobowości. Do najważniejszych zdobyczy  rozwojowych autor zalicza: podmiotowość, intencjonalność, sens życia,  kształtowanie dystansu psychicznego i zachowań altruistycznych  (Błachnio, Obuchowski 2011, s. 169–171). Wskazane wymiary to  jednocześnie warunki wychowania człowieka autora w klasie szkolnej. Z  tego punktu widzenia wychowanie człowieka o rozwiniętych właściwościach  autorskich opiera się na takiej organizacji czynności pedagogicznych,  która prowadzi do: zdobywania przez uczniów sprawności w posługiwaniu  się posiadanymi umiejętnościami i wytwarzania nowych możliwości,  wzbogacenia świata wewnętrznych przeżyć, rozwoju wrażliwości i  refleksyjności. Wychowanie człowieka autora wiąże się z aranżowaniem  zadań i sytuacji, które pomagają poszerzać i pogłębiać zainteresowania  tak, by w przyszłości osiągnął on zdolność do sformułowania zadań  dalekich, ujmujących sens życia. Warunki wychowawcze powinny także  sprzyjać kształtowaniu postaw prospołecznych, zapewniać dobre  samopoczucie, przynosić satysfakcję z organizowanych działań i ich  skutków (Obuchowski 1985, s. 366).  Ponieważ K. Obuchowski w teorii osobowości autorskiej przyjął,  że człowiek autor jest podmiotem i osobą, a nie tylko jednostką ludzką  (2000, s. 37), jak też uznał ideę prymatu osoby nad społecznością ludzi  oraz zasadę autonomii osoby wobec stosunków społecznych (1993, s. 28),  to konieczne wydało się, by rozdział drugi otwierała analiza pojęcia  osoby na gruncie personalizmu. Ustalono konstytutywne kryteria  personalistycznej koncepcji osoby, jej zasadnicze wymiary: indywidualny i  społeczny. Zwrócono uwagę, że od strony aksjologicznej człowiek  definiowany jest przez zestaw wartości, do których należą: odniesienie  do wolności (wola), odniesienie do prawdy (rozum), cielesność oraz  wartość niejako sumaryczna, nadbudowana na trzech wymienionych, czyli  godność (Chudy 2009, s. 40–43). W kontekście poszukiwania modelu  wychowania wspierającego rozwój osób autorskich wskazane wartości  określają specyfikę procesów oświatowych, stanowią ich punkty krytyczne.   Przy założeniu, że człowieka można uznać „za współprzyczynę  zdarzeń, za sprawcę współodpowiedzialnego za swoje czyny [...]”  (Obuchowski 2001, s. 136), pierwszoplanowym zadaniem w wychowaniu stają  się poznanie i pełne wykorzystanie aktualnych osobistych potencji  rozwoju i samorozwoju człowieka (Kozielecki 1998, s. 27; zob. też:  Kozielecki 1999b, s. 113–127). Psycholog, a także nauczyciel czy  wychowawca coraz częściej i coraz systematyczniej tracą patent na  formowanie cudzych osobowości, zaczynają bowiem rozumieć, że człowiekowi  przysługuje prawo do swobodnego rozwoju, do realizacji siebie zgodnie z  własnymi pragnieniami i wyobrażeniami (Zeidler 2006, s. 73). Dążenie do  samorozwoju, jak podkreśla Maria Grzywak-Kaczyńska (1988), jest  najsilniejszym dążeniem człowieka. Rozwój osobowy, w którym człowiek  świadomie „[...] bierze we własne ręce swój los i nim kieruje” (Cekiera  1997, s. 11), stanowi centralny punkt niniejszych rozważań. Stąd w  dalszej części rozdziału drugiego zwrócono uwagę na rolę czynnika  autonomicznego w rozwoju i wychowaniu, utożsamianego ze świadomym  poszukiwaniem warunków stymulujących rozwój (Limont 2011), zdolnością  dokonywania selektywnych wyborów życiowych. Uwydatnia on samodzielność  rozwojową człowieka. Jego pojawienie się jest efektem dojrzewania do  wolności, zatem warunkiem wzrastania osoby.  Fundamentalnym dążeniem człowieka autora jest dążenie do  pomnażania swoich możliwości. W związku z tym w dalszej części rozdziału  drugiego zajęto się istotą procesów wychowania i samowychowania.  Człowiek, aby mógł się rozwijać, musi sam wytworzyć różnorodność  sposobów myślenia i zachowań oraz nauczyć się wybierać wśród nich  najbardziej dojrzałe – dla siebie i swego otoczenia (por. Ryś 2007, s.  17). W realizacji wspomnianych zadań istotną rolę odgrywają wychowanie,  traktowane jako pomoc w doskonaleniu zdolności i kształtowanie  odpowiedzialności za samego siebie i za wspólnotę, oraz samowychowanie,  służące podtrzymywaniu i ukierunkowaniu potrzeby rozwoju. W ostatnim  podrozdziale przedstawiono ogólne założenia modelu wychowania człowieka  autora. Przyjęto, że model określany przez Annę I. Brzezińską (2000, s.  247, 2004, s. 34) mianem obywatelskiej współpracy sprzyja kształtowaniu  właściwości osobowości autorskiej, wyznacza bowiem wizję wychowania w  odniesieniu do osoby, jej środowiska lokalnego oraz społeczeństwa. Model  obywatelskiej współpracy zakłada podejmowanie działań wychowawczych  służących rozwijaniu takiego poziomu samoświadomości, który umożliwi  człowiekowi zharmonizowanie własnych interesów z celami innych ludzi,  uczyni wychowanków zdolnymi do intencjonalnej autokreacji i  samowychowania. Ponadto wybrany model ujmuje cele kształcenia i  wychowania w dalekiej perspektywie czasu, co oznacza, że podejmowane  przez nauczyciela i uczniów działania oraz ich konsekwencje nastawione  są na przyszłość, ale uwzględniają kontekst „tu i teraz”. Jest to  podstawa konstruowania planów życiowych człowieka autora. Elementy  budujące system wychowania, takie jak: cele, program, treści i zadania,  organizacja procesu poznawania, charakter interakcji uczeń – nauczyciel,  zasady i metody wychowania, zostały zreferowane na podstawie prac  należących do kanonu pedagogiki, autorstwa uznanych autorytetów. Należy  przede wszystkim wymienić: Annę I. Brzezińską, Marię  Czerepaniak-Walczak, Ewę Filipiak, Bogusławę D. Gołębniak, Bolesława  Niemierkę, Mariana Nowaka, Mieczysława Łobockiego, Bogusława  Śliwerskiego. Z kolei koncepcje Józefa Kozieleckiego, Kazimierza  Dąbrowskiego i Kazimierza Obuchowskiego legły u podstaw wyznaczenia  zasadniczych wymiarów aktu wychowania/samowychowania człowieka autora,  zgodnie z definicją Wilhelma Flitnera traktowanego jako:  [...] całość tych procesów dokonujących się w wychowanku, które  sprawiają takie realizowanie przez niego jego wewnętrznej formy, że mogą  być określone jako wychowanie (za: Nowak 1999, s. 459). W  ten sposób w niniejszym opracowaniu została rozwinięta myśl J.  Kozieleckiego podkreślająca, że poszukiwania koniecznej wizji edukacji  nie wymagają rewolucji, a nawiązują do najlepszych tradycji oświatowych  (rozdz. II, podrozdz. 4). W rozdziale trzecim zajęto się interpretacją koncepcji dziecka  oraz jego ­rozwoju w teorii pedagogicznej M. Montessori. Wyjaśniono  także ideę kształcenia wynikającą z troski o rozwijającego się  człowieka. Zarysowano koncepcję osobowości, która – jak dowodziła M.  Montessori – jest zharmonizowaną organizacją właściwości człowieka  wyrosłych z jego potencjału, uosobionych i wyrażanych za sprawą  aktywności konkretnej osoby. Uwydatniono zbieżność poglądów badaczki z  wybranymi teoriami dotyczącymi natury człowieka. M. Montessori  posługiwała się m.in. pojęciem potencjału rozwojowego, postulowała  opracowanie filozofii działania, pełnej charakterystyki ludzkiej  aktywności, której kluczowym elementem jest praca dziecka. W filozofii  działania M. Montessori pojawia się ukierunkowanie na przyszłość,  zapewniające harmonijną realizację antycypowanych stanów ujętych w  formule celu. W teorii włoskiej pedagog rozwój powodowany jest potrzebą  kontaktu i jedności z innymi oraz przez cele związane z przekraczaniem  własnych uwarunkowań. Atrybutem rozwoju staje się udział sił własnych,  autonomicznych i autentycznych (por. Dąbrowski 1989, s. 20),  decydujących o pasji rozwoju (zob. rozdz. I, podrozdz. 1.2). Przywołano  znaczące w teorii M. Montessori pojęcia, takie jak: polaryzacja uwagi,  normalizacja, wolność i odpowiedzialność. Z kolei zależność między  koncepcją rozwoju psychicznego a ideą kształcenia dla życia oraz  charakterystyka zasadniczych wymiarów środowiska wychowawczego stanowią  przedmiot rozważań w dalszej części tekstu. W podrozdziale trzecim  przybliżono właściwości modelu wychowania w interpretacji M. Montessori.   W rozdziale czwartym przedstawiono założenia badań własnych,  sformułowano cel badań oraz problemy badawcze. Syntetycznie omówiono  nieznaczny jeszcze dorobek badawczy polskiej pedagogiki związany z  kwestią funkcjonowania dziecka w klasie Montessori, co uzasadnia wybór  tematu badań własnych. Ich celem było poznanie poziomu i struktury  osobowości autorskiej absolwentów klas Montessori oraz afektywnych  konotacji montessoriańskich doświadczeń szkolnych, jak również  charakteru osobistych zadań nadrzędnych jako perspektywy kształtowania  się autora siebie. Opisano narzędzia badawcze oraz dokonano  charakterystyki badanych osób.  W kolejnych trzech rozdziałach – piątym, szóstym i siódmym –  zaprezentowano wyniki badań własnych nad poziomem i modelem osobowości  autorskiej absolwentów klas Montessori, emocjonalnym znaczeniem  szkolnych oraz ogólnych i idealnych doświadczeń badanych, a w końcu nad  jakością i afektywnym wzorcem osobistych zadań nadrzędnych. W zakończeniu podsumowano uzyskane rezultaty badań własnych oraz  przedstawiono płynące z nich wnioski. Praca zawiera także aneks, w  którym zamieszczono wybrane wyniki tychże badań. Monografię zamykają:  bibliografia, spis tabel i wykresów oraz indeks osobowy. Publikacja adresowana jest do wszystkich zainteresowanych problematyką  wychowania dziecka – rozwijającej się osoby – a zwłaszcza do  wychowawców, nauczycieli, rodziców oraz badaczy zajmujących się teorią i  praktyką pedagogiki M. Montessori. Książka może być pomocna w jej  zgłębianiu, jak też stanowić inspirację do zmiany szkolnej praktyki.  Dedykowana jest także reformatorom systemu oświaty, politykom i  działaczom oświatowym. Opracowanie powstało również z myślą o uczniach i  absolwentach klas Montessori oraz ich rodzicach, którzy często  pozostają niezrozumiani w swoich środowiskach, kiedy opowiadają o  systemie zindywidualizowanego kształcenia.     Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp Rozdział ICzłowiek jako autor własnego rozwoju 1.          Koncepcje człowieka jako autora własnego rozwoju 1.1.       Człowiek transgresyjny w świetle teorii transgresji Józefa Kozieleckiego 1.1.1.    Rozwój przez realizację zadań transgresyjnych1.2.       Człowiek skazany na rozwój w świetle teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza              Dąbrowskiego    1.2.1.    Rozwój na drodze dezintegracji pozytywnej   1.3.       Człowiek autorski w świetle teorii osobowości autorskiej Kazimierza Obuchowskiego1.3.1.    Właściwości osobowości autorskiej 1.3.2.    Rozwój przez zadania dalekie 1.3.3.    Mechanizm adaptacji twórczej 1.3.4.    Zdolność do refleksji jako szczególna właściwość człowieka  autora2.         Człowiek jako autor własnego rozwoju – próba syntezy Rozdział IIWarunki rozwoju i wychowania człowieka autora 1. Afirmacja osoby w personalizmie   2. Czynnik autonomiczny – inspiracja dla dociekań pedagogicznych 3. Wspieranie rozwoju człowieka autora – wychowanie i samowychowanie 4. Podejmowanie zadań dalekich przez człowieka autora siebie a model wychowaniaRozdział IIIPedagogika Marii Montessori a model wychowania człowieka autora1.       Koncepcja dziecka i jego rozwoju w teorii pedagogicznej Marii Montessori 1.1.    Aktywna osobowość 1.2.    Ekspresja osobowości2.       Idea kształcenia dla życia jako przesłanie pedagogiki Marii Montessori 3.       Model wychowania dla życia człowieka Rozdział IVMetodologiczne podstawy badań własnych 1.       Uzasadnienie wyboru tematu2.       Założenia badawcze 3.       Przedmiot i cele badań 4.       Zmienne i wskaźniki 5.       Metoda, technika i narzędzia badawcze5.1.    Kwestionariusz Pomiaru Osobowości Autorskiej5.2.    Kwestionariusz Autorefleksja nad Kształceniem w Systemie Montessori 5.3.    Kwestionariusz Moje Doświadczenia 6.      Organizacja badań i charakterystyka badanej grupy 6.1.    Analiza badanej grupy ze względu na zmienne społeczno-demograficzne  Rozdział VOsobowość autorska absolwentów klas Montessori w świetle badań własnych1.       Ogólny poziom osobowości autorskiej badanych absolwentów klas Montessori1.1.    Subiektywne znaczenia właściwości autorskich absolwentów klas Montessori 1.2.    Poziom osobowości autorskiej a płeć osób badanych1.3.    Poziom osobowości autorskiej a wiek osób badanych2.       Struktura osobowości autorskiej ze względu na jej główne kategorie2.1.    Struktura osobowości autorskiej ze względu na jej główne kategorie a płeć badanych2.2.    Struktura osobowości autorskiej ze względu na jej główne kategorie a wiek badanych 3.       Struktura osobowości autorskiej z uwzględnieniem szczegółowych kryteriów różnicowych 3.1.    Struktura osobowości autorskiej z uwzględnieniem szczegółowych kryteriów różnicowych a płeć    3.2.    Struktura osobowości autorskiej z uwzględnieniem szczegółowych kryteriów różnicowych a wiek  Rozdział VIAfektywne znaczenia doświadczeń osobistych absolwentów klas Montessori w świetle badań własnych  1.       Doświadczenia osobiste absolwentów klas Montessori ujęte we wzorcu uczuć 1.1.    Struktura afektywnych znaczeń doświadczeń szkolnych1.2.    Struktura afektywnych znaczeń doświadczeń ogólnych i idealnych2.       Struktura stanów afektywnych doświadczeń osobistych ze względu na główne wskaźniki2.1.    Nasycenie doświadczeń osobistych uczuciami pozytywnymi 3.       Zmienność uczuć i wskaźników afektywnych w związku ze zmianą perspektywy czasoprzestrzennej  3.1.    Uczucia różnicujące wartościowania doświadczeń osobistych ujęte w modele zmienności3.2.    Uczucia różnicujące wartościowania doświadczeń osobistych o jednostkowym charakterze3.3.    Wskaźniki różnicujące wartościowania  doświadczeń osobistych badanych3.3.1. Poziom motywów podstawowych oraz uczuć pozytywnych i negatywnych w badanej grupie 3.4.    Wskaźniki różnicujące wartościowania doświadczeń osobistych badanych na poziomie specyfiki sytuacji Rozdział VIITreści i wzorzec afektywny osobistych zadań nadrzędnych absolwentów klas Montessori w świetle badań własnych 1.    Osobiste zadania nadrzędne absolwentów klas Montessori1.1. Perspektywa rozwoju w formule osobistych zadań nadrzędnych1.2. Perspektywa rozwoju w formule zadań operacyjnych2.    Wzorzec afektywny zadań nadrzędnych absolwentów klas Montessori Podsumowanie i wnioskiZakończenieAneksBibliografia Indeks osób  Spis schematów, tabel i wykresów";"Autorka   zmierzyła się w książce z dużym wyzwaniem, głównie ze względu na  wysoki  stopień swoistości języka Kazimierza Obuchowskiego i  kontrowersji  znaczeń podstawowych kategorii w jego koncepcji osobowości  autorskiej. Obecnie,   gdy współczesność nie tylko jest rozpędzona w kilku kierunkach naraz i   nieprzewidywalna, ale także obfituje w „migotliwość znaczeń”, w   rywalizację o statusy i ciągłe potwierdzanie dobrego wizerunku,   problematyka osobowości autorskiej, człowieka autora siebie nabiera   znaczenia. Kieruje ona naszą uwagę w stronę różnych projektów   edukacyjnych, które przez wychowanie prowadzą do autonomii wychowanka,   do udanego i godnego życia. […]   monografia pozwala na bliższe poznanie zarówno założeń leżących u   podstaw koncepcji teoretycznych ukazujących człowieka sprawczego,   autonomicznego, jak i roli wychowania we wspomaganiu rozwoju osobowego   człowieka, a zwłaszcza jednego z projektów wychowania – autorstwa   włoskiej pedagog dr Marii Montessori. Rozprawa poświęcona jest w   zasadniczej mierze problematyce własności autorskich absolwentów klas   Montessori, afektywnych konotacji wywiedzionych ze szkoły doświadczeń i   charakteru osobistych zadań nadrzędnych jako perspektywy kształtowania   się osobowości człowieka autorskiego. Zastosowane przez Beatę  Bednarczuk  podejście badawcze, a wraz z nim wykorzystanie wartościowych  narzędzi  badawczych pozwoliły na zebranie interesującego i obszernego  materiału,  którego poprawna analiza przyniosła bardzo ciekawe wyniki.   Z recenzji prof. dr hab. Joanny Madalińskiej-Michalak    ";39.80;"Wydanie II, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 402 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-152-5.jpg
"Ludzka wolność";"w meandrach współczesnychzagrożeń";"Adam Szwedzik";978-83-8095-114-3;;"Ludzka wolność stanowi temat rzekę i wielu myślicieli próbowało wejść w jej nurt, by w refleksji zanurzyć się w oceanie zagadnień z nią związanych. Czyni to również Adam Szwedzik, podejmując w swojej najnowszej publikacji próbę wieloaspektowego opisania wolności, która jest dla człowieka zarówno darem, jak i zadaniem. Łatwo zdradzić wolność, lecz każda jej zdrada grozi życiowym dramatem wynikającym z różnych form współczesnych zniewoleń.  Z recenzji ks. dr. hab. Arkadiusza Olczyka, prof. UPJPII  Książka składa się z dwóch części. Pierwsza poświęcona jest problemowi wolności poruszanemu w filozofii, teologii oraz moralności. Kolebką rodzącej się wolności była starożytna Grecja, gdzie powstawała demokracja, która akcentowała ducha swobody i niezależności. Wraz z rozwojem państwowości i umacniania się jej struktur różni myśliciele, uczeni, filozofowie i mędrcy zajmowali się jej rozumieniem. Pojawiały się koncepcje, które bądź negowały wolność, bądź podkreślały jej wartość i zachęcały do rozwoju. Podkreślano w nich rolę człowieka, który szczególnie powinien być nią zainteresowany i zaabsorbowany. Zwracano uwagę na takie koncepcje ideologiczne, które pod pozorami szacunku do wolności tak naprawdę ją negują. W konsekwencji człowiek może stać się niewolnikiem systemów ideologicznych, które wykorzystują pseudowolność do funkcjonowania państw autorytarnych. Druga część niniejszej publikacji porusza problem praktycznego wykorzystania przez człowieka daru wolności. Zwracam w niej uwagę na rolę mediów we współczesnym świecie. Do niedawna jeszcze prym wiodły telewizja i radio. Szczególnie telewizja, wykorzystując swoją siłę nadawczą, przekazuje człowiekowi wiele informacji, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Niepokojący jest fakt, że to, co jest podawane w mediach, nie budzi wątpliwości i chęci sprawdzenia, czy dana wiadomość jest prawdziwa. Człowiek zafascynowany popkulturą traci kontrolę nad tym, co ogląda. Radio zaś bazuje na szybkości podania informacji w taki sposób, aby była ona newsem i zaciekawiła zabieganego człowieka. Fascynująca informacja i inspirująca muzyka mają przyciągnąć jak najwięcej słuchaczy. Bardzo ważnym medium stał się Internet. Przestrzeń wirtualna jest dla człowieka niemałym wyzwaniem i daje mu dużo możliwości. Niestety, dopuszcza się w niej wielu nadużyć w sferach intymnej, osobistej, zawodowej i społecznej. Będąc anonimowym użytkownikiem sieci, sądzi, że może tam bezkarnie zamieszczać wszystko. Życie innych ludzi traktuje z przymrużeniem oka lub lekceważąco. Swoboda wyznacza mu sens surfowania w Internecie. Media potrafią zafałszować wolność także w publicystyce prasowej. Nie liczy się tam dobro człowieka. Najważniejszy jest sukces dziennikarza, który dokłada wszelkich starań, aby stać się sławnym. Zasady moralne nie są istotne. Na łamach prasowych łatwo jest oskarżyć człowieka i pozbawić go dobrego imienia. Liczą się tylko wolność przekazu i oczarowanie odbiorcy.   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp    Część IFilozoficzne ujęcie wolności       Teologiczny obraz wolności    Moralny wymiar wolności  CZĘŚĆ II Wolność a media  Wolność a uzależnienia cywilizacyjneWolność a uzależnienia społeczne Wolność a bioetyka   Zakończenie Wykaz skrótów  Bibliografia      Summary        ";"  Współczesny człowiek stawia sobie wiele pytań, które dotyczą problemów oraz wartości ważnych dla jego codziennej egzystencji. Wśród najistotniejszych ludzkich spraw sytuuje się kwestia wolności. Jest ona dla każdego z nas wielkim i niepodważalnym darem, ale wiąże się ogromną odpowiedzialnością. Bez daru wolności trudno byłoby nam czuć się swobodnym i dobrowolnie decydować o swoim życiu. Ona stwarza poczucie niezależności. O wolność walczyły w historii całe narody (…). Zniewoleni ludzie sięgali po broń i wywoływali powstania, aby znowu poczuć co to znaczy być wolnym.Takimi słowami rozpoczyna się Wstęp do publikacji Adama Szwedzika pt. Ludzka wolność w meandrach współczesnych zagrożeń.Temat wolności wydaje mi się zagadnieniem szczególnie interesującym. Zagłębiając się w zjawiska związane z motywacją do rozwoju, dość szybko dostrzegałam, jak silnie wolność wpisana jest w naturę człowieka. Już dwu-, trzyletnie dziecko przejawia zachowania, określane potocznym mianem „buntem dwulatka”, które w rzeczywistości wyraża rozwojową potrzebę autonomii. Wskazują na nią m. in. takie dziecięce komunikaty: „ja sam/-a” oraz zachowania przejawiające chęć samodzielnej realizacji różnych czynności, jak u tytułowej Zosi Samosi, Juliana Tuwima.Jest taka Zosia,Nazwano ją Zosia –Samosia,Bo wszystko „Sama! Sama! Sama!Ważna mi dama!Wszystko sama lepiej wie,Wszystko sama robić chce,Fragment wiersza „Zosia Samosia”, J. TuwimaZ licznych obserwacji wynika, iż dzieci wychowywane w warunkach demokratycznych, funkcjonują lepiej i osiągają sukcesy w zakresie osiągnięć, niż rówieśnicy dorastający w warunkach nadmiernej kontroli, od których wymaga się jedynie posłuszeństwa i uległości. Badania nad zjawiskiem wyuczonej bezradności, pokazały, iż chroniczne doświadczanie bezskuteczności własnych działań, braku sukcesów w próbach wpłynięcia na aktualną sytuację, może prowadzić do patologicznej bierności i poddawania się okolicznościom. A takie warunki panują w domach, w których głos dziecka nie jest słyszany; gdzie dziecku nie przyzwala się na własne zdanie; gdy pomysły dziecka są odrzucane, obijają się echem, a nawet zdarza się, iż dziecko jak karane za próby wyrażania siebie i przejawy indywidualności. Autorytaryzm dorosłych może również leżeć u podstaw agresji przejawianej przez ludzi dorastających w takich warunkach. Pokazuje to, że długotrwałe odbieranie wolności, może wiązać się z poważnymi skutkami nieprzystosowania i dysfunkcjonalności. Dzieciństwo jest okresem, którego zadaniem jest przygotowanie osoby do samodzielnego życia, a zadaniem rodzica jest stworzenie warunków oraz wyposażenie potomka w umiejętności, które mają przygotować go do niezależnego życia w społeczeństwie. Dzieciństwo nie jest fazą życia specyficznie ludzką. Jest etap występujący także w świecie zwierząt, choć u człowieka przebiega on najdłużej. Niezależnie od tego, czy obserwujemy potomstwo ludzkie, czy np. innego ssaka, możemy dostrzec, że od pierwszych chwil życia, mamy do czynienia z odrębną istotą. Istotą, która dąży do samodzielności. Samodzielność jest bowiem celem rozwoju. Mylnie rozumie się często, że dziecko jest przedłużeniem rodzica lub własnością dorosłych, a także że dziecko nie ma lub nie ma prawa mieć własnej osobowości lub formować własnego zdania. Nie mamy wątpliwości, iż dziecko ma naturę osobową. Z kolei posiadanie natury osobowej wyraża pewną odrębność od innych ludzi, a wraz z nią potrzebę pewnej dozy wolności: możliwości wywierania wpływu na własne otoczenie, realizacji zadań w sposób sobie właściwy, dysponowania cechami osobowymi i poznawczymi, które prowadzą do samodzielnych wytworów. Podobne obserwacje ujawniają się w spostrzeżeniach psychologicznych, zalecających demokratyczny styl wychowania [różny od bogatych w ujemne konsekwencje stylów: liberalnego i autokratycznego]. Profesor Montessorii, prekursorka montessoriańskiej metody wychowania, dostrzegła w dziecku małą osobę dorosłą. W czasach, w których o autonomii nie mówiono tak często jak dziś, słynna pedagog uznała, iż istotą wspomagania rozwoju jest wolność, przejawiająca się w samodzielności dziecięcego działania. Nadmierne ograniczanie, i tak niewielkiego zakresu dziecięcej wolności, a więc uniemożliwianie decydowania o podejmowanych aktywnościach, używanych pomocach edukacyjnych (zabawkach) profesor uznała za czynnik hamujący rozwój. Świat zwrócił uwagę na metodę montessoriańską za sprawą spektakularnych rezultatów edukacyjnych osiąganych przez wychodków profesor. Dziecięcą potrzebę wolności, akcentował również Janusz Korczak, określany jako przyjaciel dzieci. Obecnie, świadomość potrzeby wolności ujawnia się w uznaniu demokratycznego stylu wychowania (innego niż liberalna anarchia i autokratyczne posłuszeństwo), jako tego, który sprzyja osiągnięciom i zdrowiu psychicznemu dziecka. Człowiek dorosły również nienajlepiej znosi ograniczenia wolności. Badania z zakresu psychologii pracy i motywacji wskazują, iż dla efektywności zawodowej, znacząca okazuje się możliwość wywierania wpływu m. in. na sposób oraz kolejność realizacji zadań. Z badań empirycznych wiemy, iż osoby, które do wykonywania pracy motywowane są wewnętrznymi powodami, opartymi na dobrowolności i samodzielnym wyborze aktywności, nie zaś naciskiem przymusu, inną presją, strachem czy poczuciem obowiązku, przysparzają swym pracodawcom więcej wymiernych i niewymiernych korzyści. W publikacjach poświęconych analizie skutecznego stylu zarządzania akcentuje się znaczenie przewodzenia demokratycznego, zorientowanego na ludzi. Menedżer przyszłości charakteryzuje się m. in. zdolnością rozumienia potrzeb i sytuacji innych zatrudnionych, akceptacji indywidualności i odmienności pracowników, partycypacji innych w proces zarządzania i dzielenia się władzą oraz umiejętnością zorganizowania warunków pracy, które zapewnią podwładnym odpowiednią dozę samodzielności i możliwości decydowania o własnych działaniach. Osoby cechujące się wysokimi wskaźnikami motywacji osiągnięć współwystępującymi z osiąganiem najlepszych wyników we wszelkich aktywnościach, samodzielnie wybierają rodzaj i poziom trudności zadań, a czynnikiem popychającym do wydajnego działania jest wewnętrzne dążenie do satysfakcji z efektów (motywacje wewnętrzna i wewnątrzsterowność). Ograniczenie wolności może uaktywniać opór jednostki, opisany w teorii reaktancji. Dążenie do władzy, uznawane za jeden ze znaczących motywów determinujących ludzkie działania również zdaje się mieć związek z wolnością. Jak podaje wybitny socjolog Bauman [Socjologia, Zysk i S-KA, 1996, Poznań], im mniejszą władzą dysponuje człowiek, tym bardziej ograniczone są jego możliwości wyboru, dysponowania czasem, zarządzania własnym życiem i kształtowania zewnętrznej rzeczywistości. Wolność jest też pojęciem znaczącym w wymiarze szerszym niż indywidualny. Już w szkole podstawowej, analizując utwory literackie nawiązujące do czasów wojen i rozbiorów, silne wrażenie wywierała na mnie skala poświęceń, do których gotowy jest człowiek w obronie wolności własnego narodu i ochroniony zajmowanego przezeń skrawka ziemi. Historia, bogata w mapy o odmiennie wykreślonych liniach granic, może sugerować jak wielkie znaczenie dla ludzkiego życia i losów państw, może mieć pragnienie wolności. Stąd interesująca wydała mi się również cytowana publikacja Adama Szwedzika. Recenzja – polemika Ludzka wolność w meandrach współczesnych zagrożeń ukazuje pojęcie wolności z wielu punktów widzenia. Z częścią zgadzam się w wysokim lub całkowitym stopniu, inne popieram mniej lub nie zgadzam się wcale, jednak wszystkie wydają mi się interesujące i warte omówienia. Niewątpliwą zaletą publikacji jest interdyscyplinarność kontekstów wolności. Autor zawarł tu m.in. omówienie wolności w ujęciu filozoficznym, teologicznym, moralnym. Adam Szwedzik podejmuje się również analizy zagadnienia wolności w odniesieniu do mediów, bioetyki, uzależnień cywilizacyjnych. W celu przybliżenia czytelnikom założeń lub prawd zawartych w publikacji przytoczę wybrane przez siebie fragmenty.Dążenie do szczęścia może być zakłócone w wyniku pojawienia się w jego egzystencji bólu, smutku, tragedii życiowych i różnych rozczarowań. Marazm życiowy ma swoje źródło w źle przez niego wykorzystanej wolności. Ma być ona dla osoby ludzkiej inspiracją do podejmowania działań i afirmacji życia. Wolność tylko wówczas przyniesie człowiekowi zadowolenie, gdy istnieje w nim harmonia między tym, co duchowe, a tym, co cielesne. Często te dwie sfery ludzkiego życia są sobie przeciwstawne, zwalczają się nawzajem. To wprowadza w działanie człowieka nieład i bezsens. (…) Wolność tylko wówczas przyniesie człowiekowi zadowolenie, gdy istnieje w nim harmonia między tym co duchowe, a tym, co cielesne. [cyt. s. 15]Fragment o jedności ciała i umysłu nabiera dla mnie znaczenia zgodnego z założeniami psychologii, gdy odwołam się do definicji, w których duchowość używa się jako synonimu tego, co umysłowe. Pierwotne definicje traktowały psychologię jako naukę o duszy, gdzie pierwiastek duchowy oznaczał aktywność będącą wytworem funkcji organów i czynności mózgowych (dziś częściej mówi się o nauce o zachowaniu, choć nie znaczy że poprzednie definicje straciły na aktualności). Związek soma i psyche nie jest już dziś jedynie tematem rozważań filozoficznych, lecz zjawiskiem dowiedzionym empirycznie. Jeszcze do niedawna aktualne wyodrębnienie subdyscypliny psychosomatyka, badającej związki wybranych obszarów cielesnego funkcjonowania ze sferą psychiczną, obecnie zostało porzucone, na skutek napływu obszernego zakresu dowodów potwierdzających wzajemne relacje, nie wybiórczych, jak sądzono dawniej, lecz w większości (jeśli nie wszystkich) aspektów cielesnego i umysłowego funkcjonowania. Harmonia, tak rozumianej duszy i ciała, postawiona jako warunek zadowolenia, mogłyby wydać się dla mnie zrozumiała. Wolność jako prawo wyboru postępowania, nawet wówczas gdy dobrowolna decyzja nie prowadzi jednostki do optymalnej jakości życia, może wiązać się z pewnymi, niekorzystnymi dla danego podmiotu konsekwencjami i jest tak w istocie. Przyznając, że jednostka ma prawo wyboru własnego działania i sposobu życia, godzimy się na to, że ma ona prawo nie tylko odnosić sukcesy i doświadczać radości, lecz także gubić się, popełniać błędy, żyć w sposób mało satysfakcjonujący. Przyznajemy takie prawo w imię wolności, rozumianej jako brak narzucania podmiotowi przymusowego sposobu postępowania. Nadrzędność wolności opieramy m. in. na założeniu, iż jednostka nie może osiągać poczucia szczęścia poprzez realizację nawet najdoskonalszego, aczkolwiek cudzego: wytyczonego odgórnie, przymusowego programu życia. Kontrola i nakaz, prowadzą przecież do życia niezgodnego z własnymi ideami, wartościami, osobowością; pozbawiają osobę możliwości samostanowienia i podejmowania w swojej sprawie wyboru. Utopijne wydaje się również traktowanie szczęścia jako czegoś danego raz na zawsze, stałego, obiektywnego i możliwego do uzyskania w jeden tylko możliwy sposób. Życie człowieka zdaje się być kompozycją przeplatających się radości i smutków, wzlotów i upadków, sukcesów i porażek, a dwa kroki w tył bywają niekiedy niezbędne jednostce do postawienia kroku w przód. Z kolei to, co dla jednego będzie wzorem dobrego życia i źródłem życiowej pełni, dla innego nie będzie odczuwalne podobnie, gdyż ten dysponuje własną definicją samorealizacji, inne wizje i pragnienia pobudzają jego serce do szybszego bicia. Nawet jeśli dysponujemy danymi, pozwalającymi na formułowanie wskazówek dotyczących sposobów zachowania zdrowia i podnoszenia jakości życia, nie możemy nikogo do nich przymuszać. Niedobrze także tracić z oczu tego, co kryje się pod pojęciem różnic indywidualnych oraz faktu, że wszystkie wnioski wyciągane na podstawie ogółu, mówią nam o pewnych prawdach dotyczących zaledwie większości, a nie wszystkich bezwzględnie.Autor jednak zdaje się traktować tu duchowość nieco odmiennie: jako przeciwieństwo cielesnych i doczesnych uciech, w sposób mający (jak mi się zdaje) wymiar religijny. Krytyka hedonizmu, zdaje mi się, stanowić swoiste napomnienie wiernych, by czerpiąc przyjemność z życia dziś, nie zapomnieli o takim duchowym wymiarze życia, który związany jest z wiarą.W literaturze psychologicznej również podkreśla się negatywne skutki hedonizmu, gdzie nastawienie na wyłącznie ludyczne formy spędzania czasu, pogoń za iluzorycznymi radostkami, przejawiające brak równowagi pomiędzy wypełnianiem zadań a rozrywką; zaangażowaniem a odpoczynkiem; afiliacją, bezpośrednim kontaktem z drugim człowiekiem, bliskością cielesną i emocjonalną oraz tworzeniem wspierających więzi a izolacją, samotnością i egoizmem. Taki hedonizm może stanowić m. in: 1) wyraz ucieczki od odpowiedzialności; 2) unikowy (lękowy) stosunek do spraw trudnych; 3) osobiste dysfunkcje („efekt Piotrusia Pana”, skłonności narcystyczne, inne); 4) brak umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami (ucieczka w picie i zabawę jako przejaw „choroby” emocji).Jednakże jest to argumentacja zupełnie odmienna. Wyrażony został tu pogląd, jakoby warunkiem czerpania korzyści z wolności było utrzymanie równowagi między doświadczaniem satysfakcji tu i teraz, a troską o życie duchowe, ukierunkowane na przyszłość nieśmiertelnej duszy. Pogląd ten wydaje mi się nawiązywać do dogmatów religijnych, zakłada on ograniczenie dobroczynnych skutków płynących z wolności człowieka. Jest to narracja, która zdaje mi się zmierzać do przekonania, iż wolność może być upatrywana jako zjawisko pozytywne, tylko wówczas gdy człowiek nie zapomina o sprawach sakralnych. Zaniedbanie duchowej sfery życia, ma zdaniem autora stanowić przyczynę zakłóceń działania człowieka i zagubienia poczucia sensu życia. Jest to niewątpliwie pogląd teologiczny, akceptujący wolność jednostki, ale pod pewnymi warunkami. Jest to zgoda na prawo do wolności, lecz tylko wtedy, gdy wolność nie powoduje zatracenia z oczu wartości religijnych. Uzasadnienie, że tak rozumiane zaburzenie harmonii życia, ma prowadzić do zaburzeń działania wydaje mi się mieć wymiar bardziej wiary, aniżeli faktu. Warto jednak uwzględnić, iż jest to pogląd filozoficzny, od którego nie wymaga się, aby został uprzednio dowiedziony - jak teza zbudowana na dowodach empirycznych. Z drugiej strony, pewne obserwacje psychologiczne przemawiają za dobroczynnym wpływem wiary na aktualną jakość życia. Choć w niektórych wypadkach może ono prowokować myślenie życzeniowe, czy też bierność, wynikającą z powierzenia własnego życia czynnikom zewnętrznym (poczucie braku wpływu na swój los i rezygnacja ze starań), zgodnym z wyznawanym dogmatem, to jednak wiele innych spostrzeżeń psychologów, w tym np. teoria opanowania trwogi wskazuje, że religijność może wspomagać dobrostan psychiczny jednostki. Wiemy, że troska o duchowość, rozumianą tak, jak ujmuje ją Adam Szwedzik, może pomagać niektórym ludziom: redukować lęki oraz ułatwiać radzenie sobie z niepowodzeniami i kryzysami życiowymi. Obecność wierzeń religijnych we wszystkich kulturach świata może prowadzić nas do wniosku, że jest to sfera życia pełniąca w życiu ludzi najwyraźniej bardzo znaczącą rolę. Wiemy, iż są osoby, charakteryzujące się pewnymi cechami, za sprawą których silniej doświadczają potrzeb związanych z duchowością. Można przypuszczać, iż niedostatek aktywności religijnej mógłby pogarszać jakość codziennego funkcjonowania tychże ludzi (odbierać: nadzieję, poczucie wsparcia wspólnoty itp.). Odwołując się do obserwacji psychologicznych, można odnaleźć pewne uzasadnienia dla zaprezentowanego stanowiska, w odniesieniu do nie tak małej części ludzi. Nie mogę też odmówić racji następującym słowom:Świat hedonizmu to świat mody, nowoczesnych gadżetów, reklamy i czerpania maksymalnej radości z życia. W hedonizmie żyje się oczekiwaniami, co przyniesie kolejny dzień, beztrosko, bez przywiązywania się do jakichkolwiek wartości (…). Prowadzi to do indywidualizmu i zaniku poczucia wspólnoty z innymi ludźmi. Relacje społeczne zostały zdominowane przez siłę pieniądza, który wyznacza normy moralne i etyczne. Głównym stylem życia staje się konsumizm, polegający na kupowaniu rzeczy. Związane są z nim materializm i konsumpcjonizm. [cyt. s. 50].Myślę, że jest głos szczególnie znaczący dziś, w czasach określanych zamiennie jako epoka: globalizacji, konsumpcjonizmu, komercjalizmu, massmediów czy iluzorycznej cyfrowej rzeczywistości. Zjawisko, obserwowane już w minionych wiekach, a nazywane przewartościowaniem wartości, obecnie osiągną niespotykaną dotąd skalę. W odniesieniu do tzw. mody masowej można określić je nawet upadkiem wielu uniwersalnych prawd, w tym: a) związanych z biologiczną sferą ludzkiej natury oraz b) kształtowanych w trakcie historii naszych gatunkowych doświadczeń. Negatywne konsekwencje hedonizmu są tu zgodne z szeroko rozumianym ujęciem psychologicznym, ale też niektórymi odłamami dziedzin pokrewnych, których przedstawiciele już dziś wspominają o negatywnych skutkach szybkiego postępu w cyfrowo - technicznym rozwoju cywilizacji i związanej z nim zmianie warunków życia. Człowiek, którego układ nerwowy kształtował się w ścisłym związku z naturą, może nie być gotowy na niezakłócone i dające zadowolenie funkcjonowanie w obliczu tak nagłych zmian, dalekich od warunków panujących w przyrodzie. Jednakże z punktu widzenia zagadnień wolności, najistotniejszy wydaje mi się przekaz zawarty w poniższych słowach i moje osobiste credo, stworzone na podstawie poszerzania wiedzy naukowej z zakresu zagadnienia dobrostanu jednostki w warunkach wolności i jej braku:Tym, co wyróżnia człowieka spośród innych stworzeń, jest możliwość decydowania o swoim losie (samostanowienie). [cyt. s. 48, ]i to zdanie chciałabym potraktować jako posumowanie omówienia zagadnień wolności zarówno z punktu widzenia potrzeb jednostki jak i dążeń zbiorowych. źródło: http://psychologiarozwojuosobistego.blogspot.com/2017/11/ludzka-wolnosc-szwedzika-ujecie.html   Ludzka wolność stanowi temat rzekę i wielu myślicieli próbowało wejść w jej nurt, by w refleksji zanurzyć się w oceanie zagadnień z nią związanych. Czyni to również Adam Szwedzik, podejmując w swojej najnowszej publikacji próbę wieloaspektowego opisania wolności, która jest dla człowieka zarówno darem, jak i zadaniem. Łatwo zdradzić wolność, lecz każda jej zdrada grozi życiowym dramatem wynikającym z różnych form współczesnych zniewoleń.  Z recenzji ks. dr. hab. Arkadiusza Olczyka, prof. UPJPII  Niewielkiej objętości  publikacja autorstwa Adama Szwedzika traktująca o istocie wolności, z  dopiskiem „w meandrach współczesnych zagrożeń” jest bardzo ważną i na  czasie wypowiedzią.  Żyjemy proszę państwa w czasach głębokiego chaosu, w  którym wszyscy, od polityków, posłów, dziennikarzy, odmieniają ją przez  wszystkie przypadki i zwykle nadużywają, tak jak słowa demokracja. Wolność jest indywidualna, a zarazem personalna, przekazana nam w  genach, ale również wbudowana w naszą egzystencję jako filar sine qua  non naszego własnego osobistego rozwoju. Bez jej zrozumienia, pojęcia,  jak jest ważna nie jesteśmy w stanie sprecyzować i zracjonalizować  swojego miejsca w społeczeństwie jak i swojego życiowego credo. Autor w  pierwszym rozdziale stara się przypomnieć nam problem wolności wyrażony i  określony w poszczególnych epokach, a także w takich naukach jak  filozofia, teologia, moralność, w kolejnym pokazuje problem praktycznego  wykorzystania tego daru przez człowieka. W kolejnych pokazuje  nam zagrożenia i paradoksy jakie wynikają z liberalnego modelu wolności  osobistej, która z jednej strony zachęca do rozwoju osobistego, a z  drugiej strony toleruje i namawia, jeśli nie będziemy już młodzi, piękni  i społecznie użyteczni do eutanazji.Wiek XX to czas, kiedy musieliśmy jako społeczeństwo zmagać się z  totalitaryzmami, w imię wolności ogółu, w ujęciu planu wolności  osobistej sprowadzonej głównie do walki z myśleniem kolektywnym,  depczącym podmiotowość i negującą samostanowienie o sobie jako  podstawowy atrybut człowieka. Globalizm wziął się właśnie z takiego  założenia, że jako masa stanowimy bezmyślną, bezrefleksyjną część  ludzkości degradującą środowisko, będąc jedynie wykonawcami wielkich  planów gospodarczej ekspansji ponadnarodowych koncernów i banków.Pomylenie pojęć, chaos informacyjny, propaganda pokazująca nam świat  jednostronnie, tylko jako miejsce cierpienia i przemocy powoduje, iż  współczesny człowiek XXI wieku jest w stanie sam pozbawić się lub  znacznie ograniczyć swoją osobistą wolność dla mglistych zapowiedzi, iż  globalny rząd zrobi to skutecznie za niego. Takie, a nie inne utopie  zastąpiły dwudziestowieczne totalitaryzmy czerpiąc pełnymi garściami z  nich filozofię i i inspiracje do zarządzania ludzkimi masami. Jednostka  coraz częściej pozbawiana własnej tożsamości, religii, narodowego  fundamentu poddaje się indoktrynacji i manipulacji, w imię obrony  globalnego porządku i ładu, stając się zaczątkiem nowego społeczeństwa  multikulti. Uzależnieni od informacji, poddani bożkowi internetu,  elektronicznych gadżetów, aplikacji nie jesteśmy w stanie z tej  pseudonaukowej magmy wyłuskać prawdy, która ontologicznie związana jest z  osobistą wolnością. Ład egzystencjalny został rozbity, powracają  zdawałoby się zapomniane demony, jak handel ludźmi, niewolnictwo, w  globalnym kapitalizmie wszystko jest na sprzedaż, łącznie z naszą  wolnością. Uzależnieni od używek, narkotyków, wmanipulowani przez  multimedia w świat totalnej wolności, w której można praktycznie  wszystko przestajemy racjonalizować nasze życie. Ta nowa wolność  prowadzi nas najczęściej do autodestrukcji. Jeżeli nie ma hamulców, nie  ma religii, wyższego porządku, a jest tylko to, co sobie zaplanowaliśmy,  zgotowaliśmy, to znaczy, że przyjmujemy, to coś stworzone przez  korporacje, polityków, przekupne rządy jako jedyny model istnienia.  Wszystko to prowadzi do powolnego upadku, naszej własnej wolności, tej, z  którą przyszliśmy na świat. Ale powoli oswajamy się z tą myślą, że  inaczej nie można, że walcząc z globalnymi tendencjami nie mamy szans na  korzystanie z tego co niesie liberalizm – władzę na drugim człowiekiem i  korzyści materialne. XXI-wieczny globalizm odwołuje się bowiem, tak jak  poprzednie totalitaryzmy do naszych słabości, namiętności, do mrocznej  strony naszej osobowości i powiedzenia „hulaj dusza, piekła nie ma”,  naruszając i negując w ten sposób sacrum życia. Książka jak  najbardziej aktualna i do wielokrotnej refleksji, nie tylko przez ludzi  mieniących się wykształconymi, ale ludzi dla których wolność jest  wartością najwyższą bez względu na ustrój czy władzę. Autor uzupełni  swoją publikację z obszerną bibliografię przedmiotu.  źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/ludzka-wolnosc-jak-z-nia-zyc  ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 130 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-114-3.jpg
"Autoprezentacja młodzieży szkolnej";"Emocjonalne i poznawcze konsekwencje deprecjonującej i faworyzującej autoprezentacji u młodzieży z wysokim i niskim lękiem społecznym";"Weronika Juroszek";978-83-7587-428-0;;"Autoprezentacja jest aktualnie jednym z bardziej zastanawiających zjawisk społecznych i psychologicznych, o czym świadczą liczne poradniki, mówiące o tym, w jaki sposób korzystnie prezentować swoją osobę. Autoprezentacja jest zachowaniem społecznym podlegającym samokontroli i samoobserwacji, dlatego wywołuje emocje i procesy poznawcze z nią związane (Stojanowska 1998). Prezentujemy Państwu książkę pt.: "Autoprezentacja młodzieży szkolnej", w której Autorka podchodzi do tematu autoprezentacji bardzo wnikliwie i szczegółowo.  Czy osoby z wysokim lękiem społecznym prezentują się bardziej negatywnie niż te z niskim poziomem lęku ? Do takich wniosków doszedł Arkin ze swoimi współpracownikami, na podstawie badań jakie przeprowadzili w 1980 r. Autorka te wnioski konfrontuje z kolejnymi badaniami i nową interpretacją. Wyniki są nie tylko ciekawe, ale także wartościowe pod kątem wykorzystania w pracy z młodzieżą. Książka Weroniki Juroszek podejmuje się zadania rozwinięcia tematu lęku społecznego i jego wpływu na stopień jakości uczestnictwa społecznego. Celem badań było określenie znaczenia deprecjonującej i faworyzującej autoprezentacji dla zmian w poziomie lęku sytuacyjnego oraz metapercepcji u osób o różnym dyspozycyjnym lęku społecznym.  Prezentowana praca składa się z pięciu rozdziałów. W rozdziale pierwszym omówiono problem autoprezentacji w świetle teorii i badań, przeanalizowano podstawowe założenia dotyczące autoprezentacji, jej funkcje i style, rolę lęku społecznego w kierowaniu wrażeniem. Kolejne punkty poświęcono autoprezentacji faworyzującej (jako podstawowemu stylowi stosowanemu przez osoby z niskim lękiem społecznym) oraz autoprezentacji ochronnej (charakteryzującej osoby z wysokim lękiem społecznym). Rozdział ten kończy analiza znaczenia metapercepcji dla autoprezentacji.  Rozdział drugi zawiera omówienie badań własnych. W punkcie pierwszym sformułowano pytania i hipotezy dotyczące faworyzowania i deprecjonowania się w sytuacji powodzenia i niepowodzenia w sferze społecznej i intelektualnej przez młodzież szkolną z wysokim i niskim lękiem społecznym (badanie ankietowe). W punkcie drugim sformułowano hipotezy, opierając się na badaniach eksperymentalnych. Punkt trzeci traktuje o tym, jak dyspozycyjna koncentracja na różnych rodzajach „ja” wpływa na faworyzującą i deprecjonującą autoprezentację oraz jej emocjonalne oraz poznawcze konsekwencje – lęk sytuacyjny i metapercepcję.  W rozdziale trzecim przedstawiono metodologię badań własnych – omówiono metody, określając zmienne i ich operacjonalizację, przy czym zmienne niezależne oraz zależne zostały szczegółowo wyodrębnione. W pracy wykorzystano następujące metody: ankietę do pomiaru stylu autoprezentacji (skonstruowaną przez autorkę niniejszej publikacji), Skalę Koncentracji na Sobie, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku oraz arkusz „Jak widzą mnie inni?”. Rozdział czwarty zawiera wyniki przeprowadzonych badań. Na początku scharakteryzowano omawiane zmienne osobowościowe, takie jak: lęk społeczny, ja-publiczne, ja-prywatne, zmienne określone w badaniach ankietowych oraz eksperymentalnych (podrozdziały pierwszy i drugi). W podrozdziale trzecim przedstawiono wyniki dotyczące autoprezentacji osób o wysokim i niskim lęku społecznym w sytuacji powodzenia oraz niepowodzenia. Podrozdział czwarty to weryfikacja hipotez zakładających wpływ faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji w sytuacji powodzenia, jak również niepowodzenia na lęk sytuacyjny i metapercepcję u osób o różnym poziomie lęku społecznego. W podrozdziale piątym przeanalizowano zależności między dyspozycyjną koncentracją na różnych rodzajach „ja” i lękiem społecznym a autoprezentacją oraz jej konsekwencjami. Pracę zamykają rozdział dotyczący interpretacji wyników, zakończenie i streszczenie pracy.   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook! ";;"Wstęp  I          Autoprezentacja w świetle teorii i badań  1. Podstawowe założenia dotyczące autoprezentacji 2. Funkcje autoprezentacji 3. Style autoprezentacji 3.1.  Atrakcyjność faworyzującego i deprecjonującego stylu autoprezentacji 3.2.  Faworyzowanie i deprecjonowanie się za pomocą atrybucji przyczynowych 3.3. Style autoprezentacji u osób o różnej płci4. Rola lęku społecznego w autoprezentacji 4.1. Autoprezentacyjna koncepcja lęku społecznego M. Leary’ego 4.2. Osobowościowe uwarunkowania lęku społecznego 4.2.1.      Samoocena 4.2.2.      Samoświadomość 4.3.            Sytuacyjne uwarunkowania lęku społecznego 4.3.1.      Nowość sytuacji 4.3.2.      Oceny w relacjach interpersonalnych 4.4.  Różnice między osobami z wysokim i niskim lękiem społecznym w wybranych sferach funkcjonowania psychospołecznego 4.4.1.      Interpretowanie sytuacji powodzenia i niepowodzenia 4.4.2.      Przekonania dotyczące własnej osoby 4.4.3.      Metapercepcja (Ja odzwierciedlone) oraz dokonywanie atrybucji przyczynowych 4.4.4.      Spostrzeganie wysokości oczekiwań otoczenia względem siebie4.4.5.      Rezultaty uzyskiwane w testach intelektualnych 4.4.6.      Treści pamięci autobiograficznej, umiejętność wyrażania negatywnych emocji i wsparcie społeczne 4.4.7.      Regulowanie poczucia własnej wartości4.5.  Funkcjonowanie społeczne osób z wysokim i niskim lękiem społecznym w okresie dorastania5.    Autoprezentacja faworyzująca jako podstawowy styl autoprezentacji osób z niskim lękiem społecznym 6.    Autoprezentacja ochronna jako podstawowy styl autoprezentacji osób z wysokim lękiem społecznym7. Znaczenie metapercepcji (Ja odzwierciedlonego) dla autoprezentacji  II         Problematyka badań własnych  1.    Faworyzowanie i deprecjonowanie się w sytuacji powodzenia i niepowodzenia w sferze społecznej i intelektualnej przez młodzież szkolną z niskim i wysokim poziomem lęku społecznego­ – sformułowanie pytań i hipotez do I ankietowej części badań2.   Wpływ faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji w sytuacji powodzenia i niepowodzenia na poziom lęku sytuacyjnego i metapercepcję (Ja odzwierciedlone) wśród młodzieży szkolnej o różnym poziomie lęku społecznego – sformułowanie pytań i hipotez do II eksperymentalnej części badań3.    Wpływ dyspozycyjnej koncentracji na różnych rodzajach „ja” na faworyzującą i deprecjonującą autoprezentację oraz jej emocjonalne i poznawcze konsekwencje: lęk sytuacyjny i metapercepcję (Ja odzwierciedlone) III  Metodologia badań własnych  1.      Metody badań 1.1.            Zmienne i ich operacjonalizacja 1.1.1.      Badanie ankietowe 1.1.2.      Badanie eksperymentalne1.2.            Charakterystyka badanej grupy 2.      Narzędzia badawcze 2.1.            Ankieta do pomiaru stylu autoprezentacji2.2.            Skala Koncentracji na Sobie 2.3.            Inwentarz Stanu i Cechy Lęku  2.4.            Arkusz „Jak widzą mnie inni?” 3.      Przebieg badań IV  Wyniki  1.  Charakterystyka zmiennych osobowościowych badanej młodzieży w I ankietowej części badań 1.1.            Lęk społeczny 1.2.            Ja-publiczne 1.3.            Ja-prywatne 1.4.            Podgrupy osób wyróżnione ze względu na zmienne osobowościowe: lęk społeczny, ja-publiczne, ja-prywatne   2.    Charakterystyka zmiennych osobowościowych badanej młodzieży w II eksperymentalnej części badań 2.1.            Lęk społeczny 2.2.            Ja-publiczne 2.3.            Podgrupy osób wyróżnione ze względu na zmienne                        osobowościowe: lęk społeczny i ja-publiczne3.    Autoprezentacja osób o wysokim i niskim lęku społecznym w sytuacji powodzenia i niepowodzenia – weryfikacja hipotez badawczych na podstawie ankiety4.   Wpływ faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji w sytuacji powodzenia i niepowodzenia na lęk sytuacyjny i metapercepcję (Ja odzwierciedlone) u osób o różnym poziomie osobowościowego lęku społecznego – weryfikacja hipotez i odpowiedzi na pytania badawcze na podstawie eksperymentu 5.  Zależności między dyspozycyjną koncentracją na różnych rodzajach „ja” i lękiem społecznym a autoprezentacją i jej konsekwencjami 5.1       Zależności między badanymi zmiennymi osobowościowymi a faworyzującą i deprecjonującą autoprezentacją (badanie ankietowe) 5.2.            Wpływ lęku społecznego oraz ja-publicznego na emocjonalne i poznawcze konsekwencje faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji (badanie eksperymentalne) V         Interpretacja wyników  Zakończenie Streszczenie Bibliografia ";"Znaczenie autoprezentacji jest w naszych czasach szczególnie podkreślane. Liczne poradniki dotyczące sztuki dobrego zaprezentowania siebie cieszą się ogromną popularnością, zwłaszcza wśród ludzi młodych, poszukujących pracy, partnera życiowego, czy też po prostu akceptacji w swoim środowisku. Naukowe poznanie uwarunkowań autoprezentacji staje się więc niejako odpowiedzią na społeczne zapotrzebowanie w tym zakresie. […] Książka Weroniki Juroszek podejmuje bardzo ciekawy i ważny ze społecznego punktu widzenia problem prezentowania się osób z wysokim i niskim lękiem społecznym. […]Zarówno uzyskane wyniki, jak i ich interpretacja […] są nie tylko bardzo ciekawe, ale także wartościowe i godne wykorzystania w pracy z młodzieżą. Z recenzji prof. UKSW, dr hab. Marii Ryś";28.00;"Wydanie I, Kraków 2010, ";"Objętość 138 stron.";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7587-428-0.jpg
"System awansu zawodowego nauczycieli";"Ocena kluczowego elementu reformy edukacji";"Magdalena Szumiec";978-83-8095-172-3;;"W książce System awansu zawodowego nauczycieli – ocena kluczowego elementu reformy edukacji jako ramowy problem badawczy autorka przyjęła następujące pytanie: W jakim stopniu system awansu jest czynnikiem wpływającym na zmianę funkcjonowania zawodowego nauczycieli? Na podstawie literatury przedmiotu przeprowadziła rozważania dotyczące – tak ważnego w zawodzie nauczycielskim – awansu zawodowego. Dokonała przeglądu dotychczasowych badań ze szczególnym uwzględnieniem opinii środowiska oświatowego na temat awansu zawodowego i jego wpływu na osiągnięcie efektów zakładanych przez MENiS. Książka składa się z siedmiu rozdziałów (część teoretyczna – rozdział I i II; metodologiczna – rozdział III; empiryczna – rozdział IV, V, VI i VII).W celu uzyskania informacji dotyczących istoty systemu awansu nauczycieli wykorzystała opracowane przeze nią kwestionariusze ankiet dla nauczycieli, dyrektorów oraz ekspertów komisji kwalifikacyjnych/egzaminacyjnych, a także kwestionariusz wywiadu dla wizytatorów Kuratorium Oświaty w Krakowie pełniących równocześnie funkcję przewodniczących komisji kwalifikacyjnych/egzaminacyjnych dla nauczycieli mianowanych ubiegających się o stopień nauczyciela dyplomowanego. Grupy badanych liczyły odpowiednio 404 nauczycieli, 56 dyrektorów szkół, 160 ekspertów komisji kwalifikacyjnych/egzaminacyjnych oraz 9 wizytatorów kuratorium oświaty. Na podstawie odpowiedzi respondentów dowiedziała się, jakie czynniki mają wpływ na przebieg ścieżki kariery, poznała okoliczności wzmagające i obniżające efektywność pracy dydaktyczno-wychowawczej oraz motywy uczestnictwa nauczycieli w procesie awansu zawodowego. Ponadto zebrała informacje o tym, w jaki sposób system awansu determinuje rozwój zawodowy, jaki ma wpływ na jakość świadczonych przez nauczycieli usług edukacyjnych, oraz w jakich obszarach nauczyciele podejmują szczególną aktywność. Badania ukazały również związki między systemem awansu a sferą rozwoju osobistego i życiem nauczycieli, a także umożliwiły poznanie opinii respondentów na temat stopnia spełnienia poszczególnych założeń wdrożonej w 2000 roku pragmatyki zawodowej nauczycieli. Istotne w badaniach było także poznanie mocnych i słabych stron obowiązującej procedury oraz zaproponowanie w niej pożądanych zmian i ukazanie innych sposobów mających na celu stymulowanie rozwoju zawodowego. Na podstawie odpowiedzi badanych wyciągnęła wnioski, które mogą okazać się przydatnymi wskazówkami dla osób odpowiedzialnych za koncepcyjne opracowanie zmian dotyczących edukacji. Wśród propozycji, których wykorzystanie mogłoby uskutecznić obowiązujący systemu awansu zawodowego nauczycieli, pomocna byłaby zmiana polegająca na odbiurokratyzowaniu procedury, wydłużeniu ścieżki formalnego rozwoju, czy też przeformułowaniu wymagań niezbędnych do uzyskania poszczególnych stopni awansu. Pożądane byłoby również wprowadzenie egzaminu praktycznego, poszerzenie skali ocen dorobku zawodowego, zwiększenie roli awansu szkolnego w strukturze poziomej oraz określenie standardów, według których można byłoby obserwować, czy rozwój następuje również po otrzymaniu awansu.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 Z recenzji dr hab. M.J. Łukasik, prof. Ignatianum Publikacja System awansu zawodowego nauczycieli – ocena kluczowego elementu reformy edukacji jest wartościowa poznawczo – wnosi nowe treści zarówno do wiedzy teoretycznej, jak i praktycznej, poszerzając zakres propozycji dla modyfikacji systemu awansu zawodowego. Należy również podkreślić przydatność książki, dającą podstawę do sformułowania i wdrożenia działań naprawczych oraz zalecenia jej lektury decydentom krajowej polityki oświatowej. Podjęte w książce zagadnienie jest ważne szczególnie z perspektywy jakościowego rozwoju nauczycieli, a tym samym jakościowego rozwoju szkoły.   ";;"Wstęp 	   ROZDZIAŁ I. System awansu zawodowego nauczycieli – przepisy prawne  i ich ocena 	  1. Zmiana społeczna a profesjonalizacja zawodu nauczycielskiego 	  2. Pojęcie systemu awansu zawodowego i jego istota 	  3. Przemiany zachodzące w sposobie zatrudniania i procedurze  awansowania nauczycieli  	  4. Charakterystyka poszczególnych stopni awansu zawodowego 	   ROZDZIAŁ II. Awans zawodowy nauczycieli w badaniach i w dyskursie  pedagogicznym 	  1. Awans zawodowy nauczycieli a jakość pracy szkoły – badania ZNP 	 2. Raporty z Międzynarodowych Badań Nauczania i Uczenia się OECD 	  3. Stanowisko OSKKO w sprawie awansu zawodowego nauczycieli 	  4. Funkcjonowanie systemu awansu zawodowego nauczycieli –  kontrola NIK 	 5. System awansu zawodowego w dyskursie pedagogicznym  	    ROZDZIAŁ III. Założenia metodologiczne badań własnych 	 1. Przedmiot i cel podejmowanych badań 	 2. Problemy badawcze 	 3. Metody i techniki badań, narzędzia badawcze 	 4. Organizacja i przebieg badań 	 5. Charakterystyka terenu badań i próby badawczej 	  ROZDZIAŁ IV. Uwarunkowania ścieżki awansu zawodowego nauczycieli 	 1. Formy doskonalenia i ich znaczenie dla przebiegu ścieżki awansu  zawodowego 	2. Rola wybranych podmiotów w procesie awansu zawodowego nauczycieli 	 3. Czynniki determinujące jakość pracy nauczycieli 	  ROZDZIAŁ V. System awansu zawodowego nauczycieli jako czynnik zmian  ich pracy 	 1. Czynniki stymulujące nauczycieli do podejmowania działań  prorozwojowych 	 2. Awans zawodowy jako element motywujący nauczycieli do pracy 	 3. Motywy uczestnictwa nauczycieli w procesie awansu zawodowego 	 4. System awansu zawodowego jako sposób poprawy jakości pracy  nauczycieli 	 5. Obszary szczególnej aktywności nauczycieli podczas odbywania stażu 	  ROZDZIAŁ VI. Znaczenie systemu awansu zawodowego dla rozwoju osobistego  i życia nauczycieli  1. Stopień zaangażowania nauczycieli we własny rozwój zawodowy  	 2. Awans zawodowy nauczycieli a sfera rozwoju osobistego 	 3. Znaczenie systemu awansu dla prestiżu zawodu nauczycielskiego 	 4. Awans zawodowy a samoocena nauczycieli 	5. Zjawisko wypalenia zawodowego nauczycieli a system awansu  	  ROZDZIAŁ VII. Efekty, zagrożenia i szanse związane z systemem awansu zawodowego nauczycieli 	1. Założenia systemu awansu zawodowego a stopień ich spełnienia 	 2. Mocne ogniwa systemu awansu zawodowego nauczycieli 	 3. Słabe punkty w systemie awansu zawodowego nauczycieli 	4. Niebezpieczeństwo pozorowanego rozwoju w funkcjonującym systemie awansu  	 5. Pożądane zmiany w systemie awansu zawodowego nauczycieli 	  Uogólnienia i wnioski z badań 	 1. Podsumowanie wyników badań 	 2. Wnioski dla praktyki oświatowej 	  Aneksy 	 309 Aneks nr 1. Kwestionariusz ankiety dla nauczycieli 	 Aneks nr 2. Kwestionariusz ankiety dla dyrektorów szkół 	 Aneks nr 3. Kwestionariusz ankiety dla ekspertów komisji kwalifikacyjnej/ egzaminacyjnej 	 Aneks nr 4. Kwestionariusz wywiadu dla przewodniczących komisji  kwalifikacyjnych dla nauczycieli mianowanych ubiegających się o stopień awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego 	   Bibliografia 	 Spis schematów, tabel i wykresów 	 Streszczenie   ";"  Publikacja System awansu zawodowego nauczycieli – ocena kluczowego elementu reformy edukacji jest wartościowa poznawczo – wnosi nowe treści zarówno do wiedzy teoretycznej, jak i praktycznej, poszerzając zakres propozycji dla modyfikacji systemu awansu zawodowego. Należy również podkreślić przydatność książki, dającą podstawę do sformułowania i wdrożenia działań naprawczych oraz zalecenia jej lektury decydentom krajowej polityki oświatowej. Podjęte w książce zagadnienie jest ważne szczególnie z perspektywy jakościowego rozwoju nauczycieli, a tym samym jakościowego rozwoju szkoły. Z recenzji dr hab. M.J. Łukasik, prof. Ignatianum  Od wdrożenia nowego systemu awansu zawodowego nauczycieli upłynęło sporo czasu, zatem podjęta przez Autorkę próba oceny jego skuteczności, a także poszukiwania odpowiedzi na pytania o to, jak wspomagać nauczycieli na poszczególnych etapach ich rozwoju i jak zwiększać poziom ich profesjonalizmu wydaje się w pełni uzasadniona i cenna. Podjęta problematyka badawcza jest istotna dla rozwoju wiedzy pedeutologicznej o współczesnych problemach zawodu nauczycielskiego, a także dla praktyki oświatowej w zakresie doskonalenia i wsparcia zawodowego. Sformułowane bowiem wnioski stanowią cenną propozycję działań wzmacniających funkcjonowanie zawodowe nauczycieli. Z recenzji dr hab. J. Szempruch, prof. UJK       ";40.00;"Wydanie II, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 358 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-172-3.jpg
"ABC PEDAGOGA SPECJALNEGO. Razem łatwiej. Nowe doświadczenia. ";"Poradnik dla nauczycieli ze specjalnym przygotowaniempedagogicznym pracujących z dziećmi z niepełnosprawnością,dla studentów kierunków pedagogicznych oraz dla osób zainteresowanych kształceniem integracyjnym";"Aleksandra Tomkiewicz-Bętkowska";978-83-8095-156-3;;"Polecamy uaktualnione i zmienione wydanie nr III Książka ABC pedagoga specjalnego. Razem łatwiej. Nowe doświadczenia, którą polecamy, jest kontynuacją i aktualizacją książki ABC pedagoga specjalnego, której współautorką jest Alicja Krztoń. Zmieniły się rozporządzenia, podstawa programowa, nieco inne jest obecnie nazewnictwo. Również doświadczenia Autorki stały się bogatsze, a warsztat pracy pełniejszy. Tak więc wydanie to uzupełniono o nowe doświadczenia, biorąc pod uwagę cenne uwagi, codzienne rozmowy i spojrzenie na ideę kształcenia integracyjnego osób bardzo zaangażowanych w swoją pracę. Niezmienne pozostały: bardzo dobra współpraca z rodzicami, chęć poszukiwania nowych rozwiązań, satysfakcja z wykonywanej pracy oraz sukcesy – małe i duże – podopiecznych Autorki.Książka została poszerzona, uzupełniona i podzielona na osiem części. W pierwszej – obok krótkiej charakterystyki upośledzenia umysłowego – zawarto najczęściej spotykane przyczyny trudności w uczeniu się, nakreślono edukację dzieci z niepełnosprawnością w szkole masowej, zapoznając tym samym Czytelników z ideą klas integracyjnych, założeniami i warunkami dobrej integracji. Pisząc o klasach integracyjnych, nie sposób podzielić się wszystkimi spostrzeżeniami związanymi z pracą w tego typu oddziałach, dlatego też wybrano te aspekty, na które – zdaniem Autorki – każdy pedagog specjalny w swojej pracy powinien zwrócić uwagę (jak kwestia doboru dzieci do klas integracyjnych, ocenianie uczniów niepełnosprawnych czy też rola pracy w grupach).Część druga została poświęcona organizowaniu i udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem.Część trzecia to opis celów i zadań rewalidacji indywidualnej wraz z ramowym programem rewalidacji, a także zbiór wskazówek przydatnych w pracy z dzieckiem z niepełnosprawnością na tego typu zajęciach. W części czwartej zamieszczono przykładowe ćwiczenia zgodne z podanym wcześniej ramowym programem, które z powodzeniem można wykorzystać na zajęciach rewalidacji indywidualnej.Część piąta określa zakres czynności i uprawnienia pedagoga specjalnego pracującego w klasie integracyjnej, jego prawa i obowiązki.Część szósta natomiast zawiera przykładowe opracowania, które – w mniejszym bądź większym stopniu – towarzyszą pedagogom specjalnym w ich pracy. Wybrano te opracowania, które – jak wiadomo Autorce – sprawiają, szczególnie studentom oraz młodym nauczycielom, najwięcej trudności – między innymi opracowanie konspektu, indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego, rozkładu materiału oraz oceny opisowej. W części siódmej zaprezentowano opis i analizę przypadku uczniów z niepełnosprawnościami. Wśród nich znalazł się uczeń z zespołem Aspergera, uczeń z zespołem Downa oraz uczeń niedowidzący.Ostatnia część zawiera wybrane programy wspomagające rozwój uczniów. Program dla ucznia z nadpobudliwością/nadruchliwością, program dla ucznia z niepełnosprawnością sprzężoną – autyzmem i niedosłuchem oraz program dla ucznia z obustronnym niedosłuchem.Polecamy!     ";;" WstępCzęść pierwszaMiejsce dziecka upośledzonego umysłowo w szkole masowejCharakterystyka upośledzenia umysłowego  Najczęściej spotykane przyczyny trudności w uczeniu się Zaburzenia rozwoju ruchowego Zaburzenia spostrzeżeń wzrokowych  Zaburzenia spostrzeżeń słuchowych  Zaburzenia rozwoju mowy  Edukacja dzieci z niepełnosprawnością w szkole masowej 	 Teoretyczne założenia i warunki dobrej integracji 	 32Zasady pracy pedagogicznej z uczniem z niepełnosprawnością 	 Moje refleksje związane z pracą w klasie integracyjnej 	 Rola pedagoga specjalnego w klasie integracyjnej  Ocenianie uczniów z niepełnosprawnością  Dostosowanie wymagań edukacyjnych Praca w grupach 	  Część drugaOrganizowanie i udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznejwe współczesnej szkoleOrganizowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole   Część trzeciaRewalidacja indywidualna jako forma wspierającakształcenie dziecka z niepełnosprawnością w szkole masowejRewalidacja indywidualna – jej cele i zadania  Ramowy program rewalidacji indywidualnej 	 Wskazówki do pracy z dzieckiem z niepełnosprawnością podczas zajęć rewalidacji indywidualnej 	 Przykładowy program terapii logopedycznej 	 Przykładowy program terapii manualnej  Przykładowy program fizjoterapii dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych 	 Wybrane metody najczęściej stosowane w fizjoterapii 	 Słów kilka o zajęciach socjoterapii Przykładowe scenariusze gier o podłożu socjoterapeutycznym  Część czwartaPrzykładowe ćwiczenia wykorzystywane na zajęciach rewalidacji indywidualnej zgodnie z ramowym programem rewalidacjiPrzykłady ćwiczeń według ramowego programu rewalidacji 	 Przykładowe konspekty zajęć rewalidacji  Część piątaZakres czynności i uprawnienia pedagoga specjalnego w klasie integracyjnej Pedagog specjalny w klasie integracyjnej  Część szóstaPrzykładowe opracowania niezbędne w pracy pedagoga specjalnegoIndywidualny program edukacyjno-terapeutyczny (wersja I)  Dokumentacja przebiegu nauczania ucznia niepełnosprawnego – indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny (wersja II) 	 Karta obserwacji ucznia  Bilans wiadomości i umiejętności ucznia z niepełnosprawnością 	 Standardy wymagań i treści nauczania dla ucznia klasy I  Przykładowy rozkład materiału dla uczniów klasy I i IV 	 Schemat tabeli – dzienny plan dydaktyczno-wychowawczy dla uczniów klasy I 	 Przykładowy dzienny plan dydaktyczno-wychowawczy (rozkład materiału) dla uczniów klasy I 	 Schemat tabeli – plan dydaktyczno-wychowawczy (rozkład materiału) dla uczniów klasy IV 	 Tygodniowy rozkład materiału dla uczniów klasy IV z języka polskiego, matematyki i przyrodySchemat konspektu 	 Przykładowe opracowanie konspektów w klasach I–III  Edukacja wczesnoszkolna – konspekt lekcji przeprowadzonej w klasie I integracyjnej Edukacja wczesnoszkolna – konspekt lekcji przeprowadzonej w klasie II integracyjnej  Edukacja wczesnoszkolna – konspekt lekcji przeprowadzonej w klasie III integracyjnej 	 Przykładowe oceny opisowe   Część siódmaOpis i analiza przypadku – uczeń z niepełnosprawnościąDziecko z zespołem Aspergera w klasie integracyjnej 	 Start szkolny dziecka z zespołem Downa w klasie integracyjnej  Wpływ sytuacji rodzinnej na funkcjonowanie ucznia niedowidzącego w klasie integracyjnej i przyczyny jego trudności edukacyjnychBiografia szkolna uczennicy z niepełnosprawnością na poziomie szkoły podstawowej 	 Część ósmaWybrane programy wspomagające rozwój uczniówCzym tak naprawdę jest nadpobudliwość?  Program wspomagający rozwój uczniów: „Słyszę ciszę” – uspokajanie i koncentracja Program rewalidacji dla ucznia z niepełnosprawnością sprzężoną 	 Program rewalidacji dla ucznia z obustronnym niedosłuchem  Najważniejsze akty prawne dotyczące kształcenia uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych Bibliografia 	 251  ";"Ku integracjiRewalidacja jest dążeniem do przywrócenia upośledzonemu dziecku pełnej sprawności. Jest to planowany proces edukacyjny, terapeutyczny i wychowawczy, z jasno postawionymi celami, skierowanymi na usprawnianie zaburzonych funkcji rozwojowych oraz intelektualnych. Niestety, nie zawsze pełne przywrócenie sprawności jest możliwe, warto jednak podejmować działania zmierzające do ułatwienia osobie niepełnosprawnej uczestnictwa w życiu społecznym czy kulturalnym w jak największym stopniu, a także do przygotowania jej do pracy i samodzielnej egzystencji.W przypadku osób niepełnosprawnych liczy się każde działanie, jednak to interwencja podjęta w pierwszym etapie życia ma największe szanse na powodzenie. Istotna dla rozwoju jest nie tylko sfera fizyczności dziecka, różne dysfunkcje ruchowe związane z niepełnosprawnością, ale również sfera kontaktów z otoczeniem. Dlatego też taką uwagę przywiązuje się do integracji dziecka o specjalnych potrzebach edukacyjnych, która pociąga za sobą przygotowanie dziecka do życia w społeczeństwie ludzi pełnosprawnych oraz kształtowanie umiejętności komunikacyjnych. Pełnosprawne dzieci również osiągają nieocenione korzyści z takiej integracji – uczą się akceptacji, stają się pomocą dla niepełnosprawnych rówieśników, nawiązują z nimi więzi emocjonalne. Edukacja integracyjna to jednak cały szereg złożonych problemów, wymagań i oczekiwań, z których większość związana jest z wciąż jeszcze niską świadomością ludzi, a także ze złą kondycją systemu oświaty. Niezależnie jednak od pojawiających się przeciwności, za sprawą nauczycieli, psychologów, rehabilitantów, każdego dnia można zrobić coś dla niepełnosprawnego dziecka. Każdy dzień i wciąż powtarzane czynności oraz ćwiczenia są niezmiernie istotne dla jego rozwoju.O potrzebie integracji oraz o roli, jaką w tym procesie odgrywa pedagog specjalny, pisze Aleksandra Tomkiewicz-Bętkowska - wieloletnia nauczycielka w Szkole Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi, pedagog specjalny w klasie integracyjnej. Opublikowana nakładem oficyny Impuls publikacja skupia się przede wszystkim na praktycznej stronie zagadnienia, nie brak w niej jednak także wprowadzenia w tematykę niepełnosprawności oraz integracji. Dzięki temu książka ABC pedagoga specjalnego. Razem łatwiej. Nowe doświadczenia to pozycja niezwykle cenna na polskim rynku. Tol publikacja, która znaleźć się powinna w biblioteczce pedagogów specjalnych, oligofrenopedagogów, studentów pedagogiki, a także nauczycieli różnych specjalności i dyrektorów szkół, wspólnie pracujących nad powodzeniem idei integracji. Książka ta jest kontynuacją publikacji z 2008 roku, skorygowaną jednak o nowe przepisy prawne, a także nabyte doświadczenie autorki.Autorka podzieliła swoja publikację na osiem części, z których każda dotyczy innego aspektu funkcjonowania dziecka niepełnosprawnego w szkole. Część pierwsza porusza kwestię miejsca dziecka upośledzonego umysłowo w szkole masowej – znajdziemy tu omówienie takich zagadnień jak upośledzenie umysłowe, przyczyny trudności w uczeniu się, edukacja dzieci z niepełnosprawnością oraz teoretyczne założenia oraz warunki integracji. Tomkiewicz-Bętkowska zwraca szczególną uwagę na rolę pedagoga specjalnego w klasie integracyjnej, dzieląc się z czytelnikami swoim doświadczeniem i poruszając niezmiennie kontrowersyjny temat oceniania uczniów z niepełnosprawnością.W części drugiej zostały omówione kwestie związane z organizowaniem i udzielaniem pomocy psychologiczno-pedagogicznej, zaś w kolejnej – zagadnienia związane z rewalidacją indywidualną jako formą terapii wspierającej kształcenie niepełnosprawnego dziecka w szkole masowej. Kolejne części publikacji to praktyczne zastosowanie wiedzy na temat rozwoju i terapii do konstruowania ramowych programów czy wymaganych opracowań, niezbędnych w pracy pedagoga specjalnego. Znajdziemy tu zatem przykładowe ćwiczenia, które można wykorzystać w programie rewalidacji indywidualnej, określenie zakresu czynności i uprawnień pedagoga specjalnego, a także liczne przykłady dokumentacji, której sporządzenie leży w jego gestii, indywidualne programy edukacyjno-terapeutyczne, standardy wymagań i treści nauczania, tygodniowe rozkłady materiału, konspekty lekcji.W części siódmej znajdziemy analizę konkretnych przypadków (m.in. dziecka z zespołem Aspergera) oraz wpływu sytuacji rodzinnej na funkcjonowanie ucznia niedowidzącego. Część ósma natomiast zawiera wybrane programy wspomagające rozwój uczniów.Na rynku pojawia się coraz więcej publikacji poświęconych merytorycznym zagadnieniom związanym z szeroko pojętą niepełnosprawnością, brak jednak w nich często praktycznego podejścia do tematu. Dlatego też książka ABC pedagoga specjalnego… jest niezwykle cenną lekturą, pozwalającą przygotować się do pracy z uczniem niepełnosprawnym i/lub doskonalić swój warsztat. Szczególnie studenci znajdą tu wiele cennych informacji dotyczących konstruowania wymaganych dokumentów, czyli tego obszaru pracy pedagoga, z którym początkujący nauczyciele mają najwięcej problemów. Połączenie teoretycznej wiedzy autorki i wieloletniej praktyki sprawia, że ma ona doskonałe wyczucie tego, co w pracy pedagoga specjalnego jest istotne, co może sprawiać kłopot, co należy wyjaśnić i doprecyzować. Wierzę, iż z przedstawionych rad i wskazówek może skorzystać każdy, kto planuje bądź już realizuje się w pracy z uczniem niepełnosprawnym. Przede wszystkim jednak dzięki niej skorzystają same dzieci – to bowiem one są adresatami tej pomocy.źródło: http://www.granice.pl/recenzja,abc-pedagoga-specjalnego  Choć o edukacji dzieci upośledzonych umysłowo czy niepełnosprawnych mówi się od dawna, to kształcenie integracyjne jest jeszcze dla wielu osób czymś nowym. Obecnie odchodzi się od tworzenia szkół specjalnych i tworzy warunki ku temu, by dzieci niepełnosprawne bądź upośledzone umysłowo mogły uczyć się ze zdrowymi rówieśnikami.Swoimi doświadczeniami w pracy w klasach integracyjnych dzielą się autorki: Aleksandra Tomkiewicz-Bętkowska i Alicja Krztoń w poradniku ABC pedagoga specjalnego.Książka podzielona jest na pięć części. W części pierwszej znajdziemy charakterystykę upośledzenia umysłowego oraz najczęstsze przyczyny trudności w uczeniu się. Część druga poświęcona jest rewalidacji indywidualnej. Część trzecia zawiera przykładowe ćwiczenia wykorzystywane na zajęciach rewalidacji indywidualnej. Część czwarta to zakres czynności i uprawnienia pedagoga specjalnego. Ostatnia, piąta, część zawiera przykładowe opracowania niezbędne w pracy pedagoga specjalnego, między innymi konspekty, karty obserwacji, rozkład materiału. Bardzo dużo cennych wskazówek praktycznych. Innymi słowy: prawdziwy niezbędnik pedagoga.Notes Wydawniczy, nr 6/7 czerwiec/lipiec 2008Anna Szczodra  ";32.00;"Wydanie III zmienione, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 262 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-156-3.jpg
"Prawa dziecka w przestrzeni edukacyjno-społecznej";;"Iryna Surina";978-83-7850-970-7;;"Celem książki jest przede wszystkim ukazanie złożoności i wielowymiarowości problematyki praw dziecka i praw człowieka, a także faktycznego ich poszanowania w przestrzeni życia edukacyjno-społecznego. Oprócz zaprezentowania obszarów, w których prawa te występują w formie narracji, a nie rzeczywistego poszanowania, istotne jest również ukazanie pozytywnych praktyk implementacji praw dziecka i człowieka w codzienności życia szkolnego i społecznego. Z tego też względu książka adresowana jest w głównej mierze do profesjonalistów, którzy na co dzień pracują z dziećmi i młodzieżą. Niniejsza publikacja składa się z tekstów skoncentrowanych głównie wokół rozpatrywania praw dziecka i praw człowieka w ich wymiarze procesualnym, praktycznym. Zagadnienia poruszone w poszczególnych rozdziałach nie oddają w pełni złożoności tego problemu, ale prezentują istotne jego przejawy. Ukazują wielowymiarowość i kontrowersyjność poszanowania praw człowieka i dziecka zarówno w przestrzeni życia szkolnego, jak i w systemie wychowawczo-resocjalizacyjnym. Znaczące jest, że autorzy rozdziałów to przedstawiciele świata nauki i praktyki, reprezentujący różne dyscypliny wiedzy: pedagogikę, socjologię, psychologię, politologię. W pierwszej części książki problematyka praw człowieka i dziecka została osadzona w kontekście edukacyjnym. Laura Koba w swoim tekście omawia znaczenie edukacji dla propagowania i realizacji idei praw człowieka i dziecka. Autorka podkreśla wagę kształtowania, szczególnie wśród młodych ludzi, świadomości tych praw jako niezmiernie istotnej dla tworzenia społeczeństw demokratycznych. Jednak rzeczywisty stan tej edukacji odbiega daleko od ideału, ponieważ jest ona często prowadzona niedokładnie i przez osoby do tego nieprzygotowane. Druga część książki ogniskuje się wokół problematyki praw dziecka w systemie wychowawczo-resocjalizacyjnym. Tekst Iryny Suriny porusza zagadnienie eurosieroctwa, które w wyniku migracji zarobkowej rodziców stało się poważnym problemem m.in. w Polsce, w Mołdawii, na Ukrainie i na Litwie. Autorka prezentuje ten problem w kontekście sieroctwa społecznego, które wiąże się z brakiem zaspokojenia podstawowych potrzeb dziecka, takich jak bezpieczeństwo, poczucie bycia kochanym. Poczucie opuszczenia przez najbliższych niesie ze sobą dalekosiężne skutki zarówno dla sfery psychicznej, jak i społecznej funkcjonowania młodego człowieka.   Z recenzji prof. zw. dr hab. Krystyny Duraj-Nowakowej W książce Prawa dziecka w przestrzeni edukacyjno-społecznej podoba mi się zarówno procesualne, jak i faktograficzne ujęcie prawnego i społecznego statusu dziecka, a także ścisłe ich wiązanie [...] w świetle specjalistycznego piśmiennictwa polskiego i obcego oraz wyników poznania empirycznego. [...] szacunek dla opracowania budzi wielość podejść specjalistycznych do wybranej problematyki z punktu widzenia najbliżej związanych dyscyplin poznania naukowego: pedagogiki i psychologii, socjologii i politologii. Pierwsza część książki zasadnie osadza problematykę w kontekstach edukacyjnych. Druga zaś – w kontekstach wychowawczo-resocjalizacyjnych. Za zaletę [...] trzeba uznać dobór literatury specjalistycznej – celowy, wielodyscyplinarny, obejmujący literaturę polską i obcą [...].  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wprowadzenie  Część IPrawa człowieka i prawa dziecka a wyzwania zmieniającej się rzeczywistości edukacyjnejLaura KobaPrawa człowieka. Wybrane zagadnienia i problemyHuman Rights. Selected Issues and Problems    Maria Czerepaniak-WalczakPrawa człowieka i prawa dziecka w kształceniu nauczycieli – potrzeby i możliwościHuman Rights and Children’s Rights in Teacher Training – The Needs and Possibilities       Maria GroenwaldSzkoła milczących praw dzieckaThe School of Children’s Silent Rights   Anna Babicka-WirkusMiejsce praw dziecka w prawie szkolnym. Studium przypadkuThe Place of Children’s Rights in School Law. Case Study  Marek MichalakKorczakowskie prawo do społecznej partycypacji dziecka Dziecięce obywatelstwoKorczak’s Right to the Social Participation of the ChildChildren’s Citizenship  Núria Simó-Gil, Alba Parareda-Pallarès, Itxaso TelladoNauka demokracji w szkole – doświadczenia na rzecz aktywnej edukacji obywatelskiejLearning Democracy in School – Experiences Towards an Active Citizenship Education  Leszek PawelskiParlament Uczniowski jako instytucja ochrony praw dzieckaStudent Parliament as an Institution for the Protection of Children’s Rights   Część IIPrawa dziecka w systemie wychowawczo-resocjalizacyjnymIryna SurinaEurosieroctwo jako przejaw dezorganizacji społecznejEuro-orphanhood as a Manifestation of Social Disorganization  Łukasz WirkusWymiar sprawiedliwości przyjazny dziecku – działalność kuratorów sądowych dla nieletnich w Polsce i USAChild-friendly Justice – The Work of Juvenile Probation Officers in Poland and in the USA   Krzysztof StasiakUdział kuratora sądowego w wykonywaniu prawa do kontaktu z dzieckiemThe Participation of Probation Officer in the Realization of the Right to the Contact with the Child   Ewa PiotrówSytuacja dzieci i ich matek odbywających karę pozbawienia wolności w przywięziennych domach dla matki i dzieckaThe Situation of Children and Their Mothers Serving Prison Sentences in the Homes of Prison for Mother and Child  Paweł KozłowskiPrzestrzeń podmiotowości i teleologii w diagnozie resocjalizacyjnej nieletnich. Konstrukcja Kwestionariusza Celów Życiowych MłodzieżySpace of Subjectivity and Teleology in the Rehabilitation Diagnosis of Minors. Structure of Life Goals Questionnaire for Adolescents   Przemysław Kaca, Seweryn PaściakTwórcza resocjalizacja poprzez hip-hop jako przykład respektowania praw dzieckaThe Process of Creative Rehabilitation trough Hip-hop as an Example of Respecting Children’s Rights Bibliografia   Nasi Autorzy     ";"W  książce Prawa dziecka w przestrzeni edukacyjno-społecznej podoba mi się  zarówno procesualne, jak i faktograficzne ujęcie prawnego i społecznego  statusu dziecka, a także ścisłe ich wiązanie [...] w świetle  specjalistycznego piśmiennictwa polskiego i obcego oraz wyników poznania  empirycznego. [...] szacunek dla opracowania budzi wielość podejść  specjalistycznych do wybranej problematyki z punktu widzenia najbliżej  związanych dyscyplin poznania naukowego: pedagogiki i psychologii,  socjologii i politologii. Pierwsza część książki zasadnie osadza  problematykę w kontekstach edukacyjnych. Druga zaś – w kontekstach  wychowawczo-resocjalizacyjnych. Za zaletę [...] trzeba uznać dobór  literatury specjalistycznej – celowy, wielodyscyplinarny, obejmujący  literaturę polską i obcą [...]. Z recenzji prof. zw. dr hab. Krystyny Duraj-Nowakowej    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 270 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-970-7.jpg
"Dzieci i młodzież ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w przestrzeni informacyjnej";;"Karol Bidziński";978-83-8095-070-2;;"Monografia składa się z trzech części: pierwsza koncentruje się wokół  warunków socjalizacji dzieci i młodzieży w przestrzeni informacyjnej;  druga porusza problematykę zagrożeń w przestrzeni wirtualnej oraz  działań profilaktycznych w tym zakresie; trzecia poświęcona jest  tematyce dotyczącej przestrzeni informacyjnej i komunikacyjnej w  edukacji oraz nowych wyzwań dla nauczycieli i uczniów z tym związanych. W zakładce Fragment prezentujemy szczegółowy opis każdej z trzech części publikacji. Zapraszamy.Z recenzji dr hab. Jolanty Zielińskiej, prof. UP im. KEN w Krakowie   […] monografia wpisuje się w dyskurs społeczno-medialno-naukowy nad postrzeganiem i zaspokajaniem specjalnych potrzeb edukacyjnych w zmieniającej się dynamicznie na skutek rozwoju nowoczesnych technologii rzeczywistości edukacyjnej. […] Należy podkreślić, że zbiór wszystkich tekstów posiada zarówno dużą wartość teoretyczną, jak i praktyczną. Na pewno zaś pragmatyczną, pokazuje bowiem dzieci i młodzież ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi jako pełnoprawnych członków rzeczywistości szkolnej. Lektura […] książki uwidacznia, jak mogą spojrzeć na ten problem zarówno osoby pełno-, jak i niepełnosprawne, praktycy i teoretycy, humaniści i inżynierowie. Tworzy tym samym przestrzeń i pozytywny klimat do podejmowania zmian edukacyjnych w polskiej szkole, co jest niezmiernie istotne, zwłaszcza w kontekście postępującej inkluzji osób niepełnosprawnych.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp   Część IWarunki socjalizacji dzieci i młodzieży w przestrzeni informacyjnejAlicja Giermakowska, Karol Bidziński Przestrzeń informacyjna jako miejsce generowania i realizacji specjalnychpotrzeb edukacyjnych dzieci i młodzieży Władysława PileckaOsoba z niepełnosprawnością w reklamie i jej społeczny odbiórAgnieszka LasotaŚwiat realny i wirtualny społeczną przestrzenią transmisji międzypokoleniowej    Paweł KurtekO złożoności schematów poznawczych młodzieży z lekką niepełnosprawnością  intelektualną dotyczących osób znaczącychElżbieta M. MinczakiewiczDziecko ze sprzężoną niepełnosprawnością w przestrzeni medialnej   Waldemar LibKompetencje komunikacyjne uczniów szkoły podstawowejSprawozdanie z badań       Ewa BoksaOcena poziomu kompetencji komunikacyjnej „pokolenia Google” z perspektywy nowoczesności i postępu   Część IIZagrożenia w przestrzeni wirtualnej i działania profilaktyczneIrena Pufal-Struzik Agresywne zachowania młodzieży w sieci. Perspektywa potrzeb agresora i ofiary      Wojciech WalatTrudności wychowawcze wynikające z siecioholizmu młodzieży gimnazjalnejSprawozdanie z badań    Anna OzgaMedia elektroniczne wyzwaniem dla rodzica XXI wieku    Sylwester BębasRodzice wobec zagrożeń a bezpieczeństwo dzieci i młodzieży w cyberprzestrzeni   Wioleta Adamczyk-BębasEdukacja medialna wobec zagrożeń cyberprzemocy Część IIIPrzestrzeń informacyjna i komunikacyjna w edukacji. Nowe wyzwaniadla nauczycieli i uczniów Bartłomiej GołekO potrzebie aktywności poznawczej nauczycieli w społeczeństwieopartym na wiedzy    Barbara SkałbaniaPorada pisemna jako przestrzeń komunikacji i współpracy. Analiza tekstu  Karol Bidziński Opinie nauczycieli uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi na temattechnologii informacyjno-komunikacyjnych jako potencjalnego narzędzia pozyskiwania wsparcia zawodowego   Sławomir Koziej, Izabela JarosTechnologie mobilne we wczesnej edukacji    Małgorzata PaplińskaUczniowie niewidomi i słabowidzący w świecie gier komputerowycha integracja społeczna     ";"Z recenzji dr hab. Jolanty Zielińskiej, prof. UP im. KEN w Krakowie   […]  monografia wpisuje się w dyskurs społeczno-medialno-naukowy nad  postrzeganiem i zaspokajaniem specjalnych potrzeb edukacyjnych w  zmieniającej się dynamicznie na skutek rozwoju nowoczesnych technologii  rzeczywistości edukacyjnej. […] Należy podkreślić, że zbiór wszystkich  tekstów posiada zarówno dużą wartość teoretyczną, jak i praktyczną. Na  pewno zaś pragmatyczną, pokazuje bowiem dzieci i młodzież ze specjalnymi  potrzebami edukacyjnymi jako pełnoprawnych członków rzeczywistości  szkolnej. Lektura […] książki uwidacznia, jak mogą spojrzeć na ten  problem zarówno osoby pełno-, jak i niepełnosprawne, praktycy i  teoretycy, humaniści i inżynierowie. Tworzy tym samym przestrzeń i  pozytywny klimat do podejmowania zmian edukacyjnych w polskiej szkole,  co jest niezmiernie istotne, zwłaszcza w kontekście postępującej  inkluzji osób niepełnosprawnych.    ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 256 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-070-2.jpg
"Pedagogika kultury popularnej – teorie, metody i obszary badań";;"Witold  Jakubowski";978-83-8095-189-1;;" Niniejsze opracowanie jest próbą potraktowania kultury popularnej jako składowej nowocześnie rozumianej pedagogiki kultury. Książka składa się z kilku wyodrębnionych części, zachowując zasadę „od ogółu do szczegółu”. Pierwsza zawiera teksty ukazujące teoretyczne i metodologiczne zaplecze badań pedagogicznych nad kulturą popularną (Witold Jakubowski, Zbyszko Melosik, Dariusz Kubinowski i Martyna Pryszmont-Ciesielska). Artykuły wypełniające część drugą skupiają się na przedstawieniu edukacyjnego potencjału i zarazem socjalizacyjnych mechanizmów „działania” kultury popularnej (Agnieszka Gromkowska-Melosik, Joanna Anioł, Oskar Szwabowski, Marta Kondracka-Szala i Marcin Michalak). Część trzecia dotyczy możliwości wykorzystania filmu w działaniach edukacyjnych (Joanna Golonka-Legut, Michał Brol i Agnieszka Skorupa, Alicja Mironiuk-Netreba oraz Ewelina Konieczna). Czwartą część tworzą teksty o sposobach czytania fotografii, będącej ważnym elementem współczesnej kultury obrazu (Wiesław Drobek i Ewa Dawidejt-Drobek, Justyna Pilarska, Emilia Mazurek, Mariusz Makowski). W ostatniej części omówiono wieloaspektowo zjawisko popkulturowych biografii (Agnieszka Ogonowska, Magdalena Karkowska, Anna Ślósarz i Maria Szumera). Z recenzji prof. dr hab. Agnieszki Cybal-Michalskiej Tom jest zbiorem artykułów odwołujących się do ciekawego poznawczo i jakże ważnego społecznie zagadnienia pedagogiki kultury popularnej. Uważna ich lektura ukazuje, że odpowiedź na pytanie o warunki umożliwiające „rozpoznanie edukacyjnego i socjalizacyjnego «działania» rozmaitych fenomenów kultury współczesnej” domaga się wywalczenia w humanistycznym i społecznym dyskursie. […] Niewątpliwie to oryginalne opracowanie nie tylko stanowi znaczący wkład w rozwój nauk społecznych, lecz także inspiruje do stawiania kolejnych pytań i poszukiwania na nie wielokontekstowych odpowiedzi.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp (Witold Jakubowski)            9Część IPedagogika kultury popularnej w debacie teoretycznej i metodologicznej Witold JakubowskiPedagogika popkultury – prolegomena        15Zbyszko MelosikKultura popularna w globalnym świecie: ukryty program czy anything goes?        29Dariusz KubinowskiIdiomatyczność tekstów kultury popularnej w perspektywie pedagogicznej – uwagi metodologiczne        49Martyna Pryszmont-CiesielskaBadania wizualne wobec kultury popularnejMiędzy interpretowaniem a kreowaniem świata społecznego        63Część IIKultura popularna jako przekaz edukacyjny i socjalizacyjny Agnieszka Gromkowska-MelosikLana Del Rey i Taylor SwiftPostfeminizm i reprezentacje kobiecości w muzyce pop        79Joanna Anioł„Gorsza” i „lepsza” popkulturaO „kłopotliwych” obszarach kultury popularnej w perspektywie pedagogiki krytycznej            97Oskar SzwabowskiSeks, dzieci i plastikowe lalki. Wokół sporu o laleczki Bratz        121Marta Kondracka-Szala, Marcin MichalakZjawisko (nie)obecności muzyki popularnej w przestrzeni edukacyjnej przedszkola        139Część IIIFilm jako medium edukacyjne Joanna Golonka-LegutFilm dokumentalny jako kreatywne (roz)poznawanie rzeczywistości społecznej – refleksja andragogiczna        153Michał Brol, Agnieszka SkorupaFilm jako narzędzie edukacji – perspektywa psychologiczna        173Alicja Mironiuk-Netreba„Dziwoląg”, „superbohater” czy „zwyklak”? O przemianach wizerunku osób z niepełnosprawnością w kinie popularnym        193Ewelina KoniecznaSenior w kulturze filmowej        209Część IVKultura wizualna – obraz w badaniach i działaniach edukacyjnych Ewa Dawidejt-Drobek, Wiesław Drobek(Re)konstruowanie portretu miastaŚląskie egzemplifikacje fotonarracji w wydawnictwach albumowych z tzw. Ziem Odzyskanych        227Justyna PilarskaRóżnica kulturowa w obiektywieO międzykulturowym potencjale przestrzeni miejskiej na przykładzie Sarajewa        241Emilia MazurekPortrety cierpienia kobiet chorych na raka piersi        257Mariusz MakowskiFotoanaliza w dobie kultury obrazowej – od slow-life do slow-perception        271Część VBiografie w popkulturze – popkulturowe biografie Agnieszka OgonowskaTrajektorie rozwoju (pop)tożsamości a problemy niekompatybilności umysłu        287Magda KarkowskaKonstruowanie biografii w popkulturzeRozważania o tworzywie i kontekstach biografii sportowych        307Anna ŚlósarzOd fascynacji do subwersjiBiografie w literaturze tworzonej kolektywnie        321Maria SzumeraBiografia na Facebooku        339";"                                      Tom  jest zbiorem artykułów odwołujących się do ciekawego poznawczo i jakże  ważnego społecznie zagadnienia pedagogiki kultury popularnej. Uważna ich  lektura ukazuje, że odpowiedź na pytanie o warunki umożliwiające  „rozpoznanie edukacyjnego i socjalizacyjnego «działania» rozmaitych  fenomenów kultury współczesnej” domaga się wywalczenia w humanistycznym i  społecznym dyskursie. […] Niewątpliwie to oryginalne opracowanie nie  tylko stanowi znaczący wkład w rozwój nauk społecznych, lecz także  inspiruje do stawiania kolejnych pytań i poszukiwania na nie  wielokontekstowych odpowiedzi.                           Z recenzji prof. dr hab. Agnieszki Cybal-Michalskiej                                                   Zagadnienie  kultury popularnej jest obszarem badawczym Profesora Witolda  Jakubowskiego od wielu lat. Ze wspomnianej problematyki opublikował  szereg wartościowych prac naukowych, które zawsze budzą zainteresowanie  badaczy. Tak jest i tym razem. […] Akcentowana w licznych publikacjach  dominacja obrazu we współczesnej kulturze popularnej jest jedną z jej  charakterystycznych cech i wcale nie musi stanowić powodu do obaw, o  czym przekonują nas artykuły zamieszczone w niniejszym tomie. […]  Książka jest bardzo interesującą propozycją, a biorąc pod uwagę  aktualność podjętej tematyki, znaczenie społeczne i pedagogiczne  omawianych zagadnień, powinna znaleźć szerokie grono odbiorców, również  wśród osób spoza środowiska akademickiego, które poszukują ciekawych  inspiracji utrzymanych w duchu humanistycznym.                           Z recenzji dr hab. Mirosławy Wawrzak-Chodaczek, prof. UWr                                                                                                                              Pora na kolejną książkę z kręgu naukowych.  Dość długo myślałam jak Wam o niej opowiedzieć i jednocześnie zaciekawić, zachęcić do czytania. Bo, że jest warta, nie wątpię.                             Dziś chciałabym  z Wami porozmawiać o Pedagogice kultury popularnej- teoriach, metodach i obszarach badań pod redakcją Witolda Jakubowskiego, którą jeszcze w zeszłym roku otrzymałam do recenzji od wydawnictwa Impuls. Choć powinnam raczej powiedzieć, o którą poprosiłam. Domyślam się, że wśród osób, które trafią na ten tekst, pojawią się też takie, które popukają się w czoło, Przecież to nie jest dobry temat do badań, a jeśli do tego spojrzymy na czasem wątpliwy poziom kultury popularnej, wszystko w nas krzyczy: NIE.                                    Właśnie dlatego żałuję, że nie mogłam wcześniej napisać o tej książce. Myślę, że najwyższa pora zmienić podejście.  Kultura popularna nie jest  „popularna, bo ktoś tak powiedział”. Jej kształt wynika z tego, po co sięgamy, co klikamy i wybieramy, za co jesteśmy w stanie zapłacić. Najprościej mówiąc są to przejawy życia kulturalnego, po które chętnie sięgamy na co dzień, które towarzyszą nam i z których korzystamy. Tu uwaga na pułapkę podziału. Wiele osób uznaje wyłącznie „kulturę wysoką”, resztę traktując jako bezwartościową. Należałoby się jednak zastanowić przed wydaniem takiego osądu i pamiętać, że granice między jedną, a drugą kulturą, o ile w ogóle istnieją( na co osobiście nie potrafię się zgodzić), pozostają subiektywne i zależne od sympatii i antypatii  w sferze kultury.                                      I tak dochodzimy do pierwszego powodu, dla którego książka zbierająca w sobie teorie, próbująca systematyzować podejścia i zachęcić do badań nad zagadnieniem wpisuje się w duży brak na rynku literatury naukowej.  I nie chodzi tu o wrzucenie kultury popularnej w ramy czy też próbę przecenienia jej znaczenia. Mowa raczej o tym, że jej istnienie jest ciekawe z naukowego punktu widzenia.                                Książka pokazuje ponadto, że pedagogika kultury popularnej powinna być zgłębiana ze względu na wykorzystanie kultury popularnej w procesie nauczania.                                Znajdźcie mi ucznia, który  choć raz w swojej szkolnej karierze nie denerwował się, że nie rozumie po co uczy się o przestarzałych rzeczach, musi czytać nieaktualne książki i ogólnie nie rozumie na co patrzy. Takie podejście uczniów jest często pokazywane przyszłym nauczycielom.  Niedawno kończyłam studia podyplomowe na kierunku język polski w szkole i do dziś pamiętam jak duży nacisk kładziono właśnie  na sposób zaciekawienia, dotarcia do ucznia w sposób dla niego zrozumiały i motywujący go do własnych poszukiwań. Żeby umieć pokazać to uczniom sami musimy wiedzieć gdzie szukać i jak patrzeć na kulturę popularną.                       Nie jestem w stanie przybliżyć wszystkich treści, jakie porusza książka. Nie sądzę zresztą, żeby osoba czytająca ten tekst na to liczyła.  Powiem może tylko, że całość publikacji została podzielona na pięć, przejrzystych i ułożonych z pomysłem części:                                        I. Pedagogika kultury popularnej w debacie teoretycznej i metodologicznej               II. Kultura popularna jako przekaz edukacyjny i socjalizacyjny               III. Film jako medium edukacyjne               IV. Kultura wizualna – obraz w badaniach i działaniach edukacyjnych                        V. Biografie w popkulturze – popkulturowe biografie                                          W poszczególnych, napisanych  zręcznie i ciekawie tekstach autorzy konfrontują czytelnika z  jego początkowym spojrzeniem na kulturę popularną, a jej faktycznym wydźwiękiem, błędami w pojmowaniu zagrożeniami i korzyściami jakie mogą płynąć z wykorzystania jej w  edukacji.  Wychodzi się nie tylko z serią argumentów, że można ją wykorzystać, a  raczej  zbiorem różnych możliwości i wariantów. Ośmielę się nawet powiedzieć, że publikacja otwiera oczy na ogrom możliwości, które przechodzą nauczycielowi koło nosa, jeśli nie pokusi się o kreatywność w tym aspekcie. Stawia w ten sposób granicę  nie do przebycia dla uczniów, którzy świat szkoły i swoich zainteresowań dzieli na dwa odrębne, które nie są  w stanie się porozumieć. Książka, taka jak ta pokazuje, że połączenie jest nie tylko możliwe, ale również bardzo wskazane. Oczywiście połączenie kierujące odbiorcę, ucznia, uczestnika kultury w stronę mądrego poszerzania horyzontów i zdobywania rzetelnej wiedzy oraz umiejętności społecznych, kreujących standard życia.                                     Komu polecam:                                 - Nauczycielom, którzy chcą uatrakcyjnić prowadzone przez siebie zajęcia.                             - Uczniom i studentom, którzy czują, że potrzebują mocnych argumentów w dyskusji na temat wykorzystania zainteresowań i hobby w pracach wykonanych na  ocenę albo szukają tekstu, który jest poparty wiedzą, doświadczeniem i nadaje się  na kompetentne źródło.                                         - Osobom, które ciekawią naukowe możliwości zgłębiania, badania i wykorzystania popkultury.                                                    Szkoda, że nie natrafiłam na tę książkę, kiedy sama pisałam pracę magisterską. Nie mogłam, bo nie była jeszcze wtedy wydana, ale to nie zmienia faktu, że podczas czytania odnajdywałam coraz to nowe fragmenty, które by ją ubogaciły i może nawet zmieniły lekko jej kierunek.           Osobom ciekawym, zaintrygowanym bardzo polecam. Za możliwość zapoznania się bardzo dziękuję Oficynie Wydawniczej IMPULS, a czytelników zapraszam do dyskusji.                           Jak wy patrzycie na popkulturę? Uważacie, że słuszne są próby włączenia jej w proces edukacji i pokazywanie takich jej walorów? Jestem niezmiernie ciekawa Waszego zdania i niezmiennie czekam w komentarzach.                            Pozdrawiam             Ania- Księganna             źródło: https://www.ksieganna.com/2018/02/witold-jakubowski-red-pedagogika-kultury-popularnej-teorie-metody-i-obszary-badan/                                                                                                                                                                     Witold Jakubowski (red.) Pedagogika kultury popularnej – teorie, metody i obszary badań, Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 2016, ss. 350.                                                   Badania   kultury popularnej mają swoją tradycję. Niemniej każda nowa  po- zycja  książkowa, zwłaszcza podejmująca tę problematykę z perspektywy  pedagogiki, wydaje się stanowić jedynie  kroplę w morzu potrzeb.  Telewizja,  muzyka  popularna, widowiska rozrywkowe, masowe imprezy,  rynek  czytelniczy i prasa, kino, system mody i design, przemysł filmowy  i kultura wizualna, marketing,  szum  informacyjny, nowe  media,  zwłaszcza wirtualna przestrzeń Internetu  wraz  z portalami  społecznościowymi, jej tekstualnością, forami  i zasobami,  społecznościami graczy  czy koncerny i praktyki konsumenckie –  rozległość obszaru występowania i związanych z nim zagadnień nie  pozostawia złudzeń co do  wagi  wyzwania, które  z powodzeniem, mimo  że  jedynie  w świadomie ograniczonym zakresie, podejmuje znakomicie  zredagowana i przygotowana przez Witolda Jakubowskiego książka  Pedagogika kultury popularnej – teorie, metody i obszary badań. Kultura  popularna pochłania coraz to nowe  obszary naszego świata życia   codziennego i, jak się wydaje, nie daje nam  wyboru – kultury popularnej  się nie wybiera. Wybiera się spośród jej zasobów i przyjmuje różne  wobec  niej czy  jej poszczególnych części  postawy, włącznie ze  skrajnymi, co prowadzi nas bezpośrednio do problematyki pedagogicznej,  związanej z badaniem tego obszaru rzeczywistości społecznej, i  edukacyjnej – przygotowania do uczestnictwa.                         Na książkę  Pedagogika kultury popularnej – teorie, metody i obszary badań  składa się 20 rozdziałów, które  zostały podzielone na pięć części i  poprzedzone kilkustronicowym wprowadzeniem, a które przygotowało 14  Autorek i 9 Autorów reprezentujących 12 polskich ośrodków naukowych.  Można  z powodzeniem uznać już na tej podstawie, że zawartość pracy   wprowadza i zaznajamia czytelnika nie tylko  z aktualnym, ale i szerokim  spektrum podejść,  perspektyw, badań i ujęć charakterystycznych dla  współczesnej pedagogiki kultury popularnej, która  – co istotne dla  deklarowanych założeń tej książki – nie dezawuuje zjawisk ze wskazanego  obszaru. Czytelny układ treści prowadzi od zagadnień ogólnoteoretycznych  i metodologicznych do eksploracji poszczególnych dziedzin, gałęzi, sfer  i zjawisk lokowanych w obszarze kultury popularnej i perspektywie  pedagogicznej, takich jak muzyka popularna i zabawki ujmowane w  kontekście socjalizacyjnym i edukacyjnym, film, kultura wizualna i  problematyka biograficzna. Niewątpliwą zaletą jest tutaj  taki sposób  ujmowania przez Autorki i Autorów swoich  tematów, bliski   fenomenografii, w którym analizy czy ustalenia i badany materiał  pozostają  ze sobą  w bardzo bliskim  związku, przy  czym  wyraźnie i  konsekwentnie towarzyszy temu  napięciu wysoka świadomość i dyscyplina  teoretyczna. Ma to oczywiście ogromne znaczenie dla wyników  prezentowanych w tej pracy  badań, jak również budowanego u czytelnika  zaufania.                         We  Wstępie do książki  jej Redaktor – Witold  Jakubowski, chcąc oddać  ogólny charakter pracy  i zebranych w niej artykułów, wprawnie wskazuje  na istotne zróżnicowanie stosunku badaczy edukacji związanych z  pedagogiką kultury do dynamicznych przemian i nowych zjawisk   interesującego ich obszaru rzeczywistości społecznej. Z jednej strony,  na różne sposoby daje wciąż o sobie znać niepokój związany z postępującą  technicyzacją oraz upadkiem tradycyjnych wartości, z drugiej –  podejmowane jest wyzwanie do stawiania oryginalnych pytań wobec świata dominacji obrazu oraz  skali uczestnictwa w edukacji  nieformalnej, pytań umożliwiających „rozpoznanie edukacyjnego i  socjalizacyjnego «działania» rozmaitych fenomenów kultury współczesnej”.  Zgodnie z syntetycznie ujętą  charakterystyką pracy  przedstawioną  przez jej Redaktora we  Wstępie, zawartość książki  wyraźnie należy   ulokować w drugiej z wymienionych tendencji; Autorzy artykułów świadomie  i celowo  rozwijają  w jej duchu podejmowane przez siebie zagadnienia,  realizując tym  samym istotne  zadanie, które  dobrze zdaje  się oddawać  stwierdzenie Jakubowskiego: „Współcześnie kultura popularna przestaje  być postrzegana jako «pan Hyde»  przestrzeni kulturowej, ale jako ważny  obszar edukacji nieformalnej”.                         Kwestię  dwubiegunowego podejścia badaczy edukacji do fenomenów współczesności  zaznaczoną we Wstępie rozwija  Jakubowski w otwierającym część pierwszą  „Pedagogika kultury popularnej w  debacie teoretycznej i  metodologicznej”  artykule pod  tytułem Pedagogika popkultury – prolegomena.  To ważne dla zrozumienia współczesnej kondycji badań nad  kulturą  popularną zagadnienie Autor precyzyjnie rozważa w kontekście  podtrzymywanego w pedagogice jej obrazu,  jako miejsca zabawy,  uzyskiwania zmysłowej dalekiej  od przyjemności intelektualnej rozkoszy  oraz sztuki posądzanej o estetyczny prymitywizm i niedojrzałość. Autor w  swej rzeczowej argumentacji zmierza w kierunku odczarowania  nieskomplikowanego wizerunku świata kultury popularnej, wskazując  jednocześnie na nieodzowność edukacyjnych badań wskazanego obszaru,  między innymi z racji tego, że                                                                         Praktyki kulturowe dawniej tworzące kanon wysoki przestają dziś   stanowić punkt odniesienia w szukaniu przez jednostkę swojego miejsca w  strukturze społecznej. Style życia częściej są definiowane przez  uczestnictwo w kulturze popularnej.                                                                                                     Stąd, należy  zrezygnować z wykluczających podziałów kultury, a raczej  pytać o nowe  zadania zarówno pedagogiki, jak i praktyki edukacyjnej.                         W  kolejnej odsłonie części pierwszej książki  Zbyszko Melosik zdaje się  kontynuować zadanie odczarowania tego  ważnego obszaru praktyki  społecznej. W artykule Kultura popularna w globalnym świecie: ukryty  program czy anything goes?  wyróżnia i dyskutuje trzy  podejścia do  rozpowszechniania się na   światową  skalę lokalnych zjawisk  i wzorców kultury. Szeroko   ilustrując swoją rozbudowaną i solidną argumentację przykładami z  obszaru międzynarodowych praktyk kulinarnych i rozgrywek piłki nożnej,  odrzuca idealistyczne przekonanie, zgodnie z którym „istotą   globalizacji jest wzrastająca równoprawna współzależność i  współistnienie”, oraz  polemizuje z podejściem, w którym „podkreśla się,  że podstawą globalizacji jest ukryty program – stanowi ona płaszczyznę upowszechniania zachodnich (głównie amerykańskich) wartości i  technologii, jest instrumentem dominacji”. To właśnie tezie o swoistej   kolonizacji, a w efekcie standaryzacji kultury światowej Autor w sposób  interesujący, sugestywny przeciwstawia i rozwija  w artykule trzecie,   również szeroko podzielane przekonanie, że                                                                         proces  globalizacji jest  pełen  wewnętrznych sprzeczności i równoległych, nakładających się na  siebie,  skomplikowanych trajektorii rozwojowych, w których podział na  dominujących i podporządkowanych nie jest bynajmniej prosty.                                                                          Zapowiedziany tytułem pierwszej części temat  z obszaru zagadnień metodologicznych otwiera Dariusz Kubinowski artykułem Idiomatyczność tekstów kultury popularnej w perspektywie pedagogicznej – uwagi metodologiczne,  który,  podobnie jak poprzednie dwa,  wpisuje się w dyskusję o wartości  i znaczeniu badań kultury popularnej. Punkt wyjścia  stanowi tu  prezentacja oryginalnych założeń, a także niewątpliwych zalet  i  potencjału dla  pedagogiki autorskiego projektu idiomatycznych badań  społecznych, w tym  szczególnie interesujących Kubinowskiego badań  idiomu tańca.  To właśnie w  obszarze choreologii, na  przykładzie  fenomenu disco  polo,  Autor podejmuje się „zilustrować różnice   występujące w zastosowaniu podejść:  nieidiomatycznego oraz   idiomatycznego, w pedagogicznej analizie tekstów kultury popularnej”.  Zastosowanie pierwszego podejścia, które według Kubinowskiego jest  nieadekwatne do badanego zjawiska, decyduje, jego zdaniem, o pominięciu  swoistości disco  polo,  które  przyczynia się do  jego niesłusznej   skądinąd kompleksowej dyskredytacji.                         Ostatni w tej części artykuł Badania wizualne wobec kultury  popularnej. Między interpretowaniem a kreowaniem świata społecznego  autorstwa Martyny Pryszmot-Ciesielskiej   kontynuuje  tematykę   metodologiczną, koncentrując jednocześnie uwagę na wspomnianej we Wstępie cesze kultury współczesnej, jaką jest  dominacja obrazu. Autorka ukazuje nowe  podejścia w metodologii związane  z orientacją na wizualność i jej eksploracją, będące odpowiedzią  badaczy społecznych na zaistniałe zmiany, a następnie charakteryzuje ich  kondycję w pedagogice, rozważając przyczyny oporu wobec  tego rodzaju  naukowych wyzwań. W odpowiedzi prezentuje dwa  interesujące autorskie projekty dotyczące doświadczania  macierzyństwa, stanowiące „przykład brikolaży metodologicznych, w  których zintegrowane zostały różne paradygmaty, podejścia i metody  badawcze w celu lepszej eksploracji problematyki”.                         Artykuł Agnieszki Gromkowskiej-Melosik Lana Del Rey i Taylor Swift.  Postfeminizm i reprezentacje kobiecości w muzyce pop  otwiera drugą część książki,  zatytułowaną „Kultura popularna jako  przekaz edukacyjny i socjalizacyjny”. Przedmiotem przenikliwych analiz  są tu wideoklipy i teksty piosenek światowych ikon muzyki pop, które  wpisane przez Autorkę w dyskurs postfeminizmu, jej zdaniem „ukazują pewne typy tożsamości kobiecej i relacji kobiet ze światem”8. W  różnych swych  trafnie  i wprawnie przywołanych odsłonach dyskurs ten  wprowadza,  co podkreśla Gromkowska-Melosik, kontrast względem celów  i  środków różnych odłamów ruchów emancypacji i równouprawnienia kobiet,   przyjmując za punkt wyjścia stan spełnienia w społeczeństwach Zachodu  znacznej części ich postulatów. Autorka przeciwstawia wyłaniający się z  teledysków, tekstów i działalności Taylor Swift „Wizerunek zwycięskiej,  pewnej siebie i pełnej energii  do działania kobiety”, który,  „jak się  wierzy, może  być naśladowany przez miliony młodych kobiet i w ten  sposób przyczyniać się w praktyce do ich upełnomocnienia i emancypacji”,  takiemu aspektowi twórczości Lany Del Rey, kreującej  postać   samostanowiącej,  a jednocześnie podległej mężczyznom kobiety,  który   to aspekt może być odczytany jako przejaw dekonstrukcji tego rodzaju  wcieleń  postfeminizmu.                         Joanna  Anioł  artykuł „Gorsza” i „lepsza” popkultura. O „kłopotliwych” obszarach kultury  popularnej w perspektywie pedagogiki krytycznej  rozpoczyna od charakterystyki dających się wyróżnić w  pedagogice  trzech  typów stanowisk wobec edukacyjnego i socjalizacyjnego potencjału  kultury popularnej: niechęci,  ostrożnej obserwacji i uznania, oraz   równolegle – nowych mediów i stosownych do nich kompetencji odbiorców. Z  tym  że w odbiorze Autorki stanowiska niechęci i ostrożnej obserwacji w  literaturze pedagogicznej skutkują zbliżonymi efektami. Zwłaszcza w  przypadku  ostrożnej obserwacji w zasadzie brak  jest analiz  nadzwyczaj   nasyconego zjawiskami spektrum kultury popularnej, co milcząco  zdaje  się wzmacniać, zdaniem Autorki, negatywny ogląd  czyniony z pozycji  pierwszego z wymienionych stanowisk. Tak zbudowane zaplecze pozwala  Anioł  przeprowadzić konfrontacje kontrastujących ze sobą sposobów  odczytania takich  fenomenów kultury popularnej, jak cieszące  się  powodzeniem artefakty związane z lalkami  Monster High  oraz  działania  rapera Popka  z zespołem Gang  Albanii. Opowiadając się za postulatami  pedagogów krytycznych, reprezentujących stanowisko uznające kulturę  popularną za istotną, ale i problematyczną przestrzeń praktyki  społecznej, i odwołując się do ich analiz poszczególnych jej fenomenów,  Autorka nieco przekornie zmierza w konkluzji do negatywnej opinii na  temat badaczy   edukacji, którzy zajmując  się opisywaniem rzeczywistości kulturowej,  zaskakująco niewiele wiedzą o rozległej jej części, tym samym „Dokonując  (w większości) arbitralnych wyjaśnień dotyczących zjawisk   występujących w przestrzeni popkulturowej, akademicy odgrywają rolę   ekspertów, choć de facto nie zawsze nimi są”. Przypomina za Zbyszkiem  Melosikiem, że ignorując popkulturę, ignorujemy młodzież.                         Problematyka podjęta przez Oskara Szwabowskiego w  artykule Seks, dzieci i plastikowe lalki. Wokół sporu o laleczki Bratz  wywołana została nową  odsłoną w 2015 roku  popularnej od  kilku   sezonów zabawki, nawiązującej do  wyglądu i sposobu bycia  nastolatek.  Autor kompetentnie i wnikliwie przytacza, kontekstualizuje i weryfikuje  aktualność zdecydowanych zarzutów stawianych niegdyś koncepcji   laleczek, a w konkluzji artykułu polemizuje:                                                                         Z punktu widzenia  pedagogiki potępieńcza krytyka Bratz jest nieproduktywna. Z jednej  strony stanowi element wykluczania estetyki i wrażliwości  zmarginalizowanych ras  i klas  nieuprzywilejowanych, proces   normalizacji do  dominujących wzorców, z drugiej – utrwala stereotypy i  zastane schematy myślowe. Powinniśmy raczej uczyć się współczytać z  dziećmi. Wsłuchiwać się w ich głos i rozumieć użytki, jakie czynią z  elementów kultury popularnej.                                                                        Jednocześnie trzeźwo przyznaje, że „praktyki emancypacji, które  oferują  Bratz, są dość ograniczone”. Nie dezawuując zatem  recenzji  sposobów  wytwarzania znaczeń, podnosi wagę  krytyki kontekstów produkcji: „Warto  podkreślić rozdźwięk między przepychem, bogactwem i feerią kolorów  takich  produktów, jak Barbie czy Bratz, a ponurą, destrukcyjną i  niewolniczą sytuacją  ich wytwórców”.  Innymi słowy,  zdaniem  Szwabowskiego „rozszerzenie krytyki lalek  na przestrzeń produkcji  pozwala zwiększyć społeczną świadomość o zagadnienia, które zakrywa  fetyszyzm towarowy oraz spektakl reklamy”.                         Część drugą zamyka artykuł Zjawisko (nie)obecności muzyki  popularnej w przestrzeni edukacyjnej przedszkola  autorstwa Marty  Kondrackiej-Szali i Marcina  Michalaka,  prezentujący  wyniki sondażu przeprowadzonego wśród nauczycielek i  nauczycieli  polskich przedszkoli kilku  województw. Mając  świadomość pośledniego  statusu kultury popularnej oraz jej ograniczonej roli na pierwszym  etapie edukacji formalnej, badacze poszukiwali odpowiedzi na pytanie: „W  jakim stopniu i w jaki sposób muzyka popularna jest wykorzystywana przez  badanych nauczycieli w edukacji przedszkolnej?”15  Jednak  w świetle   przeprowadzonej diagnozy uznali uzyskane wyniki, ograniczone w swej mocy   uwarunkowaniami próby, za optymistyczne. Badani  deklarują  wykorzystanie zdaniem Autorów muzyki popularnej w swojej pracy,  a o jej  obecności  w przestrzeni przedszkola    zdaje się decydować przede wszystkim adekwatność repertuaru do poziomu  rozwoju dzieci. Niemniej, jej wykorzystanie zdaje się powierzchowne:                                                                          Najczęściej pojawia się ona bowiem w czasie imprez  okolicznościowych, swobodnych zabaw dzieci oraz sytuacji,  kiedy   najmłodsi poruszają się przy  muzyce. Można  zatem przypuszczać, że  nauczyciele czynią z muzyki popularnej jedynie tło, pewną bazę rytmiczną   do innych  działań.                                                                          Pierwszy artykuł w części trzeciej  książki  „Film  jako medium edukacyjne” autorstwa Joanny  Golonki-Legut nosi tytuł  Film dokumentalny jako kreatywne (roz) poznawanie rzeczywistości społecznej – refleksja andragogiczna.  Autorka podjęła  się „ukazać znaczącą rolę filmu dokumentalnego w doświadczaniu życia  społecznego przez jednostkę” i w tym  celu poświęca wiele  wnikliwej  uwagi ustaleniom sposobów rozumienia tego rodzaju przekazu, osadzając go  w perspektywie kina autorskiego. Szczególną wartość, jak się wydaje,  nie tylko dla andragogiki Golonka-Legut widzi  w tym,  że użycie  tej  formy  do inicjowania refleksji i uczenia się łączy odmienne perspektywy (roz)poznawania świata społecznego – twórcy,  medium, widza, bohatera i świata przedstawionego – oraz rozmaitość  doświadczeń. Poszczególne partie tego artykułu zdaje się dobrze  podsumowywać umieszczone w konkluzji stwierdzenie, że                                                                          Film  dokumentalny można traktować jako: element świata społecznego,  pełnowartościowe  narzędzie opisu,  analizy i interpretacji  rzeczywistości, wyjątkowe źródło aktywności poznawczej, drogę  poznania i  relację kulturową.                                                                                                  Artykuł Michała  Brola i Agnieszki Skorupy Film jako narzędzie edukacji – perspektywa psychologiczna zawiera  zarówno  charakterystykę podejścia określonej w tytule  dyscypliny  naukowej do  wskazanej dziedziny twórczości artystycznej i rodzaju  widowiska masowego, jak również analizę wybranych, problematycznych z  psychologicznego punktu widzenia prezentacji tematów, jakie przynoszą ze  sobą produkcje z wytwórni Disneya. Tak więc, Autorzy zwięźle,  ale  rzeczowo poruszają zagadnienia wykorzystywanych w psychologii podejść   do analizy filmu  i pracy  z nim,  utrwalanych przez filmy mitów  psychologicznych, ale także podejmują krytykę prezentacji w animacjach  Disneya takich kwestii, jak na przykład  role płciowe, używki, czy  agresja.  Uznają  przy  tym,  że praca  z filmem  pomyślana jako  narzędzie edukacyjne daje i sprawność, i przynosi wiele zagrożeń. Treść   artykułu stanowi przydatną  psychologiczną prolegomenę przeznaczoną dla  osób prowadzących zajęcia z filmem do refleksyjnej  z nim pracy.                         Innego rodzaju problematykę związaną z filmem  porusza Alicja Mironiuk-Netreba w  artykule „Dziwoląg”, „superbohater” czy  „zwyklak”?  O  przemianach wizerunku  osób z niepełnosprawnością w kinie popularnym.  Wykorzystując jako tło prezentowanych kwestii  opracowania dziejów  społecznych postaw wobec  osób    z niepełnosprawnością oraz  przemian stereotypów na ich temat  obecnych w  filmach,  Autorka umiejętnie koncentruje uwagę czytelnika na omówieniu  klasycznych  oraz  wybranych przez siebie  ilustracjach trzech  typów  ich filmowych prezentacji.  Współczesne metamorfozy filmowych narracji  o  niepełnosprawności przynoszą dominację tendencji dążącej  do   znormalizowania, uzwyklenia wizerunku osób z niepełnosprawnością,  niemniej jednak,  jak wskazuje Mironiuk-Netreba,  obecne  są w nich   również opowieści o superkalekach oraz  tradycja freak shows – ujęć charakterystycznych dla minionych już okresów.                         Ewelina   Konieczna w  artykule Senior  w  kulturze  filmowej  zaprezentowała wyniki podjętych przez siebie  badań w kilku  miastach  usytuowanych w południowej części województwa śląskiego. W  przeprowadzanych trzydziestu wywiadach Autorka skupiła swoją  uwagę na  sprawdzeniu tego, „jak uczestnictwo w kulturze filmowej  wspomaga  aktywność, rozwój  oraz integrację społeczną seniorów”. Uzyskane wyniki  dają  podstawy, aby  twierdzić, że „wykształcenie, wiek  seniorów i  wykonywany przed emeryturą zawód nie  oddziałują bezpośrednio na  aktywność kulturalną i uczestnictwo w kulturze filmowej”, natomiast duże znaczenie dla nich mają „zainteresowania badanych i sposób ich  realizacji, sytuacja  materialna, rodzinna i zdrowotna, indywidualne  cechy osobowości oraz miejsce  zamieszkania”. Ostatecznie spośród  rozmaitych funkcji,  jakie  spełnia uczestnictwo w kulturze filmowej  w  życiu człowieka starszego, Autorka na podstawie  badań wskazuje przede  wszystkim na funkcje: „rozrywkową, edukacyjną, wychowawczą,  terapeutyczną,  kompensacyjną, integracyjną, aktywizującą, refleksywną”.  Wniosek ten zachęca  do dalszych uszczegółowień.                         Część  czwartą książki:  „Kultura wizualna – obraz  w badaniach i działaniach  edukacyjnych” otwiera artykuł poświęcony analizie powojennych albumowych  portretów Wrocławia, Brzegu,  Nysy,  Opola  i Paczkowa. Ewa   Dawidejt-Drobek i  Wiesław Drobek  w  (Re)konstruowanie portretu miasta. Śląskie egzemplifikacje fotonarracji w wydawnictwach albumowych z tzw.  Ziem Odzyskanych   skoncentrowali uwagę na wyłaniających się ze starannie dobranych  kadrów opowieściach o historii  wymienionych miast.  Użyte  w albumach  fotografie i reprodukcje, mające między innymi oswoić  osiedloną w   okresie  powojennym ludność napływową z nowym otoczeniem oraz  dać  świadectwo jego z gruntu polskiego charakteru, mimo że posiadające swą  zindywidualizowaną wymowę, z powodzeniem, czego dowodzą Autorzy, zostały  włączone w przekaz propagandowy. Stąd,  w zamykającym  artykuł zdaniu  konkludują, „skłaniamy się ku temu,  by większość fotonarracji  w  analizowanych przez nas albumach z kilku  pierwszych powojennych dekad  uznać  za portret lub szkic do portretu miasta w polskim kostiumie  (narzuconym  głównie przez warstwę słowną)” Angażująco podjęty przez  Autorów i trafnie  zrealizowany temat  może rodzić  poczucie niedosytu  co do skali podparcia głównych tez.    Kolejną odsłonę badań terenowych stanowi artykuł Justyny Pilarskiej Różnica kulturowa w obiektywie. O międzykulturowym potencjale przestrzeni miejskiej na przykładzie Sarajewa,  który  stanowi również kontynuację tematu fotonarracji miasta. Autorka  swoją  uwagę dzieli  między szkic  do  portretu wielokulturowego  Sarajewa a zainteresowanie epistemologicznymi założeniami badań  międzykulturowych  podejmowanych w ramach pedagogiki miejsca i należy   uznać,  że obydwa te wysiłki  wpisują się w credo tego kierunku w  pedagogice, które Autorka artykułu oddaje  w słowach:                                                                          Pedagogiczne  badanie przestrzeni miejskiej może pozwolić na odtworzenie potencjału  społeczno-kulturowego i kapitału ludzkiego, drzemiących w przestrzeni  materialnej, jako że poprzez lokalne  dyskursy, wydarzenia i praktyki  miejsca są (re)konstruowane zgodnie z przyjętym dyskursem  kulturowo-społecznym.                                                                          Można  uznać,  że artykuł zapowiada i zachęca  do rozwijania tej istotnej,  jak przekonująco argumentuje Autorka, perspektywy.                         Nieco  inną  tematykę, ale  opartą również na  badaniach fotografii, porusza Emilia Mazurek w artykule Portrety cierpienia kobiet chorych na raka piersi.  Przedmiotem uwagi i analiz  Autorki są dominujące w polskich  artystycznych projektach fotograficznych reprezentacje kobiet   chorujących na raka piersi,  które  to inicjatywy częściowo zostały  ukazane na tle porównawczym z podobnymi inicjatywami obecnymi w  amerykańskim dyskursie publicznym od lat siedemdziesiątych XX wieku.  W  kontekście ewolucji  zachodniego dyskursu fotonarracyjnego: od  braku  reprezentacji, poprzez szokujące portrety cierpienia, do  standardowo  bliższych obowiązującym i akceptowanym społecznie wizerunkom kobiet w  kulturze  popularnej, Mazurek wskazuje na mające krótką historię  projekty oraz  cechy wyróżniające jego rodzime odgałęzienie.                         Mariusz Makowski w artykule Fotoanaliza w dobie kultury obrazowej – od slow-life do slow-perception  interesująco omawia metody pracy  z fotografiami w kontekście ich  psychologicznej eksploracji. Punktem wyjścia  przemyślanej prezentacji metod czytania fotografii czyni  koncepcję  amerykańskiego psychiatry i  psychoanalityka Roberta  Akereta, która  swymi początkami sięga lat  siedemdziesiątych ubiegłego wieku.  Autor charakteryzuje kolejne  kroki   podejmowane w celu rozbudowywania tej metody przez Joela Morgowsky’ego,  a następnie Joela Walkera, ale także  wychodzi poza  te koncepcje,  opisując  podobne projekty Judy  Weiser, Yarona Golana  i Efrat Shani.  Jak deklaruje Makowski, mając na uwadze potencjał edukacyjny  zaprezentowanych koncepcji,  „Przedstawione tu propozycje metod analizy i  diagnozy, opartych na zdjęciach,  choć są autoramentu terapeutycznego,  posiadają aplikację  uniwersalną”, co Autor przekonująco wykazuje.  Artykuł uzupełnia zestawem załączników do pracy  z fotografią.                         Punktem wyjścia  rozdziału Trajektorie rozwoju (pop)tożsamości a problemy niekompatybilności umysłu,  otwierającego część piątą  i ostatnią „Biografie  w popkulturze –  popkulturowe biografie”, Agnieszka Ogonowska czyni obserwację dobrze    oddaną w stwierdzeniu, że „Współcześnie to popkultura stanowi źródło  gotowych  narracji  (i schematów fabularnych), które  mogą  być włączone  do autobiografii, dzięki  czemu  podmiot kreuje  różne  formy   kulturowej tożsamości”2. Autorka  dostrzega, że główną rolę w  przestrzeniach kultury popularnej odgrywają nowe  media i technologie  komunikacyjne, na nich też koncentruje swoją uwagę, jak również na  możliwych przyczynach zmian  w tworzeniu i realizacji projektów  tożsamościowych, które  to zmiany przejawiają się między innymi tym,  że  „Pomiędzy różnymi narracjami autobiograficznymi coraz  częściej brakuje   spójności i ciągłości (…)”; wskazuje na szereg  niekompatybilności:  między ludźmi, generacjami,  strategiami narracyjnymi i wykorzystywania   informacji, środowiskiem wirtualnym i szkolnym, umysłem i myśleniem.  Artykuł stanowi zarówno przenikliwą  odsłonę współczesnych napięć   towarzyszących autokreacji, jak i diagnozę społeczno-kulturowego braku  równowagi.                         Inną  odsłoną podejmowanego w tej części  książki  zagadnienia jest artykuł Magdy Karkowskiej Konstruowanie biografii w popkulturze. Rozważania o tworzywie i kontekstach biografii sportowych. Jak wskazuje Autorka, jest on                                                                          próbą  analizy czynników obecnych w dyskursie o sporcie  czy połączonych z  przemianami kultury zachodzącymi w ostatnim czasie, które  wpływają na  kształtowanie biografii  osób uprawiających zawodowo sport,  ale też z  nim związanych.                                                                          Badaczka  wprawnie  umieszcza w  przyjętej   perspektywie i  charakteryzuje, bądź   tylko  wymienia, takie  czynniki związane z funkcjonowaniem w kulturze  popularnej, jak klasa  społeczna, rasa,  narodowość, ciało, płeć, cele  życiowe, aspiracje, plany,  komercjalizacja, czy przebieg codzienności  osób uprawiających sport.  Przedstawiona analiza prowadzi  Autorkę do   zarysowujących horyzont dalszych badań pytań o możliwość uniknięcia  przez młodego sportowca „tożsamościowego zamętu i pomieszania”, między  innymi stawia kwestię:                                                                          jakie  strategie może  zastosować w celu zmniejszenia destrukcyjnego  oddziaływania na konstruowanie swojej biografii  treści samego dyskursu,  jak również niekorzystnie ukierunkowanych przemian kultury?                                                                        Anna  Ślósarz  w artykule Od fascynacji do subwersji. Biografie w literaturze tworzonej kolektywnie interesująco  ilustruje, komentuje oraz  kontekstualizuje tezę zapowiedzianą w   tytule   przykładami konstruowanych zbiorowo fragmentów i aspektów  opisów życia Mary Howitt, Oscara Schindlera, Christiana X i Marylin  Monroe. Jak wyjaśnia przyjętą perspektywę,                                                                          Wspólnie  tworzone biografie  zawierają uzgodnione treści  reprezentantów  zbiorowej świadomości. Nierzadko interpretują fakty  na  zasadzie subwersji (…),  rozumianej jako alternatywne odczytywanie dominującego przekazu  kulturowego.                                                                         Wykorzystany w artykule materiał pozwala Ślósarz  stwierdzić, że  tworzone w ten sposób opowieści oprócz  tego, że wskazują na  negocjowanie wartości oraz powinowactwo ideowych nastawień ich autorów,  to                                                                         Oferują  model   uzgodnionej, zmitologizowanej tożsamości narracyjnej, sprowadzonej do   behawioralnych archetypów, dominującej nad  konkurencyjnymi dyskursami i  płynną tożsamością współczesnego użytkownika mediów.                                                                          Książkę  zamyka artykuł Marii  Szumery Biografia na Facebooku,  poświęcony istotnym w kontekście dydaktyki języka  polskiego, tworzonym  przez użytkowników   wskazanego portalu, stronom poświęconym wybitnym  postaciom literackim.  Zdaniem Autorki, „Tę aktywność internautów można  uwzględniać na lekcjach języka polskiego, gdyż  otwiera ona nowe pole  działania w nauczaniu”. Obok  zalet  dostrzeżonych przez Szumerę między  innymi w różnorodności atrakcyjnych materiałów kompilowanych z produktów  związanych ze starymi mediami, w interaktywności, polifoniczności i  zbiorowym tworzeniu charakteryzowanych w artykule stron,  w  funkcjonalności, odnośnikach w postaci  linków i hasztagów,  umożliwiających grupowanie i odnajdywanie kolejnych informacji, czy   mieszaniu kultury wysokiej  i popularnej, Autorka uznaje  za  mankamenty  dominację obrazu nad  słowem, krótkie i zwięzłe informacje, subiektywny  dobór nie zawsze zweryfikowanych treści.                         Chociaż    w  książce   dominują  strategie hermeneutyczne  czy  hermeneutyki  krytycznej, obecne  są również ujęcia  właściwe podejściu krytycznemu  oraz, z rzadka, funkcjonalnemu. Można  przewidywać, że  rozwój  badań  prowadzonych w tym obszarze, jak dowodzi z powodzeniem tego niniejsza  praca, konieczny, włączy  perspektywy wynikające z innych  teorii,  a  nieliczne artykuły, które mogą  u czytelnika pozostawić niedosyt, i tak   będą  stanowić istotną zachętę  do podejmowania tego typu niezbędnych  dociekań. Ponadto, nie ulega wątpliwości, że Autorki i Autorzy poszczególnych rozdziałów tej książki  koncentrują  uwagę na wycinkach i jedynie  wybranych fragmentach z licznej  domniemanej złożonej i wielowarstwowej całości rzeczywistości kultury  popularnej. Wydaje  się, że jest to nieuniknione, zważywszy na   rozległość obszaru i jego zróżnicowanie. Konsekwentne trzymanie się  Badaczek i Badaczy  swoich  domen, zdaje  się zdradzać ową  świadomość,  jak również daje nam  do zrozumienia, jaki ogrom pracy  teoretycznej i  terenowej pozostaje do wykonania w związku z dynamiką współczesnej  kultury, jej przybieraniem na wadze oraz  niedoborami w pedagogicznych  kadrach przejmujących się tą częścią rzeczywistości społecznej, a  cechujących się naukowym profesjonalizmem obserwatorów i diagnostyków.                                                   Rafał Włodarczyk                                                                                                              ";48.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 350 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-189-1.jpg
PragnęKochamNienawidzę;;"K. Przemysław Paszowski";978-83-8095-117-4;;"Krzysztof  to zgorzkniały i zamknięty w sobie mężczyzna po pięćdziesiątce.  Najlepiej czuje się w towarzystwie dobrej whisky, która jako jedyna o  nic go nie pyta. Jego, wydawałoby się, uporządkowany świat burzy jedna  informacja. W rezultacie Krzysztof musi opuścić swoje schronienie, aby  podjąć jeszcze raz walkę z demonami przeszłości i samym sobą. Wyrusza w  podróż, podczas której tłamszone przez lata emocje i przeżycia zaczynają  wygrywać. Rozpoczyna bolesne wspomnienia o swojej młodości, która  przypadła na okres powstania Solidarności i stanu wojennego. Pragnę, Kocham, Nienawidzę  to niezwykle duszna powieść o miłości, przyjaźni, ideałach, marzeniach i  poszukiwaniu samego siebie. Krzysztof bezlitośnie rozlicza się z  dokonanymi przez siebie i swoich przyjaciół wyborami. Uświadamia sobie,  że miłość może być destrukcyjna, przyjaźń można zabić jedną decyzją,  ideały są utopią, o której szybko się zapomina w starciu z brutalną  rzeczywistością, a marzenia – dla słabych. Główny bohater, sięgając do  zakamarków pamięci, przechodzi swoiste katharsis. Pokonuje nienawiść i  żal. Jednak z przerażeniem odkrywa, że mimo to nie udaje mu się odzyskać  wymarzonej harmonii.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                        ";;"Od autora  	         Prolog  	         Rozdział I  	     Rozdział II  	     Rozdział III  	     Rozdział IV  	     Rozdział V  	     Rozdział VI  	  Rozdział VII  	 Rozdział VIII  	  Rozdział IX  	  Rozdział X  	  Rozdział XI  	  Rozdział XII  	  Rozdział XIII  	  Rozdział XIV  	  Rozdział XV  	  Rozdział XVI  	  Rozdział XVII  	  Rozdział XVIII  	      ";"  Pragnę Kocham Nienawidzę to  tytuł o podwójnym znaczeniu. Jest zarówno nazwą kapeli rockowej, którą  bohater tworzył z kolegami w czasach młodości, jak i odbiciem jego  emocji. Akcja książki opiera się historii pewnej podróży. Ta realna,  wyprawa samochodem z córką, jest jednak tylko pretekstem do znacznie  ważniejszej - w głąb siebie, w przeszłość. Przeszłość w sumie bardzo  mroczną. Młodzi ludzie byli pełni nadziei i ideałów, a jednak wszystko  powoli się rozpadało. Częściowo miały na to wpływ czynniki zewnętrzne -  wielka polityka, w szczególności stan wojenny. Jeszcze ważniejsze były  jednak decyzje bohaterów. Zdrady, tkwienie w złych związkach, wzajemne  niezrozumienie, szukanie ucieczki w alkoholu czy narkotykach. Ciemność  jest bardzo gęsta. Tutaj każdy przegrywa w jakiś sposób, nie ma historii  z happy endem. Idealnie ukazuje ten świat przewijający się w tekście  utwór Perfectu „Autobiografia". Jest więc kapela złożona z niespokojnych  duchów, której marzeniem jest podbicie świata. Jest i jej klęska, w  której niebagatelną rolę gra miłość. I - jak w piosence - tło polityczne  ma na życie bohaterów niebagatelny wpływ.Rozpada się nie tylko grupa początkowo oddanych sobie  przyjaciół z kapeli. Rozpadają się też oni sami. Wikłają się w  nieszczęśliwe miłości. Piją sporo alkoholu. Jedna z bohaterek ucieka w  narkotyki. Ktoś inny daje się skusić bogactwu. Świat jest praktycznie  pozbawiony nadziei. Czyta się książkę Przemysława K. Paszowskiego z  głębokim smutkiem - szczególnie, że potrafimy zrozumieć błędne decyzje  młodych ludzi. Nawet „czarne charaktery" w pewnym stopniu budzą  współczucie.Warto więc wybrać się w podróż po rockowym świecie. Podróż w  niespokojnym, szybkim rytmie. Niestety, w tonacji bardzo molowej. Smutna  to piosenka, a jednak daje do myślenia. Kto wie - może ktoś dzięki  lekturze zastanowi się nad swoimi wyborami i jego „bajka" zakończy się  happy endem? źródło: http://www.granice.pl/recenzja,pragne-kocham-nienawidze,18003  Głównym bohaterem książki pt. „Pragnę,kocham, nienawidzę” autorstwa  Przemysława K. Paszowskiego jest Krzysztof. Jego osobowość zaskakuje  mnie od początku, gdyż odebrałam go pozytywnie. Losy Krzysztofa są lekko  i barwnie opisane przez autora przez co czytelnik zacznie spostrzegać  go na swój sposób, poznać historię jego życia.Krzysztof jak każdy z nas kocha, pragnie, nienawidzi, ale ma powody do  tego. Posiada w sobie wiele cech pozytywnych, ale i negatywizm się  pojawia ze względu na monotoniczność życia w związku.Książkę czyta się szybko ze względu na to, że występują w idealny sposób  dobrany dialogi tekstowe do występujących pozostałych bohaterów.Czytając tą książkę stwierdziłam, że mogę się z Krzysztofem zaprzyjaźnić, a nawet porozmawiać, gdyby było możliwe.Krzysztof lubi pić swoją whisky, ale z jednej strony rozumiem go,  ponieważ sama nie wiem jakbym postąpiła, gdyby moje życie potoczyło się  podobnie jak u niego.Zadałam sobie pytanie w trakcie czytania książki:Czy Krzysztof mógł w inny sposób przeprowadzić rozmowę oraz czy nie przesadził z pragnieniem miłości.Odpowiedź znalazłam na to pytanie odnalazłam w momencie kiedy poznałam  jego życie podczas rozmów z córką. Odpowiedź okazała się prosta, ale  była dla niego niełatwym egzaminem z życia.Oficyna Wydawnicza „Impuls” zaprezentowała pisarza młodego pokolenia,  dziennikarza, który potrafił skonstruować bohatera, będącego stać się na  skraju swego życia przy tym ukazując uczucia męskie.Obecnie rzadko spotyka się, aby tak interesująco został świat trudnej  powieści, którego akcja zaczyna się w latach 70, a kończy się na  współczesności ze zeskakującym zaskoczeniem w tle.Książka zawiera twardą oprawę,czytelny zrozumiały tekst, 338 stron , wydana przez Oficynę Wydawniczą „ Impuls”.Polecam przeczytanie tej książki, która daje czytelnikowi pewne wskazówki i przemyślenia refleksyjne pytanie:„ Wybaczysz chwile, kiedy zachowywałam się nie tak powinnam, gdy mnie potrzebowałeś”?.Odpowiedź udzielona zostanie w następujący sposób: „ Może kiedyś, ale nie teraz”.Jednym słowem Pragnę, Kocham, Nienawidzę.  źródło: Anna    ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format 126/195 cm, ";"Objętość 338 stron, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-117-4.jpg
"Kultura pokoju";"- trójgłos edukacyjny";"Jolanta Maćkowicz";978-83-8095-141-9;;"Dlaczego napisaliśmy tę książkę? Ponieważ historia ludzkości jest głęboko naznaczona przemocą i niesprawiedliwością. Wyzysk, przemoc, wojny, terroryzm i ruchy społeczne szerzące „mowę nienawiści” są czystym złem. Chcemy upowszechnić ideę budowania kultury pokoju, wychowania do wolności. W preambule aktu konstytutywnego UNESCO z 1945 roku czytamy, że skoro wojny rodzą się w umysłach ludzi, to właśnie w umysłach ludzi muszą być budowane podstawy pokoju. Kultura pokoju, kultura wolności jest przeciwieństwem kultury przemocy, niesprawiedliwości społecznych i krzywdy ludzkiej doświadczanej na miliony sposobów. Istnieje wiele dróg budowania kultury pokoju, jednak w każdym przypadku najważniejsza jest perspektywa konkretnego człowieka i jego relacji z drugą osobą. Książka adresowana jest głównie do przedstawicieli nauk społecznych i humanistycznych, środowisk edukacyjnych, organizacji społecznych oraz decydentów politycznych (oświatowych).Rozdział pierwszy traktuje o zintegrowanym programie edukacyjnym „Wychowanie dla teraźniejszości bez przemocy” realizowanym w Niemczech, Włoszech, Danii, Meksyku i Hiszpanii. Program skierowany został na uświadomienie nastolatkom problemu przemocy i proponuje strategię na jej wykorzenienie. Uwzględnia także kwestie edukacyjne związane z interkulturowością. W rozdziale drugim zaprezentowano wyniki badań jakościowych prowadzonych wśród studentów z dwunastu krajów na temat ich opinii i refleksji dotyczącej szkolnej edukacji o prawach człowieka. Poznanie oceny dokonanej z perspektywy czasowej tyczyło się nie tylko realizowanych treści, lecz także podejmowania przez badanych konkretnych działań, zwłaszcza w kontekście ich indywidualnych doświadczeń w sytuacjach łamania praw człowieka. Istotę rozdziału trzeciego zilustrować można cytatem: Jeżeli kształtowanie kultury pokoju jest tak ważnym zobowiązaniem edukacyjnym, to obliguje nas ono do zadawania pytań o konkretne możliwości jego realizacji. Musimy też uwzględniać wielość perspektyw, które są tu istotne: od perspektywy najmniejszych społeczności, będących pierwszym środowiskiem wychowawczym dziecka, przez poszerzające się w toku jego życia obszary społecznego uczestnictwa (grupy rówieśnicze, małe ojczyzny, instytucje oświatowe i religijne), do perspektywy kontynentalnej i globalnej, kiedy to człowiek postrzegany jest jako przedstawiciel wielkiej, ludzkiej wspólnoty istot zamieszkujących Ziemię. Każda z tych perspektyw jest istotna dla kształtowania się tożsamości człowieka. Stawia to pedagogów w obliczu różnego rodzaju wyzwań i dylematów, odczuwanych tym dotkliwiej, iż często czują się oni nieprzygotowani do takiej pracy i osamotnieni w podejmowanych wysiłkach. Autorzy  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp Fernando Barragán MederoWychowanie bez przemocy: budowanie kultury pokoju  Wprowadzenie   Wychowanie dla teraźniejszości bez przemocy: budowanie kultury pokoju       Program nauczania a przemoc   Męskość, seksizm i przemoc      Rozwiązywanie konfliktów i nauka w oparciu o współdziałanie       21Przemoc ze względu na płeć, przemoc seksistowska       23Problematyka i cele       27Akcje badawcze jako działania alternatywne w stosunku do programów edukacyjnych       28Koncepcja oceny i harmonogram       33Koncepcja oceny       35Metaocena       36Dialog z nauczycielami i opracowanie programu nauczania       40Rozpoznanie potrzeb i planowanie akcji       41Rozwój i wprowadzanie programu nauczania       45Instytucjonalizacja innowacji pedagogicznych       47Najważniejsze procesy i rezultaty       49Dlaczego programy edukacyjne działają?       49Zewnętrzna ocena ze strony uczniów        56Czy cele projektu zostały osiągnięte?       58Co nie działa w innowacjach pedagogicznych: próba wyjaśnienia i propozycje udoskonalenia       59Analiza chybień i trafień       59Cykle akcji badawczych jako rezultat nieprzewidziany       61Kryteria wiarygodności oraz wewnętrzna i zewnętrzna metaocena       63Kryteria metaoceny       63Kodeks deontologiczny       64Ocena ex post facto       64Upowszechnianie wyników       64Konkluzje, zalecenia i nowe cykle akcji badawczych       65Konstruowanie programu i proces uczenia się u uczniów       65Nauczyciele jako twórcy innowacji       66Koncepcja oceny       68Metodyka konstruktywistyczna       68Program i materiały edukacyjne       69Program nauczania       69Upełnomocnienie dziewcząt i chłopców       70Interkulturowość i kwestie płci społeczno-kulturowej: chusta, obcasy czy huipil?       71 Jolanta MaćkowiczPrawa człowieka w edukacji szkolnej Perspektywa międzynarodowa Wprowadzenie       75Filozoficzne podstawy edukacji do praw i wolności człowieka       76Edukacja o prawach człowieka       85Edukacja globalna       93Edukacja o prawach człowieka w doświadczeniach studentów z dwunastu krajów       96Założenia metodologiczne       96Analiza badań jakościowych prowadzonych metodą indywidualnych wywiadów pogłębionych (IDI)       98Prawa człowieka w edukacji szkolnej       98Edukacja o prawach człowieka w ocenie studentów      100Pozytywne i negatywne strony edukacji o prawach człowieka      100Zdobyta w szkole wiedza o prawach człowieka a aktywność na rzecz tych praw      105Indywidualne doświadczenia i postawy wobec łamania praw człowieka      107Doświadczenie przemocy      107Przypadki niewłaściwego traktowania innych ludzi z powodu uprzedzeń rasowych, narodowościowych, religijnych      108Przejawy łamania praw w poszczególnych krajach      110Edukacja o prawach człowieka jako droga przełamywania stereotypów      115W stronę kultury pokoju      116Zofia SzarotaEdukacja dla pokoju – wybrane aspekty Wprowadzenie      119Prawa człowieka i obywatela gwarantem pokoju społecznego      121Defaworyzowani – wykluczeni w polu zainteresowań integracyjnej polityki społecznej      125Świat – instrumenty polityki społecznej służącej kulturze pokoju      127Europa – ku społecznej spójności      131Polska – instrumenty polityki społecznej państwa      133Instrumenty i narzędzia inkluzji społecznej, czyli jak minimalizować skutki „kultury odrzucenia”      135Egzemplifikacje, dobre praktyki, wyróżnione projekty      138Edukacja środowiskowa jako narzędzie organizowania społeczności lokalnej      145Edukacyjne wsparcie repatriantów, mniejszości etnicznych i uchodźców      151Powrót do ojczyzny – formy wsparcia edukacyjnego dla repatriantów      153Mniejszości etniczne – od rekulturacji do integracji      155Łemkowie – problem zachowania tożsamości      159Romowie – odrębnie i roszczeniowo      161Uchodźcy: Oni, Obcy, Inni... edukacja... My      166 Zakończenie      173Bibliografia      175Wydawnictwa zwarte i ciągłe      175Filmografia      187Netografia      187Akty prawne      191 ";"Książka znajduje pełne uzasadnienie w aktualnej problematyce kulturowo-społecznej, szeroko pojętych działaniach odnoszących się do edukacji, socjalizacji i ich efektywności, kształtowania tożsamości człowieka oraz „wdrażania nowych myśli o kulturze pokoju” w przestrzeń społeczną i naukową [...]. W publikacji, oprócz głęboko i poprawnie metodologicznie poczynionych analiz, można odnaleźć zarówno treści o charakterze porównawczo-przeglądowym, jak i takie, które mają służyć rozwojowi teorii, zwłaszcza z obszaru pedagogiki społecznej [...]. Opracowanie traktuję jako wysoce interesujące poznawczo.    Z recenzji dra hab. Mirosława Kowalskiego, prof. nadzw. UZ   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 194 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-141-9.jpg
"Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego (1989–2016). Tom III";"Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej";"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-176-1;;"    „Wybór źródeł do dziejów ZHR”, Tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 1989-1999, Tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 2001-2016, Tom III, Statuty oraz komentarze, dokumenty, dotyczące Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego 1989-2016, jest kontynuacją serii wydawniczej wydanej nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls”, dotyczących dziejów organizacji harcerskich od chwili powstania stowarzyszeń do czasów współczesnych:  - z 2014 r. trzytomowego „Wyboru źródeł do dziejów ZHP”. Tom I Utworzenie ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu harcerskiego (1918-1944), Tom II Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988), Tom III Odrodzenie, lata demokracji (1989-2014)  - z 2016 r. „Dziedzictwo, którego nie można odrzucić. Próba interpretacji wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego”.  -z 2017 r. „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce Ruch harcerski w latach 1980–1989”. Opublikowanie tych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chcę w ten sposób ułatwić zainteresowanym  studia nad dziejami ruchu harcerskiego przez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów.  Umieściłam tu źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach  2014–2016 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN), Archiwum  ZHR w Warszawie przy ulicy Litewskiej, na stronach internetowych ZHR, we wcześniejszych publikacjach zawierających źródła oraz zasobach kolekcjonerów.     Na serię „Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej” składają  się trzy tomy:  – tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999);  – tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016);  – tom III, Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa  Harcerskiego (1989–2016).   Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów do dziejów ZHR zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych,  dlatego każdy tom zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii:  – w tomie pierwszym i drugim zamieszczono dokumentację Zjazdów ZHR, pozjazdowe  decyzje władz ZHR (ze względu na ogrom materiałów źródłowych  zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHR, współpracy z innymi  organizacjami, stosunków z instytucjami państwowymi; pominęłam  np. zagadnienia finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw, tzw. działalności  dotyczącej „Wschodu”; uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutu,  Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego umieściłam w tomie ich dotyczącym)  oraz inne dokumenty, takie jak listy, informacje, komunikaty, uchwały, apele;  – do tomu trzeciego weszły statuty ZHR, komentarze i inne dokumenty dotyczące  Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego.  Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                               Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                                ";;"Wprowadzenie Statuty Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 1.    Statut ZHR uchwalony przez I Walny Zjazd ZHR, 1989 r.  2.    Informacja z zebrania Rady Naczelnej ZHR, 22 kwietnia 1989 r.  3.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez II Zjazd ZHR, 1990 r.   4.    Uchwała Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r. z. 1918) z dnia 1 maja 1992 r. w sprawie uzgodnień  ideowo-organizacyjnych dokonanych przez zespoły ZHR i ZHP (r. z. 1918)  w dniach 10 marca i 6 lipca 1991r. 5.    Poprawki do Statutu ZHR zatwierdzone na Nadzwyczajnym Zjeździe ZHR w Warszawie, 3 października 1992 r. 6.    Projekty poprawek do Statutu ZHR zgłoszone przez środowiska instruktorskie i pojedynczych instruktorów – w wersji proponowanej do głosowania, 1993 r. 7.    Uchwała IV Walnego Zjazdu ZHR w sprawie Statutu ZHR, 1995 r.  8.    Uchwała w sprawie Statutu i akcesu do Komitetu Założycielskiego Federacji Harcerstwa Polskiego, 1995r. 9.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez IV Zjazd ZHR, 1995 r.10.    Uchwała V Zjazdu ZHR w sprawie przygotowania projektu poprawek do Statutu ZHR, 1997 r.11.    Uchwała VI Zjazdu ZHR w sprawie przygotowania zmian w Statucie ZHR, 1999 r. 12.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez VI Zjazd ZHR, 1999 r.13.    Uchwała w sprawie zobowiązania Rady Naczelnej do przedstawienia na kolejnym Zjeździe nowego brzmienia Statutu ZHR, 1999 r. 14.    Uchwały VII Zjazdu ZHR, 2001 r. 14.1.    Uchwała w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2001 r. 14.2.    Uchwała w sprawie przekazania propozycji poprawek do Statutu ZHR do opracowania Radzie Naczelnej, 2001 r. 14.3.    Uchwała w sprawie wykładni Statutu ZHR, 2001 r. 15.    Uchwała VIII Walnego Zjazdu ZHR w sprawie dokonania zmian w Statucie ZHR, 2004 r. 16.    Uchwały w sprawie komentarza do statutowej roli Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego16.1.    Uchwała nr 8 VIII Zjazdu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej w sprawie komentarza do statutowej roli Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego, 2004 r.16.2.    Uchwała nr 77/1 Rady Naczelnej Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, 26 listopada 2005 r. 17.    Uchwała w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2006 r. 18.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez IX Zjazd ZHR, 2006 r.019.    Podstawy ideowe wychowania harcerskiego w ZHR, 2006 r. 20.    Uchwała Naczelnictwa ZHR nr 190/6 w sprawie ustalenia tekstu jednolitego Statutu ZHR, 22 kwietnia 2007 r.21.    Uchwała Naczelnictwa ZHR nr 191/4 w sprawie ustalenia tekstu jednolitego Statutu ZHR, 31 maja 2007 r.22.    Uchwała Naczelnictwa ZHR nr 206/1 w sprawie ustalenia tekstu jednolitego Statutu ZHR, 18 marca 2008 r.23.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez X Zjazd ZHR, 2008 r. 24.     Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez XI Zjazd ZHR, 2010 r.25.    Uchwały XII Zjazdu ZHR, 2012 r. 25.1.    Uchwała nr 4 XII Zjazdu ZHR w sprawie materiałów szkoleniowych dotyczących Prawa Harcerskiego, 21 kwietnia 2012 r.  25.2.    Uchwała nr 5 XII Zjazdu ZHR w sprawie pogłębionego komentarza do Prawa Harcerskiego, 21 kwietnia 2012 r.  25.3.    Uchwała nr 7 XII Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 21 kwietnia 2012 r.  25.4.    Uchwała nr 8 XII Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 21 kwietnia 2012 r. 26.    Uchwała nr 2 Nadzwyczajnego Zjazdu w sprawie zmian w Statucie ZHR, 8 września 2012 r.27.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 115/5 w sprawie interpretacji Statutu ZHR, 29 czerwca 2013 r. 28.    Uchwały XIV Zjazdu ZHR, 2014 r.  28.1.    Uchwała nr 5 XIV Zjazdu ZHR w obliczu zauważalnego w społeczeństwie relatywizmu wartości, 5 kwietnia 2014 r. 28.2.    Uchwała nr 6 XIV Zjazdu ZHR w sprawie upoważnienia Przewodniczącego ZHR do stworzenia ujednoliconego tekstu Statutu ZHR, 5 kwietnia 2014 r.  28.3    Uchwała nr 7 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.  28.4.    Uchwała nr 8 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.  28.5.    Uchwała nr 9 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.6.    Uchwała nr 10 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.7.    Uchwała nr 11 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.8.    Uchwała nr 12 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.  28.9.    Uchwała nr 13 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.10.    Uchwała nr 14 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.28.11.    Uchwała nr 15 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.12.    Uchwała nr 16 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.13.    Uchwała nr 17 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.14.    Uchwała nr 18 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.15.    Uchwała nr 19 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.28.16.    Uchwała nr 20 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.28.17.    Uchwała nr 21 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.18.    Uchwała nr 22 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.19.    Uchwała nr 23 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.28.20.    Uchwała nr 24 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.21.    Uchwała nr 25 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.28.22.    Uchwała nr 26 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r.  28.23.    Uchwała nr 27 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 28.24.    Uchwała nr 28 XIV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 5 kwietnia 2014 r. 29.    Statut ZHR ze zmianami uchwalonymi przez XIV Zjazd ZHR, 2014 r.30.    Uchwały XV Zjazdu ZHR, 2016 r.  30.1.    Uchwała nr VII XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.  30.2.    Uchwała nr VIII XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r. 30.3.    Uchwała nr IX XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.   30.4.    Uchwała nr X XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.  30.5.    Uchwała nr XI XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r. 30.6.    Uchwała nr XII XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.   30.7.    Uchwała nr XIII XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.  30.8.    Uchwała nr XIV XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r.   30.9.    Uchwała nr XV XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r. 30.10.    Uchwała nr XVI XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r. 30.11.    Uchwała nr XVII XV Zjazdu ZHR w sprawie zmian w Statucie ZHR, 2 kwietnia 2016 r. 30.12.    Uchwała nr XVIII XV Zjazdu ZHR w sprawie określenia początku i końca dwuletniej kadencji władz naczelnych, władz okręgów, 2 kwietnia 2016 r. 30.13.    Uchwała nr XIX XV Zjazdu ZHR w sprawie organizowania małych obozów harcerskich o charakterze puszczańskim, 2 kwietnia 2016 r. Komentarze i inne dokumentydotyczące Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego 1.    Komentarz Oli Rybak, „Kawki”, do Prawa Harcerskiego,marzec–kwiecień 1990 r.  2.    Wielka Modlitwa Harcerska, przygotowanie do spotkania młodzieży świata z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, 1991 r.  3.    Komentarz do Prawa Harcerskiego dla instruktorów, 1993 r. 4.    Komentarz Piotra Łysonia do Prawa Harcerskiego i Przyrzeczenia Harcerskiego, 1993 r. 5.    Komentarz Kardynała Józefa Glempa do Prawa Harcerskiego i Przyrzeczenia Harcerskiego, 5 sierpnia 1995 r.  6.    Idee zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim, 1998 r.  7.    Harcerski dekalog – krótki komentarz, 2004 r.  8.    Komentarz do Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego dla harcerek i harcerzy ZHR, 2005 r. 9.    Stanowisko Rady Naczelnej w sprawie przestrzegania 10 punktu Prawa Harcerskiego (wychowanie do czystości i abstynencji), 2012 r.10.    Komentarz do Przyrzeczenia Harcerskiego oraz komentarz do Prawa Harcerskiego, 2012 r. 11.    Relacja ze Zjazdu ZHR: „Ideały wychowawcze zawarte w Przyrzeczeniu i Prawie Harcerskim są w pełni aktualne i niezmienne”, 2014 r.  ZałącznikiZałącznik 1Chronologiczny wykaz zjazdów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Załącznik 2Skrót problematyki zjazdów Załącznik 3Wykaz chronologiczny uchwał i zmian Statutu Związku Harcerstwa RzeczypospolitejZałącznik 4Struktura organizacyjna Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Załącznik 5Spis źródeł   ";"Prof. dr. hab. Bogusław Śliwerski Recenzja wydawnicza tryptyku w wyborze i opracowaniu dr Katarzyny Marszałek:  - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom I. Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999) . Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom II Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016) Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom III Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego (1989–2016)  Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017Redaktorka tego tryptyku źródeł dokonała tego, co jest jednym z kluczowych etapów pracy naukowo-badawczej historyka wychowania i oświaty, który przedmiotem swoich zainteresowań poznawczych czyni harcerstwo. Nie ma bowiem rzetelnych badań historycznych bez kwerendy źródeł nie tylko w archiwach państwowych czy zbiorach prywatnych, o ile takowe są dostępne, ale także urzędowych publikacji i specjalistycznych czasopism.  Niniejszy zbiór dokumentów jest kontynuacją wcześniejszej edycji źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego. Tym razem uczona-a zarazem instruktorka harcerska  udostępnia  czytelnikom materiały fundamentalne do śledzenia m. in.  na podstawie oficjalnych stanowisk, uchwał, regulacji normatywnych – genezę i ewolucję Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Jest to o tyle ważne, że ruch harcerski doświadczył dzięki I fali rewolucji „Solidarności” lat 1980-1989 pluralizmu i otwarcia się na zróżnicowanie nie tylko aksjonormatywne własnych rozwiązań organizacyjnych i metodycznych, ale także na alternatywne pedagogie harcerskie , które w mniejszym lub większym zakresie nawiązują do początków i przesłanek światowego ruchu skautowego.  Konieczne jest zatem uświadomienie nie tylko członkom różnych organizacji harcerskich w naszym kraju, ale i funkcjonującym profesjonalnie czy amatorsko poza ZHP - pedagogom, wychowawcom, nauczycielom czy działaczom organizacji społeczno-wychowawczych i opiekuńczych, że każda społeczność socjalizacująca i wychowująca ma prawo do swojej odmienności, różnicy, której zakres wyznaczają odpowiednie regulacje i wynikające z nich zobowiązania wobec wszystkich ich członków – tak tych najmłodszych, jak i ich wychowawców w instruktorskich mundurach. Takie źródła powinni koniecznie przeczytać dyrektorzy szkół publicznych i niepublicznych, w których lub przy których albo poza którymi ich uczniowie są zaangażowani w proces samowychowania i autoedukacji na podstawie założeń, które są zapisane właśnie w organizacyjnych dokumentach. Kulturoznawczy znajdą w tych źródłach wiedzę na temat tego, jak zmienia się w toku ponad 30 lat ruch harcerski i kultura zachowań oraz postaw jego członków.  Mamy tu przecież do czynienia nie tylko ze zmieniającymi się formami organizacyjnymi, nastawionymi na konkretne działania w świecie intrapsychicznym, społecznym i przyrodniczym, ale także z nasycaniem procesów samowychowawczych symboliką i parcjalnymi zmianami jej znaczeń. Nauczycieli i nadzór pedagogiczny szkół powinni wiedzieć, jakim czynnikom osobotwórczym poddawani są poza szkołą  przez nieprofesjonalnych wychowawców ich uczniowie, podopieczni. Warto odnaleźć wspólnotę sensów i nawiązywać do ich źródeł oraz przejawów także w procesie dydaktyczno-wychowawczym szkoły. Szkoła nie powinna izolować się od harcerstwa niezależnie od tego, czy jego członkami są uczniowie z ZHP czy ZHR, gdyż dla nauczycieli wiedza o przesłankach wychowawczych tych organizacji i kulturze instruktorskiej powinna być zachętą do nawiązywania z nimi współpracy i włączania ich w sytuacje edukacyjne (w szkole lub poza nią, w harcerstwie czy w środowisku rodzinnym uczniów), które skutkować będą większą trwałością pożądanych zmian w osobowości dzieci i młodzieży. Dla studentów pedagogiki społecznej ten zbiór jest znakomitym wsparciem w zrozumieniu specyfiki wychowawczej środowisk, które mają swoje tradycje i kulturę organizacyjną. Dzięki  tym źródłom może powstać wiele interesujących prac badawczych i tym samym dyplomowych o charakterze komparatystycznym, monograficznym czy historycznym. Podziwiam ogrom pracy, jaką musiała włożyć w przygotowanie tych tomów Katarzyna Marszałek, bowiem odsłania czytelnikom czystość źródeł, które czekają na kolejne odczytania, interpretacje czy analizy poprzeczne lub historyczno-problemowe. Gratuluję Oficynie Wydawniczej „Impuls” podjęcia się edytorskiego zadania, którego wartość w połączeniu z reprintami dotychczas w większości nieznanych współczesnym Polakom  publikacji wybitnych postaci ruchu skautowego i harcerskiego okresu II Rzeczypospolitej – pod tytułem „Przywrócić pamięć” – stanowią obowiązkową już biblioteczkę dzieł zachowujących nie tylko w pamięci społecznej, ale i oświatowej, naukowej i publicystycznej wiarygodność harcerskiego ruchu w naszej Ojczyźnie.  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 264 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-176-1.jpg
"Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016). Tom II";"Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej";"Katarzyna Marszałek";978-83-7850-891-5;;"     „Wybór  źródeł do dziejów ZHR”, Tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa  Rzeczypospolitej 1989-1999, Tom II, Rozwój Związku Harcerstwa  Rzeczypospolitej 2001-2016, Tom III, Statuty oraz komentarze, dokumenty,  dotyczące Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego 1989-2016, jest  kontynuacją serii wydawniczej wydanej nakładem Oficyny Wydawniczej  „Impuls”, dotyczących dziejów organizacji harcerskich od chwili  powstania stowarzyszeń do czasów współczesnych:  -  z 2014 r. trzytomowego „Wyboru źródeł do dziejów ZHP”. Tom I Utworzenie  ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu  harcerskiego (1918-1944), Tom II Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i  upadek (1944-1988), Tom III Odrodzenie, lata demokracji (1989-2014)  -  z 2016 r. „Dziedzictwo, którego nie można odrzucić. Próba interpretacji  wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa  Polskiego”.  -z 2017 r. „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w  Polsce Ruch harcerski w latach 1980–1989”. Opublikowanie tych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu  czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chcę w ten  sposób ułatwić zainteresowanym  studia nad dziejami ruchu harcerskiego  przez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych  dokumentów.  Umieściłam  tu źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach   2014–2016 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN), Archiwum   ZHR w Warszawie przy ulicy Litewskiej, na stronach internetowych ZHR, we  wcześniejszych publikacjach zawierających źródła oraz zasobach  kolekcjonerów.     Na serię „Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej” składają  się trzy tomy:  – tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999);  –  tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016);  – tom  III, Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i  Prawa  Harcerskiego (1989–2016).   Ze  względu na obszerność i dużą liczbę materiałów do dziejów ZHR  zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko  na wybranych,  dlatego każdy tom zawiera dokumenty sklasyfikowane  według następujących kategorii:  –  w tomie pierwszym i drugim zamieszczono dokumentację Zjazdów ZHR,  pozjazdowe  decyzje władz ZHR (ze względu na ogrom materiałów źródłowych   zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHR, współpracy  z innymi  organizacjami, stosunków z instytucjami państwowymi;  pominęłam  np. zagadnienia finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw,  tzw. działalności  dotyczącej „Wschodu”; uchwały, wnioski i stanowiska  dotyczące Statutu,  Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego umieściłam w  tomie ich dotyczącym)  oraz inne dokumenty, takie jak listy, informacje,  komunikaty, uchwały, apele;  – do tomu trzeciego weszły statuty ZHR,  komentarze i inne dokumenty dotyczące  Przyrzeczenia i Prawa  Harcerskiego.  Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                               Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                                ";;"Wprowadzenie      12.    2001 rok             12.1. VII Zjazd ZHR           12.1.1. Refleksje, Piotr Koj               12.1.1.1. ZHR między VI a VII Zjazdem (fragment)              12.1.1.2. Przedzjazdowe rozmyślania           12.1.2. Uchwały VII Zjazdu ZHR              12.1.2.1. Uchwała w sprawie powołania Grup Roboczych             12.1.2.2. Uchwała w sprawie przekazania materiałów do Rady Naczelnej     12.2.    Artykuł Jerzego Bukowskiego Rozdroża pluralizmu13.    2003 rok     13.1. Pogram Rozwój wprowadzony do realizacji Rozkazem Naczelnika Harcerzy ZHR, 13 lipca     13.2. Kierunki rozwoju OH-ek 2001–2006     13.3. Propozycja do dyskusji komisji programowo-metodycznej Feliksa Borodzika Program wychowawczy ZHR    13.4. Zjazd Programowy         13.4.1. Artykuł Tomasza Maracewicza Dlaczego Zjazd Programowy?        13.4.2. List Tomasza Maracewicza do uczestników Zjazdu Programowego, 31 grudnia        13.4.3. Propozycje decyzji do rozważenia przez VIII Zjazd ZHR        13.4.4. Wyniki prac grup programowych               13.4.4.1. Tożsamość ZHR             13.4.4.2. Program wychowawczy ZHR                13.4.4.3. Wizja przyszłości i podstawowe strategie działania ZHR          13.4.5. Model funkcjonowania władz i struktur ZHR, Zjazd Programowy ZHR, 28–30 listopada  14. 2004 rok      14.1. Uchwały VIII Zjazdu ZHR         14.1.1. Uchwała w sprawie powołania grup problemowych         14.1.2. Uchwała, List gratulacyjny do Arcybiskupa Józefa Michalika        14.1.3. Uchwała w sprawie budowania polityki informacyjnej ZHR         14.1.4. Uchwała w sprawie opracowania instrukcji postępowania w medialnej sytuacji kryzysowej         14.1.5. Uchwała w sprawie programów wychowawczych dla instruktorek i instruktorów         14.1.6. Uchwała w sprawie podstawowego dokumentuprogramowo-wychowawczego           14.1.7. Uchwała w sprawie celów i kierunków programowo-wychowawczych ZHR na okres 2005–2011          14.1.8. Uchwała w sprawie krótkookresowych celów i kierunków programowo-wychowawczych ZHR           14.1.9. Uchwała w sprawie regulacji dotyczących KPH         14.1.10. Uchwała w sprawie zbioru obowiązujących przepisów wewnętrznych         14.1.11. Apel w sprawie przepływu dokumentów    14.2. Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie  przyjęcia celów  i kierunków programowo-wychowawczych ZHR na lata 2004–2006, 4 grudnia 15.    2005 rok      15.1. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 77/4 w sprawie zatwierdzenia programu wychowawczego ZHR, 26 listopada    15.2. Artykuły, „Pobudka” 2005, nr 1          15.2.1. Krzysztof Bojko, Co się stało z naszym ZHR?          15.2.2. Piotr Makowiecki, Jak to powiedzieć żeby nic nie powiedzieć!?         15.2.3. Wojciech Hoser, O Zielonym Świerszczyku jeszcze słów kilka          15.2.4. Marek Gajdziński, Tomasz Maracewicz, Założenia projektu stopni har­cerskich          15.2.5. Agnieszka Leśny, Rozwód          15.2.6. Marek Gajdziński, Jak zostać zastępowym             15.2.7. Krzysztof Stanowski, Rzeczpospolita Harcerska, czyli co powinny regulować regulaminy         15.2.8. Jarosław Żukowski, Ad Fontes czyli Baden Powell na nowo odczytany         15.2.9. Tomasz Maracewicz, Drużyna harcerzy         15.2.10. Ewa Hryniewicz, Czym HOPR nie jest? 16.    2006 rok    16.1. IX Zjazd ZHR         16.1.1. Uchwały IX Zjazdu ZHR              16.1.1.1. Uchwała w sprawie listu otwartego do ZHP odnośnie do zastrzeżenia znaku Krzyża Harcerskiego            16.1.1.2. Uchwała w sprawie pomocy ZHR dla polskich środowisk na Białorusi             16.1.1.3. Uchwała w sprawie współpracy Organizacji Harcerek i Organizacji Harcerzy            16.1.1.4. Uchwała w sprawie propozycji Prezydenta RP  objęcia honorowym patronatem wszystkich związków harcerskich  Rzeczypospolitej            16.1.1.5. Uchwała w sprawie podejmowania służby publicznej przez instruktorki i instruktorów ZHR          16.1.2. Wnioski Grupy wychowawczo-ideowej z uwzględnieniem wychowania religijnego w ZHR    16.2. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 80/7 w sprawie realizacji uchwał IX Zjazdu ZHR, 20 maja     16.3. Zmiany w programie wychowawczym ZHR          16.3.1. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 83/4 w sprawiewprowadzenia zmian w programie wychowawczym ZHR, 10 grudnia          16.3.2. Dokument uwzględniający zmiany wprowadzone uchwałą Rady Naczelnej z 10 grudnia 17.    2007 rok    17.1. Uchwały Rady Naczelnej ZHR          17.1.1. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 85/2 w sprawie czystości w wychowaniu i poszukiwaniu prawdy w ZHR, 24 marca         17.1.2. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 85/3 z dnia 24 marca. List otwarty w sprawie Krzyża Harcerskiego         17.1.3. Uchwała Krajowego Konwentu KPH    17.2. Porozumienia o współpracy pomiędzy MON a ZHR, 18 września     17.3. Sprostowanie w nawiązaniu do wypowiedzi Małgorzaty Bartyzel,  przytoczonej w dzienniku „Rzeczpospolita” z dnia 23 kwietnia18.    2008 rok       18.1. Objęcie protektoratu przez Prezydenta     18.2. Apel władz naczelnych organizacji harcerskich      18.3. X Zjazd ZHR         18.3.1. List Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do uczestników X Zjazdu ZHR         18.3.2. List Stanisława Czopowicza do uczestników X Zjazdu ZHR         18.3.3. Uchwały X Zjazdu ZHR              18.3.3.1. Uchwała, Apel do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego            18.3.3.2. Uchwała w sprawie sylwetki Harcerki i Harcerza Rzeczypospolitej              18.3.3.3. Uchwała w sprawie Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej            18.3.3.4. Uchwała w sprawie tablicy upamiętniającej osobę śp. Księdza Prałata hm. Zdzisława Peszkowskiego            18.3.3.5. Uchwała w sprawie założeń ideowych współpracy międzynarodowej ZHR         18.3.4. Informacja o ZHR    18.4. List ZHR do ZHP    18.5. Dokument, Priorytety wychowawcze ZHR na lata 2008–2010  19.    2009 rok     19.1. List Przewodniczącego ZHR do wszystkich, którzy tworzyli ZHP    19.2. Rozkaz Przewodniczącego ZHR L. 7/2009 w sprawie postawy osobistej     19.3. Zasady wychowania religijnego w ZHR     19.4. Relacja, Harcerze ZHR dziękowali na Jasnej Górze za 20-lecie Związku    19.5. List Przewodniczącego ZHR do Zjazdu ZHP20.    2010 rok    20.1. Uchwała Rady Naczelnej ZHR w trzydziestolecie powstania  Kręgów Instruktorów Harcerskich im. A. Małkowskiego, 19 września    20.2. XI Zjazd ZHR        20.2.1. Uchwały XI Zjazdu ZHR            20.2.1.1. Uchwała w sprawie realizacji Uchwały VIII Zjazdu ZHR               20.2.1.2. Uchwała w sprawie opracowania strategii ZHR   21.    2011 rok        21.1. Instrukcja dotycząca odpłatnej i nieodpłatnej działalności  pożytku publicznego prowadzonej przez Związek Harcerstwa  Rzeczypospolitej, luty     21.2. Porozumienie pomiędzy MEN i organizacjami harcerskimi, marzec         21.2.1. Informacja o porozumieniu pomiędzy MEN i organizacjami harcerskimi     21.3. Relacja, Krzyż Harcerski znowu dostępny dla całego ruchu harcerskiego    21.4. Stulecie harcerstwa         21.4.1. Uchwała Senatu w sprawie jubileuszu stulecia harcerstwa         21.4.2. Uchwała Rady Naczelnej ZHR z okazji Jubileuszu Stulecia Harcerstwa    21.5. Harcerstwo w warszawskich szkołach     21.6. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 106/4 w sprawie ustalenia misji ZHR, 11     21.7. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 106/5 w sprawie ustalenia wizji ZHR, 11 czerwca    21.8. Sto wydarzeń na stulecie, wybrane daty z kalendarium harcerstwa       39522.    2012 rok     22.1. XII Zjazd ZHR         22.1.1. Uchwały XII Zjazdu ZHR              22.1.1.1. Uchwała nr 2 w sprawie komunikacji społecznej w ZHR              22.1.1.2. Uchwała nr 3 w sprawie reformy władz naczelnych i struktury organizacyjnej ZHR        22.1.2. Stanowisko nr 1 w sprawie wychowania chrześcijańskiego w ZHR    22.2. Sprawa Krzyża Harcerskiego, kwiecień         22.2.1. Umowa o współpracy w zakresie ochrony symbolu ruchu harcerskiego Krzyża Harcerskiego    22.3. Informacja, O harcerstwie w pałacu prezydenckim – forum debaty publicznej,  lipiec    22.4. Nadzwyczajny Zjazd ZHR        22.4.1. Informacja, komunikat            22.4.1.1. Komunikat w sprawie zjazdu, 15 czerwca             22.4.1.2. Informacja o Zjeździe Nadzwyczajnym ZHR         22.4.2. Uchwały Nadzwyczajnego Zjazdu            22.4.2.1. Uchwała z okazji trzydziestolecia harcerskich pielgrzymek na Jasną Górę            22.4.2.2. Uchwała w sprawie zmian w Statucie ZHR             22.4.2.3. Uchwała w sprawie przystąpienia ZHR do Polskiej Rady Organizacji Młodzieżowych     22.5. Fragment rozkazu Przewodniczącej ZHR L. 9/2012 z okazji trzydziestolecia harcerskich pielgrzymek na Jasną Górę    22.6. Rozkaz Przewodniczącej ZHR L. 10/2012 w sprawie słów i wskazówek Jana Pawła II     22.7. Przesłanie na Rok Wiary,  październik     22.8. Ósma rocznica śmierci Tomasza Strzembosza     22.9. Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z okazji  siedemdziesiątej rocznicy powołania do służby „Zawiszy” Szarych  Szeregów, 9 listopada    22.10. Uchwała Rady Naczelnej ZHR nr 113/5  w sprawie działań na rzecz wsparcia rodziny, 9 grudnia 23.    2013 rok      23.1. Rozkaz L. 2/2013 w rocznicę powołania ZHR       23.2. Próby uregulowania prawnego działalności harcerstwa           23.2.1. Informacja o projekcie ustawy o działalności harcerskiej           23.2.2. Projekt Ustawy o działalności harcerskiej          23.2.3. Relacja z forum debaty publicznej na temat „Otoczenie prawne funkcjonowania harcerstwa”          23.2.4. Relacja ze spotkania w kancelarii prezydenta      23.3. Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej  w setną rocznicę  urodzin błogosławionego ks. phm. Stefana Wincentego Ferlichowskiego, 9 sierpnia  24.    2014 rok      24.1. XIV Zjazd ZHR         24.1.1. Listy             24.1.1.1. List Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej  Polskiej do organizatorów i uczestników XIV Zjazdu ZHR, 4 kwietnia         24.1.1.2. List Marszałka Sejmu do Przewodniczącej ZHR Ewy Borkowskiej-Pastwy        24.1.1.3. List Ministra Sportu i Turystyki do Przewodniczącej ZHR Ewy-Borkowskiej-Pastwy, 31 marca        24.1.1.4. List Rzecznika Praw Dziecka do Przewodniczącej ZHR Ewy Borkowskiej-Pastwy, 31 marca         24.1.2. Uchwały XIV Zjazdu ZHR            24.1.2.1. Uchwała nr 3 z okazji kanonizacji Jana Pawła II            24.1.2.2. Uchwała nr 4 zobowiązująca władze Naczelne ZHR do  przeprowadzenia analizy potrzeb i stworzenia rekomendacji dla XV Zjazdu  ZHR         24.1.3. Relacje z XIV Zjazdu ZHR            24.1.3.1. Ideały wychowawcze zawarte w Przyrzeczeniu  i Prawie Harcerskim są w pełni aktualne i niezmienne, 7 kwietnia     24.2. Wotum wdzięczności za 25 lat istnienia organizacji, wrzesień     24.3. Uchwała 118/2 Rady Naczelnej ZHR,  22 lutego 25.    2015 rok       25.1. Fragment Rozkazu Specjalnego Przewodniczącej ZHR LS. 2/2015  w sprawie obchodów jubileuszu dwudziestopięciolecia ZHR, 21 lutego     25.2. Fragment Rozkazu Przewodniczącej ZHR L. 2/2015      25.3. Informacja o Zjeździe Strategicznym ZHR     25.4. Fragment Rozkazu Przewodniczącej ZHR L. 4/2015 dotyczący Stanisława Broniewskiego „Orszy”   26.    2016 rok       26.1. XV Zjazd ZHR           26.1.1. Listy                 26.1.1.1. List Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej  Andrzeja Dudy do uczestników XV Zjazdu Związku Harcerstwa  Rzeczypospolitej              26.1.1.2. List Prezesa Rady Ministrów na XV Zjazd ZHR             26.1.1.3. List Marszałka Sejmu do Przewodniczącej ZHR Ewy Borkowskiej-Pastwy            26.1.1.4. List Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej do Przewodniczącej ZHR Ewy Borkowskiej-Pastwy            26.1.1.5. List Przewodniczącego i Naczelnika ZHP do Przewodniczącej ZHR Ewy Borkowskiej-Pastwy         26.1.2. Stanowiska XV Zjazdu ZHR            26.1.2.1. Stanowisko w sprawie zaangażowania ZHR oraz udziału jego członków w Światowych Dniach Młodzieży            26.1.2.2. Stanowisko Nr II XV Zjazdu ZHR z okazji 1050-lecia Chrztu Polski, 2 kwietnia        26.1.3. Uchwały XV Zjazdu ZHR            26.1.3.1. Uchwała nr I XV Zjazdu ZHR, 2 kwietnia              26.1.3.2. Uchwała nr II XV Zjazdu ZHR, 2 kwietnia             26.1.3.3. Uchwała nr III XV Zjazdu ZHR zobowiązująca  Naczelnictwo ZHR do powołania zespołu do spraw wypracowania koncepcji  wielowariantowego modelu rozwoju harcerstwa na terenach oddalonych od  dużych ośrodków akademickich, 2 kwietnia           26.1.3.4. Uchwała nr IV XV Zjazdu ZHR w sprawie Kół Przyjaciół ZHR, 2 kwietnia        26.1.3.5. Uchwała nr V XV Zjazdu ZHR w sprawie odpływu  niebędących instruktorami pełnoletnich członków ZHR, 2 kwietnia             26.1.3.6. Uchwała nr VI XV Zjazdu ZHR w sprawie upoważnienia  i zobowiązania władz naczelnych ZHR do kontynuacji prac w ramach  między­organizacyjnego zespołu do spraw otoczenia prawnego harcerstwa, 2  kwietniaZałącznikiZałącznik 1Chronologiczny wykaz zjazdów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej  Załącznik 2Skrót problematyki zjazdów  Załącznik 3Wykaz chronologiczny uchwał i zmian Statutu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej Załącznik 4Struktura organizacyjna Związku Harcerstwa RzeczypospolitejZałącznik 5Spis źródeł     ";"Prof. dr. hab. Bogusław Śliwerski Recenzja wydawnicza tryptyku w wyborze i opracowaniu dr Katarzyny Marszałek:  - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom I. Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999) . Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom II Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016) Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom III Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego (1989–2016)  Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017Redaktorka tego tryptyku źródeł dokonała tego, co jest jednym z kluczowych etapów pracy naukowo-badawczej historyka wychowania i oświaty, który przedmiotem swoich zainteresowań poznawczych czyni harcerstwo. Nie ma bowiem rzetelnych badań historycznych bez kwerendy źródeł nie tylko w archiwach państwowych czy zbiorach prywatnych, o ile takowe są dostępne, ale także urzędowych publikacji i specjalistycznych czasopism.  Niniejszy zbiór dokumentów jest kontynuacją wcześniejszej edycji źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego. Tym razem uczona-a zarazem instruktorka harcerska  udostępnia  czytelnikom materiały fundamentalne do śledzenia m. in.  na podstawie oficjalnych stanowisk, uchwał, regulacji normatywnych – genezę i ewolucję Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Jest to o tyle ważne, że ruch harcerski doświadczył dzięki I fali rewolucji „Solidarności” lat 1980-1989 pluralizmu i otwarcia się na zróżnicowanie nie tylko aksjonormatywne własnych rozwiązań organizacyjnych i metodycznych, ale także na alternatywne pedagogie harcerskie , które w mniejszym lub większym zakresie nawiązują do początków i przesłanek światowego ruchu skautowego.  Konieczne jest zatem uświadomienie nie tylko członkom różnych organizacji harcerskich w naszym kraju, ale i funkcjonującym profesjonalnie czy amatorsko poza ZHP - pedagogom, wychowawcom, nauczycielom czy działaczom organizacji społeczno-wychowawczych i opiekuńczych, że każda społeczność socjalizacująca i wychowująca ma prawo do swojej odmienności, różnicy, której zakres wyznaczają odpowiednie regulacje i wynikające z nich zobowiązania wobec wszystkich ich członków – tak tych najmłodszych, jak i ich wychowawców w instruktorskich mundurach. Takie źródła powinni koniecznie przeczytać dyrektorzy szkół publicznych i niepublicznych, w których lub przy których albo poza którymi ich uczniowie są zaangażowani w proces samowychowania i autoedukacji na podstawie założeń, które są zapisane właśnie w organizacyjnych dokumentach. Kulturoznawczy znajdą w tych źródłach wiedzę na temat tego, jak zmienia się w toku ponad 30 lat ruch harcerski i kultura zachowań oraz postaw jego członków.  Mamy tu przecież do czynienia nie tylko ze zmieniającymi się formami organizacyjnymi, nastawionymi na konkretne działania w świecie intrapsychicznym, społecznym i przyrodniczym, ale także z nasycaniem procesów samowychowawczych symboliką i parcjalnymi zmianami jej znaczeń. Nauczycieli i nadzór pedagogiczny szkół powinni wiedzieć, jakim czynnikom osobotwórczym poddawani są poza szkołą  przez nieprofesjonalnych wychowawców ich uczniowie, podopieczni. Warto odnaleźć wspólnotę sensów i nawiązywać do ich źródeł oraz przejawów także w procesie dydaktyczno-wychowawczym szkoły. Szkoła nie powinna izolować się od harcerstwa niezależnie od tego, czy jego członkami są uczniowie z ZHP czy ZHR, gdyż dla nauczycieli wiedza o przesłankach wychowawczych tych organizacji i kulturze instruktorskiej powinna być zachętą do nawiązywania z nimi współpracy i włączania ich w sytuacje edukacyjne (w szkole lub poza nią, w harcerstwie czy w środowisku rodzinnym uczniów), które skutkować będą większą trwałością pożądanych zmian w osobowości dzieci i młodzieży. Dla studentów pedagogiki społecznej ten zbiór jest znakomitym wsparciem w zrozumieniu specyfiki wychowawczej środowisk, które mają swoje tradycje i kulturę organizacyjną. Dzięki  tym źródłom może powstać wiele interesujących prac badawczych i tym samym dyplomowych o charakterze komparatystycznym, monograficznym czy historycznym. Podziwiam ogrom pracy, jaką musiała włożyć w przygotowanie tych tomów Katarzyna Marszałek, bowiem odsłania czytelnikom czystość źródeł, które czekają na kolejne odczytania, interpretacje czy analizy poprzeczne lub historyczno-problemowe. Gratuluję Oficynie Wydawniczej „Impuls” podjęcia się edytorskiego zadania, którego wartość w połączeniu z reprintami dotychczas w większości nieznanych współczesnym Polakom  publikacji wybitnych postaci ruchu skautowego i harcerskiego okresu II Rzeczypospolitej – pod tytułem „Przywrócić pamięć” – stanowią obowiązkową już biblioteczkę dzieł zachowujących nie tylko w pamięci społecznej, ale i oświatowej, naukowej i publicystycznej wiarygodność harcerskiego ruchu w naszej Ojczyźnie.  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 502 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-891-5.jpg
"Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989-1999). Tom I";"Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej";"Katarzyna Marszałek";978-83-7850-890-8;;"    „Wybór źródeł do dziejów ZHR”, Tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 1989-1999, Tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 2001-2016, Tom III, Statuty oraz komentarze, dokumenty, dotyczące Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego 1989-2016, jest kontynuacją serii wydawniczej wydanej nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls”, dotyczących dziejów organizacji harcerskich od chwili powstania stowarzyszeń do czasów współczesnych:  - z 2014 r. trzytomowego „Wyboru źródeł do dziejów ZHP”. Tom I Utworzenie ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu harcerskiego (1918-1944), Tom II Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988), Tom III Odrodzenie, lata demokracji (1989-2014)  - z 2016 r. „Dziedzictwo, którego nie można odrzucić. Próba interpretacji wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego”.  -z 2017 r. „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce Ruch harcerski w latach 1980–1989”. Opublikowanie tych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chcę w ten sposób ułatwić zainteresowanym  studia nad dziejami ruchu harcerskiego przez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów.  Umieściłam tu źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach  2014–2016 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN), Archiwum  ZHR w Warszawie przy ulicy Litewskiej, na stronach internetowych ZHR, we wcześniejszych publikacjach zawierających źródła oraz zasobach kolekcjonerów.     Na serię „Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej” składają  się trzy tomy:  – tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999);  – tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016);  – tom III, Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa  Harcerskiego (1989–2016).   Ze względu na obszerność i dużą liczbę materiałów do dziejów ZHR zrezygnowałam z zamieszczenia ich wszystkich i skoncentrowałam się tylko na wybranych,  dlatego każdy tom zawiera dokumenty sklasyfikowane według następujących kategorii:  – w tomie pierwszym i drugim zamieszczono dokumentację Zjazdów ZHR, pozjazdowe  decyzje władz ZHR (ze względu na ogrom materiałów źródłowych  zamieściłam tu tylko źródła odnoszące się do ideologii ZHR, współpracy z innymi  organizacjami, stosunków z instytucjami państwowymi; pominęłam  np. zagadnienia finansów stowarzyszenia, odznak, wydawnictw, tzw. działalności  dotyczącej „Wschodu”; uchwały, wnioski i stanowiska dotyczące Statutu,  Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego umieściłam w tomie ich dotyczącym)  oraz inne dokumenty, takie jak listy, informacje, komunikaty, uchwały, apele;  – do tomu trzeciego weszły statuty ZHR, komentarze i inne dokumenty dotyczące  Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego.  Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                               Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                                ";;"Wprowadzenie 1. 1989 rok  1.1.    Powołanie ZHR1.1.1.    Rozwiązanie ZHR w Gdyni 1.1.2.    Akt powołania ZHR, 12 lutego1.1.3.    Komunikat o powołaniu ZHR, 12 lutego1.1.4.    Informacja Komisji Organizacyjnej ZHR o powołaniu do życia Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, 25 lutego 1.1.5.    Informacja o spotkaniu instruktorów zainteresowanych tworzeniem ZHR, 5 marca1.1.6.    Informacja o spotkaniu Komisji Organizacyjnej ZHR, 6 marca1.1.7.    Memoriał Zjazdu Krakowskiego Okręgu ZHP do Zjazdu ZHR, 9 marca 1.1.8.    Stanowisko Kierownictwa ZHR w sprawie harcerstwa poza granicami kraju, 20 listopada 1.1.9.    Komunikaty w sprawie organizacji Zjazdu1.1.9.1.    Komunikat Organizacyjny Zjazdu ZHR1.1.9.2.    Komunikat ze spotkania Komisji Organizacyjnej ZHR, 6 marca1.2.    I Zjazd ZHR  1.2.1.    Protokół I Walnego Zjazdu ZHR w Sopocie 1.2.2.    Komunikaty I Zjazdu ZHR1.2.2.1.    Komunikat I1.2.2.2.    Komunikat biura prasowego Zjazdu ZHR1.2.2.3.    Komunikat Sekretariatu Rady Naczelnej ZHR w sprawie Zjazdu ZHR, 2 kwietnia 1.2.2.4.    Komunikat z prasy  1.2.2.5.    Komunikat z „Biuletynu Informacyjnego ZHR”1.2.3.    Rozmowa z Pawłem Wieczorkiem, rzecznikiem prasowym I Zjazdu ZHR  1.2.4.    Uchwała I Walnego Zjazdu ZHR o współdziałaniu z innymi organizacjami harcerskimi i skautowymi, 2 kwietnia1.2.5.    Listy do uczestników I Zjazdu ZHR 1.2.5.1.    List Lecha Wałęsy  1.2.5.2.    List Pawła Czartoryskiego 1.2.5.3.    List Stanisława Berkiety i Kazimierza Stepana 1.2.5.4.    List Ryszarda Kaczorowskiego1.2.5.5.    List Stefana Bratkowskiego 1.2.6.    Listy I Zjazdu ZHR 1.2.6.1.  List do wszystkich organizacji skautowych świata na ręce Przewodniczącego Międzynarodowego Biura Skautowego 1.2.6.2. List do Naczelnika Związku Harcerstwa Polskiego poza Granicami Kraju  1.3.    Oświadczenie instruktorów ZHR w sprawie strajku studenckiego w Toruniu 1.4.    Notatka z zebrania Prezydium Zarządu Okręgu ZHP (r.z. 1918), 18 maja 1.5.    Komunikat Ruchu Harcerskiego Rzeczypospolitej, 17 czerwca1.6.    ZHR a religia, materiały z Rady Naczelnej, 10 czerwca1.7.    Zasady współdziałania jednostek ZHR z duszpasterzami harcerskimi 1.8.    Odpowiedź w sprawie nawiązania kontaktów ZHP z ZHR 1.9.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie stosunku do ZHP działającego poza granicami kraju, sytuacja prawna organizacji w kraju, 17 grudnia1.10. Informacja o ZHR, grudzień1.11.  Apel, listy  1.11.1.    Apel Harcerzy Szarych Szeregów1.11.2.    List Stanisława Porębskiego do Przewodniczącego i Naczelnika ZHR, 1 marca 1.11.3.    List Tomasza Strzembosza do instruktorów ZHR, lipiec 1.11.4.    List Komisji Organizacyjnej ZHR do Harcerzy Starszych ZHP, 30 marca1.11.5.    List Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski do Tomasza Strzembosza, 5 grudnia1.11.6.    List otwarty rodziców z warszawskiego osiedla Marymont 1.11.7.    List ZHP w sprawie powołania Komisji Nadzwyczajnej i odpowiedź Tomasza Strzembosza, 11 czerwca1.11.8.    Odpowiedź Tomasza Strzembosza na list Druhny, 2 listopada1.11.9.    List otwarty do instruktorów ZHR, 27 września1.11.10.    List Krzysztofa Stanowskiego ZHR i co dalej, wrzesień 1.11.11.    List otwarty Jerzego Bukowskiego i Wojciecha Wróblewskiego do instruktorów ZHR, wrzesień 1.11.12.    List Tomasza Strzembosza O patriotycznej przyzwoitości, listopad 1.11.13.    List otwarty Stanisława Broniewskiego do instruktorów ZHR i odpowiedź na niego, październik, listopad1.11.14.    Listy Stanisława Broniewskiego do harcerek i harcerzy, instruktorek i instruktorów i odpowiedź na nie, listopad1.11.15.    List Wojciecha Wróblewskiego do Tomasza Strzembosza na temat rezygnacji z funkcji i przynależności do ZHR i odpowiedź na niego, październik, listopad 1.12. Artykuły, rozważania, oczekiwania, rozmowa  1.12.1.    Artykuł Krzysztofa Kilijanka Harcerz harcerzowi bratem. Czy rozdzielenie to integracja?      1281.12.2.    Artykuł Włodzimierza Serwińskiego Wiosna, lato i co dalej?  1.12.3. Artykuł Ryszarda Brykowskiego Zaufanie (na marginesie dyskusji o Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej)1.12.4.    Rozważania L.S. Jankiewicza na temat programu drużyny starszoharcerskiej ZHR, 29 grudnia  1.12.5.    Oczekiwania Koedukacyjnego Związku Drużyn Warszawskich 1.12.6.    Rozważania Tomasza Strzembosza Ojczyzna – nowe wyzwania. (Problemy dnia dzisiejszego w perspektywie pojutrza)  1.12.7.    Rozważania Mariusza Zięby Quo vadis ZHP, grudzień 1.12.8.    Rozmowa ze Stanisławem Broniewskim Otwiera się przyszłość, kwiecień 2. 1990 rok      1512.1.    Oświadczenie Przewodniczącego ZHP poza Granicami Kraju Stanisława Berkiety 2.2.    Stanowisko Głównej Kwatery ZHP wobec aktualnej sytuacji w ruchu harcerskim, 16 stycznia  2.3.    Deklaracja woli i stanowisko przedstawicieli niezależnych organizacji młodzieżowych, 20 stycznia   2.4.    Informacja z II Zjazdu Solidarności, kwiecień 2.5.    Rejestracja stowarzyszenia       2.5.1.    Informacja o rozprawie wyjaśniającej na temat rejestracji ZHR, marzec     2.5.2.    Postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie o zarejestrowaniu stowarzyszenia ZHR, kwiecień      2.5.3.    Informacja ZHR o zarejestrowaniu stowarzyszenia w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie, 23 kwietnia     2.5.4.    Komunikat Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP w sprawie rejestracji ZHR oraz Prezydium Społecznej Rady ZHP     2.5.5.    Tryb uznawania stowarzyszeń za organizacje harcerskie lub skautowe    2.5.6.    Telegram II Zjazdu Solidarności w sprawie rejestracji ZHR      2.5.7.    Informacja, Nasi przyjaciele 2.6.    Refleksja, Jacek Chodorski, W pierwszą rocznicę powstania ZHR 2.7.    Protokół z walnego zebrania członków założycieli ZHR, 16 maja  2.8.    Odrodzenie ZHP    2.8.1.    Informacja Duszpasterstwa Młodzieży Harcerskiej, kwiecień      2.8.2.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie warunków odrodzenia ZHP w kraju, 5 maja     2.8.3.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie oceny udziału członków ZHR w Komitetach Odrodzenia ZHP     2.8.4.    Notatka ze spotkania Komisji Zjazdowej ZHP     2.8.5.    Stanowisko konferencji instruktorskiej chorągwi bydgoskiej ZHP, 3 marca     2.8.6.    Projekt stanowiska Rady Naczelnej ZHR wobec sytuacji w ZHP (1956)     2.8.7.    Fragment rozkazu L. 1/90 Komendanta Chorągwi Krakowskiej ZHP, opis sytuacji ZHP i ruchu harcerskiego,30 stycznia  2.9.    Rada Programowa ZHR    2.9.1.    Propozycje tematów do opracowania przez Radę Programową przy Przewodniczącym ZHR, 14 stycznia    2.9.2.    Refleksja, Wiesław Jasiński, Rada Programowa ZHR, Odpowiedzialność, dyscyplina, karność, lojalność, militaria     2.9.3.    Refleksja, Barbara Fiktus, Rada Programowa ZHR, Służba bliźniemu – dzisiaj     2.9.4. Protokół z posiedzenia Rady Programowej ZHR, 12 maja 2.10.    Referat J.M. Bernasińskiego wygłoszony na Naczelnej Radzie Harcerskiej, 27 października2.11.    II Zjazd ZHR       2.11.1.    Komunikaty i informacje     2.11.1.1.    Komunikat z II Zjazdu ZHR     2.11.1.2.    Informacja o II Zjeździe ZHR, 30 listopada     2.11.1.3.    Marek Kamecki, A teraz do przodu!, z II Zjazdu ZHR     2.11.2.    Listy, posłania, apel 2.11.2.1.    List Stanisława Broniewskiego i Wiesława Paluszyńskiego do II Zjazdu ZHR 2.11.2.2.    List Stanisława Berkiety do II Zjazdu ZHR 2.11.2.3.    Posłanie do Zjazdu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, Tymczasowej Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918)2.11.2.3.1. Uchwała nr 5 XVIII Walnego Zjazdu ZHP (r.z. 1918) w sprawie podjęcia rozmów z ZHR 2.11.2.4.    List Bronisława Komorowskiego do II Zjazdu ZHR 2.11.2.4.1. Polemika Marka Kameckiego „Witaj Zosieńko, otwórz okienko, na wschodnią stronę...” czyli o tym, że trudno znaleźć wspólny azymut, gdy kierunki są inne     2.11.3.    Sprawozdania2.11.3.1.    Sprawozdanie Naczelnictwa ZHR z działalności Związku w okresie kwiecień 1989 r.–listopad 1990 r. 2.11.3.2.    Tomasz Strzembosz, Sytuacja w harcerstwie polskim 1989–1990 i postawa ZHR-u (Sprawozdanie Przewodniczącego ZHR)         2.11.4.    Stanowisko II Walnego Zjazdu ZHR     2.11.5.    Uchwały II Walnego Zjazdu ZHR  2.11.5.1.    Uchwała nr 1 w sprawie współpracy z organizacjami harcerskimi    2.11.5.2.    Uchwała nr 2 w sprawie dokumentów precyzującychideał wychowawczy oraz założenia programowe 2.11.5.3.    Uchwała nr 4 w sprawie pamiątkowej tablicy poświęconej Oldze i Andrzejowi Małkowskim 2.11.5.4.    Uchwała nr 5 w sprawie pisma instruktorskiego2.11.5.5.    Uchwała nr 6 w sprawie procesu tworzenia się organizacji skautowych mniejszości narodowych 2.11.5.6.    Uchwała nr 7 w sprawie ochrony życia od momentu poczęcia2.11.6.    Wywiad z wiceprzewodniczącym ZHR i jednocześnie komendantem Chorągwi Dolnośląskiej Jackiem Chodorskim2.12.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie nadchodzących zjazdów organizacji harcerskich, 17 listopada2.13.    Komisja Porozumiewawcza Organizacji Harcerskich 2.13.1.    Informacja o powstaniu Komisji Porozumiewawczej Organizacji Harcerskich wysłana do Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski, 1 stycznia     2.13.2.    Komunikat o powołaniu Komisji Porozumienia Organizacji Harcerskich, 8 stycznia    2.13.3.    Komunikaty ze spotkania przedstawicieli Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP i Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, 22 stycznia2.13.3.1. Komunikat I 2.13.3.2. Komunikat II      2.13.4.    Apel Naczelnika ZHP, Do Druhów, Druhen i Przyjaciół harcerstwa, 18 lutego       2.13.5.    Uchwała o powołaniu Komisji Porozumiewawczej Organizacji Harcerskich     2.13.6.    Notatki ze spotkań 15 lipca i 28 sierpnia    2.13.7.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie warunków budowania jedności harcerstwa polskiego, 1 września     2.13.8.    Informacja o spotkaniu w sprawie Komisji Porozumiewawczej Organizacji Harcerskich, 27 listopada    2.13.9.    Zasady działania Komisji Porozumiewawczej Organizacji Harcerskich    2.13.10.    Stanowisko Rady Przyjaciół ZHR w sprawie odnowy ruchu harcerskiego i miejsca w niej organizacji ZHR     2.13.11.    Notatki w sprawie kontaktów przedstawicieli ZHP r.z. 1918 i ZHR2.13.11.1. Notatka nr 1, lipiec 2.13.11.2. Notatka nr 2, sierpień    2.14.    Artykuły, polemiki, refleksje      2.14.1.    Artykuł Jerzego Bukowskiego Harcerskie rozdroża, lipiec     2.14.2.    Polemiki, Andrzej Galimont, Jerzy Bukowski, Harcerskie rozdroża, sierpień     2.14.3.    Artykuł Jerzego Bukowskiego Koniec złudzeń, sierpień    2.14.4.    Artykuł B. Moniki Figiel Spór o ideał harcerstwa, wrzesień     2.14.5.    Polemika, Aleksander Kisil, Spór o harcerstwo     2.14.6.    Refleksja, Teodora Janke, Czytając artykuł p.t. „Przed nadzwyczajnym zjazdem ZHP”, 14 września     2.14.7.    Artykuł w nawiązaniu do Uchwały II Zjazdu ZHR    2.14.8.    Refleksja, Jerzy Wysocki, Gruba krecha, 31 listopada    2.14.9.    Refleksja, Jan Pastwa, Kroki do zjednoczenia, projekt     2.14.10.    Artykuł Jerzego Bukowskiego Harcerstwo spluralizowane     2.14.11.    List do redakcji „Polityki” Jerzego Bukowskiego W harcerstwie kipi, 10 listopada       2.14.12.    Artykuł Michała Brudzyńskiego Drogi polskiego harcerstwa, 12 listopada     2.14.13.    Artykuł Jerzego Parzyńskiego Dramatyczna sytuacja Harcerstwa w Kraju oraz uzupełnienie artykułu Ryszarda Brykowskiego O harcerstwie nieco pełniej, 31 października i 15 listopada2.15.    Listy     2.15.1.    List Tomasza Strzembosza do Papieża, styczeń     2.15.2.    List Bartosza Majerana do Naczelnika ZHP, 25 lutego     2.15.3.    List do Instruktorek i Instruktorów ZHP, 23 sierpnia,i odpowiedź na list      282    2.15.4.    List Okólny Przewodniczącego ZHP poza granicami Kraju Stanisława Berkiety na dzień Myśli Braterskiej 2.15.5.    List Stanisława Broniewskiego do uczestników Zjazdu ZHP, 29 listopada 2.15.6.    List Stanisława Broniewskiego i Zofii Florczak do Druhen Instruktorek i Druhów Instruktorów ZHP, 22 stycznia 2.15.7.    List do Redakcji. Jaki Zjazd? Jerzego Bukowskiego 2.15.8.    List drużynowej z Puław2.15.9.    Odpowiedź na zarzuty Olgierdowi Fiedkiewiczowi, 15 września  3. 1991 rok  3.1.    Protokół ze Złazu Kręgu Harcmistrzowskiego ZHR, 21 kwietnia 3.2.    Zjednoczenie ZHR i ZHP (r.z. 1918)  3.2.1.    Uchwała Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) z dnia 1 maja 1992 roku w sprawie uzgodnień ideowo-organizacyjnych dokonanych przez zespoły ZHR i ZHP w dniu 10 marca i 6 sierpnia 3.2.2.    Notatka ze spotkania instruktorów ZHR i ZHP (r.z. 1918) z 10 marca w celu wstępnego przedyskutowania najistotniejszych założeń ideowych przyszłej ewentualnej wspólnej organizacji harcerskiej 3.2.3.    Tezy przygotowane przez Komisję ZHR ds. zbadania ewentualnych możliwości zjednoczenia ZHR, ZHP-pGK, ZHP-1918 przedstawione na spotkaniu z przedstawicielami ZHP (r.z. 1918), 10 marca  3.2.4.    Notatka ze spotkania instruktorów ZHR i ZHP-1918 do wstępnego przedyskutowania najistotniejszych założeń przyszłej, ewentualnej wspólnej organizacji harcerskiej, 15 kwietnia  3.2.5.    List ZHP (r.z. 1918) do Tomasza Strzembosza, 9 maja  3.2.6.    Komunikat z posiedzenia Rady Naczelnej ZHR i Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP-1918, 16 czerwca 3.2.7.    Komunikat PAP, Harcerstwo – jednoczą się ZHP-1918 i ZHR, 17 czerwca 3.2.8.    Założenia ideowe wspólnej organizacji uzgodnione na posiedzeniu 6 lipca3.2.9.    Stanowisko Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) w sprawie zjednoczenia z ZHR, 14 września3.2.10.    Tezy do dyskusji na spotkaniu Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) i Rady Naczelnej ZHR w dniu 21 września3.2.11.    Tezy do dyskusji na spotkaniu Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) i Rady Naczelnej ZHR w dniu 21 września3.2.12.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR i ZHP (r.z. 1918) w sprawie zwołania zjazdu zjednoczeniowego, 28 września 3.2.13.    Projekty przepisów dotyczących funkcjonowania jednostek organizacyjnych ZHR w okresie przejściowym3.2.14.    Wniosek o pracach zespołu porozumiewawczego ZHP (r.z. 1918) 3.2.15.    Uchwała nr 5 XVIII Zjazdu ZHP (r.z. 1918) w sprawie podjęcia rozmów z ZHR, 30 stycznia 3.3.    Federacja Polskich Organizacji Harcerskich3.3.1.    Komunikat sekretariatu Prymasa Polski ze spotkania Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski z przewodniczącymi organizacji harcerskich, 25 marca 3.3.2.    Stanowisko ZHP poza granicami Kraju w sprawie utworzenia Federacji Polskich Organizacji Harcerskich, 2 maja3.3.3.    Oświadczenie Rady Harcmistrzowskiej SHK-Z w sprawie sytuacji w ruchu harcerskim, 3 maja 3.3.4.    Informacja, Harcerze jeszcze nie razem, 16 maja 3.3.5.    Notatka ze spotkania przedstawicieli polskich organizacji harcerskich z przedstawicielami WOSM w Genewie w dniach 21–23 czerwca3.3.6.    Projekt ZHP zasad pracy Ogólnopolskiej Komisji Współpracy Organizacji Harcerskich, 22 września  3.3.7.    Uchwała Rady Naczelnej ZHR w sprawie zjednoczenia z ZHP (r.z. 1918), 28 września 3.3.8.    Projekt statutu Federacji Polskich Organizacji Harcerskich, Związku Harcerstw Polskich, założenia ideowe i organizacyjne3.4.    Listy, odezwa, rozkaz 3.4.1.    List do Prezydenta RP Lecha Wałęsy i Premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego wystosowany przez Przewodniczącego ZHR Tomasza Strzembosza, Sekretarza Generalnego ZHR Krzysztofa Stanowskiego i członka Naczelnictwa Ryszarda Brykowskiego3.4.2.    List Przewodniczącego ZHP do Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski, 29 kwietnia 3.4.3.    List do Stanisława Broniewskiego, 18 czerwca3.4.4.    List Przewodniczącego ZHR, 13 sierpnia 3.4.4.1.    Rozkaz Naczelnika L. 8/91 z 15 sierpnia w sprawie osiemdziesięciolecia harcerstwa 3.4.5.    List Stefana Mirowskiego do Tomasza Strzembosza, 3 września 3.4.5.1.    List Tomasza Strzembosza do Stefana Mirowskiego, 15 września 3.4.6.    Odezwa z okazji 22 maja3.4.6.1.    Rozkaz z okazji osiemdziesiątej rocznicy powstania pierwszych drużyn skautowych w Polsce, sierpień3.5.    Artykuły3.5.1.    Artykuł Ryszarda Wcisły Warunki zjednoczenia 3.5.2.    Polemika, Razem – Tak, ale jak? Dwugłos w harcerskiej sprawie, kwiecień 3.5.3.    Artykuł prasowy Doroty Mirskiej Czerwone lilijki, 11 maja 3.5.4.    Artykuł Jerzego Bukowskiego Harcerze wokół Kościoła 3.6.    Sprawozdanie Tomasza Strzembosza z pracy i kontaktów z Kościołem4. 1992 rok 4.1.    Tezy dotyczące młodzieży, w szczególności Harcerstwa4.2.    Stanowisko Rady Naczelnej ZHR w sprawie udziału przedstawicieli ZHR w grupie roboczej (ZHP, ZHP-18, ZHP pGK, ZHR) z 15 marca 4.3.    Przesłanie Ruchu zmierzającego do Jedności Harcerstwa, 24 lipca4.4.    Analiza Ewy Urbańczyk problemu przystąpienia ZHR do Światowych Organizacji Skautowych4.5.    Uchwały II Walnego Zjazdu ZHR w sprawie współpracy z innymi organizacjami harcerskimi i skautowymi 4.6.    Stanowisko Rady Naczelnej ZHR z dnia 15 marca w sprawie udziału przedstawicieli ZHR w Grupie Roboczej (ZHP, ZHP r.z. 1918, ZHP pGK, ZHR) 4.7.    Notatka służbowa Jana Pastwy w sprawie rozmowy telefonicznej z ZHP4.8.    Zjednoczenie ZHR i ZHP (r.z. 1918) 4.8.1.    Uchwała o zwołaniu Zjazdu Nadzwyczajnego ZHR 4.8.2.    Materiały wypracowane przez zespół: Hausner, Wiatr, Lech, Pastwa, 1 kwietnia 4.8.3.    Uchwała Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) z dnia 1 maja w sprawie wstępnych uzgodnień Komisji Statutowej ZHR i ZHP (r.z. 1918) z dnia 25 sierpnia 1991 r.4.8.4.    Stanowisko Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP (r.z. 1918) z dnia 1 maja wobec uzgodnionych w dniach21 marca–9 kwietnia dokumentów dotyczących zjednoczenia ZHR i ZHP (r.z. 1918) 4.8.5.    List Wojciecha Hausnera do Tomasza Strzembosza w sprawie połączenia ZHR z ZHP (r.z. 1918), 2 maja4.8.6.    Uchwały Naczelnej Rady Harcerskiej w sprawie terminarza i przebiegu zjednoczenia ZHP (r.z. 1918) z dnia 14 czerwca i odpowiedź na nią4.8.7.    List Zarządu Okręgu Dolnośląskiego, Lubuskiego, Małopolskiego, ZHR w sprawie połączenia ZHP r.z. 1918 i odpowiedzi na niego, czerwiec 4.8.8.    List Naczelnictwa ZHP (r.z. 1918) do Tomasza Strzembosza w sprawie połączenia, 24 czerwca 4.8.9.    Votum Separatum Ryszarda Brykowskiego i Krzysztofa Stanowskiego do uchwały Rady Naczelnej, 5 lipca 4.8.10.    List Naczelnictwa ZHP (r.z. 1918) w sprawie krakowskiego Komitetu Odrodzenia ZHP, 14 lipca 4.8.11.    Uchwała Naczelnej Rady Harcerskiej w sprawie wypełnienia warunków przez ZHP (r.z. 1918), 5 lipca4.8.12.    Komentarz Wojciecha Hausnera do propozycji przebudowy pakietu dokumentów dotyczących zjednoczenia ZHR i ZHP (r.z. 1918)4.8.13.    Notatka ze spotkania w sprawach majątkowych między ZHP i ZHR odbytego 11 sierpnia 4.8.14.    List Zarządu Okręgu Dolnośląskiego ZHR do Nadzwyczajnego Zjazdu ZHR, 1 października 4.8.15.    List Ryszarda Pacławskiego i Stefana Mirowskiego na Zjazd ZHR i ZHP (r.z. 1918), 1 października 4.8.16.    List Stanisława Broniewskiego w sprawie połączenia ZHR z ZHP (r.z. 1918), 5 października4.8.17.    Uchwała Nadzwyczajnego Zjazdu ZHR o konsekwencjach zjednoczenia 4.8.18.    Uchwała Nadzwyczajnego Zjazdu ZHR o przyjęciu ZHP (r.z. 1918)4.8.19.    Uchwała o połączeniu ZHR i ZHP (r.z. 1918)4.8.20.    Relacja Mariusza Zięby Zjednoczyliśmy się 4.8.21.    Artykuł Bolesława P. O zjednoczeniu po zjednoczeniu, czyli Polak mądry po szkodzie 5. 1993 rok 5.1.    III Zjazd ZHR5.1.1.    Przemówienie Tomasza Strzembosza Harcerstwo musi się zmienić na III Zjeździe ZHR 26 lutego i oświadczenie z 14 marca 5.1.2.    Przemówienie Tomasza Strzembosza na III Zjeździe ZHR5.1.3.    Notatka Biura Prasowego III Zjazdu ZHR5.1.4.    Uchwały III Zjazdu ZHR 5.1.4.1.    Uchwała w sprawie działalności programowo-metodycznej ZHR5.1.4.2.    Uchwała w sprawie pełnej ochrony życia ludzkiego5.1.4.2.1. Uchwała Naczelnictwa w sprawie trybu realizacji uchwały III Zjazdu ZHR o ochronie życia dziecka poczętego i wychowaniu rodzinnym 5.1.5.    Relacja Bernadety Waszkielewicz Harcerskie pobratanie, luty 5.2.    Projekt Deklaracji Ideowo-Programowej5.3.    Zarys programu wychowawczego ZHR5.4.    Notatka ze spotkania małych organizacji harcerstwa polskiego, 22 kwietnia 5.5.    Światowa Organizacja Ruchu Skautowego (WOSM) i Światowe Stowarzyszenie Przewodniczek i Skautek (WAGGGS) 5.5.1.    Od Redakcji, WOSM i WAGGGS o ZHP i ZHR, listopad5.5.2.    Projekt pisma w sprawie WOSM5.5.3.    Informacja, Wojciech Hausner, ZHR a WOSM i WAGGGS. Zdarzenia – decyzje – dokumenty – 1991–1993, listopad5.6.    Listy 5.6.1.    List Wojciecha Hausnera do instruktorów Kilka słów     o przyszłości, kwiecień5.6.2.    List otwarty Naczelniczki Harcerek i Naczelnika Harcerzy,     5 marca5.6.3.    List Wojciecha Hausnera do instruktorów My i prawo     Rzeczypospolitej, 10 czerwca 5.6.4.    List Mariusza Zięby z załącznikami, 24–25 listopada 5.7.    Artykuły5.7.1.    Artykuł Krzysztofa Bojki Czy ZHR jest jeszcze organizacją     chrześcijańską?, marzec5.7.2.    Artykuł Wojciecha Hausnera Myślę, że kiedyś nastąpi     zbliżenie ZHR i ZHP, marzec 5.7.3.    Artykuł Ewy Brachy i Katarzyny Grochowskiej Polityka     a organizacja wychowawcza, marzec 5.7.4.    Artykuł Andrzeja Mikulskiego Czy ZHR jest już organizacją     chrześcijańską?, czerwiec5.7.5.    Rozważania Krzysztofa Stanowskiego Tożsamość ZHR, listopad 5.7.6.    Rozważania Jacka Podolskiego Quo vadis ZHR?, listopad5.7.7.    Paweł Lech, Czy przypadkiem ryba nie miała zepsutej głowy?, listopad5.7.8.    Artykuł Jolanty Dobrzyńskiej Obraz harcerstwa współczesnego, grudzień 6. 1994 rok6.1.    Zjednoczenie i współpraca polskich organizacji harcerskich     6.1.1.    Pismo Jerzego Gacha do władz naczelnych ZHP i ZHR w sprawie zjednoczenia harcerstwa polskiego, styczeń    6.1.2.    Pismo Jerzego Gacha do członków KPOH po spotkaniu ze Stanisławem Broniewskim, 8 czerwca     6.1.3.    Notatka ze spotkania Komisji Porozumiewawczej Organizacji Harcerskich, 11 czerwca     6.1.4.    Pismo Jerzego Gacha do członków KPOH, 16 sierpnia    6.1.5.    Pismo Jerzego Gacha do FDC, POH, SHK „Zawisza”, ZHR,     25 listopada     6.1.6.    Informacja w sprawie Federacji Harcerstwa Polskiego6.2.    Program wychowawczy ZHR    6.2.1.    Stanowisko Rady Naczelnej w sprawie elementów programu wychowawczego ZHR, styczeń    6.2.2.    Zarys programu wychowawczego ZHR6.3.    Artykuł Wojciecha Hausnera Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej –     organizacja wychowawcza, sierpień 6.4.    Polemika, Mariusz Zięba, Drugi oddech, styczeń6.5.    Polemika, Jacek Podolski, Oświadczam, iż deklaruję, że przysięgam6.6.    Relacja Wojciecha Hausnera ZHP poza granicami Kraju     a ruch harcerski w Polsce w latach 1980–1994 6.7.    Polemiki, Jan Pastwa, 5 lat ZHR, Zyga, Szymon, 5 lat ZHR – pierwsze czy ostatnie?, maj6.8.    Artykuł Mariusza Zięby Coś pękło, coś się skończyło, maj 6.9.    List Wojciecha Hausnera do Prezydenta i Senatu Rzeczypospolitej     Polskiej, czerwiec 6.10.    Uchwała Rady Naczelnej w sprawie starań o przystąpienie ZHR     do WOSM i WAGGGS6.11.    Deklaracja Ministra Edukacji Narodowej i Przewodniczącego ZHR w sprawie działania w dziedzinie wychowania dzieci i młodzieży, 24 listopada7. 1995 rok7.1.    IV Walny Zjazd ZHR7.1.1.    Informacja o IV Walnym Zjeździe ZHR 7.1.2.    Listy 7.1.2.1.    List Lecha Wałęsy do uczestników IV Walnego Zjazdu 7.1.2.2.    List Prezesa Rady Ministrów do uczestników IV Walnego Zjazdu7.1.2.3.    List z Biura Bezpieczeństwa Narodowego do uczestników IV Walnego Zjazdu7.1.2.4.    List Przewodniczącego i Naczelnika ZHP do uczestników IV Walnego Zjazdu7.1.3.    Uchwały IV Walnego Zjazdu ZHR7.1.3.1.    Uchwała w sprawie starań o przyjęcie do WOSM i WAGGGS7.1.3.2.    Uchwała w sprawie odmowy uczestnictwa w zlocie7.1.3.3.    Uchwała w sprawie działań celem opracowania programu wychowawczego7.1.4.    Stanowisko w sprawie sytuacji w polskim harcerstwie7.1.5.    Relacja Komisji Ideowej7.1.6.    Informacja Ewy Hoffmann o ZHR w latach 1989–19957.1.7.    Przesłanie, Zjednoczenie???7.1.8.    Homilia Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski podczas mszy świętej odprawionej z okazji IV Walnego Zjazdu ZHR, 25 lutego7.1.9.    Relacja z IV Walnego Zjazdu ZHR, luty7.2.    Refleksja Jerzego Bukowskiego Kto uratuje harcerstwo?7.3.    Uchwały Naczelnictwa ZHR 7.3.1.    Uchwała w sprawie reakcji środowisk na uchwałę IV Walnego Zjazdu ZHR o nieuczestniczeniu ZHR w Zlocie ZHP, 10 czerwca7.3.2.    Uchwała w sprawie wydarzeń w Bośni i Czeczeni, 11 czerwca 7.3.3.    Uchwała w sprawie deklaracji założycielskiej ZHP, czerwiec  7.3.4.    Uchwała w sprawie czasowej federacji z ZHP, wrzesień    7.3.5.    Uchwała w sprawie trybu realizacji „Zarysu programu wychowawczego”, 21 stycznia 7.4.    Federacja Harcerstwa Polskiego 7.4.1.    Protokół ze zbiórki Federacji Harcerstwa Polskiego, 18 lutego7.4.2.    Prośba do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie o wpisanie do rejestru stowarzyszeń Federacji Harcerstwa Polskiego, luty7.4.3.    Rys historyczny Federacji Harcerstwa Polskiego, 3 marca 7.4.4.    Odpis postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Warszawie o wpisaniu do rejestru stowarzyszeń FHP, wrzesień7.5.    Artykuł Tomasza Sibory Harcerstwo na rozdrożu7.6.    Światowa Organizacja Ruchu Skautowego (WOSM)7.6.1.    Notatka ze spotkania przedstawicieli ZHR z WOSM, maj 7.6.2.    Informacja, Jan Pastwa, Proponowane przez WOSM kalendarium wydarzeń, maj7.6.3.    List Jacques’a Moreillona w sprawie spotkań WOSM z ZHR I ZHP 7.6.4.    Tezy Wojciecha Hausnera w dyskusji nad propozycją WOSM, czerwiec8. 1996 rok8.1.    Raport Wojciecha Hausnera o stanie harcerstwa 8.2.    Zawierzenie ZHR Matce Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze 8.2.1.    List Przewodniczącego ZHR do Ojca Świętego8.2.2.    Odezwa Jana Pawła II do delegacji Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, sierpień8.2.3.    List Księdza Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski do harcerzy, 5 sierpnia8.2.4.    List Przewodniczącego ZHR do instruktorek, instruktorów, wędrowniczek, wędrowników, harcerek i harcerzy starszych8.2.5.    Akt Zawierzenia ZHR Matce Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze, 13 sierpnia9. 1997 rok 9.1.    V Walny Zjazd ZHR9.1.1.    Tekst wystąpienia Naczelnika POH na forum V Walnego Zjazdu ZHR (fragmenty), 2 marca9.1.2.    Apele, wskazania9.1.2.1.    Apel Wychowawców V Walnego Zjazdu ZHR9.1.2.2.    Apel do Instruktorek i Instruktorów ZHR V Walnego Zjazdu ZHR9.1.2.3.    Wskazania do refleksji wychowawczej instruktorek i instruktorów oraz środowisk ZHR V Walnego Zjazdu ZHR9.1.3.    Stanowiska9.1.3.1.    Stanowisko V Walnego Zjazdu ZHR w sprawie legalizacji pornografii 9.1.3.2.    Stanowisko V Walnego Zjazdu ZHR w sprawie dyskusji nad kształtem Rzeczypospolitej 9.1.3.3.    Stanowisko V Walnego Zjazdu ZHR w sprawie zaangażowania instruktorek i instruktorów ZHR, harcerek i harcerzy starszych w sprawy publiczne 9.1.4.    Uchwały V Walnego Zjazdu ZHR 9.1.5.    Opracowanie Wojciecha Szymczaka Wyniki prac zespołów problemowych 9.1.6.    Opracowanie, Magda Dziewańska, O prawie karnym i nie tylko9.2.    Artykuł, Tomasz Sibora, 8 powodów, dla których warto należeć do ZHR 10. 1998 rok10.2.    Pielgrzymka do Rzymu10.2.1.    Odezwa Jana Pawła II do delegacji harcerskich z Białorusi, Litwy, Łotwy, Polski, Ukrainy i krajów zachodnich, wrzesień10.2.2.    List Kapelana i Przewodniczącego ZHR do Ojca Świętego, 27 września10.3.    Odezwa Feliksa Borodzika Harcerstwo u progu XXI wieku, wrzesień10.4.    Referat Feliksa Borodzika Wychowanie patriotyczno-obronne w harcerstwie, listopad 10.5.    Referat Feliksa Borodzika ZHR w systemie ochrony ludności, listopad 10.6.    Artykuł Tomasza Strzembosza Bez niedomówień11. 1999 rok 11.1.    VI Zjazd ZHR11.1.1.    List uczestników VI Zjazdu ZHR do Jana Pawła II11.1.2.    Uchwały VI Zjazdu ZHR11.1.2.1.    Uchwała dotycząca określenia kadencji władz ZHR11.1.2.2.    Uchwała w sprawie polityki medialnej ZHR11.1.2.3.    Uchwała o współpracy z organizacjami harcerskimi 11.1.2.4.    Uchwała w sprawie zaproszenia ZHP do Federacji Harcerstwa Polskiego11.1.2.5.    Uchwała w obliczu nadchodzącego nowego Tysiąclecia11.1.2.6.    Uchwała w sprawie przeciwdziałania zagrożeniom cywilizacyjnym 11.1.2.7.    Uchwała w sprawie zatrudnienia Sekretarza Generalnego ZHR11.1.2.8.    Uchwała w sprawie kontynuowania prac nad zmianami struktur organizacyjnych ZHR 11.1.2.9.    Uchwała w sprawie poparcia działań reformatorskich11.1.2.10.    Uchwała w sprawie powołania podmiotu do prowadzenia działalności gospodarczej11.1.2.11.    Uchwała w sprawie poprawy funkcjonowania struktury finansowo-gospodarczej ZHR11.1.2.12.    Uchwała w sprawie pozyskiwania środków finansowych11.1.2.13.    Uchwała w sprawie przepisów sanitarno-epidemiologicznych11.1.2.14.    Uchwała w sprawie opublikowania tekstu uchwał zjazdowych 11.1.2.15.    Uchwała w sprawie zobowiązania Rady Naczelnej do ponownej publikacji i rozpowszechnienia Zarysu Programu Wychowawczego ZHR11.1.2.16.    Uchwała w sprawie zobowiązania Rady Naczelnej do powołania zespołu ds. Strategii Rozwoju ZHR11.1.2.17.    Uchwała w sprawie Golgoty Wschodu i tożsamości ZHR11.1.2.19.    Uchwała w sprawie przedstawienia VI Walnemu Zjazdowi ZHR poprawek do Statutu ZHR11.2.    Kalendarium ZHR Roberta Wiraszki11.3.    Rozważania, Bolesław Leonhard, Monopol, czy wolny wybór harcerstwa?11.4.    Kazanie Sławoja Leszka Głódzia podczas mszy świętej w rocznicę śmierci Andrzeja Małkowskiego i Olgi Drahonowskiej-Małkowskiej, styczeńZałączniki  Załącznik 1Chronologiczny wykaz zjazdów Związku Harcerstwa RzeczypospolitejZałącznik 2Skrót problematyki zjazdów  Załącznik 3Wykaz chronologiczny uchwał i zmian StatutuZwiązku Harcerstwa Rzeczypospolitej   ZałącznikStruktura organizacyjna Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej  ZałącznikSpis źródeł  ";"Prof. dr. hab. Bogusław Śliwerski Recenzja wydawnicza tryptyku w wyborze i opracowaniu dr Katarzyny Marszałek:  - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom I. Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (1989–1999) . Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom II Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej (2001–2016) Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017 - Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Tom III Statuty, komentarze i inne dokumenty dotyczące Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego (1989–2016)  Wybór i opracowanie Katarzyna Marszałek, Kraków 2017Redaktorka tego tryptyku źródeł dokonała tego, co jest jednym z kluczowych etapów pracy naukowo-badawczej historyka wychowania i oświaty, który przedmiotem swoich zainteresowań poznawczych czyni harcerstwo. Nie ma bowiem rzetelnych badań historycznych bez kwerendy źródeł nie tylko w archiwach państwowych czy zbiorach prywatnych, o ile takowe są dostępne, ale także urzędowych publikacji i specjalistycznych czasopism.  Niniejszy zbiór dokumentów jest kontynuacją wcześniejszej edycji źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego. Tym razem uczona-a zarazem instruktorka harcerska  udostępnia  czytelnikom materiały fundamentalne do śledzenia m. in.  na podstawie oficjalnych stanowisk, uchwał, regulacji normatywnych – genezę i ewolucję Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Jest to o tyle ważne, że ruch harcerski doświadczył dzięki I fali rewolucji „Solidarności” lat 1980-1989 pluralizmu i otwarcia się na zróżnicowanie nie tylko aksjonormatywne własnych rozwiązań organizacyjnych i metodycznych, ale także na alternatywne pedagogie harcerskie , które w mniejszym lub większym zakresie nawiązują do początków i przesłanek światowego ruchu skautowego.  Konieczne jest zatem uświadomienie nie tylko członkom różnych organizacji harcerskich w naszym kraju, ale i funkcjonującym profesjonalnie czy amatorsko poza ZHP - pedagogom, wychowawcom, nauczycielom czy działaczom organizacji społeczno-wychowawczych i opiekuńczych, że każda społeczność socjalizacująca i wychowująca ma prawo do swojej odmienności, różnicy, której zakres wyznaczają odpowiednie regulacje i wynikające z nich zobowiązania wobec wszystkich ich członków – tak tych najmłodszych, jak i ich wychowawców w instruktorskich mundurach. Takie źródła powinni koniecznie przeczytać dyrektorzy szkół publicznych i niepublicznych, w których lub przy których albo poza którymi ich uczniowie są zaangażowani w proces samowychowania i autoedukacji na podstawie założeń, które są zapisane właśnie w organizacyjnych dokumentach. Kulturoznawczy znajdą w tych źródłach wiedzę na temat tego, jak zmienia się w toku ponad 30 lat ruch harcerski i kultura zachowań oraz postaw jego członków.  Mamy tu przecież do czynienia nie tylko ze zmieniającymi się formami organizacyjnymi, nastawionymi na konkretne działania w świecie intrapsychicznym, społecznym i przyrodniczym, ale także z nasycaniem procesów samowychowawczych symboliką i parcjalnymi zmianami jej znaczeń. Nauczycieli i nadzór pedagogiczny szkół powinni wiedzieć, jakim czynnikom osobotwórczym poddawani są poza szkołą  przez nieprofesjonalnych wychowawców ich uczniowie, podopieczni. Warto odnaleźć wspólnotę sensów i nawiązywać do ich źródeł oraz przejawów także w procesie dydaktyczno-wychowawczym szkoły. Szkoła nie powinna izolować się od harcerstwa niezależnie od tego, czy jego członkami są uczniowie z ZHP czy ZHR, gdyż dla nauczycieli wiedza o przesłankach wychowawczych tych organizacji i kulturze instruktorskiej powinna być zachętą do nawiązywania z nimi współpracy i włączania ich w sytuacje edukacyjne (w szkole lub poza nią, w harcerstwie czy w środowisku rodzinnym uczniów), które skutkować będą większą trwałością pożądanych zmian w osobowości dzieci i młodzieży. Dla studentów pedagogiki społecznej ten zbiór jest znakomitym wsparciem w zrozumieniu specyfiki wychowawczej środowisk, które mają swoje tradycje i kulturę organizacyjną. Dzięki  tym źródłom może powstać wiele interesujących prac badawczych i tym samym dyplomowych o charakterze komparatystycznym, monograficznym czy historycznym. Podziwiam ogrom pracy, jaką musiała włożyć w przygotowanie tych tomów Katarzyna Marszałek, bowiem odsłania czytelnikom czystość źródeł, które czekają na kolejne odczytania, interpretacje czy analizy poprzeczne lub historyczno-problemowe. Gratuluję Oficynie Wydawniczej „Impuls” podjęcia się edytorskiego zadania, którego wartość w połączeniu z reprintami dotychczas w większości nieznanych współczesnym Polakom  publikacji wybitnych postaci ruchu skautowego i harcerskiego okresu II Rzeczypospolitej – pod tytułem „Przywrócić pamięć” – stanowią obowiązkową już biblioteczkę dzieł zachowujących nie tylko w pamięci społecznej, ale i oświatowej, naukowej i publicystycznej wiarygodność harcerskiego ruchu w naszej Ojczyźnie.  ";78.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 698 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-890-8.jpg
"Ruch harcerski w latach 1980–1989";"Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce";"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-131-0;;"    „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce Ruch harcerski w latach 1980–1989” jest kontynuacją serii wydawniczej wydanej nakładem Oficyny Wydawniczej „Impuls”, dotyczących dziejów organizacji harcerskich od chwili powstania stowarzyszeń do czasów współczesnych:- z 2014 r. trzytomowego „Wyboru źródeł do dziejów ZHP”. Tom I Utworzenie ogólnopolskiego Związku Harcerstwa Polskiego i czas próby ruchu harcerskiego (1918-1944), Tom II Walka, sowietyzacja, odwilż, kryzys i upadek (1944-1988), Tom III Odrodzenie, lata demokracji (1989-2014) - z 2016 r. „Dziedzictwo, którego nie można odrzucić. Próba interpretacji wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego”.  -z 2017 r. trzytomowego „Wyboru źródeł do dziejów ZHR”, Tom I, Utworzenie i rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 1989-1999, Tom II, Rozwój Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej 2001-2016, Tom III, Statuty oraz komentarze, dokumenty, dotyczące Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego 1989-2016,   Opublikowanie tych źródeł ma na celu udostępnienie szerszemu gronu czytelników materiałów dostępnych jak dotąd nielicznym. Chcę w ten sposób ułatwić zainteresowanym studia nad dziejami ruchu harcerskiego przez samodzielną lekturę i własną interpretację zgromadzonych dokumentów. Umieściłam tu źródła odnalezione podczas kwerend przeprowadzonych w latach 2014–2016 w zasobach Archiwum Akt Nowych w Warszawie (AAN), Archiwum ZHR w Warszawie przy ulicy Litewskiej, na stronach internetowych ZHR, we wcześniejszych publikacjach zawierających źródła oraz zasobach kolekcjonerów.  Niniejszy „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce. Ruch harcerski w latach 1980–1989” składa się z dwóch rozdziałów: 1. Dyskusje „harcerskie”; 2. Stanowiska władz państwowych, kościelnych, organizacji w sprawie organizacji harcerskich. Tom niniejszy mieści w sobie dokumentację obrazującą dyskusję wewnątrz i poza środowiskiem harcerskim na temat kształtu ruchu harcerskiego w nowej rzeczywistości społecznej w latach 1980–1989. Są to materiały, które odnalazłam w czasie kwerend prowadzonych przy okazji pracy nad serią „Wybór źródeł do dziejów Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej”. Jednakże nie zdecydowałam się na włączenie do niej poniższych materiałów, stąd pomysł na osobną serię „Wybór źródeł do dziejów ruchu harcerskiego w Polsce. Ruch harcerski w latach 1980–1989”, w której mam nadzieję, w kolejnych latach pojawią się następne tomy.  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                        Ruch harcerski                        Tom I            Tom II            Tom III                                                                               Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                        Tom I            Tom II            Tom III            Tom IV                                                                                ";;"Wprowadzenie1. Dyskusje „harcerskie”      1.1. Niezależne środowiska harcerskie, gawędy, apele, stanowiska         1.1.1. List otwarty instruktorów ZHP ze środowiska krakowskiego, 1980 r.            1.1.2. Odezwa Instruktorów Trójmiasta do wszystkich harcerzy i sympatyków harcerstwa w Polsce pod rozwagę w procesie odnowy ZHP, luty–marzec 1981 r.         1.1.3. Artykuł Sytuacja harcerstwa w Polsce, wrzesień 1985 r.        1.1.4. Gawędy, homilie               1.1.4.1. Gawędy Jana Pawła II                   1.1.4.1.1. Gawęda Jana Pawła II wygłoszona przy ognisku z instruktorami ruchu harcerskiego z Krakowa, 6 września 1984 r.                  1.1.4.1.2. Gawęda Jana Pawła II przy ognisku harcerskim w Castel Gandolfo z harcerzami i instruktorami ruchu harcerskiego z Krakowskiego, 1 sierpnia 1985 r.                 1.1.4.1.3. Gawęda Jana Pawła II w Castel Gandolfo na spotkaniu z harcerzami i instruktorami ruchu harcerstwa z Trójmiasta, 19 lipca 1986 r.             1.1.4.2. Homilia Kazimierza Górnego wygłoszona na Jasnej Górze, 14 września 1986 r.             1.1.4.3. Gawędy Stanisława Broniewskiego                1.1.4.3.1. Gawęda Stanisława Broniewskiego, O prawie harcerskim, 19 listopada 1982 r.                1.1.4.3.2. Gawęda Stanisława Broniewskiego Arsenał 85, 1984 r.                1.1.4.3.3. Gawęda Stanisława Broniewskiego w 75 lat od powstania harcerstwa, 15 lipca 1986 r.        1.1.5. Deklaracje ideowe            1.1.5.1. Deklaracja ideowo-wychowawcza Polskiej Organizacji Harcerskiej, 1988 r.            1.1.5.2. Deklaracja ideowa niezależnych środowisk harcerskich, 20 lutego 1988 r.            1.1.5.3. Deklaracja ideowa Niezależnych Środowisk Harcerskich, 22 października 1988 r.        1.1.6. Stanowisko, problematyka społeczna, harcerstwo, wrzesień 1988 r.        1.1.7. Artykuł Tomasza Deptuły i Krzysztofa Stanowskiego Niezależne harcerstwo, wrzesień 1988 r.          1.1.8. Materiał Komisji Zjazdowej Porozumienia Ruchu Rzeczypospolitej, październik 1988 r.          1.1.9. Odezwa Do wszystkich dawnych harcerek i harcerzy!, 16 listopada 1989 r.         1.1.10. Apel Naczelnika Stanisława Broniewskiego do Harcerek i Harcerzy, Instruktorek i Instruktorów, 3 listopada 1989 r.         1.1.11. Apel Ruchu Kamykowego, 15 grudnia 1989 r.         1.1.12. Apel Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP do harcerek i harcerzy, instruktorów, seniorów harcerstwa i społeczeństwa, 16 grudnia 1989 r.        1.1.13. Oświadczenie Ruchu Harcerskiego Rzeczypospolitej, 20 grudnia 1988 r.        1.1.14. Nasz stosunek do ZHP, 1918 r.         1.1.15. Stanowisko Prezydium Rady Chorągwi Stołecznej ZHP w ważnych sprawach harcerstwa, 9 marca 1989 r.        1.1.16. Projekt uchwały Rady Hufca Kraków-Śródmieście w sprawie aktualnego stanu harcerstwa, 28 września 1989 r.         1.1.17. Informacja o konferencji metodyczno-programowej             1.1.17.1. I materiały Krzysztofa Stanowskiego, Drogi wyjścia, czyli kilka praktycznych uwag o występowaniu z ZHP, 19–20 listopada 1988 r.            1.1.17.2. II materiały Krzysztofa Stanowskiego, Drogi ku niezależności, czyli kilka praktycznych uwag o prowadzeniu niezależnej pracy harcerskiej, 19–20 listopada 1988 r.        1.1.18. Uchwały Rady Chorągwi Krakowskiej wobec aktualnej sytuacji krakowskiego harcerstwa, 5 października 1989 r.            1.1.18.1. Projekt Uchwały Rady Chorągwi Krakowskiej w sprawie władz Hufca ZHP Kraków-Śródmieście, 5 października 1989 r.             1.1.18.2. Uchwała nr 8 Rady Chorągwi Krakowskiej wobec aktualnej sytuacji krakowskiego harcerstwa, 5 października 1989 r.             1.1.18.3. Uchwała nr 10 Rady Krakowskiej Chorągwi ZHP, 5 października 1989 r.          1.1.19. Memoriał w sprawie harcerstwa, 9 października 1989 r.         1.1.20. Informacja zbiórki instruktorskiej z 11 października 1989 r.        1.1.21. Projekt Krzysztofa Stanowskiego Zasad porozumienia organizacji, środowisk i Instruktorów Harcerskich, październik 1988 r.         1.1.22. Przywrócenie ZHP społeczeństwu (propozycja działań), 3 listopada 1989 r.         1.1.23. Stanowiska „Forum Harcerza Rzplitej”                 1.1.23.1. Stanowisko „Forum Harcerza Rzplitej”, 25 listopada 1989 r.                 1.1.23.2. Stanowisko II „Forum Harcerza Rzplitej”, 1989 r.        1.1.24. Oświadczenie Mariana Bubaka, Przewodniczącego Rady Chorągwi Krakowskiej i uchwała nadzwyczajnej zbiórki instruktorskiej Hufca Kraków-Śródmieście, w związku z sytuacją odejścia części instruktorów do ZHP (r.z. 1918), 22 października 1989 r.         1.1.25. Pismo Rad Zespołów instruktorskich z Krakowa, 18 i 20 grudnia 1989 r.          1.1.26. Zarzuty pod adresem regimowego Związku Harcerstwa Polskiego        1.1.27. Uchwała Porozumienia Niezależnych Środowisk i Organizacji Harcerskich w sprawie stopni instruktorskich, 15 stycznia 1989 r.        1.1.28. Statut Ruchu Harcerstwa Rzeczypospolitej (RHR), 10 grudnia 1988 r.        1.1.29. Przywrócenie ZHP społeczeństwu, 1 marca 1990 r.        1.1.30. Ocena sytuacji, Jerzy Bukowski, Harcerskie upiory przeszłości, lipiec–sierpień 1990 r.      116    1.2. Porozumienia Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego        1.2.1. Stanowisko Rady Porozumienia Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego w sprawie odrodzenia ZHP, 1981 r.        1.2.2. Uchwała Rady Porozumienia Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego w sprawie przyrzeczenia harcerskiego, 1981 r.        1.2.3. Informacja Porozumienia Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego o stopniach harcerskich, 1981 r.        1.2.4. Apel Porozumienia Kręgów Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego do Instruktorów ZHP, 1981 r.     1.3. Listy, rozmowa         1.3.1. List otwarty do społeczeństwa polskiego, 22 maja 1988 r.        1.3.2. Listy otwarte do uczestników IX Zjazdu ZHR, 1989 r.        1.3.3. List Anny Zawadzkiej, Haliny Wiśniewskiej, Stefana Mirowskiego i Jana Rossmana, 21 października 1989 r.        1.3.4. Listy otwarte do uczestników IX Walnego Zjazdu ZHP         1.3.5. List otwarty do Krzysztofa Grzebyka, Naczelnika ZHP, 13 listopada 1989 r.         1.3.6. Odpowiedź Naczelnika Krzysztofa Grzebyka, 22 listopada 1989 r.         1.3.7. List otwarty do Rad Hufców i Chorągwi ZHP, 28 grudnia 1989 r.        1.3.8. Zofia Florczak             1.3.8.1. Listy Zofii Florczak             1.3.8.2. List do Zofii Florczak            1.3.8.3. List Zofii Florczak do „Ogniska Harcerskiego”, 1990 r.        1.3.9. Rozmowa Janusza Zabłockiego ze Stanisławem Broniewskim, Harcerstwo – ruch i organizacja, 23 października 1988 r.    1.4. Krajowy Komitet Odrodzenia ZHP        1.4.1. Informacje, deklaracja, list, sprawozdania            1.4.1.1. Informacje z I posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP                  1.4.1.1.1. Prasowa informacja z I posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, grudzień 1989 r.                 1.4.1.1.2. Komunikat z I posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 16 grudnia 1989 r.             1.4.1.2. Deklaracja instruktorów krakowskich odbudowy ZHP z 19 marca 1989 r. oraz listy z nią związane                1.4.1.2.1. Deklaracja programowa instruktorów krakowskich odbudowy ZHP, 19 marca 1989 r.                 1.4.1.2.2. Deklaracja odbudowy instruktorów krakowskich ZHP, 19 marca 1989 r.                 1.4.1.2.3. List do społeczeństwa polskiego                1.4.1.2.4. Informacja do społeczeństwa instruktorów środowiska krakowskiego oraz seniorów z dnia 19 III 1989 r.             1.4.1.3. Sprawozdanie z II posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 31 stycznia 1990 r.            1.4.1.4. Informacja Juliana Nuckowskiego o rozmowach, marzec 1990 r.            1.4.1.5. Odrodzenie ZHP (informacja Krajowego Odrodzenia ZHP), 5 marca 1990 r.            1.4.1.6. Informacja z posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 5 maja 1990 r.             1.4.1.7. Komunikat z posiedzenia Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 12 maja 1990 r.        1.4.2. Podstawy działań, 5 marca 1990 r.        1.4.3. Uchwała Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 31 marca 1990 r.        1.4.4. Opis sytuacji harcerstwa w latach przełomu, marzec–czerwiec 1989 r.        1.4.5. Oświadczenia             1.4.5.1. Oświadczenie Warmińsko-Mazurskiego Komitetu Odrodzenia Harcerstwa, 19 marca 1990 r.             1.4.5.2. Oświadczenie Prezydium Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 10 sierpnia 1990 r.            1.4.5.3. Oświadczenie Prezydium Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP, 23 października 1990 r.    1.5. Proponowane brzmienie artykułu dotyczącego Harcerstwa w Ustawie o Stowarzyszeniach    1.6. Ekspertyza Ruchu Porozumienia Rzeczypospolitej dla Lecha Wałęsy i Episkopatu przed obradami Okrągłego Stołu, wrzesień 1988 r.     1.7. Wystąpienia przedstawicieli ZHR w czasie obrad Okrągłego Stołu          1.7.1. Wystąpienie Marka Frąckowiaka podczas obrad stolika „stowarzyszenia”, 21 lutego 1989 r.        1.7.2. Wystąpienie Wojciecha Wróblewskiego podczas obrad stolika „młodzieżowego”, 16 lutego 1989 r.         1.7.3. Informacja z zakończonych obrad Okrągłego Stołu2. Stanowiska władz państwowych, kościelnych, organizacji w sprawie organizacji harcerskich    2.1. Władze państwowe        2.1.1. Pismo do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, 22 marca 1989 r.         2.1.2. Stanowisko prawne Andrzeja Rozmarynowicza dotyczące zagadnień ciągłości pracy i istnienia ZHP, marzec 1989 r.         2.1.3. Opinia prawna Michała Kuleszy dotycząca art. 46 prawa o stowarzyszeniach, 14 października 1989 r.         2.1.4. Pismo Instruktorek i Instruktorów do Prezesa Rady Ministrów, Marszałka Senatu, Marszałka Sejmu, Ministra Edukacji Narodowej, Ministra Obrony Narodowej, 21 października 1989 r.         2.1.5. List odpowiedź Ministra Aleksandra Halla, 14 listopada 1989 r.         2.1.6. Opinia sporządzona przez Biuro Prawne Gabinetu Ministerstwa Edukacji Narodowej w sprawie statusu prawnego ZHP, 28 listopada 1989 r.        2.1.7. Oświadczenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie realizacji porozumienia zawartego pomiędzy przedstawicielami władz ZHP a Krajowym Komitetem Odrodzenia ZHP, październik 1990 r.    2.2. Kościół        2.2.1. Pismo Kurii Metropolitalnej Warszawskiej w sprawie Duszpasterstwa Harcerzy, 1 sierpnia 1985 r.        2.2.2. Zaproszenie na Pielgrzymkę Pojednania, 8 sierpnia 1989 r.         2.2.3. Stanowisko Duszpasterstwa Młodzieży Harcerskiej w sprawie odrodzenia ZHP, grudzień 1989 r.     2.3. Organizacje         2.3.1. Deklaracja ZHP-Kanada, 1988 r.          2.3.2. Solidarność            2.3.2.1. Stanowisko Prezydium KKW NSZZ „Solidarność” w sprawie pluralizmu w ruchu harcerskim, 1989 r.             2.3.2.2. Uchwała Zjazdu NSZZ Rolników Indywidualnych Solidarność w sprawie idei utworzenia ZHR            2.3.2.3. Fragment stanowiska Komisji ds. Stowarzyszeń i Organizacji Społecznych Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym „Solidarności” Lechu Wałęsie w sprawie ZHR        2.3.3. Oświadczenie przewodniczącego ZHP (r.z. 1918)        2.3.4. List Krzysztofa Grzebyka do ks. kard. Józefa Glempa dotyczący „Stanowiska Duszpasterstwa...”, 11 grudnia 1989 r.        2.3.5. Oświadczenie Rady Harcmistrzowskiej Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego „Zawisza”, 29 grudnia 1989 r. ZałącznikSpis źródeł  ";-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 254 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-131-0.jpg
"Zaburzenia artykulacji spółgłosek u dzieci rozpoczynających naukę szkolną";;"Ewa Jeżewska-Krasnodębska";978-83-8095-154-9;;"Treść książki jest kontynuacją pierwszej pt. Przyczyny zaburzeń artykulacji zlokalizowane w układzie obwodowym, wydanej w Oficynie Wydawniczej "Impuls". W obydwu publikacjach są opisane przyczyny, patomechanizmy, objawy i rodzaje zaburzeń artykulacji oraz sposoby ich ­diagnozy. Niniejsza książka składa się z pięciu części. Pierwsza zawiera omówienie normy artykulacyjnej spółgłosek polskich najczęściej zaburzonych u dzieci rozpoczynających naukę szkolną. Normę wymawianiową Autorka przedstawiła w celu ustalenia podstaw teoretycznych, których jej badania dotyczą. W części drugiej zaprezentowała stan badań nad artykulacją i jej zaburzeniami, rodzaje zaburzeń artykulacyjnych, a także przyjętą terminologię i klasyfikację dotyczącą zaburzeń mowy, w tym artykulacji.W trzeciej Autorka opisała wybrane metodologiczne podstawy badań własnych nad zaburzeniami artykulacji spółgłosek u dzieci rozpoczynających naukę szkolną. Sformułowała problemy i pytania badawcze, a także hipotezy. Ponadto zaprezentowała metodę zbierania materiału badawczego i propozycję własnych narzędzi badawczych.W części czwartej przedstawiła jakościowe i ilościowe wyniki badań nad zaburzeniami artykulacji, sprawnością aparatu artykulacyjnego, funkcjami fizjologicznymi w obrębie obwodowego narządu mowy, budową nasady, a także praktyczne wskazówki dotyczące prowadzenia diagnozy logopedycznej w odniesieniu do tych wyników.Część piąta zawiera analizę porównawczą z uwzględnieniem rezultatów badań oraz dyskusję nad poglądami na temat zaburzeń artykulacji i jej przyczyn prezentowanych w literaturze przedmiotu.W podsumowaniu zamieszczone zostały najważniejsze wyniki badań i wnioski praktyczne dotyczące diagnozy logopedycznej.O wyborze tematyki zadecydowały potrzeby naukowe i długoletnia praktyka logopedyczna. Już na początku drogi zawodowej zauważyła, że proces diagnozy i terapii zaburzeń mowy dzieci wstępujących do szkoły jest ciągle nieusystematyzowany, a stan opieki logopedycznej w przedszkolach i szkołach podstawowych niewystarczający.Autorka żywi nadzieję, że książka przyczyni się do głębszego i lepszego poznania trudności dzieci w zakresie artykulacji oraz pomoże logopedom w dokonywaniu wnikliwej diagnozy i właściwego planowania terapii. Chciałaby, aby zaprezentowane wyniki badań, rozwiązania diagnostyczne i uwagi okazały się przydatne w codziennej pracy z dziećmi mającymi zaburzenia mowy, służyły dydaktyce oraz przyczyniły się do poprawy stanu opieki logopedycznej w przedszkolach i szkołach podstawowych.        Patron medialny:     Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp        Część 1Norma artykulacyjna spółgłosek polskich w świetle literatury1.    Norma językowa, kodyfikacja i kryteria poprawności językowej    2.    Błąd językowy, błąd fonetyczny a zaburzenie artykulacji    3.    Normatywna charakterystyka artykulacji spółgłosek najczęściej zaburzonych u dzieci rozpoczynających naukę szkolną 3.1.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna [š, ž, č, …]3.1.1.    Spiranty [š, ž]  3.1.2.    Afrykaty [č,  …]       3.1.3.    Akwizycja [š, ž, č, …]        293.2.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna [s, z, c, „]      3.2.1.    Spiranty [s, z]       3.2.2.    Afrykaty [c, „]       3.2.3.    Akwizycja [s, z, c, „]       3.3    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna [ś, ź, ć, †]     3.3.1.    Spiranty [ś, ź]   3.3.2.    Afrykaty [ć, †]  3.3.3.    Akwizycja głosek [ś, ź, ć, †]     3.4.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna głoski [r]     3.4.1.    Akwizycja wibrantu [r]   3.5.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna dźwięku [l]  3.6.    Normatywna charakterystyka zwarto-wybuchowych obstruentów: [t, d], [p, b], [k, g]3.6.1.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna [t, d] 3.6.2.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna głosek [k, g] 3.6.3.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna głosek [p, b]   3.6.4.    Akwizycja zwarto-wybuchowych [t, d], [p, b], [k, g]  3.7.    Normatywna charakterystyka artykulacyjno-akustyczna dźwięczności w języku polskim   Część 2Artykulacja i jej zaburzenia w świetle literatury przedmiotu1.    Stan badań nad rozwojem artykulacji u dzieci2.    Artykulacja, wymowa, ortofonia – poszukiwanie norm poprawnej wymowy 3.    Zaburzenia artykulacji – poszukiwanie granic między wymową prawidłową a zaburzoną w literaturze przedmiotu 4.    Dyslalia – próba zdefiniowania 5.    Miejsce dyslalii w różnych klasyfikacjach zaburzeń mowy6.    Najważniejsze logopedyczne typologie zaburzeń mowy 6.1.    Klasyfikacja porządkująca postępowanie logopedyczne Stanisława Grabiasa 6.2.    Projekt zestawienia form zaburzeń mowy Haliny Mierzejewskiej i Danuty Emiluty-Rozya 7.    Podziały dyslalii  7.1.    Klasyfikacje jakościowe 7.2.    Klasyfikacje ilościowe  7.3.    Klasyfikacje przyczynowe     8.    Rodzaje zaburzeń artykulacji   8.1.    Seplenienie – nieprawidłowa artykulacja głosek dentalizowanych  8.1.1. Rodzaje sygmatyzmu właściwego 8.1.2. Przyczyny sygmatyzmu 8.2.    Rotacyzm – nieprawidłowa artykulacja głoski [r]8.2.1. Rodzaje rotacyzmu właściwego 8.2.2. Przyczyny rotacyzmu 8.3.    Lambdacyzm – nieprawidłowa artykulacja głoski [l]8.4.    Nieprawidłowa wymowa głosek [t, d, n]  8.5.    Kappacyzm i gammacyzm – nieprawidłowa artykulacja głosek [k, g], [k’, g’] 8.6.    Zaburzenia artykulacji spółgłosek [p, b, m], [p’, b’, m’]   8.7. Zaburzenia artykulacji głosek [f, v], [f’, v’]  8.8.    Ubezdźwięcznianie 8.9.    Nosowanie Część 3Wybrane elementy z metodologii badań własnych1.    Przedmiot i cele badań2.    Wybrane problemy i pytania badawcze 3.    Metody i techniki badawcze 3.1.    Metoda zbierania materiału do analizy zaburzeń artykulacji   3.1.1.    Metoda badania artykulacji    3.1.2.    Metoda analizy danych językowych  3.2.    Metoda zbierania materiału do oceny biologicznych uwarunkowań mowy  4.    Wybrane narzędzia badawcze do badania artykulacji i biologicznych uwarunkowań mowy5.    Ocena artykulacji spółgłosek  5.1.    Ocena i analiza artykulacji w próbie nazywanie5.2.    Analiza artykulacji w próbie mowa spontaniczna  5.3.    Analiza artykulacji w próbie powtarzanie 5.4.    Kryteria i skale do oceny artykulacji 6.    Ocena biologicznych uwarunkowań mowy  6.1.    Orientacyjne badanie słuchu fonematycznego  6.2.    Badanie kinestezji artykulacyjnej    6.3.    Orientacyjna ocena słuchu fizycznego (fizjologicznego)   6.4.    Ocena sprawności aparatu artykulacyjnego  6.5.    Ocena budowy aparatu artykulacyjnego  6.6.    Badanie czynności fizjologicznych w obrębie aparatu artykulacyjnego  7.    Organizacja i przebieg badań  7.1.    Dobór grupy badawczej 7.2.    Procedura i kolejność zbierania materiału  7.3.    Przebieg badań     8.    Teren badań i charakterystyka grupy badawczej   Część 4Prezentacja wyników badań własnych1.    Zaburzenia artykulacji spółgłosek z przyczyn obwodowych na tle innych zaburzeń mowy  2.    Typologia zaburzeń mowy u dzieci rozpoczynających naukę szkolną 3.    Formy dyslalii obwodowej w badanej grupie  4.    Rodzaje zaburzeń artykulacji u dzieci 7-letnich   4.1.    Sposoby nieprawidłowej realizacji dźwięków mowy w najczęstszych zaburzeniach artykulacji 4.2.    Rodzaje deformacji spółgłosek w najczęstszych zaburzeniach artykulacji 4.3.    Nasilenie deformacji w najczęściej występujących zaburzeniach artykulacji  5.    Wyniki badania biologicznych uwarunkowań rozwoju mowy jako przyczyn zaburzeń artykulacji  6.    Wyniki badania sprawności języka i warg u dzieci z zaburzeniami artykulacji z przyczyn obwodowych Część 5Szczegółowa analiza porównawcza wyników badań własnych1. Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek dentalizowanych u dzieci rozpoczynających naukę szkolną 1.1.    Substytucje głosek dentalizowanych1.2.    Deformacje głosek dentalizowanych1.3.    Zaburzenia artykulacji spółgłosek przedniojęzykowo-dziąsłowych [š, ž, č, …]   1.3.1.    Substytucje spółgłosek przedniojęzykowo-dziąsłowych [š, ž, č, …] 1.3.2.    Deformacje spółgłosek przedniojęzykowo-dziąsłowych [š, ž, č, …] 1.3.2.1.    Dorsalność spółgłosek [š, ž, č, …]  1.3.2.2.    Międzyzębowość spółgłosek [š, ž, č, …] 1.3.2.3.    Lateralność spółgłosek [š, ž, č, …]   1.3.2.4.    Wargowo-zębowość spółgłosek [š, ž, č, …]   1.3.2.5.    Inne deformacje spółgłosek [š, ž, č,  …]  1.4.    Zaburzenia artykulacji spółgłosek przedniojęzykowo-zębowych [s, z, c, „]  1.4.1.    Substytucje spółgłosek przedniojęzykowo-zębowych [s, z, c, „]    1.4.2.    Deformacje spółgłosek przedniojęzykowo-zębowych [s, z, c, „]   1.4.2.1.    Międzyzębowość spółgłosek [s, z, c, „]   1.4.2.2.    Lateralność spółgłosek [s, z, c, „]    1.4.2.3.    Wargowo-zębowość głosek [s, z, c, „]   1.4.2.4.    Przyzębowość głosek [s, z, c, „]    1.4.2.5.    Inne deformacje głosek [s, z, c, „]   1.5.    Zaburzenia artykulacji spółgłosek [ś, ź, ć, †] 1.5.1.    Substytucje spółgłosek środkowojęzykowych prepalatalnych [ś, ź, ć,  †]  1.5.2.    Deformacje spółgłosek środkowojęzykowych prepalatalnych [ś, ź, ć, †]    1.5.2.1.    Międzyzębowość spółgłosek [ś, ź, ć,  †]1.5.2.2.    Lateralność spółgłosek [ś, ź, ć, †]  1.5.2.3.    Wargowo-zębowość spółgłosek [ś, ź, ć,  †]   2.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłoski [r] u dzieci rozpoczynających naukę2.1.    Substytucje wibrantu [r]     2.2.    Elizje wibrantu [r]   2.3.    Deformacje wibrantu [r]     2.3.1.    Języczkowość spółgłoski [r]        2.3.2.    Podniebienność spółgłoski [r]        2.3.3.    Gardłowość spółgłoski [r]       2.3.4.    Międzyzębowość spółgłoski [r]      2.3.5.    Laryngealność spółgłoski [r]       2.3.6.    Lateralność spółgłoski [r]        2.3.7.    Inne deformacje spółgłoski [r]    3.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłoski [l] u dzieci rozpoczynających naukę szkolną      3.1.    Substytucje spółgłoski bocznej [l]       3.2.    Deformacje spółgłoski bocznej [l]      3.2.1.    Dorsalność spółgłoski [l]        1823.2.2.    Międzyzębowość spółgłoski [l]      3.2.3.    Niesymetryczność spółgłoski [l]        4.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek [t, d, n] u dzieci rozpoczynających naukę szkolną 4.1.    Substytucje spółgłosek przedniojęzykowo-zębowych [t, d, n]   4.2.    Deformacje spółgłosek przedniojęzykowo-zębowych [t, d, n]4.2.1.    Międzyzębowość spółgłosek [t, d, n] 4.2.2.    Dorsalność spółgłosek [t, d, n]   5.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek dwuwargowych i [p’, b’, m’] u dzieci rozpoczynających naukę szkolną   6.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek wargowo-zębowychi [f’, v’] u dzieci rozpoczynających naukę szkolną 7.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek tylnojęzykowych [k, g, x] i [k’, g’, x’] u dzieci rozpoczynających naukę szkolną   8.    Trudności w zakresie artykulacji spółgłosek dźwięcznych u dzieci rozpoczynających naukę szkolną  9.    Zjawisko nosowania u dzieci rozpoczynających naukę szkolną Podsumowanie wyników badań oraz praktyczne rady dotyczące diagnozy logopedycznej   Bibliografia    Spis tabel, diagramów i wykresów   ";"Monografia stanowi drugą część opracowania tej autorki pt. Przyczyny zaburzeń artykulacji zlokalizowane w układzie obwodowym (Impuls, Kraków 2015) i jego znakomite uzupełnienie. […] z jednej strony jest kompendium wiedzy teoretycznej (studentom specjalności pedagogicznej z logopedią może ułatwić przyswojenie wiedzy z rozbudowanych podręczników lub też nawet je zastąpić), z drugiej – pokazuje praktyczne zastosowanie tej wiedzy, szczególnie zaś dostarcza narzędzi do badań diagnostycznych. […] Dużym osiągnięciem Ewy Jeżewskiej-Krasnodębskiej są właśnie wyniki badań (dotyczących nie tylko zaburzeń artykulacji) przeprowadzonych na ogromnej próbie. Będą one wskazówką dla władz oświatowych i nauczycieli. Wyznaczą też drogę do skutecznej pracy absolwentom – pedagogom i logopedom. Bardzo pożyteczne jest ujmowanie problematyki na tle badań dawniejszych oraz równolegle prowadzonych, współczesnych. Czytelnik otrzymuje zatem pełny obraz sytuacji, zarówno w odniesieniu do teorii, jak i praktyki diagnostycznej i terapeutycznej. […] rozprawa jest oryginalna, interesująca poznawczo, poprawna merytorycznie i metodologicznie, a także w zamierzonym zakresie wyczerpująca.Z recenzji prof. dr hab. Anny Kowalskiej  Zaburzenia artykulacji spółgłosek u dzieci rozpoczynających naukę szkolną autorstwa  dr Ewy Jeżewskiej-Krasnodębskiej to druga część opracowania dotyczącego  zaburzeń artykulacji. Opis części pierwszej, czyli Przyczyny zaburzeń artykulacji zlokalizowanych w układzie obwodowym znajdzieci Publikacja stanowi przede wszystkim opis  zaburzeń artykulacji powstałych z przyczyn obwodowych u dzieci  rozpoczynających naukę szkolną. Jest o tyle nowatorska, że przedstawia  dane jakościowe, nie tylko ilościowe. Autorka wnikliwie analizuje przyczyny zaburzeń artykulacji oraz rodzaje tych zaburzeń.  Informacje te z pewnością bardzo przydadzą się logopedom pracującym w  szkołach, a także przedszkolach. Bowiem bez ustalenia przyczyny danego  zaburzenia oraz jego rodzaju trudno jest przeprowadzić efektywną  terapię.Ze względu na czytelnie przedstawioną  teorię książkę z całą pewnością można polecić także studentom, którzy  dopiero przyswajają postawy wiedzy logopedycznej.Poza wnikliwym opisem występujących u dzieci wad artykulacyjnych autorka dzieli się również swoimi sprawdzonymi metodami diagnozy  logopedycznej oraz sposobami programowania terapii.Ze Wstępu:„Celem niniejszej książki jest opis i  analiza zaburzeń artykulacji występujących u dzieci rozpoczynających  naukę szkolną ze szczególnym zwróceniem uwagi na najczęściej w tej  grupie występujące zaburzenia wymowy w zakresie artykulacji spółgłosek z  przyczyn obwodowych. (…) W publikacji znalazły się też elementy  praktyczne dotyczące sposobów diagnozy zaburzeń artykulacji, co może  okazać się pomocne szczególnie dla młodych logopedów.”Spis treści znajdziecie na stronie Wydawcy – Oficyny Wydawniczej Impuls. http://ulogopedy.pl/portfolio/2698/ Problem  z wymową u sześciolatków i młodszych dzieci jest znany większości  rodziców. Kto z nas nie przerabiał z maluchami rozmów, zaczynających się  od: Powiedz: „rower”, powiedz: „żaba”, powiedz: „czas”? Z większym lub  mniejszym skutkiem udaje się u dzieci wyeliminować błędną artykulację,  jednak zdarza się, że warto skorzystać z pomocy specjalisty z poradni  logopedycznej, który pomoże dziecku ustawić aparat głosowy na tyle, że  niewyraźna i błędna wymowa odejdzie do sfery dykteryjek przy niedzielnym  obiedzie. Książka Ewy Jeżewskiej-Krasnodębskiej, doktora nauk,  neurologopedy, jest opisem problemu i wyraźnym, jasnym podziałem  zdiagnozowanych zaburzeń w artykulacji spółgłosek u dzieci  rozpoczynających naukę szkolną. Nie znajdziemy tu gotowych rozwiązań,  ale warto zajrzeć do tej pozycji choćby dlatego, by uświadomić sobie, że  zabawna wymowa sześciolatków może mieć podłoże społeczne lub  zaburzeniowe. Fałszywy przekaz, często kierowany przez dorosłych do  kilkulatków, może utrwalać wzorce nieprawidłowego wymawiania spółgłosek i  tego kategorycznie powinno się unikać. Seplenienie do malucha jest  fatalnym pomysłem. I choć co do tego wszyscy chyba pozostajemy zgodni,  to często spotykamy się z taką właśnie formą komunikacji z dwulatkiem,  który mozolnie usiłuje tworzyć swoje pierwsze zdania.Jeśli jednak nie ma podstaw do przypuszczeń, że zaburzenia w  artykulacji głosek u dzieci są efektem fałszywszych wzorców,  przekazywanych dziecku przez otoczenie, należy zdiagnozować problem przy  wsparciu specjalisty i zastanowić się, jak można go rozwiązać. Należy  jednak pamiętać, że jeśli dorośli z otoczenia dziecka sami mają  trudności z poprawną artykulacją głosek, ten fałszywy przekaz będzie  kontynuowany.Do najszerzej omówionych zagadnień w pozycji  Jeżewskiej-Krasnodębskiej należy artykulacja spirantów (m.in. głosek s,  sz, ż) i afrykatów (m.in. dz, cz, dż). Ich poprawna wymowa jest często  zakłócona. Jednak przy wsparciu logopedy usunięcie problemu może być  prostsze i łatwiejsze niż nam się wydaje. Istotne jest, aby problem  poruszyć i zdiagnozować stosunkowo wcześnie. Moment rozpoczęcia nauki  szkolnej jest tutaj na tyle istotny, że dziecko coraz więcej czasu  zaczyna spędzać z rówieśnikami i zła artykulacja może się utrwalić ze  szkodą dla niego samego.Sporo uwagi poświęca Jeżewska-Krasnodębska zagadnieniu  dyslalii, czyli niepoprawnej realizacji fonemów, zazwyczaj z powodu  niewłaściwych norm społecznych, na które dziecko jest narażone. Dziecko,  które nie jest odpowiednio zdiagnozowane, zacznie ulegać tym normom, na  przykład  unikając artykulacji niektórych głosek. To zwyczajowe  zaburzenie mowy, gdzie człowiek cierpiący na dyslalię zamiast  „lokomotywa”, powie: „komotywa”, najczęściej bez świadomości  popełnianych błędów. Jakie to może mieć znaczenie dla przyszłości  naszych dzieci? Łatwo sobie wyobrazić.Ewa Jeżewska-Krasnodębska nie podaje prostych recept na rozwiązanie  tego problemu. Należy zachować świadomość, że praca z dzieckiem wymaga  uwagi i nie da się tego procesu przeprowadzić w ciągu jednego  popołudnia. Prowadzenie ćwiczeń na własną rękę może przynieść kolejne  zaburzenia, zatem należy unikać domowych sposobów, jak również wyrzucić z  siebie przekonanie, że problem rozwiąże się sam. Uroczo przekręcający  słowa czterolatek nie będzie już tak wdzięczny jako trzydziestolatek  szukający pracy - zwłaszcza w dziedzinie, która wymaga czystej  artykulacji głosek.Odpowiedzialnych rodziców zachęcam do zapoznania się z pozycją Ewy  Jeżewskiej-Krasnodębskiej. Jest to niełatwa praca o charakterze  naukowym, jednak płynie z niej jasne przesłanie: jeśli zauważysz, że  twoje dziecko ma trudności z artykulacją jakichś głosek, nie czekaj na  cud. Idź do poradni logopedycznej. Jak najszybciej.źródło: Adrianna Michalewska http://www.granice.pl/recenzja,zaburzenia-artykulacji-spolglosek-u-dzieci-rozpoczynajacych-nauke-szkolna,17979  Publikacja zainteresowała mnie z tego względu, iż jestem nauczycielem  pracującym w szkole podstawowej z oddziałem przedszkolnym i obserwuję  proces ewolucji przedszkolaka w ucznia, a ponadto jestem także mamą  przedszkolaka, który za jakieś 3 lata też stanie się uczniem, a który ma  problemy z wymową. Autorką książki jest doktor nauk humanistycznych,  neurologopeda, pedagog specjalny. Książka jest pisana językiem naukowym,  specjalistycznym. Publikacja dzieli się na 5 części i wiele podczęści. W pierwszej części autorka opisuje, czym jest norma językowa,  wskazuje także na kryteria poprawności językowej (odwołuje się do  „Słownika terminologii językoznawczej”, „Encyklopedii wiedzy o języku  polskim”, „Encyklopedii języka polskiego”). Autorka wyszczególnia  również, czym jest błąd językowy, a czym błąd fonetyczny i podaje normy  dla wymowy poszczególnych głosek. Druga część (niejako historyczna) opisuje zaburzenia artykulacji w  świetle obecnej literatury przedmiotu i przedstawia także stan badań nad  rozwojem artykulacji u dzieci. Ewa Jeżewska – Krasnodębska w tej części  próbuje również zdefiniować dyslalię – kategorię zaburzeń  artykulacyjnych, których istotą jest nieprawidłowa realizacja dźwięków  mowy. Autorka dokonuje również podziału dyslalii, biorąc pod uwagę różne  kryteria klasyfikacji. Trzecia część książki zawiera badania własne autorki. Autorka  definiuje tu pytania, na jakie odpowiedź będzie można znaleźć w  niniejszej publikacji. Pytania te dotyczą odsetka dzieci  rozpoczynających naukę szkolną w środowisku wielkomiejskim z  zaburzeniami artykulacji spółgłosek z przyczyn obwodowych na tle innych  zaburzeń mowy, typologii zdiagnozowanych zaburzeń mowy i form dyslalii  obwodowej, występującej w badanej grupie. Autorka szczegółowo opisała  swoje metody i techniki badawcze, metody zbierania materiału, a także  wybrane narzędzia badawcze. Dużym atutem publikacji są przykładowe karty  badania artykulacji z listą wyrazów użytych do badania dźwięków mowy. W czwartej części autorka podsumowuje wyniki badań własnych,  podkreślając dość istotną informację, dotyczącą odsetka dzieci z  zaburzeniami artykulacyjnymi. W badaniach z lat 70 XX wieku odsetek ten  wynosił 20 – 30%, w latach 1997 – 2005 odsetek ten wynosił już prawie  60%, a najnowsze, najbardziej aktualne badania z 2016 roku wskazują  nawet na 75% dzieci rozpoczynających naukę szkolną z zaburzeniami mowy.  Spośród dzieci, u których wykryto nieprawidłową wymowę większość, bo aż  64% stanowili chłopcy. Autorka wysnuła wniosek, iż najczęstszą przyczyną  zaburzeń artykulacji są nieprawidłowe czynności fizjologiczne w obrębie  aparatu artykulacyjnego. Autorka wskazuje, że najczęstszym zaburzeniem  artykulacji w badanej grupie dzieci 7- letnich jest sygmatyzm, następnie  rotacyzm, tetacyzm (nowa wada wymowy, nazwę dla niej zaproponowała Ewa  Jeżewska – Krasnodębska), lambdacyzm, nosowanie, mowa bezdźwięczna. W ostatniej części książki autorka dokonała szczegółową analizę  porównawczą wyników badań własnych. Nieocenioną pomocą w dokładniejszym  zrozumieniu prezentowanych, dość zawiłych treści są liczne diagramy i  tabele. Autorka ponadto zamieściła w książce wiele cennych porad dla  logopedów, które mogą wpłynąć na zwiększenie efektywności diagnozy  logopedycznej i programowania terapii logopedycznej. Porady te są  naprawdę interesujące i bardzo pomocne, myślę, że są warte  wykorzystania. Moim zdaniem książka doskonale sprawdzi się jako źródło wiedzy dla  logopedów, a także nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej. Książka jest  napisana językiem specjalistycznym, po przyswojeniu podstawowych  informacji z zakresu fonetyki można swobodnie poruszać się w  prezentowanej tematyce. Wprawdzie moje osobiste niepokoje związane z  wymową mojego przedszkolaka zostały rozwiane (jego wymowa  jest jeszcze typowa i dostosowana do wieku), jednak wiem, że czeka nas  sporo pracy w najbliższych latach, by wymowa dziecka była poprawna. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/21814-zaburzenia-artykulacji-spolglosek.html    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 214 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-154-9.jpg
"Starość między tradycją a współczesnością";;"Monika Dorota Adamczyk";978-83-8095-190-7;;"Mówią, że starość nie radość. Może i maja rację, a może po prostu nie znają teorii, nakazujących traktować wiek podeszły jako nowy okres rozwojowy, o odmiennych możliwościach i innych niż dotychczas zadaniach. Niewątpliwym atutem starości jest mądrość, ujmowana jako suma życiowych doświadczeń. Niech nikt więc nie myli idei uniwersytetu trzeciego wieku z pomysłem, by sadzać seniorów w szkolnej ławie! Edukację należy tu rozumieć nie jako budowanie pewnego zasobu wiedzy i wyposażanie w zestaw społecznie pożądanych umiejętności, lecz raczej jako poszerzanie i aktualizowanie wiedzy/umiejętności już posiadanych. Tym samym uniwersytety te stają się miejsce wymiany doświadczeń z młodszą generacją, walnie przyczyniając  się do integracji międzypokoleniowej.Starość. Między tradycją a współczesnością stanowi pewnego rodzaju relację, będąc zbiorem artykułów i referatów wygłoszonych podczas międzynarodowej konferencji, jaka odbyła się we wrześniu 2015 r. w Lublinie, wieńcząc spotkanie członków zarządu AIUTA – Międzynarodowego Stowarzyszenia Uniwersytetów Trzeciego Wieku (Association Internationale des Universités du Troisième Âge). Zbiór prezentowanych czytelnikowi tekstów został podzielony na cztery bloki tematyczne: Starość jako potencjał, Edukacja w okresie późnej dorosłości – teoria i praktyka, Uniwersytety trzeciego wieku w świecie, Uniwersytety trzeciego wieku – doświadczenia polskie. Takie ukierunkowanie tematyczne pozwala połączyć w jednym tomie wielopłaszczyznową refleksję teoretyczną nad starością z analizą konkretnych rozwiązań praktycznych, stosowanych w różnych zakątkach świata. Także i polski czytelnik z pewnością odnajdzie tu odpowiedzi na wiele z nurtujących go pytań.Oby oddany do rąk czytelnika tom był zachętą do oglądu zmieniającej się rzeczywistości społecznej, do spojrzenia na proces uczenia się przez całe życie z innej niż polska perspektywy, a także do poszukiwania odpowiedzi na wciąż otwarte pytania: Na ile znamy i rozumiemy sytuację osób starszych? W jakim stopniu społeczna i profesjonalna odpowiedź na potrzeby edukacyjne i na inne rodzaje aktywności osób starszych jest adekwatna i skuteczna?               Edukacja w okresie późnej dorosłości, jako forma uczestnictwa społecznego osób starszych, jest doświadczeniem społecznym będącym odpowiedzią na potrzeby i wyzwania szybko zmieniającego się świata. Powstałe w 1975 r. Międzynarodowe Stowarzyszenie Uniwersytetów Trzeciego Wieku (AIUTA) skupia autorytety gerontologiczne i przedstawicieli uniwersytetów trzeciego wieku ze wszystkich kontynentów. Rozpoznanie i uznanie dla doświadczenia osób starszych i ich aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym, jako zintegrowanych, pełnoprawnych i aktywnych obywateli, jest największym priorytetem w działaniach stowarzyszenia, które uznawane jest m.in. przez WHO, UNESCO, ONZ, Międzynarodowe Biuro Pracy oraz Radę Europy. AIUTA pełni rolę międzynarodowego eksperta w zakresie problematyki gerontologicznej. Członkowie AIUTA spotykają się dwa razy w roku na konferencjach i sympozjach naukowych. Zorganizowana w 2015 r. konferencja naukowa w Lublinie była trzecim w ponad 40-letniej historii UTW spotkaniem przedstawicieli tego stowarzyszenia w Polsce. W publikacji Starość. Między tradycją a współczesnością zaprezentowano najciekawsze wystąpienia członków AIUTA wygłoszone podczas tego kongresu, w którym udział wzięli przedstawiciele UTW z całego świata – z kilkunastu krajów z czterech kontynentów.Małgorzata Stanowska, Wiceprezydent Stowarzyszenia AIUTA       Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wprowadzenie Część I. Starość jako potencjałMaria Braun-GałkowskaLudzie starzy bywają różni Stanisława SteudenMądrość jako efekt integracji doświadczeń życiowych Część II. Edukacja w okresie późnej dorosłości – teoria i praktyka Monika Dorota AdamczykEdukacja w okresie późnej dorosłości jako forma uczestnictwa społecznego osób starszychMałgorzata StanowskaRola uniwersytetów trzeciego wieku w edukacji osób starszych Małgorzata StanowskaMiędzynarodowe Stowarzyszenie Uniwersytetów Trzeciego Wieku (AIUTA) Monika Dorota AdamczykPrzygotowanie do emerytury w opinii uczestników badania BALL– Be Active through Lifelong Learning Część III. Uniwersytety trzeciego wieku na świecie Gunhild HammarströmAttracting New Categories of Students to Uppsala U3A Lin YuanheUnderstanding the Third Age Students in the New Generation Morag TamisariA New Lease of Life in the U3A in the UK Nadezda HrapkovaOlder Students in Universities. Learning Needs, Motivation,Barriers and RequirementsCzęść IV. Uniwersytety trzeciego wieku – doświadczenia polskieWiesława BorczykKierunki działalności Ogólnopolskiej Federacji Stowarzyszeń Uniwersytetów Trzeciego Wieku w Polsce – nowe wyzwania Ilona Skibińska-FabrowskaEdukacja ekonomiczna seniorów Noty o autorach";"Edukacja  w okresie późnej dorosłości, jako forma uczestnictwa społecznego osób  starszych, jest doświadczeniem społecznym będącym odpowiedzią na  potrzeby i wyzwania szybko zmieniającego się świata. Powstałe w 1975 r.  Międzynarodowe Stowarzyszenie Uniwersytetów Trzeciego Wieku (AIUTA)  skupia autorytety gerontologiczne i przedstawicieli uniwersytetów  trzeciego wieku ze wszystkich kontynentów. Rozpoznanie i uznanie dla  doświadczenia osób starszych i ich aktywnego uczestnictwa w życiu  społecznym, jako zintegrowanych, pełnoprawnych i aktywnych obywateli,  jest największym priorytetem w działaniach stowarzyszenia, które  uznawane jest m.in. przez WHO, UNESCO, ONZ, Międzynarodowe Biuro Pracy  oraz Radę Europy. AIUTA pełni rolę międzynarodowego eksperta w zakresie  problematyki gerontologicznej. Członkowie AIUTA spotykają się dwa razy w  roku na konferencjach i sympozjach naukowych. Zorganizowana w 2015 r.  konferencja naukowa w Lublinie była trzecim w ponad 40-letniej historii  UTW spotkaniem przedstawicieli tego stowarzyszenia w Polsce. W  publikacji Starość. Między tradycją a współczesnością zaprezentowano  najciekawsze wystąpienia członków AIUTA wygłoszone podczas tego  kongresu, w którym udział wzięli przedstawiciele UTW z całego świata – z  kilkunastu krajów z czterech kontynentów.Małgorzata Stanowska, Wiceprezydent Stowarzyszenia AIUTA   ";35.00;"Wydanie I, Kraków 2016, Format B5, ";"Objętość 164 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-190-7.jpg
Magik;;"Monika Kacak";978-83-8095-191-4;;"Książka powinna nieść przesłanie, a rozmowa, wrażliwość, empatia, szacunek i troska względem przyjaciela są najgłębszymi wartościami, jakie mogę dać dzieciom. Magia może rozwijać to, co w nas najlepsze i najcenniejsze, jeśli potrafimy ją dostrzec wokół siebie. Połączmy świat dzieci ze światem dorosłych, przecież w życiu współistnieją obok siebie. Nie ma kawałka tęczy dorosłych i kawałka tęczy dzieci. Pamiętajmy, że jest ona wspólna dla wszystkich. Życzę dzieciom i dorosłym wielu wspólnych rozmów na kawałku tęczy.    Fragment książki „A Ty jaka jesteś?” – zaciekawił się Magik. „Jak na dziecko stawiasz same trudne pytania” – odpowiedziałam. „Myślę, że sobą, jest we mnie dorosły, którego widzisz na zewnątrz, jak również dziecko, które mieszka w środku”. „Pół na pół?” – dopytywał się Magik. Dzieci są bardzo precyzyjne. „Tego sama dokładnie nie wiem, jestem jak lustro pomiędzy światem dorosłych i dzieci, dlatego łatwiej mogę Was wszystkich zrozumieć, zarówno dorosłych, jak i dzieci. Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Magik  Narodziny Magika  Ciemność  Ogień  Czas  Pająk Edwin BiedronkaBoża krówka Brzydal Gąsienica Kawka Cypisek  Pieniądze  Dom  Gwiazda  ";"Książka Moniki Kacak pt. „Magik” od początku wydawała się czymś  niepozornym. Niezbyt oryginalna okładka, brak kolorowych ilustracji, w  dodatku ledwie czterdzieści stron tekstu pisanego. Powiem szczerze – nie  wyglądało to zachęcająco nawet dla człowieka, który dobrze wie, że  recenzowanie książek nie jest przecież konkursem piękności. Dodałbym, na  całe szczęście. Już pierwszy rozdzialik omawianej pozycji kazał mi  odwołać wcześniejsze, dość pochopne i niesprawiedliwe zarzuty. Monika  Kacak naprawdę pisze „językiem serca” (zwrot zaczerpnięty z okładki  książki) o bardzo istotnych wartościach w życiu każdego człowieka:  miłości, przyjaźni, tolerancji, wierze, nadziei. Jej publikacja stanowi  pewien pomost między światem dziecka i dorosłego, które mają przecież  wiele wspólnych elementów. Autorka stara się pokazać czytelnikom, że oba  te światy powinny wzajemnie się wspierać, czerpiąc ze swoich  indywidualnych, a tym samym różnych doświadczeń. Podczas lektury można  dostrzec osobiste i emocjonalne zaangażowanie autorki w podejmowany  temat. Wrażenie to wzmacnia poniekąd narracja pierwszoosobowa, jak i  również „wulkan” uczuć, który „wybucha” na kolejnych stronnicach tej  wyjątkowej książeczki.Tytułowy Magik to magiczne dziecko stworzone z kolorów tęczy,  słonecznego płaszcza i niebiańskiego ciała. Jego niewinność oraz  naturalny zachwyt nad pięknem świata pozwoliły autorce wydobyć na  powierzchnię dziecięcą perspektywę postrzegania rzeczywistości. Na  drugim biegunie opowieści znajduje się narratorka – dorosła kobieta o  dobrym sercu i niezwykłej wrażliwości. Zderzenie się tych dwóch postaci,  dwóch różnych punktów widzenia prowadzi do odkrycia uniwersalnych prawd  moralnych. Powinny one towarzyszyć zarówno dzieciom, jak i dorosłym bez  względu na ich życiową sytuację. W książce Moniki Kacak znajduje się  wiele wartościowych przemyśleń, choćby na temat przyjaźni oraz  odpowiedzialności za drugą osobę. Gdzieś w oddali słychać nawiązania do  „Małego Księcia” Antoine”a de Saint’a Exupery’ego. Tytułowy Magik  przypomina nieco kultowego bohatera z planety B-612. Stopniowo odkrywa  kolejne prawdy o świecie, czerpiąc z doświadczenia i wiedzy osoby  dorosłej. Opisana przez Kacak historia podkreśla również rolę opiekuna,  mentora w życiu dziecka. Z pewnością profesja i wykształcenie autorki  pomogły jej trafnie scharakteryzować relację na linii dorosły-dziecko.  Na dodatkową pochwałę zasługuje fakt umiejętnego przedstawienia  wspomnianej więzi w postaci fikcji literackiej.Książka Moniki Kacak nie jest typową książką dla dzieci. Myślę, że  jest to książka familijna. Pojawiające się w niej refleksje na pewno  wymagają komentarza osoby dorosłej. Nie wiem, czy dziecko byłoby w  stanie samodzielnie dotrzeć do najważniejszych treści „Magika”, pomimo  iż zostały one opowiedziane w dość przystępnej formie. Zastosowane przez  autorkę metafory ułatwiają zrozumienie istoty słów: tolerancja,  przyjaźń, oddanie, nadzieja. Obrazki z brzydalem gąsienicą, czy  biedronką bożą-krówką trafiają do wyobraźni dziecka i długo nie  pozwalają o sobie zapomnieć. Rodzinna lektura powinna stanowić doskonałą  alternatywę dla godzin spędzonych przed komputerem czy telefonem  komórkowym. Warto zagłębić się w piękno słowa literackiego, gdyż młodzi  ludzie często tracą do niego szacunek, a przecież słowo było niegdyś  synonimem prawdy.„Magik” jest obowiązkową pozycją dla tych, którzy z troską patrzą na  przyszłość najmłodszych pokoleń. Zachęcajmy dzieci do poszukiwania  trwałych wartości również w świecie literatury. Rozmawiajmy z naszymi  Milusińskimi, podobnie jak narratorka rozmawia z niezwykłym  chłopczykiem, spotkanym na skraju tęczy. Nie unikajmy tematów trudnych,  gdyż życie nas takimi dotyka. Monika Kacak przekonuje, że każdy problem  można w optymalny sposób rozwiązać, wystarczy tylko wsłuchać się w głos  drugiego człowieka.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20989-magik.html  Książka autorstwa Pani Moniki Kacak  to wspaniale zilustrowany współczesny świat magii. Zawiera 13 interesujących  bajek z  pozytywnym morałem.Osobą Magika może być każdy z  nas - dziecko, rodzic, rówieśnik, czytelnik. Magia sprawia to, że wierzymy w  to, że coś może się spełnić, ale występuje wyłącznie w świecie dziecka. Inna wizja magii  spełnia się u dorosłych. W pierwszej  bajce pt. „Magik” czytelnik pozna głównego bohatera – Magika. Wzbudza we mnie ten  bohater pozytywne odczucia, gdyż autorka uświadamia mnie  jako czytelnika jaka jest  rola bohatera  i kim on jest. Moją szczególną uwagę zwrócił tekst  dotyczący traktowania przyjaciela Magika przez czytelnika - dziecko.  Komunikacja codzienna elektroniczna  w relacjach  jest  tutaj  zbędna. Można z niej zrezygnować i zaprzyjaźnić się z Magikiem, który wskaże właściwą drogę postępowania.Obraz tęczy stanowi tutaj doskonały przykład patrzenia na świat , gdyż przedstawia pozytywną stronę medalu, że nie należy się bać miejsc tam, gdzie pojawia się lęk, strach.Magiczną cząstkę kryje w sobie bajka pt. „ Czas” ponieważ uświadamia czytelników, że występuje tutaj doskonale przedstawiony tekst  dialogowy. W trakcie czytania można dzieciom zadać pytania następującej treści:Czy  Magik lubi rozmawiać z Tobą? Jaką grę planszową zaproponowałbyś Magikowi?Pani Monika Kacak idealnie dobrała sytuacje z życia, sposób  rozmowy co pozwala poznać  negatywne ich strony, aby nauczyciel czy rodzic mógł wytłumaczyć dzieciom świat wartości, które są ważne w rozmowach, przyjaźni. Do każdej z umieszczonych 13 bajek należy powracać każdego dnia i warto przypominać dzieciom, że  istnieje Magik, który zawsze znajdzie czas, aby z nimi porozmawiać w świecie istniejącej współczesnej komunikacji elektronicznej. Bajka napisana jest przejrzyście, czcionka czytelna, interesujące dialogi, z pomysłem. Oprawa miękka, zawiera  41 stron, w jej tle znajduje się główny bohater - Magik, kolor okładki jasnoniebieski. Książka wydana została przez Oficynę Wydawnictwa „Impuls”.Drogi rodzicu warto jest zapoznać się z tą bajką „Magik” autorstwa Pani Moniki Kacak. Bajka przeznaczona jest  dla dzieci w wieku 4 - 9  lat.źródło: Anna  Kilka moich osobistych uwag, po przeczytaniu książki Pani Moniki Kacak pod tytułem „Magik” Przez przypadek, a właściwie dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności , dostałam do rąk książkę Pani Moniki Kacak pod tytułem „Magik”. Na pierwszy rzut oka byłam przekonana, że jest to książka dla dzieci. Przeczytałam .. i z pewnym zdumieniem stwierdziłam, że to książka nie tylko dla dzieci i to dzieci w różnym wieku, w tym także dla nastolatków, lecz również – a może przede wszystkim - dla dorosłych. Książka napisana jest pięknym językiem, jest pełna wnikliwych obserwacji świadczących o głębokiej wrażliwości autorki, rozbudzająca ciekawość dla naszego najbliższego otoczenia. Autorce udało się w niezwykle subtelny sposób wyrazić przesłanie, że piękno jest w każdym z nas i tylko od nas zależy czy umiemy je dostrzec. Książka w sposób naturalny i interesujący mówi o szacunku dla otaczającej nas przyrody, w tym dla stworzeń, których czasem nie dostrzegamy, a czasem się boimy. Autorka robi to w sposób oryginalny, intrygujący, bez tak nie lubianego przez dzieci i młodzież pouczania i nie w sposób infantylny. Nawet najmłodszy czytelnik, po przeczytaniu tej książki, nabierze przekonania, że autorka traktuje go poważnie, jak równorzędnego partnera.  Niezależnie od treści muszę podkreślić, że książka jest bardzo starannie wydana, i ma ciekawą graficznie, piękną okładkę.   Ewa Chądzyńska       ";14.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 42 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-191-4.jpg
"Osoba z niepełnosprawnością intelektualną";;"Ewa Zasępa";978-83-8095-147-1;;"Jednym z trudniejszych tematów pozostaje bez wątpienia temat choroby i niepełnosprawności, zwłaszcza jeżeli dotyka ona osoby nam bliskie. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom znacznej części naszych czytelników, proponujemy najnowszą publikację naszej Oficyny – Osobę z niepełnosprawnością intelektualną Ewy Zasępy. Książka jest skierowana do wszystkich tych, którzy na co dzień borykają się z trudnościami, jakimi najeżona jest opieka na niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zasępa podchodzi do tematu kompleksowo; nie tylko wyjaśnia teoretyczną stronę zagadnienia, analizując terminologię, ich historię oraz dane statystyczne, ale i przybliżając zasady diagnozowania niepełnosprawności intelektualnej tudzież zachowania przystosowawczego, by wreszcie skupić się na charakterystyce przebiegu procesów poznawczych: pamięci, uwagi, spostrzegania, myślenia i funkcji wykonawczych.  Monografia poświęcona jest osobom z niepełnosprawnością intelektualną, ich doświadczeniom życiowym.  Pierwsza część zawiera ogólną charakterystykę ich stanu funkcjonowania. Przeanalizowano dane epidemiologiczne, w tym czynniki ryzyka powstania niepełnosprawności. Przedstawiono dane historyczne dotyczące stosunku społeczności do tych osób. Następnie dokonano przeglądu określeń, definicji, modeli stanu niepełnosprawności intelektualnej. Oddzielnie opisano też dwa objawy kryterialne stanu funkcjonowania, tj. poziom funkcjonowania intelektualnego oraz zachowania przystosowawczego. Omówiono zasady diagnostyczne, w tym zasady pomiaru funkcjonowania intelektualnego i zachowania przystosowawczego, oraz narzędzia do pomiaru inteligencji i zachowania przystosowawczego. Przeanalizowano rodzaje przyczyn, zwracając szczególną uwagę na bardzo intensywnie rozbudowywane dzisiaj prace nad czynnikami biologicznymi. Na koniec pierwszej części podano sposoby klasyfikowania osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz ich charakterystykę. Starano się też uwzględnić prace nad ich subiektywną oceną swoich doświadczeń życiowych.  W drugiej części książki przedstawiono – pod kątem psychologicznym i neuro­psychologicznym – główne procesy poznawcze oraz ich specyfikę u osób z niepełnosprawnością intelektualną (tj. spostrzeganie, uwagę, pamięć, myślenie, funkcje wykonawcze). Osoby te charakteryzują się bowiem nie tylko istotnie niższym niż przeciętny ogólnym poziomem funkcjonowania intelektualnego, ale mają też specyficzny profil różnych procesów poznawczych. Na podstawie tego profilu można wskazać największe deficyty, a także zdolności i umiejętności najbardziej zachowane, czyli słabe i mocne strony ich funkcjonowania poznawczego. Książka adresowana jest do osób, których życie lub praca zawodowa wiążą się z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, czyli do rodziców, a także lekarzy, psychologów, pedagogów, studentów medycyny, psychologii, pedagogiki.   Czytelnicy znajdą w tej monografii omówienie wielowymiarowego obrazu niepełnosprawności intelektualnej, ze szczególnym uwzględnieniem podstawowych procesów poznawczych. Zostały w niej opisane zarówno czysto psychologiczne aspekty tej kategorii niepełnosprawności, jak i jej komponenty biologiczne, neuronalne i społeczne. […] Oceniając wysoko warstwę metodologiczną książki, chciałbym wyrazić przekonanie, że będzie ona cennym źródłem wiedzy, zawierającym solidnie przygotowane, aktualne i dobrze udokumentowane informacje. Może być również doskonałym źródłem inspiracji do refleksji i dalszych poszukiwań takich rozwiązań badawczych i wdrożeniowych, które mogą przyczynić się do poprawy losu osób z niepełnosprawnością intelektualną. Z recenzji prof. dra hab. Tadeusza Gałkowskiego   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wprowadzenie  Część I1. Dane epidemiologiczne     2. Terminologia i określenie niepełnosprawności intelektualnej     2.1. Dane historyczne   2.2. Terminologia    2.3. Określenie niepełnosprawności intelektualnej    2.4. Funkcjonowanie intelektualne     2.5. Zachowanie przystosowawcze    3. Diagnoza stanu niepełnosprawności intelektualnej     3.1. Ogólne zasady i etapy postępowania diagnostycznego      3.2. Pomiar poziomu funkcjonowania intelektualnego    3.3. Pomiar poziomu zachowania przystosowawczego     4. Etiologia      5. Klasyfikacja      16. Charakterystyka osób niepełnosprawnych intelektualnie  Część II7. Przebieg procesów poznawczych  7.1. Uwaga      7.2. Spostrzeganie      7.3. Pamięć     7.4. Myślenie     7.5. Funkcje wykonawcze      Bibliografia     ";"Czytelnicy  znajdą w tej monografii omówienie wielowymiarowego obrazu  niepełnosprawności intelektualnej, ze szczególnym uwzględnieniem  podstawowych procesów poznawczych. Zostały w niej opisane zarówno czysto  psychologiczne aspekty tej kategorii niepełnosprawności, jak i jej  komponenty biologiczne, neuronalne i społeczne. […] Oceniając wysoko  warstwę metodologiczną książki, chciałbym wyrazić przekonanie, że będzie  ona cennym źródłem wiedzy, zawierającym solidnie przygotowane, aktualne  i dobrze udokumentowane informacje. Może być również doskonałym źródłem  inspiracji do refleksji i dalszych poszukiwań takich rozwiązań  badawczych i wdrożeniowych, które mogą przyczynić się do poprawy losu  osób z niepełnosprawnością intelektualną. Z recenzji prof. dra hab. Tadeusza Gałkowskiego  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 294 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-147-1.jpg
"Przemoc stosowana przez kobiety";"Studium kryminologiczne";"Marian Cabalski";978-83-8095-209-6;;"Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.W opinii społecznej i licznych publikacjach funkcjonuje głęboko zakorzeniony stereotyp, że zjawisko przemocy ma charakter jednostronny: sprawcą przemocy jest mężczyzna, natomiast kobieta jawi się jako jej ofiara. Ten stereotyp jest tak głęboko osadzony w świadomości społecznej, że nie dostrzega się procesów i zdarzeń społecznych, które coraz dobitniej temu przeczą. Każdy publicznie nagłośniony akt przemocy ze strony kobiety w stosunku do dziecka czy dorosłej ofiary traktuje się ciągle jako odosobniony incydent, a nie utrwalającą się tendencję i wynik postępujących na naszych oczach zmian cywilizacyjnych. Taki coraz bardziej skrzywiony obraz życia społecznego, obejmujący wzajemne relacje między kobietami i mężczyznami w domu i w pracy, przynosi poważne konsekwencje dla życia zbiorowego: rozpad rodziny, wzrost liczby rozwodów, spadek liczby satysfakcjonujących związków, szerzenie się kultury singli, zmiany w sferze preferowanych systemów wartosci, narastanie zjawiska maskulinizacji kobiet i zniewieścienia mężczyzn, niepokojące zmiany demograficzne.Kobiety przejmują męskie wzorce zachowania, w tym również te, które polegają na agresywności i stosowaniu przemocy. W polecanej monografii autor przytacza argumenty na poparcie tezy, że współcześnie obie płcie sytuują się zarówno po stronie sprawców, jak i ofiar przemocy. Liczy, że właściwe zrozumienie charakteru przemocy w relacjach damsko-męskich będzie korzystne dla obu stron, w tym zdecydowanie dla kobiet, którym pomoże spojrzeć na przemoc także z innej perspektywy. Autor ma także nadzieję, iż sporządzone opracowanie pobudzi inicjatywy naukowe, służące wypracowaniu strategii i technik zapobiegania i przeciwdziałania opisanym postaciom i formom przemocy stosowanej przez kobiety, w tym domowej.Do kogo może być kierowana ta publikacja?Opracowanie jest adresowane do przedstawicieli nauk społecznych zajmujących się badaniem społecznych ról płci, interakcjami kobiet i mężczyzn oraz szybkim rozwojem tzw. kultury „unisex”. Jego odbiorcami staną się również reprezentanci licznych zawodów zajmujących się prawnymi, psychosocjologicznymi i kryminologicznymi aspektami życia rodzin oraz bliskich związków mężczyzn i kobiet.Zalety publikacjiMonografia wypełnia wyraźną lukę poznawczą. Ma charakter innowacyjny i multidyscyplinarny, a jej wnioski oparte są na aktualnych osiągnięciach nauk społecznych. Takie podejście pozwala na wszechstronne ujęcie zachodzących procesów. W sposób obiektywny i rzeczowy ukazuje, że gwałtownie narasta problem przemocy (psychicznej i fizycznej) stosowanej przez kobiety wobec mężczyzn, innych kobiet, dzieci oraz osób  w podeszłym wieku. Takie ujęcie stwarza podstawy merytoryczne i metodologiczne do dalszej interdyscyplinarnego rozpoznawania struktury i dynamiki  tego  bardzo niepokojącego zjawiska społecznego i psychologicznego.  W Polsce potwierdzeniem podstawowych wniosków niniejszej monografii jest m.in. utrzymująca się od kilku lat wysoka fala przestępstw popełnianych przez kobiety, bulwersujące opinie publiczną zabójstwa dzieci przez matki, a także masowo występujące zjawisko manipulacji uczuciowych wobec mężczyzn i dzieci w licznych sprawach rozwodowych.Autor w  pracy przywołuje rezultaty badań zjawiska przemocy kobiet w kilkudziesięciu krajach świata.Opracowanie pozbawione jest charakteru męskiego szowinizmu. Autor spostrzega problem w jego złożonych wymiarach,  lubi i szanuje kobiety, w pełni docenia ich niezbywalne prawa do równouprawnienia we wszystkich sferach życia społecznego.  Opracowanie składa się z czterech części.W pierwszej – omawiana jest przemoc stosowaną przez kobiety jako zjawisko społeczne. Przedstawiam je z wielu punktów widzenia. Przywołane są  liczne wyniki badań socjologicznych, psychologicznych, pedagogicznych i kryminologicznych przeprowadzonych w około 50 krajach, w tym również w Polsce. Ukazana jest przemoc kobiet w sferze przestępstw agresywnych, w zespołach pracowniczych oraz w rodzinach. Na przemoc stosowaną przez kobiety autor patrzy przez pryzmat kilkunastu dziedzin nauki, w tym filozofii, antropologii, biologii, etologii, neurofizjologii, genetyki, socjologii, psychologii i psychiatrii, seksuologii, gerontologii, kryminalistyki oraz innych dyscyplin naukowych. W drugiej części opisywana jest symptomatologia przemocy stosowanej przez kobiety:  środowisko rodziny jako miejsce występowania przemocy ze strony kobiet, motywy i pobudki kobiecej przemocy, syndrom maltretowanego męża, sylwetkę kobiety stosującej przemoc domową, a także najcięższą postać przemocy interpersonalnej, jaką jest zabójstwo dokonane przez kobietę na osobie bliskiej. Trzecia część dysertacji odnosi się do metodologii oraz analizy i oceny wyników badań własnych. Przedmiotem badań jest reprezentatywna populacja pełnoletnich mężczyzn mieszkających w trzech województwach polski centralnej i wschodniej oraz w Łodzi i Warszawie. Czwarta część rozprawy to wnioski. Jednym z nich jest konstatacja, że kobiety coraz częściej dopuszczają się przemocy wobec innych ludzi. Kobieca przemoc ma charakter pośredni, emocjonalny i niejawny (męska - bezpośredni, instrumentalny, fizyczny). Kobiety preferują przemoc psychiczną nad fizyczną, jakkolwiek dość powszechnie naśladują męskie wzorce przemocy. W Polsce, podobnie jak w wielu innych krajach świata, mężczyźni coraz częściej stają się ofiarami przemocy stosowanej przez kobiety w małżeństwach (związkach partnerskich). W naszym kraju w roku 1999 na jednego mężczyznę – ofiarę przemocy w rodzinie – przypadało 13 kobiet-ofiar tej przemocy, w roku 2011 – na jednego takiego mężczyznę przypadało już tylko 6 maltretowanych kobiet. Jest to jedna z licznych – przedstawionych przeze mnie – obserwacji kryminologicznych, które ukazują jak dynamicznie rośnie skala zjawiska ujętego w tytule opracowania.  Zapraszamy do galerii zdjęć "Spotkanie promocyjne książki":   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"         Słowo wstępne (Katarzyna Korpolewska)  	  11Podziękowania  	  17Część IPrzemoc stosowana przez kobiety jako zjawisko społeczneRozdział 1Wprowadzenie  	  211.1.	Ekspozycja problemu  	  211.2.	Przesłanki wyboru tematu   	  241.3.	Proces zacierania się społecznych różnic między płciami  	  281.4.	Stereotyp mężczyzny jako sprawcy przemocy	  371.5.	Domeny występowania przemocy stosowanej przez kobiety  	  491.5.1.	Przestępczość agresywna kobiet  	  501.5.2.	Przemoc ze strony kobiet w konfliktowych interakcjachwewnątrz zespołów pracowniczych  	  551.5.3.	Przemoc kobiet w bliskich związkach z mężczyznami  	  581.6.	Cele i struktura monografii	  61Rozdział 2Pojęcie i definicje zjawiska przemocy  	  672.1.	Językowa ewolucja pojęcia przemocy  	  672.2.	Filiacje pojęciowe agresji i przemocy  	  692.3.	Definicje przemocy w socjologii, pedagogice i psychologii  	  742.3.1.	Definicje socjologiczne  	  742.3.2.	Definicje pedagogiczne  	  752.3.3.	Definicje psychologiczne  	  762.4.	Definicje przemocy w judykaturze i doktrynie prawa karnego  	  792.5.	Przemoc w ujęciu kryminologicznym  	  88 Rozdział 3Etiologia zjawiska przemocy i jego rodzaje  	      993.1.	Spór o naturę człowieka w dziejach myśli ludzkiej  	      993.2.	Społeczne i psychologiczne przyczyny stosowania przemocy  	  1113.2.1.	Wpływ zaburzeń więzi emocjonalnych na występowanie przemocy  	  1123.2.2.	Wrogość i wrogie działania  	  1183.3.	Rodzaje i odmiany przemocy  	  1243.3.1.	Przemoc zbiorowa  	  1243.3.2.	Postacie przemocy według klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia  	  1263.3.3.	Przemoc w rodzinie  	  1273.3.4.	Przemoc w miejscu pracy  	  1313.3.5.	Akty przemocy podczas masowych imprez sportowych  	  133Rozdział 4Kobiety – sprawczynie przestępstw i aktów przemocy w świetle teorii naukowych  	  1414.1.	Przestępstwa i akty przemocy dokonywane przez kobiety. Rys historyczny  	  1414.2.	Teorie wyjaśniające przestępczość kobiet  	  1434.2.1.	Koncepcje antropologiczne  	  1434.2.2.	Koncepcje biochemiczne  	  1504.2.3.	Koncepcje genetyczne  	  1604.2.4.	Teorie psychologiczne  	  1684.2.5.	Teorie socjologiczne  	  1774.3.	Teorie zintegrowane (wieloczynnikowe)	199Rozdział 5Badania nad przemocą kobiet na świecie  	  2055.1.	Badania w Stanach Zjednoczonych  	  2075.2.	Badania w wybranych krajach świata  	  2185.3.	Krytyka międzynarodowych ustaleń dotyczących symetrii przemocy między kobietami i mężczyznami  	  2335.4.	Krytyka badań nad przemocą fizyczną z pozycji kryminologii feministycznej  	  238Rozdział 6Badania nad przemocą kobiet w Polsce  	  2416.1.	Przestępstwa i akty przemocy ze strony kobiet  	  2416.2.	Fenomen „pokolenia transformacji”  	  2596.3.	Przesłanki demoralizacji dziewcząt  	  2636.4.	Rozmiary i dynamika przestępczości oraz demoralizacji dziewcząt w świetle orzeczeń sądów dla nieletnich  	  2686.5.	Agresywne zachowania wzajemne gimnazjalistek  	  2766.6.	Przestępczość agresywna kobiet – porównanie pięcioleci: 1975–1979 i 2007–2011  	  2806.7.	Przemoc stosowana przez kobiety w rodzinach na podstawie Niebieskiej Karty  	  285Część IISymptomatologia przemocy stosowanej przez kobietyRozdział 7Rodzina jako środowisko występowania przemocy  	  2977.1.	Ewolucja modelu życia rodzinnego  	  2977.2.	Definicja przemocy w rodzinie  	  3087.3.	Przemoc stosowana przez kobiety w rodzinie  	  3137.3.1.	Estymacje dotyczące rozmiarów przemocy w rodzinie  	  3137.3.2.	Cykl rozwojowy aktów przemocy  	  3187.4.	Trudności w ujawnianiu przemocy stosowanej przez kobiety w rodzinie  	  3207.5.	Ujawnianie przypadków przemocy w rodzinie  	  3237.6.	Rozpoznawanie aktów przemocy stosowanej przez kobiety w rodzinie  	  325Rozdział 8Przejawy przemocy stosowanej przez kobiety wobec członków rodzin  	  3318.1.	Syndrom maltretowanego męża  	  3318.2.	Profil osobowości kobiety maltretującej męża (partnera)	  3388.3.	Wiktymologia maltretowanego męża (partnera)  	  3458.4.	Motywy i pobudki przemocy stosowanej przez kobiety w rodzinie  	  355 .5.	Zaburzenia osobowości i dysfunkcje seksualne jako przyczyny i warunki towarzyszące przemocy kobiet wobec mężów(partnerów)  	  366 .5.1.	Zaburzenia osobowości  	  366 .5.2.	Problemy seksualne  	  374 .5.3.	Zaburzenia seksualne  	  384 .6.	Zabójstwo jako najcięższa postać przemocystosowanej przez kobiety wobec męża (partnera)  	  389 .7.	Postawy agresywne kobiet wobec kobiet w rodzinie  	  411 .7.1.	Tło antagonizmów między kobietami  	  411 .7.2.	Trudne relacje matek i córek  	  416 .8.	Przemoc kobiet wobec osób starszych w rodzinie  	  425Rozdział 9Przemoc z punktu widzenia ruchu obrońców praw ojców i dzieci 	  437 .1.	Charakterystyka przedmiotu i celów działalności międzynarodowego ruchu ojcowskiego 	  437 .2.	Geneza ruchu obrońców praw ojców i dzieci w Polsce 	  441 .3.	Działalność programowa polskiego ruchu ojcowskiego 	  443 .4.	Przemoc kobiet w stosunku do mężów (partnerów) w sondażach organizacji ojcowskich 	  444 .5.	Zjawisko utrudniania ojcom kontaktów z dziećmi 	  447 .6.	Przeciwdziałanie manipulacjom dziećmi	  462Część IIIPrzemoc stosowana przez kobiety w małżeństwie (związku partnerskim) na podstawie badań własnychRozdział 10Metodologia badań własnych  	  46710.1.	Cele i zakres badań  	  46710.2.	Hipotezy badawcze  	  46810.3.	Koncepcja i organizacja przedsięwzięć badawczych  	  46910.3.1.	Charakterystyka kwestionariusza ankiety  	  47110.3.2.	Dobór próby do badań i sposób przeprowadzeniawywiadu  	  47210.3.3.	Charakterystyka próby badawczej  	  473 Rozdział 11Analiza i ocena wyników badań własnych  	  47911.1.	Wyniki ogólne  	  47911.2.	Wyniki szczegółowe  	  48611.3.	Ewaluacja wyników badań	  511Część IVWnioskiRozdział 12Wnioski w zakresie dotyczącym przemocy jako zjawiska społecznego  	  515 Rozdział 13Wnioski w zakresie symptomatologii przemocy  	  521Rozdział 14Wnioski w zakresie badań własnych  	  527Bibliografia  	  529AneksZałącznik 1. Statystyka przestępstw agresywnych w latach 1975–1979  	  559Załącznik 2. Statystyka przestępstw agresywnych popełnionych w 2007 roku  	  562Załącznik 3. Statystyka przestępstw agresywnych w 2008 roku  	  563Załącznik 4. Statystyka przestępstw agresywnych w 2009 roku  	  564Załącznik 5. Statystyka przestępstw agresywnych w 2010 roku  	  565Załącznik 6. Statystyka przestępstw agresywnych w 2011 roku  	  566Załącznik 7. Tabela krzyżowa 1  	  567Załącznik 8. Tabela krzyżowa 2  	  568Załącznik 9. Tabela krzyżowa 3  	  569Załącznik 10. Instrukcja dla ankietera  	  570Załącznik 11. Kwestionariusz ankiety skierowanej do zbiorowości pełnoletnich mężczyzn  	  572";"Marian Cabalski wniósł niebagatelnie dużo do rozwoju badań nad zjawiskiem przemocy. Dokonał przeglądu pojęć ją określających oraz definicji jej przypisywanych. Wzbogacił je o cenne pod względem merytorycznym wskazówki interpretacyjne.Obszerna, a jednocześnie niezwykle nowatorska monografia naukowa autorstwa wybitnego znawcy zagadnień z zakresu kryminologii – Mariana Cabalskiego pod tytułem „Przemoc stosowana przez kobiety. Studium kryminologiczne” dotyka kwestii niesłusznie marginalizowanych w nauce, dyskursie medialnym oraz refleksji o współczesnych zjawiskach społecznych. Jest to więc książka ważna zarówno z perspektywy praktyki, albowiem dająca możliwość przyjrzenia się problematyce przemocy stosowanej w rodzinie, jak i teorii – dostarcza wszak narzędzi oraz aparatu pojęciowego do dalszej eksploracji podjętej na jej łamach problematyki badawczej.Marian Cabalski wniósł niebagatelnie dużo do rozwoju badań nad zjawiskiem przemocy. Dokonał przeglądu pojęć ją określających oraz definicji jej przypisywanych. Wzbogacił je o cenne pod względem merytorycznym wskazówki interpretacyjne. Wykazał mocne i słabe strony, by zaproponować pionierskie rozwiązania, które z pewnością posłużą kolejnym pokoleniom badaczy zajmujących się tą problematyką. Wystarczająco wiele uwagi autor poświęcił również etioloii zjawiska przemocy, a także jego typom. Szczególnie ciekawe i funkcjonalne z perspektywy obserwatora oraz uczestnika życia społecznego są precyzyjnie i przystępnie objaśnione psychologiczne przyczyny stosowania przemocy. W obliczu tego, warto nadmienić, iż książka niewątpliwie burzy stereotypy dotyczące przemocy w dobie XXI wieku oraz kobiet.Interesującym zabiegiem ze strony autora jest wyłonienie rozdziału stanowiącego studium kobiet pojętych jako sprawczynie przestępstw i aktów przemocy w świetle teorii naukowych. Zaskakujący okazuje się rys historyczny. Wiele spośród wątków w nim zawartych nie doczekało się dotychczas tak dogłębnej analizy. Użyteczne na potrzeby kolejnych badań będą z kolei szczegółowe opisy teorii wyjaśniających przestępczość kobiet. Dzięki ukazaniu ich specyfiki, słabości oraz funkcjonalności w zakresie badań, naukowcy zdołają wystrzec się wielu ślepych zaułków w swoich badaniach.Podkreślić należy również, że na kartach książki znajdziemy profesjonalne omówienie prowadzonych do tej pory – niesłychanie różnorodnych – badań nad przemocą kobiet na świecie i w Polsce, które naświetlają jakość i skalę problemów. Marian Cabalski opatrzył je cennymi komentarzami za sprawą których czytelnik ma możliwość podwyższenia swoich kompetencji w sferze odczytywania danych statystycznych z tej dziedziny. Warto dodać, że ten znakomity kryminolog nie poprzestał na przedstawieniu najważniejszych spośród dotychczasowych badań, ale zaprezentował także wyniki własnych. Docenić trzeba, iż rzetelnie ukazał proces badawczy i bardzo wyraźnie sprecyzował swoje cele. Godne zaznaczenia jest, że nie były to jedynie wyniki badan empirycznych, ale i teoretycznych. W znaczącym stopniu podniosło to wartość eksplanacyjną monografii, co jest imponującym osiągnięciem.Część II pt. „Symptomatologia przemocy stosowanej przez kobiety” to właśnie najbardziej wartościowy pod względem eksplanacyjnym fragment książki. Przypuszczać można, że przewidywania, iż szybko stanie się ona klasyczną dla kryminologów są bardzo prawdopodobne. Warto jednak, aby sięgnęli do niego także wszyscy czytelnicy chcący wyostrzyć zmysły na zjawiska występujące we współczesnej rzeczywistości społecznej, a jednocześnie zrozumieć tę część relacji międzyludzkich, w które wkracza przemoc. Zwłaszcza ciekawe w tym względzie okażą się z pewnością rozdziały poświęcone ujawnianiu (i trudnościom w tej sferze) oraz rozpoznawaniu przypadków przemocy stosowanej przez kobiety w rodzinie. Do zrozumienia istoty przemocy przydatne z kolei mogą okazać się akapity dotyczące profilu osobowości kobiety maltretującej męża lub partnera czy zaburzeń osobowości i dysfunkcji seksualnych pojętych jako przyczyny, a jednocześnie warunki współegzystujące przemocy kobiet wobec mężczyzn.Osobom poszukującym pomocy lub wyjścia z patowej sytuacji przysłuży się bez wątpienia rozdział na temat ruchu obrońców praw ojców i dzieci. Autor pochylił się bowiem nad kobietami stosującymi przemoc w kontekście społecznym, a więc w obliczu znanych problemów, a nie w oderwaniu od ich otoczenia. Warto zaznaczyć, że Marian Cabalski poświęcił uwagę ważkim społecznie kwestiom. Naświetlił mechanizmy manipulacji dziećmi, a także procesy wykorzystania ich jako narzędzi w sporach. Przyjrzał się też między innymi zjawisku utrudniania ojcom kontaktów z dziećmi.Książka Mariana Cabalskiego pod tytułem „Przemoc stosowana przez kobiety. Studium kryminologiczne” to dzieło potrzebne dzisiaj. Zarówno teoretykom – ze względu na pewne luki poznawcze w jej obrębie, jak i praktykom – czytelnikom pragnącym zrozumieć współczesną rzeczywistość lub chcącym stawić jej czoła. Jest to także publikacja warta polecenia z uwagi na jej wartość merytoryczną – to cenne studium empiryczne i teoretyczne stanowi istotny wkład w rozwój światowej kryminologii.źródło: Krzysztof Wróblewskihttp://www.konserwatyzm.pl/artykul/11975/marian-cabalski-przemoc-stosowana-przez-kobiety-studium-krym  – „Kobieta mnie bije” – jęczy Maks w kultowej Seksmisji. Zaraz bije. Tylko go lekko popchnęła. Miał szczęście, że nie trafił na 18-letnią Kanae Kijama. Ta okrutna Japonka, która na portalach randkowych wyszukiwała starszych, głównie niepełnosprawnych, mężczyzn, pozorowała ich samobójstwa i okradała. Niejeden Maks padł ofiarą przemocy stosowanej przez kobiety. Okazuje się, że równouprawnienie obowiązuje we wszystkich sferach życia. Także w sferze agresji.Dwie córki (44 i 48 lat) znęcały się nad swoim 82-letnim ojcem i doprowadziły do jego śmierci. Opiekująca się ponad 80-letnią babcią wnuczka odmawiała jej jedzenia i leków na cukrzycę. Skrajnie wyczerpana staruszka trafiła do szpitala. 45-letnia kobieta pod wpływem alkoholu zadźgała nożem swojego męża i twierdziła, że go kochała. Kobiety biją, rzucają przedmiotami, poniżają, głodzą, wyzywają, stosują szantaż emocjonalny i przemoc psychiczną – okazują pogardę, starają się skompromitować i deprecjonować bliskich, odbierają swojej ofierze poczucie własnej wartości. Stosują też przemoc wobec siebie nawzajem. Wobec słabszych rodziców, dziadków, teściów. Wobec wycofanych mężów. Matki wobec córek. „Jak wynika z danych statystycznych Komendy Głównej Policji, w latach 2007–2011 w porównaniu do danych z lat 70. potroiła się liczba kobiet, którym organy ścigana przedstawiły zarzuty znęcania się nad najbliższymi” – czytamy w książce Mariana Cabalskiego. Liczba mężczyzn agresorów wzrosła tymczasem „tylko” 1,8-krotnie... Jakie przemiany zaszły we współczesnym świecie, które sprawiły, że tak się dzieje? Czy mężczyźni są dzisiaj bardziej kobiecy, a kobiety bardziej męskie? Na czym polega przemoc używana przez kobiety? Czy zawsze preferują przemoc psychiczną? Czy są przez sądy traktowane łagodniej? Dostają mniejsze wyroki? Z jakich rodzin pochodzą? W jakich się wychowały? Monografia Mariana Cabalskiego pomaga zrozumieć i zgłębić relacje damsko-męskie, dzisiejsze wzorce funkcjonowania w rolach płciowych, a przede wszystkim skomplikowane mechanizmy przemocy występującej w związkach małżeńskich i partnerskich. Autor przywołuje rezultaty badań przeprowadzonych w kilkudziesięciu krajach świata. Omawia przyczyny, rozmiary, charakter oraz formy przemocy stosowanej przez kobiety. Analizuje profil osobowościowy sprawczyń. Choć przemoc domowa nadal kojarzy się z mężem alkoholikiem i maltretowaną, posiniaczoną żoną, choć za agresorów wciąż uchodzą mężczyźni, kobiety niestety coraz szybciej dorównują im kroku. Można by dodać – szkoda, że nie w dziedzinie zarobków.Joanna Habiera, Magazyn Literacki Książki  Autor jest uważnym obserwatorem zmian zachodzących we współczesnym życiu społecznym. Wbrew tradycyjnemu ujęciu kryminologicznemu oraz rozpowszechnionemu, zwłaszcza w naszym społeczeństwie, stereotypowi potrafił dostrzec, że zjawisko przemocy w licznych jego odmianach zmienia swój charakter. Postawił śmiałą, oryginalną i niezwykle istotną z punktu widzenia badawczego tezę, że w dzisiejszym świecie obie płcie pełnią role zarówno agresywne, jak i obronne. Jak wykazuje całościowa ocena jego opracowania, potrafił tę tezę należycie uzasadnić. [...] Książka wykracza poza ramy sensu stricto kryminologiczne, w gruncie rzeczy stając się z rozmachem napisaną, multidyscyplinarną rozprawą naukową na temat instynktu i przejawów przemocy.prof. zw. dr hab. dr h.c. Brunon Hołyst      W publikacjach naukowych (choć nielicznych), jak również w kronikach śledczych i sądowych coraz częściej odnotowuje się przypadki przemocy stosowanej przez kobiety wobec mężów lub partnerów życiowych. Fakty te, jako odbiegające od powszechnie obowiązującego stereotypu, są jednak ignorowane, uchodzą za niewiele znaczące, za wyjątkowe zachowania kobiet. Nie widzi się w tym godnego uwagi problemu społecznego, a tym bardziej przedmiotu badań naukowych. [...] Marian Cabalski wziął na warsztat ważny, nietuzinkowy temat. Z punktu widzenia naukowego wychodzi on naprzeciw potrzebie jego rozeznania i stąd godny jest najwyższej pochwały. [...] Brak poważniejszych badań kryminologicznych nad skalą problemu i jego prognozami, a zwłaszcza ciągły brak weryfikacji tezy, że przemoc jest wyłączną domeną mężczyzn - skłonił go do zajęcia się problemem. I dobrze się stało. Dobrze dla rozwoju nauki, badań nad tym zagadnieniem i prywatnie dla Autora, który w historii badań tej kwestii w naszym kraju będzie miał poczesne miejsce. [...] Studium czyta się z zainteresowaniem, napisane jest jasnym stylem, a formułowane tezy są logiczne, spójne i zasadne. Jest to dzieło oryginalne, dojrzałe, dogłębnie przemyślane, wnikliwe, oparte na gruntownej znajomości doktryny krajowej i zagranicznej oraz na poważnych badaniach kryminologicznych.prof. zw. dr hab. Bogusław Sygit     Autor podjął udaną próbę przedstawienia trudnych problemów dotyczących przemocy stosowanej w rodzinie (w związkach małżeńskich i partnerskich), co stwarza zarówno czytelną perspektywę wzbogacenia aparatury pojęciowej pod tym względem, jak i prowadzenia dalszych, pogłębionych badań tej problematyki. Niewątpliwie studium stanowi samodzielny dorobek w dziedzinie kryminologii. Można uznać, że ma charakter pionierski.prof. zw. dr hab. Stanisław Pikulski   Zachowania agresywne, przemoc, wymuszanie posłuszeństwa, od początku towarzyszą człowiekowi wyznaczając jego ewolucyjne i cywilizacyjne atrybuty.Monografia Mariana Cabalskiego jest publikacją ze wszech miar ważną na polskim rynku nie tylko dlatego, że zjawisko przemocy tak mężczyzn wobec kobiet jak i kobiet wobec mężczyzn spowszedniał stając się wizerunkiem naszej współczesności, ale ponieważ wymknęło się spod naszej społecznej oceny i kontroli. Po prostu przemoc i agresja spowszedniała nam, przyzwyczailiśmy się do niej. A jeśli chodzi o agresję kobiet w stosunku do mężczyzn, to sytuacja jest diametralnie irracjonalna, gdyż tak naprawdę nikt na nią nie reaguje.Chciałbym na dowód przytoczyć tu spot filmowy brytyjskiej organizacji ManKind, gdzie wpierw mężczyzna okłada kobietę, a później na odwrót, kobieta bije mężczyznę. Reakcję na te sytuacje oceńcie państwo sami. Ta krótka scenka uświadamia nam jak bardzo jest to temat na czasie, a jego naukowa analiza pozwala wydobyć go na światło dzienne. Stąd monografia Mariana Cabalskiego jest arcyważną publikacją naukową badającą skalę tego zjawiska w Polsce. Składa się z czterech części i dziewięciu rozdziałów. W pierwszej autor wprowadza nas w tematykę, zarysowuje tło i istotę zjawiska przemocy, w drugiej prezentuje charakterystykę przemocy stosowanej przez kobiety w rodzinie, trzecia najważniejsza, to opis badań własny autora dotyczących postaci i przejawów przemocy ze strony kobiet w małżeństwach i związkach partnerskich. W części czwartej omówiono wnioski. W poszczególnych rozdziałach każdy z tych wątków ulega pogłębieniu i podziałowi na część teoretyczną i opisową . Badanie zjawiska przemocy realizowano przy pomocy ankiet i sondaży, m.in. wśród pełnoletnich mężczyzn na temat ich doświadczeń związanych z aktami przemocy przez ich partnerki w małżeństwach jak i związkach pozamałżeńskich. Pytania opracowano tak, aby zebrany materiał spełniał zasady w pełni empirycznej wiedzy na ten temat, czyli dotyczył przemocy stosowanej przez kobiety w związkach małżeńskich. Głównym celem było ukazanie skali i symptomatologii tego zjawiska. Badania potwierdziły powszechnie obowiązujący pogląd, iż agresja i przemoc ze strony kobiet były głównie odpowiedzią na takie same działanie ze strony ich parterów. Częściej stosowały ją kobiety pochodzące z rodzin dysfunkcyjnych, u których występuje zjawisko tzw. skryptu rodzinnego, czyli wpływu wcześniej stosowanych kar cielesnych i przemocy domowej w ich dzieciństwie i młodości.Z materiału badawczego wynika też, że co trzeci mężczyzna doświadczył aktów przemocy psychicznej ze strony żony czy partnerki, a co szósty także przemocy fizycznej. Co dwunasty respondent przyznaje się, że ofiarami przemocy ze strony małżonki padały również ich dzieci, także osoby spokrewnione.Wielu mężczyzn nie przyznaje się do aktów przemocy typu: wyzwiska, obelgi, krzyki, popchnięcia, szarpnięcia, uderzenia, a tylko co dziesiąty z nich zwraca się o pomoc w rozwiązaniu tej sytuacji. Wnioski z pracy Cabalskiego są z jednej strony przewidywalne, co do założeń, iż wiele skłonności do przemocy wśród kobiet, to efekt przejmowania męskich postaw i ról społecznych, a z drugiej strony objaw destrukcyjnego tempa życia i warunków ekonomicznych odbijające się na polskich rodzinach. Ostatnie pięciolecie dostarczyło autorowi na ten temat bardzo dużo danych (Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, sondaż kobiecego Stowarzyszenia „Damy Radę" czy badania Instytutu Millward&Brown SMG/KRC) potwierdzają rosnącą tendencję agresji i przemocy w polskich rodzinach. Dane liczbowe tego ostatniego wskazują, iż dotyczy to nawet od 20 do 39% ogółu polskich rodzin. Tendencja ta jest wartością rosnącą. Jak pisze Cabalski cytując europejskie dane : „w dzisiejszym świecie przejawy przemocy fizycznej dotyczą w ujęciu optymistycznym co najmniej jednej rodziny na trzy, a w ujęciu pesymistycznym - niemal dwóch rodzin z trzech". Te liczby potwierdzają zasadność takich badań i potrzebę ich publikacji w szerokim kontekście socjologiczno-społecznym. Zwolennicy globalizacji w jednym ze swoich punktów reprezentowani przez „Grupę z Bilderbergu" czy „Klub Rzymski" deklarują ataki na instytucję rodziny, jej degradację jako podstawowej komórki społecznej przekazującej dzieciom podstawową skalę wartości i zasad współżycia społecznego. W tym mieści się również wpisana w to przemoc rodzinna i agresja. Pamiętajmy, że dzieje się to na naszych oczach, za ścianami mieszkań, w domach, blokowiskach, a przenosi się do szkoły i na place zabaw. I to nie jest tak, jak niektórym się wydaje, iż jest to szkoła życia. To szkoła destrukcji „produkująca" agresywne jednostki, dysfunkcyjne rodziny. Jeśli nie będziemy na to reagować, ta sytuacja może dotknąć każdego z nas. Gabriel Leonard Kamiński http://www.ksiazka.net.pl/  ";64.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 580 stron, ";"Oprawa miękka, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-209-6.jpg
"Język polski. Wykłady z metodyki";"Akademicki podręcznik myślenia o zawodzie szkolnego polonisty";"Zofia Agnieszka Kłakówna";978-83-8095-124-2;;"Język polski traktujemy nieco po macoszemu. Ostatecznie – każdy umie mówić i pisać po polsku, a jeśli nawet tylko tak nam się zdaje, to przecież inni uważają podobnie, więc problem znika sam z siebie. Język polski na tle innych szkolnych przedmiotów wypada blado, wepchnięty między godziny modnych i przyszłościowych godzin. Problemem języka polskiego jest to, że jego efekty nie są wymierne. Nie są policzalne. Nie przynoszą zysku. Rozmowy o znaczeniach tekstów literackich nie pomogą opłacić rachunków, a nawet – z punktu widzenia dzisiejszych zapotrzebowań na rynku pracy – może to opłacanie skutecznie utrudnić. Z takiego właśnie podejścia wyrasta bylejakość programowa, często w towarzystwie bylejakości prowadzących zajęcia. Z tym stanem rzeczy wszczyna polemikę Zofia Agnieszka Kłakówna, która w książce „Język polski. Wykłady z metodyki” poddaje, z jednej strony, twórczej krytyce różne niezbyt fortunne rozwiązania programowe, swoje uwagi wspierając bogatym zapleczem socjologiczno-psychologicznym, z drugiej – formułuje własną koncepcję wychowania humanistycznego, uzupełniając ją własnymi przykładami adekwatnego przekładu teorii na praktyczne rozwiązania. Podręcznik Zofii Agnieszki Kłakówny obiecuje, zgodnie z nadtytułem, prawdziwą szkołę "myślenia o zawodzie polonisty".Pozycja obowiązkowa!  Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Podziękowania  Sugestie co do sposobu lektury       WPROWADZENIEPojęcie metodyki  Model edukacji szkolnej      Podstawa programowa      Role i relacje w „teatrze życia szkolnego”       Z PERSPEKTYWY ANTROPOLOGICZNO-KULTUROWEJKoncepcja przedmiotu     Program – podręczniki – plany pracy      PRZEZ PRYZMAT JĘZYKA„Zachować i rozwijać to, co naturalne”      Rozbroić edukacyjne mity…  Konstruować pojęcia…     Zderzać różne sposoby mówienia o tym samym…    PRAKTYKA CZYTANIA ŚWIATAO co chodzi z tym czytaniem…      Kwestia znaczeń…     W kulturowym kontekście…      Pytania o wartości   Pytania o tożsamość      Krytyczny dystans     Pytania o demokrację     Pytania o wolność     Nie samą literaturą żyje człowiek… nawet „na polskim”     Walka o pamięć…     Pisanie      PROJEKTOWANIE ZAJĘĆWzory i antywzory lekcyjnych działań    Kwestia metod: rozmowy nie zastąpi nic    Z MYŚLĄ O REZULTATACH „Rozliczenia” i oceny     Summary    Bibliografia     Indeks nazwisk      ";"Książka Agnieszki Kłakówny – napisana pięknym językiem, jasno, niezwykle przejrzyście, obramowana szerokim kontekstem literaturoznawczym, językoznawczym, antropologicznym, kulturoznawczym, filozoficznym, psychologicznym i pedagogicznym, pomimo niebywałej akademickiej erudycji Autorki i jej swady pisarskiej – jest całościowym podręcznikiem nauki zawodu dla nauczycieli języka polskiego, znaczącym niezależnie od biegunki chaotycznych „reform”. Przy tym stawiane polonistom szkolnym wymagania, na które składają się między innymi „entuzjazm, poczucie humoru i dystans do samego siebie”, Autorka sama wzorcowo spełnia. Z pełnym przekonaniem uznaję tę książkę za dzieło wybitne.  Z recenzji prof. dr hab. Kazimierza Zbigniewa Kwiecińskiego    Całość nosi znaczący nadtytuł – Akademicki podręcznik myślenia o zawodzie szkolnego polonisty. [...] każde z użytych w nadtytule określeń ma swoje głębokie uzasadnienie [...] zasada porządkująca rozważania Autorki sprawia, że w odniesieniu do każdego z omawianych i proponowanych działań „metodycznych” poszukuje ona najpierw sensownej odpowiedzi na pytania najważniejsze z perspektywy „skoszarowanych” w szkole publicznej uczniów – „dlaczego?” i „po co?”, umożliwiając podjęcie określonych działań edukacyjnych, w danym czasie i miejscu, z konkretnymi młodymi ludźmi – zanim przejdzie się do propozycji odpowiadającej na pytania „co?” i „jak?”. Ten porządek myślenia [...] o edukacji warto polecić wszystkim, którzy się nią zajmują. Z recenzji dr hab. Waldemara Martyniuka   @font-face {  font-family: ""Calibri"";}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 8pt; line-height: 107%; font-size: 11pt; font-family: Calibri; }p.MsoFootnoteText, li.MsoFootnoteText, div.MsoFootnoteText { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 10pt; font-family: Calibri; }span.MsoFootnoteReference { vertical-align: super; }span.TekstprzypisudolnegoZnak {  }.MsoChpDefault { font-size: 11pt; font-family: Calibri; }.MsoPapDefault { margin-bottom: 8pt; line-height: 107%; }div.WordSection1 {  }Mariusz Kalandyk Podręcznik dla szkolnego polonisty     „[…] warto pamiętać, że naprawdę istotne rezultaty kształcenia humanistycznego są z reguły niemierzalne”. Cytat pochodzi z 56. strony Akademickiego podręcznika myślenia o zawodzie szkolnego polonisty[1]. Wcześniej i później jest równie ciekawie. Nie oczekujcie Państwo od książki, którą prezentuję, schematu, użytecznej polonistycznej hipokryzji czy też chęci przypodobania się (zawodowemu) gustowi powszechnemu. Jest na odwrót. I bardzo dobrze: podobna książka powinna się była bezwzględnie pojawić, by pokazać – nam polonistom – rzeczywiste obowiązki metodyczne wynikające z charakteru uprawianego zawodu w czasach w Polsce, Europie i na świecie coraz bardziej skomplikowanych, zaś kulturowo i cywilizacyjnie pogmatwanych, trudnych do interpretacji, wymykających się sądom autorytatywnym i jednoznacznym.             Zofia Agnieszka Kłakówna czyniła ostatnio dość często uwagi o polonistycznych bezdrożach oraz o patologiach administracyjnych, politycznych i organizacyjnych[2]. Myślę, że była z tego powodu widziana niechętnie w wielu środowiskach. Któż bowiem lubi osoby kompetentne, wrażliwe, znające swój fach w stopniu wybitnym i jednocześnie myślowo niezależne i niekoniunkturalne? Kilku się pewnie znajdzie, aliści jest ich z pewnością niewielu. Książka, którą właśnie przeczytałem, istniejący stan rzeczy niewątpliwie utwierdzi.            Na trudne czasy potrzebny jest rozsądny konkret i odwaga myślenia podważającego schematy. Tak też dzieje się w omawianym podręczniku, intencje wykłada się jasno i mają one charakter postulatywny: by coś efektywnie zmieniać, trzeba najpierw zadać adekwatne, istotne pytania a dopiero później próbować na nie odpowiedzieć. Tymczasem pytania generalne, „więc o funkcje i model szkoły w dzisiejszym kontekście kulturowo-cywilizacyjnym, w dalszym ciągu się nie przebijają”[3]. Zamiast nich otrzymaliśmy opresywną, zaprzeczającą idei podobnego dokumentu, podstawę programową. Autorka, pokazując błędy myślenia tkwiące w założeniach przyjętych przez osoby redagujące owe dokumenty oraz wynikającą zeń niewydolność systemu, wskazuje i skutki, i przyczyny. Podkreśla, że opisywane braki i mankamenty mają nie tyle charakter „techniczny”, co wprost etyczny: tworzą przestrzeń dydaktycznego i zarządczego pozoru, który nie dobro dziecka i młodego człowieka ma na względzie ani tym bardziej jego dobrostan. Jest w gruncie rzeczy ponawianym nieustannie efektem marzenia o urzędniczej i politycznej scentralizowanej pan-kontroli[4]. Brzmi to tym bardziej dosadnie, im dokładniej przeczytamy fragmenty, które pokazują skutki politycznego narzucania woli i efekty przemocy symbolicznej wynikającej ze skłonności do tego, by brak racji merytorycznych maskować gestami propagandowymi. Agnieszka Kłakówna podkreśla mocno, że jednym z głównych źródeł patologii jest ideologizacja systemu, jego uległość wobec niekompetentnych, ale za to dysponujących siłą, dyspozycji politycznych i jednoznacznie ideologicznych[5].             Wszystko, co powyżej, autorka zawarła w częściach wstępnych książki. Stanowią one tło dla o wiele istotniejszego wywodu, który skupia się na materii stricte koncepcyjnej i każe ją w sensie dydaktycznym i metodycznym starannie przemyśleć.             Jaki popełniono podstawowy błąd podczas redagowania podstaw programowych? Sprawiono, że „polonistyczna” nadszczegółowość i drobiazgowość wyeliminowały obowiązek zadania pytań najważniejszych: „Po co to robimy?”, „Jakim istotnym celom to wszystko ma służyć?”, „Co znaczy dla umysłu i duchowości młodego człowieka udział w zajęciach pod nazwą »język polski«?”, „Jaki stopień i poziom ogólności może najbardziej sprzyjać naszym zamiarom?”. Owe pytania można mnożyć; jak widzimy, nie dotyczą one specyfiki przedmiotu, nie koncentrują się na kanonie lektur, nie każą się zastanawiać, jakie kategorie gramatyczne wtłoczyć do pojęciowego zasobnika podstawy, za mimo wszystko problem pozorny mają szkopuł pod nazwą, jakie czasowniki operacyjne zastosować, by stworzyć model ucznia polonisty pełnego i doskonałego(?). Ba, same te określenia („pełny”, „doskonały”) mają w mocnym podejrzeniu…            Skupiają się bowiem na imponderabiliach[6]. I domagają się wiążących odpowiedzi, które zresztą w książce się pojawiają. Myślę, że ich jakość i niebanalność wielu z nas polonistów zmartwi, wielu zaskoczy i zdenerwuje, wielu jednak również ucieszy.Koncepcja innego podejścia do nauczania „polskiego” koncentruje się w ujęciu Z.A. Kłakówny na modelowaniu całościowym; w taki zresztą sposób definiuje potrzebę redagowania dokumentu pod nazwą „podstawa programowa”. Sam proces powinien trwać w czasie, podlegać głębokiemu namysłowi, wynikać z pogłębionej analizy rzeczywistości, stanu wiedzy o prawidłach rozwojowych społeczeństw i jednostek oraz – co nie najmniej ważne – z nieudawanych i niepozorowanych konsultacji z licznymi środowiskami. Podstawa programowa ma mieć możliwie ogólny charakter tak, by programy tworzone na jej założeniach nastawione były na wychowanie do samodzielności i efektywnego komunikowania się z innymi ludźmi, by tworzyły ludzi dzielnych, umiejących bronić się przed manipulacją i agresywną perswazją, oraz krytycznych, mających odwagę podejmowania samodzielnych, racjonalnych decyzji[7].Podstawa programowa jako dokument strategiczny jest w ujęciu zaproponowanym przez Z.A. Kłakównę skonstruowana wokół następujących pojęć: oś programowa, autentyczność, elastyczność, autopsja, otwarta konstrukcja, konteksty, korelacja, aktualizacja i motywacja, koncentracja i niwelowanie arbitralności podejmowanych problemów, historyzm[8]. Kluczowym sposobem myślenia w proponowanym porządku wydaje się być nastawienie na dialog, otwartość, wiązanie wiedzy z otaczającą rzeczywistością, łączenie dzieł i figur „długiego trwania” z potrzebą aktualności i autentyczności, które budują motywację do uczenia się i czynią omawiane problemy prawdziwym, a nie pozornym tematem debaty, sporu lub analizy[9]. Dla autorki tej książki najważniejsza w nauczaniu „polskiego” jest rozmowa. Prawdziwa, nieudawana, nakłaniająca do namysłu i szukania sensu. Bez tego ostatniego, poczucia sensu, szkoła pogrąża się w duchowej stagnacji i wypacza swoją misję. Jej istotą dzisiaj wydaje się być nakłanianie do działań nie w imię dyrektyw: „musisz”, „powinieneś”, „tak trzeba”, lecz w imię sugestii „możesz”. Również w znaczeniu: „możesz nie”. Masz więc możliwość wyboru, prawo do sprzeciwu, obrony swoich racji na owym „możesz nie” fundowanej. Nie ukrywam – podoba mi się ten sposób myślenia – choć zdaję sobie sprawę z tego, że zbudowanie efektywnej przestrzeni dydaktycznej według proponowanych wartości w dzisiejszej polskiej szkole może być bardzo trudne. Sygnały dochodzą z zewsząd. Kłakówna jest tego świadoma. Pisze: „trzeba szukać ujęć, które w zasadzie stanowią zupełną odwrotność kształtu interesującego nas przedmiotu dziś oferowanego przez szkołę, mimo permanentnie przeprowadzanych reform”[10]. Bo celem pracy polonisty nie jest inwentaryzacja dorobku przeszłości w wydaniu muzealnym, nie jest także na przykład bierne przyswajanie i reprodukowanie faktów ani też zapamiętywanie gotowych interpretacji tak, jakby świat stanowił stabilną i dogmatycznie utwardzoną platformę poznawczą. Nie jest więc także dążenie w polonistycznym kształceniu do ujęć specjalistycznych. Przeciwnie, chodzić będzie raczej o kształcenie ogólnokulturowe, humanistyczne, o szukanie ogólnych reguł, które ułatwią poruszanie się w skomplikowanym świecie wartości, o ich interioryzację poprzez indywidualny wysiłek, refleksję, namysł. Chodzi więc także o umiejętność rozróżnienia jakości autotelicznych analizowanych obiektów i ich wartości użytkowych. O rozumienie natury tych rozróżnień i mądrego ich wykorzystania. Jak widać, nie chodzi tu o obniżenie wymagań czy też rangi przedmiotu. Chodzi o znaczące przesunięcie celów kształcenia polonistycznego, ich nową redakcję i zdefiniowanie. Unaocznienie tym samym polonistom i szkole jako instytucji nowych faktów. Prezentowany projekt nie ma celu rewolucyjnego, jest tak naprawdę logicznym (i bardzo inteligentnym) wyciągnięciem wniosków z tego, co od wielu już lat krąży w obszarze namysłu pedagogicznego. Autorka również od wielu lat uczestniczy w procesie konstruowania projektów, które budują spójną koncepcję nauczania poprzez przeniesienie znaczących i ważnych teoretycznych systemów do szkolnej praktyki. Ukazuje przy okazji dramatyczną wadę polskiego systemu nauczania: pogłębiającą się obcość narracji teoretycznopedagogicznych i pedagogicznej praktyki. Trwałość zastarzałych dogmatów metodycznych i nawyków pedagogicznych oraz ich dominację nad bieżącą, nowoczesną myślą naukową. Prezentowany projekt wskazuje także słabości obowiązujących stylów myślenia o nauczaniu przedmiotu. Jednym ze złudzeń jest przypuszczenie, że lektura w przeważającej mierze utworów literackich przyniesie w efekcie wysokie umiejętności w analizie i rozumieniu tekstów nieliterackich. Niecierpiącym zwłoki zadaniem szkoły staje się również to, by uczyć rozumienia sensów zawartych w tekstach nieliterackich oraz znaczeń kodowanych przez różne, nie tylko artystyczne, formy wypowiedzi. Naszej uwadze nie powinno więc umknąć ćwiczenie w rozróżnianiu różnic genologicznych komunikatów i skutków użyć określonych gatunków mowy w ich intencjach komunikacyjnych[11]. Język polski coraz bardziej staje się przedmiotem heterogenicznym, łączącym różne obszary „kulturowego użytkowania” – i trudno się dziwić, że tak się stało. W prezentowanym pomyśle metodycznym ma być przestrzenią integrującą wiele form artystycznej, językowej, gatunkowej, kulturowej i poznawczej ekspresji człowieka. Powinien tym samym wykazywać swą poznawczą i edukacyjną elastyczność, służyć zaspokajaniu naturalnej ciekawości poznawczej młodych ludzi i wychodzić naprzeciw ich egzystencjalnym oraz duchowym niepokojom. Powinien być świadectwem kształtowania osobowości młodych adeptów, poznających zagadki ludzkiej kultury. Autorka opowiada się więc przeciw fałszywej akademickości przedmiotu, żąda od nauczycieli kompetencji daleko większych niż te wynikające z mistrzowskiego opanowania dziedzin wiedzy dotyczących nauk o języku, literuroznawczych i historycznoliterackich. Owa biegłość stanowi przecież warunek konieczny. Na pewno nie jest warunkiem wystarczającym. Przedmiot pod nazwą „język polski” powinien być zanurzony w sferze poznawczej, którą nazwać trzeba antropologią kulturową. Centrum zajęć kształcących i doskonalących czyni nie przygotowanie do egzaminu, zaznajomienie z teorią literatury, czy też realizację propedeutyki historii literatury i nauki o języku. Autorka podobne nastawienia wyraźnie krytykuje, wykazując ich nieskuteczność, anachronizm i metodyczną martwotę. Podkreśla: „sugerowana koncepcja języka polskiego jako przedmiotu edukacji szkolnej nastawiona jest na pomoc w gromadzeniu humanistycznej mądrości i dorastaniu do życia w wolności”[12].Polecam polonistom fragmenty podręcznika stanowiące omówienie czynności szczegółowych, które mają zorganizować nasz warsztat pracy. Myślenie w porządku program, podręczniki, plany pracy pokazuje bowiem odmienność założeń autorskich od powtarzanych i kopiowanych od lat schematów. Znamy je, przyzwyczailiśmy się i dobrze nam z nimi. Tymczasem tkwimy w nieporozumieniach i ulegamy stereotypom, które czynią z „polskiego” jeszcze jeden, powielany w tysiącach kopii, fałszywy model poznawczy, wzięty jakoby (na dodatek!), z wzornika nauk przyrodniczych. Nasi uczniowie mają posiąść umiejętności „techniczne”, umożliwiające zdanie egzaminów, rozróżnianie podstawowych kategorii literackich, „mieć znajomość” zapisanych w kanonie lektur według narzuconych sposobów myślenia o nich oraz posługiwać się w mowie i w piśmie językiem polskim na podstawie przyswojonych reguł gramatycznych, wyuczonych w procesie zapamiętywania ich definicji i kategorii[13]. Tworzyć swoistego rodzaju kolekcje. Tymczasem „zasadnicze dla ogólnej edukacji humanistycznej są problemy, które określają ludzką kondycję. […] program ma […] dawać szansę rozważania ludzkich niepokojów o charakterze filozoficznym i rozwijać kulturową kompetencję podmiotu tak, by umożliwiać samodzielną orientację w otaczającym świecie oraz z chaosu wyprowadzać ku aksjologicznemu kosmosowi”[14]. Autorka przestrzega przed ujęciami dogmatycznymi, nakazowymi, dyscyplinującymi poczynania lekcyjne według jednolitego ciągu zdarzeń, zresztą centralnie zaplanowanego. Sugeruje inne rozwiązania, posługuje się przy tym metaforą spirali, rzadziej sieci, i przypomina Chantal Delsol z jej koncepcją „węzłów gordyjskich” ludzkiej refleksji o własnym życiu i istocie świata. Posługuje się również kategorią teatru i dramatu w porządku trzech uzupełniających się formuł: „Świat jest teatrem”, „Teatr jest światem”, „Ludzkie życie jest dramatem na scenie świata”[15]. Przypomina metaforyczne i filozoficzne znaczenie owych figur, zapisane w słynnej książce prof. Józefa Tischnera pt. Filozofia dramatu[16].  Jej program, na kolejnym poziomie konkretyzacji, składa się z dwóch nitek spirali: jedna dotyczy kształcenia kulturowo-językowego na poziomie podstawowym, druga podejmuje tę samą problematykę, na którą spogląda się teraz przez zwierciadło literatury i innych tekstów „reprezentatywnych dla sztuki”, wskazujących tym samym inne sposoby organizacji języka i budowania znaczeń. Ważne dla Autorki jest pojęcie ciągłości programu. „Oznacza to pozostawanie przy raz podjętych problemach oraz kategoriach i rozważanie ich w odniesieniu do coraz innych aspektów, innej materii, na innym poziomie skomplikowania”[17].Nie przypadkiem więc kolejna część książki nosi tytuł Przez pryzmat języka a podrozdziały skupiają się na tym, by „zachować i rozwijać to, co naturalne”, „rozbrajać edukacyjne mity”, „konstruować pojęcia” i „zderzać różne sposoby mówienia o tym samym”[18]. Rzeczą tylko na pozór oczywistą jest to, że przedmiot „język polski” powinien się zajmować właśnie językiem. Nie przypadkiem, by pokazać intencje prezentowanej koncepcji, A.Z. Kłakówna wykorzysta cytat z artykułu W. Martyniuka, odnoszącego się do nauczania języka obcego. Wskaże bowiem tym samym uniwersalny modus dotyczący myślenia o języku w aspekcie dydaktycznym. Wspomniany autor podkreśla: „Nie jest zadaniem programu, podręcznika ani nauczyciela jedynie przekazanie wiedzy o języku, czy raczej jego rekonstrukcja, nie jest nim także jedynie wyćwiczenie w uczącym się sprawnych reakcji językowych […]”; chodzi o coś istotniejszego: o „poszerzanie horyzontów poznania uczącego się”[19].  Język jest wyróżnikiem naszego bycia w świecie, a więc nasze poznanie jest de facto – podkreśla Autorka – naznaczone polskością i polskim sposobem językowego waloryzowania świata. Wśród wielu różnych uwag zwracają te, które są wołaniem do nas nauczycieli o polonistyczną wyobraźnię, walkę „z nudą prozaicznego pielenia pietruszki” na rzecz ulegania czarowi słów, zabawy a także twórczego i osobistego używania języka. Stąd kolejne uwagi, by pracę planować długofalowo, a nie dorywczo; bazować na osobistym doświadczeniu dzieci i młodzieży, a nie narzucanych schematach; czynić z rozmów o języku „materię nieprzezroczystą”, stwarzającą problemy, wymagającą refleksji; nie zaśmiecać głów uproszczonymi, a więc fałszywymi, definicjami; nie unikać jednak nazw specjalistycznych, traktując je jak wszelkie inne nazwy. Liczy się przede wszystkim nieustanne aktywowanie w klasie szkolnej naturalnego zainteresowania językiem poprzez nieustanną praktykę porozumiewania się w zakresie ważnych i ciekawych dla uczniów tematów. Stawia na kształcenie komunikacyjne, w którym język obserwowany jest zawsze w kontekście kulturowym[20].W owych sugestiach zwrócił moją uwagę dodatkowy wątek, umieściła go Autorka wśród licznych propozycji prac nad rozwojem językowym dzieci. Dotyczy „sposobu bycia nauczycielem”, który musi uwzględniać fakt, iż spotkanie z uczniami to także możliwość powstawania różnego rodzaju napięć. Mają one bardzo często charakter językowy; wynikają z braku doświadczenia młodych osób, nieznajomości konwencji, nieradzenia sobie z emocjami itp. To w trakcie regulowania owych napięć odbywa się właściwe uczenie i wychowywanie. Bez nich najlepiej nawet pomyślane ćwiczenia mają nikłą wartość. Stąd też ważna uwaga podsumowująca. W przypadku zajęć nauczycielskich i tego typu okoliczności „nie mówimy już tylko o rzemiośle, ale o formacji zawodowej, którą każdy musi w sobie doskonalić sam”[21].Wśród wielu istotnych opisów działań pedagogicznych pojawia się jeszcze jeden; nie sposób o nim nie wspomnieć. Dotyczy kształcenia pojęć. W praktyce szkolnej bardzo często polega ono na wdrażaniu specjalistycznej terminologii z wielu zakresów: poetyki, historii literatury, wiedzy o literaturze, gramatyki opisowej, form wypowiedzi… Tymczasem pojęcia i terminy nie są tożsame, natomiast szkoła uczy raczej etykietować zjawiska niż rozumieć głębsze znaczenia pojęć i ich sensy wytwarzane w oryginalnych tekstach; „w istocie ćwiczy się uczniów i przepytuje z nazw pojęć oraz ich uproszczonych definicji po incydentalnej obserwacji jakiegoś zjawiska reprezentatywnego dla wybranego pojęcia. W szkole naszej nie respektuje się […] ciągłości w zakresie omawianego tu kształcenia albo problem ten bywa fatalnie rozwiązywany”[22]. Przykłady oczywiście zostały przedstawione. Przykłady fatalne, na których podstawie ujawnia się zakres uczniowskich niekompetencji w rozumieniu (a raczej nierozumieniu) istotnych kulturowych symboli. Dzieje się tak m.in. dlatego, że pojęć cudzych, gotowych, przyniesionych w teczce nie da się do umysłu wprowadzić. Piszą o tym już od jakiegoś czasu neurobiologowie i szkoła powinna słuchać ich głosu. O ile bowiem mózgom niczego przekazać się nie da, bo same konceptualizują świat i konstruują pojęcia, to warunki, w jakich odbywa się ów proces, można optymalizować; temu właśnie – podkreśla Autorka – winna służyć szkoła. Na przykład po to, by mózg uczył się tego, czego warto, wykorzystując zasadnicze kategorie interpretacji tekstów kultury i podstawowe narzędzia rozpoznawania świata, na przykład według porządku opisanego już wyżej, traktującego życie ludzkie jako dramat, świat jako scenę i przestrzeń zdarzeń, a także relacji (emocji i wartości) oraz stosunku do czasu. Wszystko to w obszarze istotnych dla rozumienia zjawisk kulturowych metapojęć takich, jak: metafora, obraz, symbol i mit[23]. Autorka tworzy przy tej okazji listę rozpoznań negatywnych dotyczących organizacji procesu uczenia, podkreślając fakty podstawowe: zupełną „nierównoważność w traktowaniu zainteresowań i możliwości dzieci w zderzeniu z ambicjami tych specjalności naukowych, które pozostają w zapleczu przedmiotów szkolnych”, „nieumiejętne przekładanie teorii językowych i literackich na zadania stosowne dla uczniów” oraz „ograniczenie pola obserwacji do wielkiej literatury”[24]. Liczy się natomiast dostosowywanie programów do potrzeb dzieci w kontekście współczesnej kultury, aktywizowanie dziecięcych doświadczeń, praca z językiem codziennym, zabawy słowami, analizowanie reklam, porównywanie, rozważanie odmienności itd. Brane pod uwagę powinno być całe otoczenie kulturowe, a nie tylko literatura i poezja.Pisząc o Podręczniku Z.A. Kłakówny, wspomnieć również trzeba o rzeczy dla ostatnich lat szczególnie ważnej – problemie czytelnictwa.  Poglądy na ten temat ma Autorka ugruntowane i raczej nie spodobają się one zwolennikom rozwiązań tradycyjnych. Zdaje sobie sprawę z funkcjonujących powszechnie stereotypów i schematów organizujących myślenie w tym względzie. Tworzy nowy punkt widzenia, podkreślając, że czasy, w których literatura piękna „tradycyjnie stanowiła bezwzględnie u nas dominujący obszar zainteresowań języka polskiego, należy raczej do bezpowrotnej przeszłości”[25]. Nie chodzi jednak o lekceważenie literatury pięknej. Przeciwnie, chodzi o namysł dotyczący wyboru tekstów do lektury szkolnej i sposobów ich efektywnego czytania w sytuacji kulturowej mocno dla czytelnictwa w Polsce niesprzyjającej. Wiąże się również z pojęciem autentyczności czytania, które konfrontowane jest nieustannie z motywowanymi ideologicznie i politycznie stereotypami ujawniającymi się bardziej w tworzeniu obowiązkowej listy lektur niż w dążeniu do rzeczywistego zrozumienia problemu. Zamyka nas nieustannie w obszarze edukacyjnej fikcji, gry pozorów i pobożnych życzeń, ujawniających żenującą prawdę poprzez jakość i liczbę streszczeń, poziom internetowych bryków video czy sond w rodzaju „Matura to bzdura”. Chodzi w tym wszystkim i o ekspercką pychę dorosłych, niebranie pod uwagę charakteru współczesnej zmiany kulturowej, kreującej bariery czytelnicze związane nie tylko z nierozumieniem słownictwa w wielu proponowanych lekturach, lecz przede wszystkim obrazu świata, radykalnej odmienności sposobów życia od tych obserwowanych w literackich fabułach czy też np. sposobów komunikowania się. Wiele tekstów stało się dla młodzieży na tyle hermetycznych, że nieczytelnych. Wiąże się to również z nierozumieniem znaczenia konwencji i formy jako nośnika znaczeń oraz z wieloma barierami psychologicznymi[26]. Podoba mi się sugestia, iż zadaniem nauczyciela jest odkrywanie uczniowskich potrzeb i świadome ich rozwijanie. Arbitralne narzucanie kanonu mija się z celem, tworzy przestrzeń czytelniczej anomii, którą już tak dobrze znamy. Kłakówna redaguje tę samą tezę, którą powtarzał Stanisław Bortnowski: czytanie mądrze dobranych fragmentów jest niezaprzeczalną wartością. Trzeba pamiętać, by były to całości samodzielne, nie zakłamywały kontekstu całości lektury, a czytane były wyjątkowo uważnie. Co do sposobu kreowania listy lektur Autorka proponuje, by rolę zbioru tekstów istotnych stanowiły podręczniki, obok których nauczyciel i uczniowie tworzyliby wciąż uaktualnianą listę książek z obowiązkiem przeczytania określonej ich liczby. Omawianie pozycji ważnych dla pamięci zbiorowej byłoby obligatoryjne dla uczniów klas starszych – w całości lub we fragmentach. Wszystko to zostaje wpisane w program redagowany – powtórzmy – w porządku problemowym, odwołującym się do zagadnień ludzkiej kondycji i specyfiki kultury, do której się należy. Liczą się więc ciągle książki wybitne, „książki zbójeckie”, ukazujące jednocześnie siłę trwania mitów, symboli, archetypów oraz „figury długiego trwania”. Prezentuje je podręcznik w liczbie obszernej, gdy idzie o konkret i sposób ich hermeneutycznej prezentacji[27].Zdaję sobie sprawę z tego, że niniejsza recenzja nabiera w pewnych partiach charakteru streszczenia głównych idei i wątków, zawartych w Podręczniku. Nie mogła być inaczej pomyślana, ponieważ stanowi on według mnie koherentny i atrakcyjny zespół spraw, o których trzeba rozmawiać i konfrontować je z własnym doświadczeniem oraz zawodowymi oczekiwaniami. Musi być więc szczegółowa, jest bowiem także wymierzona w nasze dobre samopoczucie i – poniekąd – w to wszystko, co stanowi zespół utrwalonych, mało efektywnych, nawyków i schematów działania. Z.A. Kłakówna buduje bardzo przemyślany zestaw celów i narzędzi służących rozwojowi nauczycielskich kompetencji. Pokazuje także liczne przykłady, które ilustrują referowane modele ogólne. Stanowią one także gotowe propozycje tworzenia metodycznych pomysłów nie tylko na oddzielne lekcje, lecz na całe ich cykle. Autorka podkreśla, że w tak delikatnej materii liczy się wiedza nauczyciela, jego wrażliwość, umiejętność podjęcia dialogu, elastyczność działania i – nieustannie doskonalony warsztat metodyczny[28].Dużo satysfakcji w tym względzie przynosi lektura książki dotycząca „praktyki czytania świata” przez pryzmat zadomowionych w kulturze mitów oraz sposobów ich artystycznego uobecniania się. Pojawia się zaraz po fragmentach przypominających szkic prof. Janusza Sławińskiego pt. Literatura w szkole: dziś i jutro z 1977 r. Przestrzegał w nim profesor przed dwojakim rodzajem błędów towarzyszących pisaniu programów. Takim, który traktuje literaturę jako instrument wychowania oraz takim, który w uproszczony sposób naśladuje uniwersyteckie literaturoznawstwo. Oba bowiem prowadzą do tego samego – obojętności wobec literatury[29]. Proponowane przez Autorkę style czytania tekstów (w książce znajdziemy liczne i bardzo ciekawe propozycje pracy z wybranymi lekturami na wszystkich poziomach nauczania) mają na względzie owo czytelnicze zaangażowanie, które ma zmienić przykry szkolny obowiązek w pracę dającą w zamian i satysfakcję, i szansę na duchowy oraz intelektualny rozwój młodych ludzi. Praktyka czytania lektur jest w jej propozycji praktyką czytania świata. Ma pozwalać na zadawanie pytań dotyczących własnej tożsamości, uczyć krytycznego dystansu, umiejętnie wskazywać drogi odnajdywania kontekstów i pogłębiania dzięki nim refleksji o sobie i świecie[30]. Pytać o granice wolności i demokrację, szukać w tradycji antyku płaszczyzn do dialogu ze współczesnością, nie unikać tematów trudnych i bolesnych; uczyć myślenia niekoniunkturalnego i odpowiedzialnego. Polecam Państwu podręcznik Z.A. Kłakówny pt. Język polski. Wykłady z metodyki. Być może nie jest to najlepszy czas dla tej propozycji. Tylko że dla książek podobnego typu nigdy nie było czasów dobrych. Rewidowały bowiem zawsze obowiązujące nawyki i poglądy, wybijały z poczucia zastałego zadowolenia, zmuszając do weryfikacji poglądów tych wszystkich, którzy mieli na względzie nieustanny rozwój własnego myślenia i warsztatu oraz dobro młodych, przychodzących z ufnością i nadzieją do przeróżnych szkół. No ale przecież w środowisku nauczycieli polonistów jest nas milion!Nie jest to wreszcie książka grzeczna. Poglądy prezentuje się klarownie, krytykuje jasno, własne propozycje obudowuje bogatym zestawem argumentów wynikających z budzącej ogromny szacunek erudycji i wieloletniego nauczycielskiego doświadczenia. Jakiś czas temu byłem nie tylko obserwatorem cyklu podręcznikowego pt. To lubię!, ale i czynnym zawodowo nauczycielem, który wykorzystywał owe podręczniki w pracy z licealnymi klasami humanistycznymi. Niniejsza książka stanowi ciąg dalszy refleksji (sformułowanej właśnie wtedy) na temat, jak w zmieniającym się świecie budować przestrzenie autentyczności w obcowaniu z ludzką kulturą, w jaki sposób wzmacniać rangę przedmiotu „język polski”, by stanowił on miejsce nieudawanych czytelniczych przygód, intelektualnych przeżyć i duchowego rozwoju, a nie żenującej tresury. Polecam lekturę szczerze i z entuzjazmem.  Recenzja ukazała się w "Kwartalniku Edukacyjnym" 2017, nr 1 (88).[1] Pełny adres bibliograficzny przedstawia się następująco: Z.A. Kłakówna, Język polski. Wykłady z metodyki. Akademicki podręcznik myślenia o zawodzie szkolnego polonisty, Kraków 2016.[2] Ostatnio: Z.A. Kłakówna, Jakoś i jakość. Subiektywna kronika wypadków przy reformowaniu szkoły (1989-2013), Kraków 2014; Taż oraz P. Kasprzak, P. Kołodziej, A. Regiewicz, J. Waligóra, Edukacja w czasach cyfrowej zarazy, Toruń 2016.[3] Op. cit. (Z.A. Kłakówna, Język polski. Wykłady z metodyki…), s. 53.[4] Por.: ibidem, s. 54.[5] W minirozdziale Mityzacja reformy szkolnej mamy okazję przeczytać: „Przeprowadzane u nas od 25 lat przez dwudziestu już chyba kolejnych ministrów reformy szkolne de facto nie służą […] naprawie „rzeczpospolitej oświatowej”, lecz raczej na odwrót – demontażowi szkoły, co zapewne nie tyle wynika z uświadamianych zamiarów, ile z powierzchowności rozpoznań, a w następstwie z ignorancji i arogancji” (s. 42).  ";68.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 472 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-124-2.jpg
"Zabawy matematyczne";"Propozycje dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym";"Dorota Niewola";978-83-8095-263-8;;"Celem zawartych w książce propozycji jest aktywizowanie działalności poznawczej dzieci w taki sposób, aby uczenie się było atrakcyjniejsze, dostarczało wielu wrażeń i zapewniało większe efekty wychowawczo-dydaktyczne.Założeniem Zabaw matematycznych jest więc nie tylko rozwijanie procesów poznawczych dzieci, kształcenie umiejętności matematycznych, orientacji w stosunkach przestrzennych i wielkościowych, ale również integracja wychowania i nauczania. Każde proponowane działanie opatrzone jest celem szczegółowym.Starałam się, aby reguły zabaw były jasno sprecyzowane, zaś wszyscy jej uczestnicy mieli równe szanse na osiągnięcie celów.Zabawy matematyczne są propozycją skierowaną do nauczycieli przedszkoli, nauczycieli prowadzących zajęcia wyrównawcze oraz nauczycieli klas młodszych.     Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp       9RÓŻNICOWANIE LEWEJ I PRAWEJ STRONY CIAŁASerduszko      13Stetoskop      14Tupnij prawą nogą      15Witają się prawe stopy      16KIERUNKIGdzie są kredki?      19Klaun      20Zosia i Jaś idą na bal      21Spacer misia      22Do ślimaka w odwiedziny      23STOSUNKI PRZESTRZENNEZagospodarowujemy obejście domku      27Sprzedawca      28Moje miejsce      29Ukryty kotek      30FIGURY GEOMETRYCZNEUzupełniamy obrazki      33Układamy obrazki      34Spacer po nitce      35Figury      36Do pudełka      37PRZELICZANIEInwentaryzacja      41Sprzedawca kredek      42Przygotowujemy kawę dla krasnali      43Liczymy paluszki 1      44Ukryte paluszki 1      45Winda 1      46Liczymy      47Słońce w naszej sali      48Powitanie      49Winda 2      50W odwiedziny do króla      51Ręka szuka pary      52Tyle, ile      53Muchy      54Ile zgubiłaś kurcząt?      55Ile spadło gruszek?      56Płotek      57Stonoga      58WPROWADZANIE CYFR OZNACZAJĄCYCH LICZBYPoznajemy liczbę 1      61Poznajemy liczbę 2      62Poznajemy liczbę      63Poznajemy liczbę 5      64STOSUNKI WIELKOŚCIOWEBawimy się masą solną      67KLASYFIKOWANIE DO ZBIORÓWBawimy się guzikami      71Zapraszam figury      72DODAWANIE, ODEJMOWANIELiczymy paluszki 2      75Ukryte paluszki 2      76Rak      77Rakieta      78LICZEBNIKI PORZĄDKOWEPierwszy, drugi…      81Pierwszy misio siada      82Pierwsza kaczka      83Pociągi      84Schowałam pierwszego loda      85Schowałam pierwszego cukierka      86Krasnoludki      87WIĘCEJ, MNIEJ NIŻUkryta liczba      91Nie wierzę, że ktoś zginął na spacerze      92";"Matematyka w przedszkoluTa mała, niepozorna książeczka może stać się znakomitym wstępem do  wprowadzenia elementarnych pojęć matematycznych. Dzięki rymowankom czy  prostym zabawom plastycznym dzieci utrwalą umiejętność różnicowania  lewej i prawej strony ciała, rozpoznawania podstawowych figur  geometrycznych oraz klasyfikowania zbiorów. Zamieszczone w Zabawach matematycznych  ćwiczenia – zwłaszcza związane z przeliczaniem – mogą zainteresować już  trzy-, czterolatki, choć nie brakuje także pomysłów dla nieco starszych  dzieci (dotyczących np. dodawania i odejmowania do dziesięciu). Warto  jednak zaznaczyć, że większość propozycji autorki stanowią zabawy  grupowe, dlatego publikację Doroty Niewoli warto polecić przede  wszystkim przedszkolnym wychowawcom lub rodzinom, w których wychowuje  się lub spotyka więcej dzieci.źródło: https://smartstart.pl/ksiazki-dzieci-pokochaja-matematyke/  ";15.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B6, ";"Objętość 92 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-263-8.jpg
"Rozwój nauczyciela";"Od wczesnej do późnej dorosłości";"Norbert Pikuła";978-83-8095-158-7;;"Książka Rozwój nauczyciela – od wczesnej do późnej dorosłości podejmuje zagadnienia specyfiki pracy nauczyciela przez pryzmat jego profesjonalizmu i rozwoju zawodowego. Szkolna rzeczywistość ujęta w formalnoprawne ramy wyznacza każdemu nauczycielowi konkretne funkcje i zadania. Analizując te najbardziej aktualne, można powiedzieć, że preferuje się model nauczyciela o rozszerzonym profilu zawodowym i otwartym podejściu do wykonywanych zadań. Aby im sprostać, nauczyciel musi ustawicznie się doskonalić, rozwijać, poddawać refleksji codzienną rzeczywistość i szukać nowych rozwiązań. A robi to po, aby łatwiej wchodzić w sytuacje edukacyjne, które z jednej strony są oczywiste, a z drugiej – jeszcze nieznane. Zmieniające się sytuacje zawodowe stawiają nauczycieli przed koniecznością ciągłego uczenia się nowych zachowań. Rozpoznanie kierunku rozwoju zawodowego i osobistego, rozumienia profesjonalizmu i dominujących tendencji są dla nauczycieli podstawą do wdrażania nowych koncepcji edukacji, dokształcania i doskonalenia. Wielość podejmowanych analiz pozwoliła na przyjęcie w układzie książki trzech głównych dyskusyjnych odsłon, które koncentrują się wokół następujących zagadnień:I. Kariera zawodowa nauczycielaII. Jakość pracy i życia nauczycieli – średnia dorosłośćIII. Aktywność i rozwój emerytowanych nauczycieliPierwsza część pracy porusza zagadnienie kariery zawodowej nauczycieli, w tym nauczycieli rozpoczynających pracę zawodową. Anna Kwatera (Kariera zawodowa nauczyciela. Uwarunkowania – Perspektywy rozwoju – Ograniczenia), odwołując się do współczesnych koncepcji i badań, określa warunki i perspektywy kariery zawodowej, a także pojawiające się ograniczenia, które uniemożliwiają jej prawidłowy przebieg. Magdalena Grochowalska (Dorastanie do profesjonalizmu, czyli kariera zawodowa w doświadczeniach początkujących nauczycieli), nawiązując do kategorii profesjonalizmu oraz kariery zawodowej, ukazuje, jakie znaczenie i sens mają one dla nauczycieli rozpoczynających pracę zawodową. Rozumiejąc karierę w ujęciu personalnym, ukazała jej interakcyjny charakter. Doświadczenia osobiste i zawodowe – zdaniem autorki – mają niezwykle silny wpływ na rozwój kariery zawodowej, a w przypadku młodych nauczycieli są silnie skorelowane z procesami socjalizacji organizacyjnej zachodzącymi w środowisku pracy.W drugiej części zatytułowanej Jakość pracy i życia nauczycieli – średnia dorosłość poddano analizie świadome działania nauczycieli podejmowane w celu dążenia do profesjonalizmu w kontekście doświadczanych trudności, braków kompetencyjnych i pojawiających się na drodze rozwoju barier. Z przeprowadzonych badań oraz w efekcie prowadzonych analiz zwrócono uwagę, że szczególnie ważnym zagadnieniem w odniesieniu do profesjonalizmu nauczycieli jest obszar relacji interpersonalnych, a w nim kompetencji komunikacyjnych (Beata Jakimiuk, Tworzenie relacji interpersonalnych jako postawa i fundament profesjonalizmu nauczyciela oraz Anna M. Mróz i Kinga Sobieszczańska, Rozwijanie kompetencji komunikacyjnych nauczyciela). Omówiono również wpływ Internetu na konstruowanie obrazu współczesnego nauczyciela (Rafał Fudala, Konstruowanie roli zawodowej a wirtualny obraz nauczyciela), a także zauważono, że pojawiające się nowe trudności w pracy z uczniem zamieszkującym wiejskie obszary wymagają od nauczyciela zgłębiania wiedzy i zdobywania nowych umiejętności służących zwiększeniu profesjonalnych działań (Urszula Tyluś, Trudności nauczycieli wiejskich szkół podstawowych w procesie kształcenia uczniów edukacji wczesnoszkolnej i sposoby ich przezwyciężania). W odniesieniu do prowadzonych badań pokazano również, że działania zmierzające do profesjonalizmu pracy są przyczyną lepszej jakości życia nauczycieli (Olgi Wyżga, Poczucie jakości życia aktywnych zawodowo nauczycieli).Część trzecią zatytułowaną Aktywność i rozwój emerytowanych nauczycieli skoncentrowano na zagadnieniach rozwoju i działań profesjonalnych z perspektywy osób starszych, które zakończyły już aktywność zawodową. Z badań przeprowadzonych przez autorów wynika, że jej brak nie musi wcale wiązać się z zakończeniem działań rozwojowych i profesjonalnych. Wręcz przeciwnie, są one aktywnie podejmowane przez emerytowanych nauczycieli nie tylko dla własnego rozwoju, ale – co uwarunkowane jest etapem rozwojowym – w celu dzielenia się własnymi dokonaniami zarówno z osobami młodszymi, jak i z rówieśnikami...  ****** W czasie niezwykle intensywnych zmian w oświacie i towarzyszących im dyskusjach na temat jakości szkoły i osiągnięć edukacyjnych uczniów niemal zawsze na plan pierwszy wybija się problematyka związana z nauczycielem i jego rozwojem. Problematyka ta jest charakterystyczna dla przedmiotu badań pedeutologii jako tej subdyscypliny pedagogicznej, która poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące zarówno rozwoju nauczyciela, jak i predyspozycji kandydatów do zawodu nauczyciela, kształcenia, dokształcania i doskonalenia zawodowego nauczycieli, różnych aspektów życia zawodowego nauczyciela, przemian zachodzących w osobie nauczyciela i jego otoczeniu czy też zawodu nauczyciela. […] W obliczu wyzwań, jakie stają przed edukacją i szkołą oraz nauczycielami, należy z satysfakcją podkreślić, że redaktorzy tomu nie tylko dostrzegają potrzebę formułowania oraz stawiania pytań o nauczyciela i odgrywaną przez niego rolę społeczno-zawodową, ale także eksponują konieczność krytycznego spojrzenia na nauczyciela jako na profesjonalistę. Zapraszając do pogłębionej refleksji nad rozwojem nauczyciela w kontekście dbałości o jakość oferowanej uczniom edukacji, inspirują do dalszych badań nad nauczycielem, co należy postrzegać jako olbrzymią wartość tej pracy. Z recenzji prof. zw. dr hab. Joanny Madalińskiej-Michalak  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp     Część IKariera zawodowa nauczycielaAnna KwateraKariera zawodowa nauczyciela Uwarunkowania – Perspektywy rozwoju – Ograniczenia Magdalena GrochowalskaDorastanie do profesjonalizmu, czyli kariera zawodowa w doświadczeniach początkujących nauczycieli    Część IIJakość pracy i życia nauczycieli – średnia dorosłośćBeata JakimiukTworzenie relacji interpersonalnych jako postawa i fundament profesjonalizmu nauczycieli     Anna M. Mróz, Kinga SobieszczańskaRozwijanie kompetencji komunikacyjnych nauczyciela       Rafał FudalaKonstruowanie roli zawodowej a wirtualny obraz nauczyciela    Urszula TyluśTrudności nauczycieli wiejskich szkół podstawowych w procesiekształcenia uczniów edukacji wczesnoszkolnej i sposoby ich przezwyciężania   Olga WyżgaPoczucie jakości życia aktywnych zawodowo nauczycieli     Część IIIAktywność i rozwój emerytowanych nauczycieliAndrzej Zwoliński Starsi w rozmowie jako alternatywa dla kultury cyfrowej     Norbert G. PikułaRozwój zawodowy a aktywność emerytowanych nauczycieli     Joanna M. Łukasik, Katarzyna Jagielska Refleksyjność emerytowanych nauczycieli jako czynnik zmiany i rozwoju osobistego     ";"W  czasie niezwykle intensywnych zmian w oświacie i towarzyszących im  dyskusjach na temat jakości szkoły i osiągnięć edukacyjnych uczniów  niemal zawsze na plan pierwszy wybija się problematyka związana z  nauczycielem i jego rozwojem. Problematyka ta jest charakterystyczna dla  przedmiotu badań pedeutologii jako tej subdyscypliny pedagogicznej,  która poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące zarówno rozwoju  nauczyciela, jak i predyspozycji kandydatów do zawodu nauczyciela,  kształcenia, dokształcania i doskonalenia zawodowego nauczycieli,  różnych aspektów życia zawodowego nauczyciela, przemian zachodzących w  osobie nauczyciela i jego otoczeniu czy też zawodu nauczyciela. […] W  obliczu wyzwań, jakie stają przed edukacją i szkołą oraz nauczycielami,  należy z satysfakcją podkreślić, że redaktorzy tomu nie tylko  dostrzegają potrzebę formułowania oraz stawiania pytań o nauczyciela i  odgrywaną przez niego rolę społeczno-zawodową, ale także eksponują  konieczność krytycznego spojrzenia na nauczyciela jako na  profesjonalistę. Zapraszając do pogłębionej refleksji nad rozwojem  nauczyciela w kontekście dbałości o jakość oferowanej uczniom edukacji,  inspirują do dalszych badań nad nauczycielem, co należy postrzegać jako  olbrzymią wartość tej pracy. Z recenzji prof. zw. dr hab. Joanny Madalińskiej-Michalak    ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2016, ";"Format B5, ";"Objętość 188 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-158-7.jpg
"Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych";"Studium fenomenograficzne z zastosowaniem teorii społecznej Pierre’a Bourdieu";"Joanna Buława-Halasz";978-83-8095-245-4;;"Refleksja nad sytuacją zawodową i społeczną dorosłych osób z autyzmem prowadzona jest zazwyczaj jednym, utartym torem: opis warunków i mechanizmów aktywizacji, poprzedzający etap poszukiwania odpowiedzi na pytanie, co lub kto zawiódł, przy czym źródła niepowodzenia upatruje się w samych niepełnosprawnych. Joanna Buława-Halasz obiera inną drogę; nie tylko rozpatruje autyzm na tle niepełnosprawności, ale – przede wszystkim – sięga po teorie społeczne Pierre’a Bourdieu, z całym przynależnym im instrumentarium pojęciowym, obejmującym m.in. habitus, pole, kapitał (władza) i przemoc symboliczną. Wnioski są tyleż zaskakujące, co zatrważające: Buława-Halasz pisze o mechanizmie narzucania  przez terapeutów swego habitusu podopiecznym, co przecież doskonale wpisuje się w teorię przemocy symbolicznej; tu także bije źródło znacznej części niepowodzeń dorosłych z autyzmem. Autorka przestrzega jednak wyraźnie przed moralizatorskim odczytem jej książki; podkreśla teoretyczny, w zamierzeniu obiektywny charakter swych rozważań. Lektura obowiązkowa nie tylko dla osób na co dzień związanych z tematem autyzmu wśród dorosłych.   Z recenzji prof. dr hab. Marzenny ZaorskiejZ nieukrywanym zadowoleniem […] rekomenduję przygotowaną przez dr Joannę Buławę-Halasz monografię na temat: Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych. Studium fenomenograficzne z zastosowaniem teorii społecznej Pierre’a Bourdieu, ponieważ wpisuje się w obszary dotyczące zagadnienia autyzmu mało znane i jak sam autyzm marginalizowane z powodu trudności w ich badaniu oraz interpretacji uzyskanych wyników […] badań naukowych. […] Autorka książki wykonała niewątpliwie ogromną, tytaniczną wręcz pracę nad ugruntowaniem teoretycznym omawianej problematyki, wpisaniem tej problematyki w określoną koncepcję teoretyczną, doborem adekwatnej do zaproponowanych badań metodologii ich realizacji. […] Przedstawiane w monografii zagadnienie jest niezwykle istotne nie tylko z humanistycznego, utylitarnego czy wychowawczego punktu widzenia, ale także z racji tego, że jego poznanie i zbadanie ukierunkowują ludzkie życie, współdecydują o jego przebiegu, o samodzielności, autonomii, samorealizacji, transcendencji w poszczególnych okresach dorosłego życia osób doświadczających konsekwencji autyzmu oraz wynikających z autyzmu mocy i niemocy.  Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp     Rozdział 1Niepełnosprawność i autyzm. Teoria i badania      1.1.    Niepełnosprawność – analiza pojęcia i postawy społeczne wobec osób niepełnosprawnych  1.2.    Autyzm – ujęcie wielopłaszczyznowe     1.2.1.    Historia rehabilitacji osób autystycznych w Polsce  1.2.2.    Pedagog specjalny jako terapeuta osoby autystycznej   1.2.3.    Dorosła osoba autystyczna – „obywatel niewidzialny” Charakterystyka osoby autystycznej    1.3.    Teoretyczne modele uczestnictwa społecznego osób autystycznych  1.3.1.    Współczesny model niepełnosprawności  1.3.2.    Wybrane koncepcje społecznego uczestnictwa osób autystycznych: integracja, inkluzja, normalizacja 1.4.    Rzeczywiste usytuowanie społeczne osób autystycznych – wykluczenie i marginalizacja1.5.    Możliwości zmian uczestnictwa społecznego osób autystycznych  1.5.1.    Problemy aktywizacji i rehabilitacji zawodowej i społecznej osób autystycznych 1.5.2.    Autonomia, rzecznictwo i niezależne życie osób autystycznych 1.6.    Podsumowanie   Rozdział 2Teoria społeczna Pierre’a Bourdieu jako rama badawcza rehabilitacji osób autystycznych        2.1.    Habitus jako mechanizm modelujący     2.2.    Przemoc symboliczna jako przemoc poza kontrolą świadomości      2.3.    Kapitał    2.4.    Doksa jako zakorzeniony stan pewności    2.5.    Pole       2.6.    Krytyka teorii społecznej Pierre’a Bourdieu      Rozdział 3Założenia metodologii badań własnych    3.1.    Charakterystyka badań jakościowych 3.1.1.    Fenomenografia jako perspektywa badawcza   3.1.2.    Wywiad    3.1.3.    Ograniczenia wywiadu 3.2.    Projekt badawczy    3.2.1.    Przedmiot i cele badań własnych  3.2.2.    Problemy badawcze. Zmienne badań   3.2.3.    Procedura badania i jego przebieg    Rozdział 4Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych – wyniki badań własnych   4.1.    Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych w opiniach terapeutów 4.1.1.    Rozumienie sensu rehabilitacji społecznej i zawodowej przez terapeutów 4.1.2.    Ocena warunków rehabilitacji społecznej i zawodowej w opiniach terapeutów 4.1.3.    Podsumowanie 4.2    Subiektywne koncepcje roli terapeuty w rehabilitacji społecznej i zawodowej dorosłych osób autystycznych 4.2.1.    Rozumienie własnych działań w rehabilitacji społecznej i zawodowej4.2.2.    Ocena własnych działań w rehabilitacji społecznej i zawodowej 4.2.3.    Podsumowanie   4.3.    Ocena i rozumienie przez terapeutów funkcjonowania dorosłych osób autystycznych w wybranych rolach społecznych  4.3.1.    Osoby autystyczne w wybranych rolach społecznych – doświadczenia terapeutów4.3.1.1.    Samodzielne życie  4.3.1.2.    Pełnienie ról społecznych     4.3.1.3.    Pełnienie ról zawodowych     4.3.1.4.    Spędzanie czasu wolnego  4.3.2.    Podsumowanie     4.4.    Konstruowanie wizerunku osoby autystycznej w świetle doświadczeń terapeutów  Rozdział 5Teoria społeczna Pierre’a Bourdieu w badaniu rehabilitacji społeczno-zawodowej osób autystycznych 5.1.    Habitus terapeutów a rehabilitacja społeczno-zawodowa osób autystycznych5.1.1.    Habitus terapeutów a budowanie kapitału symbolicznego i sukcesu społecznego osób autystycznych5.1.2.    Habitus a ukryty program rehabilitacji Władza symboliczna terapeutów   5.2.    Postulaty rehabilitacyjne w świetle teorii społecznej Pierre’a Bourdieu    5.3.    Podsumowanie   Zakończenie     Bibliografia   Aneksy ";"Z nieukrywanym zadowoleniem […] rekomenduję przygotowaną przez dr Joannę Buławę-Halasz monografię na temat: Rehabilitacja  społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych. Studium  fenomenograficzne z zastosowaniem teorii społecznej Pierre’a Bourdieu,  ponieważ wpisuje się w obszary dotyczące zagadnienia autyzmu mało znane  i jak sam autyzm marginalizowane z powodu trudności w ich badaniu oraz  interpretacji uzyskanych wyników […] badań naukowych. […] Autorka  książki wykonała niewątpliwie ogromną, tytaniczną wręcz pracę nad  ugruntowaniem teoretycznym omawianej problematyki, wpisaniem tej  problematyki w określoną koncepcję teoretyczną, doborem adekwatnej do  zaproponowanych badań metodologii ich realizacji. […] Przedstawiane w  monografii zagadnienie jest niezwykle istotne nie tylko z  humanistycznego, utylitarnego czy wychowawczego punktu widzenia, ale  także z racji tego, że jego poznanie i zbadanie ukierunkowują ludzkie  życie, współdecydują o jego przebiegu, o samodzielności, autonomii,  samorealizacji, transcendencji w poszczególnych okresach dorosłego życia  osób doświadczających konsekwencji autyzmu oraz wynikających z autyzmu  mocy i niemocy. Z recenzji prof. dr hab. Marzenny Zaorskiej    Posługując się językiem branżowym „uzawodowienie”, a właściwie  rehabilitacja zawodowa, ale i społeczna osób niepełnosprawnych,  nieustannie wraca jako temat medialny przy kolejnych rządach, po to, by  tak naprawdę nic się w temacie nie zmieniło. Ewentualne ruchy w kierunku  tworzenia miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, szczególnie  niepełnosprawnych intelektualnie, ograniczają się do fragmentarycznych, a  niekiedy wręcz pozorowanych działań. Wynika to z różnych przyczyn –  firmy nie mające do czynienia z niepełnosprawnymi pracownikami boją się  konsekwencji ich zatrudnienia, niskiej efektywności czy ewentualnych  strat. Bardzo często lęk jest już przed samą niepełnosprawnością, często  też nie potrafią wyobrazić sobie, jak organizacyjnie praca osoby  niepełnosprawnej miałaby wyglądać. Nieco lepiej wygląda kwestia  rehabilitacji społecznej, ale w głównej mierze jest to zasługa rodziców i  terapeutów, a także szeregu specjalistów, które pracują nad  wykształceniem umiejętności społecznych, komunikacyjnych, wdrożeniem  określonych reguł zachowania i granic.   Wobec trudności występujących na polu rehabilitacji społecznej i  zawodowej, na szczególną uwagę zasługuje publikacja Oficyny Wydawniczej  IMPULS, pt. „Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych osób autystycznych”.  Koncentrujące się – jak wskazuje tytuł – na osobach autystycznych  opracowanie Joanny Buławy-Halasz, doktor nauk społecznych w dyscyplinie  pedagogika, to niezwykle cenna książka o bogatej zawartości  merytorycznej, która powinna zainteresować zarówno pedagogów  specjalnych, jak i psychologów, terapeutów, a wreszcie rodziców osób  niepełnosprawnych, to nie tylko nieoceniona pomoc w realizacji zadań  zawodowych, ale też próba zgłębienia autyzmu i funkcjonowania dorosłej  osoby autystycznej, wraz z jej potencjałem i ograniczeniami.   Autorka w swojej pracy – ku zaskoczeniu – nie koncentruje się na  barierach utrudniających czy nawet uniemożliwiających aktywizację  zawodową i społeczną leżących po stronie systemu, samej osoby  niepełnosprawnej czy jej środowiska, ale punktem wyjścia dla jej  rozważań była teza, że osoby pełnosprawne (terapeuci) działają i myślą w  sposób opresyjny wobec niepełnosprawnych. Joanna Buława-Halasz  analizuje zatem sposób postrzegania osoby autystycznej przez terapeutów,  próbując wyłonić czynniki, wpływające na niedostrzeganie potencjału  osób z autyzmem przez terapeutów.  Książka składa się z pięciu rozdziałów, z czego w rozdziale pierwszym  autorka przybliża czytelnikowi pojęcie niepełnosprawności, a także  autyzmu, dokonuje również charakterystyki osób autystycznych i  przedstawia sylwetki terapeutów z nimi pracujących. Wspomina również o  rzeczywistej sytuacji osób autystycznych, czyli o ich marginalizowaniu. W  rozdziale drugim autorka obiera – jako ramę badawczą – teorię społeczną  Pierre`a Bourdieu, z kolei rozdział trzeci stanowią założenia  metodologii badań własnych. Rozdział czwarty zawiera przedstawienie  rezultatów badań, dlatego też jest szczególnie cenna dla osób  zainteresowanych tematem. Z kolei w rozdziale ostatnim, piątym, znów  znajdziemy teorię Pierre`a Bourdieu tyle że w badaniu rehabilitacji  społeczno-zawodowej osób autystycznych i wpływu terapeutów na tę  rehabilitację. Znajdują się tu również postulaty rehabilitacyjne w  świetle przedstawionej  teorii społecznej.   Wyniki badań dla mnie, jako osoby pracującej z dorosłymi osobami  niepełnosprawnymi, stanowią dla mnie zaskoczenie. Prawdą jest jednak  większość stwierdzeń, przykładowo to, iż terapeuci widzą złudność  oddziaływań terapeutycznych w zastanych warunkach. Autorka obala również  stwierdzenie, że osoby autystyczne są spychane na margines – aby tak  się stało musiały by zostać najpierw zauważone. Dlatego w pierwszej  kolejności należy zadbać o to, by ich obecność w społeczeństwie została  dostrzeżona, a dopiero później, pracować nad tym, by przestrzegano ich  praw. Publikacje takie jak „Rehabilitacja społeczna i zawodowa dorosłych  osób autystycznych” to krok w kierunku nie tylko propagowania wiedzy na  temat autyzmu, ale też stworzenia całej sieci pomocy zarówno osobom  autystycznym, jak i ich rodzinom.   Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/03/joanna-buawa-halasz-rehabilitacja.html ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 338 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-245-4.jpg
Matki;;"Kamil Ziółkowski";978-83-8095-192-1;;" Matki to oparta na faktach powieść, w której losy głównych bohaterek splatają się ze sobą w ciasny warkocz doświadczeń i wydarzeń. Ich drogi krzyżują się za sprawą dwóch niezaprzeczalnych podobieństw: wszystkie są Polkami, żyjącymi na emigracji w Stanach Zjednoczonych, i matkami dzieci uzależnionych od narkotyków. Bezradność popycha je do udziału w programie terapeutycznym, skierowanym do rodziców dzieci, które znalazły się w szponach nałogu. Dzięki temu matki połączą siły w walce nie tylko o życie własnych dzieci, ale także o siebie i swoje rodziny. Powieść ta zainteresuje nie tylko te osoby, którym bliski jest problem uzależnień. Stanowi ona przede wszystkim kolaż kilku znakomicie opowiedzianych, poruszających historii, w których czytelnik ma szansę śledzić na zmianę życie kolejnych bohaterek i obserwować rzeczywistość z ich perspektywy. Książka portretuje kobiety jako matki pełne oddania, walczące ze swoimi słabościami i własnym instynktem. Ponadto tworzy interesujący obraz Polaków przybyłych do USA „za chlebem” i tam osiadłych, oddając koloryt tej społeczności. Ponieważ jednym z walorów Matek są zapisy z autentycznej terapii grupowej, powieść ma ogromną wartość merytoryczną dla tych czytelników, którzy przeżywając podobne problemy, szukają informacji i wsparcia także w literaturze. Inni natomiast odnajdą w niej wciągającą, pełną dużych emocji historię o przyjaźni, zmaganiach z przeciwnościami losu i bezgranicznej matczynej miłości. Polecamy.  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;-;"                                      „Matki”  Ewy Krasoń i Kamila Ziółkowskiego to powieść, którą w trakcie lektury  PRZEŻYWA się bardzo intensywnie! I to przeżywanie następuje na kilku  poziomach równocześnie: literackim, gdzie  autorzy przedstawiają   czytelnikowi w przystępny sposób trudne, a chwilami drastyczne  wydarzenia i wybory, którym muszą sprostać współcześni rodzice;  poznawczym, gdyż przybliża kontrowersyjny temat choroby, co do której  nadal panuje wiele mitów i niedomowień; a także na poziomie  terapeutycznym dla zrozpaczonych rodziców lub bliskich osób  uzależnionego oraz dla profesjonalistów, którzy pracują z chorym i jego  rodziną.              Towarzysząc   matkom i ich uzależnionym nastolatkom, czytelnik ma niebywałą okazję  poznać podstawowe techniki związane z bardzo efektywną, ale jednocześnie  skomplikowaną metodą INTERWENCJI RODZINNEJ, oraz przypatrzeć się  popełnianym błędom rodzicielskim, które w przypadku zdrowych dzieci są  zupełnie naturalnymi metodami wychowawczymi, jednak w momencie  rozwijającego się uzależnienia mogą prowadzić do tragedii. „Przeżywając”  tę książkę  otrzymujemy również niewyobrażalny ładunek nadziei,  optymizmu i niespotykanej siły emanującej zarówno od matek, jak i  młodych bohaterów. Wszakże wszyscy oni walczą o najwyższą stawkę –  ZDROWIE I ŻYCIE!              „Matki”  są również pozycją, którą powinien przeczytać każdy, kto zawodowo lub  społecznie zajmuje się problemem uzależnień. Przedstawiane w niej  historie pozwalają wejść w środek dynamik zachodzących w rodzinie i w  samej osobie uzależnionej: zaczynając od wczesnych eksperymentów ze  środkami uzależniającymi, idąc przez kolejne fazy choroby, na  utrzymywaniu trzeźwości kończąc. Lektura „Matek” pozwala  brać  udział w  tzw. obserwacji uczestniczącej, która jest formą badań stosowaną w  naukach społecznych. Jest to książka, którą powinni „przeżyć” studenci i  profesjonaliści związani z terapią uzależnień oraz wszyscy rodzice  nastolatków pod każdą szerokością geograficzną. Jako terapeuta  uzależnień jestem również przekonana, że „Matki” będą deską ratunku dla  niejednej osoby uzależnionej i jej najbliższych!              Małgorzata Olczak M.A., CADC                                                                Matka  to najważniejsza osoba w życiu każdego człowieka. Pomiędzy nią a   dzieckiem istnieje niezauważalna, specyficzna więź. Z rolą matki   powiązana jest również presja społeczna, którą nie wszystkie kobiety są w   stanie pokonać. O problemach współczesnych matek pisze również Ewa   Krasoń, która we współpracy z młodym pisarzem Kamilem Ziolkowskim   napisała poruszającą opowieść o kobietach zmagających się   przeciwnościami.            Bohaterkami  książki są kobiety, które połączył ten sam los, czyli  problem  borykania się z uzależnieniami nastoletnich dzieci. Ich  przejmujące  losy stanowią malowniczy kolaż, na który składa się obraz  współczesnej  matki i problemów z jakimi muszą się zmierzyć. Matki, które  często nie  zdają sobie sprawy z uzależnieniem dziecka, po jego odkryciu  boją się  powiedzieć o swoich obawach z uwagi na presję otoczenia.  Matki, która  nie miały pojęcia o uzależnieniu dziecka muszą zmierzyć się  z  oskarżeniami o brak opieki nad dzieckiem, bycie złą matką. Niewiele   osób zdaje sobie sprawę, że często tego nie da się zauważyć przez wiele   miesięcy. Narkomani potrafią doskonale udawać, że wszystko jest w   porządku i dopiero kiedy ich uzależnienie zagraża życiu, to jest to   widoczne dla otoczenia. Często sygnałów problemu z narkotykami nie   dostrzega się, ale udaje się, że się ich nie widzi. Niektóre matki nawet   same przed sobą nie chcą przyznać się do tego, że ich dziecko ma   problem, bo przecież ich dziecko jest grzeczne i niemożliwym jest, aby   mógł brać dragi.            ,,Matki”  to książka będąca efektem współpracy młodego literata oraz  terapeutki,  która jest zatem ważnym głosem na temat problemu uzależnień.  To  powieść niezwykle mocna i wzbudzająca w czytelniku wiele skrajnych   emocji. Bezpardonowo, nieraz drastycznie autorzy ukazują problemy   współczesnych ludzi – ich problemy, trudne wybory, które zaważyć mogą na   ich życiu. Ewa Krasoń i Kamil Ziolkowski starają się również  demaskować  mity dotyczące problemu uzależnień, który nadal stanowi  temat  kontrowersyjny, o którym lepiej nie rozmawiać.            Ta  powieść to nie tylko zbiór obrazków inspirowanych prawdziwymi   zdarzeniami oraz losami kobiet, które musiały często samotnie borykać   się z problemami. To przede wszystkim niezwykła opowieść o matkach   pochodzących z różnych środowisk, które nagle łączą dwie sprawy:   uzależnienie dzieci oraz życie na emigracji w Stanach Zjednoczonych. Ewa   Krasoń buduje bardzo spójny i niezmiernie ciekawy obraz Polaków   żyjących na emigracji, koncentruje się na codziennych zmagania z   przystosowaniem się do nowej rzeczywistości, czy presji środowiska,   którą odczuwają na każdym kroku. Są to ich codzienne małe walki, które   starają się wygrać. Przybyłe do USA kobiety miały nadzieję na poprawę   warunków życia, na realizację american dream, dzięki któremu   mogłyby zapewnić lepszy byt rodzinie. Jednakże najważniejszym wydaje się   bitwa o zdrowie i życie ukochanego dziecka, które potrzebuje nie tylko   matczynej miłości, ale przede wszystkim profesjonalnej pomocy.            ,,Matki”  to również lektura dająca nadzieję na lepsze jutro. Może  stanowić  formę poradnika, dla zrozpaczonych kobiet, które znalazły się w   sytuacji bez wyjścia i szukają drogi ratunku. Z tej powieści dowiedzą   się, że problem ich dziecka nie powinien być powodem do wstydu oraz, że   mogą liczyć na profesjonalną pomoc, jeśli tylko zdecydują się o nią   zabiegać. Bo najważniejsze jest przyznanie się do tego, że się ma   problem. Ten pierwszy, ale najważniejszy i najtrudniejszy krok stanowi   istotny element leczenia.            Ta  powieść to również wzruszający obraz kobiecej solidarności. Matki   sportretowane na kartach książki okazują się zdeterminowane i chętne do   pomocy. Wspólnie łączą siły w walce o zdrowie dzieci, przez co stanowią   dla siebie źródło inspiracji i wsparcia. Połączone chorobą  nastoletnich  dzieci oraz trudami życia w obcym państwie są idealnym  przykładem  współpracy.                        ,,Matki” to książka przeznaczona nie tylko dla osób borykających się z   problemem uzależnienia. To również cenne źródło wiedzy o metodach   terapeutycznych. Poprzez towarzyszenie matkom ich dzieciom czytelnik   przekonuje się o sile matczynego uczucia, które zdolne jest pokonać   wszelkie przeszkody. Powieść jest pełna emocji, które wstrząsną   czytelnikiem. Serdecznie polecam!                         źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/22077-matki.html                                                  Tytułowe matki to Polki na emigracji w USA, których dzieci uzależniły  się od narkotyków. Chodzą na zajęcia grupy terapeutycznej, próbując  radzić sobie z problemem. Nie jest to łatwe zadanie. Pisklaki, które  wybrały narkotykowy odlot, niszczą od wewnątrz rodzinne gniazdo. Co  gorsza, po chwilowej euforii wywołanej sztucznym środkiem często twardo i  boleśnie lądują na dnie, łamiąc skrzydła. Książka jest mocnym  ostrzeżeniem, pokazując, co takie osoby czeka. Skręcający ciało i  demolujący psychikę głód uzależniającej substancji, prostytucja (jedna z  dziewczyn płaci dilerowi ciałem za kolejne porcje), więzienie, a nawet  śmierć. Bywają jednak także historie zakończone happy endem. Z nałogu  bowiem - choć po wielu trudach - można jednak wyjść.                          Książka jest wielowymiarowa. Można szukać w niej porad dotyczących tego,  jak zachowywać się wobec osoby dotkniętej nałogiem i jak samemu żyć w  miarę normalnie mimo takiego obciążenia. Można ją potraktować jako  ostrzeżenie przed skutkami uzależnienia. Jest to też pełna rozpaczy, ale  i nadziei opowieść o sile kobiecej przyjaźni. Kobiety z grupy  terapeutycznej, mimo traumatycznych doświadczeń, trzymają się razem i  wzajemnie się wspierają. To także Dzięki temu mogą przetrwać nawet  najgorsze chwile.                           dr Kalina Beluch            źródło: https://www.granice.pl/recenzja/matki/21856                              ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, Objętość 208 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-192-1.jpg
"Edukacja. Korzenie – źródła – narracje";;"Aleksander Nalaskowski";978-83-8095-306-2;;"Zaproszenie do lekturyProponowana Czytelnikom książka jest dla mnie pozycją dość szczególną. Można powiedzieć, że jest rodzajem prezentu, jaki sobie sprawiłem w związku z okrągłą rocznicą moich urodzin. Osiągnąłem bowiem wiek i dojrzałość (czyli zestarzałem się), w którym dokonuje się pewnych podsumowań. Nawet nie zauważyłem, jak priorytetem stała się dla mnie promocja podopiecznych na stopień doktora. Promocja dużej grupy zdolnych studentów przygotowujących pod moim kierunkiem prace magisterskie. Mówiąc kolokwialnie, z naukowego koguta, zainteresowanego przede wszystkim własnym rozwojem, stałem się kwoką wychowującą pisklaki. W takim wypadku nie może dziwić fakt, że oglądam się wstecz, na ślady, które jako ów metaforyczny kogut po sobie zostawiłem. I taka jest właśnie ta książka. To collage, a mówiąc bardziej współczesnym językiem – rodzaj patch­worka. Przeglądając własny dorobek i penetrując twardy dysk w komputerze, odnalazłem sporo tekstów nigdzie nieopublikowanych, zaczętych, a nieskończonych, których pisanie zarzuciłem z powodu albo braku pomysłu, albo zniechęcenia czy też szwankującego niekiedy zdrowia. Z obecnej perspektywy niektóre z nich uznałem za całkiem sensowne i postanowiłem nad nimi jeszcze popracować. Jakkolwiek nie nad wszystkimi i nie od razu. Wracałem do nich, zmieniałem, zostawiałem, wracałem. Każdy z badaczy ma swój warsztat pisarski i własny sposób przelewania myśli na papier. Podstawę tej książki w przytłaczającej jej objętości stanowią teksty, które nie były nigdzie publikowane; to właśnie o nich mówiłem jako o niedokończonych czy odłożonych. Szybko jednak zorientowałem się, że komponują się one z innymi moimi tekstami, które gdzieś już publicznie zafunkcjonowały – alboż to jako wygłoszone na konferencjach referaty, albo jako artykuły porozrzucane w czasopismach i wydawnictwach wieloautorskich. Zatem niektóre z nich wkomponowałem w ten collage, uznając, że razem z innymi stanowią pewną całość, są wobec siebie komplementarne. Dużą przygodą było komponowanie tej książki z zachowaniem strategii, aby jeden tekst uzupełniał inny, a niekiedy go wyjaśniał, lub też stał w świadomie ułożonym kontrapunkcie. Przy czym, jeszcze raz podkreślam, teksty wcześniej upublicznione stanowią jedną piątą całości. Informuję o tym i wyjaśniam swój zamiar, aby puryści metodologiczni nie zarzucili mi autoplagiatu. Bo też tej książki nie przygotowuję na żaden awans, a jedynie dla przyjemności swojej i z myślą o Czytelnikach. Nie myślałem też o punktach parametrycznych, gdyż one już mi nie służą – one służą mojemu wydziałowi, z którym jestem związany od 35 lat. Na końcu książki umieściłem dodatek, który ma charakter parergiczny. Pierwszy tekst powstał jako ostatni i jest próbą porównania drogi słynnego twórcy teatru Jerzego Grotowskiego ze szlakiem, który od powojnia przebyła pedagogika jako nauka. Jest też zasygnalizowaniem ważności znajomości klasyków polskiej pedagogiki, profesorów, których dorobku wielu pedagogów akademickich po prostu nie zna. Jak napisałem, jest to wątek zasygnalizowany. Drugi tekst to wygłoszony, ale nigdzie niewydany referat z okazji jubileuszu Wydziału Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jakże często spotykałem się z zarzutem, że mój język jest zbyt mało naukowy, zbyt metaforyczny, za bardzo ilustrujący przykładami wygłaszane tezy, pozbawione tabelek i wykresów. W ten sposób również niekiedy podważano naukowość moich rozważań. Była to dla mnie prawdziwie „przeklęta lekkość pióra”, ale nie umiem pisać inaczej. Niejeden raz chciałem być hermetyczny i bardziej „naukowy”, ale mi nie wychodziło. I ta publikacja jest najlepszym tego dowodem. Na końcu książki składam należne podziękowania wszystkim tym, którzy pomogli w jej powstaniu. Przechowam ich w serdecznej pamięci. Autor     Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Zaproszenie do lektury  Pierwszy wykład   Szwadron  Zmatowione wychowanie  Wychowywanie dla ideału?  Międzykulturowość?  Interhomo    Nowa przestrzeń dla dzikusa  Zbawienne hybrydy Atomy kultury     Stany Zjednoczone Kultury     Kulturowa kolektywizacja     Niezbędne wnioski    Koneserzy sztuki   Niewidoczne pogranicza    Zabawa   Fiesta i codzienność Okręt leksykalnie flagowy    Zatupana codzienność      Skóra      Fiesta na murach   Okruchy fiesty     Igrzyska     Brzmienie i ciało szkoły    Sztuczne sacrum szkoły      Architektura szkoły jako metafora        Lepsze i gorsze miejsca szkoły            Sacrum – „nie sacrum”           Mroźny konfesjonał   Szlachetne miejsce – biblioteka   Mistrzowie i prowokacja           Książki         Zakończenie     PARERGAJerzy Grotowski i pedagogika     Amerykański wstrząs      Europejski wstrząs      Polski wstrząs    Narodziny maga   Megamag     Na szczycie     Na drodze od teatru      Pustka        Epilog       Mój Grotowski       Paralele bez symetrii   Pedagogika w cztery strony     Spis literatury przywołanej     ";"Książka jest niewielkiej objętości. Niech jednak ta fizyczność, w połączeniu z lekkim językiem, który ma już chyba status znaku firmowego autora, nie zmyli czytelnika. Lekki język zwodzi i uwodzi, ale to trudna książka, w której każde słowo jest ciężkie i nie ma słów niepotrzebnych. Wydają się dobrane z największym namysłem i precyzją, bez cienia przypadkowości, aby znaczyły to, co – wedle intencji piszącego – znaczyć powinny.  dr hab. Anna Murawska, prof. US   Doskonała książka, bardzo niepozorna, ale wymagająca od czytelnika  wnikliwej lektury i zatrzymania się nad każdym z rozdziałów. Autor jest  profesorem na toruńskim uniwersytecie, a tematyka książki mocno wiąże z  Jego profilem zawodowym. 128 stron tekstu wydaje się być książeczką w  sam raz między obiadem a popołudniową kawą. Tym bardziej, że już z  pierwszych stron uderza nas ostre, ironiczne i inteligentne pióro. Taki  początek wróży wspaniałe popołudnie. Tymczasem książka jest wymagająca.  To refleksja nad rzeczywistością, ale refleksja mądra. Ta książka jest  inteligentna. To komentarz obecnej rzeczywistości z perspektywy  człowieka dojrzałego i myślącego (a to połączenie - zdaje się - coraz  rzadziej idzie w parze). Niewątpliwie książka ta trafi do serc nauczycieli akademickich,  albowiem pewne smaczki przemycane między wersami właściwe są specyfice  tego zawodu. To są takie momenty, kiedy czytelnik uśmiecha się pod  wąsem. To jest zdecydowanie aspekt subiektywny w tej recenzji. Są  oczywiście w tej książce też elementy słabsze (Interhomo, s. 39), ale  remedium stają się następne strony, gdzie Autor wraca na tory  intelektualnych igraszek z czytelnikiem. Rozdziały ułożone są w  sekwencji. Można czytać je niezależnie, ale kompleksową lekturę książki i  analogiczne zrozumienie dla jej treści i dla refleksji Autora da  przeczytanie tej publikacji od początku do końca. Znajdziemy tutaj  fragmenty, które można określić jako uświadamiająco-moralizatorskie, ale  są również takie części (a czasami ten aspekt ukryty jest w wydźwięku  słów użytych przez Autora), które są autorefleksją profesora  Nalaskowskiego nad upływem czasu i zmianą czasów. To co ujmuje w  poczynionych obserwacjach, to nie tylko ich trafność, ale również spokój  i rozsądek człowieka, który wie, że na pewne kwestie wpływu nie mamy i  dzisiaj - porównując tamtą Polskę i tamte tradycje z obecnymi zwyczajami  i stylem życia - jedyne co możemy i co powinniśmy uczynić, to refleksja  nad kierunkiem tych zmian. To świadomość ich konsekwencji w  perspektywie dalekosiężnej. O ile książka jest wartościową lekturą, o  tyle przyznać trzeba również, że zdarzają się w niej fragmenty  idealistyczne. "Biblioteka to jedno z najoczywistszych i  najpopularniejszych źródeł wiedzy" (s. 85) - tak rozpoczyna akapit  Autor. Jest w tym stwierdzeniu i prawda, i pewien archaizm. Współczesny  młody człowiek za źródło wszelkiego dobra i zła wszelkiego upatruje  internet... Nieważne, czy zdanie to stanowi akurat preludium do  opowieści o innej puencie, ale należy w niektórych momentach czytać tę  książkę także krytycznie. Czasami - to wydaje się być domeną Autora -  wstępy jawią się jako lekkie, nie zwiastujące ciężaru i mądrości, które  skryte są w ostatnich wersach rozdziału. Dużo jest w książce takich  właśnie refleksji wg zasady "od ogółu do szczegółu". Jak za  pstryknięciem palca, z lekkiej opowiastki rodzi się zdanie, które wymaga  przemyślenia. A przemyślenie to koresponduje z koniecznością  zaglądnięcia w swoje "ja". To bywa mało wygodne.Czasami też (rozdział Książki) Autor pochyla się nad sprawami  niemającymi istotnego znaczenia dla naszego życia, ale skrywa się w nich  ciekawość świata, potrzeba jego zrozumienia i nazwania określonych  miejsc, stanów i zachowań tak, jak na to zasługują. To typowe dla  naukowca. Drążyć i dociekać. Tłumaczyć świat. Po trosze o tym jest ta  książka. O nas - tamtych nas i tych nas - umiejscowionych inter epokami. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/21654-edukacja-korzenie-zrodla-narracje.html   ";29.80;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format 202 mm x 133 mm, Objętość 132 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-306-2.jpg
"Przemyśleć z Michelem Foucaultem edukacyjne dyskursy o młodzieży";"Dyspozytyw i urządzanie";"Helena Ostrowicka";978-83-8095-348-2;;"Tytułowa fraza „przemyśleć z Michelem Foucaultem” w intencji Autorki przybliża cel, jaki przyświecał napisaniu oddawanej do rąk Czytelników książki. Autorka podejmuje próby zaangażowania dla własnych celów badawczych koncepcji, kategorii i tropów wskazanych przez francuskiego filozofa. W tym sensie publikacja ta pomyślana jest jako skromny wkład w dyskusję nad możliwościami recepcji idei Michela Foucaulta w rodzimej pedagogice oraz ukazania, co Foucaultowskie i postfoucaultowskie podejście do badania dyskursów, władzy i wiedzy może wnieść do badań pedagogicznych.Prezentowana książka jest kolejnym krokiem i rozwinięciem wcześniejszych przedsięwzięć badawczych Autorki, mieszczących się w obszarze badań nad dyskursami o młodzieży. Podstawowy problem, który ukierunkował prowadzony tutaj wywód, sprowadza się bowiem do pytania o to, w jaki sposób Foucault pozwala „przemyśleć” i poddać krytycznej analizie te dyskursy, strategie i instytucje, których zbiór w najbardziej ogólnym ujęciu określono mianem urządzania młodzieży?Pytania postawione w niniejszej monografii dotyczą m.in. możliwych pól badawczych i problematyzacji, które otwierają wybrane ujęcia definicyjne dyskursu edukacyjnego, dyspozytywu i urządzania.Fragment z Przedmowy Książkę tę uważam za oryginalne osiągnięcie naukowe wielce obiecujące dla otwierania nowych dróg badań edukacyjnych. Jest ona przejrzyście sproblematyzowana, wewnętrznie spójna, dobrze i jasno napisana. Bez wątpienia zasługuje na opublikowanie i dobrą promocję...  Książka Heleny Ostrowickiej [...] jest próbą wykorzystania całkowitego dorobku jednego z najwybitniejszych humanistów XX wieku, Michela Foucaulta, do metaanaliz polskich dyskursów o młodzieży, edukacji i polityce wobec młodzieży na europejskim tle porównawczym. Jest to duże wyzwanie nie tylko ze względu na rozmach i wielotematyczność dorobku Foucaulta, ale także wysoki stopień swoistości jego języka i kontrowersji znaczeń podstawowych kategorii jego teorii. Autorka bardzo dobrze poradziła sobie z tymi trudnościami i w rezultacie jej studiów krytycznych powstała zwięzła objętościowo, ale niezmiernie bogata problemowo i heurystycznie monografia, która może odegrać znaczącą rolę w rozwoju polskiej pedagogiki krytycznej i studiów nad młodzieżą. Książkę tę uważam za oryginalne osiągnięcie naukowe, wielce obiecujące dla otwierania nowych dróg badań edukacyjnych. Jest ona przejrzyście sproblematyzowana, wewnętrznie spójna, dobrze i jasno napisana...[...] Z recenzji prof. zw. dra hab. Zbigniewa Kwiecińskiego   Książka dostępna w wersji  papierowej elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Podziękowania 	   7Przedmowa 	   9Michel Foucault i badania edukacyjne 	  12Terminy gouvernementalité i dispositif 	  17Pola problematyzacji 	  20Struktura monografii 	  24Rozdział pierwszyOd pojęcia dyskursu do heurystyki dyspozytywu 	  271. Z recepcji Michela Foucaulta w polskiej pedagogice 	  302. Wokół perspektyw badania dyskursu edukacyjnego  	  433. Dyskurs edukacyjny – dyskurs pedagogiczny 	  534. Przemyśleć z Michelem Foucaultem dyskurs edukacyjny 	  585. Dyspozytyw jako kategoria dla analityczno-krytycznych badań pedagogicznych 	  66Rozdział drugiUrządzanie jako kategoria i perspektywa badawcza dla pedagogiki 	  891. Pedagogie – praktyki dyskursywne 	  912. Od wiedzy-władzy do urządzania 	  963. Urządzanie jako kategoria dla pedagogiki 	 1064. Studia nad urządzaniem 	 1175. W diagramie urządzania 	 122Rozdział trzeciDyskursy o młodzieży w diagramie urządzania 	 1331. Diagram urządzania – model analizy 	 1332. Wiedza o młodzieży w dyskursach pedagogicznych 	 1363. Urządzanie młodzieży z perspektywy dyspozytywu 	 1494. Dyskursy edukacyjne i kategoria młodzieży – europejska przestrzeń urządzania 	 1565. Dyspozytyw wieku w warunkach pedagogizacji życia społecznego 	 179Posłowie 	 195Heurystyczne perspektywy diagramu urządzania 	 195O (p)oszukiwaniu znaczenia dyskursu edukacyjnego o młodzieży 	 197Bibliografia 	 207Literatura cytowana 	 207  Prace Michela Foucaulta przywołane w książce 	 223Analizowane dokumenty 	 224Spis schematów i tabel 	 227Aneks 	 229Michel Foucault i badania edukacyjne – recepcja (wybór) 	 229    ";"„Dr Helena Ostrowicka złożyła jako propozycję wydawniczą monografię eksplorującą tradycję budowaną na dorobku Michela Foucaulta, jednego z najważniejszych dla współczesnej humanistyki i nauk społecznych badaczy francuskich. W recepcji jego prac widać pewne kolejne fale. Wzmożone ożywienie zainteresowania jego dorobkiem, jakie można obserwować w ostatnich kilkunastu bądź nawet dwudziestu latach, wiele zawdzięcza opracowywaniu i publikowaniu jego wykładów prowadzonych w College de France. Wyraźnie jest to widoczne w nurcie badań nad biopolityką (np. znany w Polsce Th. Lemke). Z drugiej strony, istnieje starsza nieco tradycja wykorzystywania Foucaultowskich koncepcji władzy – władzy rozproszonej, wiedzy / władzy, aparatów władzy – w tradycji krytycznej (np. E. Said, J. Butler, po części również P. Rabinow, w Polsce np. E. Charkiewicz).  Książka dr Ostrowickiej wpisuje się w ten nurt (czy nawet nurty) analiz, dociekań, badań empirycznych, ale również teoretycznych, który szeroko rozlewają się w światowej humanistyce. Jest to ważna zaleta tej pracy, że na kilku poziomach jednocześnie odważnie włącza się do debat aktualnie toczących się w różnych kontekstach i w różnych językach. (…) Przegląd recepcji twórczości Foucaulta oraz jego wykorzystanie są dokonane w książce wzorcowo. Autorka – zważywszy na olbrzymią ilość literatury inspirowanej przez Francuza – słusznie zawęża przywoływany zakres recepcji, pragmatycznie dopasowując go do własnych celów. Wykazuje przy tym dużą erudycję i rozeznanie w literaturze wykraczające z pewnością poza potrzeby tego akurat projektu. Co ważne, przedstawia nie tylko użycia idei Foucaulta w obrębie socjologii, czy pedagogiki, co jest niejako naturalne. Dokładnie i z pełną znajomością tematu przywołuje spory toczące się wokół interpretacji i translacji jego głównych kategorii pojęciowych. Dotyczy to zwłaszcza wykorzystywanego przez Autorkę „urządzania”, które w języku polskim było również oddawane jako „rządomyślność”, ale także „dyspozytywu”, który przekładano również m.in. jako „urządzenie”. Decyzję dr Ostrowickiej, by pozostać przy „urządzaniu” oraz „dyspozytywie” – tym ostatnim skomentowanym również w kontekście skojarzeń w języku polskim – należy uznać za trafną i dobrze uzasadnioną. (…)Tutaj upatrywałbym ważnej zalety pracy – w wyniku tego, że Autorka zdecydowała się trzymać ścieżki wprowadzania i wyjaśniania pojęć Foucaulta na ich własnych prawach, partie teoretyczne pracy są w gruncie rzeczy adresowane do każdego czytelnika z zakresu humanistyki i nauk społecznych, który usiłuje poznać, bądź lepiej zrozumieć Foucaulta przez lekturę prac komentujących. Ale zainteresują również czytelnika poszukującego aplikacji i rozszerzeń samych idei Foucaulta. Tym samym, odrzucając np. ścieżkę uzgadniania pojęciowości Foucaulta z jakoś dobranym korpusem „mainstreamowych” pojęć pedagogicznych, dr Ostrowicka przedstawia pracę interdyscyplinarną nie w sensie po prostu łączenia dyscyplin, ale w sensie posługiwania się teorią, która tak czy inaczej operuje w obrębie wielu różnych pól akademickich. Toteż uważam, że cała książka (…) może zainteresować wszelkich badaczy zajmujących się bardzo szeroko rozumianą teorią kultury, czy teorią społeczną. Jednocześnie nie mam wątpliwości, że praca będzie równie interesująca i cenna w obrębie samej pedagogiki dzięki wprowadzaniu i rozwijaniu w jej ramach pojęć i perspektyw, które pojawiły się w innym rejonie akademickiego świata.” Z recenzji dra hab. Krzysztofa Abriszewskiego Książka Heleny Ostrowickiej [...] jest próbą wykorzystania całkowitego dorobku jednego z najwybitniejszych humanistów XX wieku, Michela Foucaulta, do metaanaliz polskich dyskursów o młodzieży, edukacji i polityce wobec młodzieży na europejskim tle porównawczym. Jest to duże wyzwanie nie tylko ze względu na rozmach i wielotematyczność dorobku Foucaulta, ale także wysoki stopień swoistości jego języka i kontrowersji znaczeń podstawowych kategorii jego teorii. Autorka bardzo dobrze poradziła sobie z tymi trudnościami i w rezultacie jej studiów krytycznych powstała zwięzła objętościowo, ale niezmiernie bogata problemowo i heurystycznie monografia, która może odegrać znaczącą rolę w rozwoju polskiej pedagogiki krytycznej i studiów nad młodzieżą. Książkę tę uważam za oryginalne osiągnięcie naukowe, wielce obiecujące dla otwierania nowych dróg badań edukacyjnych. Jest ona przejrzyście sproblematyzowana, wewnętrznie spójna, dobrze i jasno napisana.Z recenzji prof. zw. dra hab. Zbigniewa Kwiecińskiego   Oficyna wydawnicza Impuls znana jest z tego, iż publikuje ciekawe prace naukowe,m monografie, opracowania. Tym razem mam przyjemność recenzowania książki Heleny Ostrowickiej pt. „Przemyśleć z Michelem Foucaultem edukacyjne dyskursy o młodzieży".Publikacja niniejsza jest, jak pisze autorka rozwinięciem jej własnych badań nad dyskursem edukacyjnym o młodzieży. Dyskursem bazującym na Foucaultowskim podejściu do dyskursu rozumianego jako epistemologiczna wiedza na temat urządzania młodzieży rozumianego jako kompleksowa polityka realizowana czy planowana względem młodzieży. To zespół pojęć i przedmiotów wypowiedzi, które dotyczą szeroko pojętych badań lub analiz procesów polityki młodzieżowej połączonej z analityką procesu urządzania.Kolejny trop, która „przemyśla" Ostrowicka związany jest z terminem użytym po raz pierwszy przez Michela Foucaulta - gouvernmentalité czyli tłumacząc to na polski "Rządomyślność". Pojęcie to może być rozumiane jako: sposób, w jaki rządy usiłują wytwarzać obywateli, którzy w najlepszy możliwy sposób realizują ich politykę lub zorganizowane praktyki (mentalne, racjonalne i techniczne), za pomocą których zarządza się podmiotami. Inaczej mówiąc jest to zespół technik i strategii, poprzez które społeczeństwo daje sobą kierować. Obszar badawczy, który nakreśla w swojej pracy Ostrowicka oscyluje wokół trzech głównych kategorii: dyskursu edukacyjnego, dyspozytywu i urządzania. Poszukując odpowiedzi  autorka wykracza interpretacyjnie poza teksty Foucaulta odwołując się do prac powstałych z ich inspiracji, a mieszczących się jak pisze „w nutach nazywanych postfoucaultowską analizą dyskursu i dyspozytywu oraz studiami nad urządzaniem.  Poszukiwanie inspiracji i związków łączących myśl Foucaulta z różnymi kontekstami społecznymi czy politycznymi znacznie wzbogaca współczesną pedagogikę czyniąc z niej współczesną interdyscyplinarną naukę otwartą na nowe interpretacje i przemyślenia.Prace Michela Foucaulta przetłumaczono w większości na język polski z ponad dwudziestoletnim opóźnieniem w stosunku do czasu w jakich ukazały się oryginały. Nie umniejsza to spuścizny naukowej  Foucaulta, gdyż jego przemyślenia ciągle inspirują nowe pokolenia badaczy, o czym świadczy też ta praca monograficzna.Pedagogika i pedagogia współczesna są również związane ściśle z elementami praktyki edukacyjnej, gdzie przeważa dyskurs w szerokim jego rozumieniu. Obszar badawczy  autorki mieści się w polu zainteresowań pedagogiki ogólnej, która postrzegana jest  również jako metapedagogika stanowiąca wyjście ku budowaniu jak pisze  Śliwerski pedagogiki komparatystyczno-syntetycznej. Pozwala to na przyjęcie różnych perspektyw poznawczych w opisie i interpretacji szeroko rozumianej praktyki edukacyjnej.Aby tego dowieść Ostrowicka w pierwszym rozdziale wprowadza nas w problematykę i strategię  recepcji prac Michele Foucaulta w polskiej pedagogice. Robi to tak, abyśmy zobaczyli jak Foucaultowskie kategorie rezonują ze sobą wchodząc w harmonijne relacje. W dalszej części  rozwija znaczenia kategorii dyskursu edukacyjnego występujących w rodzimych badaniach empirycznych. Poddaje je analizie leksykalnej definicje obecne w języku pedagogiki, z drugiej zaś ich praktykę badawczą. W rozdziale drugim poświęca analizie governemetality studie jako perspektywę badawczą, którą wiąże ściśle z interpretacją „racjonalności rządzenia" w kategoriach diagramu aktualizującego dyspozytywy władzy. W ostatnim trzecim rozdziale Ostrowicka skupia się na przemyśleniach dyskursów pedagogicznych  o młodzieży i tych związanych z dyspozytywem wieku. Proponuje w nim analityczny model diagramu urządzania, który zakłada analizę dyspozytywu na dwóch poziomach: dziedzinowym i prototypowym. Zgodnie z Foucaultowską strategią transkrypcji i strategią fugi, autorka kończy swoją pracę analizując i interpretując dyspozytyw wieku jako zjawisko towarzyszące pedagogizacji życia społecznego. Przy czym strategia transkrypcji pozwala przenieść Foucaultowską metodę do innej  dziedziny i tematyki badań. Zaś strategia fugi pozwala na różne ich wariacje, transformacje i redefinicje jego kategorii oraz syntezę różnych podejść. Stąd właśnie bierze się też niezwykłe zainteresowanie spuścizną naukową Michela Foucaulta, gdyż poddaje się ona łatwo wieloaspektowej naukowej interpretacji dostosowując ją do dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. Jest polem badawczym, które pozwala szybko zrekonstruować porządek wiedzy, tym w perspektywie porównawczej.Ciekawa praca, mająca znamię oryginalności i otwierająca dla kolejnego pokolenia Foucaultologów nowe ścieżki badawcze. Wszak to właśnie, że dostaliśmy jego tłumaczenia tak późno, pozwala nam odnosić je do problemów współczesnej pedagogiki i edukacji i interpretować prawie na bieżąco, zgodnie z potrzebami i rozwojem polskiej pedagogiki krytycznej i studiów nad młodzieżą i jej potrzebami.  Gabriel Leonard Kamiński ksiazka.net.pl ";35.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 264 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-348-2.jpg
"KSIĄŻKI(nie)godne czytania?";;"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-265-2;;"Cieszę  się, że Profesor Bogusław Śliwerski postanowił swoją blogową twórczość  poświęconą czytanym przez siebie książkom utrwalić, gromadząc  poszczególne wpisy w całkiem pokaźną rozprawę, która – co do tego nie  mam żadnych wątpliwości – spotka się z zainteresowaniem wielu  Czytelników, podobnie jak wszystkie wcześniejsze prace Autora. [...] (z recenzji prof. dr. hab. Romana Lepperta)Książki (nie)godne czytania? wyrosły z osobistej potrzeby autora. Profesor Bogusław Śliwerski znany jest z tego, że od lat wyraża sprzeciw. Ta nonkonformistyczna postawa przybrała tym razem formę recenzji, krótkich szkiców krytycznych, poświęconych kilkudziesięciu tytułom, jakie w ostatnim czasie ukazały się na rynku wydawniczym. Dlaczego tak? W wstępie do swej książki profesor Śliwerski porusza dwie kwestie; pierwszą jest rzekomy spadek czytelnictwa w Polsce (zdaniem profesora to nie tyle spadek, co przekierowanie: czytam sporo, a przynajmniej niewiele mniej niż dawniej, ale większość lektury odbywa się obecnie w Sieci; tu znajdujemy interesujące nas tytuły, potrzebne informacje, upragnioną rozrywkę…), drugą – zalew literatury brukowej, przysłowiowych szmatławców, niejednokrotnie urzekających wyrafinowaną oprawą i sprytną akcją marketingową. Właśnie po to, by przeciwdziałać owemu niekontrolowanemu spadku (upadku?) jakości proponowanej nam literatury, profesor Śliwerski bierze na warsztat blisko siedemdziesiąt tytułów – książek fachowych, specjalistycznych i tych zupełnie swobodnych – by wskazać wszystkim zainteresowanym garść tytułów wartych uwagi. Książki (nie)godne czytania? należy zatem potraktować jako drogowskaz, światło latarni i podręczny przewodnik po lekturze publikacji Oficyny Impuls ale nie tylko… Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp Dla chcących zrozumieć istotę neoliberalnych reform edukacji Podstawy edukacji. Trendy cywilizacyjneGlobalizacja jako hiperedukacja  Edukacja (w) polityce a polityka (w) edukacji  Nie czytasz? Nie rządź!  Praktyka edukacyjna w warunkach zmiany kulturowej (w poszukiwaniu logiki zmian) Rzecz o rodzicielskiej rewolucji Moc edukacji w demokracji vs autokracji  Rada szkoły – między ideą a społeczną praktyką  Banalne publikacje o współpracy nauczycieli z rodzicami i społecznością lokalną Jak zbić kapitał społeczny na małych szkołach w środowiskach wiejskich?Demistyfikacja politycznych iluzji na temat roli wykształcenia Szacunek dla niesformatowanych nauczycieli Błędy wychowawcze w szkole i ich następstwa  Poważnie o humorze w szkole  Jak nie należy pisać o edukacji, która rzekomo zmienia świat  Pedagogiczna ortodoksja w czasach pozorowanego przez władze chaosu? Dyskurs edukacyjny po inwazji rozumu instrumentalnegoŻycie pedologa w szkołach Edukacja alternatywna w warunkach pozorowanej i proceduralnej demokracji Myślenie i działanie pedagogiczneKreatywne myślenie o edukacji  Publikacje wspierające rozwijanie potencjału uczenia się dzieci Kunsztowna książka o rozsmakowywaniu dzieci w edukacji artystycznej Rozpoznać głosy ptaków czy ptaki po ich głosie?  Alfabet koszmaru rywalizacyjnej tresury w edukacji   Ani logo, ani dydaktyka Logodydaktyka nie jest logo dydaktyki  Kryzys szkoły czy potoczność pedagogii Jespera Juula?  Kolejna pseudopedagogiczna książka o szkole  Prawdziwy dramat bitego dziecka (przez męża) Alice Miller  Dziecko w świecie literatury i życiu współczesnymPierwsza książka dla noworodka, czyli Bookstart w polskim wydaniu  Elementarz Dziecka BożegoHistoria polityczna Polski wyzuta z kultury, edukacji i nauki  Studium historyczno-pedagogiczne harcerstwa w latach 1944–1990 Harcerskie wychowanie i diagnozy polskiej rzeczywistości aktualne od przeszło stu latZnakomity wybór źródeł do dziejów harcerstwa polskiego Kolejne źródła do badania ruchu harcerskiego w Polsce  Zdumiewające wypaczanie historii polskiego harcerstwa  Społeczno-pedagogiczne studium na temat „dzieci ulicy”  Ornitologicznie o inkluzji norm społeczno-kulturowych  Wychowanie i kształcenie w erze cyfrowej   Jak nauczyciel-wychowawca może poradzić sobie z młodzieżą w trudnych sytuacjach?(Nie)przewidywalny zmierzch edukacji i człowieczeństwa?  Cyberchoroby, czyli jak zdigitalizowane życie rujnuje nasze zdrowie  Starszyzna „interesownie” zachęca młodych do rewolucji społecznej  Tanatopedagog wobec nagłej śmierci dziecka    Poezja jest jak ocean  Ocean pięknej myśliPoetka wśród akademickich pedagogów  Oblicza miłości Socjalizująca przemoc w multikulturowym świecie i uwarunkowania jej eskalacji  Terroryści nie czytają poezji  Odsłony twórczości Stanisława Leona Popka Aforystycznie o twórczości socjologów, którzy poszerzyli krąg pedagogów  Pan Ski  Niepowtarzalni profesorowie pedagogiki i psychologii   pedagoga Janusza Korczaka Dobre życie w równoległych światach Doświadczenia zawodowe w narracjach pamiętnikarskich nauczycielek klas I–III szkoły podstawowej Harcerstwo wpisane w życiorys profesora pedagogiki Andrzeja Janowskiego   Pamiętnik naukowca z pedagogiczną pasją i duszą Ostry punkt widzenia profesora Jerzego Szaflika  Gość w dom, byle nie nasz... czyli o multi-kulti i sekurytyzacji  W poszukiwaniu tożsamości XXI wieku   Prof. dr hab. Roman LeppertRekomendacja wydawnicza książki prof. dra hab. Bogusława Śliwerskiego Spis książek (nie)godnych czytania według Bogusława Śliwerskiego    ";"                                                                                                             Prof. dr hab. Roman Leppert                                    Rekomendacja wydawnicza książki prof. dra hab. Bogusława Śliwerskiego                        Już na samym wstępie stwierdzam, że z pełnym przekonaniem rekomenduję do  druku przedłożony mi maszynopis zatytułowany Książki (nie)godne  czytania? Do sformułowania tak jednoznacznej rekomendacji skłaniają mnie  cztery powody.            Po  pierwsze, w dobie zasypywania nas nowościami wydawniczymi (każdego dnia  ukazuje się wiele książek rozmaitej wartości) Czytelnikowi potrzebny  jest punkt odniesienia, mogący stanowić jedno z kryteriów wyboru tych  dzieł, które warto czytać (lub nie), do których warto – mimo  upływającego czasu – powracać lub o których warto zapomnieć. Tak też  odczytuję propozycję opublikowania tomu. Autor ze wspomnianej wyżej  wielości dostępnych mu prac wybrał te, które z różnych przyczyn zwróciły  jego uwagę i które – jak sugeruje tytuł – okazały się (nie)godne  czytania. Dodam od razu, że tych pierwszych jest zdecydowanie mniej,  gdyż dominują opisy książek wartych lektury, takich, o których istnieniu  i potrzebie sięgania do nich Bogusław Śliwerski jest przekonany.            Po  drugie, zwraca uwagę rozległość czytelniczych zainteresowań jednego z  najbardziej znanych polskich pedagogów, profesora nauk humanistycznych,  którym jest Bogusław Śliwerski. Psycholog Stanisław Kowalik sformułował  kilka lat temu tezę, że nie zna pedagogiki ten, kto zna tylko  pedagogikę. Pod tym względem Bogusław Śliwerski zna pedagogikę bardzo  dobrze, o czym najlepiej świadczy lista tytułów omówionych na ponad  dwustu stronach polecanej przeze mnie rozprawy. To prawda, że dominują  wśród nich prace, których problematyka dotyczy pedagogiki i edukacji,  zawsze jednak są to publikacje interdyscyplinarne, unikające  absolutyzacji jednego tylko punktu widzenia. Na kartach rekomendowanej  do druku pozycji znajdziemy charakterystyki książek z dziedziny  filozofii, psychologii, socjologii, historii, nauk o polityce z jednej  strony, a z drugiej – (auto)biografie, pamiętniki, poradniki (nie zawsze  najwyższych lotów – jak pokazuje Bogusław Śliwerski), literaturę faktu.  Wreszcie mamy również poezję, którą – takie odnoszę wrażenie – Autor  darzy sympatią szczególną, upatrując w niej środek kojący „wzburzone  emocjami dusze”, żeby użyć jednego ze sformułowań pojawiających się na  stronach poświęconych poezji.            Po  trzecie, Bogusław Śliwerski wykracza poza polski kontekst, gdyż omawia  nie tylko książki powstałe tu – nad Wisłą, lecz sięga także po prace  opublikowane w innych krajach, zarówno przetłumaczone na język polski,  jak i te, które dotychczas nie doczekały się u nas przekładu,  szczególnie z bliskich mu Czech i Niemiec.            Po  czwarte, cenny jest sposób, w jaki poszczególne książki są  przedstawiane, gdyż nie pozostawiają one Czytelnika obojętnym.  Oczywiście, nie należy dać się zwieść tytułowemu zwrotowi „(nie)godne”,  sugerującemu pozytywne lub negatywne wartościowanie poszczególnych  pozycji. Skala ocen, które przywołuje Bogusław Śliwerski, jest bowiem  znacznie bogatsza. Oprócz kryteriów poznawczych znajdujemy tutaj także  kryteria moralne i estetyczne (z tego punktu widzenia interesująca jest  recenzja Pierwszej Książki Mojego Dziecka) wyboru lektur. Autor odkrywa  przed nami – odwołując się do innych znanych mu tekstów – bogactwo (lub  brak) znaczeń zawartych w poszczególnych pozycjach, nawet jeżeli znaczeń  tych nie dostrzegają ich autorzy. Moje uznanie budzi sposób, w jaki  Bogusław Śliwerski „rozprawia się” z książkami „niegodnymi czytania”  (dla przykładu z pracami poświęconymi logodydaktyce), słusznie  wskazując, że proponują one zbanalizowaną wersję humanistyki, niemającą  nic wspólnego z pogłębioną analizą eksplorowanej rzeczywistości. W  najlepszym razie bywają one próbami ubrania zdroworozsądkowych mądrości w  naukowy żargon.            Wskazane  wyżej cztery powody: krytyczny punkt odniesienia dla czytelniczych  wyborów, rozległość obszarów (ujmowanych intra- i interdyscyplinarnie),  po których porusza się Autor, wykraczanie poza polski kontekst, oraz  sposób napisania książki o książkach, stanowią – w moim przekonaniu –  wystarczającą przesłankę tego, żeby rekomendowaną pozycję opublikować.            Profesor  Bogusław Śliwerski jest – o ile dobrze pamiętam – autorem,  współautorem, tłumaczem i redaktorem sześćdziesięciu pięciu monografii  naukowych. Nie ma jednak dotąd w swoim dorobku pracy w całości  poświęconej książkom. Będzie to zatem jego „debiut”, w którym po raz  kolejny dowodzi swoich kompetencji pisarskich, analitycznych,  krytycznych. Potrafi on, jak żaden inny polski pedagog, sprawnie  poruszać się w gąszczu wydawniczych nowości, zwracając uwagę na warte  lektury tytuły problematyzujące naszą rzeczywistość oraz czyniąc  nieoczywistym to, co wielu (w tym również mnie) często wydaje się  oczywiste. Autor potrafi wychodzić poza profesorski punkt widzenia.  Dostrzega bowiem nie tylko naukowe rozprawy, lecz także inne środki  wyrazu, jak chociażby poezję. Z wielkim znawstwem pisze o rozprawach  poświęconych swojej pasji – harcerstwu. Walorów pisarstwa Bogusława  Śliwerskiego w krótkiej recenzji wydawniczej wyliczyć nie sposób. […]             Cieszę  się, że Profesor Bogusław Śliwerski postanowił swoją blogową twórczość  poświęconą czytanym przez siebie książkom utrwalić, gromadząc  poszczególne wpisy w całkiem pokaźną rozprawę, która – co do tego nie  mam żadnych wątpliwości – spotka się z zainteresowaniem wielu  Czytelników, podobnie jak wszystkie wcześniejsze prace Autora.                        Bydgoszcz, 29.03.2017 r.                                                  Reforma  edukacji, zmiany, jakim w obecnych czasach musi stawić czoła  polska  szkoła, są dziś tematem wielu różnych dyskusji. Prawo do  wyrażania  swojego zdania w tym temacie uzurpują sobie niemal wszyscy:   nauczyciele, co jest w tym przypadku jak najbardziej zrozumiałe, bo   sprawa dotyczy ich bezpośrednio; rodzice, bo oni również są żywo   zainteresowani tym, jak wyglądać będzie edukacja ich dzieci; politycy,   którzy są za przygotowanie i przeprowadzenie reformy edukacji   odpowiedzialni, podobnie zresztą jak odpowiedzialni są za cały proces   edukacji szkolnej odbywający się w naszym kraju; wreszcie także   przysłowiowy Kowalski, który po prostu lubi dyskutować na aktualne   tematy. Wszystko to sprawia, że często dyskusja na temat edukacji w   Polsce odbywa się na skrajnie różnych poziomach. Mamy do czynienia i z   wypowiedziami, których autorzy opierają się na zasłyszanych gdzieś,   kiedyś opiniach i argumentach i z niemal naukowym dyskursem na temat   tego, w jakim kierunku powinna pójść polska szkoła, jak powinien   wyglądać polski system edukacji i wychowania młodego człowieka.            Pozycja  „Książki (nie)godne czytania” może nie tyle wnieść do owej  dyskusji  coś nowego, co stać się pewną skarbnicą wiedzy i inspiracji dla  tych,  którzy pragną lepiej poznać system edukacji, pracę nauczyciela z  jej  wszystkimi problemami, wreszcie zapoznać się z najważniejszymi  teoriami  nauczania i pedagogiki. Autor zebrał tutaj i krótko omówił  wybrane  pozycje, które adresowane są przede wszystkim do nauczycieli i  osób  zawodowo związanych z pedagogiką, ale przecież nic nie stoi na   przeszkodzie, by także inni czytelnicy po nie sięgnęli. Sam autor,   Bogusław Śliwerski jest znanym autorytetem z dziedziny pedagogiki. Nic   więc dziwnego, że w centrum jego zainteresowań leżą właśnie wszelkie   publikacje związane z tą dyscypliną naukową. Oprócz pracy naukowej   Śliwerski prowadzi także bloga, na którym znaleźć można jego opinie na   temat pojawiających się an polskim rynku wydawniczym książek   pedagogicznych. Pozycja „Książki (nie)godne czytania?” jest niejako   odpowiednio opracowanym i wydanym w tradycyjnej formie zbiorem owych   recenzji.            Zakres  tematyczny omawianych przez Śliwerskiego lektur jest ogromny.  Mamy tu  do czynienia z pozycjami, które traktują ogólnie o wychowaniu  młodych  ludzi, z lekturami, które poruszają tematykę problemów  wychowania we  współczesnym, zdominowanym przez nowe technologie świecie,  wreszcie z  książkami poświęconymi harcerskiej metodzie wychowawczej i  historii  ruchu harcerskiego w Polsce. I choć autor opowiada o tych  wszystkich  książkach stosunkowo interesująco, podpowiadając, po jakie  lektury  warto sięgnąć, by zyskać choć odrobinę wiedzy na temat  pedagogiki i  nauczania, przeglądając całą wydaną przez Śliwerskiego  pozycję odczuwa  się pewien chaos. Brakuje tu pewnego uporządkowania. Być  może, gdyby  książka podzielona została na rozdziały, grupujące omawiane  lektury ze  względu na poruszaną przez nie tematykę, korzystanie z niej  byłoby  bardziej praktyczne i łatwiejsze. Tymczasem, mimo umieszczonego  na  początku książki spisu treści, bardzo trudno jest się tutaj odnaleźć.   To sprawia, że odbiór całej książki jest bardziej negatywny.            Inną  sprawą pozostaje odpowiedź na pytanie o cel wydawania tego typu   publikacji. Czy jest sens przedrukowywania w formie papierowej treści   już opublikowanych w przestrzeni Internetu? I kto jest adresatem tego   rodzaju publikacji? Odpowiedzią na ostatnie z tych pytań może być   stwierdzenie, że książka powstała dla nauczycieli, pedagogów i studentów   pedagogiki, którzy swoją przyszłość zawodową chcą związać z pracą z   dziećmi i młodzieżą. Osoby te z pewnością znajdą w książce Śliwerskiego   cenne wskazówki, dzięki którym będą mogły doskonalić swój nauczycielski   warsztat i poszerzać swoją wiedzę. Na pytanie o zasadność wydawania  tego  typu publikacji każdy powinien chyba odpowiedzieć sam.            Moim  zdaniem książka Śliwerskiego jest ciekawa o tyle, że zwraca  uwagę na  pewne aspekty dotyczące edukacji, w tym edukacji w Polsce.  Sygnalizuje  problemy i daje wskazówki, gdzie szukać ich rozwinięcia.  Niemniej nie  sądzę, by była to pozycja niezbędna. Na pewno też  adresowana jest do  wąskiego grona odbiorców i raczej próżno byłoby się  łudzić, że stanie  się bestsellerem an rodzimym rynku wydawniczym.                         źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/22643-ksiazki-nie-godne-czytania.html                                                                         ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 240 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-265-2.jpg
"Ewaluacja edukacyjna";"Interdyskursywne dialogi i konfrontacje";"Henryk Mizerek";978-83-8095-233-1;;"  Książka dzieli się na dwie części. Pierwsza – Tradycje i współczesność – pokazuje genezę, rozwój oraz współczesne „sposoby istnienia” ewaluacji edukacyjnej w dwóch jej postaciach: jako praktyki nieodłącznie związanej z dziejami naszego gatunku oraz jako grupy nurtów, podejść i teorii istniejących w ramach dyscypliny akademickiej powstałej w latach 50. ubiegłego stulecia w Stanach Zjednoczonych. W ten sposób chcę zaprzeczyć obecnej w myśleniu wielu wpływowych osób w Polsce tezie, że ewaluacja jest kulturowo obcym, „wziętym z kosmosu” bytem. Że nie istniała wcześniej i jeśli już musimy ją prowadzić (bo tak każe prawo), to „trzeba ją wymyślić od nowa”. W tej części przedstawiam świadectwa, w których świetle takiej tezy da się bronić. Drugiej części książki nadałem tytuł Słowa wytrychy, słowa klucze. Analizuję tu sześć kategorii: wartości, refleksję, dialog, podmioty sceny edukacyjnej, odpowiedzialność i jakość. Każdej z nich poświęcam osobny rozdział. O ich wyborze zadecydowały dwie kwestie. Pierwszą z nich jest fakt, że każda z tych kategorii odnosi się do fundamentalnych problemów podejmowanych w teorii i metodologii badań ewaluacyjnych. Jednocześnie – z racji swojej ogólności – traktowane są często jako aksjomaty niewymagające dalszych uzasadnień. Tymczasem – jeśli się im przyjrzeć bliżej – nawet jeżeli przyjmują status ukrytych przedzałożeń (por. Slife, Williams, 1995), to zawsze stanowią punkt odniesienia w zrozumieniu fenomenu bogactwa modeli, nurtów, podejść czy generacji ewaluacji.    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Przedmowa     Część I. Tradycje i współczesnośćWprowadzenie  1. Linie rozwoju       1.1. Etapy rozwoju      1.2. Ewolucja myśli ewaluacyjnej w edukacji   Perspektywa paradygmatyczna      2. Ewaluacja edukacyjna w Polsce  2.1. Trajektorie rozwoju   Era milczenia    Czas reform    Czas krzepnięcia   2.2. Perspektywy rozwoju ewaluacji w Polsce  Część II. Słowa wytrychy, słowa klucze Wprowadzenie   1. Wartości  1.1. Między modelem nauki wolnej od wartości a ideałem nauki nasyconej wartościowaniami      Mode 2 Science – nowy paradygmat nauki    1.2. Badanie wartości   Michael Scriven – ewaluacja jako nauka o wartościowaniu     Elliot Eisner – w stronę pedagogicznego znawstwa    Robert Stake – badanie wartości w duchu konstruktywizmu      Egon Guba i Yvonna Lincoln – w stronę ewaluacji dialogicznej       Barry MacDonald – barwy ewaluacji demokratycznej      Ernest House – polityczność ewaluacji       2. Refleksja    2.1. Istota refleksji – w kręgu (nie)oczywistości    Refleksja jako cecha działania     Refleksja jako fundament alternatywnej epistemologii praktyki  2.2. Spory o znaczenie kategorii „refleksja”      Refleksja krytyczna    Refleksyjność      2.3. Refleksja w ewaluacji     Ewaluacja jako refleksja nad wartością działania    Refleksja w ewaluacji rozumianej jako rodzaj stosowanych badań społecznych      3. Dialog     3.1. Czym jest dialog?    3.2. Ewaluacja dialogiczna      4. Aktorzy sceny edukacyjnej    4.1. Denotacje i konotacje      Ideologie edukacyjne   4.2. Aplikacje    Koloryt znaczeń     5. Odpowiedzialność       5.1. Odpowiedzialność jako „słowo pierwsze”      Sens odpowiedzialności      Przedmiot i rodzaje odpowiedzialności      Odpowiedzialność „za” versus odpowiedzialność „przed”     5.2. Odpowiedzialność jako bariera rozwoju oraz wyzwanie współczesnej teorii i praktyki ewaluacji      Odpowiedzialność jako bariera rozwoju     Odpowiedzialność jako impuls rozwojowy     6. Jakość    6.1. Dyskursy jakości edukacji      Dyskursy „głośne” i dyskursy „milczące”     Dyskursy, które „mówią”… milcząc      6.2. Pytania pod adresem praktyki      Ewaluacja jako promotor dyskursu jakości – doświadczenie Programu Wzmocnienia Efektywności Systemu NadzoruPedagogicznego i Oceny Jakości Pracy Szkoły (2009–2015)    Posłowie      Bibliografia      Indeks osobowy      Indeks rzeczowy     Summary      ";" Już po pierwszej lekturze […] monografii Henryka Mizerka można powiedzieć: nareszcie! Nieobecność tego rodzaju studiów, diagnoz oraz rodzących się w związku z nimi postulatów pod adresem praktyki ewaluacyjnej w naszej przestrzeni publicznej jest wręcz dramatyczna. I chociaż lektura książki uświadomi polskiemu czytelnikowi, jak daleko jesteśmy dziś od zbudowania społecznej arkadii, to jednocześnie pozwoli lepiej zrozumieć konsekwencje zaniechań w rozwijaniu ewaluacji jako dyscypliny akademickiej i refleksyjnej praktyki społecznej na gruncie edukacji.  Z recenzji dr hab. Justyny Nowotniak (Uniwersytet Szczeciński)   […] monografię zaliczam do tych prac usytuowanych w obszarze nauk społecznych, które mogą być ważne, a nawet przełomowe, zarówno w obszarze teorii, jak i praktyki szeroko rozumianej edukacji (nie tylko pedagogów). Henryk Mizerek […] przygotował dzieło, które z jednej strony stanowi znakomite domknięcie (zwieńczenie) Jego zaangażowania w rozwój teorii i praktyki ewaluacji, z drugiej zaś otwiera dyskusję nad praktycznością, normatywnością, zaangażowaniem – nie tylko współczesnej pedagogiki, ale i całej „akademii” legitymizującej badania w dziedzinie nauk społecznych. Znakomite teoretyczne wywody – lekcja aplikacji mało znanej jeszcze, na przykład w pedagogice, metodologii – są tu nie do przecenienia. Ich percepcję […] ułatwi niewątpliwie strona pisarska tekstu. Autor o trudnych, kontrowersyjnych sprawach wypowiada się z dużą humanistyczną kulturą […]. Ważny z tego punktu widzenia jest też osobisty, ale nie nachalny, nacechowany lekką autoironią ton wypowiedzi. Przywoływane sentencje, opowiadane anegdoty także sprzyjają zaprzyjaźnieniu się z tekstem, powodują, że „chce się chcieć” studiować wybrane wątki kilkakrotnie, i to na różnych poziomach.    Z recenzji dr hab. Bogusławy Doroty Gołębniak (Collegium Da Vinci)      ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 236 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-233-1.jpg
"NAUCZYCIEL DOSKONAŁY";"Kształtowanie się nauczycielskiego zawodu, warunki, kryteria i mierniki efektywności pracy nauczyciela";"Janusz Bielski";978-83-8095-305-5;;"Problematyką osobowości nauczyciela zajmowali się głównie psycholodzy. Pierwsze polskie dociekania w tym zakresie odnoszą się nie do osobowości, lecz do „duszy” nauczyciela. Później pojawiły się prace traktujące o jego „instynkcie” i „typie antropologicznym”. Przedmiotem kolejnych rozważań stał się „talent” nauczyciela i wreszcie zaczęto zajmować się nauczycielską „osobowością”. Pojmowano ją zresztą rozmaicie – jako strukturę, w której dominującą rolę odgrywają czynniki biologiczne bądź psychologiczne, pedagogiczne czy społeczne. W badaniach nad zawodem nauczyciela prowadzonych w ostatnich kilkudziesięciu latach daje się zauważyć zjawisko odchodzenia od badań normatywno-spekulatywnych, opartych na rozumowaniu dedukcyjnym, i podejmowaniu badań empirycznych, opartych na rozumowaniu indukcyjnym. W refleksji nad nauczycielem mamy do czynienia z przesuwaniem się punktu ciężkości z prób nakreślenia obrazu idealnego nauczyciela w kierunku badań empirycznych czynnych zawodowo rzeczywistych nauczycieli, kończących się z reguły próbami typologii. […]Jeden z najwybitniejszych twórców polskiej pedeutologii – Jan Władysław Dawid – w swoim dziele O duszy nauczycielstwa pisał, że: „Istotą nauczycielskiego powołania jest miłość dusz ludzkich”. Ta miłość do wychowanków stanowiła dla autora fundament efektywności pracy wychowawczej i motywację do samokształcenia nauczyciela. […]W ostatnich latach odnotowuje się coraz częściej badania nad rzeczywistym nauczycielem. Analizuje się jego czynności zawodowe i poszukuje czynników warunkujących większą efektywność pracy. W badaniach tych coraz wyraźniej eksponuje się aspekt prakseologiczny. Szuka się odpowiedzi na pytania: co powinien wiedzieć i umieć dobry nauczyciel określonej specjalności? Jak poszczególne czynności związane z wykonywanym zawodem powinien wykonywać, aby działać sprawnie i skutecznie? Jakie kompetencje moralne, społeczne i komunikacyjne powinien posiadać? Przy zastosowaniu w badaniach metody indukcyjnej stwierdzono rzeczywiste cechy konkretnych nauczycieli lub grup nauczycielskich. Pokazano czynniki warunkujące osiąganie sukcesów pedagogicznych, wskazano na zależności między cechami osobowo-zawodowymi i niektórymi czynnikami zewnętrznymi a rezultatami pracy. […]Jak pisze autor Nauczyciel dokonały publikacji Janusz Bielski cech efektywnego nauczyciela poszukuje się również dzisiaj, ale coraz częściej pojawiają się u badaczy przekonania, że cechy te nie są wrodzone i że można je wykształcić w procesie przygotowania zawodowego. Głównym przedmiotem współczesnych badań staje się rzeczywisty nauczyciel, działający w konkretnych warunkach. Odrzuca się założenie, że nauczyciel jest z natury doskonały. Wytworzył się też „realistyczny” stosunek do jego pracy dydaktyczno-wychowawczej, z pewnym odcieniem krytycyzmu. Nauczyciel, który nie najlepiej wykonuje swoje zadania, może spotkać się z brakiem akceptacji nie tylko ze strony swoich zwierzchników. Powstała swego rodzaju społeczna presja na doskonalenie się w zawodzie. Coraz częściej odrzuca się pogląd o istnieniu jakiegoś jednego warunku decydującego o efektach pracy zawodowej nauczyciela, a przyjmuje się założenie, że rezultaty pracy uwarunkowane są całym zespołem różnorodnych czynników.  Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp        1. Osoba nauczyciela w  literaturze pedagogicznej       2. Przemiany edukacyjne w czasach współczesnych    3. Przygotowanie nauczyciela do zawodu   4. Kompetencje tworzące zawód nauczyciela   5. Komunikacja interpersonalna w edukacji   6. Style oddziaływania wychowawczego nauczyciela     7. Błędy nauczycieli w procesie wychowania    8. Model nauczyciela dynamicznego (efektywnego)  9. Rozwój zawodowy nauczyciela 10. Kształcenie nauczycieli do nowych potrzeb edukacyjnych  11. Zagadnienie autorytetu nauczyciela  12. Uwarunkowania efektywności pracy pedagogicznej nauczyciela 13. Od czego zależy skuteczność pracy nauczyciela? 14. Metody oceny sprawności działania pedagogicznego nauczyciela AneksBibliografia       ";" Książka ukazuje bogactwo problematyki dotyczącej edukacji nauczycieli oraz obszarów, w których jest realizowana. Cenne w tej pracy jest połączenie ogólnych rozważań nad kształceniem nauczycieli z europejskimi tendencjami i priorytetami edukacji w ramach szkolnictwa wyższego. Autor […] ujmuje zagadnienia edukacji nauczycieli oraz problematykę ich przygotowania zawodowego jako ważny filar działań państwa oraz osób i instytucji zajmujących się przygotowaniem kandydatów do tego zawodu we współczesnych – skomplikowanych i zmiennych – warunkach, a także z punktu widzenia polepszenia sytuacji nauczycieli na rynku pracy, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami zawodowymi oraz nabywania i doskonalenia nowych umiejętności w tej dziedzinie.  Z recenzji dra hab. Władimira Pasicznika, prof. UJK   Opracowanie jest plonem długoletnich doświadczeń autora na stanowisku nauczyciela szkoły, pracownika Instytutu Kształcenia Nauczycieli, później Centrum Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie i wreszcie nauczyciela akademickiego na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach, w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie, a obecnie w Akademii Humanistycznej w Pułtusku, gdzie wykłada ogólną teorię wychowania, metodykę wychowania fizycznego i zdrowotnego oraz prowadzi badania naukowe i seminaria magisterskie. […] Książka autorstwa Janusza Bielskiego ma duże znaczenie dla teorii i praktyki kształcenia i wychowania. Zasługuje na opublikowanie i upowszechnienie wśród studentów i nauczycieli już pracujących.  Z recenzji dra hab. nauk med. Wojciecha Antoniego Turskiego, prof. WSR    Wiele razy zastanawiałam się czy istnieje w ogóle doskonały nauczyciel?  To pytanie zadawałam sobie jako uczennica, gdyż ocena końcowa –  semestralna zawsze zależała od nauczyciela i jego podejścia do  przedmiotu nauczania. Wizerunek nauczyciela to przede wszystkim stanowi całokształt sposób  do realizacji swoich zamierzeń zawodowych względem swoich uczniów. Doskonały nauczyciel ma do spełnienia wiele zadań , ponieważ  wykonywany przez niego zawód do łatwych nie należy. Zasada jest taka, że  wygrywa zawsze osoba, która wybrała zawód z powołania z optymizmem w  tle. Każdy z zamieszczonych 14 rozdziałów , aneksów , tabel, zawiera  interesujące treści ze względu na to, że uczeń , rodzic może uzyskać  wiedzę, która została uwidoczniona wyraziście na każdej ze stron  napisanej książki autorstwa Janusza Bielskiego. Istotnymi czynnikami, które wpływają na jakość nauczania są: ciągłe  doskonalenie, kształcenie się, postrzeganie uczniów w innym pozytywnym  świetle. Idealny nauczyciel powinien być praktyczny, tolerancyjny, posiadać  umiejętności sprawnej obserwacji, posługiwanie się słowem, sprawiedliwym  ocenianiem, poczuciem humoru, akceptacją zachowań uczniów. Szczególną uwagę zwróciłam w tej książce na pojęcia pedagogiczne związane z: Organizacja pracy nauczyciela, fazę twórczą, fazę działania, fazę  samodzielną, nauczyciel pogłębia wiedzę, fazę krytyczną, refleksja nad  własną pracą, faza metodyczna, gotowe wzorce metodyczne, sprawdzone  sposoby nauczania. Wyraźnie jest tutaj podkreślona uwaga skutków wychowawczych takich  jak: agresja, obojętność, bezradność, hamowanie bezradności w  odniesieniu do źródła A. Guryckiej, autorki książki pt. Błąd w  wychowaniu”. Książka autorstwa Janusza Bielskiego stanowi bardzo ważną ikonę  wiedzy z zakresu pedagogiki zwłaszcza dla młodych nauczycieli chcących  wciąż doskonalić swój warsztat nauczania i przybliżą mu pracę  nauczyciela. Autor idealnie przedstawił role nauczyciela ,jego obraz, który swoja  postawą, pracą, stale unowocześnia styl i wizerunek osobowości  nauczyciela. Nauczyciel z powołania będzie kierował się podejściem w dobrą  stronę, ale pojawi się wiele pytań czy jest On doskonałym nauczycielem w  kształcenia młodego pokolenia. Książka zawiera 174 wartościowo przedstawione strony wiedzy,  doświadczenia, z którego warto skorzystać, twarda oprawa na tle jej  znajduje się portret nauczyciela mężczyzny, wydana została przez Oficynę  Wydawniczą Impuls. Zapraszam do jej przeczytania oraz skorzystania z porad jak dążyć do tego, aby zostać doskonałym nauczycielem.źródło: Anna, http://bonito.pl/k-1814741-nauczyciel-doskonaly  Proszę Państwa dyskusja o roli i zawodzie nauczyciela w systemie  powszechnej edukacji toczy się w naszym kraju jak sięgam pamięcią od  tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku. Wówczas to nowa władza  musiała wykształcić - nowego nauczyciela. Socjalistyczna inżynieria  społeczna potrzebowała do przebudowy całej nacji odpowiedniego  urzędnika. Potem, co parę lat dokonywano ponownie korekt ustawy o  oświacie i wychowaniu. Później nazwano to podstawą programową. Od czasów  PRL-u nauczyciel miał obowiązek uczestniczyć w procesie przebudowy  społeczeństwa, szczególnie jeżeli chodzi o tzw. nadbudowę, świadomość i  cel ostateczny - wychowanie świadomego obywatela nowego socjalistycznego  formatu.Jako młody człowiek pamiętam z jakimi wypiekami szedłem do szkoły,  niosło mnie wprost na skrzydłach, ale już po roku stwierdziłem, że w  tej całej masie uczniów nikomu nie zależy aby odkryć drzemiący we mnie  potencjał, talenty i zaangażowanie. Chodziło o to bym był karnym,  sumiennym adeptem urzędniczej oświatowej struktury, której zwieńczeniem  był fartuch szkolny, tarcza i worek z kapciami. Badano przede  wszystkim nauczycieli pod kątem wzoru osobowo-zawodowego. A potem, w  ślad za tym szło jego przeobrażenie zgodnie ze współczesnymi potrzebami.  W tej niewielkiej objętościowo pracy Janusz Bielski stara się pokazać  jak wygląda to z perspektywy czasu w literaturze przedmiotu. Przede  wszystkim jak widziano osobę nauczyciela w literaturze pedagogicznej. W  drugim rozdziale stara się pokazać to na przykładzie współczesnych  przemian edukacyjnych. Edukacja jak pisze Bielski od zawsze była  podporządkowana polityce państwa i elitom jej władzy. W ślad za tym  poszło ograniczenie swobody działania, które spowodowało zmniejszenie  poczucia odpowiedzialności nauczyciela. Liczne reformy szkolnictwa  dodatkowo osłabiały rangę zawodu, od mistrza i przewodnika duchowego do  urzędnika obarczonego liczną papierologią.W latach  dziewięćdziesiątych XX wieku po tzw. transformacji ustrojowej zaczęto  dostosowywać ten system do zapotrzebowania rynku pracy, co z jednej  strony było dobre, a z drugiej prowadzi do wypaczenia edukacji  użytkowej, gdyż często zmieniająca się koniunktura prowadzi do  nadprodukcji na rynku pracy absolwentów danego kierunku, np. moda na  marketing i zarządzanie. Jest jeszcze trzecia strona problemu,  ograniczenie wiedzy tylko do poziomu sprawności intelektualnej i  fizycznej potrzebnej do sprawnego funkcjonowania w życiu, tzw.  licencjaty.W kolejnym rozdziale autor skupia się na  przygotowaniu nauczycieli do zawodu analizując go nie tylko pod kątem  umiejętności zawodowych, ale też sposób ich przekazywania uczniom.  Ciągłe zmiany w podstawach programowych i tzw. reformy wpływają na  aktywność nauczycieli zniechęcając ich do indywidualnej pracy z uczniami  na rzecz kolektywnej realizacji programu nauczania. Cierpi na tym  osobowość ucznia i prestiż nauczycieli. Stąd wynikła potrzeba określenia  kompetencji nauczyciela, co zostało opisane przez Komitet Nauk  Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk. Wśród nich wymienia się  kompetencje prakseologiczne, komunikacyjne, współdziałania,  kreatywności, informatyczne i moralne. Innym zapisom podlega przytoczona  przez Bielskiego klasyfikacja kompetencji według Roberta Kwaśnicy. Tu  na plan pierwszy wysuwa się wiedza praktyczno-moralna i wiedza  techniczna. W kolejnych rozdziałach dotyczących m.in.  komunikacji interpersonalnej w edukacji i stylu oddziaływania  wychowawczego mamy sporo ważnych stwierdzeń dotyczących szacunku,  respektowaniu podmiotowości uczniów, współdziałania i zachowaniu  równowagi między autokratyzmem a demokratyzmem. W kolejnym rozdziale,  bardzo ważnym dla całej książki są pokazane podstawowe błędy jakie  popełniają nauczyciele w procesie wychowania; od moralizowania do  psychomanipulacji. Aby jednak nie popadać w negatywizm Bielski pokazuje  nam model nauczyciela dynamicznego – efektywnego, rozwijającego swoje  osobiste kompetencje, kreatywność i autorytet. Ważna pozycja  nie tylko dla tych, którzy już pracują w tym zawodzie obarczonym  społeczną odpowiedzialnością, ale przede wszystkim dla przyszłych  adeptów kierunków pedagogicznych chcących uniknąć czyhających na nich  zawodowych pułapek.  źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/nauczyciel-doskonaly-janusz-bielski ";40.00;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 174 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-305-5.jpg
"W naszym Domu... Tom 1";"Bydgoski Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych wczoraj i dziś";"Przemysław Grzybowski";978-83-8095-283-6;;"  Książka BEZPŁATNIE dostępna w wersji  elektronicznej - ebook.W naszym Domu... Bydgoski Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych wczoraj i dziś to monografia przygotowana przez Przemysława P. Grzybowskiego i Katarzynę Marszałek z okazji obchodów jubileuszu najstarszej bydgoskiej instytucji, której zadaniem od początku jej istnienia jest udzielanie wsparcia dzieciom i młodzieży w potrzebie. W książce przedstawiona została historia miejskiego sierocińca im. Henryka Dietza założonego w 1907 r. oraz kolejnych instytucji mieszczących się w budynku przy ul. Traugutta 5 w Bydgoszczy, a także charakterystyka placówek współtworzących obecnie Bydgoski Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych (m.in. Domu Małego Dziecka „Filipek” przy ul. Stolarskiej 2). Czytelnik znajdzie w publikacji wspomnienia ich pracowników i wychowanków, wypisy z kronik, archiwalne fotografie, zestawienia dawnych i obecnych pracowników oraz przyjaciół Domu. Opracowanie to może zainteresować nie tylko osoby bezpośrednio związane z opisanymi tu placówkami, specjalistów i studentów zajmujących się edukacją dzieci i młodzieży (m.in. w kontekście resocjalizacji oraz opieki i wychowania), ale także miłośników historii miasta nad Brdą i jego mieszkańców. Jest to pierwsza książka o tym niezwykłym Domu, może więc być źródłem nowych tropów i inspiracji.  Projekt został zrealizowany pod patronatem Prezydenta Bydgoszczy Rafała Bruskiego Rektora Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy prof. dr hab. Jacka Woźnego oraz Pracowni Dziedzictwa Kulturowego Kujawsko-Pomorskiego Centrum Kultury w Bydgoszczy. Jego realizacja była współfinansowana ze środków Miasta Bydgoszczy na zasadach zadania publicznego.  Książka BEZPŁATNIE dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wprowadzenie       11Część pierwszaDziałalność placówek Bydgoskiego Zespołu PlacówekOpiekuńczo-Wychowawczych w świetle dokumentów       13Sierociniec Henryka Dietza (1907–1920)       15Dzieło sióstr miłosierdzia (1923–1940)       29Dom dzieci i młodzieży (1945–1978)       38Pogotowie opiekuńcze (1978–2006)       53Dom małych dzieci (1945–2006)       65Zespół placówek opiekuńczo-wychowawczych (od 2006 do dziś)       78Część drugaZ kronikarskich zapisków       89Część trzeciaWspomnienia pracowników i wychowanków      133Arsen Butt-HussaimCałkowicie nieporównywalne czasy      135Józef Włodarski Dyrekcja znalazła dla mnie technikum      141Roman Arkadiusz WojtaszewskiWychowankowie czynnie uczestniczyli w życiu sportowym Bydgoszczy      143Władysława SobczakCzepki na głowie      148Maryla ChoroszyKochana mamciu, co słychać?      149Katarzyna SzczepańskaTrafiła do nas moja zakładowa prawnuczka      156Teresa KujawaCzułam, że byłam im potrzebna      159Wiesława LitwicUczestniczyłam w przekształcaniu Domu Dziecka      164Maria Oliver z zespołem pracowników Ośrodka Adopcyjnego w BydgoszczyTo z pewnością przyjaźń      166Maria KasprzakNocki były spokojne      168Halina KokoszyńskaW życiu ważne są tylko chwile      170Halina MordylBudynek z czerwonej cegły stał się moim drugim domem      171Hanna PawlakCzłowiek staje się po prostu ich częścią      175Wiesław GuzińskiMoje serce zostało na Traugutta      177Lucyna NapieralskaTo jest pani Lucynka!      181Tadeusz OlszewskiTak bardzo były zgłodniałe piątek      183Aleksander MurawskiPokazowa lekcja o budowie materii      185Zofia MoszyńskaKilka przepięknych goździków      187Aleksandra IgnatowiczŻycie toczyło się zwyczajnie      190Elżbieta OsowskaCzułam się jak Alibaba      198Daniela JankowskaBrakowało im jedynie miłości      200Mariola KaczalskaWidziałam zmiany zachodzące w dzieciach      202Kasia MisiaszekWspominam bardzo miło      206Andrzej UrbańskiNajczęściej wspominam wspólne wyjazdy      207Maria WitkowskaTo nie była nudna praca      209Maria NowakLepiej niż w rodzinnym domu      211Jacek PorazińskiNigdy nie odmawiał pomocy      212Anna BrzezińskaDzieci ze Stolarskiej lubiły kluseczki      213Krystyna DadekWspólnie sprawdzałyśmy ciekawe przepisy      215Magdalena MokwińskaByło warto i podołałam      217Celestyna Konieczna-Pierzyna Jedną uczennicę spotykam codziennie      220Ewa ZabrockaJak w prawdziwym domu      222Maria KaczmarekZnam to miejsce od najmłodszych lat      225Angelika BanaszakSerce od wychowawcy      226Ania Kowalska Ciocie pokazały mi, że coś znaczę      228Anna i Roman Leśniewscy Zapamiętaliśmy ich uśmiechy      229Regina Rubach Ciocia Reginka      231Natalia LejbmanPraca socjalna, muzyka i mnóstwo obowiązków      232Przemysław Paweł GrzybowskiCiuchy, połowa chóru i książka      234Od autorów      237Noty o autorach      240Bibliografia      241Aneks      251Załącznik 1Jubileuszowe kalendarium Domu      253Załącznik 2 Wykaz dawnych i obecnych pracowników instytucji współtworzących Bydgoski Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych      257Załącznik 3Dawni i obecni przyjaciele oraz sponsorzy Bydgoskiego Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych      287Załącznik 4Pismo Prezydenta Bydgoszczy Rafała Bruskiego o objęciu patronatem jubileuszu Bydgoskiego Zespołu PlacówekOpiekuńczo-Wychowawczych      292Fotografie      293";"Należy schylić nisko czoło i podziękować Autorom za wnikliwe przedstawienie Bydgoskiego Zespołu Placówek Opiekuńczo–Wychowawczych. W szczególności, że ukazują nie tylko ich aktualne oddziaływania, ale też wielorakie wątki historyczne. (...) W mojej opinii praca zasługuje na publikację, rozszerza bowiem, uzupełnia i dopełnia zasoby informacji o bydgoskich ośrodkach opiekuńczo–wychowawczych na tle ówczesnych i aktualnych warunków polityczno – ekonomiczno – gospodarczych, a także licznych ustaw i rozporządzeń, w powiązaniach z pracą osób zatrudnionych w poszczególnych ośrodkach. (...) Opracowanie zawiera (...) charakterystykę części historii funkcjonowania ośrodków opiekuńczo–wychowawczych, ujętą w dość niekonwencjonalnej formie, ale jakże ważnej dla przeciętnego Czytelnika. Zostało w nim ujawnionych wiele istotnych zagadnień z pedagogiki specjalnej i resocjalizacyjnej podejmowanych przez pracowników opisanych ośrodków. Jednocześnie jest to opracowanie skłaniające do głębokiej refleksji, że zwykłe wydarzenia mogą przybierać formy tak wyjątkowo ważne, a podejmowane działania ukierunkowywać aktywność młodych ludzi. Wszak przynajmniej część z tych młodych ludzi przy tak wielorakich utrudnieniach przystosowawczych w okresie dzieciństwa i młodości, a także nieraz przy licznych zaburzeniach w zachowaniu, przezwyciężało je przy pomocy pracowników BZPOW, którzy tworzyli im namiastkę domu rodzinnego i wskazywali jak żyć.              Fragmenty recenzji  autorstwa dr hab. Teresy Sołtysiak, prof. UKW - kierownika Zakładu Socjologii Wychowania i Resocjalizacji Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy      ";0.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 332 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-283-6.jpg
"Pedagogika jako humanistyczno-społeczna nauka stosowana: konsekwencje metodologiczne";"Seminaria Metodologii Pedagogiki Polskie Towarzystwo Pedagogiczne ";"Dariusz Kubinowski";978-83-8095-195-2;;"Niniejsza publikacja stanowi pokłosie VI Seminarium Metodologii Pedagogiki PTP, a wszystkie teksty w niej zamieszczone dotyczą wprost lub pośrednio konsekwencji metodologicznych wynikających z tezy o istocie pedagogiki uprawianej w naszym kraju (choć nie tylko) jako humanistyczno-społecznej nauki stosowanej. Nawiązuje ona do wcześniejszych tomów wydanych w ramach serii SMP PTP oraz rozwija i wprowadza nowe wątki, tym samym akcentując po raz kolejny potrzebę dogłębnego, zespołowego namysłu nad dorobkiem, tożsamością i przyszłością dziedziny nauk pedagogicznych w Polsce.Książka składa się z trzech części poprzedzonych programowym tekstem wprowadzającym. W pierwszej części tomu znalazły się opracowania ogólnometodologiczne poświęcone rozwinięciu i pogłębieniu wybranych kwestii dotyczących pedagogiki jako humanistyczno-społecznej nauki stosowanej. Druga część to zapis panelu dyskusyjnego na temat konstruującego się dopiero na gruncie nauk pedagogicznych pola problemowo-badawczego pedagogiki rzeczy. W trzeciej części natomiast znalazły się teksty metodologiczne poświęcone wybranym synergicznym podejściom badawczym pedagogiki jako humanistyczno-społecznej nauki stosowanej. W tekście będącym wprowadzeniem w problematykę tomu Dariusz Kubinowski stawia sobie za cel doprecyzowanie pojęcia, istoty i zakresu badań pedagogicznych. Podejmuje również próbę zarysowania całościowej „mapy” aktualnie uprawianych w Polsce ich typów, lokując źródła analizowanych modeli w obrębie nauk humanistycznych, społecznych i stosowanych. W sposób szczególny podkreśla wagę podejść synergicznych w pedagogice współczesnej rozumianej jako humanistyczno-społeczna nauka stosowana. Część poświęconą rozważaniom ogólnometodologicznym otwiera tekst Janiny Kostkiewicz pod tytułem Niespożytkowany dorobek polskiego dyskursu o statusie metodologicznym pedagogiki jako humanistyczno-społecznej nauki stosowanej. Badaczka upomina się o budowany na założeniach realizmu (neo)tomistycznego dorobek pedagogów dwudziestolecia międzywojennego. Wskazując przykłady pominięć tych dokonań, ich brak w opracowaniach późniejszych, powojennych pedagogów, nie tylko podkreśla zdeformowany obraz pamięci rodzimej twórczości, jaki się z tym wiąże, ale także zwraca uwagę na nieobecne i niewykorzystane impulsy do rozwijania świadomości metodologicznej pedagogiki.Stanisław Palka w artykule Odniesienia metodologiczne w pedagogice humanistyczno-społecznej jako nauce konstruktywnej opowiada się za pedagogiką niepoprzestającą jedynie na kontestacji edukacyjnej rzeczywistości, taką, która jest w stanie dawać inspiracje dla praktyków i praktyki pedagogicznej. Wychodząc z takiego stanowiska, dokonuje analizy współczesnych metodologicznych kontekstów, odniesień i podstaw, które służą rozwojowi tak rozumianej realistyczno-konstruktywnej nauki. Głos w dyskusji o statusie pedagogiki jako nauki zabiera Krzysztof J. Szmidt w tekście Jak bardzo naukowa jest pedagogika? Próba sformułowania problemu z zastosowaniem operacji analogii bezpośredniej. Autor stara się odpowiedzieć na tytułowe pytanie przez odwołanie do strategii synektycznej. W tym celu poddaje analizie trzy popularne amerykańskie podręczniki psychologii, uwypuklając sposoby definiowania w nich kwestii związanych z wyodrębnieniem przedmiotu badań psychologicznych, co pozwala następnie sformułować pytania o wykładnie naukowości współczesnej pedagogiki. Z kolei Sławomir Pasikowski w artykule Między swoistością a uniwersalnością w metodologii badań pedagogicznych argumentuje, że próby definiowania i opisu zjawisk pedagogicznych odwołujące się do silnie dychotomizowanych, wykluczających się opozycji „specyficzność – uniwersalność’ mają ograniczoną wartość poznawczą. Z tego punktu widzenia, przybliżając między innymi idee kontinuum i rozmytości, przedstawia wybrane sposoby radzenia sobie z niebezpieczeństwami arbitralnych podziałów i narzucającymi się opozycjami. Krytyka występującej w naukach społecznych tendencji do marginalizowania teorii w badaniach empirycznych stanowi myśl przewodnią artykułu Sławomira Banaszaka pod tytułem Teoria i empiria. Kilka uwag metodologicznych i praktycznych. Podjęte przez Autora wątki, a dotyczące między innymi specjalizacji, teorii średniego zasięgu, obiektywności poznania czy neoklasycyzmu, wynikają z przyjętej tezy głównej o nierozerwalnym związku między teorią i jakością pomiaru empirycznego a praktyką. Artykuł Teresy Hejnickiej-Bezwińskiej Konsekwencje teoretyczno-metodologiczne zmian w pojmowaniu praxis poświęcony jest tym przemianom rozumienia edukacyjnej praktyki, które związane są z ewolucją metodologicznej świadomości pedagogiki. Autorka szczegółowo omawia tu konsekwencje, jakie dla konceptualizacji przedmiotu badań pedagogicznych przyniósł proces przechodzenia od pozytywistycznego modelu konstruowania wiedzy naukowej o edukacji do modelu postpozytywistycznego.Kolejny tekst zatytułowany jest Metodologia refleksyjna w naukach społecznych, czyli jak prowadzić rozumiejący dialog z ludzkim doświadczeniem. Wanda Maria Dróżka, zwróciwszy uwagę na refleksyjność jako konieczną odpowiedź na wyzwania ponowoczesnej rzeczywistości, między innymi te związane z rozwojem technologicznym, upomina się o takie sposoby prowadzenia badań w ramach nauk społecznych, które starają się podejmować rozumiejący dialog z ludzkim doświadczeniem, a więc na przykład podkreślają podejścia badawcze oparte na interakcji, zaangażowaniu, aktywności, partycypacji w działaniu. Natomiast Teresa Bauman w artykule Badanie empiryczne jako źródło i tworzywo wiedzy pedagogicznej zwróciła uwagę na potrzebę większej liczby badań empirycznych, podejmujących zagadnienia praktyczne, związane z aktualnymi problemami społecznymi. Takie badania, podobnie jak jest to w naukach medycznych, nie tylko mają szansę przyczynić się do rozwoju praktyk edukacyjnych, ale również mogą być wykorzystane do budowania wiedzy pedagogicznej opartej na solidnych podstawach empirycznych.Część drugą książki stanowi zapis dyskusji panelowej na temat Pedagogika (i) rzeczy, jaką prowadzili: Krzysztof Abriszewski, Maksymilian Chutorański, Aneta Makowska, Maciej Sokołowski-Zgid oraz Oskar Szwabowski podczas VI Seminarium Metodologii Pedagogiki PTP. Uczestnicy dyskusji swoje głosy skoncentrowali wokół roli, jaką odgrywają materialności w życiu człowieka. Rzeczy – ich zdaniem – zbyt często są problematyzowane we współczesnej pedagogice jako narzędzia, środki osiągania celów pedagogicznych (na przykład pomoce dydaktyczne) lub identyfikowane są jako zagrożenia (na przykład wpływ nowych technologii i konsumpcjonizmu na rozpad relacji międzyludzkich). Poszczególne głosy są próbami wskazania tropów dla uzupełnienia takiego rozumienia materialności o obecne we współczesnej humanistyce wątki dotyczące rzeczy, a podkreślające ich wkład w stabilizowanie i zmianę (nie tylko) edukacyjnych światów społecznych.Część trzecią otwiera tekst Joanny Król pod tytułem Źródła audiowizualne w badaniach historyczno-edukacyjnych. Autorka rozwija myśl, że wykorzystanie w pracy badacza historii edukacji źródeł audiowizualnych jest istotnym uzupełnieniem tradycyjnych, dominujących w tej dyscyplinie źródeł pisanych, ponieważ daje realną szansę na bardziej wnikliwą i zróżnicowaną (re)konstrukcję przeszłości historyczno-oświatowej.Namysł nad własną praktyką badawczą, a w szczególności nad okolicznościami i uzasadnieniami podjętych rozstrzygnięć metodologicznych, stanowi cel artykułu Danuty Urbaniak-Zając pod tytułem Proces badawczy jako podejmowanie decyzji – refleksja metodologiczna. Dzięki odwołaniu się do własnych doświadczeń Autorce udało się uwypuklić złożoność procesu badawczego i ogrom stojących przed badaczem wyzwań, których nie sposób przewidzieć na etapie metodologicznej konceptualizacji.Tekst Marii Czerepaniak-Walczak nosi tytuł Badanie w działaniu w perspektywie realizmu krytycznego. O badaniach pedagogicznych zorientowanych na odkrywanie mechanizmów wyjaśniających funkcjonowanie rzeczywistości. Autorka w pierwszej kolejności prezentuje stanowisko realizmu krytycznego Roya Bhaskara, ukazując je jako alternatywę dla pozytywistycznej i poststrukturalistycznej orientacji metodologicznej. Następnie odnosi tę perspektywę do badań w działaniu rozumianych z pozycji pedagogiki emancypacyjnej. Badania ewaluacyjne w edukacji – lekcje do odrobienia Henryka Mizerka to pierwszy z dwóch tekstów zawartych w prezentowanym tomie, a poświęconych badaniom ewaluacyjnym. Profesor, zwróciwszy uwagę na to, że ewaluacja w krajach Europy Zachodniej i w Stanach Zjednoczonych jest uznaną i szybko rozwijającą się częścią badań stosowanych, pyta o przyczyny umniejszania jej rangi i roli w rodzimej pedagogice. Ponadto wskazuje na działania, które mają szansę uobecnić dorobek światowej teorii i metodologii ewaluacji w Polsce. Natomiast zagadnienia związane z istotą i rozwojem badań ewaluacyjnych porusza Justyna Nowotniak w artykule pod tytułem Miejsce, swoistość, metodologiczna różnorodność badań ewaluacyjnych w pedagogice – konsekwencje dla pedagogii. Obok tych kwestii Autorka wskazuje między innymi na różnice metodologiczne pomiędzy poszczególnymi typami badań ewaluacyjnych.Tekst Joanny Madalińskiej-Michalak nosi tytuł Ocenianie projektów badawczych: między wzmacnianiem etyki badań naukowych a rozwojem kontrowersyjnych praktyk. Autorka prezentuje w nim i interpretuje wybrane wyniki międzynarodowych badań poświęconych funkcjonowaniu komisji ds. etyki badań naukowych, realizowanych od 2015 roku pod auspicjami European Educational Research Associaton (EERA).Barbara Kutrowska w artykule Droga do zawodu w narracjach nauczycieli – konsekwencje metodologiczne, odwołując się do przeprowadzonych przez siebie dociekań, przybliża wybrane kwestie związane z przebiegiem badań narracyjnych i podkreśla przy tym własną „trajektorię badacza”, a więc przeżytą ewolucję własnej świadomości metodologicznej. Książkę zamyka artykuł Magdaleny Kulety-Hulboj, który nosi tytuł Krytyczna Analiza Dyskursu edukacji globalnej w wybranych materiałach organizacji pozarządowych (z warsztatu badawczego). Autorka na przykładzie analizy wybranych materiałów dydaktycznych do edukacji globalnej publikowanych przez organizacje pozarządowe prezentuje jedno z podejść analitycznych w KAD, zaproponowane przez Siegfrieda Jägera.  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Słowo wstępne   Dariusz Kubinowski Badania pedagogiczne w „kalejdoskopie” paradygmatów, orientacji, podejść, metod nauk humanistycznych, społecznych i stosowanych    Część pierwszaMetapedagogiczne dociekania metodologiczneJanina Kostkiewicz Niespożytkowany dorobek polskiego dyskursu o statusie metodologicznym pedagogiki jako humanistyczno-społecznej nauki stosowanej      Stanisław PalkaOdniesienia metodologiczne w pedagogice humanistyczno-społecznej jako nauce konstruktywnej     Krzysztof J. SzmidtJak bardzo naukowa jest pedagogika? Próba sformułowania problemu z zastosowaniem operacji analogii bezpośredniej  Sławomir PasikowskiMiędzy swoistością a uniwersalnością w metodologii badań pedagogicznych      Sławomir BanaszakTeoria i empiria – kilka uwag metodologicznych i praktycznych       Teresa Hejnicka-BezwińskaKonsekwencje teoretyczno-metodologiczne zmian w pojmowaniu praxis   Wanda Maria DróżkaMetodologia refleksyjna w naukach społecznych, czyli jak prowadzić rozumiejący dialog z ludzkim doświadczeniem    Teresa BaumanBadanie empiryczne jako źródło i tworzywo wiedzy pedagogicznej    Część drugaW poszukiwaniu nowych inspiracji i problemów studiów/badań pedagogicznychKrzysztof Abriszewski, Maksymilian Chutorański, Aneta Makowska, Maciej Sokołowski-Zgid, Oskar Szwabowski Pedagogika (i) rzeczy. Zapis debaty panelowej      Część trzeciaWybrane rodzaje badań pedagogicznych – egzemplifikacje metodyczne i empiryczneJoanna Król Źródła audiowizualne w badaniach historyczno-edukacyjnych   Danuta Urbaniak-ZającProces badawczy jako podejmowanie decyzji – refleksja metodologiczna      Maria Czerepaniak-Walczak Badanie w działaniu w perspektywie realizmu krytycznegoO badaniach pedagogicznych zorientowanych na odkrywanie mechanizmów wyjaśniających funkcjonowanie rzeczywistości   Henryk MizerekBadania ewaluacyjne w edukacji – lekcje do odrobienia   Justyna Nowotniak Miejsce, swoistość, metodologiczna różnorodność badań ewaluacyjnych w pedagogice – konsekwencje dla pedagogii      Joanna Madalińska-MichalakOcenianie projektów badawczych: między wzmacnianiem etyki badań naukowych a rozwojem kontrowersyjnych praktyk  Barbara KutrowskaDroga do zawodu w narracjach nauczycieli – konsekwencje metodologiczne   Magdalena Kuleta-HulbojKrytyczna Analiza Dyskursu edukacji globalnej w wybranych materiałach organizacji pozarządowych (z warsztatu badawczego)     Bibliografia     ";-;52.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 302 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-195-2.jpg
"Przemoc w rodzinie";"Ujęcie interdyscyplinarne";"Paweł Kozłowski, Wirkus Łukasz";978-83-7850-973-8;;"  Do najważniejszych zadań polityki europejskiej, opartej na poszanowaniu podstawowych praw człowieka, zalicza się zapobieganie przemocy w rodzinie oraz opracowywanie skutecznych procedur w zakresie edukacji, prewencji, ścigania sprawców przemocy w rodzinie i wsparcia jej ofiar. Doświadczenia krajów UE pokazują, że przemoc domową można efektywnie zwalczać tylko na odpowiednim szczeblu krajowym, a każde państwo członkowskie powinno w ramach opracowywania ogólnoeuropejskiej strategii przygotować własny krajowy plan działań na rzecz zwalczania przemocy domowej. Europejskie elity polityczne mają świadomość, że w ciągu ostatnich czterech dziesięcioleci temat przemocy mężczyzn wobec kobiet (szerzej – przemocy domowej) stał się kwestią społeczną, aktywnie dyskutowaną w aspekcie publicznym, kryminalnym i politycznym. […] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku w art. 18 i 71 głosi, że rodzina jest objęta szczególną ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej, a jej dobro państwo ma obowiązek uwzględnić w swojej polityce społecznej, zwłaszcza poprzez udzielanie szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji społecznej. […] W książce, którą oddajemy do rąk Czytelników, zebraliśmy teksty traktujące w sposób interdyscyplinarny o zjawisku przemocy. Naszym celem jest zaprezentowanie wielu płaszczyzn: prawnych, społecznych, psychologicznych, pedagogicznych i kulturowych, tego problemu. […] Dlatego adresujemy ją do stosunkowo szerokiego grona, czyli osób zajmujących się zjawiskiem przemocy zarówno teoretycznie, empirycznie, jak i praktycznie.  Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp       Dariusz Ziniewicz  Przedmowa   Część I PERSPEKTYWA PRAWNO-SPOŁECZNA Jadwiga Królikowska, Jarosław Utrat-MileckiKara kryminalna a ochrona rodziny. Analiza integralnokulturowa wybranych problemów penologicznych  Przemysław Banasik Fenomen przemocy w doktrynach prawnych. Tendencje legislacyjne dotyczące sprawcy i osoby doznającej przemocy  Jacek ŻółćPrzemoc w rodzinie w ujęciu prawa karnego    Iwona GumowskaSkala i struktura zjawiska przemocy w rodzinie     Sebastian A. Zdończyk, Paulina K. TrzaskuśSpołeczno-prawne aspekty wykorzystania seksualnego dziecka      Paweł Kozłowski Czyny karalne nieletnich z użyciem przemocy – analiza kryminologiczna z uwzględnieniem czynnika płci   Daria BieńkowskaPrzemoc wobec kobiet jako wyzwanie dla współczesnej wiktymologii  Dorota Kiełb-GrabarczykLudzie starzy jako osoby doznające przemocy i jako jej sprawcy   Część IIPERSPEKTYWA PSYCHOPEDAGOGICZNA I KULTUROWABeata Pastwa-WojciechowskaPsychopatia a przemoc – wybór, konieczność czy pokusa? Łukasz Wirkus Resocjalizacyjna refleksja nad przemocą w rodzinieEwa Kiliszek Przemoc w rodzinie w kontekście rodzin wieloproblemowych   Anna Babicka-WirkusPrzeciwdziałanie przemocy wobec dzieci w ramach międzynarodowych strategii INSPIRE   Agnieszka ŁagodaRodzina z problemem przemocy jako rodzina problemowa – konsekwencje zjawiska oraz kierunki działań terapeutycznych i pomocowych   Piotr Modzelewski Związek między syndromem sztokholmskim a PTSD u ludzi doświadczających przemocy w relacjach – umiejętności terapeutyczne Sylwia Moch-Piątek, Olga Geisler Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach jako jedna z metod pracy kuratora sądowego Sabina Prejsnar-Szatyńska Przemoc jako przejaw męskiej dominacji   ";"Dariusz AdamczykRecenzja: Studia Edukacyjne Nr 52/2019  ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 308 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-973-8.jpg
"Szkolny teatr interakcji";"Od pomysłu do przedstawienia";"Piotr Kołodziej ";978-83-7850-984-4;;" Ta książka opowiada o szkolnej przygodzie teatralnej – o tym, jak wraz z uczniami jednej z krakowskich szkół, w której występujemy głównie w roli polonistów, uczyliśmy się teatru i bawiliśmy się w teatr. Jest to opowieść o różnych formach artystycznej aktywności, o wspólnocie ludzkiej, która wytworzyła się w trakcie tych działań, o czasie minionym (ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi!) i pewnej aktualnej placówce edukacyjnej, sercom naszym sympatycznej i bliskiej.Przy czym pod hasłem „placówka edukacyjna” rozumiemy instytucję o schludnej nazwie Prywatne Akademickie Centrum Kształcenia, czyli w skrócie PACK, usytuowaną przy ulicy Karmelickiej w Krakowie. Zacna ta instytucja stała się areną naszych szkolnych inicjatyw teatralnych, zaś jej dyrektor, Jerzy Waligóra, nader tolerancyjnym Mecenasem, a w porywach nawet entuzjastą tych amatorskich poczynań.Książka dzieli się na trzy części, z których najważniejsza wydaje nam się ta ostatnia i najobszerniejsza, Antologia, zawierająca dramaty pisane na użytek szkolnej sceny i wystawiane przez szkolny zespół teatralny przy różnych, mniej lub bardziej odświętnych okazjach. Każdy tekst został poprzedzony planszą, która nawiązuje do tematyki danego utworu lub jest jego plastyczną interpretacją. Są to grafiki wykonane przez jedną z naszych uczennic, Zuzannę Wużyk (matura 2016).Część pierwsza książki to Preludium, rozpisane na głosy Piotra Kołodzieja i Janusza Waligóry. Najpierw proponujemy szkic o charakterze historycznego wykładu, w którym mowa głównie o polskiej tradycji edukacyjnej zorientowanej teatralnie i obecności form dramatycznych w kształceniu młodzieży. Autor w syntetycznym skrócie i zgoła niechronologicznym układzie pokazuje nieledwie dzieje światowego teatru, które rozpoczynają się gdzieś od prehistorycznych tańców mimetycznych wspólnot czczących swe bóstwa, a kończą – póki co – na widowiskach scenicznych przygotowywanych i wystawianych przez wspólnotę szkolną PACK-u, czczącą głównie swe jubileusze.W drugim szkicu wprowadzenia znalazł się wątek nieomal sentymentalny – wspomnienie długiej dydaktyczno-artystycznej drogi, jaką pokonaliśmy wspólnie ze zmieniającymi się zespołami uczniowskimi na przestrzeni ponad dwudziestu lat. Na szczęście oprócz westchnień oraz anegdot i plotek pojawia się tu analiza poszczególnych sztuk wraz z próbą uporządkowania ich według jakichś uchwytnych kryteriów.Natomiast trzeci szkic w tej części ma charakter warsztatowy – składają się nań propozycje konkretnych ćwiczeń, które wykonywaliśmy na zajęciach, korzystając z materiałów literackich, teatralnych, filmowych oraz własnych pomysłów scenicznych.Dalsze otrzeźwienie przynosi część druga książki, Postludium, czyli poważne studium badawcze pióra autentycznego znawcy teatru, Jerzego Waligóry, skupione na niezbyt poważnych płodach nauczycielsko-uczniowskich umysłów. Na szczęście badacz okazał się wyrozumiały…Całości dopełniają zdjęcia z niektórych realizacji scenicznych – w teatrze Groteska, w kinie Kijów, w kinie Mikro, na krakowskim Rynku, a także w auli głównej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, w którym to Uniwersytecie zresztą wszyscy trzej autorzy niniejszej książki od lat zajmują się kształceniem polonistów i kulturoznawców.Piotr Kołodziej i Janusz Waligóra Polecamy zakładkę Fragment a tam cały AKT V: Rosja   ";;;"[…] jest to lektura wielopoziomowa i skierowana do bardzo różnych środowisk, z których każdy może znaleźć coś dla siebie. Studenci polonistyki mogą zetknąć się z ciekawą, niesztampową propozycją prowadzenia zajęć, daleką od „głupot” metodycznych proponowanych w różnych gotowych scenariuszach lekcyjnych; nauczyciele praktykujący ciekawą inspirację oraz warsztatowo rozpisaną metodę pracy z uczniami, „normalni” czytelnicy zbiór zabawnych tekstów zamieszczonych w antologii, socjologowie materiał do refleksji nad rzeczywistością szkolną itd.  Z recenzji dr. hab. Adama Regiewicza    Książka autorstwa Piotra Kołodzieja, Janusza Waligóry, Jerzego Waligóry pt. 'Szkolny teatr interakcji. Od pomysłu do przedstawienia' stanowi oto właśnie  przykład na nowe  sposoby nauczania, które są wykorzystywane na zajęciach lekcyjnych.                  Każdy z autorów dzieli się własnym doświadczeniem zawodowym zawartych w trzech rozdziałach, które zostały podzielone na 3 części. W precyzyjny sposób została ujęta historia teatru, podejście do aktora i jego roli. Charakterystyczne jest to, z jakim podejściem autorzy opracowali precyzyjnie scenariusze zajęć, które spowodują, że nauczyciel chętnie będzie chciał zrealizować swoje plany zawodowe względem ucznia. Lubię, kiedy nauczyciel w swojej pracy chce, aby uczniowie się wykazali w roli aktora. Wzbudza to wówczas zainteresowanie na lekcjach uczniów i chęć wyrażenia zgody na udział w przedstawieniu szkolnym. Nauczyciel czuje się spełniony, a uczniowie podwójnie usatysfakcjonowani. Podam to na przykładzie własnym. W klasie VI szkoły podstawowej realizowana była przez naszą Panią polonistkę inscenizacje do sztuki 'Balladyna' autorstwa Juliusza Słowackiego. Owszem przedstawienie wymagało, dużo pracy ze strony moich koleżanek i kolegów. Ich wysiłek był ogromny i godny poszanowania. Nie brałam co prawda udziału w przedstawieniu. Z ogromnym zainteresowaniem oglądałam tę sztukę, która okazała się podwójnym sukcesem dla uczniów, jak i Pani polonistyki. Pełniłam funkcję widza, ale takiego, któremu podobała się taka forma pracy z klasą. Czy pojawiły się pytania dotyczące samego grania przez uczniów i jak się czuli po zagraniu? Myślę, że tak. Moim zdaniem było to dla nich doświadczenie z lekkim dreszczykiem emocji. Dzięki tej książce uczniowie poznają  wskazówki, aby pokonać bariery językowe, a nauczycielom przybliży wiedzę z zakresu teatrologii. Połączenie wiedzy humanistycznej, pedagogicznej, dydaktycznej oraz nauczania akademickiego pozwala pozytywnie rozwijać przyszłym nauczycielom, aby mogli zrozumieć misję, jaką jest teatr. Satysfakcją jest to, że udało się rozwiązać problem za pomocą sztuki. Wszystkie zamieszczone scenariusze zajęć mi się podobały. Zaskoczyło mnie luźne podejście autorów, którzy stosują w swoich wypowiedziach. Poleciłabym wszystkim Czytelnikom przeczytać tę książkę.  recenzent: Anna Sz.  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 398 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-984-4.jpg
Wstyd;;"Elżbieta Czykwin";978-83-7850-405-4;;"Problematyka  wstydu w nauce stanowiła przede wszystkim obszar zainteresowania  psychologii i teologii. Ujęcie prezentowane w książce jest nawiązaniem i  rozwinięciem socjologicznego ujęcia wstydu zaproponowane przez  amerykańskiego profesora Thomasa Scheffa. Praca koncentruje uwagę Czytelnika na prezentacji ujęcia teoretycznego w  nawiązaniu do tradycji myślenia na temat wstydu w socjologii ale przede  wszystkim na aplikacjach założeń teoretycznych proponowanego ujęcia. Książka składa się z pięciu części.  W pierwszej z nich zaprezentowany zostaje dotychczasowy dorobek myśli  socjologicznej w kontekście wstydu (pionierzy tego ujęcia oraz wkład  autorów z kręgu interakcjonizmu symbolicznego oraz teorii kontroli  społecznej).  Część drugą stanowi krytyczna, przedstawiona w duchu psychoanalitycznym  prezentacja proponowanego ujęcia wstydu zapoczątkowaną ustaleniami  terminologicznymi. Jedna z kluczowych kwestii społecznych współczesnego  świata jest agresja. Wyjaśnienie genezy jej powstawania, mechanizmów  przejawiania się oraz narastania zyskuje tu wyjaśnienie i uzasadnienie  empiryczne w ujęciu „spirali wstydu-gniewu”, jako oryginalna i  przekonywująca próba ukazania związku pomiędzy zakwestionowanym wstydem i  agresją. W szczególności badania Lewis nad kłótniami małżeńskimi  stanowią tu inspirującą weryfikację dynamicznego procesu narastania  agresji. Produktywność podejścia do zagadnień społecznych z perspektywy  wstydu zostaje ukazana także w odniesieniu do innych znaczących  korelatów, takich jak: obraz siebie czy depresja. Kwestia empirycznej  weryfikacji zaproponowanej teorii stanowi poważne wyzwanie badawcze, i  ta kwestia zamyka część drugą książki.Część trzecia książki jest wieloaspektową perspektywą ukazującą  produktywność i uniwersalny charakter proponowanego ujęcia  teoretycznego, ukazując różne, odmienne warianty aplikacyjne. Jednym z  takich wariantów jest próba wyjaśnienia casusu dojścia Adolfa Hitlera do  władzy oraz społecznego przyzwolenia demokratycznych Niemiec na jego  zbrodnicze poczynania. Pomimo ogromnej literatury na ten temat, fenomen  Hitlera nie został przekonywująco rozpoznany. Kwestia ta jest dla  współczesnego świata demokratycznego szczególnie istotna, pozwala bowiem  zdiagnozować i podejmować działania prewencyjne w zbliżonych do  sytuacji przedwojennych Niemiec okolicznościach. Casus biograficzny  Alfreda Speera, bliskiego współpracownika Hitlera odsłania ważny w  teorii aspekt moralny związany z ujęciem wstydu i pozwalający odróżnić  wstyd  od sytuacyjnego zażenowania. W części trzeciej, podobnie jak to  czynił Freud następuje odwołanie do psychologicznego wyjaśnienia  charakterystyk zachowań postaci literackich stworzonych przez genialnych  pisarzy Tołstoja i Goethego. Odmiennym źródłem inspiracji, wskazującym  na fundamentalny charakter wstydu w wyjaśnianiu ludzkich zachowań  stanowi odwołanie do egzegetycznych interpretacji z kręgu  chrześcijańskiego jakie stanowią biblijne „Wygnanie z raju” oraz  praktyka spowiedzi, rozumiana tu jako próba przeniesienia treści  nieświadomych obarczonych wstydem do świadomości.   Część czwarta książki, akcentuje znaczenie więzi społecznej, której  naruszenie czy załamanie manifestuje się, po stronie osobistej -  doświadczeniem wstydu. Następuje tu wyakcentowanie znaczenia związku  tego co osobiste a więc wstydu, z tym, co społeczne a mianowicie więzią.  W tej części wskazuje się na charakterystyczna dla współczesnych  kultury okcydentu dystrofię więzi społecznej oraz skrywane pragnienie  jej naprawy. Tworzenie neoplemion (Maffesoli) jest tutaj dobitnym  wyrazem tych pragnień. W tej części zgłoszone zostają jeszcze inne  przykłady produktywności aplikacyjnej wstydu w odniesieniu do takich  ważnych społecznie problemów jak: wyraźnie niski poziom zaufania  społecznego w Polsce, generalnie (nie tylko w Polsce) niski poziom  ruchliwości społecznej, pionowej tj. z dołu do góry w odniesieniu do  przedstawicieli grup o niskim społecznym prestiżu. Część piątą, i ostatnią książki zamykają rozważania na temat ważnych  prób podejmowanych w naukach społecznych a mających na celu  sformułowanie imponderabiliów w funkcjonowaniu człowieka. Próby takie  służą powiększeniu kumulatywności ogromu narastającej wiedzy społecznej  oraz uniwersalizacji jej stosowania. Prezentowane ujecie wstydu wpisuje  się w te próby konkurując, w jakiejś mierze zwycięsko z innymi, podobnie  jak wstyd obrosłymi w liczne próby badawcze i teoretyczne ujęcia,  jakimi są: Terror Menagement Theory (TMT) czy Teoria wstrętu (Disgust  Theory). Mechanizm konformizmu vs. nonkonformizmu oparty jest na  wstydzie (Barbalet). Wstyd stanowił przez wieki podstawowy mechanizm  leżący u podstaw praktyki pedagogicznej. Książkę zamykają rozważania a  raczej inspiracje pedagogiczne jakie nasuwają się w związku z  proponowanym ujęciem wstydu dla szeroko rozumianego wychowania.       Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Podziękowania        9Wstęp      11Część IEmocje i wstyd – wstępne koncepcje      23Rozdział 1Prekursorzy problematyki w myśli społecznej      25Rozdział 2Ujęcie interakcjonistów symbolicznych      31    2.1. Wczesny interakcjonizm      31    2.2. Wkład Goffmana      34    2.3. Teoria emocji Susan Shott      40Rozdział 3Wstyd a kontrola społeczna      45    3.1. Mechanizmy zawstydzania według Johna Braithwaite’a      45    3.2. Nathan Harris i egzemplifikacje empiryczne      50Część IIThomas J. Scheff i koncepcja interakcjonostyczno--psychoanalityczna      57Rozdział 4Inspiracje i ustalenia teoretyczne      61    4.1. Charles Cooley: duma versus wstyd      61    4.2. Odniesienia psychoanalityczne: Helen Lewis      64     4.3. Represjonowanie wstydu w społeczeństwie nowoczesnym      72Rozdział 5Wstyd i agresja      79    5.1. Spirala wstydu-gniewu      80    5.2. Konflikt, agresja i przemoc      87Rozdział 6Inne egzemplifikacje empiryczne        99    6.1. Wstyd a obraz siebie        99    6.2. Wstyd a depresja      102    6.3. Metody badania wstydu      106Część IIIIlustracje literackie i biograficzne oraz inne przykłady      117Rozdział 7Wstyd na ścieżkach biografii      123    7.1. Casus Adolfa Hitlera      123    7.2. Albert Speer: wstyd i przeprosiny      133Rozdział 8Literackie tropy wstydu      143    8.1. Wstyd Wertera: upokorzenie i klasa społeczna      143    8.2. Bohaterowie Tołstoja: gender      153Rozdział 9Inspiracje chrześcijańskie      163    9.1. Upadek      164    9.2. Spowiedź      171Część IVPrzemiany więzi i wybrane korelaty wstydu      177Rozdział 10Więź społeczna. Charakterystyki w kontekście wstydu      179    10.1. Więź społeczna. Charakterystyki      179    10.2. Współczesna dystrofia więzi. Nierówności ekonomiczne      182    10.3. Trybalizm i neotrybalizm jako wyraz pragnienia więzi      185Rozdział 11Wybrane korelaty wstydu      195    11.1. Kulturowe aspekty wstydu      195    11.2. Poziom zaufania a wstyd      200    11.3. Ruchliwość społeczna      203Część VZakończenie      211Rozdział 12 W kierunku imponderabiliów      213    12.1. TMT      214    12.2. Wstręt      218Rozdział 13 Niektóre pedagogiczne aspekty wstydu      225    13.1. Przemiany więzi      226    13.2. Post-shame society      228    13.3. Kary szkolne      232    13.4. Przemoc szkolna      236    13.5. Hipokryzja      241Bibliografia      245";"Po co nam wstyd? Wszyscy posiadamy zdolności emocjonalne, bowiem leżą one w naturze ludzkiej. Niekiedy jednak nie są one odpowiednio ukształtowane, zaś obecne czasy – szybkie tempo życia, pogłębiająca się społeczna izolacja – nie sprzyjają pracy nad rozwojem tych emocji. Ich niedostatek oraz konsekwencje, które pociąga za sobą ten stan, leżą w kręgu zainteresowania socjologii. Początków socjologii emocji jako dyscypliny naukowej można upatrywać w latach siedemdziesiątych, dziś zaś może się ona pochwalić już sporymi sukcesami. Wśród zagadnień związanych z emocjami na pierwszy plan wysuwa się wstyd, który – na tle innych emocji  – wydaje się niezwykle złożony. Uczucie wstydu jest przykre i pociąga za sobą szereg negatywnych stanów i działań. Manifestuje się ono zarówno w zachowaniach behawioralnych, jak i w silnym skupieniu na sobie. Próby znalezienia powiązań pomiędzy wstydem a normami porządku społecznego oraz ukazania roli wstydu dla podtrzymania porządków interakcyjnych podjęła się Elżbieta Czykwin w kolejnej swej monografii. Książka Wstyd, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS to swego rodzaju kompendium wiedzy na temat wstydu, jego postrzegania na przestrzeni dziejów, różnych jego aspektów, a także przykładów zarówno literackich bohaterów, jak i postaci sprawujących władzę za pomocą przemocy, tj. Adolfa Hitlera i Alberta Speera. Opracowanie stanowi doskonały punkt wyjścia do własnych badań, a także impuls do refleksji nie tylko nad wstydem, ale i nad szerzej pojętymi emocjami. Książka składa się z pięciu części. W pierwszej autorka prezentuje koncepcje powiązane z emocjami i wstydem, przywołując sylwetki prekursorów problematyki myśli społecznej, omawiając pierwsze socjologiczne koncepcje emocji oraz prezentując stanowisko kontroli społecznej w kontekście wstydu. Część drugą stanowi prezentacja ujęcia wstydu oraz teorii emocji, zapoczątkowanej i rozwijanej przez Thomasa J. Scheffa. Wstyd został ukazany w jej kontekście jako szczególny łącznik pomiędzy porządkiem społecznym a jednostką, pomiędzy kulturą a Ja, pomiędzy strukturą społeczną a refleksyjnie i twórczo działającym aktorem. Autorka porusza zagadnienia związane z dążeniem do wchodzenia w relacje, upatrując w tym motywacji zarówno pojedynczego człowieka, jak i całych społeczeństw. Pisze o dumie i wstydzie jako o strażnikach więzi międzyludzkich, a także o innych emocjach, często towarzyszących wstydowi, jak na przykład o strachu i spirali wstydu-gniewu. Część trzecia opracowania ukazuje wstyd i jego przejawy na podstawie konkretnych przykładów. Za pomocą funkcjonujących teorii naukowych autorka próbuje tłumaczyć, dlaczego Niemcy nie znali pojęcia wstydu oraz jakie techniki, niejako „zawieszające” znaczenie norm kulturowych, leżały u podstaw zachęcania do przemocy. Jak sama Czykwin przyznaje, ta część książki stanowi próbę wyjaśnienia możliwych przyczyn stojących u podstaw aktywnego zaangażowania całego społeczeństwa w proces eksterminacji „podludzi”. Mechanizmy wstydu zostały zilustrowane za pomocą przykładów biograficznych i literackich. Przyjrzymy się zatem osobie Hitlera oraz tajemnicy jego dojścia do władzy (być może był to właśnie tłumiony wstyd) i uzyskania społecznego przyzwolenia na jego bestialskie metody. Odwołując się do opartej na dumie i represjonującej wstyd wartości wspólnoty narodowej, Hitlerowi udało się przejąć władzę w państwie, zaś znajomość tych mechanizmów jest szczególnie istotna w kontekście przyszłości całych narodów i ewentualnego poszukiwania analogii w postępowaniu przywódców politycznych. Autorka przywołuje również postać Alberta Speera, na przykładzie którego objaśnia reguły i wzory opisane wcześniej w modelu angażującym społeczne i intrapsychiczne konsekwencje wstydu. Za literacki model wstydu posłużył z kolei Werter z powieści Johana Wolfganga Goethego oraz bohaterowie powieści Tołstoja. W tej części książki autorka przygląda się ponadto powszechnie stosowanym praktykom chrześcijańskim w kontekście wstydu. Część czwarta książki podkreśla znaczenie więzi społecznej, czyli jednej z kluczowych kategorii w socjologii. Czykwin poświęca nieco uwagi charakterystyce odmiennych więzi, w zależności od etapu rozwoju społeczeństwa, a także wskazuje na wpływ nierówności ekonomicznych na tendencję o solidarności. Ostatnia, piąta część, stanowi podsumowanie wcześniej przedstawionych ujęć wstydu, jakomechanizmu leżącego u podstaw funkcjonowania ludzi jako istot społecznych. Autorka prezentuje wybrane pedagogiczne aspekty wstydu, poruszając m.in. sporny temat kar szkolnych oraz przemocy w szkole i przeciwdziałaniem temu zjawisku.  Wstyd Elżbiety Czykwin jest chyba jedyną publikacją, w której zaprezentowane zostało socjologiczne ujęcie wstydu, mechanizmy jego powstawania oraz możliwe, niekiedy tragiczne, skutki. Zakres poruszonych zagadnień pokazuje ogrom pracy włożonej w przygotowanie publikacji oraz świadczy o kompleksowym podejściu do tematu. Mimo, iż książka nie należy do łatwych w odbiorze, jest wartościową pozycją nie tylko dla socjologów i studentów tego kierunku, ale także dla badaczy literatury, historyków czy pedagogów. źródło: http://www.granice.pl/recenzja,wstyd,9700  Elżbieta Czykwin jest z zawodu socjologiem wychowania i pedagogiem społecznym. Pracuje W Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Autorka i współautorka wielu publikacji np. „Gorsi inni", „Dwujęzyczność i Dwukulturowość". Za książkę „Stygmat społeczny" z 2007 roku została uhonorowana Nagrodą im. profesor Ireny Lepalczyk, przyznane jej przez Łódzkie Towarzystwo Naukowe. Jest dwukrotną stypendystką Robinson College Uniwersytetu w Cambridge.Co to jest wstyd ?- zespół reakcji organizmu ( np. rumieniec), połączony z możliwym do przewidzenia działaniem (ukrycie się) i przykrymi myślami ( „Jestem głupi", „co ona sobie o mnie pomyśli"). Taką definicję przeczytamy w internecie. Elżbieta Czykwin do tego pojęcia podchodzi z ogromną systematycznością i dokładnością. W części pierwszej „Emocje i wstyd- pierwsze koncepcje" jest mowa o prekursorach problematyki w myśli społecznej, począwszy od Platona poprzez między innymi Francisa Bacon po Norberta Eliasa. Wszyscy oni dali początek ważnym wątkom myślenia na temat wstydu, które jak dotąd nie zostały zakwestionowane, przeciwnie weszły w skład fundamentalnych twierdzeń socjologii – pisze autorka.Mnie osobiście bardzo zainteresowała Część IV, w której autorka podejmuje temat więzi społecznej i ich charakterystyki w kontekście wstydu. Znajdziemy tu również wiadomości na temat kulturowych aspektów omawianego zagadnienia. Poczucie wstydu jest zupełnie inaczej interpretowane przez różne narodowości. Amerykańscy bankierzy np. nie przyznawali się do winy w momencie kryzysu ekonomicznego, i z założenia zaprzeczają winie, więc kwestionują wstyd i nie poczuwają się do odpowiedzialności za kryzys, który spowodował spadek zaufania ludzi do tych instytucji jak i do państwa. Inaczej sprawa wygląda w Japonii. W wyniku ataku hakerskiego zagrożone zostały zagrożone dane osobowe 77 milionów klientów formy. Dyrektor w japońskim koncernie wraz z pracownikami przeprosił wszystkich użytkowników i przyznał, że hakerzy wykorzystali lukę w zabezpieczeniach. Oprócz przeprosin ( gdzie prezesi robili to również przez głęboki pokłon ) również zaproponowano rekompensatę. W sprzeczności do tych zachowań, stoi postawa włoskiego kapitana statku „Costa Concordia" Francesco Schettino, który w 2011 roku opuścił tonący statek z 4200 osobami na pokładzie. W wyniku katastrofy zginęły 32 osoby. Oskarżony nie przyznaje się do winy, nazywa katastrofę banalnym wypadkiem. Za swoją winę uważa tylko to, że miał „odwróconą uwagę". Takich różnych, sprzecznych zachowań przytacza autorka wiele. W niektórych przypadkach tylko, osoby przyznawały się do odczuwania wstydu, czy też poczucia winy. Innymi ogromnie ciekawymi rozdziałami są „Kary szkolne"i „Przemoc szkolna". Według autorki kwestia przemocy w szkole jest wtórna w stosunku do zakwestionowanego wstydu . Nauczyciele są zdominowani przez presję na nieujawnianie ( fałszywego) wstydu z powodu obecności przemocy w szkole. Wstyd ten jest traktowany jako wyraz słabości pedagogów, oraz braku kompetencji wychowawczych. Z jednej strony chcą zrezygnować ze stosowania przemocy jako zawstydzającej nie tylko uczniów ale ich samych ale z drugiej strony widzą tak sposób radzenia sobie z wyzwaniami. Mamy tu dokładnie opisany ten problem począwszy od najmłodszych uczniów, gimnazja po liceum.Uważam , ze autorka dokonała mrówczej pracy rozpatrując pojęcie wstydu w zakresie pedagogiki, socjologii i psychologii. ( dodając nawet konteksty literackie i biograficzne) Jej monografia jest ogromnie dokładna. Układ książki jest przejrzysty i łatwo się z niego korzysta. Polecam nie tylko tym, którzy badają emocje wstydu ale również wszystkim tym , którzy chcieliby poznać zależności pomiędzy naszymi odczuciami.  źródło: http://sztukater.pl/ksiazki/item/9681-wstyd.html  Układ polecanej czytelnikom książki jest naprawdę bardzo przejrzysty. Umożliwia bowiem dokonanie błyskawicznego, całościowego przeglądu wszystkich ważnych koncepcji dotyczących emocji i wstydu, pogrupowanych wedle kryteriów: problemowego oraz historycznego.            Światowej sławy badaczka zjawisk społeczno-pedagogicznych Elżbieta Czykwin w swojej najnowszej monografii naukowej pod tytułem „Wstyd” zainicjowała niesłychanie ważne dla rozwoju socjologii emocji badanie nad tytułową kategorią teoretyczną. Wykazała znaczenie wstydu dla konstruowania jakości życia społecznego, uzmysławiając przy tym czytelnikowi jego nowe, dotąd często nieuświadamiane znaczenia na przykład czynnika kontroli czy katalizatora więzi społecznych. Dała zatem wgląd w społeczne aspekty badań nad tą emocją, która stanowi wbrew pozorom doskonały wskaźnik między innymi społecznej integracji czy stopnia internalizacji norm grupowych. Wszystko to złożyło się na pionierski charakter badań Elżbiety Czykwin i sprawiło, że stworzone przez badaczkę propozycje metodologiczne z pewnością posłużą wielu kolejnym pokoleniom badaczy koncentrujących się na badaniu emocji.            Układ polecanej czytelnikom książki jest naprawdę bardzo przejrzysty. Umożliwia bowiem dokonanie błyskawicznego, całościowego przeglądu wszystkich ważnych koncepcji dotyczących emocji i wstydu, pogrupowanych wedle kryteriów: problemowego oraz historycznego. Takie rozwiązanie pozwala również odbiorcy zorientowanemu w przedmiocie wywodu na wybiórcze zapoznanie się z określonymi, mniej znanymi zagadnieniami w tym obszarze. Wbrew pozorom czytelnik odnajdzie w tej książce całkiem sporo obcych sobie ujęć, ponieważ Elżbieta Czykwin posłużyła się w swoich dociekaniach słabo znanymi – zarówno w Polsce, jak i na świcie – opracowaniami oraz materiałami źródłowymi. Uzyskała dzięki temu imponujący przewodnik po dorobku badaczy społecznych skupionych na poznaniu ludzkich emocji.            Osobny rozdział Elżbieta Czykwin poświęciła na omówienie modnej ostatnio wśród młodych badaczy szkoły interakcjonistów symbolicznych. Omówienia doświadczonej uczonej wzbogacone o cenne wskazówki dotyczące procesu badawczego, pozwolą zapoznać się z niuansami – obciążeniami i mocnymi stronami tegoż naukowego podejścia. To z kolei umożliwi właściwie i owocne z niego korzystanie. Z pewnością warto skorzystać z tych porad, dla dobra indywidualnych efektów badawczych.            Ogromną wartość – nie tylko dla teoretyków zajmujących się problematyką emocji w nauce – posiada przedstawienie, interpretacja oraz krytyczne omówienia koncepcji interakcjonistyczno-psychoanalitycznej. Czytelników zainteresowanych kondycją współczesnych społeczeństw na pewno zainteresują uwagi na temat represjonowania wstydu w społeczeństwie nowoczesnym, kar i przemocy w szkołach, hipokryzji wśród ludzi. Zyskają oni wgląd w mechanizmy oraz konsekwencje chociażby takich procesów jak na przykład tłumienie emocji i ich tabuizacja, odczuwanie wstydu z powodu manifestowanej dumy, zależności pomiędzy stanami emocjonalnymi a ich zewnętrzną ekspresją. Wiele z tych uwag bez wątpienia zainteresuje również komunikologów oraz medioznawców ze względu na wagę podjętej tematyki, przy jednoczesnej jej marginalizacji w ramach specjalistycznej literatury przedmiotu.            Nie oznacza to jednak tego, że Elżbieta Czykwin ogranicza się tylko do prezentacji ujęć teoretycznych. Wszystkie wszakże opatruje właściwie dobranymi, obrazowymi egzemplifikacjami empirycznymi. Nowatorskie, a zarazem niezwykle inspirujące są ilustracje literackie i biograficzne. Przykładowo autorka mówi o istocie wstydu przedstawiając casus Adolfa Hitlera czy rozważa wstyd przez pryzmat gender w twórczości Lwa Tołstoja. Omówienia te mogą posłużyć jako materiał porównawczy czy baza źródłowa dla kolejnych badań.            Książkę wybitnej uczonej Elżbiety Czykwin pod tytułem „Wstyd” poleca się w szczególności tym, którzy mają świadomość jak wiele mogą się nauczyć korzystając z rad doświadczonej badaczki. Prezentuje bowiem światowy poziom pod względem merytorycznym i metodologicznym. Warto przyjrzeć się procesowi badawczemu autorki i potraktować tę monografię jako cenną lekcję warsztatu naukowego. Z tych właśnie powodów jest to świetna propozycja wydawnicza nie tylko dla tych czytelników, których interesuje badanie emocji czy wstydu, ale dla wszystkich, którzy marzą o tym, aby wnieść wkład w rozwój nauki. Elżbieta Czykwin bez wątpienia go wniosła.źródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/10549/elzbieta-czykwin-wstyd  Rozprawa Elżbiety Czykwin jest kolejną w jej dorobku naukowym monografią, w której przedmiotem analiz czyni jeden ze społeczno-pedagogicznych fenomenów naszych czasów, chociaż od kilku wieków fragmentarycznie rozpoznawany przez innych badaczy w bardzo wąskim zakresie swojej istoty i funkcji. Po książce pt. Stygmat społeczny, za którą w 2007 roku została wyróżniona Nagrodą im. Profesor Ireny Lepalczyk Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, pojawiła się w obszarze Jej zainteresowań poznawczych kategoria bardzo do niego zbliżona, jaką okazał się problem wstydu. Istotnie, należą się wyrazy szczególnego uznania za wyjątkowe wyczucie zjawisk, którym warto się przyjrzeć w sposób syntetyczny, metapoznawczy, dociekając ich już rozpoznanych w naukach humanistycznych i społecznych znaczeń, predyktorów, by zacząć budować wokół nich lub w związku z nimi teoretyczną wiedzę. […]Autorka znakomicie konstruuje swoją rozprawę, nadając układowi treści logikę historyczno-problemową, wprowadzając nas w odkrywanie przez naukę fenomenu wstydu, mechanizmów jego powstawania i możliwych następstw. […]Książka Elżbiety Czykwin pokazuje nam bogactwo i złożoność wiedzy na tytułową kategorię tej monografii, a zarazem uświadamia, jak wiele ma ona jeszcze wymiarów oczekujących na opis i wyjaśnienie, kategoryzacje i nowe syntezy.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego  Książka Elżbiety Czykwin pt. Wstyd to oryginalne, twórcze dzieło znanej badaczki i autorki prac pedagogicznych, dzieło, które w oczywisty sposób zwiększa ogólnie dostępną wiedzę na temat rzadko podejmowany, ale zawsze istotny w każdej działalności o charakterze pedagogicznym. […]Autorka sprawnie porusza się po całym obszarze złożonych współzależności, w obrębie którego zazębiają się ze sobą zjawiska historyczne, socjologiczne, psychologiczne, pedagogiczne i historyczno-literackie. […]Praca świadczy o imponującym oczytaniu Autorki, przy czym widać, że dostępna jej jest literatura fachowa w kilku językach, umie też sięgać po teksty mało znane i rzadko wspominane przez specjalistów pedagogów czy socjologów.  Z recenzji prof. dr. hab. Alfreda Andrzeja Janowskiego Dawno nie czytałam książki, której autorka tak płynnie i  przekonująco porusza się w obszarze socjologii, psychologii i  pedagogiki.[…] emocje są jak diody, które w wyniku uczestnictwa w  uporządkowanym regułami i normami układzie społecznym zapalają się  nieustannie i informują osobę o jej zakresie przystosowania do tego, co  społeczne, i co należy zrobić, jeżeli zakres ten nie jest społecznie  satysfakcjonujący, o czym donosi nieustanne monitorowanie siebie. [40]Problem w tym, że niektórzy owych diod w ogóle nie dostrzegają, ba,  nie wierzą w ich istnienie; inni zaś nie potrafią się w ogóle poruszać w  świecie relacji interpersonalnych, jeśli nie mają latarki czołówki w  takie diody zaopatrzonej i oświetlającej każdy ich krok. Jedni i  drudzy nieustannie wpadają w tarapaty, ale spróbujcie im powiedzieć, że u  ich źródeł leży nieumiejętność odczytywania i nazywania emocji własnych  i cudzych – wyśmieją was. Emocje? Bzdura! Nie dziwcie się im. Nawet  badacze parający się naukami społecznymi jeszcze całkiem niedawno  zostawiali wiedzę o emocjach swoim kolegom biologom i ewolucjonistom,  wychodząc z założenia, że emocje to pewien rodzaj atawizmu, który  ułatwia dobór naturalny i przystosowanie do środowiska, człowiek zaś  jest z definicji istotą racjonalną. I tu się mylili…Dawno nie  czytałam książki, której autorka tak płynnie i przekonująco porusza się  po kilku dziedzinach nauk społecznych (socjologia, psychologia,  pedagogika) oraz wpisuje systematyzowaną wiedzę w kontekst medyczny,  historyczny a nawet literacki. Ta godna najwyższego uznania narracyjna  wirtuozeria daje porywający efekt: oto świat emocji jawi się  czytelnikowi w całym swym skomplikowaniu, ale jednocześnie zyskuje  czytelną i spójną wykładnię. A jest tym bardziej pasjonująco, że autorka  za główny temat swej książki obrała emocję wszechobecną, silną i często  nieuświadamianą, ale mającą kluczowy wpływ na nasze relacje z ludźmi –  wstyd. Emocjonalność jest szeroko obecna w sferze rynku i polityki oraz  wydaje się, że odgrywa główną rolę w zachowaniach i decyzjach  konsumenckich, a także politycznych [118], zauważa  Elżbieta Czykwin już na wstępie i dodaje, że konsument czy wyborca  kupuje tak naprawdę nie produkt, ale wrażenia, uczucia i nastrój; chce  być „uwodzony”. Gdyby było inaczej, nie potrzebowalibyśmy naiwnych  reklam i… pompatycznych kampanii wyborczych, które – jak słusznie  zauważa autorka – zastąpiły niegdysiejsze rytuały związane z elekcją i  koronacją. Fakt, że człowiek tak chętnie daje się uwodzić emocjonalnym  przekazom jest, zdaniem Elżbiety Czykwin, wystarczającym powodem, aby przedefiniować klasyczne koncepcje racjonalności jako zasadniczej dla działań i zachowań człowieka nowoczesnego.  [18] O ile jednak taki socjologiczny ogląd natury ludzkiej wydaje się nam  wszystkim, w tym także zapewne laikom, którzy istnienie emocji uznają za  wymysł naukowców, „bab” i mięczaków, do przyjęcia, o tyle zejście na  poziom rozważań o przypadkach indywidualnych wzbudza opór: JA się nie  wstydzę; JA nie bywam zażenowany (męska końcówka jest tu jak najbardziej  uzasadniona, o czym za chwilę); JA doskonale wiem, co się ze mną  dzieje, kiedy wpadam w furię, nie patrzę rozmówcy w oczy, rumienię się i  jąkam; JA zawsze WIEM, co robię i dlaczego zachowuję się tak, a nie  inaczej. Społeczna rola wstydu jako czynnika kontroli, czyli jego  rola w podtrzymywaniu bądź naruszaniu więzi społecznych jest ogromna,  ale  wszystko zaczyna się od JA.Jak to działa? Chcecie prześledzić ten łańcuch zależności? Proszę bardzo.Wróćmy  zatem do początku naszej wędrówki po świecie emocji: przed nami osoba,  która w istnienie żadnych diod nie wierzy. Oczywiście osoba taka emocje  odczuwa, ale nie dopuszcza do świadomości faktu, że dyskomfort, który  pojawia się w relacjach społecznych ma swoje źródło właśnie w nich i nie  umie ich nazwać. Aby wyjaśnić mechanizm działania tego przypadku, Elżbieta Czykwin  dokonuje przeglądu koncepcji naukowych – socjologów, psychologów i  pedagogów. Odsyłam do tekstu: zestaw nazwisk i przywołanych źródeł jest  imponujący, a sposób konstruowania wywodu i łączenia poszczególnych  wyników badań w spójną „historię wstydu” czytelny także dla osób  niemających wykształcenia akademickiego  – z których jasno wynika, że  wstyd jest jedną z najbardziej bolesnych i brzemiennych w skutki emocji.  Co czują osoby „niewierzące” doświadczające wstydu? Czują się  głupio, niezręcznie, idiotycznie. Co robią, aby zniwelować poczucie  dyskomfortu? Maskują wstyd gestami i słowami (to tzw. wstyd nieskrywany i  niewyodrębniony): unikają kontaktu wzrokowego, omiatają wzrokiem kąty,  jąkają się i cały czas mają dojmująco niskie poczucie własnej wartości.  Albo, w przypadku wstydu określanego mianem „pomijanego”, mówią zbyt  szybko, nie na temat, powtarzają w kółko te same historie – w ich  umysłach nieustannie rozgrywają się ciągle przywoływane sceny, w których  popełniają błąd, bądź czują się krytykowani przez innych, w ten sposób,  że stają się niezdolni do uczestnictwa w teraźniejszości i radzenia  sobie z jej wyzwaniami [66]. Brzmi znajomo? Aż prosi się o dalszy ciąg wywodu i przebadanie relacji wstyd – nieśmiałość…Co najważniejsze, taki nieuświadomiony wstyd może siać w  człowieku spustoszenie. Przywołując poglądy jednego z badaczy, Czykwin  podnosi tezę, że wstyd jest jedną z tych emocji (jako drugą badacz ów  wymienia dumę), która wystarcza do opisania zarówno interakcji między  dwojgiem ludzi jak i relacji między grupami na poziomie zbiorowym.  Użyjcie więc wyobraźni i ulokujcie osobę doświadczającą  nieuświadomionego wstydu w relacji małżeńskiej… – katastrofa w stanie  czystym! Jeśli dodam, że wstyd pomijany częściej „diagnozowany” jest u  mężczyzn niż u kobiet, a objawia się on m. in. takimi „atrakcjami” jak:  zaprzeczanie emocjom i skupianie się na pojedynczych kwestiach, które  przywołuje się w nieskończoność, to… To zatrzymam się na progu  niejednego waszego domostwa i przywołam przykład z książki: mniej boli, a  jest bardzo wymowny.Oto w USA w latach 60. i 70. minionego stulecia  zanotowano wzrost liczby morderstw na kobietach. Ustawodawcy poszli w  kierunku organizowania zinstytucjonalizowanej pomocy dla kobiet  doświadczających przemocy ze strony mężów oraz przyspieszenia procedur  rozwodowych. I co się okazało? Liczba morderstw… wzrosła! Jak  socjologowie tłumaczą ten fenomen? Otóż mężczyźni, którzy bardzo łatwo  wpadają w tzw. spiralę wstydu – wstydu lub wstydu – gniewu [celem  wyjaśnienia: w książce pojawia się termin „wstyd rekursywny”, czyli  reagujący sam na siebie („wstydzę się, że się wstydzę”), który prowadzi  do gniewu, a następnie do powtarzających się sekwencji poczucia wstydu i  gniewu, określanego właśnie mianem spirali] poczuli się podwójnie źle:  ich wstyd osiągnął poziom nie do udźwignięcia – wstydzili się pragnienia  bycia kochanymi i otaczanymi opieką, bo wydawało im się to… infantylne.  Wstyd rodził agresję. Notabene: pamiętacie Pijaka z „Małego  Księcia”? Pił, bo wstydził się, że pije… Wstyd i autoagresja  koegzystowały w najlepszej komitywie.Ukazanie relacji  nieuświadomionego wstydu i agresji jest jedną z ciekawszych kwestii w  książce Elżbiety Czykwin. Znajomość tej relacji pozwala tłumaczyć  zarówno przyczyny kłótni małżeńskich, przemocy szkolnej jak i eskalację  konfliktów między narodami.       Zajmijmy się więc osobami, które bez emocjonalnych diod  funkcjonować nie potrafią. Znamy je wszyscy (może to nawet my sami?): to  osoby, które pędzą żywot zadając sobie nieustannie pytanie „co sobie  ludzie o mnie pomyślą???”. Abstrahując od odpowiedzi, która w obecnych  czasach traci walor śmieszności na rzecz bolesnej prawdy: „nie  myślałbyś, co ludzie o tobie pomyślą, gdybyś wiedział jak rzadko to  robią”, musimy zdać sobie sprawę, że głównym problemem społecznym współczesnego świata zachodniego jest destrukcja więzi, a zarazem  tęsknota za ich utrzymaniem  [226] i powstawanie tzw. neoplemion: grup mających dawać złudzenie ich  podtrzymywania: takich jak WOŚP, Ruch Oburzonych czy portale  społecznościowe.Rekonstruując tzw. proces jaźni odzwierciedlonej, Elżbieta  Czykwin używa sformułowana „wchodzić w cudze buty” na określenie  sytuacji, w której człowiek nieustannie wyobraża sobie, jak mógłby  wyglądać w oczach innych, jak inni go oceniają i emocjonalnie reaguje na  te wyobrażenia. Trwając w takim klinczu, człowiek nie przyjmuje ról społecznych w sposób afektywnie obojętny [40],  czyli nieustannie stara się odczytywać emocje jakie inni żywią wobec  niego: ale, uwaga, nie wobec niego jako osoby, a wobec niego-aktora  obsadzonego w konkretnej roli społecznej – córki, matki czy męża. I tak  spędza człowiek całe życie w cudzych butach, co dnia sprawdzając swą społeczną adekwatność zachowań  [54], a życie przepływa mu między palcami. Albo obok. I nawet nie  spostrzega, kiedy staje się konformistą. Jak się ustrzec konformizmu? Osoby  z silnym poczuciem własnej wartości i wysoką samooceną, pomimo odczucia  wstydu, potrafią w sytuacji presji grupowej działać zgodnie ze swoimi  przekonaniami [100-101]. Jedną z ciekawszych tez książki jest bezwzględnie teza o roli  wypieranego nieświadomego wstydu w etiologii depresji. Autorka proponuje  następujący łańcuch przyczynowo-skutkowy: poczucie nieuświadomionego  wstydu → indywidualizm → alienacja („zamykanie się na to, co wspólne”) →  depresja. Na równi z nią pasjonujące są konstatacje dotyczące  niskiego poziomu zaufania wśród naszych rodaków, które warto tu  przywołać. Autorka wskazuje na kilka przyczyn zjawiska, wśród których na  szczególne zainteresowanie zasługują: makiawelistyczny i autorytarny  typ osobowości Polaków (czyli podtrzymywanie cynicznego i złego  wizerunku innych ludzi); ograniczenie więzi z ludźmi spoza bliskiej  rodziny prowadzące do zaniku kompetencji społecznych, trudności z  nawiązywaniem kontaktów i wstydu oraz autokratyzm, czyli skłonność  do formułowania sądów na tematy, o których ma się mgliste pojęcie, na  podstawie niejasnych, ale negatywnych wyobrażeń natury ludzkiej [203]. I jeszcze ta aspołeczność wpajana nam w dzieciństwie: „po co ci to?”. Polecam także uwadze czytelników część poświęconą literackim i  biograficznym ilustracjom wstydu. Czyta się ją jednym tchem, podziwiając  precyzję wywodu i lekkość pióra badaczki.Żyjemy w dziwnych  czasach. Z jednej strony, w dyskursie publicznym zadomowiła się  indywidualna emocjonalność (np. dyskurs emancypacyjny) i nic nas już nie  szokuje, nie zawstydza, z drugiej – zwracanie się o pomoc do instytucji  do pomagania powołanych jest zawstydzające i antygodnościowe. Z jednej  strony funkcjonują kultury, w których okazywanie wstydu i poczucia winy  jest cenione i oczekiwane,  z drugiej takie, w których istnieje  kulturowy nakaz kwestionowania wstydu.Zawsze jednak warto mieć na  uwadze fakt, że wstyd, ta trudna i skomplikowane emocja, może mieć  charakter dezintegrujący – kiedy uderza w nasze JA, w osobę albo  reintegrujące – kiedy uderza w czyn.Wstyd może budować i burzyć.Czasem  warto się zawstydzić i… przeprosić. Ale nie wystarczy powiedzieć  „przepraszam”, trzeba jeszcze… Odsyłam do lektury „Wstydu”. Nie  wstydźcie się, czytajcie! Agnieszka Nietresta - Zatońhttp://omamiona.pl/spoleczenstwo/230-diody.html  @font-face {  font-family: ""MS 明朝"";}@font-face {  font-family: ""MS 明朝"";}@font-face {  font-family: ""Calibri"";}@font-face {  font-family: ""Cambria"";}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: Cambria; }a:link, span.MsoHyperlink { color: blue; text-decoration: underline; }a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed { color: purple; text-decoration: underline; }.MsoChpDefault { font-size: 10pt; font-family: Cambria; }div.WordSection1 { page: WordSection1; } Doczekałem się kolejnej książki Elżbiety Czykwin, która stanie się niewątpliwie ważnym dziełem w jej dorobku naukowym. Socjolog wychowania i pedagog społeczny z Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie czyni przedmiotem analiz jeden ze społeczno-pedagogicznych fenomenów naszych czasów, chociaż od kilku wieków fragmentarycznie rozpoznawany przez innych badaczy w bardzo wąskim zakresie swojej istoty i funkcji. Po jej książce pt. „Stygmat społeczny”, za którą została wyróżniona Nagrodą im. Profesor Ireny Lepalczyk Łódzkiego Towarzystwa Naukowego w 2007 r., pojawiła się w obszarze Jej zainteresowań poznawczych kategoria bardzo do niego zbliżona, jaką okazał się problem wstydu. Istotnie, należą się wyrazy szczególnego uznania za wyjątkowe wyczucie zjawisk, którym warto przyjrzeć się w sposób syntetyczny, metapoznawczy, dociekając ich już rozpoznanych w naukach humanistycznych i społecznych znaczeń, predyktorów, by zacząć budować wokół nich lub w związku z nimi teoretyczną wiedzę. Tylko w ten sposób można zacząć rozumieć znaczenie kulturowe, społeczne i polityczne kumulatywnego charakteru rozwoju nauk humanistycznych jako integrującego wyniki rozproszonych w świecie, w różnych ośrodkach akademickich, wyników badań tego samego wydawałoby się zjawiska, ale diagnozowanego z bardzo różnych perspektyw i interpretowanego w odmiennych perspektywach paradygmatycznych. Trzeba ogromnego, żmudnego wysiłku poznawczego w poszukiwaniu źródeł wiedzy na jakże wąski problem, by uchwycić jego znaczenia, struktury czy dopełniające się sensy i ukazać je w zupełnie nowej odsłonie, z odniesieniem do współczesności. W badaniach Elżbiety Czykwin wyraźnie przeważa socjologiczna perspektywa wglądu w kategorię, która jest jednoznacznie kojarzona z cechą ludzkiej emocjonalności i samoświadomości. To zaskakujące, że o wstydzie, podobnie jak Piotr Sztompka o zaufaniu, pisze socjolożka, by osadzić interesujący ją fenomen w życiu społecznym, w relacjach intra- i interpersonalnych jako cząstce ludzkiej kultury albo jej braku. Autorka znakomicie konstruuje swój wykład o wstydzie, prowadząc czytelnika po meandrach jego różnych typologii, uwarunkowaniach, strukturach a nawet klinicznych skutkach. Z książki powinni zatem skorzystać pedagodzy resocjalizacji, pedagodzy społeczni, którym bliższa jest potrzeba dociekania powodów odczuwania przez człowieka wstydu i doświadczania nań reakcji środowiska. Poznajemy zjawiska synonimiczne, a przecież mające obok wspólnego zakresu doznań także swój koloryt i odmienność w przeżywaniu codziennego świata życia. Mam tu na uwadze takie stany, jak zakłopotanie, zażenowanie, utrata twarzy. Rozprawa E. Czykwin staje się niezmiernie ważną dla współczesnych badań i teorii socjalizacji, bowiem dotyka kwestii rozwoju tożsamości człowieka, jego inkulturacji, a zarazem możliwych reakcji na dyrektywną formację jego osobowości. W rzeczywistości bowiem wszystkie modele wychowania antyautorytarnego, emancypacyjnego, niedyrektywnego eliminują z przestrzeni wpływu społecznego i psychicznego stan, który ma tak negatywny charakter i konsekwencje w życiu jednostki. To zatem, czym zajmuje się E. Czykwin dotyczy socjalizacji i wychowania jednostki w środowiskach autorytarnych, dyrektywnych, w społeczeństwach totalitarnych, ale już funkcjonuje w znacznie mniejszym wymiarze w przestrzeni poszanowania człowieka, jego godności osobowej, indywiduum. Autorka znakomicie konstruuje swoją rozprawę, nadając układowi treści logikę historyczno-problemową, wprowadzając nas w odkrywanie przez naukę fenomenu wstydu, mechanizmów jego powstawania i możliwych następstw. Przeważają w tych dociekaniach analizy kliniczne, bo te mają w swoim tle wyniki wieloletnich obserwacji, badań i egzemplifikacji ich przejawów. Znakomite są tu odniesienia do wybranych biografii, odniesienia do religii (chociaż te są zbyt jednostronne i powierzchowne), jak i bohaterów dzieł literackich. Dzięki tej monografii pedagodzy stają przed kolejnym wyzwaniem społeczno-edukacyjnym, a mianowicie koniecznością udzielenia odpowiedzi na pytania: Co ma czynić wychowawca ze wstydem u dziecka, jego poczuciem wstydu? Czy i jak dalece można wykorzystywać wstyd jako źródło, przyczynę, przejaw czy następstwo własnych oddziaływań na innych? Jak reagować na wstyd pierwotny, będący następstwem socjalizacji pierwotnej w sytuacji, gdy dochodzi do tego wstyd wtórny? Czy wychowywać w poczuciu lub do poczucia wstydu? Jaką rolę odgrywa tu płeć? Jak ma się do tego kategoria ludzkiego sumienia, empatii, wrażliwości społeczno-moralnej? W jakie obszary ludzkiego – dziecięcego życia wpisuje się wstyd w wyniku zamierzonych oddziaływań wychowawczych? Czy dotyczy on cielesności, fizyczności, czy może także uczuciowości, uspołecznienia? Co ze wstydem grupowym jako czynnikiem stymulowania rywalizacji społecznej w procesie wychowania? Jak radzić sobie ze wstydem w kształtowaniu postaw patriotycznych dzieci i młodzieży, w budowaniu pamięci społecznej określonej zbiorowości? Jaką rolę odgrywa socjalizacja wirtualna wraz z możliwym ukrywaniem w niej własnej tożsamości a zarazem jako zupełnie nowe środowisko przemocy i zawstydzania innych?Jakie znaczenie ma bezwstyd w nieprzyzwoitych zachowaniach czy postawach pedagogów? itd., itd. Książka Elżbiety Czykwin pokazuje nam złożoność wiedzy na tytułową kategorię, a zarazem uświadamia, jak wiele ma ona jeszcze wymiarów oczekujących na opis i wyjaśnienie, kategoryzacje i nowe syntezy. Tę rozprawę warto przeczytać i włączyć do kolejnych, bardziej interdyscyplinarnych badań nad wstydem lub jego brakiem w sytuacji, gdy powinien on odgrywać rolę super-ego.  źródło: prof. Bogusław Śliwerskihttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/    ";38.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";"Wydanie I, Kraków 2013, ";"Format B5, ";"Objętość 260 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-405-4.jpg
"Instrukcja obsługi matki";;"Małgorzata Gwiazda-Elmerych";978-83-8095-275-1;;"  Matka to wyjątkowe „urządzenie”, zwane czule mamą, mamusią lub mamunią. To połączenie niezwykłej łatwości obsługi i doskonałej skuteczności. Po przeczytaniu niniejszej instrukcji obsługa matki nie będzie problemem.Prosimy więc o uważną lekturę instrukcji przed wprowadzaniem zmian w użytkowaniu „urządzenia”. Przestrzeganie zawartych w niej wskazówek uchroni Cię, szanowny Czytelniku, przed niewłaściwym użytkowaniem.Instrukcję należy zachować i przechowywać tak, aby mieć ją zawsze pod ręką.Należy dokładnie przestrzegać instrukcji obsługi, aby uniknąć nieszczęśliwych wypadków, konfliktów, kłopotów, braku porozumienia pomiędzy pokoleniami lub też w celu oddalenia uczucia chwilowego braku matczynej miłości (a bez matczynej miłości – jak wiadomo – nie można żyć). Instrukcji nigdy za wiele (opinia)Gdyby  tuż po narodzeniu, w głowach noworodków za pomocą czipów instalowano  instrukcje obsługi najbliższych członków rodziny, być może żyłoby się  nam wszystkim o wiele prościej. Mniej nieprzespanych nocy, krzyków,  rodzinnych awanturek… Niestety nie ma tak lekko.Związana ze Szczecinem, Małgorzata Gwiazda Elmerych, dziennikarka,  pisarka i coach, pokusiła się o przygotowanie takiej instrukcji dla  Nastolatków. Wiek docelowy 10-12 lat. Wydana w postaci niewielkiej  książki „Instrukcja obsługi matki” zmieści się w większej kieszeni ich  spodni. Teraz tylko wystarczy umiejętnie podsunąć im tę lekturę. Odnajdą  tam siebie? Zrozumieją? Wykorzystają porady? Warto sprawdzić.Ja po przeczytaniu tego zabawnego tekstu, mam nieodparte wrażenie że to  jednak książka dla nas, dorosłych. Dla rodziców Nastolatków. Dzięki  lekturze przypomnicie sobie m.in. pierwsze kopniaki /oczywiście te w  brzuchu/ od swoich maleństw, narodziny, „cudowne chwile” spędzone na  karmieniu uroczych maleństw zupką lub musem ze słoiczka, pierwsze  nieporozumienia na tle językowym /co znaczy ta „abjagabaja?!!”/ i  wyprawy na wspólne zakupy… Najpierw te, w których najciekawszym zajęciem  jest strącanie produktów z półek, potem te w czasie których zakupy  /szczególnie te nie zaplanowane/ wpadają do koszyka, przy pomocy rąk  waszych dzieci… Wieczorne czytanie dziecku, gdy padasz ze zmęczenia i  codzienne kłótnie o nieposprzątany pokój i komputer…Małgorzata Gwiazda – Elmerych bazuje na  własnym doświadczeniu, związanym z wychowywaniem dziecka. Każdy z  rozdziałów, a jest ich ponad 20, to krótki zapis wspomnień w relacjach  matka-córka, zakończony obowiązkowo tekstem „z instrukcji obsługi”.W czym ma pomóc owa „instrukcja”? Jak pisze autorka we wstępie „Po  przeczytaniu niniejszej instrukcji obsługa matki nie będzie problemem”.  Ma chronić przed niewłaściwym użytkowaniem. Co da lektura instrukcji  dorosłym? Przywoła na ich twarzach uśmiech i wspomnienia, a przy okazji  po raz kolejny przypomni o tym, że nasze dzieci, niczym urządzenia,  wszystkie działają w podobny sposób. O nich jednak napisano już mnóstwo  książek! O matkach wciąż za mało!MW Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;-;"Instrukcji nigdy za wiele Gdyby  tuż po narodzeniu, w głowach noworodków za pomocą czipów instalowano  instrukcje obsługi najbliższych członków rodziny, być może żyłoby się  nam wszystkim o wiele prościej. Mniej nieprzespanych nocy, krzyków,  rodzinnych awanturek… Niestety nie ma tak lekko.Związana ze Szczecinem, Małgorzata Gwiazda Elmerych, dziennikarka,  pisarka i coach, pokusiła się o przygotowanie takiej instrukcji dla  Nastolatków. Wiek docelowy 10-12 lat. Wydana w postaci niewielkiej  książki „Instrukcja obsługi matki” zmieści się w większej kieszeni ich  spodni. Teraz tylko wystarczy umiejętnie podsunąć im tę lekturę. Odnajdą  tam siebie? Zrozumieją? Wykorzystają porady? Warto sprawdzić.Ja po przeczytaniu tego zabawnego tekstu, mam nieodparte wrażenie że to  jednak książka dla nas, dorosłych. Dla rodziców Nastolatków. Dzięki  lekturze przypomnicie sobie m.in. pierwsze kopniaki /oczywiście te w  brzuchu/ od swoich maleństw, narodziny, „cudowne chwile” spędzone na  karmieniu uroczych maleństw zupką lub musem ze słoiczka, pierwsze  nieporozumienia na tle językowym /co znaczy ta „abjagabaja?!!”/ i  wyprawy na wspólne zakupy… Najpierw te, w których najciekawszym zajęciem  jest strącanie produktów z półek, potem te w czasie których zakupy  /szczególnie te nie zaplanowane/ wpadają do koszyka, przy pomocy rąk  waszych dzieci… Wieczorne czytanie dziecku, gdy padasz ze zmęczenia i  codzienne kłótnie o nieposprzątany pokój i komputer…Małgorzata Gwiazda – Elmerych bazuje na  własnym doświadczeniu, związanym z wychowywaniem dziecka. Każdy z  rozdziałów, a jest ich ponad 20, to krótki zapis wspomnień w relacjach  matka-córka, zakończony obowiązkowo tekstem „z instrukcji obsługi”.W czym ma pomóc owa „instrukcja”? Jak pisze autorka we wstępie „Po  przeczytaniu niniejszej instrukcji obsługa matki nie będzie problemem”.  Ma chronić przed niewłaściwym użytkowaniem. Co da lektura instrukcji  dorosłym? Przywoła na ich twarzach uśmiech i wspomnienia, a przy okazji  po raz kolejny przypomni o tym, że nasze dzieci, niczym urządzenia,  wszystkie działają w podobny sposób. O nich jednak napisano już mnóstwo  książek! O matkach wciąż za mało!MWźródło: http://www.szczecinczyta.pl/instrukcji-nigdy-za-wiele/ Na początku można by było zastanowić się nad tytułem książki autorstwa Pani Małgorzaty Gwiazdy- Elmerych, a raczej samym pojęcia słowa – instrukcja obsługi matki i czego ona dotyczy.Odpowiedź na to zagadnienie wyjaśnienia słowa klucza instrukcja znajdziemy we samym wstępie.Każda z 22 instrukcji obsługi matki jest opracowana przez autorkę bardzo precyzyjnie.Podane przykłady posłużą mamie, dziecku i nastolatkowi, który w obecnej erze technologii nie zawsze ma czas na rozmowy ze swoją mamą. To książka napisana z pomysłem, obejmująca idealnie dobrane historie z życia dziecka, nastolatka.Napisana językiem zrozumiałym, występują teksty dialogowe, oraz umiejscowione są emocje bohaterów wynikające z przedstawionej sytuacji z życia codziennego dotyczącego również problemów, których nie da się uniknąć.Zwróciłam uwagę na rozdziale 22 ze względu na to, że Czytelnik sam może lub z pomocą mamy dopisać kolejne rozdziały do książki. Każdy rodzic, dziecko, nastolatek znajdzie w tej instrukcji rozdziały dla siebie. Twarda oprawa, 74 strony, na okładce znajdziemy informacje o autorce, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków , 2017.Polecam przeczytać tą książkę.źródło: Anna Szewczyk Nie mam jeszcze dzieci, więc nie wiem, jak się je obsługuje, ale się nauczę. A przynajmniej mam taką nadzieję. Kiedy zobaczyłam książkę Instrukcja obsługi matki, zaintrygował mnie jej tytuł. Chciałam przekonać się, co Małgorzata Gwiazda-Elmerych ma w tej kwestii do powiedzenia.     Jak czytamy we wstępie „Matka to wyjątkowe ‘urządzenie’, zwane czule mamą, mamusią lub mamunią. To połączenie niezwykłej łatwości obsługi i doskonałej skuteczności. Po przeczytaniu niniejszej instrukcji obsługa matki nie będzie problemem. (…) Przestrzeganie zawartych w niej wskazówek uchroni Cię, szanowny Czytelniku, przed niewłaściwym użytkowaniem”. Nie będę streszczała wam instrukcji, mija się to z celem, więc jeśli chcecie się przekonać, jak obsługiwać matkę, musicie sami zapoznać się z książką.     Książka jest podzielona na 3 części. Pierwsza z nich obejmuje wydarzenia, których dziecko nie ma prawa pamiętać. Znajdźcie na przykład kogoś, kto jest w stanie przypomnieć sobie, co robił w brzuchu matki. Nie ma opcji. Druga część dotyczy teraźniejszości, czyli zachowań codziennych. Trzecią z części można dopisać samodzielnie. Sami bowiem budujemy swoją przyszłość.     Znajdziecie tu 22 instrukcje. Na końcu każdej z nich znajduje się pewna zasada, którą należy zapamiętać. Moja ulubiona brzmi: „Nigdy nie pozwól sobie na to, by nie doceniać matki. Wbrew pozorom potrafi zdziałać cuda, tylko nie nadużywa tej przydatnej umiejętności”. Dzieci często nie doceniają wysiłków rodziców. Zwłaszcza wtedy, gdy ich rezultatów nie widać gołym okiem. Docenia się to dopiero po latach, kiedy jest się na ich miejscu.     Kompletnie nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać po tej książce. Obawiałam się tego, że nie wniesie nic do mojego życia. Przyznam, że niesłusznie ją oceniłam. Publikacja została napisana prostym językiem. Nieco z przymrużeniem oka, ale myślę, że w ten sposób lepiej zapamięta się to, co autorka chce przekazać czytelnikom. Niech was nie zmyli niewielka objętość Instrukcji obsługi matki. Małgorzata Gwiazda-Elmerych na siedemdziesięciu czterech stronach uczy nas o relacjach matki i dziecka więcej niż ktokolwiek inny. Jej słowa na długo pozostaną w mojej pamięci. Podejrzewam, że jeszcze kiedyś powrócę do tej publikacji. Przyda mi się, kiedy dorobię się swoich dzieci. Jakoś z wesołą szarańczą trzeba będzie się dogadać.     Trochę obawiam się tego, że ta książka przejdzie bez echa i niewiele osób zwróci na nią uwagę. Sama trafiłam na nią przez przypadek i nie miałam zbyt wiele względem niej oczekiwań. A uwierzcie mi, ta książka daje do myślenia. W dzisiejszych czasach często widzi się dzieci i rodziców z nosem w telefonie. Zapominamy o tym, jak ważna jest rozmowa, a bez komunikacji nie można mówić o budowaniu jakichkolwiek relacji, które są przecież podstawą do funkcjonowania w społeczeństwie.     Dla kogo ta lektura? Myślę, że przed wszystkim dla kobiet w każdym wieku i ich nastoletnich dzieci. Młodsze nie zrozumieją przekazu. Po książkę mogą także sięgnąć mężczyźni, nie widzę ku temu żadnych przeciwwskazań. Lektura tej publikacji nie zajmie wam sporo czasu, ale na pewno da wam do myślenia. To jeden z lepszych poradników, jakie kiedykolwiek czytałam. Sporo tu dialogów i opisów sytuacji z życia wziętych. Podejrzewam, że wielu rodziców było kiedyś w podobnym położeniu. Mam nadzieję, że ta lektura pomoże wam coś zmienić w relacjach z dziećmi. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/22412-instrukcja-obslugi-matki.html    ";16.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, Objętość 74 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-275-1.jpg
"Zraniony duch i zagrożone ciało";"Resocjalizacja XXI wieku w perspektywie interdyscyplinarnej";"Katarzyna Bocheńska-Włostowska";978-83-8095-061-0;;" Czternastu Autorów, czternaście bardzo różnych ujęć zagadnień związanych  z resocjalizacją składa się na niniejszy tom i staje się początkiem  dalszych poszukiwań. Niniejsza publikacja zrodziła się z wielu przemyśleń. Na jej kartach zabrali głos nie tylko wytrawni pedagodzy, ale i ci, którzy stawiają swoje nieśmiałe kroki w pracy z drugim człowiekiem. Poszukują odpowiedzi na wiele pytań i targani są wieloma wątpliwościami, a także dzielą się nimi z Czytelnikiem oraz szukają nowych przestrzeni do pracy z innymi.Autorzy nie uzurpują sobie prawa do kategorycznych sądów, posiadania i rozpowszechniania gotowych recept. Bardziej pytają, analizują, dokonują przeglądu historycznego zjawisk, zajmują się nie tylko działaniami resocjalizacyjnymi skierowanymi do jednostki resocjalizowanej, ale także osobami resocjalizującymi.Książkę otwiera tekst Żanety Tempczyk-Nagórki, która pochyla się nad problemem ewangelicznych podstaw wychowania. Autorka analizuje ten problem zarówno od strony praktycznej, jak i teoretycznej. W pierwszej części książki znajdują się ponadto teksty: Katarzyny Czubak, Barbary Gawdy, Mariusza Kuskowskiego, Elżbiety Wulbach. Wszystkie zamykają się w kręgu duchowego i psychospołecznego wymiaru człowieka poddanego resocjalizacji. Część druga publikacji przenosi nas do historycznego wymiaru omawianego zjawiska. Tacy Autorzy jak: Jacek Kulbaka, Irena Lewicka, Barbara Grzyb, Gabriela Kowalska, Ryszarda Ewa Bernacka dzięki swoim tekstom uświadamiają Czytelnikowi wielowiekowość opisywanych zjawisk i działań oraz ich wymiar psychologiczny.Kolejne dwie części publikacji skupiają się na prezentacji zagadnień związanych z resocjalizacją jako procesem skupionym wokół profilaktyki i zagrożeniom towarzyszącym środowisku bliższemu i dalszemu osób resocjalizowanych. W tekście Ryszarda Gołębiowskiego odnajdziemy temat migracji i jej wpływu na życie rodziny. Urszula Dzido zajęła się ważnym tematem niedostosowania społecznego osób z niepełnosprawnością, natomiast Małgorzata Starzomska kryzysem egzystencjalnym pacjentów z jadłowstrętem psychicznym. Dwa ostatnie artykuły zamieszczone w czwartej części koncentrują się na problemach osadzonych w cyberświecie i komunikacji międzyludzkiej. Katarzyna Bocheńska-Włostowska poszukuje odpowiedzi na pytanie, jak wesprzeć pracę pedagogów ulicy prawidłami komunikacji i narzędziami edukacji medialnej. Ewa Kopeć zastanawia się nad aktualnym tematem profilaktyki i cyberprzemocy.  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Słowem wstępu      Część I. Duchowy i psychospołeczny wymiar człowieka w resocjalizacji penitencjarnejŻaneta Tempczyk-Nagórka Ewangeliczne podstawy wychowania resocjalizującego – od teorii do praktyki    Katarzyna Czubak  Wieloaspektowość zaburzeń osobowości u osób inkarcerowanych  Barbara Gawda Lęk – jego doświadczenie i reprezentacja u osób z antyspołecznym zaburzeniem osobowości  Mariusz KuskowskiOddziaływania wychowawcze w warunkach penitencjarnychElżbieta WulbachResocjalizacja skazanych w zakładach karnychCzęść II. Resocjalizacja nieletnich dawniej i dzisiajJacek KulbakaZ dziejów resocjalizacji nieletnich na ziemiach polskich (XVII–XIX wiek)    Irena Lewicka Rola kuratora rodzinnego w procesie resocjalizacji nieletnich   Barbara Grzyb, Gabriela KowalskaResocjalizacja niepełnosprawnej młodzieży w aspekcie implementowania działań profilaktycznych Ryszarda Ewa BernackaNonkonformiści konstruktywni i pozorni – nadzieje i problemy w kontekście psychologicznym Część III. Resocjalizacja – wychowanie, edukacja, interwencja, terapia może przyjąć współczesne zagrożenia jednostki i rodzinyRyszard GołębiowskiMigracje zagrożeniem bytu rodziny oraz socjalizacji młodego pokolenia Urszula Dzido Zagrożenie niedostosowaniem społecznym osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w środowisku społecznymMałgorzata Starzomska Więzienie w więzieniu – próba charakterystyki kryzysu egzystencjalnego pacjentów hospitalizowanych z powodu jadłowstrętu psychicznego Część IV. Zadania profilaktyki wobec zróżnicowanych zagrożeń życia społecznegoKatarzyna Bocheńska-WłostowskaPraca i rola pedagoga ulicy i streetworkera z odwołaniem do komunikacji społecznej i mediów   Ewa KopećZadania profilaktyki wobec problemu cyberprzemocy     ";"Przewodnią ideę podjętego projektu wyznaczył tytuł książki kierujący uwagę Czytelnika na resocjalizację XXI wieku, w której przedmiotem zainteresowania, a zatem również i działania, pozostaje zraniony duch i zagrożone ciało człowieka uwikłanego w aktywność przestępczą oraz naznaczonego niepełnosprawnością. Z recenzji dra hab. Tadeusza Sakowicza, prof. UJK   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 212 stron, ";"Oprawa miękka";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-061-0.jpg
"Zooterapia z elementami etologii ";;"Agata Maria  Kokocińska ";978-83-8095-321-5;;"Książka jest kompendium wiedzy dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć w zwierzęciu terapeutę, nauczyciela i opiekuna. Chcą z nim znaleźć wspólny język, aby terapia była korzystna i przyjemna zarówno dla pacjenta, terapeuty, jak i samego zwierzęcia. Z recenzji dr inż. Małgorzaty MaśkoUkazanie   się książki sprawia mi radość również z tego powodu, że jest ona  przede  wszystkim bardzo pożytecznym kompendium. Mimo niewielkich  rozmiarów  daje przegląd niemalże wszystkich, także najbardziej  „egzotycznych”,  typów zooterapii. Ze zrozumiałych względów Autorka  najwięcej miejsca  poświęciła terapii z udziałem psa domowego. Ten  najdawniejszy towarzysz  człowieka jest najbardziej z nim związany,  spełnia wiele funkcji,  sprawdza się również najlepiej wśród zwierząt  jako pomocniczy terapeuta.  Ponadto książka zawiera niezbędną podbudowę  dotyczącą zachowania się  (behawioru) zwierząt, a także nie pomija  problemu dobrostanu zwierzęcych  terapeutów, które w swojej służbie  narażone są na urazy i wymagają  specjalnego, nie przedmiotowego  traktowania.Książka   Agaty Kokocińskiej jest napisana przystępnie, aczkolwiek posiada   odniesienia do literatury naukowej, które mogą być przydatne w dalszych   studiach nad zagadnieniem. Pozycja ta jest ze wszech miar godna   polecenia dla wszystkich Czytelników, którzy chcą lepiej zrozumieć   zwierzęta i ich rolę w świecie człowieka.Z przedmowy dr. hab. Tadeusza Kalety, prof. SGGW  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Od autorki Podziękowania  Przedmowa (Tadeusz Kaleta)    Wstęp. Historia zooterapii i problematyczna nomenklatura  1. Korzyści płynące z posiadania zwierząt       1.1. Pozytywny wpływ zwierząt na zdrowie człowieka    1.2. Zwierzę jako istota rozumna i świadoma    1.3. Wpływ zwierząt na kształtowanie się postaw życiowych i charakteru człowieka  1.4. Relacja człowiek – zwierzę  2. Uczenie się jako proces przystosowawczy i terapeutyczny3. Podstawowe zasady pracy zooterapeuty z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie 4. Usprawnianie ruchowe poprzez zooterapię 5. Dogoterapia – najpopularniejsza forma animaloterapii  5.1. Podstawy behawioru psa  5.2. Wybór i przygotowanie psa do dogoterapii 5.3. Formy dogoterapii6. Koń w terapii (Dorota Lewczuk)6.1. Elementy zachowania koni  6.2. Wstęp do treningu i szkolenia koni  6.3. Terapie związane z końmi  7. Felinoterapia – czyli terapia z udziałem kota 7.1. Dobór i przygotowanie kota do felinoterapii  7.2. Podstawy behawioru kota   7.3. Rasy kotów wykorzystywane w felinoterapii 8. Mroczna strona delfinoterapii   9. Niekonwencjonalna zooterapia, czyli wykorzystanie mało popularnych zwierząt 9.1. Onoterapia – czyli osioł w zastępstwie konia 9.2. Alpakoterapia – niedoceniona terapia z udziałem alpak  9.3. Cavioterapia  9.4. Małe gryzonie   9.5. Papugi   9.6. Rybki akwariowe10. Dobrostan zwierząt wykorzystywanych w zooterapii   Bibliografia    ";"Wśród  problemów pasjonujących badaczy z obszaru antrozoologii na dwa warto  zwrócić szczególną uwagę. Pierwszym jest zagadnienie różnicy między  człowiekiem a zwierzęciem. Zaprzątało ono myśli myślicieli od początków  istnienia cywilizacji zachodniej, od Greków i klasyfikacji duszy  organizmów żywych u Arystotelesa. Przez wieki poszukiwano złotej formuły  na tę różnicę. Dzisiaj dyskutując o tym problemie, znajdujemy się w  zdecydowanie lepszym położeniu od Greków, ponieważ mamy do dyspozycji  wyniki badań z neurobiologii, genetyki i etologii, coraz lepiej  rozumiemy język zwierząt, a nawet sami próbujemy się z nimi komunikować.Zdumiewają nas odkryte przez zoopsychologów zdolności mentalne  szympansów, a nawet innych zwierząt o znacznie prostszej budowie układu  nerwowego. Znajdujemy wiele podobieństw psychiki zwierzęcej i ludzkiej,  lepiej też potrafimy dostrzec różnice, ale wciąż nie znamy złotej  formuły dotyczącej różnicy człowiek – zwierzę w sensie biologicznym.Drugim  zagadnieniem, które objawiło się badaczom, choć przez wiele lat było  przedmiotem doświadczeń wielu właścicieli zwierząt, to ich pozytywny  wpływ na człowieka. Taki „efekt zwierzęcia” występuje w różnej postaci.  Czasem chodzi po prostu o czerpanie radości z obcowania z ulubieńcem.  Innym razem zwierzęta zapewniają zajęcie ludziom, którzy sami ze sobą  mają problemy i nie potrafią zmusić się do aktywności. Wreszcie, są też  sytuacje, kiedy zwierzęta mogą brać udział w procesie terapeutycznym,  aktywnie wspomagając leczenie chorób, zarówno o charakterze somatycznym,  jak i psychicznym. Warto dodać, że udowodniono korzystny wpływ  obcowania ze zwierzętami na wskaźniki fizjologiczne człowieka, takie jak  ciśnienie krwi czy poziom hormonów stresu.To  właśnie zagadnienie szeroko rozumianej zooterapii (terapii z udziałem  zwierząt) jest przedmiotem niniejszej książki Agaty Kokocińskiej.  Autorka, młody pracownik naukowy, od lat prowadzi badania dotyczące  zachowania się zwierząt, zajmuje się szkoleniem psów i terapią z  udziałem zwierząt. Jestem bardzo zadowolony, że książka ta ukazuje się  na naszym rynku wydawniczym. Myślę, że w jakimś stopniu zapełni ona lukę  związaną z zooterapią w literaturze polskiej. Mimo faktu, że w Polsce  praktyka leczenia z udziałem zwierząt cieszy się dużym zainteresowaniem,  zagadnienie to nie zdobyło uznania naszych wydawców. Z przedmowy dr. hab. Tadeusza Kalety, prof. SGGW Niniejsza  monografia jest cennym źródłem wiedzy pozwalającym osobom związanym z  zooterapią, a przede wszystkim uczestnikom terapii i ich rodzinom oraz  bliskim lepiej zrozumieć świat zwierząt, zwłaszcza tych zwierząt, z  którymi bezpośrednio się stykają i co do których mają niekiedy duże  oczekiwania. Jest to także cenne źródło informacji dla wszelkich innych  osób zainteresowanych terapią ze zwierzętami i pragnących poszerzyć oraz  usystematyzować swoją wiedzę w tym zakresie.  Z recenzji prof. dr. hab. Mariana Brzozowskiego   Książka  jest kompendium wiedzy dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć w  zwierzęciu terapeutę, nauczyciela i opiekuna. Chcą z nim znaleźć wspólny  język, aby terapia była korzystna i przyjemna zarówno dla pacjenta,  terapeuty, jak i samego zwierzęcia.  Z recenzji dr inż. Małgorzaty Maśko    Do serca przytul psa, weź na kolana kota. Słowa starej piosenki niosą głęboką mądrość. Kontakt z ukochanym pupilem ma wiele zalet. Relaksuje. Niesie pocieszenie, gdy ma się słabszy dzień. Futrzasty przyjaciel nas zawsze wysłucha i nigdy nie ocenia. Zwierzęta nie tylko dają nam bezinteresowną miłość, ale także potrafią leczyć. Badania naukowe potwierdzają skuteczność kontaktu z nimi w leczeniu wielu schorzeń. Jednak nie można psa, kota czy konia traktować jako przedmiotu, który zaspokaja nasze potrzeby. Są one przecież żywymi, czującymi stworzeniami. Relacja musi być wzajemna.   O tej obustronnej, korzystnej dla psychiki i zdrowia relacji traktuje książka Agaty Marii Kokocińskiej. Najwięcej uwagi autorka poświęca psom, kotom i koniom, jednak wspomniane są krótko też nietypowe terapie - na przykład z udziałem osłów, alpak, świnek morskich, chomików, jeży pigmejskich, a nawet szczurów. To nie pomyłka - uważane przez wiele osób za obrzydliwe, szczury są wyjątkowo inteligentne i można je nauczyć wielu sztuczek. Parę słów poświęcono też delfinom - to jedyny rodzaj terapii negatywnie ocenianej. Autorka jest nastawiona do niej bardzo sceptycznie, zwracając uwagę na to, że delfiny w niewoli żyją krótko i wcale nie są szczęśliwe. Ludzie traktują je instrumentalnie (to, niestety, częste podejście do zwierząt). W książce pada sugestia, żeby zastąpić je psami, które dobrze czują się w wodzie. Wtedy obie strony odnoszą korzyści.   Właśnie obustronne zadowolenie podczas terapii zdaje się tematem przewodnim publikacji. Autorka pisze, czego się wystrzegać w kontakcie ze zwierzęciem, jak odczytać mowę ciała. Nieocenioną pomocą są przejrzyste rysunki. Czytelnik dowiaduje się z nich, jak wygląda pies/kot/koń szczęśliwy, zrelaksowany, agresywny czy przestraszony. To idealny mini-przewodnik po mowie ciała tych zwierząt. Autorka zwraca też uwagę na fakt, że zwierzę również musi odpowiednio współpracować podczas kontaktów z ludźmi. Nie każde się nadaje do roli terapeuty. To ciężka praca. Pies, kot czy koń musi przejść trudne testy, nim zostanie dopuszczony do kontaktu z chorymi. Nie może na przykład być agresywny czy lękliwy.   Całą książkę przenika miłość do zwierząt. Widać wyraźnie, że autorka pisała ją sercem. Pierwsze strony zawierają wiele informacji o charakterze naukowym i są trudniejsze w lekturze, pozostałe rozdziały czyta się świetnie. Warto po tę książkę sięgnąć.  Kalina Beluch http://www.granice.pl/recenzja,zooterapia-z-elementami-etologii,17769#_=_  Biblia zooterapeuty ;)oczywiście sprawdzamy (jak widać na  załączonych obrazkach) w praktyce. Treściwie i na temat. Myślę, że  nauczę się tej pozycji na pamięć. Nie dość, że napisana przystępnym  językiem, to nie wysnuwa kosmicznych teorii i podpiera założenia  wynikami badań. Już sam wstęp i przedmowa zachęcają:"Ta książka  pokazuje, jak można szanować zwierzę i jego system komunikacyjny, a przy  tym zachować podmiotowość podczas terapii. Tak wiec zwierzę przestaje  być "narzędziem", wykorzystywanym w celu osiągnięcia sukcesu  terapeutycznego, staje się zaś integralną częścią terapii, która sprawia  radość każdej ze stron."W dobie takiej ilości zaburzeń  emocjonalnych i psychicznych, powinniśmy zwrócić się w stronę  zwierząt... codzienne małe dawki ukojenia zdecydowanie mogą stabilizować  i znacząco wspomagać cały proces terapeutyczny. Polecam książkę Agaty  Marii Kokocińskiej zarówno ciekawskim, jak i profesjonalistom lub też,  zwyczajnie, ciekawskim profesjonalistom ;) dobrze to się czyta. Zalecam  minimum jednego kota na kolanach podczas lektury.źródło: FelKi Dwa - koci terapeuci ";28.00;"Książka dostępna w wersji papierowej elektronicznej - ebook. ";"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, Objętość 160 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-321-5.jpg
"Dorośli z głębszą niepełnosprawnością intelektualną jako partnerzy, małżonkowie i rodzice";;"Remigiusz Kijak";978-83-8095-288-1;;"Książka jest o miłości, o bliskich, intymnych relacjach partnerskich i małżeńskich, o rodzicielstwie, a narratorami są osoby głębiej niepełnosprawne intelektualnie. Zawiera aktualną wiedzę na temat partnerstwa, małżeństwa i rodzicielstwa osób głębiej niepełnosprawnych intelektualnie. Badania pozwoliły zauważyć, że partnerstwo, małżeństwo i rodzicielstwo dla wszystkich badanych par stanowiło wartość – różnie przeżywaną, w rozmaity sposób postrzeganą, odmiennie realizowaną. Pozwoliły również na analizę w głąb ludzkich przeżyć, pragnień, ograniczeń, frustracji, radości i marzeń. Partnerstwo i rodzicielstwo osób niepełnosprawnych jest drogą skomplikowaną, niejednoznaczną, ale też pełną pięknych uczuć, nadziei, miłości, odkrywania w sobie najlepszych cech. Życie w diadzie, tak trudne do stworzenia, stało się mimo wszystko udziałem kilkudziesięciu osób, o których napisałem tę książkę, i chcę im podziękować za możliwość udziału przez krótką chwilę w ich codzienności.   Z recenzji:Seksualność  osób niepełnosprawnych to temat, który jeszcze do niedawna był tematem  tabu. I tak naprawdę, mimo iż od czasu do czasu wypływa on na  szkoleniach czy też w mediach, wciąż pozostaje poza sferą poznania. Ani  rodzice dzieci, i to nie tylko dzieci z „głębszą” niepełnosprawnością  intelektualną, ani nauczyciele, wychowawcy czy terapeuci nie zauważają,  albo starają się nie zauważać procesu dorastania i dojrzewania, w tym  dojrzewania płciowego. Rodzące się potrzeby seksualne są z góry tłumione  w zarodku, albo przez stanowczy zakaz dotyczący mówienia o „tych  sprawach”, albo też przez obniżające popęd leki. Tymczasem temat ten  wciąż stanowi problem, którego nie rozwiąże chowanie głowy w piasek. I  mimo różnicy w podejściu odnośnie kwestii zakładania rodziny przez osoby  niepełnosprawne intelektualnie, stosunków seksualnych pomiędzy nimi,  czy posiadania dzieci, praktyka pokazuje, że trzeba o seksualności  mówić. Co więcej, trzeba edukować, w jaki sposób mówić.   Jako osoba pracująca z dorosłymi osobami niepełnosprawnymi  intelektualnie, sama wielokrotnie miałam dylemat w jaki sposób  przekazywać pewne treści i jak zareagować na rodzące się poczucie  bliskości pomiędzy osobami poddanymi terapii. Dlatego też poszukiwałam  lektury, która naprowadziłaby mnie na właściwe tory, która traktowałaby  holistycznie kwestię seksualności oraz rozwiała moje wątpliwości.  Dlatego też sięgnęłam po opracowanie Remigiusza Kijaka, doktora  habilitowanego nauk społecznych w zakresie pedagogiki, który zajmuje się  m.in. studiami nad seksualnością osób niepełnosprawnych. Jego książka  pt. „Dorośli z głębszą niepełnosprawnością intelektualną jako partnerzy,  małżonkowie i rodzice”, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej  „Impuls”, może nie rozwiązała wszystkich moich problemów i nie dała  gotowych odpowiedzi, ale z pewnością pozwoliła wysnuć własne wnioski i  stała się impulsem do kontynuacji naukowych poszukiwań i zgłębiania  tematu.   Przedmiotem  analiz autora, stała się osoba z niepełnosprawnością intelektualną w  stopniu głębszym – wszelkie dane zamieszczone w książce dotyczą osób z  umiarkowanym stopniem niepełnosprawności lub pograniczem stopnia  umiarkowanego i znacznego. Publikacja składa się z dwóch części,  teoretycznej oraz badawczej. W części pierwszej poruszone zostały  zagadnienia dotyczące szeroko rozumianej dorosłości osób  niepełnosprawnych intelektualnie, wchodzenia przez nich w związki oraz  budowania relacji. Znajdziemy tu m.in. przedstawienie koncepcji  teoretycznych opisujących dorosłość i role społeczne, jakie pełnią osoby  z głębszą niepełnosprawnością intelektualną, a także teorie  socjokulturowe, które wyjaśniają dobieranie się ludzi w pary.  Szczególnie interesujący jest rozdział poświęcony związkom partnerskim /  małżeńskim, a także rodzicielstwu osób z niepełnosprawnością  intelektualną.   Część  badawcza książki zawiera prezentację wyników uzyskanych z analizy badań  przeprowadzonych na przełomie 2014 i 2015 roku w wybranych miastach i  wsiach na terenie Polski. Założonym celem prowadzonych przez Kijaka  badań było poznanie życia partnerskiego lub / i małżeńskiego oraz  rodzicielskiego osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną oraz  analiza zewnętrznych i wewnętrznych uwarunkowań, które przyczyniły się  do usamodzielnienia i ustabilizowania oraz satysfakcji życiowej osób  badanych, jako partnerów, małżonków lub rodziców. Ten cel pozwolił na  sformułowanie trzech zasadniczych problemów badawczych, zaś wyniki  przeprowadzonych badań pozwoliły uzyskać wgląd w życie osób z głębszą  niepełnosprawnością intelektualną i odpowiedzieć na pytania o czynniki,  które decydują o tym, że niektóre osoby niepełnosprawne intelektualne  tworzą związki partnerskie i prowadzą stosunkowo niezależne życie, o  codzienność życia tych osób w związku oraz plany rodzicielskie badanych  par.   Książka,  choć przedstawia w naukowy sposób problem zakładania rodziny i  rodzicielstwa osób niepełnosprawnych intelektualnie, z pewnością będzie  zrozumiała i przydatna również dla osób, które interesują się bardziej  praktyczną stroną zagadnienia. Rozważane przez autora kwestie są bowiem  nie tylko aktualne, ale w coraz większym stopniu będą angażowały  wszystkie osoby uczestniczące zarówno w procesie dorastania dzieci z  niepełnosprawnością intelektualną, jak i towarzyszące im w kolejnych  etapach życia.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/01/remigiusz-kijak-dorosli-z-gebsza.html  ";;;"Autor w środowisku naukowym pedagogów specjalnych znany jest z publikacji poruszających kontrowersyjne, „niewygodne” tematy tabu. Tak było w przypadku seksualności osób z niepełnosprawnością, tak jest i teraz, gdy na warsztat wziął zagadnienie miłości, związków i rodzicielstwa osób z niepełnosprawnością intelektualną, i to w dodatku głębszego stopnia. Remigiusz Kijak, badając interesujące go zagadnienie, przeprowadził siedemdziesiąt jeden wywiadów z heteroseksualnymi parami osób, z których przynajmniej jedna ujawnia niepełnosprawność intelektualną […]. Celem pracy było poznanie poprzez narrację realiów życia partnerskiego, rodzicielstwa osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną. Autor dokonał analizy doświadczeń, uwarunkowań, subiektywnych przeżyć, ale również społecznego wsparcia/braku wsparcia jako warunku możliwości usamodzielnienia się, stabilizacji i satysfakcji/braku satysfakcji życiowej dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Powstała w ten sposób książka niezwykła. Warto również zaznaczyć, że monografia porusza w części empirycznej problemy dotąd niemal nieobecne: „zakotwiczenie” w związku, stabilizacji życia w parze, potomstwa, planów życiowych pozostających w związkach osób z niepełnosprawnością intelektualną głębszego stopnia. Na uznanie zasługują kompetencje metodologiczne Autora, dotyczące sposobu realizacji badań, prezentacji wyników, ich interpretacji w odniesieniu do aktualnego stanu wiedzy teoretycznej i empirycznej, zasad etycznych. Otrzymujemy publikację, która jest nie tylko nowatorska w zakresie tematyki, ale również bardzo ważna społecznie. Oby stała się rysą na skale konserwatyzmu i ksenofobii myślenia o dorosłości i związkach osób z niepełnosprawnością intelektualną.   Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Iwony Chrzanowskiej  Temat podjęty przez Remigiusza Kijaka jest wyjątkowo trudny ze względu na jego uwikłania w najróżniejsze konteksty życia społecznego […]. Autor wykazał swoimi wcześniejszymi opracowaniami, które również odnosiły się do życia intymnego osób niepełnosprawnych, że potrafi radzić sobie dobrze z różnorodnością kontekstów społecznych, w jakich tkwi jego problematyka badawcza. Za pomocą pojęcia „reprezentacja” trafnie przedstawia istotę podjętego zagadnienia badawczego. Słusznie zaznacza, że tradycyjna reprezentacja społeczna funkcjonowania osób z niepełnosprawnością umysłową zawiera białe plamy. Jedną z nich jest dorosłość tych osób, traktowana jako przedłużone dzieciństwo. Warto podkreślić detektywistyczną wręcz solidność w poszukiwaniu literatury dotyczącej par osób niepełnosprawnych. Imponujące jest również to, że Autor potrafił wziąć pod uwagę prawie wszystkie konteksty życia społecznego i funkcjonowania par osób niepełnosprawnych – od kontekstu medycznego, poprzez kontekst prawny, aż do kontekstu pedagogicznego. […] książkę Remigiusza Kijaka uznaję za dzieło wartościowe i bardzo potrzebne dla doskonalenia pomocy udzielanej dorosłym osobom z głębszą niepełnosprawnością umysłową.  Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Stanisława Kowalika Ta publikacja, jak zapewnia nas autor, jest książką o miłości,  bliskich relacjach intymnych partnerskich i małżeńskich. Opowiada także o  rodzicielstwie. Badania prowadzono przez kilka miesięcy na przełomie  2014/2015 roku na terenie Polski. Publikacja składa się z części  teoretycznej i badawczej. Część teoretyczna obejmuje zagadnienia  związane z dorosłością osób głębiej niepełnosprawnych intelektualnie.  Zawiera treści dotyczące związków i budowania relacji partnerskich.  Znajdziecie tu także informacje o doniesieniach empirycznych na temat  partnerstwa, rodzicielstwa i małżeństwa osób niepełnosprawnych  intelektualnie. Dalej znajdują się między innymi prezentacje wyników  uzyskanych z analizy badań. Nie będę wam streszczać tej książki ani poszczególnych rozdziałów,  gdyż mija się to z celem. Jeśli chcecie przekonać się, co ma do  powiedzenia Remigiusz Kijak, sami przeczytajcie tę książkę. sięgając po  nią, nie wiedziałam kompletnie, czego mogę się spodziewać. Nieco  obawiałam się tego, że zostanę zarzucona naukowymi stwierdzeniami, z  których niewiele zrozumiem. Na szczęście autor analizuje przykłady z  życia wzięte i stara się dopasować język publikacji do takiego stopnia,  by wszyscy mogli zrozumieć, co ma nam do powiedzenia. Plusem publikacji  jest to, że sporą część zajmują rekonstrukcje biografii osób badanych i  odniesienie ich do uwarunkowań społecznych i podmiotowych. Tak jak już wspomniałam, na początku znajduje się teoria dotycząca  poruszanych w publikacji zagadnień. Nawet ja, osoba, która jest niemalże  kompletnie zielona w tych kwestiach, nie miałam problemu ze  zrozumieniem przeprowadzonych przez naukowców badań. Wszystko zostało  podane w jasny i dość zrozumiały sposób. Zainteresowało mnie to i dość  szybko uporałam się z teorią, by móc przejść do części analitycznej,  którą czytało się nieco lepiej. Nie mam prawa oceniać tej publikacji w kategorii dobra/zła,  ciekawa/nudna. W taki sposób nie powinno się mówić o książkach  naukowych. Czy autor dochodzi do odkrywczych tez? Tego nie mogę  powiedzieć, ponieważ nie mam wykształcenia kierunkowego, więc siłą  rzeczy nie posiadam kompetencji, by wypowiadać się w tej kwestii.  Publikacja pokazała mi jednak, że partnerstwo, małżeństwo i  rodzicielstwo jest przez niepełnosprawnych intelektualnie ludzi  postrzegany zupełnie inaczej i do każdego przypadku trzeba podejść  indywidualnie. Tak, wiem, Ameryki tym stwierdzeniem nie odkryłam. Publikacja otwiera oczy na wiele kwestii, na które pewnie nie  zwróciłabym uwagi, gdybym nie sięgnęła po tę książkę. Nigdy nawet nie  zastanawiałam się nad tym, w jaki sposób niepełnosprawni intelektualnie  ludzie podchodzili do kwestii na przykład rodzicielstwa. Nie, nie  uważałam, że są gorszymi rodzicami i trzeba im odbierać dzieci, ale  teraz mogłam się przyjrzeć tym relacjom. Publikacja jest przepełniona  emocjami. Głównie tymi pozytywnymi (a przynajmniej ja tak to odebrałam).  Sporo tu nadziei, miłości, radości. Oczywiście ci ludzie wiedzą, że  mają pewne ograniczenia, co prowadzi czasem do frustracji, ale naprawdę  ich podziwiam. Nie wiem, czy zwykłych czytelników, którzy tak jak ja, nie mają  kierunkowego wykształcenia i nie siedzą w tych zagadnieniach, będzie  interesowała ta publikacja. Myślę, że bardziej przypadnie do gustu  pedagogom, którzy na co dzień stykają się z takimi ludźmi i z nimi  pracują. Mój egzemplarz trafił w ręce teściowej, która właśnie jest taką  osobą i mam nadzieję, że znajdzie tu dla siebie coś, o czym wcześniej  nie wiedziała. Podziwiam ogrom pracy, jaki Remigiusz Kijak włożył w tę  publikację. Widać, że była dla niego ważna i moim zdaniem doskonale  przygotował ją dla innych. źródło:  https://sztukater.pl/ksiazki/item/22510.html  Z wielkim zainteresowaniem przeczytam książkę autorstwa Pana Remigiusza Kijaka, ponieważ zagłębił w niej tematykę, która na ogół sprawia wielkie poruszenie wśród społeczeństwa, a mianowicie niepełnosprawność intelektualną ludzi w książce pt. 'Dorośli z głębszą niepełnosprawnością intelektualną jako partnerzy, małżonkowie i rodzice'. Otóż muszę podkreślić na samym wstępie, że autor bardzo profesjonalnie podjął się rozpatrzeniu tego tematu oraz co jest, bardzo ważne dobranie odpowiedniej literatury, która jest mi znana z innych gałęzi dziedzin pedagogiki. Dzięki temu, że podkreślił znaczenie roli wiedzy o zdobytych materiałach służących mu na bieżąco, które dotyczą tak zwanych doświadczeń codziennych. Na przykładzie wiedzy o dziejach jednostki, opowiadanie o jej życiu spowodowało to zakres przydatny do konstrukcji zarysu wiedzy o osobie niepełnosprawnej. Pomocny tutaj był Panu Remigiuszowi Kijakowi wywiad biograficzno-narracyjny, który posłużył mu w celu  do wykorzystania na podstawie badań empirycznych. Istotne było dla niego przygotowanie kwestionariuszy wywiadu rozumiejącego, który pozwoliłby mu na swobodne opisy linii tematycznych biografii. Ważne dla niego było przeprowadzenie badań, które prowadzone, były w województwach: małopolskim, kujawsko-pomorskim i wielkopolskim. Miejsca, które miały znaczenie dla autora podczas prowadzenia badań to; dom opieki społecznej, dom rodzinny, warsztat terapii zajęciowej, środowisko otwarte- samodzielne mieszkanie, mieszkanie chronione.  Moją szczególną uwagę zwróciłam na tabelki, które są przez autora opracowane w sposób przejrzysty. W drugim rozdziale Czytelnik dokładnie zapozna się ze strukturą zachowań wiążących.  Autor trafnie i delikatnie analizuje temat głębokiej niepełnosprawności wśród grupy społeczeństwa ludzi dorosłych, co pozwoliło mu w adekwatny sposób ocenić problematykę badawczą w rozdziale czwartym.  Wiedza metodologiczna autora stanowi tutaj szeroki zakres kluczowy, dzięki któremu wypowiedzi ankieterów są pełne osobistych ocen, co pozwoliło Czytelnikowi przyjrzeć się z bliska problematyce ludzi z głęboką niepełnosprawnością intelektualną.  Jak widać, autor lubi indywidualność jednostki, ponieważ może inaczej spojrzeć na problem związany z głęboką niepełnosprawnością wśród badanej grupy społeczeństwa.  Nie można zapomnieć o słowie miłość, które pojawiło się wśród badanych osób około 759 razy. Miało ono wiele znaczeń dla badanej grupy wiekowej.  Pan Remigiusz zaznaczył znaczenie następujących słów: rodzina, posiadanie własnego potomstwa, szacunek, dobra materialne, bliskość fizyczna.  Dla autora jest, równie ważna analiza sematyczna o cechach partnera ma istotne znaczenie, gdyż na podstawie ich wypowiedzi opracował w kategorie nazwane przez niego: partner wyobrażony: 'marzyłam', 'myślałam o takim chłopaku', ' mój ideał' oraz partner rzeczywisty, który ma odniesienie do partnera właściwego.  Napisane opisane są przez Pana Remigiusza Kijaka przykłady par osób mieszkających samodzielnie tzw. pary środowiskowe.  Osobiste uwagi autora stanowią tutaj dodatkowy element: dokonane komentarze pod rozdziałami oraz opracowanie tabel jako własnego źródła informacji.  Wiadomo jest, że nie każda osoba niepełnosprawna lubi opowiadać o swoim życiu oraz poruszać kwestię tematyki swojego życia zawartego w doświadczeniu seksualnym. To książka, która została napisana przez autora z pomysłem, językiem zrozumiałym, zawiera 8 ciekawie skonstruowanych rozdziałów, a przy tym spowoduje, ze wielu z odbiorców zmieni horyzonty myślenia na temat niepełnosprawności głębokiej. Oficynie Wydawniczej 'Impuls' dziękuje za egzemplarz książki. Pan Remigiusz Kijak to przykład pisarza, który podjął się napisania o zagadnieniu trudnym, ale w naszym społeczeństwie ważnym do akceptacji.  Wiele zagadnień dzięki tej książce przybliży tematykę tabu Czytelnikowi oraz zwiększy zakres dotyczący wiedzy o głębokiej niepełnosprawności wśród dorosłych.  Polecam przeczytać każdemu Czytelnikowi tę książkę, która stanowi przykład publikacji, która wielu wskaże pozytywną drogę do celu, by być otwartym dla ludzi o głębokiej niepełnosprawności. źródło:  Anna Szewczyk  ";50.00;"Wydanie II zmienione, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 316 stron, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-288-1.jpg
"Jesteśmy aktorami";"Scenariusze teatrzyków dziecięcych";"Dorota Niewola";978-83-8095-378-9;;"     Udział w przedstawieniach teatralnych stwarza dziecku możliwość  twórczego, aktywnego działania. Mam nadzieję, że proponowane scenariusze  umożliwią nauczycielom rozwijanie u wychowanków zainteresowań teatrem,  wykształcą nawyk uczestnictwa w życiu teatralnym, rozwiną wrażliwość  estetyczną i zachęcą do twórczej ekspresji.     Zamieszczone w książce scenariusze były zrealizowane, sprawdziłam je  więc w toku pracy z dziećmi. Pozwoliły na rozwój ich indywidualnych  uzdolnień, wpłynęły na rozwój empatii, przyczyniły się do integracji  zespołu, dostarczyły małym aktorom wielu doświadczeń i pozytywnie  oddziaływały na ich emocje.    Gorąco zachęcam do ich wykorzystania wychowawców starszych grup  przedszkolnych oraz nauczycieli dzieci w młodszym wieku szkolnym.  Zapraszamy do scenariusza "Królewna Śnieżka i krasnoludki" w zakładce Fragment. Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.     ";;"Wstęp 	  7Żegnamy zimę i witamy wiosnę 	  9Królewna Śnieżka i krasnoludki 	 15Piotruś Pan i Syrenki 	 25Szewczyk Dratewka 	 33Jasełka 	 43Ślubowanie starszaków 	 49Kopciuszek 	 55Jaś i Małgosia 	 63Andrzejki 	 71Śpiąca królewna 	 77O gwiazdce, która spadła z nieba 	 85 ";"Gwiazdy sceny Każdy dzień roku jest świętem, ale tylko niektóre z nich są celebrowane w szczególny sposób i zostaje im nadana wyjątkowa oprawa. Jest to szczególnie widoczne w rzeczywistości szkolnej, gdzie Święta Bożego Narodzenia są okazją do rozmowy z dziećmi na temat wartości, wiary, tradycji, a nadejście Pani Wiosny – sposobem na wprowadzenie szeregu zagadnień związanych z budzącą się do życia przyrodą. Zazwyczaj w kalendarz imprez szkolnych wpisana jest celebracja takich dni, zaś przejawem świętowania jest szkolne przedstawienie – czy to będące inscenizacją w ramach apelu, czy też specjalnie przygotowaną uroczystością, na którą zaproszeni są również goście z zewnątrz. Takie przedstawienie jest czymś więcej niż amatorskim teatrzykiem, służącym dobrej zabawie. Oprócz zawartości merytorycznej może również nieść treści wychowawcze, uczyć otwartości, przełamywania nieśmiałości, lęku przed wystąpieniami publicznymi, pozwala też małym aktorom poczuć się kimś wyjątkowym. O tym, jak można rozwijać u dzieci pozytywne cechy, jak kształtować ich osobowość za pomocą przedstawień teatralnych, rozwijać zamiłowanie do teatru, ale i otwartość na świat oraz gotowość do podejmowania wyzwań przekonujemy się dzięki opracowaniu Jesteśmy aktorami. Scenariusze teatrzyków dziecięcych”. Autorką niewielkiej objętościowo książeczki, opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls, jest Dorota Niewola, która prezentuje jedenaście gotowych scenariuszy szkolnych występów, możliwych do zaadaptowania na potrzeby własne. Adresowana do nauczycieli czy pedagogów publikacja jest nieocenioną pomocą w organizowaniu imprez, ale i kształtowaniu młodych ludzi, członków większej społeczności, którzy z niebywałą chęcią angażują się tym samym w życie szkoły. Niewola dzięki różnorodnej tematyce stworzonych scenariuszy umożliwia wykorzystanie scenariuszy w różnych celach i przy równych okazjach. Oprócz pożegnania zimy i powitania wiosny, książkę możemy wykorzystać również przy organizacji jasełek, Andrzejek, a nawet ślubowania starszaków. Znajdziemy tu również scenariusze teatrzyków, oparte na motywach popularnych bajek, m.in.: „Jasia i Małgosi” czy „Królewny Śnieżki i siedmiu krasnoludków”. Prosty język i krótkie dialogi stwarzają możliwość przyswojenia tekstu zarówno dzieciom w starszych grupach przedszkolnych, jak i w nauczaniu wczesnoszkolnym. Scenariusze są skonstruowane w ten sposób, że dają szansę zaangażowania w przedstawienie większej grupy maluchów. Opierając się na naturalnej aktywności dzieci, umożliwiają nie tylko naukę pracy w grupie, ale budują poczucie własnej wartości. Wszak drama, będąca metodą tworzenia spektakli szkolnych, sprzyja wszechstronnemu rozwojowi ucznia, przygotowuje do odgrywania określonych ról, co jest szczególnie ważne w zmieniającym się świecie. Rozwija nie tylko kreatywność, ale i aktywność emocjonalną, pomaga w przyswajaniu określonych treści, jest też okazją do dobrej zabawy.  źródło: Justyna Gul, http://www.granice.pl/recenzja,jestesmy-aktorami--scenariusze-teatrzykow-dzieciecych,10439 ";20.00;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.";;"Wydanie III, Kraków 2017, ";"Format B6, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-378-9.jpg
"Osoby starsze jako ofiary przemocy domowej";"Ujęcie wiktymologiczne";"Jolanta Maćkowicz";978-83-8095-327-7;;"  Podjęta przez Jolantę Maćkowicz problematyka przemocy wobec osób starszych jest nie tylko ważna, ale także niezmiernie aktualna, gdyż zjawiska poniżania, zaniedbywania, lekceważenia bądź maltretowania ludzi starzejących się i starych nie są czymś nowym i zaskakującym w naszych czasach, a przestrzeń aktów i/lub działań nabierających znamion przemocy jest rozległa – od niechęci, zaniedbywania czy lekceważenia podstawowych potrzeb przez psychiczne i fizyczne maltretowanie aż do pozbawienia życia czy eksterminacji włącznie […]. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Adama A. ZychaStruktura publikacjiNiniejsza praca porządkuje omawiane zagadnienia w dwóch częściach. Część pierwsza poświęcona jest rozważaniom teoretycznym, druga natomiast ma charakter empiryczny. Opracowanie teoretyczne podzielono odpowiednio na tematykę starości i przemocy.Rozdział pierwszy Starość w wymiarze historycznym, indywidualnym i społecznym omawia wybrane aspekty starości istotne z punktu widzenia podjętego tematu. Zaprezentowano periodyzację starości, sporo miejsca poświęcono ukazaniu znaczenia człowieka starszego/starego na przestrzeni dziejów oraz postrzeganiu starości i ludzi starszych współcześnie. Przedstawiono także wybrane stanowiska teoretyczne w perspektywie psychospołecznej. Omówiono również rolę pedagogiki społecznej wobec osób starszych oraz miejsce człowieka starszego w rodzinie. Na tym tle podjęto próbę ukazania znaczenia relacji międzypokoleniowych, a także wskazano na potrzeby osób w tym okresie życia. Rozdział drugi Przemoc – jej źródła, manifestacje i rola w relacjach międzyludzkich rozpoczyna się od ustaleń definicyjnych związanych z przemocą, także w kontekście różnorodnego nazewnictwa stosowanego w różnych krajach. Następnie dokonano przeglądu badań nad przemocą wobec osób starszych prowadzonych zarówno w Polsce, jak i na świecie. Zaprezentowano teoretyczny model wykorzystywany dla wyjaśnienia przemocy stosowanej wobec osób starszych na podstawie podejścia opracowanego w 2011 roku przez Kerry Burnight i Laurę Mosqueda. W kolejnych podrozdziałach omówiono mechanizmy przemocy i czynniki ryzyka, które zwiększają prawdopodobieństwo jej występowania. Nieco uwagi poświęcono charakterystyce sprawców oraz omówiono procedurę Niebieskiej Karty w polskim systemie przeciwdziałania przemocy domowej.Część empiryczną pracy rozpoczyna rozdział trzeci, zatytułowany Osoby starsze w sytuacji przemocy domowej – studium przypadku. Zawarto w nim rezultaty badań jakościowych – opis i analizę siedmiu przypadków. Podstawę stanowił materiał empiryczny obejmujący wywiady autobiograficzno-narracyjne przeprowadzone z osobami starszymi doświadczającymi przemocy domowej. Dążąc do rozpoznania procesów trajektoryjnych, podjęto próbę osadzenia narracji w fazach trajektorii cierpienia Fritza Schützego. Toteż układ analizy w części pierwszej tego rozdziału ukazuje traumatyczne doświadczenia osób starszych w perspektywie biograficznej (ujęcie podłużne), w części drugiej odnosi się zaś do perspektywy problematycznej (ujęcie poprzeczne).W rozdziale czwartym Przemoc domowa wobec osób starszych w świetle analizy dokumentów policyjnych – dualna perspektywa zaprezentowano wyniki badań ilościowych na podstawie analizy dokumentów policyjnych, które pogłębiono badaniami jakościowymi. Zamierzeniem było ukazanie rozmiarów i przejawów zjawiska oraz typu relacji rodzinnych między sprawcą a ofiarą. Dążono do poszukiwania istotnych zależności między cechami społeczno-demograficznymi ofiar i sprawców a występowaniem przemocy i różnorakimi zachowaniami. Na podstawie zebranych danych dokonano scharakteryzowania ofiary i sprawcy, konstruując statystyczny profil osoby starszej krzywdzonej w rodzinie oraz osoby stosującej przemoc.W Aneksie zamieszczono wzór poddanego analizie dokumentu Niebieskiej Karty oraz broszurę ukazującą europejski kontekst problematyki przemocy wobec starszych, opracowaną w ramach projektu EuROPEAN, w którym z ramienia Polski uczestniczyła Fundacja na Rzecz Kobiet „Ja Kobieta”. Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Podziękowania 	   9Wprowadzenie 	  11CZĘŚĆ 1 TEORETYCZNARozdział 1Starość w wymiarze historycznym, indywidualnym i społecznym 	  331.1. Pojęcie starości i jej periodyzacja 	  331.2. Starość dawniej i dziś. Stereotypy starości 	  361.3. Psychospołeczne teorie starzenia się 	  541.4. Pedagogika wobec osób starszych	  591.5. Senior w środowisku rodzinnym 	  631.6. Relacje międzypokoleniowe 	  671.7. Wychowawcza rola dziadków 	  731.8. Potrzeby ludzi starszych	  80 Rozdział 2Przemoc – jej źródła, manifestacje i rola w relacjach międzyludzkich 	  852.1. Ustalenia definicyjne 	  852.2. Przemoc wobec osób starszych w polskich badaniach 	  902.3. Zjawisko nadużyć wobec seniorów w innych krajach 	  952.4. Modele teoretyczne wyjaśniające przemoc wobec osób starszych 	 1012.5. Czynniki ryzyka 	 1102.6. Mechanizmy zachowań ofiary 	 1122.7. Sprawcy przemocy 	 1212.8. Procedura Niebieskiej Karty 	 126CZĘŚĆ 2EMPIRYCZNARozdział 3Osoby starsze w sytuacji przemocy domowej – studium przypadku 	 1373.1. Charakterystyka badanych przypadków 	 1373.2. Analiza trajektorii Fritza Schützego w doświadczeniach osób starszych doznających przemocy – ujęcie podłużne 	 1383.2.1. Trajektoria pani Elżbiety 	 1413.2.2. Trajektoria pani Janiny 	 1443.2.3. Trajektoria pani Józefy 	 1463.2.4. Trajektoria pana Stanisława 	 1483.2.5. Trajektoria pani Marii 	 1503.2.6. Trajektoria pani Franciszki 	 1533.2.7. Trajektoria pani Anny 	 1543.3. Przemoc z perspektywy ofiary – ujęcie poprzeczne 	 1623.3.1. Relacje ze sprawcą przed wystąpieniem przemocy 	 1643.3.2. Inicjacja procesu przemocy 	 1673.3.3. Formy i nasilenie przemocy 	 1703.3.4. Świat emocji i mechanizmy myślenia ofiary 	 1813.3.5. Przełamywanie bariery milczenia 	 1893.3.6. Charakterystyka ofiar i sprawców oraz ich wzajemne relacje 	 1993.4. Wyjaśnienia teoretyczne badanych przypadków 	 206 Rozdział 4Przemoc domowa wobec osób starszych w świetle analizy dokumentów policyjnych – dualna perspektywa 	 2134.1. Charakterystyka próby 	 2144.2. Skala zjawiska przemocy wobec osób starszych 	 2184.3. Przejawy występowania przemocy wobec osób starszych 	 2264.4. Cechy społeczno-demograficzne ofiar jako czynniki różnicujące występowanie przemocy 	 2354.5. Cechy społeczno-demograficzne sprawców jako czynniki różnicujące występowanie przemocy 	 2614.6. Statystyczny profil ofiary i sprawcy przemocy oraz typ relacji rodzinnych 	 274 Zakończenie 	 291Abstract 	 293Bibliografia 	 301Spis rysunków, tabel, wykresów 	 317 Aneksy 	 321Aneks 1. Druki Niebieskiej Karty 	 323Aneks 2. Broszura informacyjna 	 327";"@font-face {  font-family: ""Calibri"";}p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 0.0001pt; font-size: 12pt; font-family: ""Times New Roman""; }.MsoChpDefault { font-size: 11pt; font-family: Calibri; }.MsoPapDefault { margin-bottom: 10pt; line-height: 115%; }div.WordSection1 {  }W rzeczywistości społecznej istnieją zjawiska, które bardzo trudno zdiagnozować i opisać, gdyż towarzyszy im społecznie aprobowana zmowa milczenia. Dopiero, gdy dochodzi do dramatu, ktoś traci życie, prawda wychodzi na światło dzienne. Wtedy najczęściej pojawiają się pytania: dlaczego musiało do tego dojść?, czy rzeczywiście nikt nie widział?, nie słyszał?, nie miał odwagi przełamać tabu ,,prywatności czterech ścian”.  Jedną z osób, która porusza trudne, nierzadko bardzo osobiste tematy oraz upomina się o fundamentalne prawa człowieka do poszanowania jego godności i ochrony, jest Jolanta Maćkowicz. Jej najnowsza książka poświęcona została przemocy domowej wobec osób starszych. Zjawisko to, pomimo że ma charakter globalny i występuje we wszystkich częściach świata, bez względu na poziom rozwoju cywilizacyjnego (za: United Nations 2009), jest nadal mało rozpoznane a profilaktyka społeczna niewystarczająca. Przemoc wobec seniorów wiąże się z różnymi specyficznymi, heterogenicznymi czynnikami, które zwiększają ryzyko jej występowania. Jednym z istotniejszych jest wzajemna zależność występująca w systemach rodzinnych na różnych poziomach, począwszy od materialnego po emocjonalny. Autorka w rekomendowanej pracy podjęła się próby przedstawienia dramatu seniorów, którzy, na co dzień doświadczają krzywdy od najbliższych im osób: współmałżonków, dzieci czy ich partnerów życiowych. To obszerne studium zostało podzielone na kilka części. Rozbudowana część teoretyczna zawiera dwa rozdziały. Pierwszy przedstawia różne zagadnienia związane z procesem starzenia się wymiarze historycznym, indywidualnym i społecznym. Szczególne miejsce w rozważaniach zajmuje tematyka związana z miejscem i znaczeniem seniora w środowisku rodzinnym oraz jego relacjami międzypokoleniowymi. W myśl definicji to rodzina powinna być środowiskiem, w którym są zaspokajane fundamentalne potrzeby człowieka i respektowana jego godność. Autorka dowodzi, że w wielu przypadkach, tak współcześnie, jak i na przestrzeni wieków, mamy do czynienia z wypaczeniem lub zanikiem tych funkcji rodziny, zwłaszcza w odniesieniu do najstarszych członków. Co gorsze wiele patologicznych postaw i zachowań jest odtwarzanych przez pokolenia i nierzadko uwikłanych w błędne koło ,,ofiara-sprawca”. Kluczową rolę w jego powstawaniu odgrywają postawy i metody wychowawcze stosowane w danym układzie rodzinnym.Niniejszy rozdział kończy refleksja na temat potrzeb osób starszych. Ma ona zwrócić uwagę czytelnika na ich dynamikę (związaną ze wzrostem lub spadkiem intensywności ich odczuwania) oraz pomóc zrozumieć motywy różnych zachowań seniorów. Na tle powyższych refleksji wyakcentowane zostały najważniejsze zadania pedagogiki społecznej wobec osób starszych. Drugi rozdział poświęcony został zjawisku przemocy; jego genezie, manifestacjom oraz roli, jaką odgrywa w relacjach międzyludzkich.  Tłem dla rozważań uczyniono analizę wyników badań nad przemocą wobec  starszych prowadzonych w Polsce, wybranych krajach europejskich oraz znajdujących się w innych kręgach kulturowych. Autorka stara się ukazać skalę występowania tego zjawiska a także wyakcentować wszelkie formy przemocy, od tych najbardziej subtelnych, nierzadko niezauważanych przez otoczenie, po te spektakularne, zagrażające zdrowiu i życiu seniora. Istnieje wiele teorii, mających na celu uchwycenie i wyjaśnienie przyczyn przemocy wobec osób starszych. W rekomendowanej publikacji odwołano się do rozbudowanego modelu teoretycznego opracowanego przez Kerry Burnight, Laurę Mosqueda. Czytelnik przeprowadzany jest przez poszczególne teorie tworzące ten model a następnie wyposażany w wiedzę na temat czynników ryzyka, mogących sprzyjać stosowaniu przemocy wobec tej grupy społecznej, występujących tak po stronie ofiary, jak i sprawcy. W celu lepszego zrozumienia powstawania i utrzymywania się relacji przemocowych, autorka książki dokonuje charakterystyki mechanizmów zachowań osób, tkwiących w układzie ,,ofiara-sprawca”. Rozdział wieńczy opracowanie dotyczące procedury Niebieskiej Karty, która jak dotąd stanowi kluczowy element działania interwencyjnego w polskim systemie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Druga część książki, empiryczna, zawiera badania o charakterze ilościowym i jakościowym. Punktem wyjścia do poszukiwań badawczych stała się analiza treści zawartych w Niebieskich Kartach, która została pogłębiona i uzupełniona informacjami uzyskanymi w bezpośrednich wywiadach narracyjnych z wybranymi ofiarami przemocy. Jolanta Maćkowicz świadomie zmienia kolejność omawiania wyników badań, przyznając pierwszeństwo studium przypadku. Zabieg ten ma na celu uwrażliwienie czytelnika na prezentowaną problematykę i przygotowanie go do analizy obszernego materiału ilościowego, tak, aby był on postrzegany w jak największym stopniu przez pryzmat personalny a nie ilościowy. Podstawą analizy mechanizmów rozwijania się cierpienia oraz jego oddziaływania na tożsamość badanych seniorów, autorka uczyniła kategorię trajektorii Fritza Schützego. Dzięki temu zabiegowi mogła ukazać cierpienie ofiar, jako swoisty „fenomen”, który ma wpływ na bieg życia człowieka, jego relacje z najbliższymi, znaczącymi innymi oraz samym sobą. Na kartach książki ukazane zostały studia przypadków siedmiu seniorów reprezentujących różnorodne środowiska i doświadczających różnych form przemocy domowej. Czytając opracowanie materiału jakościowego, wyczuwa się, że nie jest to wyłącznie analiza zdobytego materiału badawczego, ale zapis Spotkania z Człowiekiem, jego historią i nierzadko mozolnym zmaganiem w walce o przywrócenie własnej godności oraz stabilizacji emocjonalnej. Takie na wskroś personalistyczne podejście charakteryzuje całą twórczość naukową J. Maćkowicz. Badania ilościowe zostały oparte na analizie Niebieskich Kart, założonych przez policję, na terenie miasta Krakowa i powiatu krakowskiego. Podczas lektury tego fragmentu książki czytelnik otrzymuje odpowiedź na pytania dotyczące takich kwestii jak: skala zjawiska przemocy wobec osób 60+, rodzaje i formy zachowań przemocowych, korelacje zachodzące pomiędzy cechami społeczno-demograficznymi ofiar i sprawców a wchodzeniem w relacje nacechowane przemocą. Obszerny materiał badawczy uzyskany z dokumentacji policyjnej został przedstawiony w przejrzysty sposób i opatrzony wnikliwym komentarzem. Na podstawie zebranych danych autorka podejmuje próbę stworzenia statystycznego profilu ofiary i sprawcy przemocy oraz typu relacji rodzinnych. Jest to niezwykle cenna wiedza, która pozwoli osobom pracującym ze środowiskami seniorów zachować czujność a także wdrażać działania o charakterze profilaktycznym, zwłaszcza drugorzędowym.   Prezentowana publikacja nie należy do łatwych lektur. Wymaga od czytelnika gotowości do zmierzenia się z bolesną rzeczywistością, która jest udziałem pokaźnej grupy seniorów. Zamierzeniem autorki pracy było przyczynienie się do ,,pełniejszego zrozumienia procesualności przemocy w tym najważniejszym dla człowieka środowisku, jakim jest rodzina, oszacowanie skali zjawiska, jak również podniesienie świadomości społecznej, prowadzącej bezpośrednio do usprawnia systemu pomocy osobom starszym”. To tylko część zadań, jakie ma do zrealizowania to opracowanie. Każdy znajdzie w nim jakieś cenne informacje, bowiem wszyscy, na co dzień doświadczamy cieni funkcjonowania w środowisku rodzinnym. Wszechobecny pośpiech, niepewność jutra, parcie na samorealizację, lansowanie przez środki masowego przekazu postaw materialistycznych i narcystycznych sprawiają, że człowiek ulega instynktom i negatywnym emocjom, odreagowując na najbliższych niemożność realizacji potrzeb i towarzyszącą jej frustrację.Po książkę powinni sięgnąć również seniorzy. Zebrany w niej materiał badawczy pozwoli im zdobyć wiedzę na temat symptomów zapowiadających możliwość wystąpienia różnego rodzaju nadużyć. Być może dzięki niej będą potrafili uchronić się przed przemocą lub odpowiednio wcześnie przerwać dramat, którego w skryciu doświadczają. Jednym z narzędzi walki z patologicznymi zachowaniami jest ich publiczne nagłaśnianie. Obecnie mamy do czynienia z tworzeniem się różnego rodzaju środowisk samopomocowych dla seniorów. Lektura książki Jolanty Maćkowicz, może przyczynić się do merytorycznego wzbogacenia inicjatyw o charakterze profilaktycznym i poradniczym. Konkludując, publikację powinno się rozpowszechniać w jak najszerszych kręgach, tak, aby mogła służyć w biernej i czynnej walce z przemocą, a autorce należy podziękować, za podjęcie głosu w tej, jakże istotnej społecznie, kwestii.  Joanna Wnęk-GozdekUnited Nations, World population ageing. Department of Economic and Social Affairs, Population Division. New York 2009.  źródło: Dom Pomocy Społecznej. Mgazyn Dyrektora, nr 2(4) marzec-kwieceiń 2017   Takie prace mają sens, bo pozwalają żywić nadzieję na upowszechnienie zarówno racjonalnego podejścia ofiar do przeżywanego dramatu, jak i wiedzy o sposobach ratowniczego działania wobec własnego nieszczęścia. Tak więc […] chcę dobitnie stwierdzić, że to opracowanie ma do spełnienia ważną rolę społeczną i indywidualną […]. Wartość podjętych badań w świetle narastającego zjawiska przemocy wobec ludzi starszych jest olbrzymia. Pedagogiczny i socjologiczny sens upowszechnienia takiej wiedzy nie ma ceny.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Pilcha Podjęta przez Jolantę Maćkowicz problematyka przemocy wobec osób starszych jest nie tylko ważna, ale także niezmiernie aktualna, gdyż zjawiska poniżania, zaniedbywania, lekceważenia bądź maltretowania ludzi starzejących się i starych nie są czymś nowym i zaskakującym w naszych czasach, a przestrzeń aktów i/lub działań nabierających znamion przemocy jest rozległa – od niechęci, zaniedbywania czy lekceważenia podstawowych potrzeb przez psychiczne i fizyczne maltretowanie aż do pozbawienia życia czy eksterminacji włącznie […]. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Adama A. Zycha ";49.80;"Wydanie II poprawione, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 358 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-327-7.jpg
"Letnie obozy i kolonie harcerskie";"Instrukcja obowiązkowa";"Tadeusz Meresz";978-83-8095-201-0;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”         ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z   lat      1911–1939. Reprint z 1930. "Letnie obozy i kolonie harcerskie. Instrukcja obowiązkowa".   Wstęp.Celem niniejszego wydawnictwa było zebranie wszystkich obowiązujących w Związku Harcerstwa polskiego przepisów, dotyczących obozów i kolonij letnich drużyn męskich.Nie uwzględniono tutaj wcale wycieczek ani obozów wędrownych, które staną się przedmiotem następnych opracowań.Urzędowe przepisy, ujęte w tekście w gwiazdki *.....*, uzupełniono praktycznemi wskazówkami, opartemi na doświadczeniu wielu instruktorów-obozowników i tradycji drużyn obozujących. Prawie wszystkie ujęto przedewszystkiem z technicznego punktu widzenia i dlatego pominięto szczegóły programu, jak i zagadnienia wychowawcze... więcej w książce Rozkaz Naczelnika Głównej Kwatery M. Z. H. P.l. 9, z dn. 12 kwietnia 1930 r.„Letnie obozy i kolonje harcerskie“, instrukcja obowiązująca w opracowaniu Harcmistrza Rzeczypospolitej Tadeusza Maresza, Warszawa 1930, jest oficjalnem wydawnictwem Głównej Kwatery M. wchodzi w życie z dniem wyjścia z druku.(—) St. Sedlaczek, Hm Rp. Naczelnik Głównej Kwatery M.  Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ> ";;"Wstęp       Wartość wychowawcza obozu    Rozwój życia obozowego    Przygotowanie obozu   Kierownictwo      Miejsce i pomieszczenie       Obozy na wschodniem pograniczu   Kosztorys         Program obozu        Praca społeczna obozu      Uczestnicy        Wyprawa obozowa harcerza     Wyprawa obozowa drużyny    Ulgi przy przejeździe       Pierwsze dni w obozie. Inne ważne dni      Regulamin obozu     Normy dla męskich obozów      Wizytacje obozów     Książki obozowe      Formularze obozowe     Sprawność obozownika      Obozowy kalendarzyk drużynowego   Bibljografia obozownictwa        ";-;24.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2017, Reprint z 1930, Format A6, Objętość 88 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-201-0.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 11";"Nauczyciel i dziecko w dobiekryzysu edukacji";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-8095-182-2;;"   Tom 11 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Nauczyciel i dziec­ko w dobie kryzysu edukacji, składa się z dwóch części. Teksty mają charakter teoretyczny, empiryczny i praktyczny. Stanowią wkład w dyskusję nad stanem edukacji małego dziecka oraz możliwościami jej modyfikacji zgodnie z uniwersalnym systemem wartości w perspektywie kształcenia młodych pokoleń i budowania wartościowego społeczeństwa. W szerszej perspektywie – dotyczą dylematów kształcenia nauczycieli.W części pierwszej – Współczesny nauczyciel wobec zmiany w edukacji – autorzy tekstów podejmują ważne kwestie związane z budowaniem autorytetu nauczyciela, ze stylami i metodami jego pracy pedagogicznej zarówno w przedszkolach, jak i szkołach. Wychodząc naprzeciw potrzebom dzieci, autorzy wskazują w swoich artykułach na sposoby ich rozpoznania oraz uwzględniania w praktyce pedagogicznej. Podkreślają wagę właściwej komunikacji między nauczycielami, rodzicami i dziećmi. Przedstawiają możliwości wdrożenia w polskich szkołach wartościowych koncepcji i systemów kształcenia, mniej lub bardziej znanych w światowych systemach edukacyjnych.Teksty zawarte w części drugiej, zatytułowanej Rodzic – dziecko – nauczyciel w aktualnej przestrzeni wychowawczo-edukacyjnej, odnoszą się do zagadnienia współpracy rodziców (i rodziny) z nauczycielami pracującymi w przedszkolach i szkołach. Ukazano w nich znaczenie dzieciństwa spędzanego w rodzinie, przedszkolu i szkole oraz wagę udziału rodziców w edukacji dzieci. Przedstawiono dylematy rodziców związane z pójściem dziecka do przedszkola, podjęciem przez nie obowiązku szkolnego oraz ich poglądy na temat osoby nauczyciela. Podjęto wątek zmiany w komunikacyjnej przestrzeni edukacji, a także problematykę uwarunkowań i implikacji współczesnego wychowania w rodzinie w kontekście „zatracenia” w cyberprzestrzeni czy nieharmonijnego rozwoju dzieci oraz zagadnienie kryteriów oceny warunków rozwoju dzieci w rodzinie.Oddając do rąk Czytelników ten tom, wyrażamy nadzieję, że jego lektura będzie przyczynkiem do podjęcia lub pogłębienia badań nad dzieciństwem i edukacją małego dziecka.Beata Oelszlaeger-Kosturek Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)    ";;"Wprowadzenie Współczesny nauczyciel wobec zmiany w edukacjiMałgorzata Zalewska-BujakNauczyciel – między autorytetem a autorytaryzmem Marzenna Magda-AdamowiczStyle pracy nauczyciela w edukacji dziecka Soňa Kariková, Miroslav KrystoňIdentifikácia vzdelávacích potrieb krajanskȳch učiteľov Anna Przybylska-ZielińskaRefleksje o rzeczywistych warunkach pracy współczesnego nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej Aleksandra Minczanowska, Alicja Hruzd-MatuszczykW poszukiwaniu wzoru osobowego nauczyciela w toku studiów pedagogicznych(doniesienie z badań przyszłych pedagogów) Beata Žitniaková Gurgová Perfekcionistické dieťa v škole Bożena MarzecZachęcanie przedszkolaków do samodzielności w świetle wyników ewaluacji zewnętrznej Anna Gaweł Rola nauczyciela w rozwoju twórczej postawy dziecka Wanda Banaszewska, Izabella Gorczyca, Joanna GóreckaPodejście konstruktywne w perspektywie możliwości i potrzeby zmian paradygmatu kształceniaMagdalena Kapias Dialogiczność w przestrzeni przedszkoli rodzinnych Aneta CzerskaDuńska szkoła postrzegana z perspektywy nauczycieli, uczniów i rodziców Rodzic – dziecko – nauczyciel w aktualnej przestrzeni wychowawczo-edukacyjnejBeata Oelszlaeger-KosturekCzas dzieciństwa – wybrane wyniki badań Barbara LulekAdaptacja – aktywizacja – animacja. O strategiach rodzicielskiego działania w edukacji małego dziecka Elżbieta Marek, Tatiana KłosińskaUdział rodziców w edukacji dziecka (w świetle analizy wybranych programów kształcenia zintegrowanego)Lenka Ďuricová, Andrea SmolkováOsobnosť učiteľa v predprimárnom vzdelávaní z pohľadu rodičov Gabriela Piechaczek-OgiermanDylematy rodziców dzieci sześcioletnich związane z rozpoczęciem obowiązku szkolnego Eugenia RostańskaDoświadczanie zmian w komunikacyjnej przestrzeni edukacyjnej Małgorzata Przybysz-Zaremba„Zatracenie” w cyberprzestrzeni jako atrybut współczesnego wychowania w rodzinie – wybrane uwarunkowania i implikacje Leokadia SzymczykOczekiwania rodziców wobec edukacji dziecka w wieku przedszkolnym Bożena GrzeszkiewiczDziecko w środowisku dwujęzycznym Jolanta SuchodolskaDiagnoza dziecka o nieharmonijnym rozwoju – ważne kryteria oceny warunków rozwoju w rodzinie Informacja o autorach     ";-;39.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 298 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-182-2.jpg
"Etyczne i społeczne wymiary pracy";;"Norbert Pikuła";978-83-8095-160-0;;"  Niniejsza publikacja zatytułowana Etyczne i społeczne wymiary pracy. Książka została podzielona na trzy główne części. W pierwszej części, zatytułowanej Aksjologiczne wymiary pracy, skoncentrowano się na takich wiodących zagadnieniach aksjologicznych, jak etyczne zachowania pracownika/pracodawcy wobec pracy/w miejscu pracy/wobec pracowników, zachowań etycznych w kontekście problemów społecznych ze szczególnym uwzględnieniem bezrobocia. Ponadto w odniesieniu do zjawiska prekariatu rozważano istotę wartości pracy ludzkiej i jej godność.Druga część – Starość i niepełnosprawność wobec rynku pracy – podejmuje niezwykle ważne zagadnienia z perspektywy przemian społeczno-demograficznych oraz istoty zatrudnienia na rynku pracy pracowników o różnym stopniu niepełnosprawności. W tej części znalazły się zatem teksty autorstwa Norberta G. Pikuły (Sytuacja społeczna osób starszych w kontekście rynku pracy) czy Moniki Czerw (Aktywności zawodowej osób z niepełnosprawnością). W tej części skupiono się przede wszystkim na tematach odnoszących się do edukacji szczególnie marginalizowanych osób na rynku pracy, jakimi są seniorzy. W swoich artykułach Marta Luty-Michalak i Katarzyna Białożyt zajęły się problemem wartości edukacji i wskazały jej kierunki, możliwe szczególnie do wykorzystania w całożyciowym kształceniu do funkcjonowania na rynku pracy (Lifelong learning a aktywizacja zawodowa osób w niemobilnym wieku produkcyjnym oraz Znaczenie aktywności edukacyjnej osób starszych w adaptacji do emerytury).Natomiast ostatnia, trzecia część pracy – najobszerniejsza treściowo i nosząca tytuł Przygotowanie pracowników do zmieniającego się rynku pracy – dotyczy zagadnienia przygotowania osób w wieku produkcyjnym do funkcjonowania w zmieniającym się rynku pracy i zatrudnienia. Artykuły Marcina Radziwołka (Emigracja rodziców jako problem pedagogiczny), Katarzyny M. Stanek (Stres i wypalenie zawodowe pracowników socjalnych. Konsekwencje pracy z klientem czy organizacji pracy?) oraz Gertrudy Wieczorek i Katarzyny Bartoszek (Wsparcie i możliwości pomocy weteranom w Polsce) koncentrują się na procesach przygotowania pracowników służb społecznych (pedagogów, pracowników socjalnych czy psychologów) do pracy z pojawiającymi się wciąż nowymi sytuacjami i zjawiskami, jakich doświadczają podmioty ich bezpośrednich oddziaływań. Czerpiąc z doświadczeń okresu międzywojennego, Janusz Kościelniak zwrócił uwagę na istotne elementy pracy z osobami bezrobotnymi, które mogą być adaptowane do współczesnej praktyki m.in. w zakresie motywowania do przekwalifikowywania się i podejmowania zatrudnienia [Kwestia bezrobocia i pomocy bezrobotnym w Polsce w okresu międzywojennego w pismach pioniera socjologii parafii księdza Franciszka Mirka (1893–1970)].Odpowiadając na potrzeby pogłębiania wiedzy i stanu badań nad zagadnieniami pracy człowieka, rynku zatrudnienia w zmieniającym się świecie, życzymy lektury owocnej w refleksje i inspiracje do badań.Ireneusz M. ŚwitałaNorbert G. PikułaKatarzyna Białożyt Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                      ";;"Wstęp        Część IAksjologiczne wymiary pracy człowiekaIreneusz M. ŚwitałaEtyka wobec współczesnych problemów społecznych      Dominika SozańskaGodność człowieka pracującego w dobie prekariatu    Małgorzata DudaWartość ludzkiej pracy w świecie poszukujących pracy – zarys problematyki      Część IIStarość i niepełnosprawność wobec rynku pracyNorbert G. PikułaSytuacja społeczna osób starszych w kontekście rynku pracy   Marta Luty-MichalakLifelong learning a aktywizacja zawodowa osób w niemobilnym wieku produkcyjnym    Monika CzerwAktywność zawodowa osób z niepełnosprawnością   Katarzyna BiałożytZnaczenie aktywności edukacyjnej osób starszych w adaptacji do emerytury   Część IIIPrzygotowanie pracowników do zmieniającego się rynku pracyMarcin RadziwołekEmigracja rodziców jako problem pedagogiczny Katarzyna M. StanekStres i wypalenie zawodowe pracowników socjalnych. Konsekwencje pracy z klientem czy organizacji pracy?     Gertruda Wieczorek, Katarzyna BartoszekWsparcie i możliwości pomocy weteranom w Polsce   Janusz KościelniakKwestia bezrobocia i pomocy bezrobotnym w Polsce okresu międzywojennego w pismach pioniera socjologii parafii księdza Franciszka Mirka (1893–1970)       ";"Na podstawie przeprowadzonej lektury opiniowanej książki mogę z przekonaniem powiedzieć, że wszystkie składające się na jej treść opracowania dotykają szeroko ujmowanego przedmiotu badań humanistycznej pedagogiki pracy. […] Praca człowieka jest dla współczesności fundamentalną siłą etyczną. Wiąże się to z faktem, że praca człowieka – sama będąc wartością – jest terenem urzeczywistniania licznych wartości. Wielkość tej siły wyraża się w tym, że swoim znaczeniem obejmuje bardzo liczne wartości, które ściśle współprzyczyniają się do doskonalenia właściwości konstytutywnych człowieka, twórcy i podmiotu pracy. Przez pracę poniekąd człowiek staje się bardziej człowiekiem. I to stwierdzenie dotyczy każdego człowieka podejmującego i uczestniczącego w procesach pracy niezależnie od tego, czy należy do pokolenia X, Y, Z, czy znajduje się w niemobilnym wieku produkcyjnym, czy też jest osobą niepełnosprawną bądź bezrobotną.  Z recenzji prof. zw. dr hab. Waldemara Furmanka     ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, Objętość 184 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-160-0.jpg
HABILITACJA;"Diagnoza  Procedury  Etyka  Postulaty";"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-287-4;;" Awans naukowy drogą do samodzielności akademickiejOficyna  Wydawnicza „Impuls“ zaprasza Czytelników do nowej i wyjątkowej monografii naukowej „Habilitacja. Diagnoza, procedury, etyka i postulaty".  Jej twórcą jest Prof. dr hab. Bogusław Śliwerski,  będący kierownikiem Katedry Teorii Wychowania i Nauk o Wychowaniu  Uniwersytetu Łódzkiego. Rozprawa stanowi kompendium wiedzy na temat  awansów naukowych prowadzących do samodzielności akademickiej.Czytelnicy otrzymują nie tylko opis  procedur i okoliczności im towarzyszących, ale przede wszystkim analizę  złożoności zjawiska zwanego habilitacją, wielkich mechanizmów i drobnych  kruczków nią rządzących, zdumiewająco nieraz odległych zależności i  powiązań, niejednokrotnie podyktowanych osobistymi upodobaniami np.  recenzenta.Najnowsza książka prof. dr. hab.  Bogusława Śliwerskiego nie tylko potwierdza jego nadzwyczajne  kompetencje w zakresie prowadzenia dyskursu naukowego, ale także stanowi  niezwykle wartościowe kompendium wiedzy dla młodych naukowców,  wkraczających dopiero (zwykle po doktoracie) na drogę kariery naukowej. – mówi prof. dr hab. Zbyszek Melosik."Bohaterem” tej publikacji jest sama  habilitacja, jako przełom w karierze naukowej. Zdobycie tego stopnia  pozwala stać się samodzielnym pracownikiem nauki. Poszerza się zakres  kompetencji takiej osoby – decyzje w sprawie awansów, prowadzenie  doktoratów.Prof. dr hab. Zbyszek Melosik wskazuje również – książkę  przenika swoista życzliwość wobec potencjalnych i aktualnych  habilitantów. Bogusław Śliwerski nie ukazuje habilitacji jako zmory  nocnej czy mąk Tantala, względnie miecza Damoklesa. Stara się  wykazać – i udaje mu się to – że utrzymanie przez kandydatów wysokich  standardów oraz stosowanie procedur muszą przynieść sukces.                                                  Polecamy wyjątkową serię 16   autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce    autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.    Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława    Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,    prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki)15. Habilitacja (opis książki)16. Etnopedagogika (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!      Seria  autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest  kolejnym  do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i   spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla   praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne   lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono-   woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką,   intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom  tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej   jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i   wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy   dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA   NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem   tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i   podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która   na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.     Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i  zachęcam  do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim  pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp    Rozdział 1. Diagnoza skutków ekskluzji pedagogiki jako dyscypliny naukowej z nauk humanistycznych   1.1. Postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika   1.2. Postępowania pedagogów o nadanie tytułu naukowegoprofesora w dziedzinie nauk społecznych   1.3. Postępowania o nadanie stopnia naukowegodoktora habilitowanego w dyscyplinie pedagogika     1.4. Intradyscyplinarna analiza postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora oraz stopnia naukowego doktora habilitowanego    1.5. Pedagogika a reforma dziedzin nauki     1.6. Paradoks urzędniczej ekskluzji profesora z pedagogiki    1.7. Pozytywistyczne ograniczanie młodych naukowców   1.8. Dydaktyki przedmiotowe     Rozdział 2. Procedury    2.1. Wstęp      2.2. Wędrówkę po awans zacznijmy od czytania prawa    2.3. Doktorat w awansie naukowym habilitantów      2.4. Co dwie głowy, to nie jedna! Warto być promotorem pomocniczym    2.5. Dwoisty członek komisji habilitacyjnej       2.6. Nowa procedura – łatwa i przyjemna?       2.7. Ucieczka do przodu      2.8. Umorzenie postępowania habilitacyjnego   2.9. Wniosek komisji habilitacyjnej a uchwała rady wydziałuKonflikt czy/i odpowiedzialność?     2.10. Czym kierują się członkowie rady wydziału czy rady naukowejinstytutu, wstrzymując się od głosu?    2.11. Nie róbmy wszystkiego na ostatnią chwilę      2.12. Dlaczego wpłaca się darowiznę uniwersyteckiemu wydziałowi z tytułu pokrycia kosztów postępowania habilitacyjnego?   Rozdział 3. Osiągnięcia naukowe (nie tylko habilitanta)   3.1. Definicje kluczowych pojęć dotyczących oceny osiągnięć i prac naukowych     3.2. Doktorat z cyklu publikacji?    3.3. Doktorat w dorobku habilitanta3.4. Paradoks redukcji osiągnięć naukowych3.5. Parametryczna niepewność i wątpliwości prawne     3.6. Produktywność naukowa      3.7. Jakościowa ocena punktowanych czasopism    3.8. Prawie naukowe czasopisma w procesie grantozy, punktozyi impactfaktorozy?      3.9. Co i komu może przedłożyć habilitant?       Rozdział 4. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów    4.1. Pytania i odpowiedzi CK dotyczące problemów w postępowaniach naukowych      4.2. Wyniki wyborów członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na kadencję 2017–2020  4.3. Wybory władz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów – IX kadencja (2017–2020)     Rozdział 5. Patologie      5.1. Doceniono mistrza neurochirurgicznych cięć przerzutównieuczciwości akademickiej do mózgu polskiej nauki      5.2. Kodeks etyczny prowadzenia badań pedagogicznych     5.3. Nauka przeciwko fałszerstwom      5.4. Trudna rola recenzenta      5.5. Akademiccy (anty)klepacze  5.6. POL-on jako sejf także fałszywych danych o szkolnictwie wyższym i jego kadrach    5.7. Kto „robił” doktorat?5.8. Jak się „robi” habilitację?      5.9. Słowacka ścieżka patologicznego awansu naukowego     5.10. Niedobre praktyki recenzenckie     5.11. „Uczciwi doktoranci” anonim piszą    5.12. Nie zawsze skrót „dr” przed nazwiskiem znaczy „doktor”   5.13. Dlaczego nie zostaje im czasu na pracę naukową?     5.14. Czy(m) jest plagiat? 5.15. Science and… plagiarism    5.16. Od niektórych uczonych należy wymagać więcej   5.17. Odsłona kolejnych patologii w szkolnictwie wyższym    5.18. Jak Platforma Obywatelska degenerowała poziom szkolnictwa wyższego   5.19. Habilitacja – manipulacja   5.20. Stracone pokolenia pedagogów   Rozdział 6. Oczekiwania – prognozy    6.1. Początki nowelizacji ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym      6.2. Stabilizowane akcje na polskie habilitacje      6.3. Pierwszy projekt Ustawy 2.0 zespołu Marka Kwieka      6.4. Projekt reformy nauki i akademii w Ustawie 2.0 w wydaniu zespołu Arkadiusza Radwana    6.5. Co nam szykują naukowcy z Uniwersytetu SWPS?  Aneks. Dobre praktyki    Bibliografia     Indeks rzeczowy      Indeks osób ";"Najnowsza  książka prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego nie tylko potwierdza jego  nadzwyczajne kompetencje w zakresie prowadzenia dyskursu naukowego, ale  także stanowi niezwykle wartościowe kompendium wiedzy dla młodych  naukowców, wkraczających dopiero (zwykle po doktoracie) na drogę kariery  naukowej. „Bohaterem” tej publikacji jest habilitacja, jako przełomowy, wręcz  zwrotny punkt w karierze akademickiej. Zdobycie tego stopnia naukowego  pozwala na wejście w rolę tzw. samodzielnego pracownika nauki,  podejmującego decyzje w sprawie awansów naukowych innych osób oraz  mogącego prowadzić doktoraty. Dostrzegam także w tej książce ważny wątek politologiczny. Oto z  precyzyjnych, a jednocześnie bardzo komunikatywnych narracji Bogusława  Śliwerskiego wyłania się rekonstrukcja władzy ustawy czy rozporządzenia,  które […] tworzą dla osób i instytucji „nowy świat”, do jakiego muszą  się dostosować. Biografie ludzi, poprzez konieczność przystosowania się  do prawnej pajęczyny, są kanalizowane zgodnie z założeniami ustawodawcy.  Warto dodać, że książkę przenika swoista życzliwość wobec potencjalnych i  aktualnych habilitantów. Bogusław Śliwerski nie ukazuje habilitacji  jako zmory nocnej czy mąk Tantala, względnie miecza Damoklesa. Stara się  wykazać – i udaje mu się to – że utrzymanie przez kandydatów wysokich  standardów oraz stosowanie procedur muszą przynieść sukces.Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszka Melosika  Książka autorstwa prof. dr hab. Bogusława Śliwerskiego uświadamia Czytelnikowi, że poznawana wiedza na każdym z jej szczebli umożliwia dostrzegania wielu zmian edukacyjnych w trakcie momentu odkrywania sekretów z życia akademickiego studentów, doktorantów i habilitantów. Profesor dostrzega wiele pozytywnych i negatywnych , a przede wszystkim zwraca uwagę na etapy fazy analiz dokumentacji składanych prac przez doktorantów, habilitantów w odniesieniu drodze ku lepszej przyszłości. Moim zdaniem jest to cenna wskazówka, gdyż przyda się nam w jako społeczeństwu, za szybko działamy, a nie skupiamy się na dokumentacji przydatnej w naszej codzienności. Książka składa się z VI rozdziałów następującej treści:Rozdział 1. Diagnoza skutków ekskluzji pedagogiki jako dyscypliny naukowej z nauk humanistycznych  Rozdział 2. Procedury  Rozdział 3. Osiągnięcia naukowe (nie tylko habilitanta) Rozdział 4. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów  Rozdział 5. Patologie  Rozdział 6. Oczekiwania – prognozy.Autor zaciekawił mnie swoimi kwestiami dotyczącymi, że ta książka jest skierowana do wszystkich i to ,że zachęca do wspólnych rozmów , pisania recenzji, sprawdzenia się na każdym etapie edukacji. Profesor sprecyzował precyzyjnie zarys pracy podczas habilitacji i przedstawił w tej książce swoje doświadczenie, które będzie przydatne każdemu z nas. Uzmysławia swoim odbiorcom w delikatny sposób, że warto zwracać jest uwagę w odniesieniu do formy pracy i dzieli się swoim również doświadczeniem podając konkretny przykład. Zaciekawił mnie osobiście rozdział 5, w którym profesor odnosi się do trudnej roli recenzenta, gdyż łatwa ona nie jest.Dokładnie opisane rozdziały, przykłady, tabele, analizy, diagnozy, załączniki to daje pozytywne urozmaicenie walorowi estetyki książki , która stała się ikoną do pozyskiwania wiedzy w konkretnej tematyce i zagadnieniach habilitacji, procedur oraz etyki do której autor odnosi się z należytym szacunkiem.Dzięki temu, że profesor zna doskonale świat pedagogiki, dzieli się z nim na łamach tej oto książki Czytelnik ujrzy światło dzienne poznawane w trakcie pracy na uczelni.Oficynie Wydawniczej „Impuls” dziękuję za egzemplarz książki, będącej początkiem kariery dla przyszłej pracy habilitantów, doktorantów. Profesorowi Bogusławowi Śliwerskiemu życzę sił i wytrwałości do napisania kolejnej książki, która napisana jest językiem zrozumiałym i za to, świat pedagogiki nie ma przed nim żadnych tajemnic. Oprawa miękka ze skrzydłami, 344 stron, wydanie pierwsze, Kraków 2017.Polecam przeczytać tą książkę wszystkim, a zwłaszcza studentom.Anna Szewczyk   Habilitacja to bardzo ważny punkt w karierze akademickiej. Dzięki niemu można stać się samodzielnym pracownikiem naukowym. Jednak droga do tego punktu jest tak pełna procedur, że wielu doktorom wydaje się prawdziwą drogą przez mękę. Jeszcze większe zamieszanie wprowadziła reforma szkolnictwa wyższego. Jak się nie pogubić w chaosie? Klarownego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości można szukać w publikacji profesora Śliwerskiego. To bezcenny przewodnik dla wszystkich starających się o habilitację. Przepełniony życzliwością wobec nich, a jednocześnie ostro piętnujący różne patologie (plagiaty itp.). Na długo zapamiętuje się chociażby słowa o nieuczciwych pracownikach naukowych. Autor przytacza myśl swojego zmarłego profesora: Nie zawsze "dr" przed nazwiskiem znaczy "doktor". Czasami znaczy "dureń" lub "drań".  Książka jest skierowana do jasno określonego grona odbiorców. Przeciętny czytelnik zrozumie z niej niewiele, jest to bowiem rozprawa naukowa o stopniu naukowym. Natomiast dla właściwych adresatów, czyli doktorów starających się o habilitację, marzących o karierze naukowej magistrów czy doktorantów to pozycja naprawdę bezcenna.  dr Kalina Beluch źródło: https://www.granice.pl/recenzja/habilitacja-diagnoza-procedury-etyka-postulaty/24716  ";69.80;"Wydanie pierwsze, Kraków 2017, Format A5, ";"Objętość 344 stron, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-287-4.jpg
"Wspomaganie procesu pomyślnego starzenia się u ludzi starych ";"Między powinnością a profesją";"Agata Chabior";978-83-8095-181-5;;"Między powinnością a profesją – tak brzmi podtytuł najnowszej książki Agaty Chabior. Dlaczego dzisiejszą notę zaczynamy od podtytułu, a nie – tytułu głównego (Wspomaganie procesu pomyślnego starzenia się u ludzi starych)? W naszym odczuciu podtytuł jeszcze lepiej niż tytuł główny oddaje istotę poruszanych w niej zagadnień. Szereg rozważań, wspartych opisem i konkluzją wyciągniętą z badań własnych, służy, oczywiście, zbudowaniu teoretycznych podwalin refleksji na temat postępującego starzenia się społeczeństw (i wszystkich tego konsekwencji), jednak głównym osiągnięciem, głównym konstruktem, jaki wyłania się z książki Agaty Chabior, jest sylwetka-wzorzec opiekuna/asystenta osoby starszej, „typ idealny Maxa Webera”, jak określił to w swej recenzji prezentowanego tomu prof. Jerzy Halicki. Budowaniu nowego typu służyć ma nowy typ kształcenia; i na tym polu Agata Chabior zaznacza swoją obecność, przedstawiając Edu.Care – założenia, cele i zadania projektu, w znacznej mierze opartego  na platformie e-learningowej. Signum temporis.     Starzenie się jako proces i starość jako faza życia są przedmiotem zainteresowania wielu dziedzin nauki, które ukazują je w perspektywie doświadczania jednostkowego i zbiorowego, na poziomie indywidualnym i demograficznym, z wieloma odniesieniami do humanistycznych i społecznych nauk, które rozpatrują je w skali mezo, makro i mikro. Z tą fazą życia łączą się liczne aplikacje do teorii i praktyki, zrealizowanych i wdrażanych projektów, zadań z pola polityki społecznej, pracy socjalnej, ochrony zdrowia, ekonomii itp. Zwykle prowadzone analizy i sposoby poznania oraz opisu starzenia się i starości lokuje się na linii charakterystyki tez i antytez odnoszących się do  zachodzących wraz z wiekiem zmian biologicznych, psychologicznych, społecznych, demograficznych i kulturowych w życiu człowieka, które to zmiany – w zależności od ich kierunku i natężenia – decydują o przebiegu starości.Autorka wychodzi od teoretycznych założeń relacyjnego wymiaru opieki zaprezentowanego przez Carla Rogersa, następnie prezentuje stronę metodyczną badań własnych. Bardzo słuszne jest budowanie teoretycznej sylwetki opiekuna osób starszych z wykorzystaniem wyników badań zrealizowanych wśród opiekunów, podopiecznych oraz osób szkolących opiekunów. Szczególnie cenne są informacje zebrane od podopiecznych (czyli beneficjentów opieki) oraz opiekunów (czyli osób sprawujących opiekę). Materiał ten staje się podstawą opracowania sylwetki opiekuna jako pewnego teoretycznego konstruktu (w rodzaju typu idealnego Maxa Webera), który stanowi punkt wyjścia do budowania systemu działań edukacyjnych. Propozycje działań praktycznych opartych na rzetelnej diagnozie to bardzo istotny element, dość rzadko goszczący w polskich pracach pedagogicznych, które pełne są lepszych lub gorszych diagnoz. W tym wypadku rzecz na diagnozie się nie kończy, co stanowi niezaprzeczalny walor pracy […].  Z recenzji dr. hab. Jerzego Halickiego, prof. UwB Zaprezentowane w książce badania i płynące z nich wnioski Autorki pozwoliły na wskazanie efektów kształcenia do opieki – wiedzy, umiejętności i kompetencji, a także na nakreślenie sylwetki „nowego” opiekuna osób starszych – osoby, która pełniąc rolę opiekuna, właściwie wykorzystuje swoją wiedzę, umiejętności do realizacji określonych zadań i wykonywania czynności. Jednocześnie odpowiednie kompetencje, zwłaszcza osobiste i społeczne sprawiają, że realizacja opieki przybiera kształt relacji, którą za każdym razem buduje opiekun przy aktywnym współudziale swojego podopiecznego. Relacja taka pozwala znieść asymetrię w tym spotkaniu, a zastąpić ją zasadą symetrii i równoległości (koncepcja wzajemnej zależności J. Halickiego) oraz budować tak i taką sytuację zadaniowo-komunikacyjną, w której opiekun i jego podopieczny – senior – są podmiotami tego samego procesu, współdecydującymi o celach, kolejności zdarzeń i efektach spotkania.Opieka staje się towarzyszeniem w przekraczaniu deficytów i ograniczeń wynikających zarówno z podeszłego wieku, jak i z okoliczności, w jakich działania w jej ramach są podejmowane. Staje się zadaniem, dążeniem do celu, którym jest poprawa jakości życia w starości.  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp     Rozdział I. Opis procesu starzenia się i starości jako fazy rozwoju w cyklu życia 1. Pedagogiczna koncepcja człowieka i jego związków ze środowiskiem społecznym2. Transwersalność jako metodologiczna koncepcja badania starzenia się i starości 3. Wspomaganie w rozwoju. Opieka, pomoc i wsparcie społeczne – podstawowe kategorie relacyjnej koncepcji człowieka4. Koncepcja wychowania do starości Aleksandra KamińskiegoW kierunku edukacji gerontologicznej Rozdział II. Starzenie się i starość – możliwości i ograniczenia  1. Starzenie się i starość – wokół definicji i periodyzacji starości 2. Możliwości i potencjał okresu wczesnej starości – aktywizacja i aktywność  3. Ograniczenia późnej starości – konieczność wsparcia i opieki4. Potrzeby ludzi starzejących się i starych 5. Demograficzne wyznaczniki wsparcia i opieki w starości Rozdział III. Pomyślne starzenie się jako kategoria gerontologiczna i ważny standard w działaniach praktycznych 1. Pomyślne starzenie się – aspekty terminologiczne2. Wybrane poglądowe koncepcje pomyślnego starzenia się 3. Pomyślne starzenie się według Johna W. Rowe’a i Roberta L. Kahna4. Pomyślne starzenie się i jakość życia w starości Rozdział IV. Opieka i formy wspomagania osób starszych – ujęcie teoretyczne  1. Opieka w ujęciu teoretycznym – definicje, funkcje  2. Polityka społeczna i praca socjalna wobec ludzi starszych    3. Instytucjonalne formy opieki nad człowiekiem starym 4. Opieka rodzinna i opiekun rodzinny – zagrożenia     5. Profesjonalizacja kształcenia dla starości i opieki   Rozdział V. Opieka jako działanie – w kierunku nakreślenia sylwetki współczesnego opiekuna osoby starszej   1. Relacyjny wymiar opieki – ujęcie Carla R. Rogersa    2. Zmienność postrzegania starzenia się i starości – badania własne      3. Opiekun – jaki jest, a jaki być powinien. Opinie seniorów, opiekunów i trenerów     4. Warunki opieki – czynniki ułatwiające, utrudniające jej sprawowanie   5. Sylwetka opiekuna osoby starszej  Rozdział VI. W poszukiwaniu nowej formuły kształcenia opiekunów osób starszych – aplikacje projektowe     1. Założenia, cele, zadania projektu Edu.Care 2. Szkolenia – bloki tematyczne, treści, efekty kształcenia i ocena 3. Platforma e-learningowa jako szczególny rodzaj środowiska edukacyjnego4. Coaching, metoda projektowa – innowacyjna forma kształcenia oraz działania opiekunów i ich trenerów  5. Ewaluacja projektu – w kierunku modelu wspomagania pomyślnego starzenia się 6. Podsumowanie i wnioski   Zakończenie  Bibliografia   Spis tabel      Summary     ";"Agata Chabior jest autorką dobrze przygotowaną do napisania tego typu rozprawy. Nad zagadnieniem indywidualnej i społecznej starości, jej licznymi uwarunkowaniami oraz możliwościami profilaktyki jej negatywnych skutków pracuje ona od lat. Opublikowała z tego zakresu kilkanaście wartościowych prac (książki, artykuły), np. Rola aktywności kulturalno-oświatowej w adaptacji do starości (Radom 2000), Aktywizacja i aktywność ludzi w okresie późnej dorosłości (Kielce 2011). Pod jej naukową opieką przygotowane zostały także publikacje zbiorowe z zakresu gerontologii społecznej, nie tylko w języku polskim (Ludzka starość, Kraków 2015), ale również angielskim (Ageing and old age as a task, Kraków 2014). Udaną kontynuacją tego obszernego i niewątpliwie oryginalnego dorobku naukowego […] jest oceniana rozprawa.To dzieło napisane przez dobrego znawcę omawianego […] zagadnienia, samodzielnego w myśleniu, zdolnego do wysnucia oryginalnych wniosków z opracowywanego materiału. Te i inne zalety zarówno metodologiczne, jak i merytoryczne, a także aplikacyjne podnoszą wartość publikacji.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Tadeusza Aleksandra  Autorka wychodzi od teoretycznych założeń relacyjnego wymiaru opieki zaprezentowanego przez Carla Rogersa, następnie prezentuje stronę metodyczną badań własnych. Bardzo słuszne jest budowanie teoretycznej sylwetki opiekuna osób starszych z wykorzystaniem wyników badań zrealizowanych wśród opiekunów, podopiecznych oraz osób szkolących opiekunów. Szczególnie cenne są informacje zebrane od podopiecznych (czyli beneficjentów opieki) oraz opiekunów (czyli osób sprawujących opiekę). Materiał ten staje się podstawą opracowania sylwetki opiekuna jako pewnego teoretycznego konstruktu (w rodzaju typu idealnego Maxa Webera), który stanowi punkt wyjścia do budowania systemu działań edukacyjnych.Propozycje działań praktycznych opartych na rzetelnej diagnozie to bardzo istotny element, dość rzadko goszczący w polskich pracach pedagogicznych, które pełne są lepszych lub gorszych diagnoz. W tym wypadku rzecz na diagnozie się nie kończy, co stanowi niezaprzeczalny walor pracy […].Z recenzji dr. hab. Jerzego Halickiego, prof. UwB    ";39.90;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 252 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-181-5.jpg
"Diagnoza i terapia w pracy logopedy i nauczyciela terapeuty";"Konteksty teoretyczne i praktyka";"Ewa Jeżewska-Krasnodębska";978-83-8095-296-6;;" Diagnoza i terapia są ważnym tematem w dyskursie pomagania, wspierania rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do logopedii, pedagogiki czy psychologii. Treścią niniejszej publikacji są zagadnienia diagnozy i terapii w pracy logopedy i nauczyciela-terapeuty, co porządkuje niejako i ogranicza zakres podjętych rozważań. Zarówno logopeda, jak i nauczyciel/terapeuta są specjalistami, których działania pomocowe regulowane zapisami prawa wpisują się w działania szkoły i oświatowego systemu pomocy. Mimo znaczącego dorobku w logopedii i terapii pedagogicznej wciąż pojawiają się nowe przestrzenie analiz teoretycznych i badań empirycznych, podkreślające relację teorii z praktyką. Podjęte w książce dyskursy są udziałem osób tworzących naukę, ale też praktyków, co stanowi o wartości i zróżnicowaniu treściowym publikacji. Struktura książki obejmuje dwie części, które odnoszą się do zapowiedzi w tytule. Pierwsza z nich dotyczy diagnozy i terapii w ujęciu logopedycznym, psychologicznym i medycznym, druga zaś podejmuje problematykę diagnozy i terapii w ujęciu edukacyjnym, pedagogicznym i społecznym. Obie perspektywy łączą się w działaniu pomocowym, jednak ich konteksty teoretyczne wyjaśniające mechanizm trudności czy zaburzeń pozostają odrębne, autonomiczne, co jest przedmiotem dyskursu podjętego w gronie logopedów. Pytanie o synergię versus rozdzielność dyscyplin (subdyscyplin) naukowych zajmujących się tematyką diagnozy i terapii pozostaje otwarte i stanowi inspirację do dalszych poszukiwań. Publikację adresujemy do szerokiej grupy odbiorców: specjalistów z dziedziny medycyny, logopedii, psychologii i pedagogiki, a także nauczycieli i wychowawców, którzy zajmują się problematyką pomocy psychologiczno-pedagogicznej, jak również przyszłych nauczycieli (studentów), którzy poznają tajemnice zawodu nauczyciela. Mamy nadzieję na życzliwe przyjęcie książki i wspólne spotkania w przestrzeni praktyki pomocowej.  Książka pod redakcją naukową prof. WSP dr hab. Barbary Skałbani i dr Ewy Jeżewskiej-Krasnodębskiej to publikacja bogata tematycznie […]. Omówiono w niej bowiem wiele zagadnień z pogranicza logopedii, psychologii klinicznej i pedagogiki specjalnej. Dotyczy problematyki diagnozy i terapii w kontekście logopedycznym, medycznym i psychologicznym […] oraz edukacyjnym, pedagogicznym i społecznym […]. Publikacja mieści się zatem w nurcie interdyscyplinarnego podejścia do rozumienia istoty i patogenezy zaburzeń neurorozwojowych i schorzeń, ich diagnozowania oraz udzielania pomocy.  Z recenzji prof. zw. dr hab. Marty Bogdanowicz   Książka dostępna w wersji  elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp            Część 1Diagnoza i terapia – konteksty logopedyczne, medyczne i psychologiczneZbigniew Tarkowski, Ewa HumeniukDiagnoza logopedyczna – interdyscyplinarna czy logopedyczna?        Marta KorendoDiagnoza zespołu Aspergera w ujęciu nowych rozwiązań prawnych     Małgorzata Rutkiewicz-HanczewskaPierwotna afazja postępującaMiędzynarodowe kryteria diagnozy    Ewa Humeniuk, Zbigniew TarkowskiZaburzenia oddychania u osób jąkających się – konieczność diagnozy i terapii     Jagna Czochańska-KrukDzieci z padaczką w obszarze działań logopedy   Iwona PalickaWspółpraca psychologa i logopedy w diagnostyce zaburzeń poznawczych i komunikacyjnych dzieci z FASD. „Czy słyszysz to, co ja widzę?” – implikacje teoretyczne, doświadczenie własne     Ewa Kaptur, Jolanta SławekO interdyscyplinarnej współpracy logopedy z innymi specjalistami (na przykładzie Centrum Uśmiechu Dziecka – Montessori w Poznaniu)   Dorota Lipiec, Izabela Więcek-Poborczyk, Agnieszka WoźniakStan wiedzy z zakresu profilaktyki logopedycznej rodziców dzieci w wieku przedszkolnym    Andrzej GretkowskiProblemy psychoonkologiczne chorego na raka krtani – próba pomocy i wsparcia     Część 2Diagnoza i terapia – konteksty edukacyjne, pedagogiczne i społeczneJacek J. BłeszyńskiObszar diagnozy i terapii w logopedii pozytywnej      Barbara SkałbaniaTerapia pedagogiczna – poczucie pewności versus zagrożeniePytanie o kierunki rozwoju   Ewa Jeżewska-KrasnodębskaDysleksja rozwojowa u dorosłych z zaburzeniami artykulacji – aspekty diagnozy i autodiagnozy   Ewa Jeżewska-KrasnodębskaTrudności i mocne strony osób dorosłych z dysleksją rozwojową    Alicja GiermakowskaJęzykowe komponenty w nauce, profilaktyce i usuwaniu trudności w czytaniu i pisaniu    Zdzisława Orłowska-PopekTechnika programowania języka nie tylko na zajęciach logopedycznych  Marek KawaWybrane aspekty nauczania języka polskiego jako obcego w polskiej szkole podstawowej    Marzena Błasiak-TytułaKształtowanie się i rozwój mowy dziecka dwujęzycznego  Teresa Lewandowska-Kidoń, Anna WitekWspomaganie społeczno-emocjonalne ucznia z alergią w środowisku szkolnym – konteksty rozwojowe  Ewa Jeżewska-Krasnodębska, Jarosław KrasnodębskiRodzaje zaburzeń mowy u dzieci z dysfunkcjami procesów integracji sensorycznej   Barbara Skałbania, Ewa SzumilasSztuka i siła opowiadania – o narracji w terapii pedagogicznej";"Książka  pod redakcją naukową prof. WSP dr hab. Barbary Skałbani i dr Ewy  Jeżewskiej-Krasnodębskiej to publikacja bogata tematycznie […]. Omówiono  w niej bowiem wiele zagadnień z pogranicza logopedii, psychologii  klinicznej i pedagogiki specjalnej. Dotyczy problematyki diagnozy i  terapii w kontekście logopedycznym, medycznym i psychologicznym […] oraz  edukacyjnym, pedagogicznym i społecznym […]. Publikacja mieści się  zatem w nurcie interdyscyplinarnego podejścia do rozumienia istoty i  patogenezy zaburzeń neurorozwojowych i schorzeń, ich diagnozowania oraz  udzielania pomocy.  Z recenzji prof. zw. dr hab. Marty Bogdanowicz    Podstawą dobrej terapii logopedycznej jest diagnoza. Zawód logopedy jest jednak tak mocno zróżnicowany, że nie ma jednego, pasującego do wszystkich przypadków, narzędzia diagnostycznego. Spotykamy się bowiem nie tylko z wadami wymowy, ale również z zaburzeniami połykania, oddechu oraz z licznymi sprzężeniami. Często przecież wada wymowy wynika z innych zaburzeń, na przykład genetycznych, neurologicznych. W książce Diagnoza i terapia poznamy wiele rodzajów diagnozy i zrozumiemy, jak bardzo jest ona istotna.Kiedy zaczynałam studia logopedyczne właśnie diagnoza najbardziej mnie stresowała. Bo skąd ja mam wiedzieć, co i jak sprawdzać? Przerażały mnie te wszystkie kwestionariusze, narzędzia badawcze, wywiady… Okazuje się, że mój stres nie był bezpodstawny. Teraz już pracuję w zawodzie i diagnoza jest dla mnie czymś zupełnie normalnym, ale nadal dość skomplikowanym i wymagającym niebywałej czujności. W książce pod redakcją Ewy Jeżewskiej – Krasnodębskiej oraz Barbary Skałbani przeczytamy o diagnozie oraz terapii osób z Zespołem Aspergera, dysleksją (również dotyczącą dorosłych), afazją, padaczką, rakiem krtani, FASD, niepłynnością mowy, a nawet dzieci dwujęzycznych. Dzięki tej różnorodności tematów, książkę czyta się z ciekawością.Nie będę opowiadać o każdym z artykułów z osobna, ale szczególnie mogę polecić ten o zaburzeniach oddychania u osób jąkających się. Już sam wstęp o tym, kiedy i dlaczego nasz oddech przyspiesza, jest bardzo interesujący. Równie interesujące są badania nad wiedzą o profilaktyce logopedycznej (badania porównawcze z lat 2001 oraz 2016). Więcej możemy się również dowiedzieć o dorosłych z dysleksją i tym, jak dysleksja wpływa (lub wpływała) na ich funkcjonowanie. Ciekawych tematów jest oczywiście więcej i każdy znajdzie tutaj coś, co jemu otworzy oczy, zdziwi lub zmusi do refleksji. Nie ulega wątpliwości fakt, że ta książka rozwinie coś w każdym logopedzie i sprowokuje do myślenia oraz pozwoli na zostanie lepszym specjalistą. Bardzo polecam tę książkę wszystkim terapeutom – nie tylko logopedom, ale również pedagogom, psychologom a nawet lekarzom. Autorzy udowadniają bowiem, że logopedyczny świat bardzo potrzebuje interdyscyplinarności i współpracy specjalistów. źródło: http://nauka-to-tez-sztuka.blogspot.com/2017/12/diagnoza-i-terapia-w-pracy-logopedy-i.html  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 302 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-296-6.jpg
"Wstępuję do harcerstwa";"(Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1928–1929)";"Aleksander Kamiński";978-83-8095-290-4;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”           ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje   założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki   harcerskiej z   lat      1911–1939. Reprint z 1928-1929. "Wstępuję do harcerstwa (Felietony harcerskie z tygodnika „Iskry” z lat 1928–1929)".  „Iskry” 1928, R. 6, nr 18, 14 kwietnia, s. 295.Krąg Synów Puszczy. Było to wieczorem, po kolacji.Owinięci w koce schodzili się harcerze do buchającego wysoko ogniska obozowego i zasiadali w wielkim kole. Na twarzach znać było zainteresowanie: jak też się odbędzie owo zapowiedziane nadanie imion harcerskich?Gdy tylko do ogniska zbliżył się Wódz Puszczy, całe towarzystwo zerwało się na równe nogi…. Więcej o obrzędzie przyjmowania do Kręgu Synów Puszczy dowiesz się z książki.„Wstępuję do harcerstwa” , zawierającej 60 niepublikowanych w takiej formie tekstów Aleksandra Kamińskiego. Znakomite pióro, świetne obserwacje i opisy dokonań przedwojennego harcerstwa i społecznej wartości harcerskiej służby, doskonały materiał do gawęd i poznawania historii ruchu harcerskiego.  Prawdziwe imię.Jak to się wszystko zmienia na świecie! Spójrz na podpis pod tym artykułem. Widzisz? Nie ma „10“-ki. Zjawiło się nowe indywiduum — „Bambaju“, by też wam opowiadać o tem, co dostrzeże „na tropie harcerskim“.A z tem „Bambaju“ było tak:Mój zastęp Psów (byłem wtedy zastępowym) starał się pełznąć jaknajciszej. Wiatr szumiał po lesie, zagłuszając niepotrzebny szmer i trzask gałązek, wieczorny zmrok otulał dobroczynną ciemnością ledwo poruszające się sylwetki. I zresztą — nikczemne, tchórzliwe Wrony zachowywały się jak niemądre żółtodzioby; hałas, śmiechy, żarciki głośnemi krzykami wyrywały się z dwóch wronich namiotów, a jedynej warcie znakomicie udawało się naśladować swój zwierzęcy pierwowzór — gawrona.Gdyśmy byli już zaledwie o parę kroków od Wron, szczeknąłem bojowem szczeknięciem; w jednej chwili wojenne wycie mych Psów zagłuszyło rozpaczliwe wrzaski nieroztropnych Wron.Obóz wroga został zdobyty!Wtedy, w triumfie zwycięstwa, rozstawiłem szeroko nogi, wzniosłem zaciśnięte pięści wysoko w górę, a z piersi, dumą rozpieranej, uderzył w drzewa trzykrotny zwycięski hymn. „Bambaju!.. Bambaju!.. Bambaju!..“I odtąd zostałem „Bambaju“. Niezrozumiałe, tajemnicze „bambaju“ stało się mojem imieniem harcerskiem.Bracie drogi, siostro kochana! Chcę ci coś powiedzieć — i boję się. Boję się, żeby nie wynikła stąd jaka herezja harcerska. Powiem wreszcie — ale pamiętaj: ani mru-mru drużynowemu i drużynowej!Oto jeśli już masz trzeci stopień — to jeszcze niczego nie masz; jeśli masz drugi stopień — to posiadasz niewiele. Dopiero gdy zdobędziesz imię harcerskie, swój własny totem indyjski, wtedy dopiero będziesz w prawie przechadzać się wśród braci harcerskiej jak paw.Ale imię harcerskie, puszczańskie, zdobyć niełatwo, oj, niełatwo. Mnie się jakoś wyjątkowo udało je okupić jednem zwycięstwem. Od ciebie twoi współtowarzysze będą więcej wymagali, będą żądali jakichś wyjątkowych zasług i czynów bohaterskich. Imię trzeba będzie wywalczyć i wypracować.W czasie minionych wakacyj byłem w obozie, w którym na dwudziestu czterech harcerzy zaledwie dwóch dostąpiło tego zaszczytu, że zostało przyjętych do „kręgu synów puszczy“, t. j. otrzymało imiona harcerskie.Stary Miś zdobył swe imię dobrocią i pracą, wielką pracą. Bo Stary Miś, choć miał już włos przyprószony siwizną, był w stałym ruchu, ani chwili nie próżnował, ciągle coś strugał, rąbał, szył, pisał, nosił, majstrował, wszystkim pomagał, dla każdego miał życzliwe słowo.Jego towarzysz, Pogodny Bóbr (zastępowy Bobrów), to uosobienie pogody ducha. Uśmiech nie znikał z ust Bobra w najcięższych opresjach. Druh ten upstrzył wszystkie drzewa naszej „jadalni“ napisami: „uśmiechnij się“, „życie jest piękne“, „pokaż zęby“... Uśmiech Pogodnego Bobra zachęcał do pracy, dodawał wiary w siebie, wprowadzał do obozu jakiś dziwnie przyjemny nastrój.A jaka to była uroczystość, gdy ci dwaj druhowie otrzymywali swe imiona — ho — ho! Ale o tem opowiem za tydzień.Bambaju. Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>   Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Prawdziwe imię  Krąg Synów Puszczy  Ksiądz Jan LiczbyWstępuję do harcerstwa  Zawody   Sportowiec. Opowiadanie sportowe  Jedziemy do obozu     Tyczka i kooperatywa. Dzieje pewnego rekordu Dąbrowa Górnicza    39 W. D. H.       2 Ż. W. D. H.      Na Węgrzech  Student. Opowiadanie z życia studenckiego  Jamboree     Wielki ruch     Amerykanin robi wywiad!   U „Smoków“     Mała bohaterka      Wilki Morskie z Ursynowa      Wystawa w Brnie            Kajak Drobna przygoda     Zlot       Na Zlocie        Pieniądze  Harcerz Marjan Piwowarski    Wielka rocznica      U Pana Prezydenta     Trzeci stopień  Co teraz robić?Samochodem naokoło świata. 77.550 km. harcerza  Dobry pomysł   Jak skauci pracują    Dziwne sprawozdanie Francja, Francuzi i ja. 1. Obóz w mieście  Francja, Francuzi i ja. 2. Ciekawy sposób  propagandy   Jeszcze zagranica i ja. 3. Wielka robota  Druhno Kaziu!      Harcerze   Choinka    Carpe diem!      Niespodzianki        Taki sobie drobiazg    Zew wiosny    Noc   Podchodzenie      Przygoda      Babcia Ćwierciakiewiczowa   Czy chcesz zostać bohaterem?Kochany Panie Redaktorze!     Harcerstwo na P. W. K. Miasto — sen. O zlocie harcerzy   Ursynowiacy na zlocie      Jamboree. Wyprawa harcerzy polskich  na zlot do Anglji      Skauci szwajcarscy     Miasto 70 języków. Harcerze polscy na Jamboree   Skauting na manowcach     Jak się spisali Polacy? Polacy na Jamboree     Skaut jest uczynny      ";-;38.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2017, Reprint z 1928-1929, Format A6, Objętość 260 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-290-4.jpg
"Jak zachęcić 2-latka do mówienia?";"Logopedyczny poradnik dla rodziców";"Marzena Bekus-Richane";978-83-8095-377-2;;"Czas, w którym w rodzinie ma się pojawić dziecko, jest niezwykły dla rodziców, pełen oczekiwań, niepewności, a często niespodzianek. Na początku oczywiście najważniejsze jest zdrowie maleństwa i od pierwszych dni wszyscy dbają o jego prawidłowy rozwój. W miarę upływu czasu, w sposób naturalny i instynktowny, oczekujemy pojawiania się następnych etapów rozwojowych. Karmienie i wydalanie, kąpiel, sen – to tematy najczęściej poruszane przez młodych rodziców, szczególnie przez mamy. Ale kiedy mija pierwsze oszołomienie, przyglądamy się uważniej dziecku i zauważamy wtedy jego oznaki emocjonalnego kontaktu z nami i otaczającym je światem. A są to uśmiech, grymas twarzy, wodzenie wzrokiem za mamą czy zabawką. Później oczekujemy pierwszych prawidłowych ruchów, unoszenia główki, przewracania się na boki. Te pierwsze oznaki prawidłowego rozwoju uspokajają rodziców, że wszystko jest w porządku. Kiedy maluch zaczyna siedzieć, raczkować, a później chodzić, staje się małym człowiekiem, coraz wyraźniej demonstrującym cechy swojej przyszłej osobowości, która na pewno będzie niepowtarzalna. Traktowanie każdego dziecka jako indywidualności jest obecnie powszechną tendencją, sygnalizowaną we wszystkich najnowszych pracach dotyczących zagadnień rozwoju psychofizycznego i emocjonalnego dziecka. Oczywiście w rozwoju tym bardzo istotną rolę odgrywa prawidłowy rozwój mowy. Matki na całym świecie przemawiają do swoich dzieci w podobny sposób, nachylając się, szczebiocząc, podnosząc intonację głosu, który przypomina rytmiczną melodię o wysokich tonach. Naukowcy już dawno stwierdzili, że wpływa to doskonale na utrzymanie emocjonalnego kontaktu z dzieckiem i zachęca je do wydawania dźwięków. Natura wyposażyła człowieka w wiele cudownych odruchów i uzdolnień, których potrafi on używać w sposób instynktowny. Kiedy dziecko już chodzi, wymawia pierwsze słowa, oczekiwania rodziców co do jego umiejętności są coraz większe. Dwulatek jest już bardzo sprawny pod względem ruchowym, ale pragniemy się z nim również komunikować. Kiedy mówi mało, zaczynamy się martwić i zwykle porównujemy go z rówieśnikami. Wówczas nasze obawy i zdenerwowanie zwykle się pogłębiają. Nasuwają się wówczas następujące pytania: Czy moje dziecko rozwija się prawidłowo? Czy trzeba się już wybrać do logopedy? U jakiego specjalisty szukać pomocy? Jak długo czekać, aż mowa w naturalny sposób się rozwinie? Jaka jest norma dotycząca rozwoju mowy dla dwulatka? Czy taka norma istnieje? Jak rodzice lub opiekunowie mogą pomóc dziecku, które mówi bardzo niewiele?Są to pytania, które najczęściej zadają sobie rodzice, którzy znaleźli się w takiej sytuacji. Nie muszą być znawcami psychologii rozwojowej, nie ma również szkół dla „perfekcyjnych rodziców”. Będąc rodzicami, kierując się dobrem dziecka, miłością, popełniamy wiele błędów – oczywiście takich sytuacji nie da się uniknąć. Ale zawsze warto wiedzieć, co na temat rozwoju mowy ma do powiedzenia współczesna logopedia – dziedzina interdyscyplinarna, która w ciągu ostatnich lat bardzo się rozwinęła, korzystając z osiągnięć i odkryć neurologicznych.   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp       7Rozdział I Dwulatek – jego rozwój i emocje       9Rozdział II„Wszędzie go pełno” – czy tak powinno być?      19Rozdział III Nasze dziecko nie mówi – czy już należy się martwić?      25Rozdział IVNormy rozwoju mowy dla dwulatka      35Rozdział V „Nie jestem blamkaziem, tylko kapitaziem”, czyli monologi i dialogi małej Ani      43Rozdział VIOd gryzienia do mówienia      49Rozdział VIIPobudzamy zmysły      55Rozdział VIIIDźwięki i ich znaczenie      61Rozdział IXProste zabawy i dobór odpowiednich pomocy      65Rozdział XA co z telewizją i komputerem?      85Rozdział XIMiłość dobra na wszystko!      87Zakończenie      89Bibliografia      91Aneks      93";"Jak zachęcić 2-latka do mówienia?„Czas, w którym w rodzinie ma się pojawić dziecko, jest niezwykły dla rodziców, pełen oczekiwań, niepewności, a często niespodzianek. Na początku oczywiście najważniejsze jest zdrowie maleństwa i od pierwszych dni wszyscy dbają o jego prawidłowy rozwój. W miarę upływu czasu, w sposób naturalny i instynktowny, oczekujemy pojawiania się następnych etapów rozwojowych.” Największą wagę zwykle przywiązujemy do sprawności motorycznej, czyli kontrolujemy, czy dziecko rozwija się prawidłowo ruchowo. Dopiero później zaczynamy zwracać uwagę na sposoby komunikowania się dziecka ze światem.Pierwsze oznaki komunikacji są oczywiście niewerbalne. Uśmiech, grymasy twarzy, wodzenie wzrokiem, mimika. Później dochodzi wspólne pole uwagi, gest wskazywania palcem, aż w końcu pierwsze słowa. Jednak co w sytuacji kiedy dziecku wcale nie jest spieszno do mówienia i w zupełności wystarcza mu komunikacja niewerbalna? W końcu wystarczy pokazać paluszkiem lub zrobić odpowiednią minę, a rodzice i tak wszystko zrozumieją. Owszem, najbliższa rodzina świetnie zna maluszka i rozumie jego sygnały i potrzeby. Jednak osoby z zewnątrz często nie mają pojęcia o co mu chodzi. Niestety niewerbalne sposoby komunikacji są wystarczające tylko do pewnego etapu w życiu dziecka. Drugi, a tym bardziej trzeci rok życia jest czasem kiedy nasza pociecha powinna wkroczyć w kolejny, bardziej złożony etap komunikacji, czyli mówienie. Jest to ważne nie tylko z perspektywy samego aktu komunikacji lecz przede wszystkim ogólnie pojętego rozwoju dziecka. Jednak jak „domowymi sposobami” zachęcić naszego 2-latka do mówienia?Z pomocą przyjdzie nowy poradnik logopedyczny autorstwa Marzeny Bekus-Richane.Sama kiedyś stworzyłam krótki zestaw porad dla Rodziców: w jaki sposób stymulować mowę dziecka, jednak aby wyczerpać temat należałoby o tym napisać książkę. Co właśnie zrobiła Pani Marzena :)W poradniku znajdziemy odpowiedzi na pytania: co nasz dwulatek już powinien umieć, jakie są sygnały alarmujące w jego rozwoju psychoruchowym oraz najważniejsze – w jaki sposób stymulować jego mowę?Książka nie stanowi rozważań teoretycznych, a raczej zestaw konkretnych i praktycznych rad. Nie ma tam pustego straszenia, są za to sposoby rozwiązywania naszych codziennych trudności z brakiem mowy dziecka.Zatem nie obawiajmy się, że po przeczytaniu książki załamiemy się, że nasz dwulatek nie rozwija się prawidłowo. Książka stanowi motywację do podjęcia konkretnych działań w domu. Działań nie wymagających nakładów finansowych ani wyrzeczeń. Stymulować mowę dziecka możemy w czasie zabawy, codziennej pielęgnacji, przygotowywania posiłków, na spacerze i u babci. Trzeba tylko wiedzieć na co zwracać uwagę.UWAGA! Pamiętajmy, że w przypadku kiedy dziecko ukończy drugi rok życia i nadal nie mówi, warto najpierw ustalić przyczynę tej sytuacji. Może to oczywiście wynikać z indywidualnego tempa rozwoju lub predyspozycji genetycznych. Jednak należałoby sprawdzić także słuch dziecka oraz wykluczyć nieprawidłowości w budowie anatomicznej i zaburzenia na tle neurologicznym.Anna Siciarzhttp://ulogopedy.pl/portfolio/jak-zachecic-2-latka-do-mowienia/ W poradniku autorka przedstawia problemy, które mogą być przeoczone, a są ważne dla ogólnego rozwoju dziecka, szczególnie dla rozwoju jego mowy. Wyjaśnia i sygnalizuje, kiedy rodzice powinni szukać pomocy u specjalisty i na jakie objawy należy zwrócić szczególną uwagę. Praca ta oraz zamieszczone w niej tzw. logoporady są nowym ujęciem tematyki wczesnego rozwoju.mgr Grażyna Sklarzyk, logopeda, specjalista neurologopedaKsiążka ta może się stać logopedycznym vademecum dla osób sprawujących opiekę nad dzieckiem rozwijającym i doskonalącym swoją mowę. Twórczy charakter tego poradnika pokazuje, że osoby dorosłe wnikliwie obserwujące dziecko mogą już w pierwszych latach jego życia podejmować, w formie miłej zabawy, działania sprzyjające prawidłowemu funkcjonowaniu artykulatorów, przeciwdziałające jąkaniu wczesnodziecięcemu, służące wydłużeniu fazy oddechu, sprzyjające ukształtowaniu prawidłowego zgryzu. Autorka uświadamia, jak istotna jest rola słownego i emocjonalnego kontaktu z dzieckiem, które dzięki zabawom logopedycznym może uniknąć wielu rozczarowań i szkolnych niepowodzeń. Zaletą publikacji, oprócz jej praktycznego aspektu, jest komunikatywny język.dr Grażyna Pietruszewska-Kobiela  Największe zmiany w rozwoju dziecka możemy zaobserwować w pierwszych miesiącach życia, każdego dnia nasze maleństwo będzie nabywało doświadczeń, które w przyszłości przerodzą się w kolejno zdobywane umiejętności rozwojowe. Będziemy z niecierpliwością wypatrywać pierwszych uśmiechów, kontaktu wzrokowego, gestu wskazywania, pierwszych kroków i oczywiście pierwszych samodzielnie wypowiedzianych słów.Z czasem nasz maluch zacznie coraz sprawniej się z nami porozumiewać, będzie potrafił powiedzieć czego potrzebuje, co go boli i wyrazić sprzeciw jeśli czegoś nie chce. Ilość rozumianych oraz wypowiadanych słów będzie stale wzrastać, a „rozmowy” przybierać coraz bardziej komunikatywną formę.Wielu Rodziców wraz z rozwojem mowy dziecka zadaje sobie pytanie czy i w jaki sposób ten rozwój wspierać. Tutaj z pomocą przyjść może Logopedyczny poradnik dla rodziców: Jak zachęcić 2-latka do mówienia?Twórczy charakter tego poradnika pokazuje, że osoby dorosłe wnikliwie obserwujące dziecko mogą już w pierwszych latach jego życia podejmować, w formie miłej zabawy, działania sprzyjające prawidłowemu funkcjonowaniu artykulatorów, służące wydłużeniu fazy oddechu, sprzyjające ukształtowaniu prawidłowego zgryzu. Zaletą publikacji, oprócz jej praktycznego aspektu, jest komunikatywny język.Książka autorstwa Marzeny Bekus-Richane stanowi swoisty przewodnik po rozwoju mowy dziecka dwuletniego, który nie przytacza jedynie teoretycznych informacji i norm, ale zawiera mnóstwo praktycznych wskazówek oraz ćwiczeń, które każdy może wykonywać w domu podczas codziennych aktywności i wspólnych zabaw.W każdym z jedenastu rozdziałów znajdziemy odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące rozwoju dziecka, gotowe zadania i materiały oraz krótkie logoporady sygnalizujące na co zwrócić szczególną uwagę, jak postępować, czego spodziewać się na danym etapie oraz jakie zachowania powinny budzić nasz niepokój.Co ważne publikacja pozwala spojrzeć na rozwój mowy całościowo, dostrzegając zależności pomiędzy mową a zabawą, stymulacją zmysłową, rozwojem emocjonalnym, rozwojem ruchowym, mentalnością, indywidualnym charakterem i temperamentem dziecka czy rodzajem spożywanych posiłków podkreślając jednocześnie rolę rodzica w procesie komunikacji.  źródło: http://www.loogomowa.pl/jak-zachecic-2-latka-do-mowienia  Dwulatek i mowaRozwój językowy dziecka jest przedmiotem  licznych badań i opracowań naukowych. W zależności od reprezentowanej  przez badaczy dziedziny wiedzy, ich uwaga koncentruje się na różnych  aspektach tego rozwoju. Pomimo wielu niekiedy sprzecznych opinii zgoda  panuje między innymi w kwestii uznania pierwszego roku życia za fazę  przedjęzykową w rozwoju mowy – okres melodii, w którym dźwięki  produkowane przez dziecko nie wyrażają znaczenia, lecz stany emocjonalne  lub motywacyjne. Na przełomie pierwszego i drugiego roku życia zaczyna  się intensywne nabywanie danego systemu językowego, zaś dziecko wkracza w  fazę językową, lingwalną. Początkowo, to jest do drugiego roku życia,  wypowiedzi dziecka są jednowyrazowe, zaś pomiędzy drugim a trzecim  rokiem życia pojawiają się wypowiedzi dwuwyrazowe. Ten drugi rok życia  dziecka jest jednocześnie okresem szybkich zmian w systemie językowym  dziecka, a przy tym czasem, kiedy przy uważnej jego obserwacji możemy  czuć się zaniepokojeni pewnymi zachowaniami oraz brakiem rozwoju mowy.Z racji tego, iż wczesna interwencja, w  tym interwencja logopedyczna, pozwala wyeliminować większość problemów  związanych z płynnością mowy lub też znacznie ograniczyć pojawiające się  nieprawidłowości, warto wiedzieć, na co zwracać uwagę i co powinno nas  zaniepokoić. Pomocą w tym zakresie służyć może niewielka objętościowo  książka Marzeny Bekus-Richane Jak zachęcić 2-latka do mówienia?, opublikowana  nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS. Adresowany do rodziców poradnik  służyć może również opiekunom w żłobkach oraz studentom logopedii, a  nawet i samym logopedom, którzy otrzymują gotowy zestaw wskazówek do  przekazania rodzicom swoich małych pacjentów.Poradnik odpowiada na pytania, które  zaniepokojony rodzic wielokrotnie sobie zadaje, w tym na te, na które  odpowiedź jest kluczowa dla wczesnego działania bądź prewencji  logopedycznej. Autorka omawia rozwój psychomotoryczny oraz płaszczyznę  emocjonalną dwulatka, zaznaczając, że w drugim roku życia zaczyna  dokładnie określać się temperament. Podkreśla również, iż cechy  osobowości decydują o zdolności dziecka do radzenia sobie z różnymi  zadaniami i wyzwaniami, przywołuje także podział Tracy Hogg, która – ze  względu na rodzaj temperamentu – wyróżniała wśród dzieci kilka grup, tj.  Aniołki, Wrażliwce, Żywczyki, Średniaczki i Poprzeczniaczki.  Bekus-Richane charakteryzuje ponadto dwulatka pod kątem tego, co  powinien umieć, wymienia także zachowania i postawy, które powinny  zaniepokoić rodziców bądź opiekunów.Z racji tego, iż akt mowy i jego rozwój  są skomplikowanymi procesami, autorka wyjaśnia związek mowy ze  sprawnością centralnego układu nerwowego, podkreślając jednocześnie, że  rozwój mowy u dwulatków może przebiegać bardzo różnie. Uspokaja, że są  dzieci, które mając niemal trzy lata, posługują się zaledwie kilkoma  podstawowymi słowami, ale rozumieją wszystkie polecenia – u tych dzieci  bowiem rozwinęła się mowa bierna. Jednocześnie zwraca uwagę na zjawisko  określane przez logopedów mianem opóźnionego rozwoju mowy (ORM),  zaznaczając jednak, iż odpowiednia terapia zwykle wystarczy, by mowa  dziecka zaczęła się normalnie rozwijać.W książce został omówiony również proces  kształtowania się mowy, ze szczególnym zwróceniem uwagi na struktury  anatomiczne i ich funkcjonowanie, a także normy rozwoju mowy – dowiemy  się, jakie głoski powinno wymawiać dziecko dwuipółletnie, kiedy  pojawiają się pierwsze zdania, wołacze czy onomatopeje. Na przykładzie  dwuletniej Ani prześledzimy zachowania oraz mowę charakterystyczną dla  tego wieku, dowiemy się również, jaki związek z mową ma zdrowa dieta  oraz jak ważny dla prawidłowego rozwoju mowy jest sprawny narząd słuchu.  W rozdziale o dźwiękach mowy znajdziemy przykładowe zabawy z  wykorzystaniem onomatopei, za pomocą których ćwiczony jest słuch  awerbalny. Zabawom poświęcony został też kolejny rozdział, w którym  autorka nie tylko podaje kilka ich propozycji, ale również instruuje,  jak podczas tej zabawy powinien zachowywać się opiekun bądź rodzic i  jaką postawę przyjąć.Jak zachęcić 2-latka do mówienia to  poradnik w którym znajdziemy podstawowe informacje dotyczące mowy, a  także – co szczególnie istotne  – wskazówki dotyczące zachowań i  umiejętności właściwych dla dwulatka oraz przykłady tych, które powinny  nas zaniepokoić. W każdym rozdziale znajdziemy również wyróżnione logoporady i nie tylko,  czyli najważniejsze kwestie, szczególnie warte zapamiętania. To  sprawia, że pozycja ta jest szczególnie cenną i mam nadzieję, że skłoni  rodziców do uważnej obserwacji i szybkiej reakcji w przypadku  stwierdzenia jakichkolwiek odchyleń od stanu wzorcowego.Justyna Gulźródło: https://www.granice.pl/recenzja/jak-zachecic-2-latka-do-mowienia/14538  Mowa malucha, czyli ABC dla rodzicówO początkach mówienia dzieci narosło wiele mitów, głównie z winy  nieuświadomionych dorosłych. Rodzice lubią przejaskrawiać fakty,  licytują się na portalach społecznościowych, doradzają sobie wzajemnie i  porównują mowę swojego dwulatka z innymi rówieśnikami. Szukanie wiedzy w  taki sposób to prosty przepis na zawał serca, bo przecież nasz maluch  jeszcze tego nie potrafi, mówi zaledwie kilka słów lub nie przejawia  chęci jakiejkolwiek rozmowy. Wielokrotnie zadawałam sobie pytanie czy  rozwój mowy mojego dwulatka nie odbiega od normy. W jaki sposób  skontrolować jego umiejętności i nie popaść w panikę? Aby rozwiać  rodzicielskie wątpliwości i przybliżyć etapy mowy Marzena Bekus-Richane  stworzyła poradnik logopedyczny „Jak zachęcić 2-latka do mówienia?”,  który ukazał się w wydawnictwie Impuls. Niepozorna publikacja jest  idealnym objaśnieniem wszelkich naszych wątpliwości, w sposób klarowny  autorka zapoznaje nas ze światem dwulatków, ich zachowaniami,  umiejętnościami, etapami mówienia i wypowiadania słów i kolejno zdań.  Niezwykle ważne w nauce mówienia jest właśnie wsparcie rodzica, jego  empatia, zaufanie. Podczas lektury poradnika spodobało mi się  entuzjastyczne podejście autorki do koncepcji rodzicielskiej bliskości,  która przynosi wiele korzyści dla maluchów. Przed wizytą u logopedy  warto przejrzeć publikację Marzeny Bekus-Richane, bo być może nasz  niepokój jest nieuzasadniony lub wręcz przeciwnie - powinniśmy jak  najszybciej rozpocząć terapię.Książka zawiera jedenaście rozdziałów, które oprócz skondensowanych  treści zawierają bardzo praktyczne logoporady, formy zabaw z dzieckiem  wspomagające rozwój mowy. Autorka nie zanudzi nas naukowymi terminami i  wyjaśnieniami. Czytając poradnik dowiemy się o emocjach naszego  dwulatka, które są trudne i wymagają konkretnych reakcji z naszej  strony. Poznamy normy rozwoju mowy, które pomogą nam zorientować się z  czym nasza pociecha ma problem. Autorka przytacza również własne badania  pokazując, jak dziecko, które obserwowała, wysławia się w tym okresie,  co jest naturalne, a co odbiega od normy. W kolejnych rozdziałach  poradnika dowiemy się, co stymuluje rozwój mowy. Bardzo ciekawym  spostrzeżeniem autorki jest podkreślenie umiejętności gryzienia u  dziecka, które również ma wpływ na mówienie. Powinniśmy zachęcać malucha  do samodzielnego jedzenia, picia z kubka, nieużywania smoczka  uspakajającego (autorka zaleca aby dziecko korzystało ze smoczka do 3  miesiąca życia), spożywania pokarmów stałych (takich jak jabłka,  marchewki, skórka chleba). Musimy również zwrócić uwagę w jaki sposób  nasze dziecko oddycha, pamiętając aby oddychało nosem, a nie ustami.  Także dotyk, przytulanie, okazywanie czułości ma ogromny wpływ na „dobry  rozwój fizyczny, poznawczy i emocjonalny”.Niezwykle pomocnym fragmentem poradnika jest część poświęcona  przykładowym zabawom, które wspomagają mowę dziecka. Jest to zbiór  bardzo prostych ćwiczeń logopedycznych polegających na naśladowaniu  odgłosów zwierząt, śpiewaniu rytmicznych, nieskomplikowanych piosenek,  odnajdywanie dźwięków, opowiadanie bajek za pomocą pacynki, rysowanie,  ćwiczenie rąk, dmuchanie. Autorka uwrażliwia rodziców na kontakt z  książką, która okazuje się być jedną z najlepszych form pobudzania i  stymulowania mowy dwulatka. Gdy poznajemy własne dziecko musimy mieć na  uwadze jego odrębność, osobowość, zainteresowania. Wspólne ćwiczenia nie  mogą być przymusem ale luźną zabawą. Najlepszym doradcą jest  rodzicielska intuicja, warto obserwować malucha, reagować na jego małe  sukcesy i wsłuchiwać się w jego pierwsze, nieporadne słowa. Bliskość  rodziców, poczucie bezpieczeństwa jest niezwykle ważne w trzech  pierwszych latach dziecka. Nie próbujmy w tym czasie przyzwyczajać  malucha do oglądania telewizji, tabletów czy telefonów komórkowych.Poradnik „Jak zachęcić 2-latka do mówienia?” Marzeny Bekus-Richane to  odpowiedź na niepokoje rodziców, związane z rozwojem mowy u dziecka.  Książka pomaga nam lepiej poznać naszego dwulatka, uwrażliwia na  potrzebę bliskości i zainteresowania. Atutem publikacji jest prosty  język, selektywność wiedzy i przedstawienie punku widzenia logopedy.  Nauka mowy to proces wielowymiarowy, zależny od wielu czynników,  poczynając od karmienia piersią po naukę jedzenia, wzajemne spędzanie  czasu. Myślę, że jest to książka, nie tylko dla rodziców dwulatków, ale i  dla przyszłych mam, aby miały świadomość, że już od pierwszych chwil po  urodzeniu kształtują rozwój malucha. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/24577-jak-zachecic-2-latka-do-mowienia-logopedyczny-poradnik-dla-rodzicow.html     ";19.80;"Wydanie II, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 104 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-377-2.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 10";"Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-8095-311-6;;"   Studia i wyniki badań prezentowane w 10 tomie serii Edukacja małego dziecka – zatytułowanym Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian – warunkowane są z jednej strony krytyczną oceną wprowadzanych reform systemu edukacji w Polsce i realizacji kolejnych etapów proponowanych zmian strukturalnych oraz programowych w niższych klasach szkoły podstawowej. Natomiast z drugiej strony – w kontekście zachodzących współcześnie przemian społecznych i kulturowych – są próbą wskazania podstaw pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz ich perspektyw. Kierując się tymi założeniami, autorzy poszczególnych tekstów wskazują między innymi na kulturowe i poznawcze konteksty pedagogiki wczesnoszkolnej, która – powracając „do korzeni”, do paradygmatów wczesnej edukacji dziecka, do „nieobecnych dyskursów” – powinna reorganizować pracę pedagogiczną z dzieckiem w młodszym wieku szkolnym, interpretowaną w kategoriach pomocy w rozwoju, pomocy wzajemnej oraz kształcenia dla rozwoju. W obszarze kontekstów kulturowych istotne znaczenie autorzy przypisują:1)    relacji dziecko – kultura – wychowanie, wiążącej sferę kultury z wartościami i osobowym samorozwojem oraz podkreślającej wolność i samookreślanie się (podmiotowość) dziecka; 2)    budowaniu poczucia wielowymiarowej tożsamości kulturowej dziecka w perspektywie indywidualnej (podmiotowej) i społecznej (zewnętrznej) w zakresie:    - kondycji Ja;    - koncepcji siebie w świecie;     - kompetencji działań (możliwego kontaktu ze światem i relacji z Innymi); 3)    uwrażliwianiu na Innego oraz dostrzeganiu odmienności ludzi innych kultur poprzez między innymi modyfikację funkcjonujących już u dzieci w wieku wczesnoszkolnym stereotypów i uprzedzeń; 4)    komunikacji i dialogowi, ponieważ podstawą „bycia” w kulturze własnej i rozumienia innych kultur jest język, będący dla dziecka jednocześnie narzędziem porozu­miewania się z otoczeniem, tworzywem dla działalności twórczej oraz obiektem poznania.Konteksty poznawcze pedagogiki wczesnoszkolnej ukierunkowują przede wszystkim na:1)    motywy poznawania świata i uczenia się, związane z zaspokajaniem najważniejszych potrzeb dziecka w tym wieku – więzi, tożsamości i samorealizacji, będących podstawowymi wyznacznikami rozwoju tempa, dynamiki i przebiegu jego aktywności poznawczej (w tym twórczej aktywności własnej), umożliwiającej mu ścisły związek z bliższym i dalszym otoczeniem kulturowym, które sprzyja zarazem „budowaniu” reprezentacji własnej osoby – związanej między innymi z zachowaniem własnej tożsamości, utrzymaniem lub podwyższeniem własnej pozycji w społecznym systemie znaczeń;2)    konstruowanie wiedzy w szkole: uczenie się przez dialog i kontakt (między)kulturowy, które implikuje potrzebę innego podejścia do procesu pozyskiwania przez dziecko wiedzy, a zatem przejście od edukacji monologowej do edukacji dialogowej, związanej z tworzeniem znaczeń. Założenie to przekłada się na zmiany w teoriach edukacji, dotyczących takich obszarów, jak: wiedza nauczyciela, wiedza ucznia, komunikowanie się na lekcji oraz planowanie dydaktyczne. Wskazują również na perspektywy rozwoju pedagogiki wczesnoszkolnej, podkreślając znaczenie: - w zakresie teorii pedagogicznej: promowania paradygmatów „kształcenia dla rozwoju” oraz „współbycia”, w tym skupienia zainteresowań na badaniach podstawowych i stosowanych w sferze tzw. rozwoju kierunkowego dzieci w młodszym wieku szkolnym w kontekście zmieniającego się otoczenia społeczno-kulturowego; powiązania badań i studiów z najnowszymi nurtami filozofii, psychologii, socjologii, nauk o kulturze i innych dyscyplin wiedzy; - w zakresie praktyki edukacyjnej: przygotowania nauczycieli oraz rodziców poprzez ich pedagogizację do roli przewodników i tłumaczy (między)kulturowych; poszerzenia dotychczasowego obszaru integracji w klasach I–III o integrację:     - wspólnych działań pedagoga i dziecka,     - zespołu klasowego,     - środowisk życia dziecka (domu rodzinnego, grupy rówieśniczej, szkoły),     - ofert edukacyjno-kulturowych (szkolnych i pozaszkolnych).    Redaktorki żywią nadzieję, że kolejny tom z serii Edukacja małego dziecka zainteresuje teoretyków i badaczy pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, nauczycieli i rodziców, że będzie skłaniał do formułowania nowych pytań w kontekście praktyki edukacyjnej i tym samym umożliwi Czytelnikom dostrzeżenie pełniejszego obrazu współczesnej rzeczywistości społeczno-kulturowej, w której żyje dziecko.Ewa Ogrodzka-Mazur Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)    ";;"Wprowadzenie       UWARUNKOWANIA ZMIAN W EDUKACJI MAŁEGO DZIECKA Renata MichalakEdukacja małego dziecka z neurobiologią w tle      Bronislava Kasáčová Preprimárna edukácia a dieťa ako výzva pre pedagogický výskum     Dorota ZdybelMetapoznanie – zaniechany obszar edukacji małego dziecka      Katarzyna WójcikEmocjonalne konteksty kształcenia   Dominika DurajOcenianie kształtujące dobrą alternatywą dla tradycyjnego modelu nauczania w edukacji wczesnoszkolnej       Renata RaszkaRozważania wokół socjalizacji ekonomicznej dzieci     NARZĘDZIA I MOŻLIWOŚCI ZMIAN W DYDAKTYCE Ewa Ogrodzka-Mazur Dziecko w świecie zabawy. Wykorzystanie zabaw i gier w edukacji wczesnoszkolnej    Joanna Żądło-Treder Od konkretu do abstrakcji, czyli o znaczeniu działania praktycznego w kształtowaniu pojęć matematycznych u dzieci 6- i 7-letnich    Barbara Nawolska Dlaczego matematyka jest taka trudna?    Renata ReclikCzego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał, czyli czego (nie) uczy się na lekcjach matematyki  Barbara Somerla Innowacyjny i rozwojowy program dla dzieci w przedszkolu – refleksje praktyka   Michał Borda Antropologiczne podstawy przyszłego autonomicznego życia wiarą w nauczaniu religii dzieci w wieku przedszkolnym  PERSPEKTYWY ZMIAN W OPIECE I WSPARCIE W TOKU EDUKACJI DZIECKA Hanna Krauze-Sikorska Koncepcje embodied-embedded mind. Refleksje w kontekście wspomagania i wspierania rozwoju poznawczego i społeczno-emocjonalnego dzieci z mikrodeficytami     Elżbieta Maria Minczakiewicz Biologiczne i środowiskowe uwarunkowania rozwoju umiejętności komunikacyjnych i językowych u dzieci z diagnozą porodowych urazów mózgu (PUM) Ewa Jędrzejowska Dziecko o specjalnych potrzebach edukacyjnych w przedszkolu – założenia a rzeczywistośćJolanta Suchodolska Deficyty gotowości szkolnej przedszkolaka. Od zintegrowanej diagnozy do skutecznego wspierania rozwoju dziecka  Anna Borzęcka Komunikacja wspomagająca i alternatywna jako interakcja nauczyciel – uczeń ze złożonymi trudnościami w porozumiewaniu sięUrszula Klajmon-Lech Współpraca szkoły z rodzicami dzieci z niepełnosprawnością. Szanse i bariery  Informacja o autorach      ";-;48.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 286 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-311-6.jpg
"Plan pracy WF dla klasy IV i VII (nowa podstawa programowa)";"Rozkłady materiałów „Rusz się człowieku” – program wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej";"Urszula Kierczak";978-83-8095-372-7;;"Do podręcznika równocześnie polecamy zamówić Plan pracy WF dla klasy IV i VII - rozkłady  materiałów dla klasy IV i VII w wersji elektronicznej ebook w formacie PDF (PDF składa się z 85 stron z możliwością pełnego wykorzystania i dostosowania do własnych programów), które zawierają: - Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w klasie IV i VII szkoły podstawowej   na podstawie programu „Rusz się człowieku” - Ewaluacja osiągnięć uczniów i ocena z wychowania fizycznego - Zasady oceniania z wychowania fizycznego Cały PROGRAM oparty na NOWEJ PODSTAWIE PROGRAMOWEJ do Wychowania Fizycznego dla szkół podstawowych zatytułowany Rusz się człowieku autorstwa Urszuli Kierczak zawiera: 1. podręcznik + 2. plan pracy (czyli Rozkłady materiałów dla klas IV i VII).          ...Nauczyciel,   opierając się na polecanych materiałach oraz korzystając ze swojej   wiedzy i doświadczenia, powinien samodzielnie opracować dokumenty pracy,   w tym własne lub zmodyfikowane programy nauczania, plany pracy i  zasady  oceniania. Dlatego autorka programu „Rusz się człowieku”  zezwala  na jego modyfikowanie w zakresie treści, wymagań i metod  realizacji z  zachowaniem wymagań ogólnych i szczegółowych określonych w  podstawie  programowej. W sytuacji gdy nauczyciel zdecyduje się na  zmodyfikowanie,  powinien przy zgłoszeniu do dyrektora szkoły wniosku o  dopuszczenie do  użytku w szkole tego programu załączyć następujące  oświadczenie:     Program „Rusz się człowieku” autorstwa Urszuli Kierczak  został  zmodyfikowany przez: [imię i nazwisko nauczyciela] w zakresie:   treści/metod/form pracy/wymagań z zachowaniem ogólnych i szczegółowych   wymagań zawartych w obowiązującej podstawie programowej wychowania   fizycznego.     Życzymy wszystkim nauczycielom, którzy zdecydują się na pracę pedagogiczną   według przedstawionego w książce programu nauczania wychowania   fizycznego, pełnej satysfakcji własnej i uczniów z wyników edukacyjnych.   Polecamy!       ";;"Wstęp Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w klasie IV i VII szkoły podstawowej na podstawie programu „Rusz się człowieku” Ewaluacja osiągnięć uczniów i ocena z wychowania fizycznego Zasady oceniania z wychowania fizycznego   ";-;30.00;"Wydanie: I, Kraków 2017.";;"Objętość: 97. Format: PDF. ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-372-7.jpg
"Poradnictwow oddziaływaniach ortopedagogicznych";"Wybrane problemy";"Franciszek Wojciechowski";978-83-8095-365-9;;"Książka podejmuje ważne problemy dotyczące współczesnego poradnictwa. Zawiera także najnowsze trendy związane ze wsparciem osób z niepełnosprawnościami, szeroko pojętym rozwojem, autonomią i zabezpieczeniem ich praw, zachęcaniem do szerokiego uczestnictwa społecznego. Autorzy prezentują własne stanowisko, odwołując się do najnowszej, bardzo dobrze dobranej literatury: psychologicznej, pedagogicznej i socjologicznej. Książka zachęca do przemyśleń, refleksji, a ponadto może stać się źródłem inspiracji do tworzenia praktycznych rozwiązań. W polskiej literaturze nie było dotychczas prac zwartych, które opisywałyby poradnictwo ortopedagogiczne, kreowanie (konstruowanie) indywidualnej biografii życia osób z niepełnosprawnościami. [...] Zgodnie  z tym odbiorca tekstu znajdzie w publikacji hierarchicznie  uporządkowany układ treści, który obejmuje analityczną deskrypcję pięciu  kluczowych zagadnień problemowych.  W rozdziale 1  dokonano syntezy kwestii odnoszących się do współczesnych kontekstów  poradnictwa ortopedagogicznego, tj. fenomenu niepełnosprawności  w aspekcie złożonego splotu sytuacji i uwarunkowań, zagadnień związanych  ze specyfiką pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz miejsca  poradnictwa w procesie wychowania i rehabilitacji.  Rozdział 2  poświęcony został spojrzeniu na poradnictwo z perspektywy biegu  ludzkiego życia. Zamiarem bowiem było podjęcie rozważań uka- zujących swoistość zmian w opiece, wychowaniu i kształceniu osób  z nie­pełno­sprawnościami, osadzając to zagadnienie w zmienności celów,  zadań i problemów przypisanych różnym fazom ich rozwoju.  W rozdziale 3  zaprezentowano kwestię związaną z mechanizmami wyjaśniającymi sytuację  społeczną osób z niepełnosprawnościami, wyraźnie odwołując się do  przemian charakteryzujących współczesne społeczeństwa rozwinięte i zadań  poradnictwa w przeciwdziałaniu zjawisku wykluczenia społecznego.  W zamyśle miano na względzie ukazanie społecznego kontekstu  niepełnosprawności, obejmującego problematykę zagrożonych aspektów  interakcji, tożsamości napiętnowanej i znaczenia działań na rzecz  normalizacji i partycypacji w oddziaływaniach ortopedagogicznych. Myśl przewodnią rozdziału 4  stanowią zagadnienia związane z ortopedagogicznymi działaniami  pomocowymi odnoszącymi się do wzmacniania potencjału rehabilitacyjnego  środowiska rodzinnego. Zostały one osadzone w ramach ogólnych rozważań  nad naturalnymi siłami i zasobami rodziny oraz kwestii związanej  z poszukiwaniem posiadanych rezerw i potencjałów tkwiących w każdym  środowisku rodzinnym. Rozdział zamykają rozważania odnoszące się do  zakresu i zasad pomocy ortopedagogicznej udzielanej rodzicom dziecka ze  specyficznymi potrzebami w rozwoju.  Rozdział 5,  ostatni, obejmuje zestawienie wybranych tematów odnoszących się do  metodyki działań pomocowych w ortopedagogice. Składają się nań  rozważania nad znaczeniem diagnozy wspierającej i kompleksowego  rozpoznania, kompetencji doradcy i kierunków rozwoju jego  profesjonalizmu oraz aksjologicznych wyznaczników postępowania  pomocowego wyznaczonych przez kwestie etyczne i deontologiczne.  Każdy rozdział kończy podsumowanie w formie pewnych wskazań uogólniających.  Liczymy,  że tak dobrana tematyka zainteresuje szerokie grono adresatów. Książkę  kierujemy bowiem do pedagogów specjalnych, doradców, pracowników poradni  specjalistycznych, nauczycieli szkół specjalnych, studentów, samych  rodziców dzieci z ograniczoną sprawnością, jak również wszystkich  innych, którzy podejmują działania na rzecz osób  z niepełnosprawnościami.  Chcemy  podkreślić także kwestię funkcji, jaką może pełnić niniejsza  publikacja. W zamierzeniu autorów jest próbą przedstawienia kompendium  wiedzy, w którym zawarto swego rodzaju filozofię poradnictwa  w oddziaływaniach ortopedagogicznych. Poszczególne rozdziały  zaprojektowane zostały tak, by Czytelnik mógł w nich znaleźć teoretyczne  uzasadnienie dla wyznaczonych celów i zadań pomocy ortopedagogicznej,  jak również wszystko to, co odnosi się do zakresu niezbędnych  umiejętności i kompetencji doradcy.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wprowadzenie     Rozdział 1. Współczesne konteksty poradnictwa ortopedagogicznegoW poszukiwaniu źródeł i inspiracji     1.1. Zjawisko niepełnosprawności z perspektywy ponowoczesności    1.2. Poradnictwo a przemiany społeczno-kulturowe   1.3. Miejsce poradnictwa w procesie wychowania specjalnego i rehabilitacji Rozdział 2. Poradnictwo ortopedagogiczne jako proces pomocy całożyciowej  2.1. Osobliwość podejmowanych zadań i oddziaływań pomocowych 2.2. Wsparcie w kreowaniu indywidualnej biografii  2.3. Dorastanie z niepełnosprawnością a oddziaływania pomocowe 2.4. Doradztwo zawodowe w przestrzeni edukacyjnej i społecznej Rozdział 3. Poradnictwo ortopedagogiczne w przeciwdziałaniu zjawisku wykluczenia społecznego  3.1. Odmienność a relacje społeczne – zagrożone aspekty interakcji 3.2. Tożsamość napiętnowana jako zagadnienie kluczowe w poradnictwie 3.3. Normalizacja i partycypacja w oddziaływaniach pomocowych Rozdział 4. Środowisko rodzinne w tworzeniu zdrowego pola życia Ortopedagogiczne zadania pomocowe 4.1. Przyjazna przestrzeń środowiska rodzinnego w strategii działań pomocowych  4.2. Wzmacnianie potencjału rehabilitacyjnego rodziny 4.3. Zakres pomocy rodzinie w radzeniu sobie z niepełnosprawnością 4.4. Podstawowe zasady wsparcia ortopedagogicznego rodziców Rozdział 5. Metodyczne aspekty pomocowych oddziaływań ortopedagogicznych  5.1. Diagnostyka wspierająca i problem kompleksowości rozpoznania  5.2. Kompetencje doradcze ortopedagoga5.3. Etyka i deontologia w poradnictwie Zakończenie Nota   Bibliografia    ";"Niniejsza publikacja poświęcona jest metaoglądowi złożonych kwestii poradnictwa w pedagogice specjalnej zarówno z perspektywy podmiotowej, jak i społeczno-kulturowej. Stanowi kompendium rzetelnej wiedzy interdyscyplinarnej, budującej przejrzystą i jednoznaczną filozofię poradnictwa na rzecz osób z niepełnosprawnością. Przyjmując definicyjne rozumienie poradnictwa jako działania, którego celem jest tworzenie warunków do podjęcia przez zainteresowane osoby samodzielnej próby rozwiązania swoich problemów, przedstawione rozważania z pewnością ułatwią teoretyczną konceptualizację i praktyczną realizację tych warunków z uwzględnieniem czynników podmiotowych i społeczno-kulturowych. Monografia jest ciekawą propozycją dla pedagogów, psychologów, socjologów, terapeutów szukających dróg lepszego rozumienia osoby z niepełnosprawnością, wspomagania jej rozwoju, projektowania doskonalszych form i metod diagnozy oraz niesienia konkretnej pomocy w określonej sytuacji życiowej. Może być z powodzeniem wykorzystana w procesie kształcenia studentów różnych kierunków w obszarze nauk społecznych i humanistycznych […].  Z recenzji prof. zw. dr hab. Władysławy Pileckiej   Książka podejmuje ważne problemy dotyczące współczesnego poradnictwa. Zawiera także najnowsze trendy związane ze wsparciem osób z niepełnosprawnościami, szeroko pojętym rozwojem, autonomią i zabezpieczeniem ich praw, zachęcaniem do szerokiego uczestnictwa społecznego. Autorzy prezentują własne stanowisko, odwołując się do najnowszej, bardzo dobrze dobranej literatury: psychologicznej, pedagogicznej i socjologicznej. Książka zachęca do przemyśleń, refleksji, a ponadto może stać się źródłem inspiracji do tworzenia praktycznych rozwiązań. W polskiej literaturze nie było dotychczas prac zwartych, które opisywałyby poradnictwo ortopedagogiczne, kreowanie (konstruowanie) indywidualnej biografii życia osób z niepełnosprawnościami. Przewiduję, że książka będzie miała szeroki krąg odbiorców, ponieważ powinna zainteresować badaczy i polityków społecznych, pedagogów specjalnych, doradców, nauczycieli akademickich, nauczycieli szkół specjalnych i studentów […].  Z recenzji dr hab. Bożeny Wojtasik, prof. DSW     ";48.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 222 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-365-9.jpg
"Wierszowane zawody";;"Magdalena Dawidziuk-Stach";978-83-8095-292-8;;"Książka to zbiór dwunastu pięknie zilustrowanych opisów zawodów. Adresowana do dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Napisana w sposób przystępny dla młodego czytelnika, motywuje do rozwijania zainteresowań i predyspozycji. W opisach zawodów znajdują  się treści zachęcające dzieci do zadawania pytań dorosłym o drogę do zdobycia wymarzonego zawodu. Jeżeli chcesz poznać Maćka, który chciałby zostać kucharzem, Laurkę która marzy by wystylizować  cały świat lub wrażliwą artystkę Natalię to serdecznie zapraszam do świata Wierszowanych zawodów.                                                                                                                 ";;"Artystka  Bibliotekarka  Dietetyk  Doradca zawodowy  Ekonomista   Fryzjer   Informatyk   Ksiądz KucharzLekarz   Nauczyciel Rolnik    ";"Dzieci marzą o różnych zawodach. Ktoś  chce zostać lekarzem, ktoś – fryzjerem, jeszcze inny – kucharzem.  Przykłady można by mnożyć. Nie zawsze jednak plany są sprecyzowane.  Wiele maluchów jeszcze nie wie, co pragnie robić w dorosłym życiu.  Podpowiedzią może być omawiana książeczka. Znajdziemy tu wierszowane  opisy niektórych zawodów. Oczywistych, będących marzeniem wielu  milusińskich (wspomniani lekarz, kucharz, fryzjerka), ale także mniej  popularnych (dietetyk, ksiądz). Autorka opisuje także swoją pracę (jako  Magdusia, która jest już duża i pracować musi), dzięki czemu się  dowiadujemy, że inspiracją do tworzenia są jej dzieci.Książeczka bardzo przyjemna w odbiorze.  Napisana z poczuciem humoru i wewnętrznym ciepłem. Dużą zaletą są też  pełne uroku rysunki. [...] Jednak wspomniany  humor i ciepło powodują, że mogę małym czytelnikom polecić książeczkę.  Nie doznają zawodu.dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/wierszowane-zawody/24620";16.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, ";"Objętość 30 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-292-8.jpg
"Przegryź dyktando jak smaczne mango";"Teksty ortograficzne dla uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej";"Marta Bącała-Ślęzak";978-83-8095-335-2;;"                    Dyktando nie musi być wcale przykrym obowiązkiem.Dyktando może być przyjaźni z ortografią początkiem.Dyktando nie musi być nudne ani dla ocen paskudne.Jeśli dobrze się postarasz,wnet wyniki przyjdą zaraz,bo gdy historyjka ortograficznadla młodego czytelnika jest sympatyczna,ochota do nauki przychodzi z prędkościąmotoru marki Suzuki.Przegryź dyktando jak smaczne mango!Zatańcz z ortografią porywające tango!Błędy niech będą przeszłością,a pisanie stanie się wreszcie przyjemną i zabawną czynnością! Przegryź dyktando jak smaczne mango to zbiór zabawnych tekstów ortograficznych uwzględniających najważniejsze zasady polskiej pisowni na poziomie klas IV–VI szkoły podstawowej. Tematyka dyktand charakteryzuje się niezwykłą różnorodnością. Autorka poprzez atrakcyjną formę językową zachęca młodego czytelnika do treningu ortograficznego, ale z humorem, a nie z dydaktycznym pazurem. Każda opowieść ma duszę, a zarazem ciepło i lekkość śmiechu dziecka. Nawet jesień nie jest nudna, ale pulsuje wesołym rytmem, „gdy na łące pojawia się jeż Hirek i urządza dyskotekę, na której didżejami są zające. […]Długouche futrzaki w mig nastawiają kolorowe płyty z kapeluszy żołędzi i nieoczekiwanie impreza na całego się kręci”. Zimą kózka Józka znajduje we wróblu Grubasie największego przyjaciela. Wiosną można dotknąć „skrzydeł motyli: rusałki pawika […] czy bielinka, który lubi chrupać po cichu przed ogrodnikiem kapustę”, latem zaś „szklanka zwykłej herbaty zamieni się w mrożony napój, pachnący dżunglą”. Porywająca za pomocą magicznego pyłu jest „ekoprzygoda ludka Lutka, uwielbiającego miasto, w którego herbie jest łódka”.Marta Bącała-Ślęzak odkrywa przed małym czytelnikiem piękno nie tylko pór roku, ale także miasta Łodzi, z którego pochodzi. Ukazuje również zwyczaje i tradycje regionu łódzkiego, łączące pokolenia jak korzenie olbrzymiego dębu o nazwie Fabrykant czy pozornie różne dopływy tej samej rzeki, w której znajdują wspólny nurt.Nowa propozycja edukacyjna Oficyny Wydawniczej „Impuls” jest świetną pomocą dydaktyczną dla uczniów. Dzięki niej radość dzieci z dobrych wyników z języka polskiego udzieli się z pewnością rodzicom i nauczycielom. W książce znajdziecie 20 propozycji na Wasze ciekawe dyktando... pt. Baśniowy świat tworzę ja i ty, Ciekawska pszczoła, która nie lubiła czytania, Cieplutka chwilo, trwaj!, Dyskoteka jesienią?,  Dziecięcy świat i marzenie dorosłych, Ekoprzygoda ludka Lutka, uwielbiającego miasto, w którego herbie jest łódka , Góral Hubert poddany bohaterskiej próbie, Jeden bieg dwóch rzek , Korzenie drzewa, które dojrzewa, Kropla wspomnień o dawnej Łodzi w kubku herbaty, O kucyku Leopoldziku i Teosiu – sympatycznym śledziku, Opowieść wiewiórki, która ma zęby długie jak ogórki, Przyjaciół mróz nie trzyma , Puchaty nieudacznik, Rap liścia jesienią , Świat jak ogród, Wiosenne marzenia zimą, Wiosenny brzask, Zapach lata  czy Zimowa mgła ...  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Baśniowy świat tworzę ja i ty     Ciekawska pszczoła, która nie lubiła czytania Cieplutka chwilo, trwaj!     Dyskoteka jesienią?      Dziecięcy świat i marzenie dorosłych   Ekoprzygoda ludka Lutka, uwielbiającego miasto, w którego herbie jest łódka  Góral Hubert poddany bohaterskiej próbie Jeden bieg dwóch rzek Korzenie drzewa, które dojrzewa  Kropla wspomnień o dawnej Łodzi w kubku herbaty     O kucyku Leopoldziku i Teosiu – sympatycznym śledziku Opowieść wiewiórki, która ma zęby długie jak ogórkiPrzyjaciół mróz nie trzyma Puchaty nieudacznikRap liścia jesienią  Świat jak ogród   Wiosenne marzenia zimą  Wiosenny brzask Zapach lata Zimowa mgła     ";"Pani Marta Bącała – Ślęzak autorka książki pt. „Przegryź dyktando jak smaczne mango”, w której przedstawiła 20 tekstów ortograficznych przeznaczonych dla uczniów klas IV – VI szkoły podstawowej.Uważam, że ta książka jest bardzo dobrze przedstawiona pod każdym względem merytorycznym jak i praktycznym.Pani Marta wyszczególniła w swoich tekstach ortograficznych pozytywny świat bohaterów -zwierzątek, postrzeganie ludzkiego zachowania przy założeniu negatywnym narzuconym przez ocenę innych osób.Przykład. Opowieść o pszczole, która nie chciała czytać, a potem przekonuje się ,że warto jest czytać, czy czyn bohaterski, który został poddany próbie Górala Huberta podczas uratowania starszego Pana.Zastosowała w jednym z tekstów ortograficznych rytm hip- hopu, który uczniów ożywi pozytywnie do edukacji dyktand.Precyzyjnie została dobrana tematyka tekstów ortograficznych oraz zastosowanie lekkiego poczucia humoru w tekście.Forma przekazu dyktand została opracowana atrakcyjnie i z lekkim smakiem tak, aby każdy uczeń polubił pisanie tekstów orograficznych.Elementem dodatkowym ułatwiającym przeczytanie książki jest odpowiednio dostosowana czcionka.Podoba mi się okładka książki autorstwa Pani Ewy Beniak- Haremskiej. Nawiązuje ona znacząco do tytułu książki. Na czarnym tle mamy narysowanego zielonego smoka, a w jego ustach uwidoczniony jest czerwonym kolorem napis dyktando, stanowiący główny problem w społeczeństwie szkolnym na poziomie szkoły podstawowej. Miękka oprawa, s. 38, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Wydanie 1, Kraków 2017.Polecam przeczytać książkę "Przegryź dyktando jak smaczne mango" autorstwa Pani Marty Bącały – Ślęzak każdemu uczniowi, nauczycielowi, rodzicowi.Tekst recenzji opracowała:  Anna SzewczykPrzegryź dyktando jak smaczne mango to  propozycja testów ortograficznych dla uczniów klas IV-VI szkoły  podstawowej spod pióra Marty Bącały-Ślęzak. Autorka zebrała w tomie  dwadzieścia tekstów o różnym poziomie trudności, sprawdzających  znajomość poprawnej pisowni wyrazów obejmującą małą i wielką literę,  zapis „ch”, „h”, „ó”, „u”, „rz”, „ż”, „ą”, „ę”, „om”, „em”, a także  zwrotów grzecznościowych oraz wprowadzania dialogu.Teksty mają różną długość, stąd istnieje  możliwość ich doboru w zależności od poziomu klasy, w której decydujemy  się przeprowadzić test ortograficzny.Poza użyciem książki na lekcjach języka  polskiego czy też zajęciach dydaktyczno-wyrównawczych, sprawdzi się ona  także jako materiał do pracy pedagogów, a także rodziców, pragnących  nauczyć swoje dzieci poprawnej pisowni w sposób przystępny i ciekawy.  Zebrane w publikacji teksty budzą zainteresowanie, nierzadko są  rymowane, poetyckie, zabawne, a przy tym - kształcące. Poza poprawną  pisownią wskazują prawidłowe postawy, uczą czerpania radości z życia i  otwartości na przyrodę. Różnorodność tematyczna pozwoli korzystającym  z niej osobom na znalezienie odpowiedniej propozycji dla grupy dzieci,  którą się zajmują.Jako że w skomputeryzowanym świecie,  w którym niechęć do czytania i pracy własnej wśród dzieci stanowi  zjawisko powszechne, niezwykle istotne jest, by od najmłodszych lat  oswajać pociechy z ortografią i poprawnością językową. W warunkach  domowych, jak i szkolnych wielką pomocą mogą być gotowe materiały,  sprawdzające znajomość zasad pisowni, opierające się na ciekawym  pomyśle, zdolne przykuć uwagę dzieci.Przegryź dyktando jak smaczne mango posiada  wszystkie wymienione cechy i bardzo dobrze sprawdzi się tak w ramach  ćwiczeń, jak również jako forma testu sprawdzającego. Polecam do  szerokiego zastosowania. Tekst recenzji opracowała: Anna Szczurekhttps://www.granice.pl/recenzja/przegryz-dyktando-jak-smaczne-mango--teksty-ortograficzne-dla-uczniow-klas-iv-vi-szkoly-podstawowej/20692   ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, ";"Objętość 38 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-335-2.jpg
"Kategorie (nie)obecne w edukacji";;" Domagała-Kręcioch Agnieszka";978-83-8095-273-7;;"Celem niniejszego opracowania jest szeroko rozumiana refleksja nad kategoriami (nie)obecnymi w obszarze współczesnej edukacji. Staje się ona szczególnie istotna w kontekście permanentnych reform w systemie oświaty, które choć wprowadzają wiele deklarowanych zmian, to nadal pozostają na poziomie strukturalnym, tzn. dotyczą zewnętrznych aspektów szkoły. Jednak, jak zauważa Marek Konieczniak, zmiany strukturalne nigdy nie zmieniają paradygmatu, z którego się wywodzą, a dominujący paradygmat polskiej szkoły wciąż mocno opiera się na uprzedmiotawianiu wszystkich podmiotów edukacji. Budowanie paradygmatu jest procesem oddolnym, co staje się szansą na jego zmianę. Tam, gdzie osoby zaangażowane w edukację (nauczyciele, rodzice, uczniowie) czują, że należy podejmować nowe inicjatywy i działania, tam zmienia się ludzka świadomość i więcej uwagi poświęca się m.in. zaniedbanym kategoriom, co pozwala na wychodzenie poza ramy obowiązującego paradygmatu.Zaproponowane przez Autorów opracowania i analizy wpisują się w ten kierunek i koncentrują wokół trzech zasadniczych nurtów:1.    (Nie)obecne lub zaniedbane kategorie edukacyjne.2.    Dziecko w (nie)obecnych przestrzeniach oddziaływań edukacyjnych.3.    (Nie)obecne podmioty wychowania.Powyższe obszary wyraźnie wskazują, że miarą i oceną wartości edukacji powinny być nie tylko kryteria „szkolne” podlegające miarom i wskaźnikom, ale także „życiowe”, „zawodowe”, „społeczne” i „kulturalne”, ponieważ – podążając za Czesławem Banachem –  […] chodzi przecież o to, aby młodzież i dorośli ludzie umieli funkcjonować w różnych formach aktywności oraz samorealizować się i rozwijać jako „kapitał ludzki”.Niniejsza monografia składa się z trzech tematycznie wyselekcjonowanych części. W pierwszej z nich podjęto analizę w zakresie (nie)obecnych lub zaniedbanych kategorii edukacyjnych. Rozważania rozpoczyna tekst Danuty Waloszek, która w sposób wnikliwy przedstawia i wyjaśnia znaczenie pewności i niepewności w kształceniu kandydatów na nauczycieli. Autorka uważa, że studenci powinni się uczyć organizacji warunków edukacji z uwzględnieniem cech i właściwości dzieci, które są aktywne i nieprzewidywalne. Muszą więc nastawiać się na niepewność jako zjawisko cywilizacyjne i edukacyjne, uczyć się oczekiwania nieoczekiwanych zachowań.Danuta Opozda, podejmując refleksję nad potocznością w przestrzeni codzienności edukacyjnej, przedstawia tę kategorię jako podręczną wiedzę wpisaną w rzeczywistość edukacyjną. Jednocześnie akcentuje fakt, że ta codzienna wiedza nie jest w dostateczny sposób dostrzegana i respektowana w pracy pedagogicznej nauczycieli i wychowawców.Tekst autorstwa Jadwigi Szymaniak koncentruje się wokół dość rzadko podejmowanego w literaturze pedagogicznej pojęcia ambiwalencji. Autorka uważa, że współcześnie ambiwalentne znaczenie posiada większość kategorii edukacyjnych (tj. kształcenie, wiedza czy prawda). W takich wieloznacznych, niejasnych i wzajemnie wykluczających się okolicznościach szkoła powinna uczyć przede wszystkim krytycyzmu oraz samodzielności myślenia i oceniania.Za ważny element analizy Olga Wyżga uznała kompetencje komunikacyjne dyrektorów szkół. Na podstawie przeprowadzonych badań Autorka stwierdza, że ważnym elementem uzupełniającym najbardziej pożądanych obecnie na rynku pracy kompetencji menadżerskich, tj. radzenia sobie ze stresem, komunikowania się, rozwiązywania konfliktów, pracy z zespołem oraz umiejętności wprowadzania zmian, są wartości moralne, wiążące się z odpowiednim typem zachowań.W tematykę monografii bardzo dobrze wpisuje się tekst Witolda Ostafińskiego, który przedstawiając zmiany wzorców i norm społecznych związanych z procesem globalizacji, destrukcję etosu szkolnego i akademickiego oraz perspektywy zaniku wartości i kultury rozumianej jako dziedzictwo tradycji, podejmuje problematykę savoir-vivre’u w rzeczywistości szkolnej i akademickiej.Popkulturę jako kategorię (nie)obecną w edukacji omawiają Anna Mróz oraz Kinga Sobieszczańska. Autorki, dokonując analizy podręczników do nauczania języka polskiego w gimnazjum, poszukiwały w nich treści związanych z kulturą popularną. Na podstawie badań ustaliły, że najczęściej tekst popkulturowy służy jako ilustracja, pretekst lub cel. Zdaniem Jadwigi Oleksy kategorią zaniedbaną w treściach kształcenia zintegrowanego jest starość. W podręcznikach szkolnych oraz wypowiedziach nauczycieli dominuje uproszczony, bezrefleksyjny, pełen stereotypów i uprzedzeń obraz starości. Takie izolowanie dziecka od problemów osób starszych oraz brak ich rzetelnego wyjaśnienia sprawia, że w naszej codzienności w niepokojący sposób rozprzestrzenia się postawa marginalizacji starości.Dziecko w (nie)obecnych przestrzeniach oddziaływań edukacyjnych to druga część tomu. Rozpoczyna ją tekst Alicji Kubik, która zwraca uwagę na działania pozorne w obszarze edukacji wczesnoszkolnej. Zamierzeniem Autorki było wyeksponowanie problemu, o którym chociaż pisze się i mówi raczej niechętnie w środowisku oświatowym, to jednak obserwacja i diagnoza praktyki edukacyjnej nie pozwala przejść nad nim obojętnie. Dużą zaletą tekstu jest konsekwencja w wyszukiwaniu słabych/pozornych punktów podstawy programowej. ";;"Wstęp        Część I(Nie)obecne lub zaniedbane kategorie edukacyjneDanuta WaloszekNiepewność w działaniu nauczyciela – zaleta czy wada?       Danuta OpozdaPotoczność w codzienności edukacyjnej – w kierunku zarysu refleksji       Jadwiga SzymaniakO ambiwalencji w roli nauczyciela i uczniów       Olga WyżgaKompetencje komunikacyjne dyrektorów szkół      Witold OstafińskiKomu potrzebne dobre maniery? Savoir-vivre w rzeczywistości szkolnej i akademickiej    Anna Mróz, Kinga SobieszczańskaPopkultura jako kategoria (nie)obecna w edukacji  Jadwiga OleksyStarość jako kategoria zaniedbana w treściach kształcenia zintegrowanego   Część IIDziecko w (nie)obecnych przestrzeniach oddziaływań edukacyjnychAlicja KubikDziałania pozorne we wczesnej edukacji dziecka    Beata Papuda-DolińskaNiejawne aspekty jakości edukacji włączającej   Jan Amos Jelinek Dziecięca astronomia. Rozumienie dziecięcych wyjaśnień jako punkt wyjścia do organizowania dydaktyki   Anna Florek, Natalia BojarskaPodmiotowość ucznia (uczeń w centrum) w praktyce – przykłady innowacyjnych rozwiązań organizowania i wspierania edukacji  Dorota Sobierańska, Aleksandra Szyller Szkoła bez podręczników? Badania partycypacyjne z udziałem dzieci w wieku wczesnoszkolnym  Anna Maria WójcikPotrzeby i sposoby funkcjonowania klas o różnych typach uczenia się w rzeczywistości szkolnej Barbara LulekRodzice obecni – nieobecni w edukacji szkolnej dziecka? Część III(Nie)obecne podmioty wychowaniaBożena MatyjasDzieci ulicy – nie(obecne) podmioty wychowania instytucjonalnego Łukasz TomczykPiractwo komputerowe wśród młodzieży – wątek niewystarczająco obecny w polskiej pedagogice mediówMonika Borowska Regulacyjna funkcja religijności w psychospołecznym rozwoju dzieci i młodzieży  Paulina Rzewucka Wychowanie do życia w rodzinie w polskich szkołach   Ewa Tłuczek-TadlaBłędy edukacyjne w trakcie kształtowania kompetencji obywatelskich młodzieży w polskiej szkole  ";"Publikacja Kategorie (nie)obecne w edukacji jest ważnym głosem w społecznej dyskusji na temat funkcjonowania edukacji szkolnej, potrzebnym zwłaszcza w kontekście wprowadzanej w Polsce reformy systemu oświatowego. […] książka analizuje wybrane aspekty funkcjonowania edukacji przez pryzmat kategorii edukacyjnych, przestrzeni wzajemnych oddziaływań i podmiotów wychowania, ukazując nowe zadania, szanse i zagrożenia dla edukacji. […]  prof. zw. dr hab. Jolanta Szempruch  W 2017/2018 roku polski system edukacji wchodzi w nowe (stare) ramy organizacyjne. Zmianie ulegną programy nauczania, a także obowiązywać będą nowe przedmioty i podręczniki. Warto więc uświadomić sobie i zwrócić uwagę na zjawiska, które tkwią niejako podskórnie w polskiej edukacji oraz wymykają się naszym badaczom, wychodząc zaledwie sporadycznie na światło dzienne w postaci opracowań naukowych. Być może […] są to zjawiska mało istotne dla naszego szkolnictwa lub na tyle drażliwe, że lepiej ich nie ujawniać […]. Tymczasem jeżeli decydenci podjęli tak gruntowną reformę naszej szkoły, to warto także wskazać obszary, które reformie się nie poddają i nie są przez nią uwzględniane, a które – czy tego chcemy, czy nie – drążą naszą edukację. Otworzenie na ich temat publicznej debaty może jedynie pomóc w naprawianiu funkcjonowania szkolnej edukacji.  Tej sanacji oświatowej wychodzi naprzeciw znakomita pozycja dotycząca skrywanych, nieujarzmionych zjawisk tkwiących w szkolnej rzeczywistości. Autorzy odważyli się wydobyć na światło dzienne wiele interesujących kategorii, które odsłaniają niedopowiedziany nurt życia szkolnego. Zamieszczone w książce teksty wzbudzają zainteresowanie, wywołują niepokój, a czasem potrzebę polemiki z ich autorami. […] Mając na uwadze niekonwencjonalną tematykę, która umyka licznym badaczom, uważam, że publikacja jest „wpuszczeniem światła” w skrywane dotąd czeluście szkolnej edukacji. prof. zw. dr hab. Marian Śnieżyński   ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2017, Objętość 290 strony, ";"Format b5,";"Okładka miękką, klejona ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-273-7.jpg
"Ignacy Płonka i jego system zastępowy";;"Marian Miszczuk";978-83-8095-341-3;;"Nareszcie mamy książkę o polskiej wersji systemu zastępowego     jako fundamentalnej formy pracy metodą skautową. Publikacja została    przygotowana w bardzo dobrym momencie. Współczesne harcerstwo przeżywa    kryzys pracy u podstaw, w małych grupach społecznych, jakimi są  zastępy.   Coraz częściej młodzi-dorośli chcieliby od razu  kierować  drużyną czy   nawet szczepem, ale nie mają w swoim doświadczeniu  przywódczym pracy z   mała grupą-zastępem, a to właśnie ta jednostka  jest początkiem sztuki   kierowania ludzkimi zespołami w ruchu, którego  akcje i zadania będą   wymagały od instruktorów sprawdzania się w  różnych strukturach i   sytuacjach społecznych.  Bohater niniejszej książki Ignacy Płonka swoje życie poświęcił wychowaniu i nauczaniu kolejnych młodych pokoleń Polaków. Wykorzystując metodykę skautową, skutecznie trafiał do młodych ludzi, a oni uważali go za autorytet, ale też przyjaciela i starszego brata. Potrafił skutecznie wdrażać system zastępowy, czyli kwintesencję skautingu, w Brzozowie, Tarnobrzegu, Palestynie i Wielkiej Brytanii. Tworzenie środowiska harcerskiego zaczynał zawsze od wyszkolenia zastępowych, a kierując nimi, organizował doskonałe drużyny i hufce harcerskie. Jako jeden z wielu instruktorów harcerskich twórczo dostosowywał metodykę skautową do warunków, w których przyszło mu działać. Nie poprawiał tego systemu, nie udziwniał go, ale perfekcyjnie wprowadzał w życie, w pracy drużyn, którymi kierował, a potem przez 33 lata propagował na łamach redagowanego przez siebie czasopisma „Na Tropie”. Przyjrzyjmy się temu systemowi i jego twórcy.Z recenzji prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski hm. Nareszcie mamy w ofercie wydawniczej książkę o polskiej wersji systemu zastępowego jako fundamentalnej formy pracy metodą skautową. […] Jednym z powodów przetrwania ponad sto lat skautingu na całym świecie jest właśnie swoistego rodzaju łatwość stosowania sytemu zastępowego, w którym zastępowy musi poradzić sobie z własnymi rówieśnikami, odsłaniając przed nimi w toku pełnienia służby swoje uzdolnienia, pasje, zainteresowania i harcerską wiedzę. Najpierw trzeba umieć stać się dla harcerzy naturalnym dla nich przewodnikiem, akceptowanym i podziwianym przez nich wędrowcem, który podąża wraz z tą małą społecznością szlakiem ponadczasowych wartości. Nigdzie indziej harcerze nie nauczą się służyć Bogu i Ojczyźnie, nie poznają, nie zinterioryzują i nie włączą w strukturę własnych działań oraz całożyciowej postawy treści Przyrzeczenia Harcerskiego, by być im wiernym zachowując prawo do samostanowienia i samowychowania. […] Uniwersalność metody skautowej/harcerskiej polega właśnie na tym, że do jej stosowania nie potrzeba uniwersytetów, kolegiów, instytucji specjalnie kształcących przyszłych liderów do pracy z młodymi, ba, z rówieśnikami. […] Bohater tej książki nie studiował pedagogiki harcerskiej, ale tworzył własną pedagogię w naturalnych warunkach uczenia się w działaniu i przez działanie, mając jednak wiedzę na temat celów, zasad i metod pracy drużyny skautowej, która nie może prawidłowo funkcjonować, jeśli nie działają w niej zastępy. Mamy tu także ciekawą historię „wykluwania się” w środowisku oddalonym od bibliotek, elit i akademii utalentowanego lidera, samouka, pracującego nad sobą młodzieńca, który w trudnych warunkach kształtował najpierw swój charakter. […] Po raz pierwszy mamy dostęp do tekstów źródłowych Ignacego Płonki, który pięknie pisze o tym, jak pełnić rolę zastępowego, odkrywając w sobie instynkt wodza, wrażliwość społeczną i poczucie odpowiedzialności, by stawać się skutecznym „rzeźbiarzem młodych serc i charakterów”.                          Polecamy w serii:                                                                  ";;"Przedsłowie   Część IDom rodzinny, nauka, harcerstwo (Jasienica Rosielna, Brzozów, Lwów – 1904–1927)   Część IIZawsze nauczyciel, wychowawca, instruktor harcerski (Węgry 1939–1940)   Część IIIWielka Brytania      Publikacje Ignacego Płonki       Bibliografia       Indeks nazw geograficznych      Indeks nazwisk  Aneksy Aneks I. System zastępowy  Aneks II. O systemie zastępowym. Część II     Aneks III. Świetlica – izba harcerska     Posłowie    Recenzja (prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski hm.)    ";"Nareszcie mamy w ofercie wydawniczej książkę o polskiej wersji systemu zastępowego jako fundamentalnej formy pracy metodą skautową. […] Jednym z powodów przetrwania ponad sto lat skautingu na całym świecie jest właśnie swoistego rodzaju łatwość stosowania sytemu zastępowego, w którym zastępowy musi poradzić sobie z własnymi rówieśnikami, odsłaniając przed nimi w toku pełnienia służby swoje uzdolnienia, pasje, zainteresowania i harcerską wiedzę. Najpierw trzeba umieć stać się dla harcerzy naturalnym dla nich przewodnikiem, akceptowanym i podziwianym przez nich wędrowcem, który podąża wraz z tą małą społecznością szlakiem ponadczasowych wartości. Nigdzie indziej harcerze nie nauczą się służyć Bogu i Ojczyźnie, nie poznają, nie zinterioryzują i nie włączą w strukturę własnych działań oraz całożyciowej postawy treści Przyrzeczenia Harcerskiego, by być im wiernym zachowując prawo do samostanowienia i samowychowania. […] Uniwersalność metody skautowej/harcerskiej polega właśnie na tym, że do jej stosowania nie potrzeba uniwersytetów, kolegiów, instytucji specjalnie kształcących przyszłych liderów do pracy z młodymi, ba, z rówieśnikami. […] Bohater tej książki nie studiował pedagogiki harcerskiej, ale tworzył własną pedagogię w naturalnych warunkach uczenia się w działaniu i przez działanie, mając jednak wiedzę na temat celów, zasad i metod pracy drużyny skautowej, która nie może prawidłowo funkcjonować, jeśli nie działają w niej zastępy. Mamy tu także ciekawą historię „wykluwania się” w środowisku oddalonym od bibliotek, elit i akademii utalentowanego lidera, samouka, pracującego nad sobą młodzieńca, który w trudnych warunkach kształtował najpierw swój charakter. […] Po raz pierwszy mamy dostęp do tekstów źródłowych Ignacego Płonki, który pięknie pisze o tym, jak pełnić rolę zastępowego, odkrywając w sobie instynkt wodza, wrażliwość społeczną i poczucie odpowiedzialności, by stawać się skutecznym „rzeźbiarzem młodych serc i charakterów”.  prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski hm. (fragmenty recenzji)    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, Objętość 169 stron, Oprawa twarda, szyta";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-341-3.jpg
"Osoba z niepełnosprawnościąna ścieżkach życia";"Kultura. Społeczeństwo. Terapia.W przestrzeni niepełnosprawności. Tom 2";"Joanna Godawa";978-83-8095-389-5;;"Monografia stanowi drugi tom serii wydawniczej „W Przestrzeni Niepełnosprawności”, której redaktorem jest prof. dr hab. Anna Nowak, kierownik Zakładu Pedagogiki Specjalnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Myślą przewodnią serii jest prezentowanie problematyki skupionej wokół szeroko rozumianego zjawiska niepełnosprawności znajdującego swe odzwierciedlenie w kontekstach dotyczących uczestnictwa w kulturze, życiu społecznym i oddziaływaniach terapeutycznych. Na kartach tej książki towarzyszymy „osobom z niepełnosprawnością na ścieżkach życia”, aby wpierać ich edukację, podejmowane działania terapeutyczne oraz umożliwiać – zgodnie z ideą integracji i paradygmatem normalizacyjnym – jak najpełniejsze funkcjonowanie w życiu kulturalnym i społecznym. We wszystkich tych działaniach najważniejszy jest człowiek, rozumiany jako niepowtarzalna jednostka, która ma prawo zarówno do samorealizacji, jak i do posiadania mocnych i słabych stron na drodze do integracji, rozwoju społecznego i uczestnictwa w kulturze. Personalistyczne spojrzenie na osobę z niepełnosprawnością implikuje uznanie jej wyjątkowości oraz co za tym idzie – stworzenie jej jak najpełniejszych możliwości do rozwoju, edukacji i terapii.Publikacja Osoba z niepełnosprawnością na ścieżkach życia. Kultura. Społeczeństwo. Terapia zawiera rozdziały napisane przez specjalistów teoretyków i praktyków zajmujących się istotą niepełnosprawności, funkcjonowaniem osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności w społeczeństwie oraz ich szeroko pojętym uczestnictwem w kulturze i terapii. Książkę rozpoczyna rozdział zatytułowany Metody pracy z dziećmi z autyzmem w opiniach rodziców autorstwa Izabeli Marczykowskiej. Autorka dokonuje przeglądu wybranych metod stosowanych w terapii dzieci autystycznych, a następnie prezentuje wyniki badań własnych dotyczących wsparcia, terapii i edukacji dzieci z autyzmem w opiniach rodziców.W kolejnym rozdziale – Zastosowanie metody Freda Warnkego w terapii dzieci z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego – autorka, Magdalena Christ, przybliża wspomnianą metodę oraz jej wykorzystanie w terapii dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych z trudnościami w zakresie czytania, pisania i mówienia (m.in. u osób z dysleksją, centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego, zaburzeniami koncentracji uwagi). W opracowaniu zaprezentowano również wyniki badań z zastosowaniem metody Warnkego w terapii dzieci z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego.Temat wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (WWR) podjęła w swoim artykule Ewa Gawlik (Wczesne wspomaganie rozwoju w opinii rodziców dzieci objętych WWR na przykładzie Zespołu Szkół Specjalnych nr 4 w Sosnowcu), prezentując wyniki badań własnych, którymi autorka objęła rodziców dzieci uczęszczających na zajęcia WWR w Zespole Szkół Specjalnych nr 4 w Sosnowcu. Badania dotyczyły takich aspektów, jak: funkcjonowanie ośrodka w obszarze organizacji zajęć, realizacji indywidualnego programu wczesnego wspomagania rozwoju, udzielania pomocy w sytuacjach wychowawczych, przeprowadzania instruktażu dla rodziców czy też konsultacji z nimi na temat pracy z dzieckiem.Intensyfikacja edukacyjnych działań środowiskowych na rzecz osób z niepełnosprawnościami to obszar dociekań Anny Steligi, która rozważa w swoim artykule (Intensyfikacja edukacyjnych działań środowiskowych na rzecz osób z niepełnosprawnościami) pojęcia integracji i inkluzji. Autorka prezentuje projekty studentek Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Rzeszowskiego, III roku studiów licencjackich na kierunku nauki o rodzinie o specjalności asystent osoby niepełnosprawnej, które miały na celu poprawę tej sytuacji.Marta Niemiec podjęła w swoim tekście temat społecznego funkcjonowania osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną oraz możliwości ich wsparcia (Społeczne funkcjonowanie dorosłych osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną – możliwości wsparcia). Poruszona problematyka dotyczy kwestii związanych z samodzielnością, autonomią, aktywnością społeczną dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym. Rozważania teoretyczne koncentrują się na przybliżeniu specyfiki rozwoju i funkcjonowania społecznego tej kategorii niepełnosprawnych, możliwych problemach, czynnikach zagrażających oraz możliwościach specjalistycznego wsparcia. Społeczną sytuację uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w klasie szkolnej charakteryzuje Beata Gumienny (Sytuacja społeczna uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w klasie szkolnej – doniesienia z badań). Podjęta przez autorkę analiza badawcza jest próbą poznania sytuacji społecznej uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, jak również próbą określenia ich relacji rówieśniczych. Zebrane wyniki wskazują nie tylko poziom funkcjonalny oraz cechy psychospołeczne badanych uczniów, lecz także istotny aspekt powinności nauczyciela jako organizatora i realizatora założeń edukacji włączającej.„Przez uchylone drzwi...”, czyli zjawisko liminalności w kontekście przekraczania drugiego progu edukacyjnego przez ucznia z chorobą przewlekłą uczącego się w klasie integracyjnej to artykuł napisany przez Joannę Godawę. Ma on na celu przybliżenie zjawiska liminalności i koncepcji rytów przejścia autorstwa Arnolda van Gennepa w kontekście przekraczania drugiego progu edukacji szkolnej przez dziecko z chorobą przewlekłą. Część empiryczną opracowania stanowi analiza przypadku dziecka z chorobą przewlekłą przekraczającego drugi próg edukacji szkolnej. Autorka artykułu posługuje się metaforą „uchylonych drzwi”, próbując w swoich badaniach zgłębić zjawisko progowe, które „[...] wymyka się albo prześlizguje przez sieć klasyfikacji” (Turner 2010, s. 115), będąc na pograniczu socjologii, antropologii kulturowej, pedagogiki i psychologii.Możliwości udostępniania muzeów osobom z niepełnosprawnością intelektualną to temat podjęty przez Sabinę Pawlik. Autorka tekstu „Muzeum dla nas” – możliwości udostępniania muzeów osobom z niepełnosprawnością intelektualną porusza zagadnienia dotyczące dostępności placówek muzealnych dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Pyta o warunki, jakie musi spełnić placówka muzealna, aby stała się otwartą na tę szczególną grupę zwiedzających. Dostęp do muzeum dla osób z niepełnosprawnością intelektualną jest w Polsce zagadnieniem stosunkowo nowym. Refleksja na ten temat podyktowana jest z jednej strony zmianami w postrzeganiu osób z niepełnosprawnościami, z drugiej zaś zmieniającą się rolą instytucji kultury we współczesnym świecie. Bogumiła Bobik i Maria Suszek w tekście „Chodź, pomaluj mój świat” – działalność plastyczna uczniów lekko niepełnosprawnych intelektualnie dokonały analizy, która wskazuje, że osoby niepełnosprawne intelektualnie mają potrzeby estetyczne i zdolność tworzenia. Proces twórczy w ich przypadku, poza ekspresją i wyrażaniem siebie, spełnia dodatkową funkcję rewalidacyjną, tzn. stymuluje rozwój, kompensuje lub usprawnia zaburzone funkcje, jak również służy integracji ze środowiskiem społecznym. Cele artykułu to ukazanie możliwości twórczych oraz opis wykorzystania wybranych technik plastycznych w stymulowaniu rozwoju uczniów z lekką niepełnosprawnością intelektualną. Autorki, diagnozując problem, odwołały się do literatury przedmiotu oraz wykorzystały technikę obserwacji uczestniczącej i analizę wytworów plastycznych dziecka. Artykuł wnosi do dotychczasowych badań przykłady ciekawych rozwiązań metodycznych, które można wykorzystać w pracy z uczniami o obniżonym intelekcie. Książkę wieńczy tryptyk złożony z artykułów dotyczących doświadczeń praktycznych na polu edukacji, terapii, wsparcia i szeroko pojętego rozwoju osób z niepełnosprawnością intelektualną. Rozpoczyna go tekst Iwony Durek na temat tworzenia holistycznych form wsparcia dla osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną i sprzężeniami na przykładzie działań praktycznych prowadzonych w Sosnowcu (Tworzenie holistycznych form wsparcia dla osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną i sprzężeniami na przykładzie sosnowieckich działań). W opracowaniu poruszone zostały zagadnienia systemowej, holistycznej pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. Autorka przedstawiła systemy wsparcia dla osób z niepełnosprawnością intelektualną zarówno w resorcie edukacji, opieki społecznej, jak i pomocy w ramach organizacji pozarządowej. W tekście omówiono takie instytucje, jak: wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, szkoła specjalna, dom pomocy społecznej, spółdzielnia socjalna, mieszkanie zintegrowane. Drugą część tryptyku stanowi artykuł Małgorzaty Rel zatytułowany Wartość relacji interpersonalnych dla podnoszenia poziomu udziału w kulturze i rehabilitacji społecznej artystów z niepełnosprawnością intelektualną. Autorka porusza w nim tematykę relacji interpersonalnych, w których nośnikami danych są nie tylko słowa. Przedmiotem badań mogą się także stać gesty, teksty, obrazy i dźwięki, w których główną postacią jest osoba z niepełnosprawnością intelektualną. Na przykładzie artysty z niepełnosprawnością intelektualną, znanego w wielu kręgach sztuki surowej (art brut) malarza Henryka Żarskiego, Małgorzata Rel przedstawia proces rozwoju twórczości, w której termin „niepełnosprawność” to po prostu jedna z różnic indywidualnych człowieka. Zakończenie tryptyku to tekst Urszuli Grzeli, zatytułowany Portret teatralny. Moment mal, bitte!, który opisuje integracyjny projekt teatralny. Pracę nad projektem zapoczątkowała idea stworzenia teatralnej społeczności, której współdziałanie opierałoby się na wzajemnym szacunku. Koncepcji tej towarzyszy pragnienie, aby taka teatralna wspólnota stała się modelem funkcjonowania całego społeczeństwa. Mieszkańcy domu dla osób z niepełnosprawnością intelektualną – Zamku Malseneck w Kraiburgu nad Innem, osoby z chorobą psychiczną i uzależnieniem odwiedzające centrum dzienne w Waldkraiburgu, jak również aktorzy, muzycy profesjonalni i pedagodzy utworzyli i tworzą nadal zespół aktorów, którzy – zdaniem U. Grzeli – biorą głęboki oddech od niepełnosprawności, tworzą teatr, który wydarza się bez zbytnich słów, swobodną przestrzeń, w której jest miejsce na lekkość, a teatr jest oczywisty niczym oddech. Artykuł wzbogacają fotografie, wykonane przez Nadeine Loës, które przedstawiają aktorów biorących udział w działaniach teatralnych.   Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                     W przestrzeni niepełnosprawności                                                     Tom 1. Edukacyjno-terapeutyczna podróż w lepszą stronę              Tom 2. Osoba z niepełnosprawnością na ścieżkach życia             Tom 3. Wybrane przestrzenie niepełnosprawności                                                                                ";;"Wprowadzenie    Izabela MarczykowskaMetody pracy z dziećmi z autyzmem w opiniach rodziców   Magdalena ChristZastosowanie metody Freda Warnkego w terapii dzieci z centralnymi zaburzeniami przetwarzania słuchowego  Ewa GawlikWczesne wspomaganie rozwoju w opinii rodziców dzieci objętych WWR na przykładzie Zespołu Szkół Specjalnych nr 4 w SosnowcuAnna SteligaIntensyfikacja edukacyjnych działań środowiskowych na rzecz osób z niepełnosprawnościamiMarta NiemiecSpołeczne funkcjonowanie dorosłych osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną – możliwości wsparcia  Beata GumiennySytuacja społeczna uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w klasie szkolnej – doniesienia z badań  Joanna Godawa„Przez uchylone drzwi...”, czyli zjawisko liminalności w kontekście przekraczania drugiego progu edukacyjnego przez ucznia z chorobą przewlekłą uczęszczającego do klasy integracyjnej Sabina Pawlik„Muzeum dla nas” – możliwości udostępniania muzeów osobom z niepełnosprawnością intelektualną  Bogumiła Bobik, Maria Suszek„Chodź, pomaluj mój świat” – działalność plastyczna uczniów lekko niepełnosprawnych intelektualnie Zamiast zakończeniaIwona DurekTworzenie holistycznych form wsparcia dla osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną i sprzężeniami na przykładzie sosnowieckich działań  Małgorzata RelWartość relacji interpersonalnych dla podnoszenia poziomu udziału w kulturze i rehabilitacji społecznej artystów z niepełnosprawnością intelektualną na przykładzie malarza Henryka Żarskiego Urszula GrzelaPortret teatralny. Moment mal, bitte!   Notki o autorach ";" Kwestie edukacji, terapii, uczestnictwa w kulturze i życiu społecznym osób z niepełnosprawnościami stanowią zasadnicze wątki książki pod redakcją naukową Joanny Godawy. Opracowanie przygotowane przez zespół specjalistów – pracowników naukowych i pedagogów specjalnych zajmujących się problemami rehabilitacji i wspierania osób z niepełnosprawnością w wymiarze teoretycznym i praktycznym – i prezentujące tak aktualne problemy wypada uznać za wartościowe poznawczo. Publikacja posiada także walory praktyczne i metodyczne, dopełnieniem większości rozdziałów są bowiem proponowane przez ich Autorów programy psychoedukacyjne, które mogą być pomocne w planowaniu i kreowaniu pracy terapeutycznej z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi osobami z niepełnosprawnością, a w szczególności z niepełnosprawnością intelektualną. Podkreślono potrzebę upodmiotowienia tych osób oraz zintensyfikowania działań na rzecz ich społecznej integracji i inkluzji w edukacyjną przestrzeń.  Monografia jest zatem interesującą propozycją na rynku wydawniczym dla osób profesjonalnie angażujących się w proces edukacji, rehabilitacji i wspierania osób z niepełnosprawnościami, a także dla wszystkich tych, którzy pragną angażować się i włączać w działania związane z tym procesem. […] problemy oraz proponowane przez Autorów poszczególnych rozdziałów programy psychoedukacyjne zostały przedstawione w sposób klarowny i przystępny. W związku z tym książkę można polecić szerokiemu gronu specjalistów, m.in. pedagogom specjalnym, nauczycielom, rodzicom czy studentom różnych specjalności kierunków pedagogicznych i nauczycielskich. […]  Z recenzji dr hab. Zdzisławy Janiszewskiej-Nieścioruk, prof. UZ    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 172 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-389-5.jpg
"Edukacyjno-terapeutyczna podróż w lepszą stronę";"W przestrzeni niepełnosprawności. Tom 1";"Krystyna Moczia";978-83-8095-340-6;;"Niniejsza publikacja, zatytułowana Terapeutyczno-edukacyjna podróż w lepszą stronę, ukazuje możliwości dokonania zmian w procesie edukacji, terapii i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością, chorujących przewlekle, z zaburzeniami rozwojowymi i innymi dysfunkcjami. Tom ten ma stanowić preludium do serii wydawniczej pod redakcją prof. dr hab. Anny Nowak „W Przestrzeni Niepełnosprawności”, w której będą poruszane kwestie szeroko rozumianej pedagogiki specjalnej.Monografia została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich zawiera artykuły na temat istoty kształcenia przyszłych pedagogów specjalnych oraz konieczności przemian w szkole jako organizacji. W części pierwszej Anna Nowak, w rozdziale Rola zawodowa pedagoga specjalnego w ujęciu studentów kierunku pedagogika specjalna, przedstawia poglądy dotyczące kompetencji i roli pedagoga specjalnego oraz realizowanych przez niego zadań, opierając się na literaturze przedmiotu i badaniach własnych. Autorka zauważa, że badani studenci mają świadomość trudu pracy wykonywanej przez pedagoga specjalnego oraz konieczności optymistycznego podejścia w sytuacji zniechęcenia i pojawiających się różnych problemów.W kolejnym rozdziale – Szkoła jako organizacja (samo?)ucząca się – autorki, Julia Nieścioruk i Zdzisława Janiszewska-Nieścioruk, podkreślają ważność reorganizacji szkoły ze względu na zauważalne słabości systemu probolońskiego, spowodowane przesadnym konkurowaniem szkół, testowaniem osiągnięć uczniów, ich społecznym stratyfikowaniem oraz niewystarczającym wsparciem.Dariusz Dziuba w rozdziale wieńczącym część pierwszą, zatytułowanym Kształcenie nauczycieli od szkoły specjalnej do szkoły włączającej, ukazuje problematykę przygotowania nauczycieli do podjęcia zadań związanych z edukacją uczniów o specjalnych potrzebach w warunkach szkoły specjalnej, integracyjnej i włączającej.Część druga zawiera treści związane z trudnościami edukacyjnymi dziecka wynikającymi z niepełnosprawności, występujących zaburzeń rozwojowych czy choroby. Ukazano tutaj możliwość zapewnienia tym uczniom „mimo wszystko” dostępu do nauki.W rozdziale pierwszym, autorstwa Krystyny Moczii, o tytule Trudności edukacyjne uczniów przewlekle chorych, przybliżono istotę pedagogiki leczniczej oraz założenia funkcjonowania szkół szpitalnych/przyszpitalnych w Polsce. Przedstawiono opinie nauczycieli o potrzebie działań terapeutyczno-edukacyjnych podejmowanych wobec dziecka hospitalizowanego w ramach organizacji szkoły szpitalnej.Z tym artykułem koresponduje kolejny, czyli Wędrująca Szpitalna Biblioteka w szkole innej niż wszystkie. Autorki, Elżbieta Klinowska i Agata Zimon, pisząc o szkole szpitalnej, zwracają uwagę na konieczność zerwania z rutyną i wprowadzania do swoich oddziaływań pedagogicznych nowych metod pracy. Opisują projekt „Oddział Bajka – Wędrująca Szpitalna Biblioteka” cieszący się dużym uznaniem i aprobatą hospitalizowanych dzieci. W następnym rozdziale, zatytułowanym Ścieżki edukacyjne uczniów z autyzmem i z zespołem Aspergera, Anida Szafrańska podejmuje temat kształcenia dzieci przejawiających te zaburzenia. Autorka przedstawiła możliwe ścieżki edukacyjne uczniów z autyzmem oraz z zespołem Aspergera, motywy ich wyboru oraz powody zmian placówki edukacyjnej. Anna Pikuła w rozdziale Trudności i problemy ucznia ze spektrum autyzmu na lekcji języka polskiego w klasie IV pisze o pracy dydaktycznej z dzieckiem ze spektrum autyzmu z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności intelektualnej. Omawia trudności ucznia klasy IV na lekcjach języka polskiego wynikające z jego deficytów w zakresie percepcji, zdolności komunikacyjnych i języka. Ostatnia, trzecia część książki zawiera dwa artykuły poświęcone autonomii, samodzielności, samodecydowaniu adolescentów i dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. W rozdziale Indywidualistyczne i relacyjne koncepcje autonomii w dyskursie dotyczącym osób z niepełnosprawnością intelektualną Mateusz Penczek z perspektywy psychologii, filozofii i pedagogiki specjalnej opisuje najważniejsze różnice między indywidualistycznymi i relacyjnymi koncepcjami autonomii osobowej, przedstawia wybrane sposoby rozumienia autonomii osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz wskazuje konsekwencje zastosowania podejścia relacyjnego w rozważaniach dotyczących autonomii tych osób. W końcowym artykule, o tytule Seksualność osób z niepełnosprawnością intelektualną – obszar wyzwań i możliwości, Agnieszka Lewko porusza zagadnienie, które do niedawna było tematem tabu, a obecnie coraz częściej jest omawiane przez pedagogów, terapeutów, opiekunów zajmujących się dorosłymi osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Autorka podkreśla rolę edukowania w tym zakresie zarówno adolescentów z niepełnosprawnością, jak i osób sprawujących nad nimi pieczę.                                                     W przestrzeni niepełnosprawności                                                     Tom 1. Edukacyjno-terapeutyczna podróż w lepszą stronę              Tom 2. Osoba z niepełnosprawnością na ścieżkach życia             Tom 3. Wybrane przestrzenie niepełnosprawności                                                                                Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wprowadzenie           Część IAnna NowakRola zawodowa pedagoga specjalnego w ujęciu studentów kierunku pedagogika specjalna  Julia Nieścioruk, Zdzisława Janiszewska-NieściorukSzkoła jako organizacja (samo?)ucząca się       Dariusz DziubaKształcenie nauczycieli od szkoły specjalnej do szkoły włączającej      Część IIKrystyna MocziaTrudności edukacyjne uczniów przewlekle chorych    Elżbieta Klinowska, Agata ZimonWędrująca Szpitalna Biblioteka w szkole innej niż wszystkie     Anida SzafrańskaŚcieżki edukacyjne uczniów z autyzmem i z zespołem Aspergera    Anna PikułaTrudności i problemy ucznia ze spektrum autyzmu na lekcji języka polskiego w klasie IV    Część IIIMateusz PenczekIndywidualistyczne i relacyjne koncepcje autonomii w dyskursie dotyczącym osób z niepełnosprawnością intelektualną    Agnieszka LewkoSeksualność osób z niepełnosprawnością intelektualną – obszar wyzwań i możliwości  Notki o autorach      ";"Pracę zbiorową pod redakcją naukową Krystyny Moczii uznaję za wartościową [...]. Publikacja, mająca stanowić preludium do serii wydawniczej „W Przestrzeni Niepełnosprawności”, zawiera zróżnicowane pod względem treści i poziomu naukowego bloki tematyczne dotyczące zagadnień z kręgu pedagogiki specjalnej. [...] Stwierdzam, że w wyznaczonym przez Autorów zakresie podejmowane problemy (interpretowane z punktu widzenia różnych przesłanek teoretycznych) będą dla czytelników – pedagogów oraz studentów różnych kierunków (nie tylko pedagogicznych) – pomocne poznawczo.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Adama Stankowskiego  "Edukacyjno  terapeutyczna podróż w lepszą stronę" Krystyny Moczki, to jakże  niezbędna i potrzebna na polskim rynku wydawniczym pozycja wydana przez  krakowską Oficynę Wydawniczą Impuls. Tom ten stanowić ma preludium do serii wydawniczej pod redakcją  prof. dr hab. Anny Nowak "W Przestrzeni Niepełnosprawności", w której to  będą poruszane kwestie szeroko rozumianej pedagogiki specjalnej. Monografia  została podzielona na trzy części. Pierwsza z nich zawiera artykuły na  temat istoty kształcenia przyszłych pedagogów specjalnych oraz  konieczności przemian w szkole jako organizacji. Część druga  podejmuje kwestie związane z trudnościami edukacyjnymi dziecka  wynikającymi z niepełnosprawności, występujących zaburzeń rozwojowych  czy choroby. Ostatnią, trzecią część książki zamykają studia poświęcone  autonomii i modzie.Osobiście jestem zaszczycony możliwością  recenzowania książek Oficyny Wydawniczej Impuls, gdyż są to książki  wnoszące coś w szeroko rozumianą problematykę osób niepełnosprawnych.  Czytając książki wydawnictwa Impuls z serii W przestrzeni  niepełnosprawnosci mam coraz mocniejsze, rzekłbym wewnetrzne  przekonanie, iż to publikacje przełamujące pewne tabu. Ten cykl  artykułów zawartych w tomie Edukacyjno terapeutyczna podróż w lepsza  stronę" też o tym świadczy.Praca ta w pierwszym rozdziale traktuje o  arcyważnym problemie kształcenia szerokich kadr terapeutycznych  zwłaszcza jeżeli chodzi o kierunek "Pedagogiki specjalnej", co ma  ogromne znaczenie, bowiem wykształconych specjalistycznie kadr w tym  zakresie spraw ciągle nam brakuje.Kolejne rozdziały również traktują o niezmiernie ważnych  kwestiach mówiących o kształceniu uczniów z zaburzeniami autystycznymi,  w tym z zespołem Aspergera. W pracy tej omawiane są problemy  konkretnych dotkniętych niepełnosprawnością uczniów. Badane są ich  zdolności percepcyjne w powiązaniu z ich indywidualnymi dysfunkcjami...Praca rozpatrując rożne aspekty niepełnosprawności  prezentuje indywidualne podejście do kwestii problemów ludzi  niepełnosprawnych, ujmuje owe problemy także z perspektywy pedagogiki,  filozofii i psychologii w  powiązaniu z koncepcją autonomii i  samodzielności osób niepełnosprawnych.Oficyna Wydawnicza Impuls to wydawnictwo, które nie boi  się wydawać książek poruszających trudne tematy do niedawna uważane  przez ekspertów za tematy tabu. O których ze względu na niedostateczną  niewiedzę nie poruszało się.Trzecia część książki porusza temat  seksualności osób z upośledzeniem intelektualnym. Tego problemu w  badaniu szeroko pojętej niepełnosprawności prawie w ogóle się nie bada. A  osoby dotknięte upośledzeniem intelektualnym mają także potrzeby  seksualne, na które bardzo często nakładają się problemy zwiazane z ich  ograniczeniami. Dlatego tak ważne jest edukowanie osób  niepełnosprawnych, jak i osób opiekujących się nimi w kwestii szeroko  rozumianej niepełnosprawności i związanych z tym kwestii dotyczących  potrzeb seksualnych i godności człowieka. Myślę, że na kwestie i  problemy niepełnosprawność należy spojrzeć w nowy rzekłbym holistyczno -  motywacyjny sposób, zadając pytanie - jak za ciebie coś zrobić, ale jak  wesprzeć cię w tym, i  co już robić, tak aby efekty pracy mogły być  bardziej widoczne.Mam nadzieję, iż ta publikacja bogato  ilustrowana różnego rodzaj tabelami, dzięki temu pokaże ich ważność dla  całego etapu pracy z niepełnosprawnymi  i przyczyni się również do  kompleksowego rozwiązania ich problemów i szeroko rozumianych sytuacji i  uwarunkowań w których żyją osoby niepełnosprawne, w tym niepełnosprawne  intelektualnie.GL Kamińskiźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/edukacyjno-terapeutyczna-podroz-w-lepsza-strone   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2017, Format B5, Objętość 134 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-340-6.jpg
Zadziwienia;"Antologia wierszy dla dzieci";"Zofia Redlarska";978-83-8095-250-8;;"Zapraszamy do najnowszego tomiku wierszy dla dzieci Zofii Olek-Redlarskiej. W polecanym tomiku pt. "Zadziwienia. Antologia wierszy dla dzieci" autorka prezentuje 44 wiersze podzielone na na pięć części: Rodzina, Świat, Natura, Rzeczy i Uczucia. Z recenzji:  Dzieci uwielbiają zadawać pytania. Patrzą na świat z ogromnym zdumieniem w oczach. Wszystko wydaje się im tak nowe, piękne, tajemnicze. Rodzice nieraz mają problem, by odpowiedzieć na ich pytania. Jak się okazuje, można maluchom odpowiadać wierszem. Tak właśnie czyni autorka. Daje poetycki komentarz do dziecięcych pytań. Wiersze są podzielone na rozdziały: Rodzina, Świat, Natura, Rzeczy, Uczucia. Dotyczą rzeczy raz banalnych (Co lubię? Co na podwieczorek?), innym razem – poważnych. Całość przeczytałam z dużą przyjemnością. Wierszyki są proste, dostosowane do dziecięcej wrażliwości. Nie mają jednak wad często występujących w tego typu literaturze, jak rymy częstochowskie, nadmierne zdrabnianie czy naiwność. Owszem, bywają banalne, ale w wielu miejscach zdarzają się proste słowa, uderzające siłą wyrazu. Oto na przykład fragment wiersza: Co lubię:       Lubię,       gdy oczy mamy       uśmiechają się       do oczu taty.    Dodatkowego uroku książeczce dodają ilustracje – kolorowe i jakby rysowane nieporadną rączką malucha. Z całości przebija ogromna miłość do dzieci. Autorka potrafi się nad nimi pochylić, wysłuchać bez zniecierpliwienia licznych pytań. Traktuje maluchy z powagą. Dlatego książeczka wzbudza dziecięcy zachwyt.    dr Kalina Beluch źródło: https://www.granice.pl/recenzja/zadziwienia-antologia-wierszy-dla-dzieci/25838        Prezentujemy jeden z wybranych wierszy tomiku: Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"RodzinaDokąd znika mama?    Gdzie znika tata?      Dlaczego babcia i dziadek nie lubią czekoladek?    Co lubię?      Dlaczego tak lubię iść z tobą do szkoły?      Co mogę ofiarować?     Kiedy usypiają warszawskie tramwaje?    Kiedy nucę kolędę?     Co potrafi pierwszoklasista?     Co na podwieczorek?      ŚwiatKiedy ziemia łączy się z niebem?      Dlaczego mam tyle pytań do świata?     Kiedy przychodzi jesień?      NaturaSkąd ta chmura?      Co to znaczy ku-ku, ku-ku?      Cóż to za taniec?      Gdzie jesteś, mgło?     Dokąd ode mnie uciekasz?      Czy pingwin ma brata?      Kiedy jest mgła?      Kimże jesteś, drogi Panie?     Co to był za ślub?   Co się dzieje w lesie?      Co można znaleźć w księżycowej kieszeni?      Jaki jest uśmiech rosy?     Kto się przygląda księżycowi z bliska?    Dlaczego kocham Tatry?  Jakie jest lato?    Czy mewa śpiewa?  O co proszą listy?      RzeczyCzy wiersz może być listem?    9Co przewozi okręt?    Ile guzików może mieć tydzień?      O czym rozmawia budka telefoniczna?   Gdzie się spieszysz?    Co można zobaczyć na dnie kubka?   Jak gra orkiestra wiejskiego podwórka?    Co się zmieści w kieszeni płaszczyka?    Gdzie śpi kot?     UczuciaCzy mleko może kipieć z radości?     Czy jest taki las, który wszystko pamięta?      Dlaczego smutek puka do okna?     Gdy lecą gwiazdy z nieba?    Są takie dni?     O autorce     ";"  Alicja Mazan-Mazurkiewicz UŁ  		 Bądź ze mną, gdy pytam. [Rec. Zofia Olek-Redlarska, Zadziwienia. Antologia wierszy dla dzieci, Impuls, Kraków 2016]    	    Najnowsza książka poetycka Zofii Olek-Redlarskiej przeznaczona dla dziecięcego czytelnika nosi tytuł Zadziwienia. Pierwszym, co może zwrócić uwagę, już przy lekturze spisu treści, jest – mnogość znaków zapytania. Tytuły wszystkich wierszy pomieszczonych w tomiku mają formę pytań. Czasem bardzo prostych, elementarnych (Co lubię?, Co na podwieczorek?, Gdzie się spieszysz?), w innych wierszach intrygujących niedopowiedzeniem (Dokąd ode mnie uciekasz?) lub zaskakujących (Kto się przygląda księżycowi z bliska? Ile guzików może mieć tydzień?). Niekiedy sam tytuł bywa poetyckim mikrotekstem (Czy mleko może kipieć z radości?).      	Wisława Szymborska w swój wykład noblowski włożyła pochwałę zadziwienia: rodzącego się samoistnie z zetknięciu z rzeczywistością, nie w opozycji do tego, co "zwyczajne" a co zdziwienia nie budzi. Takie też zadziwienia – wynikające ze spotkań z okruchami codzienności – stanowią materię wierszy Zofii Olek-Redlarskiej. Pełne świeżości spojrzenie dziecka (lub poety...) zatrzymuje się na kasztanach, białym papierku na jezdni unoszonym przez wiatr, kubku pełnym pachnącego kakao, dziurawej kieszeni dziecięcego płaszczyka. 	   Tak naprawdę nie chodzi bowiem o pytania, na które musi koniecznie paść odpowiedź. Raczej o postawę ciekawości wobec świata; jednak nie takiej, która próbowałaby światem zawładnąć, chociażby poznawczo. Źródłem wierszy pomieszczonych w tomiku jest uważność, wyciszenie, niespieszna kontemplacja. Wartości zapoznane, niedoceniane. 	   Dlaczego mam tyle pytań do świata? – brzmi tytuł jednego z wierszy. Najbardziej przekorne z możliwych dziecięcych pytań! I jednocześnie tak konkretne. Bo przecież dziecko pyta bez końca... Czasem z ciekawości, czasem po prostu po to, by pytać, by podtrzymywać słowny kontakt. Temat jest wówczas pretekstem, czy lepiej powiedzieć:  okazją. Za dziwnym, niekiedy w ocenie dorosłego niepotrzebnym pytaniem kryje się dziecięca prośba: usłysz mnie. Bądź ze mną. Poetka wie o tym i z serdeczną aprobatą portretuje dziecięce rozgadanie (Dlaczego tak lubię iść z tobą do szkoły?), chłopięce marzenia o wyimaginowanym niebezpieczeństwie, o zdobyczy, jaką jest "miecz ze zwycięskiej bitwy ze złym smokiem", o  fascynujących egzotycznych krainach. Z tych podróży wyobraźni dziecko wraca z radością do przyjaznego "tu i teraz", by ofiarować tacie "pocałunek gorętszy niż słońce Afryki" i usłyszeć: "mój skarbie z bajkowego świata".    	   W wierszach Zofii Olek-Redlarskiej słyszymy głos dziecka opowiadającego dorosłemu o swoim przeżywaniu świata, ale też głos dorosłego. Zmienność ról, umiejętność wsłuchania się w różne obszary doświadczeń, ukazanie, że poprzez słowo mogą się one spotkać, to cenne wartości etyczne tomiku.     	Zarazem wynikająca z tego niejednorodność stanowi pewną trudność, wyzwanie dla odbiorcy. W Zadziwieniach  zdarzają się tu co prawda typowe chwyty wierszy dziecięcych, jak enumeracja. Może jej towarzyszyć ożywiający koncept. Poetka wylicza guziki na... na ciekawy poniedziałek, piegowaty wtorek, roześmianą środę, czwartek nadąsany i piątek wzruszony sobotą, i niedzielę taką krótką (Ile guzików może mieć tydzień?) 	    Znajdziemy też element czysto ludyczny, wyliczanki inspirowanej dziecięcym podwórkowym folklorem: A kukułka podrzuca swe dzieci  do borsuka wujka, do niedźwiedzia stryjka i do sroki ciotki (której właśnie wiatr wszystkie plotki skradł) (Co się dzieje w lesie?)  	    Ale są też fragmenty poezji "bezprzymiotnikowej", adresowanej tyleż do dziecka, co do wrażliwego na metaforyczny obraz dorosłego: Kiedy jest pierwszy dzień wiosny? Słońce zagląda wtedy pod wróble pióra, by znaleźć i połknąć odrobinę cienia jak kot myszkę. (Jaki jest uśmiech rosy?)     	Podwójny adres czytelniczy niesie pewne ryzyko: może powodować zniechęcenie dorosłego, który nie rozpoznaje typowych dziecięcych wierszyków. Jeśli sam nie umie uchwycić poetyckości tekstu, nie przekaże jej dziecku. Szczególnie dotyczy to wierszy o nieregularnej wersyfikacji i zróżnicowanym zrytmizowaniu (np. Kiedy usypiają warszawskie tramwaje?).  Niezbędny wydaje sie tu pośrednik lektury o wprawnym uchu; tym bardziej, ze świat dźwięków jest w niektórych wierszach ważnym komponentem artystycznym ( O czym rozmawia budka telefoniczna?)     	Niektóre z utworów opisują świat należący już do przeszłości. Liryczny bohater wiersza Co potrafi pierwszoklasista? zabawia się wybierając numery telefonów: "zegarynki, informacji, reklamacji, biura napraw". Współczesne dzieci inaczej korzystają z telefonów, właściwie wyłącznie komórkowych. Nie dają one okazji, aby doświadczyć dumy z tego, że umie się samodzielnie wybrać numer  na tarczy telefonicznej (została ona przedstawiona na ilustracji towarzyszącej innemu wierszowi, O czym rozmawia budka telefoniczna?). Usługa zegarynki nie jest potrzebna; również naprawy odchodzą w niepamięć w epoce produktów jednorazowych. Owa przywoływana dawność obejmuje zarówno przedmioty, jak słowa. Dym z fajki: "pachnie tak/ jakby ktoś na ściernisku/ ziemniaki piekł" (Kimże jesteś, drogi Panie?). Wiersze spełniają zatem niejako funkcję "ekologiczną" (nie tylko w stosunku do świata natury): to w nich znajduje schronienie odchodzący świat, one mogą stać się okazją do rozmowy, łączącej nostalgię dorosłego z ciekawością dziecka. 	   Aurę nostalgii, zadumy, delikatności podtrzymują utrzymane w stonowanej tonacji pastelowe ilustracje Marii Sękowskiej.   	   Na koniec pewne sprostowanie. Tomik podzielony na działy (Rodzina, Świat, Natura, Rzeczy, Uczucia) nie jest, wbrew tytułowi, antologią. Mieści wiersze Zofii Olek-Redlarskiej, wybrane z jej dotychczasowego dorobku twórczego.       Liryka to rodzaj literacki, który jest nie tylko kwintesencją  delikatności, wrażliwości i subtelności, ale przede wszystkim stanowi  zapis najbardziej osobistych przeżyć i najbardziej subiektywnych odczuć.  Poeta w swoich wierszach zostawia cząstkę siebie, pokazuje czytelnikowi  swoje wnętrze, upublicznia swoje myśli. Poeta to nie tylko uczuciowy  człowiek, który bezbłędnie wychwytuje emocjonalne sygnały wysyłane przez  świat, ale także człowiek bardzo odważny – ujawnia cząstkę własnego  "ja" i pozwala, aby inni nieznacznie przekroczyli granicę prywatności.Aby zrozumieć wiersz nie trzeba być wybitnie inteligentnym, mieć  bogaty zasób słownictwa i być oczytanym. Czytelnik musi poczuć z Autorem  więź, patrzeć w tę samą stronę i "nadawać na tych samych  częstotliwościach". Trio: Autor, czytelnik i zrozumienie można porównać  do toru kolejowego. Autor jest jedną szyną, czytelnik drugą, a  zrozumienie pociągiem swobodnie sunącym po torze kolejowym w stronę  marzeń, wyobraźni i piękna świata.Myli się ten, który uważa poezję za bełkotliwy słowotok przeznaczony  tylko dla inteligentnych. Poezja jest dla każdego, trzeba tylko poczuć  więź z Autorem. Każdy jest w stanie zrozumieć co Autor miał na myśli,  nawet dzieci. A może – przede wszystkim dzieci. Najmłodsi dysponują  bowiem magiczna mocą – zauważają więcej, czują mocniej, przezywają  intensywniej, rozumieją zadziwiająco wiele. Dlatego Zadziwienia Antologia wierszy dla dzieci to idealne rozwiązanie na nudę i urozmaicenie monotonnego wieczoru.Zadziwienia podzielone są na kilka kategorii: Rodzina, Świat, Natura,  Rzeczy, Uczucia. Jako wielka miłośniczka przyrody, to właśnie Świat i  Natura wywarły na mnie największe wrażenie. "Skąd ta chmura" wraz z  rysunkiem to prawdziwa rozkosz dla mej wrażliwości i balsam na ma duszę.Wiersze spełniają rolę drogowskazów – podpowiadają jak odkryć w  najdrobniejszych rzeczach, w kroplach deszczu, we mgle, w księżycowej  kieszeni, na dnie kubka; odpowiada na pytania, gdzie drzemie kot, o czym  rozmawia budka telefoniczna i czy mleko może wykipieć z radości. Uczy  wrażliwości, spostrzegawczości i pobudza dziecięcą fantazję.Wystarczy jeden wiersz, aby zanurzyć się w pastelowych barwach  odczuć, w jaskrawych kolorach szczęścia i zachwytu, w czarno-białej  szachownicy zrozumienia.Poezja Zofii Olek-Redlarskiej zachwyciła mnie i porwała. Przywołuje  wspomnienia, cuci zemdlone pokłady empatii i wrażliwości, naprawia  stłuczone szkła i skleja popsute oprawki różowych okularów, ożywia  naturalnie obumarłe już spojrzenie zwane "z dziecięcej perspektywy". Zamykam Antologie, a w mej głowie wirują chmurowe krowy,  subtelne sandałki jakie wdziało na swe stopy lato i wujaszka borsuka,  który opiekuje się kukułczymi pociechami...To, co dodatkowo chwyta za serce to piękna oprawa graficzna Antologii. Subtelne rysunki idealnie komponują się z treścią wierszy, stanowią ich uzupełnienie.Pięknie wydane Zadziwienia to rewelacyjna alternatywa dla komputera, laptopa czy konsoli. A nuż uda się w dziecku zaszczepić miłość do liryki? źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/20087-zadziwienia-antologia-wierszy-dla-dzieci.html  Zapraszamy do recenzji z czasopisma o książce dla dzieci "GULIWER" nr 4/2014    Zadziwienia. Antologia wierszy dla dzieci autorstwa Pani Zofii Olek-Redlarskiej przedstawia zbiór wierszy skierowanych do małego Czytelnika, który lubi zadawać trudne pytania dorosłym.Na samym wstępnie Pani Zofia, wyjaśnia skąd, zaczerpnęła pomysł na napisanie tajemnic świata, które chcą poznać otaczające ją na co dzień dzieci.Tomik wierszy składa się z 5 rozdziałów następującej treści: Rodzina, Świat, Natura, Rzeczy, Uczucia.Autorka prosi, aby jej mały Czytelnik odpowiedział na pytania zawarte w jej wierszach.Dobór właściwej i trafnej tematyki wierszy, kreatywność, trafny i pozytywny przekaz powoduje, że można małymi krokami poprzez wiersze trafić do wyobraźni dzieci.Poezja, którą proponuje Pani Zofia Olek – Redlarska to barwy życia, które są widziane również oczami małego dziecka. Warto nadmienić, że wykonane ilustracje przez Panią Marię Sękową tworzą tutaj element dodatkowy, który nadaje im styloości. Tekst zamieszczonych w zbiorze wierszy został napisany czytelną czcionką. Wiersze, na które zwróciłam szczególną uwagę to: Co lubię?, Dlaczego lubię tak iść z Tobą do szkoły?, Co potrafi pierwszoklasista?, Dlaczego mam tyle pytań do świata?, Gdzie kot śpi?, Czy mewa śpiewa?, Czy mleko może kipieć z radości?Wiersze tego rodzaju uświadamiają rodzicom, nauczycielom, że dzieci po zapoznaniu się z nimi będą umieć nie tylko znać odpowiedzi na zadane pytania przez autorkę.  Można dzięki wierszom odkryć zdolności do twórczego myślenia u dzieci  w dobie dzisiejszego zdobywania wiedzy przy użyciu Internetu. Oficynie Wydawniczej 'Impuls 'dziękuję za egzemplarz zbioru wierszy dla dzieci.Oprawa miękka, Wydanie II zmienione, s.66, Oficyna Wydawnicza 'Impuls ', Kraków 2017.Polecam przeczytać każdemu małemu Czytelnikowi tę książkę autorstwa Pani Zofii Olek-Redlarskiej.recenzja: Anna Szewczyk  ";28.00;"Wydanie II zmienione, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 66 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-250-8.jpg
"Wybór tekstów Profesora Bogdana Nawroczyńskiego";;"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-382-6;;"Pedagogika jako praxis ma swój ogromny wkład w tworzenie tradycji, zachowanie ciągłości kultury właśnie poprzez edukację, poprzez język, kształtowanie nawyków społecznych, rozwijanie myślenia pojęciowego, rozpoznawanie i rozwijanie zdolności i potrzeby uczenia się itd. [...] To właśnie Bogdanowi Nawroczyńskiemu polska pedagogika i szkolnictwo zawdzięczają dociekliwe analizy różnych modeli edukacji alternatywnej, jak szkoła pracy, system planu daltońskiego, szkoła planu jenajskiego czy metoda projektów czy szkoły eksperymentalne. [...] Autor ten doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że najpierw teoretycy wychowania i kształcenia, pedagodzy ogólni i dydaktycy wraz z historykami wychowania oraz komparatystami myśli muszą podjąć żmudne badania w zakresie usystematyzowania wiedzy pedagogicznej metodami naukowymi. [...]Zachęcam do lektury wyjątkowych rozpraw Bogdana Nawroczyńskiego, by z jednej strony nasza indywidualność odnalazła w nich bogate zaplecze duchowe, z drugiej zaś strony byśmy mogli stwarzać naszym wychowankom, uczniom, podopiecznym czy własnym dzieciom jak najlepsze warunki dla ich rozwoju kulturowego.Fragment Wstępu prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wprowadzenie         1.    Dlaczego powinniśmy uprawiać pedagogikę naukową?         2.    Dwa prądy w pedagogice współczesnej        3.    Pedagogika porównawcza         3.1.    Nauczanie kształcące i wychowujące      3.2.    Kształcenie się i jego motywy           3.3.    Zindywidualizowane nauczanie zbiorowe      3.4.    Plan Jenajski        3.5.    System Daltoński        4.    Swoboda i przymus w wychowaniu  ";-;68.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 232 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-382-6.jpg
"Kapitał resocjalizacyjny zakładu poprawczego";;"Przemysław Frąckowiak";978-83-8095-395-6;;"Z recenzji prof. zw. dr hab. Anny Nowak Publikacja dotyczy ważnej z perspektywy naukowej dyskusji na temat paradygmatów resocjalizacji. Autor umiejętnie diagnozuje liczne paradoksy polskiej resocjalizacji nieletnich. [...]  Analiza materiału badawczego […] uwzględnia realia codziennego życia w zakładzie poprawczym [...], ukazuje współczesne problemy i trudności w funkcjonowaniu tej instytucji w kontekście zachodzących przeobrażeń społecznych, organizacyjno-prawnych, kulturowych. [...] Monografia [...] podejmuje temat aktualny z punktu widzenia pedagogiki (najbliższy pedagogice resocjalizacyjnej), spełnia kryterium nowatorstwa i oryginalności, wskazuje nowe obszary badań – kapitał społeczny i jego komponent, jakim jest zaufanie, zostały przez Autora aplikowane do pedagogiki resocjalizacyjnej. [...]  Praca jest bardzo dobrze udokumentowana – Przemysław Frąckowiak dokonał rzetelnego przeglądu interdyscyplinarnej literatury przedmiotu (socjologicznej, pedagogicznej, filozoficznej, prawniczej). Podjęta przez autora analiza odzwierciedla współczesną rzeczywistość zakładu poprawczego, a wnioski z niej są ważne dla teorii i praktyki pedagogiki resocjalizacyjnej oraz dla procesu resocjalizacji w zakładach poprawczych. Co ważne, zostały one oparte na rzetelnej diagnozie niepowodzeń i trudności w funkcjonowaniu zakładu poprawczego, są dostosowane do aktualnych potrzeb i wyzwań, co może sprzyjać skutecznemu działaniu kadry pedagogicznej w zakładach poprawczych.   Wstęp [...] udało się wypracować profilaktyczno-resocjalizacyjną formułę, wedle której możliwe jest dokonywanie intencjonalnych zmian w zachowaniu i postawach, a nawet osobowościowym profilu osób społecznie niedostosowanych. Rzecz w tym, że wyjątkowo trudno wprowadzić jej założenia w życie. Przyczyny tej sytuacji są oczywiście złożone, jednak wychodzę z założenia, że obecnie na pierwszy plan wysuwa się tu kwestia braku zaplecza w postaci szeroko rozumianego kapitału społecznego instytucji resocjalizacyjnych. W powiązaniu z ich szeroko rozumianą funkcją sprawczą kapitał ten nazwać można resocjalizacyjnym.Takie założenie ukonstytuowało zamysł, na którym opiera się niniejsza praca. Jak już wcześniej wspomniałem, jest to także wynik przekonania o konieczności poszerzania pola analizy warunków, które decydują bądź współdecydują o powodzeniu procesu resocjalizacji. Próba aplikacji teorii kapitału społecznego do resocjalizacyjnej przestrzeni odpowiada temu założeniu, a wywiedzione z niej pojęcie kapitału resocjalizacyjnego dodatkowo akcentuje specyfikę podejmowanego zamierzenia badawczego. Zostało ono pomyślane jako studium o charakterze teoretyczno-empirycznym. Wspomniana teoria została tu wykorzystana jako podstawa wielowątkowej analizy rzeczywistości sprawczej instytucji resocjalizacji nieletnich, jaką jest zakład poprawczy. Stąd – po uwagach metodologicznych (rozdział 1) – w rozdziale 2 przedstawione zostały najistotniejsze zagadnienia definiujące teorię kapitału społecznego, w tym jego odniesienie do kontekstów współczesnej cywilizacji Zachodu, sprawa genezy tej teorii z uwypukleniem roli, jaką odegrali w niej Pierre Bourdieu, James S. Coleman, Robert D. Putnam i Francis Fukuyama, a wreszcie, krytyczna analiza założeń tej teorii. Analiza ta ogniskuje się przede wszystkim na możliwościach opisu i wyjaśniania teoretycznych i praktycznych aspektów procesu resocjalizacji na podstawie tej teorii.Rozdział 3 stanowi próbę uchwycenia związku między typowymi funkcjami wypełnianymi przez instytucję zakładu poprawczego a teorią z pogranicza pedagogiki, filozofii, psychologii i socjologii. Nader wiele w tej przestrzeni niespójności, wręcz paradoksów, które czynią ją poznawczo trudną i sprawczo mało efektywną. Z drugiej jednak strony stanowi to o specyfice tego środowiska, a być może nawet jego sile, będącej wynikiem hermetyczności oraz oporu przed zmianą, i to zarówno w wymiarze podmiotowym, jak i instytucjonalnym. Stąd ważne pytanie o sprawczy potencjał licznych przecież koncepcji opisujących uwarunkowania skuteczności realizacji resocjalizacyjnych procedur. Kolejna część (4) dociekań ukierunkowana została na charakterystykę samej instytucji zakładu poprawczego, zarówno w perspektywie mikro-, jak i makrosystemowej. Ta druga znajduje również odniesienia do rozwiązań o zasięgu ogólnoeuropejskim. Siłą rzeczy wymagało to uwzględnienia elementów strukturalnych i formalno-prawnych czy organizacyjnych, ujmowanych zarówno w perspektywie historycznej, jak i w kontekście uwarunkowań sprawczych oraz społecznych oczekiwań. Oczekiwania te ujęte zostały w trzech przestrzennie definiowanych aspektach funkcjonalnych: lokalnym, glokalnym i makrostrukturalnym, co dało szeroki, wyczerpujący obraz tego zagadnienia. Ponadto stanowiło dobre wprowadzenie do problematyki prakseologicznych aspektów funkcjonowania zakładu poprawczego, która stała się przedmiotem analiz w 5 rozdziale. Pojawiają się tu zagadnienia dotyczące sposobów zagospodarowywania przestrzeni społecznej tworzonej przez instytucję zakładu poprawczego, zarówno w kontekście wychowawczym, jak i organizacyjnym. W ślad za tym pojawiają się uwagi krytyczne związane z typowymi trudnościami, jakie towarzyszą organizacji procesu resocjalizacji na poziomie mikrostrukturalnym, co w tym przypadku oznacza zakład poprawczy. Za jedną z ważniejszych trudności uznano bariery komunikacyjne będące wynikiem specyfiki tej instytucji, a tym samym charakteru przypisanych jej zadań i możliwości ich realizacji. Sprowadza się to do zagadnienia zasobów i niedoborów sprawczych lokowanych między innymi w takich obszarach, jak: międzyludzkie relacje, sposób realizacji oferty dydaktycznej, opieka zdrowotna, podkulturowe wymiary zakładowej egzystencji czy, wreszcie, strukturalizacja czasu wolnego. Wszystkie te elementy uwydatniają rozdźwięk między nieoficjalnymi wymiarami działań realizowanych w ramach resocjalizacyjnej oferty zakładu poprawczego a aksjologicznie i metodycznie uzasadnionymi regułami jego funkcjonowania, do których w szczególności należy subsydiarność.W pracy przyjęto założenie, że realizacja tych reguł, a co za tym idzie – większość sprawnościowych aspektów warunkujących podstawowe wymiary działalności zakładu poprawczego zależy od zakresu obowiązywania normy, jaką jest interpersonalne zaufanie. Stąd rozdział 6 w całości został poświęcony na prezentację wyników badań dotyczących tego zagadnienia. Ogniskują się one wokół sprawy relacji międzypracowniczych oraz relacji między kadrą pedagogiczną a kadrą kierowniczą. Szczegółowe obszary analizy koncentrują się między innymi na kwestiach: uczciwości, prawdomówności, poczucia sprawstwa, etosu zawodowego i autorytetu, a także opartej na zaufaniu gotowości do współpracy.Wnioski sformułowane w ramach zasygnalizowanych dociekań teoretyczno-empirycznych pozwoliły nakreślić propozycje usprawnienia rozwiązań, jakie obecnie obowiązują w polskim systemie resocjalizacji nieletnich. Jest to temat ostatniego, 7 rozdziału pracy. Otwierają go uwagi dotyczące roli, jaką odgrywa zaufanie w zarządzaniu procesem resocjalizacji. W ślad za tym przedstawiono przykłady rozwiązań optymalizujących sam przebieg procesu resocjalizacji w zakładzie poprawczym. Powiązano je z aspektem systemowym, w którym szczególną rolę odgrywa zagadnienie readaptacji społecznej. Podjęto także próbę zdefiniowania wciąż kontrowersyjnej sprawy, jaką są wskaźniki skuteczności wychowania resocjalizacyjnego oraz zagadnienia wartości dodanej w procesie resocjalizacji nieletnich. Rozdział kończy pięć polemicznych uwag dotyczących zasobów i deficytów charakterystycznych dla zakładów poprawczych. Wspólnym dla nich mianownikiem uczyniono – zgodnie z przyjętą dla całej pracy konwencją – kwestię zaufania. Spina to cały zamysł pracy swoistą klamrą metodologiczną. Moim zamierzeniem jest bowiem próba ukazania specyfiki i uwarunkowań procesu resocjalizacji młodzieży niedostosowanej społecznie z nieco innej perspektywy, niż to dotąd czyniono. Tą perspektywą są – wyrażające się w szczególności normą zaufania – relacje między podmiotami prowadzącymi i koordynującymi proces resocjalizacji. Wychodzę bowiem z założenia, że kształtowanie wychowawczych, readaptacyjnych czy samorozwojowych perspektyw życiowych tej młodzieży warunkowane jest na równi przez: 1)    dostępne w ramach procesu resocjalizacji zasoby materialne; 2)    zaplecze metodyczne osadzone silnie w konwencji teoretyczno-praktycznej; 3)    strukturę formalno-prawną i organizacyjną zarówno całego systemu, jak i subsystemów resocjalizacyjnych; 4)    kulturę organizacyjną stanowiącą element szeroko rozumianego kapitału kulturowego zarówno samych instytucji, jak i całego systemu resocjalizacyjnego; 5)    kapitał ludzki, w szczególności jego wymiar o charakterze relacyjnym, którego bazowym elementem jest zaufanie. Wszystkie te elementy traktować należy jako zasoby pozostające w dyspozycji resocjalizatorów i instytucji resocjalizacyjnych, które w tym przypadku określono mianem kapitału resocjalizacyjnego.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wprowadzenie     Rozdział 1. Uwagi metodologiczne    1.1. W sprawie przedmiotu poznania    1.2. Przyjęte cele i problemy badawcze. Pytania o i do zakładowej rzeczywistości      1.3. Między mirażem a codziennością zakładowej resocjalizacji nieletnich, czyli o przyjętych hipotezach badawczych   1.4. O strategiach badania rzeczywistości resocjalizacyjnej zakładu poprawczego    1.5. Prakseologiczne konteksty poznawania kapitału resocjalizacyjnego zakładu poprawczego, czyli o metodach, technikach i narzędziach badawczych1.6. Uwagi końcowe    Rozdział 2. Zastosowania teorii kapitału społecznego w wychowaniuresocjalizacyjnym. Wybrane kwestie teoretyczne   2.1. Cywilizacja kapitałów i głód wartości 2.2. Geneza i wybrane koncepcje kapitału społecznego2.2.1. Relacyjne konteksty koncepcji kapitału społecznego Pierre’a Bourdieu 2.2.2. Kapitał społeczny jako dobro wspólne w ujęciu Jamesa S. Colemana    2.2.3. Problem sieci zaangażowania społecznego w koncepcji Roberta D. Putnama 2.2.4. Zaufanie jako paradygmat koncepcji kapitału społecznego Francisa Fukuyamy  2.3. O różnorodności odczytywania teorii kapitału społecznego 2.4. Relacje między koncepcją kapitału społecznego a teoriami działań resocjalizacyjnych  2.5. Kapitał resocjalizacyjny zakładu poprawczego i jego komponenty  2.6. Uwagi o negatywnym wymiarze kapitału społecznego  2.7. W sprawie możliwości konwersji kapitału społecznego na resocjalizacyjny2.7.1. Zaufanie jako komponent kapitału resocjalizacyjnego 2.7.2. Resocjalizacyjne implikacje zasady dobra wspólnego 2.7.3. Problem szczęścia w oddziaływaniach resocjalizacyjnych   2.7.4. Bezpieczeństwo jako element kapitału resocjalizacyjnego   2.7.5. Kapitał organizacyjny instytucji jako resocjalizacyjna wartość  2.7.6. Kapitał kulturowy a resocjalizacja     Rozdział 3. Resocjalizacyjna funkcja zakładu poprawczego w świetle wybranych koncepcji teoretycznych oraz praktyki pedagogicznej   3.1. Niesentymentalna refleksja o resocjalizacji nieletnich w warunkach zakładu poprawczego 3.1.1. O usprawiedliwieniu zaniechania  3.1.2. Zakładowa resocjalizacja jako odciążenie sumienia społecznego 3.1.3. Iluzja wiedzy o resocjalizacyjnym sprawstwie i rzeczywistość masek3.1.4. Bazar ofert i ukryty program zakładu poprawczego3.2. Wychowanie do wolności a rzeczywista funkcja izolacyjnej instytucji totalnej3.2.1. Resocjalizacyjny mit odpowiedzialnej wolności  3.2.2. Refleksja o przyczynach oporu przed resocjalizacyjną zmianą 3.2.3. Wolność w perspektywie wychowania resocjalizacyjnego   3.3. Paradygmaty i paradoksy polskiej resocjalizacji   3.3.1. Szczęście za sprawą dobroczynnego przymusu  3.3.2. Sprawa indywidualizacji    3.3.3. Miary resocjalizacyjnego sukcesu  3.4. Niedobór wychowawczy instytucji totalnej   3.5. Zagadnienie koncepcji, kierunków i nurtów w pedagogice resocjalizacyjnej   3.6. Resocjalizacja młodzieży w kontekście wybranych koncepcji teoretycznych  3.6.1. Klasyczne ujęcie problematyki resocjalizacji młodzieży  3.6.2. Koncepcja twórczej resocjalizacji     3.6.3. Wielopasmowe ujęcie oddziaływań resocjalizacyjnych   3.6.4. Środowiskowy model systemu resocjalizacji    3.6.5. Paradygmat psychokorekcyjny w wychowaniu resocjalizacyjnym  3.7. Próba krytycznej refleksji    Rozdział 4. Zakład poprawczy jako system i element systemu resocjalizacji nieletnich    4.1. Polskie instytucje resocjalizacyjne dla nieletnich. Próba systematyzacji zagadnienia w aspekcie historyczno-pedagogicznym  4.1.1. Konceptualizacja opieki pedagogicznej nad młodzieżą niedostosowaną społecznie  4.1.2. Rozwój resocjalizacyjnej praktyki instytucjonalnej z nieletnimi  4.1.3. Współczesność instytucjonalnych form pracy z młodzieżą niedostosowaną społecznie   4.2. Prawno-organizacyjne przemiany zakładu poprawczego 4.3. Lokalność, glokalność i makroskala funkcji społecznej zakładu poprawczego4.3.1. Dobroczynny przymus i kwestia bonizacji zła  4.3.2. Życzeniowość paradygmatu resocjalizacyjnego sprawstwa   4.4. Zakład poprawczy w systemie makropowiązań resocjalizacji instytucjonalnej 4.4.1. Ogólnopolski wymiar zagadnienia4.4.2. Perspektywa unijna   4.5. Mikrosystemowe uwarunkowania resocjalizacji w zakładzie poprawczym  4.5.1. Skomplikowanie mikrosystemu wychowawczego w zakładzie poprawczym 4.5.2. Założenia i kształt mikrosystemu resocjalizacji w typowym zakładzie poprawczym  4.5.3. Formalny wymiar oferty resocjalizacyjnej zakładu poprawczego   Rozdział 5. Prakseologiczne aspekty funkcjonowania zakładu poprawczego   5.1. Wychowawcza i organizacyjna przestrzeń społeczna zakładu poprawczego 5.2. Mikrostrukturalne konteksty organizacji pracy w zakładzie poprawczym w dobie koncepcyjnego rozchwiania 5.3. O re-definicji re-socjalizacyjnych komunikatów  5.4. Kwestia kapitału społecznego i niedoboru wychowawczego instytucji totalnej  5.4.1. Wartości wychowawcze relacji międzyludzkich 5.4.2. Ortodydaktyka jako sposób intelektualnego doświadczania życia   5.4.3. Spektrum działań hominizacyjno-zdrowotnych w systemie instytucjonalnej resocjalizacji adolescentów5.4.4. Ograniczenie, rytualność, przymus i rygoryzm kontroli zachowań społecznych adolescentów w mikrosystemie resocjalizacyjnym zakładu poprawczego 5.4.5. Wychowawcza funkcja czasu wolnego w aspekcie wychowania do wolności5.5. Ukryty program działań naprawczych zakładu poprawczego5.6. Subsydiarność jako istotowy paradygmat wychowania resocjalizacyjnegoi opieki postresocjalizacyjnej  Rozdział 6. Zaufanie w kontekście kapitału resocjalizacyjnego zakładów poprawczych  6.1. Uwagi wprowadzające  6.2. Zaufanie w przestrzeni relacji międzypracowniczych   6.2.1. Zagadnienie wzajemnej uczciwości i prawdomówność    6.2.2. Poczucie sprawstwa wśród kadry pedagogicznej zakładów poprawczych  6.2.3. Kwestia autorytetu i etosu zawodowego     6.2.4. Gotowość do współpracy oparta na zaufaniu 6.3. Zaufanie w przestrzeni relacji pracownicy – kadra zarządzająca  6.3.1. Uczciwość i prawdomówność w relacjach między pracownikami a kadrą kierowniczą 6.3.2. Poczucie wsparcia w wykonywaniu codziennych obowiązków ze strony kadry kierowniczej    6.3.3. Kadra kierownicza a sprawa autorytetu i etosu zawodowego   6.3.4. Współpraca z kadrą kierowniczą oparta na zaufaniu 6.4. Uwagi podsumowujące    Rozdział 7. W stronę usprawnienia polskich rozwiązań procesu resocjalizacji nieletnich   7.1. Zaufanie jako element warunkujący sprawność przebiegu procesu resocjalizacji w zakładzie poprawczym 7.2. Propozycja organizacji procesu resocjalizacji w zakładzie poprawczym 7.2.1. Profil kompetencji formalnych pedagoga resocjalizacyjnego    7.2.2. Praktyczne kompetencje pedagogów resocjalizacyjnych  7.2.3. Nowa oferta resocjalizacyjna zakładu poprawczego 7.2.4. Warunki sprawności kierowania procesem resocjalizacji w zakładzie poprawczym  7.3. Propozycje usprawnienia systemu instytucjonalnej resocjalizacji młodzieży 7.4. Opieka następcza i przezwyciężanie zjawiska ekskluzji społecznej absolwentów zakładu poprawczego 7.5. Skuteczność wychowania resocjalizacyjnego w warunkach zmodyfikowanego zakładu poprawczego  7.6. Kwestia wartości dodanej w procesie resocjalizacji nieletnich7.7. Kapitał versus deficyt zakładowej resocjalizacji nieletnich O możliwościach rozwijania kapitału resocjalizacyjnego zakładów poprawczych   7.7.1. Zawodowe postawy pedagogów resocjalizacyjnych   7.7.2. Struktura społeczna i relacje interpersonalne  7.7.3. Przekaz informacji w środowisku zakładowym    7.7.4. Zarządzanie zakładami poprawczymi  7.7.5. Orientacja deontologiczna badanych pedagogów   Zakończenie. Przeciw retoryce pesymizmu  Załączniki     Bibliografia   ";"Z recenzji prof. zw. dr hab. Anny Nowak Publikacja  dotyczy ważnej z perspektywy naukowej dyskusji na temat paradygmatów  resocjalizacji. Autor umiejętnie diagnozuje liczne paradoksy polskiej  resocjalizacji nieletnich. [...]  Analiza  materiału badawczego […] uwzględnia realia codziennego życia w  zakładzie poprawczym [...], ukazuje współczesne problemy i trudności w  funkcjonowaniu tej instytucji w kontekście zachodzących przeobrażeń  społecznych, organizacyjno-prawnych, kulturowych. [...] Monografia [...]  podejmuje temat aktualny z punktu widzenia pedagogiki (najbliższy  pedagogice resocjalizacyjnej), spełnia kryterium nowatorstwa i  oryginalności, wskazuje nowe obszary badań – kapitał społeczny i jego  komponent, jakim jest zaufanie, zostały przez Autora aplikowane do  pedagogiki resocjalizacyjnej. [...]  Praca  jest bardzo dobrze udokumentowana – Przemysław Frąckowiak dokonał  rzetelnego przeglądu interdyscyplinarnej literatury przedmiotu  (socjologicznej, pedagogicznej, filozoficznej, prawniczej). Podjęta  przez autora analiza odzwierciedla współczesną rzeczywistość zakładu  poprawczego, a wnioski z niej są ważne dla teorii i praktyki pedagogiki  resocjalizacyjnej oraz dla procesu resocjalizacji w zakładach  poprawczych. Co ważne, zostały one oparte na rzetelnej diagnozie  niepowodzeń i trudności w funkcjonowaniu zakładu poprawczego, są  dostosowane do aktualnych potrzeb i wyzwań, co może sprzyjać skutecznemu  działaniu kadry pedagogicznej w zakładach poprawczych. ";68.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 400 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-395-6.jpg
"Konteksty i meandry reform oświatowych czyli o manipulowaniu edukacją";;"Dorota Rondalska";978-83-8095-414-4;;"Fragmenty recenzji prof. dr hab. Krystyny Ferenz Książka Konteksty i meandry reform oświatowych czyli o manipulowaniu edukacją jest dowodem odwagi Autorki w podjęciu spraw i zagadnień nie tylko aktualnych społecznie, ale budzących w społeczeństwie wiele emocji i dyskusji, nie zawsze o charakterze merytorycznym. Obecnie ścierają się dwie reformy systemu oświatowego. Jedna, która zasadniczo doszła do etapu, gdy można zasadnie podjąć jej ocenę i druga, która już jest przez grupę decydentów oceniana jako właściwa dla tych czasów rozwoju kraju.(…) W tym miejscu odniosę się nie tylko do odwagi badawczej Pani Doroty Rondalskiej ale i z uznaniem do Jej kompetencji jako pedagoga społecznego i wnikliwego badacza zmian społecznych. Te bowiem Autorka uczyniła właściwym tłem do pokazywania źródeł kolejnych polskich reform oświatowych oraz możliwości ich wdrażania z zamierzonym efektem. Analiza ma charakter układu chronologicznego, co logicznie prowadzi czytelnika po następujących po sobie  zmianach. Kolejne reformy pojawiały się w różnych okresach rozwoju politycznego, społecznego, a wyraźnie odczuwanego – gospodarczego. Ich geneza warunkowana była z jednej strony ideologiami edukacyjnymi, z drugiej tendencjami światowymi do spełniania w tym zakresie wymogów egalitaryzmu edukacyjnego. (…) Główną myślą do odczytania w pracy  Pani Doroty Rondalskiej jest to, że kolejne reformy brały pod uwagę potrzebę rozwoju społeczeństwa i osobistego rozwoju człowieka, ale nie bardzo osadzały je w realiach”.      Celem  podjętych w niniejszym opracowaniu rozważań jest wskazanie  potencjalnych, już dziś widocznych zagrożeń dla powodzenia reformy z  roku 2016. Inaczej mówiąc – próba prognozy przebiegu jej wdrażania do  praktyki, a także ewentualnych efektów. Autorka ma nadzieję, że tego rodzaju  analiza okaże się przydatna dla osób odpowiedzialnych za wdrożenie w  polską współczesną przestrzeń edukacyjną rozwiązań oraz innowacji  oświatowych wprowadzonych w roku 2016. Jeśli tak się stanie, cel pracy  zostanie osiągnięty. Jeśli nie, pozostanie kolejnym głosem, który  zbagatelizowano. Został on jednak wypowiedziany odpowiednio wcześnie, a  więc na wstępnym etapie realizacji obecnej reformy, kiedy wiele jeszcze  można poprawić. To również cel, który sobie postawiła.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp           Zagadnienia wprowadzające1.    Uwagi o problematyce pracy i metodzie opracowania  2.    Diagnozy edukacyjne oraz problemy badawcze przekazane pedagogice współczesnej przez Polskę socjalistyczną      Część IProblemy i konteksty ogólne Uwarunkowania reform oświatowychSytuacja edukacyjna młodzieży współczesnej Polski Rozdział 1Pomiędzy różnymi ideologiami edukacyjnymi a oświatowym egalitaryzmem       Rozdział 2Sytuacja edukacyjna, system oświaty, system społeczny Kontekst przeszłości i współczesności    Rozdział 3Stratyfikacja społeczna w pierwszych dekadach XXI wiekuNierówności społeczne jako spadek po zmianie ustrojowej  Rozdział 4Problem wykluczania społecznego na przełomie XX i XXI wieku a poszukiwanie demokratycznej strategii edukacji   Rozdział 5Aspiracje kształceniowe jako subiektywne podłoże innowacji oświatowych      Część IICywilizacyjne uwarunkowania reform oświatowychZróżnicowanie miast i wsi polskich a kwestia selekcyjnego dostępu do oświaty Rozdział 6Pojęcie regionu, miasta i wsi w kontekście środowisk lokalnych oraz środowisk wychowawczych     Rozdział 7Klasyczne przykłady typologii miast i wsi oraz kontinua wiejsko-miejskie a nierówności w dostępie do oświaty i szkoły   Rozdział 8Dostęp do edukacji a selekcje szkolne w kontekście reform oświatowychPróba zdefiniowania problemu i podania typologii  Rozdział 9Szanse edukacyjne i dostęp do szkoły w dotychczasowych badaniach empirycznych    1.    Krótka historia badań nad szansami edukacyjnymi, selekcjami szkolnymi, egalitaryzacją i demokratyzacją w polskiej oświacie 2.    Dostęp do edukacji w badaniach S. Kowalskiego i Zespołu Poznańsko-Gdańskiego3.    Polski syndrom selekcyjnego dostępu do edukacji i ekologiczne ujęcie równości oświatowych w badaniach M. Kozakiewicza   4.    Drogi szkolne młodzieży w badaniach podłużnych Z. Kwiecińskiego i badaczy warszawsko-toruńskich5.    Zamiast podsumowania. Szanse i oczekiwania edukacyjne a reformowana rzeczywistość szkolna   Część IIIReformy oświatowo-szkolne a rozdroża myślenia o edukacyjnej przyszłości Polaków Rozdział 10Historia odnowy polskiej oświaty w kontekście zmiany społecznej   Rozdział 11W poszukiwaniu paradygmatów demokratycznego scenariusza reform    Rozdział 12Strategie i warunki realizacji powojennych reform oświatowych  1.    Stanowisko J. Szczepańskiego i Komitetu Ekspertów z lat 70. XX wieku        2.    Załamanie reformy edukacyjnej lat osiemdziesiątychPrzyczyny, konsekwencje   Część IVZmiany oświatowe wprowadzone reformą z końca lat dziewięćdziesiątych w perspektywie nowej rzeczywistości społecznej Rozdział 13Warunki reformy oświaty u schyłku XX wieku. Egalitarna świadomość społeczna i ułomna demokracja w kontekście obaw o polską szkołę     Rozdział 14Reforma a ryzyko utrwalenia instytucjonalnej legalizacji nierówności edukacyjnych        Rozdział 15Ogólne uwagi o założeniach, przebiegu i społecznych realiach reformy oświatowej z lat dziewięćdziesiątych XX wieku1.    Zróżnicowanie reformy w środowiskach miejskich i wiejskich Trudny pragmatyzm cywilizacyjnych i społecznych realiów 2.    Ogólna charakterystyka celów, założeń i rezultatów reformy szkoły  3.    Wpływ reformy na decentralizację oświaty Uwarunkowania jej powodzenia    Część VEfekty reformy oświatowej z roku 1999 i szanse edukacyjne w badaniach empirycznych regionu kaliskiego Rozdział 16Ogólna charakterystyka założeń i metody badawczej   1.    Przedmiot i problematyka badań     2.    Zastosowana metoda, teren i przebieg badań     Rozdział 17Reforma oświaty a szanse edukacyjne w Kaliszu i jego regionie – obraz empiryczny   1.    Regionalny wymiar reformy oświatowej w świetle dokumentów urzędowych   2.    Wcześniejsze typy i rodzaje szkół a oferta oświatowa z roku Zmiany sieci szkolnej na tle zróżnicowanych środowisk Kalisza   3.    Zreformowana oferta profilowo-programowa konkretnych typów szkół   4.    Oferta oświatowa po roku 1999 na tle lokalnych środowisk różnych dzielnic Kalisza    5.    Sieć szkolna lokalnych środowisk miejskich i wiejskich regionu po reformie oświatowej   6.    Zróżnicowanie organizacyjne, lokalowo-techniczne i kadrowe szkół po roku 1999   7.    Reforma oświaty z roku 1999 a dostępność do szkół   Rozdział 18Społeczna akceptacja reformy oświatowej a nowy układ stratyfikacyjny i wyrównywanie szans edukacyjnych młodzieży objętej badaniem  Rozdział 19Podsumowanie. Efekty reformy a typy uczestników zmiany oświatowej z roku 1999. Uwagi i wnioski końcowe    Część VIReforma oświatowa z roku 2016Innowacja na zamówienie polityczne Rozdział 20Dostęp do usług edukacyjnych w drugiej dekadzie XXI wieku i jego predykatory, ze szczególnym uwzględnieniem wieku i tzw. czynnika terytorialnego Rozdział 21Ogólna charakterystyka celów i założeń reformy z 2016 roku    Rozdział 22Wyniki badań empirycznych a rządowe uzasadnienie reformy Społeczna recepcja reformy    Rozdział 23Podsumowanie. Uwagi i wnioski końcowe Strategia edukacyjna i aktualność proponowanej typologii uczniów wobec reformy szkolnej z roku 2016    Zakończenie. Reforma oświatowa z lat 2016–2017 a niepokój o kształt systemu szkolnego w Polsce w pierwszej połowie XXI wieku Bibliografia    ";"Fragmenty recenzji prof. dr hab. Krystyny Ferenz Książka Konteksty i meandry reform oświatowych czyli o manipulowaniu edukacją  jest dowodem odwagi Autorki w podjęciu spraw i zagadnień nie tylko  aktualnych społecznie, ale budzących w społeczeństwie wiele emocji i  dyskusji, nie zawsze o charakterze merytorycznym. Obecnie ścierają się dwie reformy systemu oświatowego. Jedna,  która zasadniczo doszła do etapu, gdy można zasadnie podjąć jej ocenę i  druga, która już jest przez grupę decydentów oceniana jako właściwa dla  tych czasów rozwoju kraju.(…) W tym miejscu odniosę się nie tylko do  odwagi badawczej Pani Doroty Rondalskiej ale i z uznaniem do Jej  kompetencji jako pedagoga społecznego i wnikliwego badacza zmian  społecznych. Te bowiem Autorka uczyniła właściwym tłem do pokazywania  źródeł kolejnych polskich reform oświatowych oraz możliwości ich  wdrażania z zamierzonym efektem. Analiza  ma charakter układu chronologicznego, co logicznie prowadzi czytelnika  po następujących po sobie  zmianach. Kolejne reformy pojawiały się w  różnych okresach rozwoju politycznego, społecznego, a wyraźnie  odczuwanego – gospodarczego. Ich geneza warunkowana była z jednej strony  ideologiami edukacyjnymi, z drugiej tendencjami światowymi do  spełniania w tym zakresie wymogów egalitaryzmu edukacyjnego. (…) Główną  myślą do odczytania w pracy  Pani Doroty Rondalskiej jest to, że kolejne  reformy brały pod uwagę potrzebę rozwoju społeczeństwa i osobistego  rozwoju człowieka, ale nie bardzo osadzały je w realiach”.";54.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 296 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-414-4.jpg
"Człowiek w obliczu kresu życia";"Studia interdyscyplinarne";"Beata Antoszewska";978-83-8095-324-6;;"Oddajemy do rąk czytelników publikację dotyczącą szeroko pojętego zagadnienia śmierci pt. Człowieka w obliczu kresu życia – studia interdyscyplinarne. Mamy w zamiarze dostarczyć opracowanie, które w trzech wymiarach zarysowuje eksponowane zagadnienie, tj. Współczesne zainteresowania śmiercią – w stronę egzystencjalnej przepaści, Myślenie trudne, lecz niezbędne – cenne doświadczenia śmierci, Śmierć społeczna – nieposkromione myśli o unicestwieniu. W zależności od wymiaru mówimy m.in. o kwestii związanej z odchodzeniem, odejściem, końcem i wiarą w to, że „życie ludzkie się jeszcze nie kończy”. W tekstach wyłania się walka o życie, ważne jest bowiem to, aby je dogonić, nadać mu sens, nową jakość – zwłaszcza w ostatnich dniach, chwilach zanim odejdzie z ostatnim oddechem. Ilustruje się jednocześnie doświadczanie śmierci widzianej z różnych perspektyw, a także wyrażonej w ignorancji, spychaniu na margines społecznego funkcjonowania zarówno problemów, jak i osób z nimi się zmagających, piętnowaniu zjawisk będących udziałem człowieka wówczas, kiedy żyje. Można by wskazać, że jest to uśmiercanie za życia. Ten wymiar ma na celu przywołać refleksję i mądrość, która spowoduje pragnienie otwarcia się na życie, innego spojrzenia na nie. Zarysowane wymiary związane są z uczeniem się na nowo każdego etapu życia zbliżającego nas do śmierci. Może być to zmaganie ze śmiertelną chorobą kogoś bliskiego, swoją, towarzyszenie komuś w odchodzeniu, a także zmiana myślenia i redefiniowania zjawisk zepchniętych na margines – kres życia. Może to być w końcu i nowy sposób rozumienia, udzielania pomocy, otwierania drzwi przed tymi, którzy tak jak inni zasługują na takie samo życie ze względu na jego osobowy wymiar i nadaną każdemu bez wyjątku godność.Holistycznie rzecz ujmując, należy nadmienić, że niewątpliwie ukazane teksty nie są przygodnie dobrane, ale posiadają wspólny mianownik o wektorze rozważań skoncentrowanych na krańcach egzystencjalnego tchnienia. Kreślone w książce słowa dookreślają i wypełniają niniejszy dyskurs, wywołując – jak należy mniemać – trudne myśli oraz refleksje o przemijaniu i doczesności. Instynkt życia oraz konstruowanie ścieżki własnego rozwoju, a także sam fakt codziennego funkcjonowania, rozniecają uzasadnione obawy szczególnie w kontekście nurtu ziemskiego bytowania o to, co wydarzy się jutro, jak potoczy się moje życie. Lokując nasze dysputy w takiej problematyce, pomimo jej ciężaru egzystencjonalnego liczymy, że staną się one zachętą do naukowego namysłu. Polecamy niniejszą lekturę z nadzieją na życzliwe przyjęcie i pozytywny odbiór.    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wprowadzenie    Wymiar 1Współczesne zainteresowania śmiercią – w stronę egzystencjalnej przepaściAndrzej KucnerProblem śmierci w filozoficznym i kulturowym namyśle nad współczesnością     Krzysztof LeśniewskiOsoba ludzka wobec decyzji obdarowywania swoim ciałem w obliczu śmierci mózgowej Bernadeta SzczupałZagrożenia godności a prawa pacjenta terminalnie chorego   Grzegorz KazberukWspółczesna kultura śmierci – śmiercią kultury współczesnej  Zygmunt PuckoIdea macierzyństwa rozumiana jako terminus a quo troski o umierających   Andrzej Guzowski, Elżbieta Krajewska-KułakMisterium tremendum – kategoria, której nie chce świat?     Wymiar 2Myślenie trudne, lecz niezbędne – cenne doświadczenia śmierciPaweł PiotrowskiRozmowa z dzieckiem o śmierci. Kilka uwag o jednej z granic pedagogiki     Elżbieta M. MinczakiewiczŚmierć a postawy społeczne wobec śmierci i umierania, czyli próba namysłu nad tym, czy śmierć przynosi wszystkim wieczny odpoczynek?    Marcin WlazłoBiblioterapeutyczne aspekty wczesnej edukacji tanatologicznej    Agnieszka Paczkowska, Piotr KrakowiakŻałoba i przeżywanie straty u dzieci i młodzieży      Grzegorz GodawaWsparcie duchowo-religijne nieuleczalnie chorego dziecka i jego rodziny. Wybrane zagadnienia     Aleksandra Tobota, Beata AntoszewskaŚmierć w świecie dziecka i nastolatka – wpływ rodziców i innych dorosłych   Anna Janowicz, Piotr Krakowiak, Karolina KramkowskaRzecz o opiekunach rodzinnych w opiece u kresu życia  Joanna Żeromska-CharlińskaNadzieja umiera ostatnia? Refleksje nad racjonalnością sprawowania opieki paliatywno-hospicyjnej    Wymiar 3 Śmierć społeczna – nieposkromione myśli o unicestwieniuAnita KotlengaModus operandi i osobowość zabójcy o profilu seryjnego mordercy  Jagoda ChmielewskaŻycie ze śmiercią w tle – adaptacja do warunków izolacji więziennej kobiet skazanych z artykułu 148 kodeksu karnego  Mariusz SnopekKres ludzkiego tchnienia… kres ludzkiej godności, czyli o więziennej degradacji skazanych poszkodowanychMagdalena KołodziejŻycie osób poczętych metodą zapłodnienia pozaustrojowego w śmiercionośnej soczewce spojrzeń    ";"Człowiek w obliczu kresu życia. Studia interdyscyplinarne pod redakcją naukową Beaty Antoszewskiej i Sławomira Przybylińskiego to obszerne opracowanie interdyscyplinarne na temat różnych aspektów starzenia się, w tym śmierci i związanych z nią kryzysów. Podejmowanie tej problematyki w pracach z obszaru nauk społecznych i humanistycznych nie jest zjawiskiem częstym, dla niektórych wręcz kontrowersyjnym. […] W pedagogice specjalnej i jej subdyscyplinie – pedagogice leczniczej – zjawisko stanu terminalnego, a w dalszej perspektywie kryzysów wywołanych śmiercią staje się istotnym problemem wielokontekstowym. […] mamy do czynienia z publikacją nietuzinkową. Dla części odbiorców nie będzie to pozycja łatwa z racji emocji, które wzbudza. Jednak dla osób pracujących z ludźmi starszymi, części pedagogów specjalnych, resocjalizacyjnych czy pracowników socjalnych może to być książka bardzo przydatna w nabywaniu i doskonaleniu kompetencji zawodowych. Trudno przygotować pacjenta i jego najbliższych na śmierć, ale jeszcze trudniej ją przeżywać w samotności. Kompetentni profesjonaliści są po to, aby temu zapobiec. Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr. hab. Amadeusza Krausego  Oficyna Wydawnicza Impuls znana jest z tego, iż podejmuje w swojej misji wydawniczej bardzo ważkie problemy, tak jak komfort życia niepełnosprawnych, nowe terapie w systemie opieki nad dziećmi z upośledzeniem umysłowym, czy właśnie problemy starości, a w związku z tym również kwestia fizycznego odejścia czyli śmierci. W tym również zahacza o ciekawe kwestie spychania na margines społeczny problemów związanych z osobami skazanymi za życia na wieloletnie odosobnienie czyli jak sugerują redaktorzy tomu "uśmierconych za życia".     Jak piszą we wprowadzeniu redaktorzy tego tomu - „Oddajemy do rąk czytelników publikację dotyczącą szeroko pojętego zagadnienia śmierci zatytułowaną „Człowiek w obliczu kresu życia – studia interdyscyplinarne”. Mamy zamiar dostarczyć opracowanie, które w trzech wymiarach zarysowuje eksponowane zagadnienia tj. w stronę egzystencjalnej przepaści, cenne doświadczenia śmierci , nieposkromione myśli o unicestwieniu...” Tu pominąłem tytuły poszczególnych rozdziałów-wymiarów, aby uzmysłowić Państwu, iż w każdym z nich odnajdziemy artykuły, które będą poruszały w/w/ tematykę, począwszy  od zagadnień ogólnych, takich jak np. „Problem śmierci w filozoficznym i kulturowym namyśle nad współczesnością”, po szczegółowe rozważania jak „ Idea macierzyństwa rozumiana jako terminus a quo troski o umierających”, w kolejnym wymiarze znowu otwiera się przed nami artykuł „Rozmowa z dzieckiem o śmierci. Kilka uwag o jednej z granic pedagogiki”, po szczegółowe refleksje pt. „Nadzieja umiera ostatnia? Refleksje nad racjonalnością sprawowania opieki paliatywno-hospicyjnej”.  Najciekawszym dla mnie rozdziałem, a właściwie wymiarem trzecim był rozdział zatytułowany „Śmierć społeczna – nieposkromione myśli o unicestwieniu”. Kto z nas nie otarł się o przemoc, mrożące krew w żyłach medialne informacje o okrutnych morderstwach? Anita Kotlega wprowadza nas w swoim artykule pt. „Modus operandi i osobowość zabójcy, o profilu seryjnego mordercy", w tą trudną tematykę, którą nie zawsze kojarzylibyśmy, tak jak autorzy niniejszego opracowania w takiej właśnie perspektywie badawczej.  Jagoda Chmielewska rozwija ten temat w swoich przemyśleniach zawartych w artykule pt. „ Życie ze śmiercią w tle – adaptacja do warunków izolacji więziennej kobiet skazanych z artykułu 148 kodeksu karnego”. Mowa jest w nim o próbach stworzenia w więzieniach o zaostrzonym rygorze przez osadzone morderczynie warunków życia przypominających im to które prowadziły na wolności. Autorka omówiła w nim warunki adaptacji więziennej kobiet o długoletnich wyrokach sądowych. Asymilują one z czasem subkulturę więzienną jako naturalny substytut życia na wolności, a z drugiej strony czują lęk i boją się wolności, zwanej tutaj prizonizacją czyli uwięziennieniem. Ta śmierć za życia jest jedną z najgorszych rzeczy jaka może przydarzyć się żyjącemu człowiekowi. Autorka pokazuje jak osadzone z czasem, aby przetrwać w tej podkulturze więziennej stosują różne techniki zachowań; od zadomowienia po narastającą agresję i brak współpracy, tak z personelem więzienia jak i osadzonymi. Redaktorzy tomu przyjmując w doborze opracowań poszczególnych zagadnień perspektywę interdyscyplinarności wyszli bardzo szeroko poza tematykę stricte związaną ze śmiercią naturalną, śmiercią związaną z fizycznym starzeniem się człowieka i czekającym go spotkaniem z modus vivendi ludzkiego życia – śmiercią. W związku z tym czyni to z książki "Człowiek w obliczu kresu życia" publikację, jak pisze na tylniej okładce prof. zw. dr hab. Amadeusz Krauze - nietuzinkową.  Mimo, że recenzent zaleca tą publikację szczególnie dla osób pracujących z osobami starszymi, np. w domach opieki, hospicjach, pedagogom specjalnym czy resocjalizacyjnym, to zakres poruszonych spraw upoważnia mnie do wstawienia się za normalnymi czytelnikami, którzy mają w swoich rodzinach osoby niepełnosprawne życiowo, nieuleczalnie chore bądź właśnie wykluczone z życia i doświadczające w izolacji „śmierci za życia”. I takie opracowanie może im służyć pomocą w podejściu do tej coraz bardziej zdehumanizowanej, odczłowieczonej sytuacji jaką jest współcześnie pojmowana śmierć.    źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/czlowiek-w-obliczu-kresu-zycia";60.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format B5, ";"Objętość 340 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-324-6.jpg
"Usłyszeć polifonię";"Tożsamości zawodowe pedagogów specjalnych pracujących z osobami z niepełnosprawnością intelektualną";"Sławomir Olszewski";978-83-8095-194-5;;"Tytuł niniejszej pracy: Usłyszeć polifonię. Tożsamości zawodowe pedagogów specjalnych pracujących z osobami z niepełnosprawnością intelektualną – odwołuje się do pojęcia „polifonia”. Pragnąłbym w ten sposób zasugerować możliwość przeniesienia znaczeń, które gromadzi wokół siebie ten termin w obszarze muzyki, na opisywane zagadnienia, obudzić skojarzenia, tak aby mogły one stanowić punkt wyjścia do refleksji związanych z tymi znaczeniami. Nawiązanie do wielogłosowości, bardzo naturalnej, charakterystycznej dla ludzkiej kultury techniki „równoczesnego prowadzenia dwóch lub więcej głosów, z których każdy jest całkowicie niezależny od drugiego, choć pozostaje z nim w ściśle określonych relacjach harmonicznych” (Orawski 2010, s. 18), ma na celu nie tylko podkreślenie wielości, różnorodności tożsamości zawodowych pedagogów specjalnych, lecz także zwrócenie uwagi na to, że wspomniana różnorodność jest w stanie tworzyć harmonię, a przy tym prowadzić do synergii działań i nie przeradzać się w kakofonię. Warunkiem do tego niezbędnym jest umiejętność słyszenia własnego głosu oraz głosów pozostałych śpiewających. Kształtowanie bowiem tożsamości zawodowej może się okazać bezskuteczne, gdy będzie utożsamiane z bezrefleksyjnym dążeniem do autonomii zupełnej lub z nadmiernym krytycyzmem wobec zastanej rzeczywistości. Wymaga z jednej strony, jak podkreśla H. Kwiatkowska (2005, s. 166), uświadomienia „granic własnego sprawstwa, zrozumienia i przyjęcia do wiadomości, że są zaawansowane procesy rozwoju, wobec których należy wykazać pokorę”, z drugiej – niezbędnego zorientowania społecznego, osadzenia działań w orientacjach społecznych (por. Kwiatkowska 2005, s. 166–167), współdziałania – współbrzmienia z innymi ludźmi.Zasygnalizowane zagadnienia znalazły swoją egzemplifikację w strukturze niniejszej książki. Tworzą ją cztery rozdziały. W pierwszych trzech autor starał się odtworzyć proces twórczy, który towarzyszył kształtowaniu koncepcji badań, stopniowemu dochodzeniu do stanowiących o niej rozwiązań. Pierwszy z wymienionych rozdziałów zawiera rozważania na temat tożsamości zawodowej, zarówno w ujęciu teoretycznym, jak i empirycznym. Ukazanie sposobów rozumienia tożsamości zawodowej, mechanizmów i uwarunkowań rządzących jej rozwojem oraz jej funkcji poprzedzono odwołaniem się do terminu bazowego, którym jest „tożsamość”. W rozdziale tym przedstawiono także najbardziej charakterystyczne sposoby opisu tożsamości zawodowej na bazie podejmowanych działań empirycznych. Drugi rozdział dotyczy tożsamości zawodowych pedagogów specjalnych. Rozpoczyna się od poszukiwania odpowiedzi na pytania o zasadność stosowania terminu „pedagog specjalny” oraz o specyfikę tej profesji. Tożsamość zawodową w tym rozdziale ukazano jako czynnik wyznaczający funkcjonowanie pedagoga specjalnego, uwzględnione zostały przy tym zróżnicowane zakresy znaczeniowe omawianego pojęcia. W rozdziale tym przedstawiono również czynniki kształtujące zbiorową tożsamość zawodową pedagogów specjalnych. Opis zakresu i sposobu realizacji podjętych działań badawczych zawarto w rozdziale trzecim. Natomiast w ostatnim rozdziale ukazano rezultaty badań – sposoby odnoszenia się pedagogów specjalnych do wymogów wykonywanej profesji przez identyfikowanie się z nią, reagowanie na wymagania i obciążenia zawodowe, przekonanie o możności wpływania na przestrzeń zawodową, a także o powodach trwania w zawodzie. Wyniki badań dotyczących tożsamości zawodowej pedagogów specjalnych pracujących z osobami z niepełnosprawnością intelektualną ukazano w kontekście wybranych jej uwarunkowań wiążących się z dotychczasową drogą zawodową badanych oraz sposobem postrzegania własnej przestrzeni życiowej. Towarzyszą im próby podjęcia dyskusji z wynikami innych badań. Książkę kończy synteza uzyskanych wyników oraz zaproszenie do podjęcia refleksji nad nimi, do odkrywania możliwości konstruowania tożsamości zawodowej.  ";;"Spis treściWprowadzenie    Rozdział pierwszyTożsamość zawodowa jako kategoria teoretyczno-badawcza1. Tożsamość zawodowa w ujęciu teoretycznym      1.1. Tożsamość jako kategoria pojęciowa      1.2. Subsystemy tożsamości     1.3. Tożsamość zawodowa – ujęcie definicyjne    1.4. Mechanizmy, uwarunkowania i przebieg rozwoju tożsamości zawodowej   1.5. Funkcje tożsamości zawodowej      2. Tożsamość zawodowa w badaniu i opisie      2.1. Niejednorodność terminologiczna    2.2. Sposoby operacjonalizowania tożsamości zawodowej    2.3. Różnorodność procedur badawczych    2.4. Źródła i implikacje różnorodności w badaniu i opisie tożsamości zawodowej – przyczynek do namysłu   Rozdział drugiTOŻSAMOŚCI ZAWODOWE PEDAGOGÓW SPECJALNYCH – W DRODZE KU MODELOWI ANALIZY1. Pedagog specjalny – refleksje dotyczące terminu i zasadności jego stosowania    2. Poszukiwanie wyznaczników i specyfiki profesji pedagoga specjalnego  3. Tożsamość zawodowa pedagoga specjalnego odpowiedzią na wyzwania profesji  4. Propozycja trójpoziomowej hierarchii tożsamości zawodowych pedagogów specjalnych 5. Potencjalne czynniki kształtujące zbiorową tożsamość zawodową pedagogów specjalnych  Rozdział trzeciZAKRES I SPOSÓB REALIZACJI PODJĘTYCH DZIAŁAŃ BADAWCZYCH1. Kierunek działań badawczych   2. Problemy badawcze i hipotezy     3. Instrumentarium badawcze     4. Organizacja i przebieg badań      5. Prezentacja badanej grupy    Rozdział czwartyPEDAGODZY SPECJALNI WOBEC WYZWAŃ PEŁNIONEJ PROFESJI – PRZEJAWY TOŻSAMOŚCI ZAWODOWEJ BADANYCH W ŚWIETLE WYBRANYCH UWARUNKOWAŃ1. Pedagodzy specjalni wobec identyfikowania się z pełnioną profesją   1.1. Identyfikacja z profesją pedagoga specjalnego    1.2. Argumenty uzasadniające identyfikację z profesją pedagoga specjalnego 1.2.1. Argumentacja towarzysząca całkowitej identyfikacji 1.2.2. Argumentacja towarzysząca częściowej identyfikacji  1.2.3. Argumentacja towarzysząca brakowi identyfikacji  1.2.4. Zakresy zróżnicowania wypowiedzi badanych osób 1.3. Wybrane uwarunkowania identyfikacji z profesją pedagoga specjalnego    1.3.1. Czynniki dotyczące dotychczasowej drogi zawodowej a identyfikacja z profesją pedagoga specjalnego  1.3.2. Czynniki obrazujące postrzeganie własnej przestrzeni życiowej a identyfikacja z profesją pedagoga specjalnego   2. Pedagodzy specjalni wobec wymagań i obciążeń w pracy zawodowej 2.1. Indywidualne typy zachowań i przeżyć związanych z pracą zawodową prezentowane przez badanych pedagogów specjalnych  2.2. Wybrane uwarunkowania zachowań i przeżyć związanych z pracą zawodową    2.2.1. Czynniki dotyczące dotychczasowej drogi zawodowej a zachowania i przeżycia związane z pracą zawodową  2.2.2. Czynniki obrazujące postrzeganie własnej przestrzeni życiowej a zachowania i przeżycia związane z pracą zawodową  3. Pedagodzy specjalni wobec możności wpływania na przestrzeń zawodową  3.1. Akceptacja określonych poziomów tożsamości zawodowej   3.2. Wybrane uwarunkowania poziomu tożsamości zawodowej 3.2.1. Czynniki wyznaczające kształt dotychczasowej drogi zawodowej a poziom tożsamości zawodowej   3.2.2. Czynniki obrazujące postrzeganie własnej przestrzeni życiowej a poziom tożsamości zawodowej  4. Pedagodzy specjalni wobec trwania w zawodzie  4.1. Motywy trwania w zawodzie zgłaszane przez pedagogów specjalnych   4.2. Wybrane uwarunkowania motywów trwania w zawodzie  4.2.1. Czynniki dotyczące dotychczasowej drogi zawodowej a motywy trwania w zawodzie  4.2.2. Czynniki obrazujące postrzeganie własnej przestrzeni życiowej a motywy trwania w zawodzieW kierunku konkluzji1. Tożsamość zawodowa – proponowany sposób rozumienia     2. Syntetyczne ujęcie wyników badań własnych     3. Odkrywanie możliwości konstruowania tożsamości zawodowej   Bibliografia   Aneks      Wykaz schematów, tabel, wykresów ";"Pedagodzy, którzy pracują z osobami z zaburzeniami w rozwoju, a zwłaszcza ci, którzy podejmują się opieki i edukacji osób z niepełnosprawnością intelektualną, należą do grupy zawodowej wymagającej wsparcia, pomocy i zrozumienia dla swej trudnej roli zawodowej. Nadal jest to zawód nie w pełni doceniany, a jednocześnie wymagający ogromnej wiedzy i umiejętności, które przekładają się na wszechstronne kompetencje zawodowe. Jest to zawód wymagający dużej odpowiedzialności, silnie obciążający. […]  Książka Sławomira Olszewskiego Usłyszeć polifonię – tożsamości pedagogów specjalnych pracujących z osobami z niepełnosprawnością intelektualną jest pozycją nowatorsko opisującą pedagogów specjalnych. Autor uznał, że najlepszą kategorią pojęciową opisującą wszechstronnie pedagoga będzie tożsamość zawodowa. Mimo że praca jest typowym przykładem badań ilościowych, zawarte w niej wypowiedzi stanowią bogate źródło wiedzy, które może być pomocne w zrozumieniu różnorodności postrzegania zawodowej roli pedagogów, a przede wszystkim wielości i zróżnicowania tożsamości zawodowej badanych.  Dr Sławomir Olszewski podjął się nie tylko trudnego zadania rzetelnego opisu wieloznacznych tożsamości zawodowych pedagogów specjalnych, ale zrobił to niezwykle rzetelnie, wręcz drobiazgowo, co było bardzo trudne, pracochłonne i ryzykowne ze względu na wielkość materiału badawczego (716 badanych osób). […]  Książka składa się z czterech obszernych rozdziałów, poprzedzonych dobrze skonstruowanym wprowadzeniem, i uzupełnionych o bibliografię oraz wykaz schematów, tabel i wykresów. Uważam, że całość monografii jest spójna, a treści w niej zawarte przedstawiono logicznie i przekonująco. […]  Autor zaprezentował pedagogów specjalnych z wielu perspektyw, co jest nie tylko ciekawym zabiegiem, ale też porządkuje dotychczasową wiedzę i rozumienie istoty tej profesji. […]  Jest to książka nowatorska i bardzo potrzebna wszystkim osobom zainteresowanym sytuacją pedagogów specjalnych, a zwłaszcza problemem budowania ich tożsamości zawodowej. … może być drogowskazem, jak kształcić przyszłych pedagogów specjalnych. Nie mam wątpliwości, że stanowi ona cenne źródło wiedzy – ważnej, a chyba nie do końca zauważanej, a może wręcz pomijanej przy rekrutacji nie tylko na studia, ale też w procesie rekrutacji do pracy. […]   Prof. zw. dr hab. Małgorzata Sekułowicz Akademia Pedagogiki Specjalnej Instytut Psychologii    ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2017, ";"Format A5, ";"Objętość 388 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-194-5.jpg
"Kamień i liczba";"Między matematyką a fizyką";"Zbigniew Klimek";978-83-8095-406-9;;"                                            Książka ta nie jest klasycznym podręcznikiem, nie stawia sobie  też wygórowanych ambicji ścisłości. Nie jest poradnikiem w rodzaju „jak w  pięć minut opanować sto zadań”, nie jest też „rozmową z własnym  chomikiem o czarnych dziurach”. Jest raczej książką do uważnego  czytania. Jej zadanie polega na pokazaniu wzajemnego przenikania się  dwóch dziedzin: matematyki i fizyki.  Próbuje wreszcie zerwać z  błędnym przekonaniem, albo raczej modą, że każdy wzór, jaki pojawia się  w książce, spycha ją do makulaturowego śmietnika. Choć lektura książki  nie wymaga specjalnej znajomości nauk ścisłych, łatwo zauważyć, że wraz z  kolejnymi rozdziałami rosną wymagania, jakie stawiam przed  czytelnikiem: zaczynając od „zwykłych” działań na liczbach, przechodzimy  razem przez wektory, formy, tensory, aż po szczegóły dotyczące ruchów  planet. Gdzieś po drodze zahaczamy o teorię granic i rachunek  różniczkowy, przy okazji nie stroniąc od uwag historycznych.                         Cóż, prawdziwy przekładaniec…                             Wybór  zagadnień dokonany w książce jest, oczywiście, bardzo subiektywny.  Jednym kwestiom autor poświęcił nieproporcjonalnie dużo miejsca, podczas  gdy inne potraktował pobieżnie. Przykładowo, stosunkowo dużo czasu  oddał Keplerowi, a spośród krzywych stożkowych, to elipsa zagrała  pierwsze skrzypce. Z drugiej strony, to że pominął tak ważne zagadnienia  jak opis grawitacji albo elektromagnetyzmu w języku pól, wciąż nie daje  mu spokoju. Jednak takie dylematy pojawiają się zawsze gdy trzeba  wybierać.                             Na  końcu każdego rozdziału umieścił po kilka zadań. Ich rozwiązanie nie  jest konieczne do dalszej lektury, raczej mają stanowić „rozrywkę”.  Niektóre z tych zadań, szczególnie te o elipsie, mają na celu  rozwinięcie tematu, a więc pokazanie tego czego nie udało się pokazać w  tekście zasadniczym.                                                                 ";;"Wstęp ZAMEK   Rozdział 1 WZORY, CZYLI OPOWIEŚĆ O CIEKNĄCYM KRANIE  1. Kran 2. Przekształcanie wzorów 3. Badania naukowe 4. Funkcje 5. Prawa arytmetyki 6. Arytmetyka i algebra  Dodatek 1.1. Odcinek razy odcinek równa się pole… – ale nie zawsze  Zadania   Rozdział 2 POMIAR, CZYLI DZIURY NA OSI LICZBOWEJ  1. Mierzenie długości 2. Odcinki współmierne Dodatek 2.1. Podział odcinka 3. Pogoń za NOM-em 4. Wzór  Dodatek 2.2. Dowód „oczywisty”  Zadania   Rozdział 3 PRZESTRZEŃ, CZYLI MATEMATYKA POŁOŻENIA  1. Wymiar 2. Położenie 3. Wektory 4. Algebra wektorów 5. Wektor razy wektor  Dodatek 3.1. Wektory i macierze (dwa wymiary)  6. Położenie; Drugie podejście 7. Żart Einsteina  Dodatek 3.2. Współrzędne i wskaźniki  Zadania   Rozdział 4 RUCH – CO TAK NAPRAWDĘ SIĘ PORUSZA?  1. Ruchome wektory 2. Problem Kopernika 3. Galileusz czy Kartezjusz? 4. Względność ruchu 5. Wiadro Newtona 6. Dziwna koincydencja 7. Przyspieszenie 8. Pochodna 9. Granice 10. Achilles i żółw  Dodatek 4.1. Prawo dźwigni  Dodatek 4.2. O pewnych sumach  11. Całka  Zadania   Rozdział 5 OKRĄG, CZYLI JAK ZMIERZYĆ ŚWIAT  1. Matematyka okręgu; odsłona pierwsza 2. Matematyka okręgu; odsłona druga 3. Matematyka okręgu; odsłona trzecia 4. Do czego to służy? 5. Dwie pieczenie na jednym ogniu 6. Iloczyn wektorowy 7. Po drugiej stronie lustra 8. Iloczyn wektorowy po raz drugi 9. Pola i objętości inaczej   10. Musimy to zrobić     11. Kula  Zadania   Rozdział 6 RÓWNIA POCHYŁA  – OD PIERWSZEGO AKCELERATORA DO STOŻKOWYCH  1. Równia pochyła   2. Włoski projekt Manhattan 3. Parabola     Dodatek 6.1. Trójmian i jego pierwiastki - geometrycznie       Dodatek 6.2. Znak tangensa w ćwiartkach układu współrzędnych 4. Przekroje ApoloniuszaDodatek 6.3. Elipsa Zadania      Rozdział 7 KEPLER  – KOLEJNE WCIELENIE  PITAGORASA  1. Skomplikowany świat Ptolemeusza   2. Ekwant nie daje za wygraną Dodatek 7.1. Kepler leci na Marsa  3. Wielościany foremne     Dodatek 7.2. Skąd wiadomo, jak daleko jest do planet?      4. Lista przebojów  5. Od muzyki do matematykiZadania    Rozdział 8 OSCYLATOR, CZYLI TAM I Z POWROTEM    1. Trygonometria ruchu okresowego 2. Fale    Dodatek 8.1. Funkcja parzysta i nieparzysta      3. Duchy   4. Huygens   5. Interferencja  6. Powrót Apoloniusza  7. Dwa szczeknię cia psa  Zadania  Rozdział 9 NEWTON – STOJĄC NA RAMIONACH OLBRZYMÓW  1. Masa i siła 2. Prawa ruchu 3. Czasoprzestrzeń i kraina wiązek 4. Pierwsze prawo jest niezależne od drugiego 5. Grawitacja  Dodatek 9.1.(1) Jak Newton wyznaczył wzór Huygensa  (2) Jak Newton wyznaczył przyspieszenie ziemskie  6. (Nie)przypadkowa zbieżność 7. Dowód  Dodatek 9.2. Moment pędu  Dodatek 9.3. Pole ~ (Długość)2  Zadania   ZAKOŃCZENIE Rozwiązania zadań Indeks     ";-;60.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 674 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-406-9.jpg
"Wiązanie podejść metodologicznych w pedagogice teoretyczno-praktycznej";;"Stanisław Palka";978-83-8095-402-1;;"Treść pracy wnosi wiele nowego spojrzenia na istotę metodologii pedagogiki, jak również metodologii badań pedagogicznych. Podkreślenia wymaga fakt, że praca oparta jest na bogatych doświadczeniach badawczych i dydaktycznych Autora. Wypełnia ona istniejącą lukę w literaturze rodzimej w zakresie statusu metodologicznego pedagogiki. Praca jest wysoce wartościowa zarówno z punktu widzenia teorii pedagogicznej, którą posuwa znacznie do przodu, jak również praktyki badawczej. [...]  Na szczególną uwagę zasługuje pomysł wzbogacania poszczególnych rozdziałów pracy tekstami poetyckimi, które nie stanowią ozdobników tych rozdziałów, lecz rozwijają i pogłębiają teksty naukowe, nadając im jakościowy wydźwięk emocjonalny. Pomysł ciekawy i godny podkreślenia. [...]  Książka adresowana jest do szerokich rzesz pracowników naukowych uprawiających pedagogikę i poszukujących jej metodologicznego statusu, a także nauczycieli, studentów pedagogiki i kierunków nauczycielskich. Struktura pracy wiąże się z rozdziałami podporządkowanymi wątkom:–      wprowadzenia do rozważań nad pedagogiką teoretyczno-praktyczną,–       analizy historii rozwoju pedagogicznej myśli praktycznej i teoretycznej,–       charakterystyki pedagogiki jako nauki teoretyczno-praktycznej i jej badawczych orientacji,–       wiązania podejścia ilościowego z podejściem jakościowym w badaniach pedagogicznych,–       doświadczeń naukowych i praktycznych w poznawaniu zjawisk i procesów pedagogicznych,–       „wyjaśniania” i „interpretowania” w badaniach i praktyce pedagogicznej,–       metod i form wiązania działań badawczych i praktycznych w pedagogice,–       potrzeb i możliwości rozwoju badawczo-poznawczego pedagogiki teoretyczno-praktycznej. Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp                7Rozdział IWprowadzenie do rozważań nad pedagogiką teoretyczno-praktyczną    Rozdział IIPoziomy rozwijania polskiej pedagogicznej myśli praktycznej i teoretycznej „od zarania” do dziś   Rozdział IIIPedagogika jako nauka teoretyczno-praktyczna i jej orientacje badawcze Rozdział IVWiązanie podejścia ilościowego z podejściem jakościowym w badaniach empirycznych w pedagogice  Rozdział VDoświadczenia naukowe i praktyczne w poznawaniu zjawisk i procesów pedagogicznych Rozdział VIWyjaśnianie i interpretowanie w badaniach i praktyce pedagogicznej Rozdział VIIMetody i formy wiązania działań badawczych i praktycznych w pedagogice teoretyczno-praktycznej  Rozdział VIIIPotrzeby i możliwości rozwoju badawczo-poznawczego pedagogiki teoretyczno-praktycznej   Posłowie   Bibliografia       Indeks nazwisk";"Treść  pracy wnosi wiele nowego spojrzenia na istotę metodologii pedagogiki,  jak również metodologii badań pedagogicznych. Podkreślenia wymaga fakt,  że praca oparta jest na bogatych doświadczeniach badawczych i  dydaktycznych Autora. Wypełnia ona istniejącą lukę w literaturze  rodzimej w zakresie statusu metodologicznego pedagogiki. Uważam, że  praca jest wysoce wartościowa zarówno z punktu widzenia teorii  pedagogicznej, którą posuwa znacznie do przodu, jak również praktyki  badawczej. [...]  Na  szczególną uwagę zasługuje pomysł wzbogacania poszczególnych rozdziałów  pracy tekstami poetyckimi, które nie stanowią ozdobników tych  rozdziałów, lecz rozwijają i pogłębiają teksty naukowe, nadając im  jakościowy wydźwięk emocjonalny. Pomysł ciekawy i godny podkreślenia.  [...]  Pracę  tę adresuję do szerokich rzesz pracowników naukowych uprawiających  pedagogikę i poszukujących jej metodologicznego statusu, a także  nauczycieli, studentów pedagogiki i kierunków nauczycielskich. Z recenjzi prof. dr. hab. Eugeniusza Piotrowskiego  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 168 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-402-1.jpg
"Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej";;"Maria Dudzikowa";978-83-7850-174-9;;"                                                                                             Oficyna Wydawnicza IMPULS prezentuje pierwszy tytuł z nowej serii: "Palące Problemy  Edukacji i Pedagogiki", pod red. Marii Dudzikowej i Kariny Kanasieckiej-Falbierskiej pt. "Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji  szkolnej".  Publikacja inspiruje do krytycznego oglądu rzeczywistości edukacyjnej  poprzez pryzmat składanych deklaracji i demaskowanych działań  pozornych, obecnych na różnych piętrach funkcjonowania edukacji jako  zarządzanego przez liczne agendy systemu. Chodzi o sprzyjanie czujnej,  wnikliwej i wrażliwej na przejawy pozoru krytycznej obserwacji. Mamy  więc tu do czynienia z pracą, która podejmuje problematykę ważną nie  tylko ze względu na walory poznawcze, ale również ze względu na walory  społeczne i praktyczne. Jej znaczenia można też upatrywać w inspirowaniu  do badawczego penetrowania fenomenu deklaratywności i związanego z nią  pozoru w edukacji.   Fragment recenzji: Książka […] jest kierowana do krytycznego nauczyciela oraz do  pedagogów zajmujących się teorią nauczania, społecznym funkcjonowaniem  szkoły oraz zasadami przebudowy środowiska szkolnego, jego reformowaniem  i doskonaleniem […] także do intelektualnych elit humanistycznych,  realizujących politykę społeczną w państwie. Nawet ta ostatnia kategoria   odbiorców książki jest szczególnie ważną grupą adresatów, bo głównym  jej przesłaniem jest  sztuka budowania i doskonalenia systemu szkolnego,  budowania kapitału społecznego jako najważniejszego składnika rozwoju  społecznego. […] Profesor Maria Dudzikowa jest ogromnie doświadczoną znawczynią  problemów szkoły, klasy, dziecka i wie, co trzeba zrobić, aby szkoła  nie funkcjonowała w świecie pozorów. Redaktorka pracy przy wsparciu swej  młodszej koleżanki jest swoistą gwarancją jakości merytorycznej pracy.  Trudno o bardziej kompetentną osobę w zakresie organizacji i  funkcjonowania szkoły, idei jej nauczania i wychowania niż profesor  Maria Dudzikowa. (Prof. dr hab. Tadeusz  Pilch)   Seria Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki:1. Fabryki dyplomów czy universitas? (opis książki) 2. Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej (opis książki)3. Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej (opis książki)4. Patriotyzm i nacjonalizm. Ku jakiej tożsamości kulturowej?  (opis książki)5. (Anty)edukacja wczesnoszkolna  (opis książki)6. Uczłowieczyć komunikacje Nauczyciel wobec ucznia w przestrzeni szkolnej  (opis książki)  Kilka słów o serii "Palące Problemy Edukacji i Pedagogiki": Należy pamiętać, że jeśli chce się rozwiązać problem, to trzeba go  nazwać. Reakcja na te problemy, a nawet antycypacja powinna być szybka.  Najlepiej gdy jest rekcją nie na proces, lecz na jego symptom. To jest  czas optymalnego reagowania. Seria wpisuje się właśnie w tę wersję  prakseologii. Uwzględnia problemy edukacji i pedagogiki, choć związane  są one ze sobą: pierwsze nawiązują do praktyki społecznej, drugie – do  kwestii teoretycznych nurtujących naukę o wychowaniu. Nasza seria, ukazująca się pod patronatem KNP PAN, to książki  akademickie (studia, monografie), których intencją jest  „dopełnianie” i  uaktualnianie  podręczników. „Wsadzamy kij w mrowisko”, wywołujemy  dyskusje, prowokujemy, próbujemy zaangażować czytelników w zmianę,  docieramy nie tylko do akademików, ale również do szerszej sfery  publicznej. Podejmując aktualne, palące, gorące problemy edukacji i  pedagogiki zakładamy, iż seria stanowić będzie punkt wyjścia dyskusji, a  także zachętę do nowych  badań.   						Maria Dudzikowa, Henryka Kwiatkowska  Więcej prezentacji Impulsu Z Wprowadzenia: Pozór, pozorowanie, działania pozorne – to pojęcia zakorzenione w  języku publicystów i badaczy zjawisk społecznych. Niekiedy odnosi się  wrażenie, że funkcjonują one w sferze publicznej jako klisze pojęciowe i  być może dlatego coraz rzadziej, jeśli w ogóle, zastanawiamy się nad  ich sensem, treścią, pierwotnym desygnatem, co niewątpliwie odbija się  na poziomie analizy i interpretacji przywoływanego przez danego autora  zjawiska. […]  Palące problemy są pilne do zidentyfikowania. Brak reakcji,  odroczenie jej czy zaniechanie wyrządza szkody daleko idące w skutkach.  Do szczególnie palących problemów wartych głębszych analiz, aniżeli  tylko odnotowywanie ich przez badaczy czy publicystów, należą  niewątpliwie działania pozorne w edukacji, które nadal są obecne mimo  transformacji ustrojowej w naszym kraju. Podejmujący te kwestie w  zamieszczonych w tomie tekstach autorzy to zarówno znani teoretycy, jak i  dydaktycy akademiccy (nie tylko pedagodzy, ale także poloniści,  kulturoznawca, fizyk) i nauczyciele. Tom nasz może także zainteresować  nauczycieli praktyków i działaczy oświatowych różnego szczebla, a także  publicystów wypowiadających się w kwestiach edukacji.  Można się spodziewać, że w wyniku lektury Czytelnik zechce stworzyć  własną listę problemów, na które będzie szukał odpowiedzi, czy to w  teoriach i badaniach empirycznych, czy to we własnej praktyce i  codziennym życiu. Wstęp: Należy też zwrócić uwagę na to, że publikacja, przyjmując za punkt  filozoficzne, socjologiczne i psychologiczne ujęcia problemu włącza  pedagogikę w szeroki nurt dyskursu nad edukacją wraz z obecnymi w naszym  życiu działaniami pozornymi. Ze względu na problematykę i sposób jej  ujęcia, a także cele wpisuje się ona w rozwijane z dobrym skutkiem w  pedagogice polskiej i zagranicznej krytyczne, emancypacyjne podejście do  edukacji, zorientowane na zrozumienie niejawnych manipulacji. (Prof. dr hab. Stefan Mieszalski)    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Tutaj znajdziecie więcej publikacj Impulsu ";"Książka […] jest kierowana do krytycznego nauczyciela oraz do pedagogów zajmujących się teorią nauczania, społecznym funkcjonowaniem szkoły oraz zasadami przebudowy środowiska szkolnego, jego reformowaniem i doskonaleniem […] także do intelektualnych elit humanistycznych, realizujących politykę społeczną w państwie. Nawet ta ostatnia kategoria  odbiorców książki jest szczególnie ważną grupą adresatów, bo głównym jej przesłaniem jest  sztuka budowania i doskonalenia systemu szkolnego, budowania kapitału społecznego jako najważniejszego składnika rozwoju społecznego. […]Profesor Maria Dudzikowa jest ogromnie doświadczoną znawczynią problemów szkoły, klasy, dziecka i wie, co trzeba zrobić, aby szkoła nie funkcjonowała w świecie pozorów. Redaktorka pracy przy wsparciu swej młodszej koleżanki jest swoistą gwarancją jakości merytorycznej publikacji. Trudno o bardziej kompetentną osobę w zakresie organizacji i funkcjonowania szkoły, idei jej nauczania i wychowania niż profesor Maria Dudzikowa. Prof. dr hab. Tadeusz PilchPublikacja inspiruje do krytycznego oglądu rzeczywistości edukacyjnej poprzez pryzmat składanych deklaracji i demaskowanych działań pozornych, obecnych na różnych piętrach funkcjonowania edukacji jako zarządzanego przez liczne agendy systemu. Chodzi o sprzyjanie czujnej, wnikliwej i wrażliwej na przejawy pozoru krytycznej obserwacji. Mamy więc tu do czynienia z pracą, która podejmuje problematykę ważną nie tylko ze względu na walory poznawcze, ale również ze względu na walory społeczne i praktyczne. Jej znaczenia można też upatrywać w inspirowaniu do badawczego penetrowania fenomenu deklaratywności i związanego z nią pozoru w edukacji.Należy też zwrócić uwagę na to, że publikacja, przyjmując za punkt wyjścia filozoficzne, socjologiczne i psychologiczne ujęcia problemu, włącza pedagogikę w szeroki nurt dyskursu nad edukacją wraz z obecnymi w naszym życiu działaniami pozornymi. Ze względu na problematykę i sposób jej ujęcia, a także cele wpisuje się ona w rozwijane z dobrym skutkiem w pedagogice polskiej i zagranicznej krytyczne, emancypacyjne podejście do edukacji, zorientowane na zrozumienie niejawnych manipulacji.Prof. dr hab. Stefan Mieszalski  Cechą charakterystyczną pozorowania jest udawanie wysiłku i zaangażowania po to, by zachować pozytywny wizerunek w oczach innych. Owo fałszowanie obrazu rzeczywistości ma miejsce wtedy, gdy gra pozorów jest świadoma i celowa. Ponieważ omawiane zjawisko może dotyczyć każdej dziedziny życia, warto pokusić się o twórcze refleksje dotyczące działań pozornych w sferze edukacji, uznając je za problem niebezpieczny, palący i wymagający natychmiastowej reakcji. Do rąk profesjonalistów z dziedziny oświaty została oddana ukazująca się pod patronatem KNP PAN (Komitet Nauk Pedagogicznych PAN) interdyscyplinarna publikacja wydawnictwa Impuls, której „bohaterami” są Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej.Zawarte w pozycji przemyślenia są efektami długoletnich obserwacji i badań nie tylko teoretyków, ale przede wszystkim specjalizujących się w różnych dziedzinach nauki dydaktyków akademickich (poloniści, kulturoznawcy, fizycy) i nauczycieli. Przyjęta przez nich perspektywa jest krytyczna, a zaprezentowany materiał to ogólne zagadnienia, mające na celu odsłanianie i demaskowanie pozorów, poszukiwanie sposobów przeciwstawiania się im oraz projektowanie sytuacji osłabiających powstawanie niepożądanych zachowań w przyszłości. Warto z uwagą prześledzić przemyślenia autorów i spróbować rozwiązać skomplikowaną (często świadomie przez media fałszowaną) kwestię sprawców i ofiar działań pozornych w edukacji.Całość została podzielona na trzy wzajemnie uzupełniające się części (od ogółu do szczegółu). Obok analizy omawianych zagadnień w świetle teorii socjologicznych, psychologicznych, pedagogicznych z akcentem położonym na praktykę w różnorodnych obszarach, ukazano sylwetkę nauczyciela, problematykę podstawy programowej i programów specjalistycznych, szkolnych systemów oceniania oraz kształcenia artystycznego. Pod rozwagę poddane zostały również rady szkoły, relacje rodzic-nauczyciel, wagarowanie, sukcesy szkoły, misja przedszkola, a także wychowawstwo w internacie i bursie szkolnej. Uzupełnienie stanowi wierny zapis dyskusji panelowej, jaka miała miejsce podczas VII Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego z udziałem praktyków i nauczycieli akademickich oraz uczennicy klasy maturalnej jednego z lublińskich liceów. Reprezentatywny temat: Pozór w edukacji – diagnoza, próby rozwiązań, daje wiele do myślenia zarówno uczestnikom panelu, jak i czytelnikom.W publikacji Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej zamieszczono obszerną bibliografię polsko- i obcojęzyczną, alfabetyczny indeks rzeczowy i osobowy, przypisy a także noty o autorach (wraz ze zdjęciami). Pomocą służą również przykłady konkretnych działań pozornych, które zaistniały w określonych miejscach i czasie. Pomimo tego, że książka należy do literatury specjalistycznej, treść przekazano w sposób interesujący i przystępny. Publikacja dostarcza wyczerpujących informacji nie tylko profesjonalistom z dziedziny oświaty, ale również szerokiemu gronu czytelników, mogących – dzięki niej – diametralnie zmienić sposób postrzegania polskiej szkoły i obciążanych winą za obecny stan szkolnictwa nauczycieli.Danuta Szelejewskahttp://www.granice.pl/recenzja,sprawcy-i-lub-ofiary-dzialan-pozornych-w-edukacji-szkolnej,7128   Promocja głupoty Co mają ze sobą wspólnego reforma szkolnictwa i satyra Sławomira Mrożka Rewolucja? Maria Dudzikowa, autorka jednego z ciekawszych tekstów tej książki, przywołuje bohatera Mrożka, który postanawia zrewolucjonizować swój pokój. Mając tylko łóżko, szafę i stół, zmienia ustawienia tych sprzętów na wszystkie sposoby. Po pewnym czasie nowy układ traci na świeżości. Bohater musi dokonać przełomu, rewolucji. Jeśli w określonych ramach żadna prawdziwa zmiana nie jest możliwa, to należy wyjść całkowicie poza te ramy. Na czym zatem polega rewolucja? Otóż bohater postanawia... spać w szafie. Decyzja okazuje się sukcesem tylko do momentu, gdy ból kręgosłupa zmusza go do powrotu na łóżko.Spanie w szafie, wiadomo, nie popłaca, a mimo to polscy maturzyści zostali do takich szaf wtłoczeni i zamknięci na klucz egzaminacyjny do roku 2015. Wówczas ma nastąpić „rewolucyjna zmiana", czyli wyzwolenie spod klucza i powrót do normalności, czyli tradycyjnego wypracowania. Autorka pyta, czy mamy do czynienia ze zmianami w szkole, czy raczej z błędnym kołem dobrych intencji. Stawia też inne fundamentalne pytanie: Czy system edukacji, tkwiący w świecie pozorów, nie znajduje się JUŻ „na krawędzi chaosu"? Dudzikowa niezwykle celnie krytykuje system egzaminów na wszystkich poziomach kształcenia. Wykazuje, że uczeń jest dziś kodem zapisanym na arkuszu, źródłem danych przetwarzanych przez maszyny liczące czy punktem na wykresach statystycznych. Szkoła zaś, jeśli czegoś realnie uczy, to coraz częściej sprawności w zaliczaniu testów.Nowy egzamin gimnazjalny składa się głównie z pytań zamkniętych, dzięki czemu odpowiedzi weryfikuje komputer. Pytania otwarte sprawdzane są zaś „pod klucz". Jedna z egzaminatorek przyznaje, że większość prac to kompletny bełkot, który każdy polonista powinien przekreślić jednym ruchem długopisu. Problem w tym, że nie może. Musi natomiast przyznać punkty, gdyż bełkot spełnia wymogi formalne i zawiera słowa klucze. Nie ma zatem co mówić o ucieczce przed wirusem globalnej testomanii, skoro w Polsce odbywa się - jak nazywa to autorka - promocja głupoty.W innym tekście Maria Groenwald, opisując moralne aspekty pozoru w szkole, przywołuje metaforę z baśni Andersena Nowe szaty cesarza. Jej zdaniem kształcenie i wychowywanie w szkole, niczym baśniowy cesarz, jest ubierane w szaty. Niektóre są na nią nakładane, ale inne szkoła „szyje" sobie sama. Nauczyciele uczą zgodnie z programem i podręcznikiem. Nie podejmują natomiast - jak twierdzi Groenwald, choć wielu nauczycieli praktyków mogłoby w tym miejscu głośno protestować - zagadnień interesujących uczniów. Wtłaczają jedynie wychowanków w ów strój, by przyglądający się edukacji obserwatorzy mogli odnieść wrażenie, że szata i uczniowie tworzą idealną całość.Podobne poglądy wyraża Karina Knasiecka-Falbierska. Powołuje się na badania, które wykazują, że nauczyciele oswoili się z regułami obowiązującymi w ich pracy i w coraz mniejszym stopniu starają się przeciwstawiać kolejnym bezsensownym zmianom. Autorka posuwa się jeszcze dalej w ocenie nauczycieli - twierdzi, że dostrzegają oni i buntują się tylko przeciwko zmianom ograniczającym ich przywileje lub narzucającym im dodatkowe obowiązki bez zwiększenia wynagrodzenia.Książka zawiera 21 tekstów, z których większość to „kij w mrowisku", zwłaszcza w opinii nauczycieli praktyków, ale to bardzo dobrze, bo tylko tego typu publikacje mają szansę wywołać ogólnopolską dyskusję, zaangażować czytelnika w zmianę lub sprowokować na tyle, by zmusić do działania niepozornego.Małgorzata Pawelczyk, Forum Akademickie 6/2013    ";49.80;"Wydanie pierwsze, Kraków 2013,";"Format B5, ";"Objętość 502 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ze skrzydełkami.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-7850-174-9.jpg
"DOROTKA – SIOSTRA MICHAŁA";"Opowiadania z propozycjami zabaw przygotowujących do rysowania";"Jolanta Klat";978-83-8095-437-3;;"Książka adresowana jest do dzieci pięcio-, sześcioletnich i ich rodziców. Podpowiada, jak wspomóc dziecko, aby poprzez różne zabawy lepiej przygotowało się do pisania. Opiera się na moich doświadczeniach zdobytych podczas prowadzenia indywidualnej terapii i grupowych zajęć z dziećmi. Czytając uważnie opowiadania o przygodach Dorotki, znajdą Państwo wiele wskazówek dotyczących tego, jak podążać za dzieckiem w codziennych sytuacjach i usprawniać jego ręce. Każda przygoda jest propozycją do nabywania nowej umiejętności i utrwalania poprzedniej. Zabawy opisane w tle doskonalą motorykę rąk. Natomiast ćwiczenia wykonywane na kartkach, które Dorotka umieszcza w swoim albumie, ukazują, jak krok po kroku uczyć dziecko rysować i usprawniać grafomotorykę, zanim rozpocznie pisanie szlaczków i liter.  Jeśli dzieciom spodobają się przygody ich rówieśniczki, można zaproponować im kontynuowanie zabawy na podstawie komentarza znajdującego się pod każdym opowiadaniem.   ";;"Wstęp       Poznajcie Dorotkę    Miś       Gąsienica     Komu potrzebna drabina?    Księżyc      W poszukiwaniu kolczyka    Spotkanie z kretem      Co przyda się Dorotce?    Zuziobot     Kwadratowy świat Dorotki    Biało, biało     Sikorkowe zmartwienia     Pierniczki  Dorotka ratuje sikorki    Wyjątkowa dziewczynka     Kaczuszki    Zakopani      Pan Biedronka   Nasz domek     Pożegnanie     Bibliografia        ";"                                    "Dorotka - siostra Michała" Jolanty Klat to książka o tym jak przygotować dziecko do nauki pisania.            Wielu wydaje się to śmieszne, bo przecież nauka pisania polega na  wzięciu ołówka i rozpoczęciu początkowej kaligrafii liter, potem  pojedynczych słów, które powoli sklejałyby się w zdania. Jednak  doświadczenia wielu, a nawet moje bardzo skromne obserwacje, pozwalają  zauważyć, że w praktyce nie do końca tak to działa.             Kiedy nie tak dawno sześciolatki szły do pierwszej klasy, wielu  rodziców niepokoiło to czy maluchy najzwyczajniej w świecie usiedzą te  45 minut lekcji. Ich obawy nie były nieuzasadnione, większość dzieci  przyzwyczajonych do ruchu i zabawy rzeczywiście trudno ten czas  przesiedzieć, nie mówiąc o niezbędnym skupieniu. Rozwiązaniem tego  problemu było przyzwyczajanie dziecka, powoli, codziennie po trochu, aż w  końcu dziecko przywyknie. Nie inaczej jest z pisaniem. Oprócz trudu  samej nauki liter, słów, ich znaczenia, a potem układania w całe zdania i  wypowiedzi pozostaje także trudność przyzwyczajenia ręki do ruchu  pisania, do tego by za szybko się nie męczyła, do właściwego trzymania  przyrządu do pisania czy nadawania literom kształtu. I nie, nie jest to  jakiś "nowoczesny wymysł" - nasi nauczyciele już od przedszkola także to  z nami robili. Tyle, że część dzieciaków chwytała to w mig i dawała  sobie z tym radę, a część niestety rozpoczynała wieloletnią walkę  bazgrząc niezrozumiale ku swojej narastającej frustracji.             Książka wydawnictwa Impuls to pozycja, która ma pomóc w tym, żeby  rozpoczynający naukę pisania jak najmniej się męczyli. Przyzwyczajenie  dziecka do pewnego obciążenia ręki i dokładności kształtów jest bardzo  potrzebne, więc takie książki powinny być doceniane. Obserwuję w tej  chwili trudy dzieci podczas pisania (chociażby u mojego kuzyna), wielki  wysiłek, który muszą wykonać aby wyszło chociaż zadowalająco, żeby  zmieścić się w liniach i ich wielką, rosnącą niechęć do odręcznego  pisania. A nam nie o to przecież chodzi!             "Dorotka - siostra Michała" pozwala na przygotowanie ręki dziecka w  sposób niezobowiązujący, przez zabawę, która nie jest wysiłkiem czy  ciężką pracą, ani dla dziecka, ani dla rodzica. Wystarczy wspólna chwila  i minimalne zaangażowanie. Według mnie zamieszczone w książce ćwiczenia  wplecione w opowiadania o Dorotce są przyjemne, dosyć proste, a  rzeczywiście wydaje mi się, że uczą pewnych ruchów, bez wątpienia  delikatnie obciążają rękę powoli ją przyzwyczajając.            Odręczne pisanie jest jedną z podstawowych umiejętności, którą  dziecko będzie wykorzystywało przez całe życie. Nie oszukujmy się, po  dziś dzień niektórym z nas częściej, innym rzadziej, ale każdemu bez  wyjątku zdarza się pisać odręcznie. Dlatego naprawdę ważnym jest aby  szczególnie na etapie rozpoczynania tej przygody poświęcić temu nieco  więcej czasu, bo nie mam wątpliwości, że to zaowocuje w przyszłości. Nie  powinniśmy przechodzić obojętnie wobec faktu, jak wiele osób gryzmoli,  jak powszechna jest niechęć do pisania, jak często młodzież bardzo  szybko rezygnuje z odręcznego pisania na rzecz komputerowego, jak dużo  osób ma diagnozowaną dysgrafię, jak wielu rodziców i nauczycieli musi  walczyć o każde zdanie wypracowania. Skoro więc można skorzystać z  pomocy to czemu nie?            "Dorotka - siostra Michała" to książka naprawdę przyjemnie  skomponowana, w prosty i przyjemny dla dziecka sposób możemy przygotować  je do pisania wspólnie rysując różne kształty i obrazki wynikające z  treści opowiadania. Książka jest dedykowana pięcio i sześcioletnim  dzieciom, co ma sens, bo choć starsze dzieci na pewno też mogą wykonać  takie ćwiczenia, to tekst dostosowany jest do zdecydowanie młodszych  dzieci, zadania są raczej proste i wydają mi się najskuteczniejsze na  początku drogi.                        Kończąc - bez wątpienia polecam gorąco "Dorotkę - siostrę Michała"  rodzicom przyszłych pierwszoklasistów. Warto wykonać tych kilka ćwiczeń  choćby po to żeby zwiększyć szansę, że dziecka nie spotka taka  frustracja pisaniem jak wielu z nas. Zapewniam, że nie są one trudne dla  dziecka ani czasochłonne dla rodzica, za to przyjemny start dziecka w  szkole jest przecież bezcenny.                         źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/24239-dorotka-siostra-michala.html                                                              Dorotka to mała, sympatyczna dziewczynka, która razem z najbliższymi przeprowadziła się do nowego domu. Próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości, polubić nowe otoczenie, a przy okazji uwiecznia wszystkie ważne chwile i wydarzenia w swoim dzienniku. Nie potrafi jeszcze pisać, więc rysuje to, co jej się przydarzyło.              Dorotka ma ukochanego misia i pieska Kodi, którzy biorą udział w jej przygodach. Jest aktywną, inteligentną istotką, która mimo młodego wieku ma pomysł na siebie, a nawet mówi już o przyszłości. Marzy o tym, żeby zostać policjantką, chociaż po przejażdżce traktorem zastanawia się, czy nie chciałaby i tym zajmować się, kiedy będzie już duża. Jest ciekawa świata, odkrywa strych, który staje się miejscem jej odpoczynku, zaprzyjaźnia się z bałwankiem, nie boi się kuny i broni przed nią sikorki.              Jej brat jest już całkiem duży i ma swoje „dorosłe” sprawy, ale chętnie bierze udział w zabawie z siostrą. To on wybrał dla niej imię kilka lat wcześniej. Nie broni się też przed wzięciem udziału w przyjęciu dla lalek, w które dziewczynka angażuje całą rodzinę. W poszczególnych krótkich opowiadaniach czuć niezwykłą więź między rodzicami i rodzeństwem. Mama pomaga Dorotce tworzyć wspaniałe ilustracje, a także wychowuje ją na pomocną, życzliwą, empatyczną dziewczynkę. Tym samym zakładają hotel dla ptaków i Dorotka codziennie dokarmia swoich skrzydlatych przyjaciół, pomaga też mamie sprzątać i dba o swojego psiaka.              Dorotka - siostra Michała Jolanty Klat to zbiór ciepłych, rodzinnych opowiadań, które wprowadzają czytelników w życie niezwykłej rodziny. Jednak celem tej publikacji jest także pomoc w przygotowaniu przedszkolaków do pisania i rysowania. Początkowe ilustracje Dorotki są banalnie proste – lina, drabina, czyli zbiór linii, których rysowanie stanowi punkt wyjścia do pisania i tworzenia prostych szlaczków i obrazków. Z każdym opowiadaniem rysunki stają się bardziej skomplikowane. Pojawiają się koła, kwadraty, trójkąty i owale. Rzeczywistość przedstawiona za pomocą figur geometrycznych jest bardzo sympatyczna i prosta do odwzorowania przez dziecko. Na podstawie takich ćwiczeń przedszkolak ćwiczy motorykę ręki i przekonuje się, że narysowanie kota, kurczaka czy choinki wcale nie jest tak skomplikowane, jak myślał.              Dużą zaletą publikacji są miejsca w książeczce, w których dziecko może kolorować już istniejące ilustracje, a także rozszerzać je o swoje próby wykonywania poleceń. Dla dziecka, któremu od zawsze wpajano, że nie wolno niszczyć książek, będzie to miła odmiana i niewątpliwa atrakcja. Trudność poleceń rośnie z rozdziału na rozdział. Zaczynamy od prostej kreski, a kończymy na rysunku domu, rodziny i zwierząt. Autorka wplata też w opowieść ciekawostki ze świata przyrody, opowiada o tym, co dzieje się ze śniegiem, kiedy przychodzi ocieplenie oraz jak gąsienica zmienia się w pięknego motyla. Dużo ciekawostek, sporo interesujących historii i miła, spokojna dziewczynka, która razem z mamą wprowadza maluchy w świat rysunku. Ta książeczka to dobra propozycja dla dzieci, które nie interesują się  jeszcze pisaniem i rysowaniem. Istnieje duża szansa, że polubią bawić się razem z Dorotką i tym samym częściej sięgać będą po ołówek.                         źródło: https://www.granice.pl/recenzja/dorotka-siostra-michala-opowiadania-z-propozycjami-zabaw-przygotowujacych-do-rysowania/26311?fbclid=IwAR2FMdTKZe82evQV3dlqISfjm5bkmqJ7O0IAzfXl94-x6aIBmxyTxQVz8lc                                                  Rysujemy razem z Dorotką - Jolanta Klat            Lubicie rysować?                         Wiecie, że można tworzyć różne obrazki wykorzystując figury geometryczne? Rysowanie staje się wtedy wielką, ciekawą przygodą!            Dziś pokażemy Wam świetną propozycję dla dzieci przedszkolnych (5-6lat) oraz ich rodziców rzecz jasna.            “Dorotka  – siostra Michała” – to książka napisana i zilustrowana przez Panią  Jolantę Klat, która jest pedagogiem czynnie prowadzącym terapie  indywidualne oraz grupowe z przedszkolakami. Autorka na podstawie  książki prowadzi zajęcia już drugi rok.                         A co w samej książce?                         Otóż  czytając lekturę poznajemy Dorotkę. To rezolutna i ciekawa świata  dziewczynka, która całkiem niedawno przeprowadziła się wraz z rodzicami,  bratem i psem o imieniu Kodi do domu poza miastem. Ma prawie pięć lat i  chodzi do przedszkola.            Dorotka prowadzi “Album ważnych spraw”, gdzie znajdują się kartki z ważnymi wydarzeniami utrwalonymi na rysunkach. Te rysunki powstają w bardzo ciekawy sposób… Otóż składają się z figur geometrycznych. W prowadzeniu Albumu pomaga Dorotce mama.            Jest jednak coś, co wyróżnia Dorotkę… Otóż wie, jak rozmawiać z Misiem… Najpierw  ratuje go, kiedy puchata przytulanka próbuje przecisnąć się przez klapę  od strychu, a później prawie się z nim nie rozstaje. To prawdziwy  misiowy przyjaciel.            Jest jeszcze coś ważnego… Dziewczynka potrafi też rozmawiać ze zwierzętami…  Poznaje zatem puchatą gąsienicę o imieniu Ślicznotka, której rysuje  brokatowym długopisem drogę. Krecią mamę, dla której dzieci rysuje  słońce. Sikorki, dla których wspólnie z rodzicami i bratem buduje domek,  a właściwie to całe osiedle… Takich ciekawych spotkań jest wiele.                        Każda przygoda Dorotki to nowa kartka w “Albumie ważnych spraw”. Rysować ją możecie wspólnie z dziewczynką. W  książce znajdziecie jak krok po kroku narysować sikorkę, kaczuszkę,  biedronkę, kotka. To tylko niektóre z przykładów oczywiście. Możecie też narysować robota i kwadratowy świat Dorotki. Przydadzą się kredki, flamastry, a nawet farby.                        Przygody  Dorotki odbywają się między innymi zimą. Jest więc pieczenie pierników i  ciekawe z nimi zabawy, nie zabraknie też lepienia bałwana oraz  ubierania choinki!            Jest również wielkie zdziwienie Misia, który  myślał, że ktoś rozlał białą farbę po całym podwórku… Pewnie wiecie…  Oczywiście, że to śnieg!                        Książka, jak widzicie, to wspaniała  propozycja na wspólne spędzenia czasu z przedszkolakami. Zawiera wiele  wskazówek, w jaki sposób poprzez zabawę udoskonalić motorykę rąk  dziecka.            Jeśli zatem pisanie szlaczków i liter jest przed Wami, koniecznie zajrzyjcie do tej lektury!                        Zapraszamy do lektury tej wspaniałej książeczki: DOROTKA – SIOSTRA MICHAŁA Opowiadania z propozycjami zabaw przygotowujących do rysowania                                                                                                   źródło: https://ccdd.com.pl/rysujemy-razem-z-dorotka/?fbclid=IwAR1aJiauC1lPL0h5euRu-eM6gEWtvxKMWJUMtMP2I0Zg4ltChqlone2ei7Q                        ";24.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, Objętość 86 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-437-3.jpg
"Ku życiu wartościowemuTom 2. Koncepcje – Praktyki";"IDEE – KONCEPCJE – PRAKTYKI";"Jerzy Nikitorowicz";978-83-8095-356-7;;"W pierwszym tomie pracy Ku życiu wartościowemu. Idee – Koncepcje – Praktyki, zatytułowanym Idee – Koncepcje, przygotowanym pod redakcją przewodniczącej Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego Joanny Madalińskiej-Michalak i wiceprzewodniczącej Marii Czerepaniak-Walczak oraz przewodniczącego Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk Bogusława Śliwerskiego, skupiono się na przedstawieniu idei i koncepcji związanych z kreowaniem życia wartościowego, edukacji ku wartościom. W niniejszym, drugim tomie, który także jest efektem IX Zjazdu Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, organizowanego przez Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku, zredagowanym przez organizatorów Zjazdu, podjęliśmy próbę zwrócenia uwagi na koncepcje i praktyki, w tym na znaczenie pomocy, wsparcia i poradnictwa w edukacji ku wartościom.Zamieszczone w niniejszym tomie teksty pozwolą uświadomić wartość i dylematy pluralizmu. Uczenie się pluralizmu z pedagogicznego punktu widzenia jest szczególną wartością w obecnych czasach. Uważamy, że wdrażanie do podejmowania prób zrozumienia odmiennych przekonań i postaw, a przede wszystkim do ustawicznej komunikacji i nabywania kompetencji obywatelskich jest niezbędnym zadaniem naszego środowiska. Pluralizm, likwidując i niwelując monopol instytucji i autorytetów, powoduje poważne uwikłanie egzystencjalne, co nakazuje pedagogice podjąć wiele wyzwań, proponować rozwiązania wspierające, dzielić się doświadczeniami oraz określać kierunki i perspektywy rozwiązań. Dlatego w większości prezentowanych tekstów Autorzy podejmują próby nowych odczytań, wskazują na walory odmiennych postaw i przekonań, na zaangażowanie w odczytywanie obecnej rzeczywistości, na znaczenie odmiennych potrzeb i przekonań, co w dyskursie humanistycznym stanowi szczególną wartość doskonalącą sprawność intelektualną i postawę tolerancji.   Z recenzji dr hab. Mariusz Cichosz, prof. nadzw. UKWPodjęta w całości dzieła tematyka aksjologiczna jest dziś bardzo ważną przestrzenią w dyskusji i refleksji nad zagadnieniem wychowania. Możemy nawet mówić o pewnym odradzaniu się […] tej problematyki, która nie zawsze była wcześniej i jest nadal właściwie akcentowana. Niezależnie bowiem od czasów, w których mówiono o wychowaniu – specyficznych (społecznych, kulturowych i politycznych) uwarunkowań tego procesu, a także niezależnie od kontekstu teoretycznego, w jakim myśl o wychowaniu uprawiano i w jakim ją osadzano, zawsze była to określona i widoczna przestrzeń pewnych fundamentów, podstaw, źródeł. Zawsze był to stały punkt odniesienia zwłaszcza w praktyce wychowawczej. Zajęcie się wartościami, jako problematyką zjazdową, a następnie przełożenie jej na tematykę pozjazdowych tomów – w tym prezentowanego tomu drugiego – zasługuje na szczególne uznanie. [...] Zawarte w książce teksty stanowią doniosły głos w dyskusji nad kondycją współczesnego wychowania.                          Tom 1. Idee – Koncepcje            Tom 2. Koncepcje - Praktyki                                                    ";;"Wprowadzenie      Koncepcje – Praktyki Lech WitkowskiO potrzebie sporu o historię najnowszą myśli pedagogicznej w Polsce Tadeusz PilchGodność w przekonaniach i praktyce działania pedagogicznego   Wioleta DanilewiczPolska niepamięć wobec globalnej dynamiki migracji   Zofia Szarota Edukacja wobec migracyjnego exodusu  Mirosław Sobecki Wartości a relacje międzyludzkie w wychowaniu w Polsce dawniej i dziś. Kontekst kryzysu uchodźczego  Jerzy NikitorowiczWartość heterogenicznej kultury w kreowaniu eklektycznej tożsamości. Ku rewitalizacji i rozwojowi ekstensji międzykulturowości   Ewa JaroszChildhood studies – „nowa formacja” w badaniach dotyczących dzieciństwa Katarzyna SegietCzas bycia dzieckiem wypełniany znaczeniem nauki i wypoczynkuRefleksja pedagogiczna Maria Mendel Miejsce jako wartość preferowana. Z badań nad dziecięcymi geografiami Ewa WysockaŻycie wartościowe i wartość życia. Sens i znaczenie pojęć w „prywatnych” koncepcjach jakości życia młodego pokoleniaEwa SyrekSpołeczne nierówności w zdrowiu – znaczenie edukacji zdrowotnej w ich ograniczaniu Danuta Urbaniak-ZającZnaczenie kształcenia akademickiego z perspektywy absolwentów pedagogiki Monika Jaworska-Witkowska Przechwytywanie i powidoki. Przejście na stronę sztuki i kultury tekstu Praktyka – Poradnictwo – Wsparcie Ewa Solarczyk-AmbrozikTemporalny wymiar teorii i praktyki w obszarze poradnictwa Magdalena PiorunekMentor, mistrz, autorytet, czyli o mentoringu (nie tylko) w edukacji  Agnieszka NaumiukHull House. Chicagowskie doświadczenia pomocy imigrantom i kształtowania postaw empatycznychJózef KargulStudenci o unikaniu porad  Marzenna Zaorska(Po)minąć  marginalizowanych, czyli o rządowo-(po)litycznym zainteresowaniu  zagadnieniem niepełnosprawności i osobami niepełnosprawnymi Agnieszka Sakowicz-BoborykoWsparcie społeczne rodziny z dzieckiem z wadą słuchu w środowisku wiejskimElżbieta Siarkiewicz Poradnicze praktyki jako performatywny projektKto? Kiedy? W jakim celu?Sylwia JaskułaEwaluacja refleksyjna w badaniach pedagogicznych   Edyta Widawska Środowisko edukacyjne i jego kształtowanie w przestrzeni lokalnejAnna KaniosSystem wartości i postawy rodziców wobec dzieci zagrożonych wykluczeniem społecznym. Perspektywa badawczaEdward NyczMłodzież trudna i zaniedbana w sytuacji drugiej szansy życiowejEgzemplifikacja działalności Ochotniczych Hufców PracyMariusz Samoraj Kulturotwórcze funkcje animatorów w środowisku lokalnymNa przykładzie działań Witolda Kuczyńskiego na Kurpiach ";"Z recenzji dr hab. Mariusz Cichosz, prof. nadzw. UKWPodjęta  w całości dzieła tematyka aksjologiczna jest dziś bardzo ważną  przestrzenią w dyskusji i refleksji nad zagadnieniem wychowania. Możemy  nawet mówić o pewnym odradzaniu się […] tej problematyki, która nie  zawsze była wcześniej i jest nadal właściwie akcentowana. Niezależnie  bowiem od czasów, w których mówiono o wychowaniu – specyficznych  (społecznych, kulturowych i politycznych) uwarunkowań tego procesu, a  także niezależnie od kontekstu teoretycznego, w jakim myśl o wychowaniu  uprawiano i w jakim ją osadzano, zawsze była to określona i widoczna  przestrzeń pewnych fundamentów, podstaw, źródeł. Zawsze był to stały  punkt odniesienia zwłaszcza w praktyce wychowawczej. Zajęcie się  wartościami, jako problematyką zjazdową, a następnie przełożenie jej na  tematykę pozjazdowych tomów – w tym prezentowanego tomu drugiego –  zasługuje na szczególne uznanie. [...] Zawarte w książce teksty stanowią  doniosły głos w dyskusji nad kondycją współczesnego wychowania.   Ku życiu wartościowemu z pozjazdowymi tomami  W tym tygodniu ukazały się dwa tomy z IX Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego, który obradował na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku w dn. 21-23.09.2016 r. Wiodący motyw obrad naukowców z całego kraju (nie tylko pedagogów i nie tylko akademickich  nauczycieli) brzmiał: KU ŻYCIU WARTOŚCIOWEMU. IDEE-KONCEPCJE-PRAKTYKI.  Warto powrócić do ówczesnych referatów, analiz, dyskusji i projektów,  by móc do nich nawiązać w ramach przygotowań do kolejnego, już  jubileuszowego X Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego, który organizują  dwie warszawskie uczelnie: Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu  warszawskiego i Wydział Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki  Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.  Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne odbywają się co cztery lata z  inicjatywy i pod protektoratem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a w  powyższym przypadku także z udziałem Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN.  Pisze o tym we wstępie przewodnicząca PTP prof. dr hab. Joanna Madalińska-Michalak m.in.: Polskie Towarzystwo Pedagogiczne zostało powołane do życia w marcu  1981 roku. Był to w Polsce czas, w którym pojawiły się nadzieje i czas  nasilających się napięć społecznych, czas zapowiadający wiele zmian w  kraju. Lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku oznaczały więc dla twórców  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego czas rozwijania jego działalności.  Prace programowe i organizacyjne Zarządu Głównego Towarzystwa,  realizowane pomimo wielu trudności, niejako na przekór temu, co się  wokół działo, były wspierane przez silne społeczne zaangażowanie jego  członków. Towarzystwo, jak każda organizacja, miało swoje lata świetności i lata  pewnego „zacisza”. Niewątpliwie rozwojowi pedagogiki i Towarzystwa  służyły kolejne Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne, w trakcie których  podejmowano poważny namysł i dyskusję tak nad tematyką związaną ze  stanem pedagogiki, jak i wybranymi „palącymi” problemami edukacji.  Począwszy od roku 1993, kiedy to odbył się I Zjazd, zjazdy stały się  trwałą instytucją i ważnymi punktami orientacji we współczesnej  pedagogice. Mają one istotne znaczenie zarówno dla członków Towarzystwa,  jak i dla całego środowiska akademickiego związanego z edukacją.  Stanowią niezwykle ważne forum wymiany myśli, współdziałania ludzi nauki  i oświaty, stwarzają szanse poznania oraz spotkania znanych teoretyków i  praktyków edukacji. Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne stały się trwałą instytucją i  wyraźnymi punktami orientacji we współczesnej pedagogice. Mają istotne  znaczenie zarówno dla członków Towarzystwa, jak i dla całego środowiska  związanego z edukacją. Zjazdy zawsze są wyjątkowymi spotkaniami  pedagogów i służą rozwijaniu wiedzy o edukacji oraz wzmacnianiu praktyki  pedagogicznej.  Zjazdy organizowane są co trzy lata przez władze  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego we współpracy z różnymi uczelniami.  Stanowią okazję do pokazania dorobku naukowego środowiska, które  podjęło się współorganizacji Zjazdu, sprzyjają integracji tego  środowiska, wzmacniają poznawczo, dają silne impulsy do dalszego rozwoju  pedagogiki i pedagogów.Zachęcam do sięgnięcia po oba tomy, by przekonać się o bardzo wysokim  poziomie naukowym naszego środowiska akademickiego i oświatowego, jako  że w zjazdach  uczestniczą oprócz wybitnych socjologów, psychologów,  filozofów, także znakomici nauczyciele oraz liderzy samorządowej  oświaty. Piękną i mądrą klamrą spinają się debaty o polskiej pedagogice  naukowej i praktycznej, o dyskursach naukowych i politycznych o  edukacji, ponad podziałami światopoglądowymi, różnicami postaw wobec  władz partyjnych i środowisk politycznych. Nauka rządzi się w tym  przypadku dążeniem do odkrywania PRAWDY, a nie głoszenia ponoć jedynie  słusznej czy mainstreamowej.  Szczególne wyrazy wdzięczności należą się władzom PTP oraz Gospodarzom  IC Zjazdu - władzom i pracownikom Wydziału Pedagogiki i Psychologii  Uniwersytetu w Białymstoku oraz redaktorom i recenzentom obu tomów,  którzy zatroszczyli się o jak najwyższa jakość złożonych do druku  rozpraw. Znacząco powiększyła się biblioteka pedagogicznej myśli.  Pięknie kończą swój wstęp do I tomu prof. Maria Czerepaniak-Walczak i  prof. Joanna Madalińska-Michalak: Treści zawarte w tym tomie zawierające idee i koncepcje życia  wartościowego potwierdzają, iż ku życiu wartościowemu wiedzie wiele  dróg, wiele idei wyznacza ich cele, wiele kontekstów stymuluje, ale też  wiele hamuje, ogranicza ich realizację. Większość z nich tkwi w nas  samych, w uznawanych przez nas wartościach, w krytycznej refleksji nad  przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Zdajemy sobie sprawę z  zakresu i siły ograniczeń wyrażonych przez Wisławę Szymborską w wierszu  pt: Są tacy, którzy , ale też żywimy nadzieję zawartą w jego  zakończeniu: „Są tacy, którzy sprawniej wykonują życie.Mają w sobie i wokół porządek.Na wszystko sposób i słuszną odpowiedź. (…)Przybijają pieczątki do jedynych prawd, Wrzucają do niszczarek fakty niepotrzebne, a osoby nieznane do z góry przeznaczonych im segregatorów.Myślą tyle, co warto,ani chwilę dłużej, bo za tą chwilą czai się wątpliwość. (…).Czasami im zazdroszczę- na szczęście to mija.  źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2018/02/w-tym-tygodniu-ukazay-sie-dwa-tomy-z-ix.html  ";78.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 444 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-356-7.jpg
"Ku życiu wartościowemuTom 1. Idee – Koncepcje";"IDEE – KONCEPCJE – PRAKTYKI";"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-357-4;;"Do  rąk Czytelników oddajemy teksty, które były przedmiotem dyskusji podczas  obrad IX Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego organizowanego przez Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku.Niniejszy tom,  zatytułowany Ku życiu wartościowemu. Idee i koncepcje, jest  zbiorem wystąpień plenarnych i wybranych referatów z sekcji  problemowych. Tom składa się z dwóch zasadniczych części zawierających  teksty, których problematyka i narracje są zaproszeniem do dyskusji,  naukowego namysłu oraz indywidualnych i zbiorowych inicjatyw  edukacyjnych. Zawarte w nich idee i koncepcje są otwarte. Zawierają  inspiracje, zaczyny postrzegania i rozumienia wychowania w warunkach  dynamiki zmiany, wielości ofert obszarów i sposobów osobowej i zbiorowej  transformacji, ale też pokus uproszczeń czy konformistycznego poddania  się biegowi zdarzeń.   Z recenzji prof. dr hab. Dariusza Kubinowskiego    Recenzowany tom stanowi pokłosie i dokumentację realizacji programu naukowego związanego z hasłem przewodnim IX Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego: „Ku życiu wartościowemu: idee – koncepcje – praktyki”, który odbył się w Białymstoku w dniach 21–23 września 2016 roku z udziałem wybitnych reprezentantów rodzimego środowiska pedagogicznego, wygłaszających w jego trakcie referaty plenarne oraz przewodnie w wybranych sekcjach. Cały zbiór stanowi zatem celowo dobrany zestaw reprezentatywnych dla tego wydarzenia naukowego tekstów na wysokim poziomie. [...] Oprócz walorów dokumentacyjnych […] posiada istotną wartość naukową, poznawczą i aplikacyjną, gdyż podejmuje i rozwija wiele aksjologicznych problemów współczesnej pedagogiki i edukacji w naszym kraju na tle porównawczym.   Z recenzji dr hab. Alina Wróbel, prof. nadzw. UŁPodkreślić należy, że niniejszy tom wyznacza ramy oraz najważniejsze kategorie dla współczesnej myśli pedagogicznej, a także dla projektowanej i realizowanej praktyki pedagogicznej. Teksty nie pozostawiają czytelnika obojętnym wobec poruszanych w nich zagadnień, inspirują do dalszych poszukiwań badawczych. Przywołana w nich szeroka paleta kontekstów teoretycznych wzmacnia potrzebę wychowania do życia wartościowego jako zadania wybitnie humanistycznego, ugruntowując równocześnie tożsamość pedagogiki jako nauki i pedagogii jako praktyki społeczno-kulturowej. Rozważania zawarte w poszczególnych tekstach zapobiegają uproszczeniom i banalizacji dyskursu dotyczącego wychowania do życia wartościowego. Jestem przekonana, że lektura tomu będzie doskonałym impulsem do rekonstrukcji/zmiany własnego myślenia i działania oraz refleksji nad sensem prowadzonej aktywności pedagogicznej.                           Tom 1. Idee – Koncepcje            Tom 2. Koncepcje- Praktyki                                                         ";;"Wstęp        Idee Zbigniew Kwieciński Wychowanie do człowieczeństwa. Uwagi po Nicei      Joanna Madalińska-MichalakPedagogika i życie wartościowe. Etos prawdy i odpowiedzialności    Bogusław Śliwerski (Nie)widzialność pedagogiki naukowej i praktycznej       Stefan M. KwiatkowskiEdukacja formalna, pozaformalna i nieformalna – wzajemne związkMarian NowakKryzys wartości czy kryzys człowieka xxi wieku?   Jerzy NikitorowiczTożsamości (nie)wartościowe w kontekście bogactwa kultur   Agnieszka Cybal-MichalskaRozwiązywanie problemów natury tożsamościowej w świecie różnorodności i wielości możliwości   Zbyszko MelosikMłodzież i przemiany kultury współczesnej (konstrukcje kontroli, wolności i rozproszenia)     Mirosława Nowak-Dziemianowicz Jednostka i wspólnota wobec pytania o wartościTradycje, możliwości, zmiany    Leszek KorporowiczOd prawa narodów do praw kulturowychWartości jagiellońskie współcześnie   Mariola BadowskaBól wykluczenia i radość współdziałania. Zagrożenia i szanse współczesnych społeczeństw      KoncepcjeMaria MendelMiejsce wartości, wartość miejsca. O wywłaszczeniu i niezbędności radykalnej pedagogiki miejscaAgata CudowskaAksjologiczne podstawy dobrostanu w wymiarze indywidualnym i społecznym Krystyna ChałasGodność podmiotów edukacji jako czynnik budowania życia wartościowego i kreowania środowiska edukacyjnego Alicja KargulowaRozwój poradoznawstwa: teoria, metodologia, metodyka   Mirosław J. SzymańskiNierówności społeczne, edukacja, życie wartościowe Maria Czerepaniak-WalczakWolność – równość – sprawiedliwość w dostępie do wyższego wykształcenia. O szansach emancypacji przez edukację Alina MarchewczykPedagogika krytyczna szansą na (nie)pozorne zmiany edukacji polskiej Andrzej ĆwiklińskiO potrzebie rekonstrukcji aksjologii w teorii pedagogicznej i praktyce edukacyjnej  Anna Dąbrowska(Nie)piśmienność młodzieży jako bariera na drodze ku życiu wartościowemu  ";"Z recenzji prof. dr hab. Dariusza Kubinowskiego    Recenzowany  tom stanowi pokłosie i dokumentację realizacji programu naukowego  związanego z hasłem przewodnim IX Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego: „Ku życiu wartościowemu: idee –  koncepcje – praktyki”, który odbył się w Białymstoku w dniach 21–23  września 2016 roku z udziałem wybitnych reprezentantów rodzimego  środowiska pedagogicznego, wygłaszających w jego trakcie referaty  plenarne oraz przewodnie w wybranych sekcjach. Cały zbiór stanowi zatem  celowo dobrany zestaw reprezentatywnych dla tego wydarzenia naukowego  tekstów na wysokim poziomie. [...] Oprócz walorów dokumentacyjnych […]  posiada istotną wartość naukową, poznawczą i aplikacyjną, gdyż podejmuje  i rozwija wiele aksjologicznych problemów współczesnej pedagogiki i  edukacji w naszym kraju na tle porównawczym.   Z recenzji dr hab. Alina Wróbel, prof. nadzw. UŁPodkreślić  należy, że niniejszy tom wyznacza ramy oraz najważniejsze kategorie dla  współczesnej myśli pedagogicznej, a także dla projektowanej i  realizowanej praktyki pedagogicznej. Teksty nie pozostawiają czytelnika  obojętnym wobec poruszanych w nich zagadnień, inspirują do dalszych  poszukiwań badawczych. Przywołana w nich szeroka paleta kontekstów  teoretycznych wzmacnia potrzebę wychowania do życia wartościowego jako  zadania wybitnie humanistycznego, ugruntowując równocześnie tożsamość  pedagogiki jako nauki i pedagogii jako praktyki społeczno-kulturowej.  Rozważania zawarte w poszczególnych tekstach zapobiegają uproszczeniom i  banalizacji dyskursu dotyczącego wychowania do życia wartościowego.  Jestem przekonana, że lektura tomu będzie doskonałym impulsem do  rekonstrukcji/zmiany własnego myślenia i działania oraz refleksji nad  sensem prowadzonej aktywności pedagogicznej.     Ku życiu wartościowemu z pozjazdowymi tomami  W tym tygodniu ukazały się dwa tomy z IX Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego, który obradował na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku w dn. 21-23.09.2016 r. Wiodący motyw obrad naukowców z całego kraju (nie tylko pedagogów i nie tylko akademickich  nauczycieli) brzmiał: KU ŻYCIU WARTOŚCIOWEMU. IDEE-KONCEPCJE-PRAKTYKI.  Warto powrócić do ówczesnych referatów, analiz, dyskusji i projektów,  by móc do nich nawiązać w ramach przygotowań do kolejnego, już  jubileuszowego X Ogólnopolskiego Zjazdu Pedagogicznego, który organizują  dwie warszawskie uczelnie: Wydział Pedagogiczny Uniwersytetu  warszawskiego i Wydział Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki  Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.  Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne odbywają się co cztery lata z  inicjatywy i pod protektoratem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a w  powyższym przypadku także z udziałem Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN.  Pisze o tym we wstępie przewodnicząca PTP prof. dr hab. Joanna Madalińska-Michalak m.in.: Polskie Towarzystwo Pedagogiczne zostało powołane do życia w marcu  1981 roku. Był to w Polsce czas, w którym pojawiły się nadzieje i czas  nasilających się napięć społecznych, czas zapowiadający wiele zmian w  kraju. Lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku oznaczały więc dla twórców  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego czas rozwijania jego działalności.  Prace programowe i organizacyjne Zarządu Głównego Towarzystwa,  realizowane pomimo wielu trudności, niejako na przekór temu, co się  wokół działo, były wspierane przez silne społeczne zaangażowanie jego  członków. Towarzystwo, jak każda organizacja, miało swoje lata świetności i lata  pewnego „zacisza”. Niewątpliwie rozwojowi pedagogiki i Towarzystwa  służyły kolejne Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne, w trakcie których  podejmowano poważny namysł i dyskusję tak nad tematyką związaną ze  stanem pedagogiki, jak i wybranymi „palącymi” problemami edukacji.  Począwszy od roku 1993, kiedy to odbył się I Zjazd, zjazdy stały się  trwałą instytucją i ważnymi punktami orientacji we współczesnej  pedagogice. Mają one istotne znaczenie zarówno dla członków Towarzystwa,  jak i dla całego środowiska akademickiego związanego z edukacją.  Stanowią niezwykle ważne forum wymiany myśli, współdziałania ludzi nauki  i oświaty, stwarzają szanse poznania oraz spotkania znanych teoretyków i  praktyków edukacji. Ogólnopolskie Zjazdy Pedagogiczne stały się trwałą instytucją i  wyraźnymi punktami orientacji we współczesnej pedagogice. Mają istotne  znaczenie zarówno dla członków Towarzystwa, jak i dla całego środowiska  związanego z edukacją. Zjazdy zawsze są wyjątkowymi spotkaniami  pedagogów i służą rozwijaniu wiedzy o edukacji oraz wzmacnianiu praktyki  pedagogicznej.  Zjazdy organizowane są co trzy lata przez władze  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego we współpracy z różnymi uczelniami.  Stanowią okazję do pokazania dorobku naukowego środowiska, które  podjęło się współorganizacji Zjazdu, sprzyjają integracji tego  środowiska, wzmacniają poznawczo, dają silne impulsy do dalszego rozwoju  pedagogiki i pedagogów.Zachęcam do sięgnięcia po oba tomy, by przekonać się o bardzo wysokim  poziomie naukowym naszego środowiska akademickiego i oświatowego, jako  że w zjazdach  uczestniczą oprócz wybitnych socjologów, psychologów,  filozofów, także znakomici nauczyciele oraz liderzy samorządowej  oświaty. Piękną i mądrą klamrą spinają się debaty o polskiej pedagogice  naukowej i praktycznej, o dyskursach naukowych i politycznych o  edukacji, ponad podziałami światopoglądowymi, różnicami postaw wobec  władz partyjnych i środowisk politycznych. Nauka rządzi się w tym  przypadku dążeniem do odkrywania PRAWDY, a nie głoszenia ponoć jedynie  słusznej czy mainstreamowej.  Szczególne wyrazy wdzięczności należą się władzom PTP oraz Gospodarzom  IC Zjazdu - władzom i pracownikom Wydziału Pedagogiki i Psychologii  Uniwersytetu w Białymstoku oraz redaktorom i recenzentom obu tomów,  którzy zatroszczyli się o jak najwyższa jakość złożonych do druku  rozpraw. Znacząco powiększyła się biblioteka pedagogicznej myśli.  Pięknie kończą swój wstęp do I tomu prof. Maria Czerepaniak-Walczak i  prof. Joanna Madalińska-Michalak: Treści zawarte w tym tomie zawierające idee i koncepcje życia  wartościowego potwierdzają, iż ku życiu wartościowemu wiedzie wiele  dróg, wiele idei wyznacza ich cele, wiele kontekstów stymuluje, ale też  wiele hamuje, ogranicza ich realizację. Większość z nich tkwi w nas  samych, w uznawanych przez nas wartościach, w krytycznej refleksji nad  przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Zdajemy sobie sprawę z  zakresu i siły ograniczeń wyrażonych przez Wisławę Szymborską w wierszu  pt: Są tacy, którzy , ale też żywimy nadzieję zawartą w jego  zakończeniu: „Są tacy, którzy sprawniej wykonują życie.Mają w sobie i wokół porządek.Na wszystko sposób i słuszną odpowiedź. (…)Przybijają pieczątki do jedynych prawd, Wrzucają do niszczarek fakty niepotrzebne, a osoby nieznane do z góry przeznaczonych im segregatorów.Myślą tyle, co warto,ani chwilę dłużej, bo za tą chwilą czai się wątpliwość. (…).Czasami im zazdroszczę- na szczęście to mija. źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2018/02/w-tym-tygodniu-ukazay-sie-dwa-tomy-z-ix.html ";78.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, Objętość 426 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-357-4.jpg
"Niepewność w społeczeństwie współczesnym";"Studium socjopedagogiczne";"Bożena Majerek";978-83-8095-144-0;;"Książka Bożeny Majerek konstruktywnie wpisuje się w obecne [...] dyskusje na temat przemian kultury współczesnej i związanych z nimi rekonstrukcji tożsamości człowieka. [...] To publikacja stojąca na bardzo wysokim poziomie merytorycznym – i to zarówno w kontekście […] założeń teoretycznych i metodologicznych, narracji oraz argumentacji, jak i konkretnych rezultatów analitycznych. [...] Autorka dobrze porusza się w niej po „teoriach” i „rzeczywistościach” [...], a przeprowadzane narracje są mocno osadzone – w wyznaczonej przez tytułowy problem – logice pracy. [...] Bożena Majerek nie konfrontuje wyłaniających się z analiz obrazów teorii, myśli i rzeczywistości, czy wyników dociekań badawczych z jakimkolwiek obrazami „idealnymi” czy „postulowanymi”. [...] Literatura […] jest bardzo reprezentatywna dla badanego problemu; jej bogactwo i dogłębność wykorzystania stanowi bardzo ważną zaletę książki. Autorka wykazuje przy tym dużą wrażliwość na przemiany kultury współczesnej i przemiany tożsamości, potrafiąc je jednocześnie bardzo dobrze „skonceptualizować” oraz poddać wnikliwej analizie. Wykazuje się przy tym ogromną erudycją, a także umiejętnością myślenia w kategoriach interdyscyplinarnych (nauka o edukacji, socjologia kultury, psychologia itd.). Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszko Melosika   Bożena Majerek ukazuje niepewność jako trwały atrybut bytu człowieka, który mierzy się ze złożonością wciąż przerastającego go świata. [...] Autorka przytacza koncepcje i poglądy wielu naukowców krajowych i zagranicznych, dając tym samym dowody dobrej znajomości literatury. [...] Jej zdaniem kategoria niepewności przestaje mieć współcześnie jedynie kontekstowe znaczenie, staje się wręcz kategorią podstawową. W związku z tym książka Niepewność w społeczeństwie współczesnym. Studium socjopedagogiczne dotyczy ważnej problematyki, która jest zbyt rzadko podejmowana w polskiej literaturze pedagogicznej. Na aprobatę zasługuje interdyscyplinarny charakter prowadzonych analiz i włączenie do rozważań pedagogicznych filozofów, psychologów i przedstawicieli innych nauk społecznych i humanistycznych. [...] Na uwagę zasługuje ostatni rozdział, w którym ukazano kierunki działań edukacyjnych i pracy nad sobą poszczególnych ludzi. Mogą one przyczynić się do ograniczenia zjawiska niepewności człowieka w warunkach gwałtownej zmiany, nierzadko występującego chaosu oraz wyzwań przyszłości [...]. Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Mirosława Szymańskiego Opracowana monografia składa się z czterech kolejnych rozdziałów, w których podjęto analizę różnych obszarów niepewności. Uznając, że wymaga ona doprecyzowania w sferze leksykalnej i znaczeniowej, w pierwszym rozdziale przedstawiono różne sposoby definiowania i problematyzowania podstawowego terminu. Poszukując znaczenia niepewności, nakreślono dwa przeciwstawne stanowiska. Pozytywne upatruje w niej przede wszystkim czynnika rozwoju, kreatywności i innowacyjności, negatywne łączy ją zazwyczaj z zagrożeniem, niepokojem i lękiem. Podejmując natomiast próbę usystematyzowania przejawów niepewności ze względu na wybrane kryteria (m.in. liczebność, umiejscowienie, czas, możliwość osobistego doświadczania czy dostępność informacji), przedstawiono różne jej rodzaje i wymiary. Na podstawie przeprowadzonej analizy literatury opisano również wybrane czynniki, które mają wpływ na postrzeganie niepewności (tj. tolerancja niepewności i niejasności, wsparcie i zaufanie społeczne, indywidualistyczna i kolektywistyczna orientacja społeczna oraz manipulacja medialna). W podrozdziale 1.6 dokonano pogłębionej analizy porównawczej niepewności i ryzyka, uznając, że ich rozróżnienie w rzeczywistości jest często sztucznie podtrzymywane.Na rozdział drugi złożyły się cztery kolejne podrozdziały, w których zrealizowano identyfikację źródeł niepewności. Analizując przyczyny egzystencjalne, wskazano przede wszystkim na doświadczanie przez człowieka skończoności życia, nieprzewidywalności i niemożności kontrolowania i przewidywania przyszłości. Wśród najważniejszych cywilizacyjnych źródeł wymieniono m.in. katastrofy i kryzysy ekologiczne, globalne kryzysy finansowe, wojny i konflikty zbrojne, terroryzm i totalitaryzm. Ponadto uznano, że efekty globalnych zmian i przeobrażeń będą przejawiały się poprzez konkretne zjawiska i wydarzenia w skali makrospołecznej (np. bezrobocie, bieda i ubóstwo, iluzoryczność wykształcenia, mobilność). Te z kolei przekładać się będą na codzienne życie jednostek, wyznaczając mikrospołeczne i jednostkowe źródła niepewności (np. zanik i utrata więzi społecznych, prywatyzacja życia społecznego, konieczność samodzielnego dokonywania wyborów, świadomość ryzyka i zagrożenia). W rozdziale trzecim dokonano charakterystyki wybranych sposobów reagowania i funkcjonowania człowieka w sytuacjach niepewnych. Uznano, że w przypadku „niepewności obiektywnej” (np. śmierć, przemijanie, los, przyszłość) działania ludzi koncentrują się przede wszystkim na eliminowaniu negatywnych reakcji emocjonalnych (tj. lęk, niepokój czy panika), przyjmując stanowisko pragmatycznej akceptacji i przyzwyczajania się do tego, co nieuniknione. Większe natomiast spektrum działania zidentyfikowano w przypadku „niepewności subiektywnej”, opisując kolejno potoczne oraz naukowe i społeczne sposoby konstruowania rzeczywistości. Podejmowane działania zarówno przez jednostkę (m.in. przesądy, zabobony, wróżby, koncepcje prywatne i myślenie potoczne), jak i społeczeństwo (m.in. przewidywanie, prognozowanie, planowanie, radykalne zaangażowanie i kontrolowanie) mają na celu redukowanie poziomu niepewności. Istotnym wynikiem przeprowadzonej analizy literatury było stwierdzenie, że w pedagogice niestety prawie w ogóle nie podejmuje się problematyki niepewności, chociaż jest ona czynnikiem dookreślającym właściwie każdą sytuację i zjawisko edukacyjne. W związku z tym ostatni, najobszerniejszy rozdział książki dotyczy właśnie edukacji wobec niepewności i wieloznaczności. Przedstawiono w nim propozycje priorytetowych działań na rzecz edukacji otwartej, podejmując m.in. rozważania na temat konieczności rozwoju nowych instytucji kształcenia, doradztwa i terapii, prowadzenia edukacji na rzecz tolerancji niepewności, uznania wątpienia jako istotnej strategii edukacyjnej, wspierania edukacji globalnej, całościowej i permanentnej, służącej dialogowi i porozumieniu w obliczu różnorodności, promowaniu edukacji wobec zagrożeń i ryzyka, wspieraniu działań mających na celu autokreację i samorealizację, podnoszenie świadomości w kontekście czasu i przestrzeni oraz oddziaływań medialnych.  ";;"Wprowadzenie    Rozdział 1. Niepewność jako kategoria społeczna    1.1. Wybrane sposoby definiowania i problematyzowania niepewności   1.2. Nadawanie znaczenia niepewności   1.3. Przejawy niepewności 1.4. Rodzaje i wymiary niepewności   1.5. Wybrane czynniki wpływające na sposób postrzegania niepewności 1.5.1. Tolerancja niepewności i niejasności 1.5.2. Wsparcie społeczne  1.5.3. Zaufanie społeczne   1.5.4. Indywidualistyczna i kolektywistyczna orientacja społeczna1.5.5. Media i manipulacja społeczna  1.6. Ryzyko a niepewność   Rozdział 2. Źródła niepewności      2.1. Egzystencjalne źródła niepewności   2.2. Cywilizacyjne źródła niepewności      2.3. Makrospołeczne źródła niepewności    2.4. Mikrospołeczne i jednostkowe źródła niepewności    Rozdział 3. Działania w obliczu niepewności     3.1. Pragmatyczna akceptacja i przyzwyczajenie     3.2. Redukcja niepewności poprzez potoczne konstruowanie rzeczywistości 3.2.1. Przesądy, zabobony i wróżby  3.2.2. Koncepcje prywatne i myślenie potoczne   3.3. Strategie naukowego i społecznego konstruowania rzeczywistości    3.3.1. Zgadywanie, przewidywanie i prognozowanie  3.3.2. Planowanie i podejmowanie decyzji    3.3.3. Strategie radykalnego zaangażowania i kontrolowania    Rozdział 4. Edukacja wobec niepewności i wieloznaczności   4.1. Rozwój instytucji kształcenia    4.2. Edukacja na rzecz tolerancji niepewności      4.3. Wątpienie jako strategia edukacyjna    4.4. Edukacja całościowa i permanentna   4.5. Edukacja konstruktywistyczna    4.6. Edukacja dla dialogu i porozumienia     4.7. Edukacja obywatelska      4.8. Edukacja wobec różnorodności i nadmiaru    4.9. Edukacja na rzecz poczucia bezpieczeństwa      4.10. Edukacja wobec konieczności podejmowania ryzyka    4.11. Lokalna edukacja globalna   4.12. Edukacja do autokreacji i samorealizacji    4.13. Edukacja na rzecz ekologii czasu i przestrzeni   4.14. Edukacja medialna    4.15. Edukacja emancypacyjna    Zakończenie   Bibliografia     Spis schematów      Spis tabel      Indeks osób    Indeks rzeczowy   ";"Książka  Bożeny Majerek konstruktywnie wpisuje się w obecne [...] dyskusje na  temat przemian kultury współczesnej i związanych z nimi rekonstrukcji  tożsamości człowieka. [...] To publikacja stojąca na bardzo wysokim  poziomie merytorycznym – i to zarówno w kontekście […] założeń  teoretycznych i metodologicznych, narracji oraz argumentacji, jak i  konkretnych rezultatów analitycznych. [...] Autorka dobrze porusza się w  niej po „teoriach” i „rzeczywistościach” [...], a przeprowadzane  narracje są mocno osadzone – w wyznaczonej przez tytułowy problem –  logice pracy. [...] Bożena Majerek nie konfrontuje wyłaniających się z  analiz obrazów teorii, myśli i rzeczywistości, czy wyników dociekań  badawczych z jakimkolwiek obrazami „idealnymi” czy „postulowanymi”.  [...] Literatura […] jest bardzo reprezentatywna dla badanego problemu;  jej bogactwo i dogłębność wykorzystania stanowi bardzo ważną zaletę  książki. Autorka wykazuje przy tym dużą wrażliwość na przemiany kultury  współczesnej i przemiany tożsamości, potrafiąc je jednocześnie bardzo  dobrze „skonceptualizować” oraz poddać wnikliwej analizie. Wykazuje się  przy tym ogromną erudycją, a także umiejętnością myślenia w kategoriach  interdyscyplinarnych (nauka o edukacji, socjologia kultury, psychologia  itd.). Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszko Melosika   Bożena  Majerek ukazuje niepewność jako trwały atrybut bytu człowieka, który  mierzy się ze złożonością wciąż przerastającego go świata. [...] Autorka  przytacza koncepcje i poglądy wielu naukowców krajowych i  zagranicznych, dając tym samym dowody dobrej znajomości literatury.  [...] Jej zdaniem kategoria niepewności przestaje mieć współcześnie  jedynie kontekstowe znaczenie, staje się wręcz kategorią podstawową. W  związku z tym książka Niepewność w społeczeństwie współczesnym. Studium  socjopedagogiczne dotyczy ważnej problematyki, która jest zbyt rzadko  podejmowana w polskiej literaturze pedagogicznej. Na aprobatę zasługuje  interdyscyplinarny charakter prowadzonych analiz i włączenie do rozważań  pedagogicznych filozofów, psychologów i przedstawicieli innych nauk  społecznych i humanistycznych. [...] Na uwagę zasługuje ostatni  rozdział, w którym ukazano kierunki działań edukacyjnych i pracy nad  sobą poszczególnych ludzi. Mogą one przyczynić się do ograniczenia  zjawiska niepewności człowieka w warunkach gwałtownej zmiany, nierzadko  występującego chaosu oraz wyzwań przyszłości [...]. Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Mirosława Szymańskiego   Przyznam szczerze, że rzadko sięgam po książki, które są naukowymi  opracowaniami. Od czasu zakończenia studiów bardziej skupiam się na  literaturze czytanej dla przyjemności. Mimo to książka Bożeny Majerek  bardzo mnie zainteresowała. Już sam tytuł – „Niepewność w społeczeństwie  współczesnym” mnie zaintrygował i spowodował, że zaczęłam sobie zadawać  pytania o kondycję współczesnego świata i o to, co nami, jako  społeczeństwem kieruje, co nas napędza do działania i w jaki sposób  funkcjonujemy w czasach, które przecież potocznie nazywamy niepewnymi.  Po książkę Bożeny Majerek nie sięgnęłam jednak po to, by znaleźć  odpowiedzi na wszystkie te pytania, ale po to, by poszerzyć swoją  wiedzę, by zyskać szansę na spojrzenie na otaczający mnie świat w nieco  inny sposób. Tym bardziej, że zawsze to właśnie kwestie związane z  szeroko rozumianymi naukami o społeczeństwie i komunikacji interesowały  mnie najbardziej. Czy książka „Niepewność w społeczeństwie współczesnym”  spełniła w pełni moje oczekiwania?Myślę, że ta pozycja jest niezwykle wartościowa. To bardzo dobrze  przygotowane, poparte świetnym naukowym researchem oraz trafnymi  obserwacjami opracowanie, które jeśli nawet nie wyczerpuje w pełni  tematu (a myślę, że trudno byłoby tego dokonać na niespełna trzystu  stronach) z pewnością daje stosunkowo pełny obraz zjawiska, jakim we  współczesnym świecie jest niepewność. Swoje rozważania autorka  rozpoczyna od stwierdzenia, że niepewność jest pewnym zjawiskiem, które  człowiekowi towarzyszy niemal od początku jego historii. Jednocześnie  jednak Bożena Majerek zwraca uwagę na fakt, iż współczesny świat  szczególnie owej niepewności sprzyja. Wynika to z faktu gwałtownych i  szybkich zmian niemal w każdym aspekcie naszego życia – postępująca  globalizacja i rozwój nowoczesnych technologii determinują zmiany w  naszym codziennym życiu. Jeśli dodamy do tego jeszcze wielość  informacji, jakie niemal na każdym kroku do nas docierają zyskujemy  obraz sytuacji, w którym po prostu trudno byłoby niepewności nie ulec.  Niepewność wydaje się być wpisana w naszą codzienność.Książka Bożeny Majerek została podzielona na kilka rozdziałów.  Pierwszy z nich został poświęcony w całości wyjaśnieniu samego pojęcia  niepewności oraz wszelkich aspektów związanych z tym zjawiskiem. W  kolejnym rozdziale autorka wymienia źródła niepewności, jej przyczyny,  dzieląc je dodatkowo na określone grupy. Dzięki temu wyłania nam się  także dość interesujący obraz współczesnego świata. Trzeci rozdział to  dość wnikliwa analiza działań, jakie ludzie, jako społeczeństwo,  podejmują stając w obliczu niepewności. Przy czym należy pamiętać, iż  przez cały czas niepewność rozpatrywana jest tutaj nie jako cecha  poszczególnych, konkretnych ludzi, jednostek, ale jako cecha pewnej  zbiorowości, społeczeństwa. Wreszcie w czwartym rozdziale mamy możliwość  przeczytania o tym, jaki zdaniem autorki wpływ na poczucie niepewności  we współczesnym świecie ma edukacja. Tutaj Bożena Majerek skupiła się na  zaprezentowaniu różnych obszarów edukacji. Mnie właśnie ten ostatni  rozdział szczególnie zainteresował, choć sięgając po tę pozycję zupełnie  się nie spodziewałam takiego podejścia do tematu.Książka „Niepewność w społeczeństwie współczesnym” nie jest lekturą  łatwą i z pewnością nie jest też przeznaczona dla każdego. Jak wyraźnie  wskazuje podtytuł jest to studium socjopedagogiczne, co sugeruje, iż  lektura ta wpisuje się w nurt literatury naukowej. To z koeli  determinuje zastosowanie specyficznego języka, właściwego naukowym  dyskursom. Stąd też w tekście wiele jest nawiązań do prac innych  naukowców, mnóstwo cytatów i odwołań do innych prac poświęconych  podobnej tematyce. Mimo to trzeba przyznać, że książkę czyta się  stosunkowo dobrze. Warto po nią sięgnąć, by lepiej zrozumieć mechanizmy,  jakie rządzą współczesnym społeczeństwem, by stać się bardziej  świadomym jego członkiem.  źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/24627-niepewnosc-w-spoleczenstwie-wspolczesnym.html  Z miłą chęcią zapoznałam się z najnowszą książką autorstwa Pani  Bożeny Majerek pt. 'Niepewność w społeczeństwie współczesnym. Studium  socjopedagogiczne' ze względu na podjęty główny temat niepewności w  społeczeństwie współczesnym, z którym się zmierzyła, mając na uwadze, że  ten problem na ogół towarzyszy większości z nas w różnego rodzajach  sytuacjach życiowych. Książka ta składa się z 4 rozdziałów, w  których to bliżej przyglądniemy się od strony merytorycznej i  praktycznej definicjom oraz słowami klucz związanymi z niepewnością w  społeczeństwie współczesnym. Zwróciłam szczególną uwagę w tej oto  książce na wnikliwe zaangażowanie się ze strony autorki, która to w  delikatny sposób podjęła się omówienia głównych zagadnień związanych z  niełatwą w sumie problematyką niepewności w społeczeństwie współczesnym  oraz to, że potrafi ona w sposób umiejętny skorzystać wszelkiego rodzaju  źródeł wiedzy, aby Czytelnik wraz z nią mógł być obserwatorem tychże  niewygodnych z życia wziętych sytuacji, w których on sam ich doświadcza,  każdego dnia nieświadom tego, w jaki sposób ma sobie z nimi poradzić. Analizując,  po kolei przedstawione rozdziały można z łatwością wyciągnąć z nich  wnioski, że autorka uwzględniła, w nich aspekt przynależności do całego  społeczeństwa nie wykluczając z niego nikogo, gdyż ważna i istotna jest  rola przynależności do danej grupy, a nie unikanie i odseparowanie się  od niej. Dzięki tej książce lepiej pojmiemy definicje nieznane  nam do tej pory, a dotyczą one niepewności istniejące wśród współczesnej  społecznej przejawiającej się tolerancji niepewności i niejasności,  zaufaniu społecznym oraz odkryjemy radykalne sposoby na radzenie sobie  ze świadomością istniejącą w człowieku, że nie czuje, się on bezpiecznie  żyjąc we współczesnym świecie pełnym ciągłych i niebezpiecznych  zagrożeń. Uważam, że zaprezentowana w tej oto książce wiedza na  temat niepewności w społeczeństwie współczesnym pozwoli, spojrzeć z  innej perspektywy na ten problem mając na względzie nowe zagadnienia z  nim związane i przyczyni się do głębszych obserwacji nad tym niełatwym  na pierwszy rzut oka zagadnieniem, z którym mamy do czynienia  codziennie. Elementem dodatkowym tej książce są zamieszczone spis  8 schematów oraz spis 7 tabel odnoszących się do przedstawionych przez  autorkę rozdziałów. Oficynie Wydawniczej 'Impuls' dziękuje za  podarowanie mi do zrecenzowanie książki autorstwa Pani Bożeny Majerek  pt. 'Niepewność w społeczeństwie współczesnym. Studium  socjopedagogiczne'. Warto przeczytać tę książkę.źródło: Anna Sz. ";40.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 350 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-144-0.jpg
"Rysowane wierszyki";;"Magdalena Mruk";978-83-8095-410-6;;"Prezentowane wiersze powstały w trakcie zabaw plastycznych z moją trzyletnią córeczką oraz podczas pracy z dziećmi przedszkolnymi. Dostarczyły dzieciom mnóstwo radości przy próbie tworzenia rysunków oraz pozwoliły im uwierzyć w swoje możliwości. Mam nadzieję, że również dla innych dzieci w wieku przedszkolnym będą świetną okazją do wspólnej zabawy z rodzicem bądź nauczycielem. Rysowane wierszyki składają się z rysunków i rymowanek opisujących powstający obrazek. To forma ćwiczeń, które wzmacniają motywację do czynności grafomotorycznych i pobudzają procesy poznawcze, takie jak spostrzeganie, myślenie, uwaga. Z tą książeczką każde dziecko polubi rysowanie oraz odkryje swoje zdolności.  ";;"SAMOLOT    BAŁWANEK   MIKOŁAJ   ŚWINKA     KROWA     BIEDRONKA      PSZCZÓŁKA     MIŚ     BOCIAN   KORONA     SERCE   SŁOŃCE     RAKIETA   MUCHOMOR   PARASOL     WINOGRONA    ZAJĄCZEK     OWCA    WĄŻ     KOTEK     MOTYL     SŁOŃ     KWIATEK     MYSZKA    OTO JA     KACZUSZKI     BUDA     GUZIK     SAMOCHÓD   ŻAGLÓWKA      ŚLIMAK    POCIĄG     DOMEK    HELIKOPTER     LALA    SCHODY      CUKIEREK     BALON     KAPELUSZ     KREDKA     OŚMIORNICA      LEW     PINGWIN     ŻABKA     SOWA     ŻÓŁW ";"Większość  maluchów uwielbia rysować. Niektóre rzeczy bardzo łatwo oddać na  papierze – na przykład słońce (kółko i odchodzące od niego kreski).  Inne, na przykład zwierzątka, wydają się bardziej skomplikowane. Jak –  na przykład – namalować krowę, ośmiornicę czy lwa? Jednak dzięki tej  uroczej książeczce dziecko dowiaduje się, że można to uczynić etapami.  Wtedy nawet skomplikowany rysunek powstaje w bardzo prosty sposób.  Wystarczą figury geometryczne, kropki, kreski, falbanki. I maluch nagle z  radością odkrywa, że jest mistrzem rysunku.  Każda rysunkowa propozycja składa się z dwóch części. Jedna to  etapy powstawania obrazka, a druga – zabawny wierszyk, który je  wyjaśnia. Niektóre malunki i wierszyki są króciutkie i prościutkie, jak  ten opowiadający o wspomnianym słońcu:  Kółko, przy nim kresek wiele  i już słonko mocno grzeje  Inne są bardziej skomplikowane, jednak w książce znajdziemy  szczegółowe wyjaśnienia dotyczące tego, jak poszczególne rysunki wykonać  krok po kroku.  Przyznam szczerze, że jestem zachwycona. Pomysł prosty, a bardzo  skutecznie przekonuje, że każde dziecko może przy niewielkim wysiłku  pięknie malować. Dorosłym też taka lektura może się przydać. Sięgając po  książeczkę, mogą na przykład wykonać piękne malunki na ścianie  dziecięcego pokoju. Maluchy będą w siódmym niebie.  dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/rysowane-wierszyki/26121  Zaprezentowane przez Panią Magdalenę Mruk rymowane wiersze w książeczce pt. Rymowane wierszyki uświadamia, że wspólna zabawa rodzica z dzieckiem zbliża do zabaw.  Zabawy typu rysowane wiersze mają zadanie zmotywować do poznawania, myślenia jak narysować dany przedmiot za pomocą uruchomienia wyobraźni i usłyszanego tekstu rymowanego wierszyka.  Pani Magdalena Mruk w kreatywny sposób stworzyła 46 rymowanych wierszyków, dzięki, którym rodzic może odkryć czy jego dziecko posiada talent do rysowania.  Tego rodzaju rysowane wierszyki kreują w dzieciach wyobraźnię i spowodują wiele uśmiechu na ich twarzach.  Wykonane wszystkie przez autorkę rysunki są starannie, a teksty rymowanek przedstawione w przejrzysty sposób.  Przykład rysunków, które mi się spodobały najbardziej to: Mikołaj, serce, zajączek, oto ja, korona.  Miękka oprawa, Wydanie I, s. 100, Kraków, 2018, Oficyna Wydawnicza Impuls.  Polecam przeczytać tę książeczkę każdemu Małemu Czytelnikowi.   recenzja: Anna Sz.";28.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 100 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-410-6.jpg
"Specjalne potrzeby edukacyjne uczniów z niepełnosprawnościami";"Charakterystyka, specyfika edukacji i wsparcie";"Beata Cytowska";978-83-8095-313-0;;"Niniejsze opracowanie prezentuje specyfikę pracy i wsparcia w odniesieniu do uczniów z niepełnosprawnościami, o różnych potrzebach edukacyjnych. Choć każdy z rodzajów niepełnosprawności wymaga nieco innych oddziaływań terapeutyczno-edukacyjnych, to niektóre zjawiska występujące w przestrzeni szkolnej dotykają wszystkich przedstawianych grup. Jednym z nich jest agresja rówieśnicza i przemoc (bullying). Temu tematowi została poświęcona pierwsza część monografii. Osoby z niepełnosprawnościami niekiedy występują w roli agresorów, ale częściej stają się ofiarami. Znajomość mechanizmów agresywnych realizowanych za pomocą nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych (agresja elektroniczna i cyberbullying), a także zasad i praktycznych wskazówek odnośnie do postępowania profilaktycznego w sytuacji narażenia na przemoc może być pomocna dla pedagogów pracujących z osobami będącymi podmiotem niniejszej publikacji. W książce przybliżone zostały też zagadnienia dotyczące uczniów z niepełnosprawnością intelektualną oraz z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Poruszono problemy wynikające ze specyfiki funkcjonowania tych dzieci, ujawniające się w sytuacji diagnozy, konstruowania indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych, doboru metod ich edukacji, rehabilitacji i wsparcia. Omówiono również kwestię pomocy rodzinie udzielanej przez szkołę oraz zasady współpracy pomiędzy tymi dwoma rodzajami otoczenia społecznego mającej na celu dobro dziecka. W dalszej części opracowania przedstawione zostały problemy uczniów z wadami wzroku i słuchu w kontekście działań ułatwiających ich edukację. Przybliżono wątki związane ze zmianami w zakresie regulacji prawnych, a także form kształcenia. Wszystkie problemy omawianych grup analizowano w odniesieniu do specyfiki ich funkcjonowania w różnych sferach rozwoju. Warto podkreślić w tym miejscu, że choć w szkołach ogólnodostępnych populacja osób z niepełnosprawnością wzrokową i słuchową jest liczna (zwłaszcza osób słabowidzących i słabosłyszących), to niewiele publikacji przybliża zagadnienia ich potrzeb w zakresie kształcenia i wychowania. Niniejsza monografia uzupełnia tę lukę, ułatwiając zrozumienie funkcjonowania uczniów z zaburzeniami widzenia i słyszenia. W obliczu trudności edukacyjnych może to sprzyjać efektywnemu wykorzystywaniu konkretnych metod postępowania omówionych w tej publikacji, jak też stymulować pedagogów do wynajdywania własnych sposobów radzenia sobie w sytuacjach trudnych związanych ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi uczniów z wadami wzroku i słuchu. W publikacji poruszono również problematykę funkcjonowania dzieci przewlekle chorych w roli uczniów. Choroba przewlekła została tu potraktowana jako sytuacja trudna, wywołująca wiele negatywnych emocji i stanów psychicznych. Jednocześnie podkreślono wartość wsparcia społecznego w minimalizowaniu ograniczeń wynikających z tego rodzaju choroby. Na zakończenie książki ukazano sylwetkę dziecka z niepełnosprawnością ruchową oraz swoistość jego kształcenia i wychowania, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności zaspokajania potrzeby wyrażania siebie i porozumiewania się z innymi poprzez alternatywne i wspomagające formy komunikacji. Serdecznie zapraszamy do lektury! Autorzy     Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.                   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp    1.    Możliwości zapobiegania i radzenia sobie z przemocą rówieśniczą, w którą zaangażowani są uczniowie z niepełnosprawnościami i innymi specjalnymi potrzebami edukacyjnymi1.1.    Wprowadzenie     1.2.    Specjalne potrzeby edukacyjne    1.3.    Agresja elektroniczna i cyberbullying       1.4.    Uczniowie ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi a przemoc rówieśnicza – wybrane aspekty zapobiegania i interwencji    1.5.    Ogólne zasady w działaniach profilaktycznych i interwencyjnych   1.6.    Szkoły wobec zaangażowania uczniów z SPE w przemoc rówieśniczą – specyfika działań profilaktycznych i zaradczych realizowanych na poziomie instytucjonalnym1.7.    Wybrane typy specjalnych potrzeb edukacyjnych w kontekście ryzyka zaangażowania w agresję rówieśniczą   1.8.    Działania nauczyciela ukierunkowane na jednostkę z SPE    1.9.    ZakończenieBibliografia2. Specyfika pracy z uczniem z niepełnosprawnością intelektualną oraz z zaburzeniami ze spektrum autyzmu 2.1.    Niepełnosprawność intelektualna – aspekty definicyjno-klasyfikacyjne2.2.    Charakterystyka rozwoju i funkcjonowania dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną 2.3.    Autyzm – terminologia  2.4.    Specyfika zachowania dzieci i młodzieży z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) 2.5.    Niepełnosprawność intelektualna jako zaburzenie towarzyszące zaburzeniom ze spektrum autyzmu 2.6.    Diagnoza ułatwiająca konstruowanie indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych  2.7.    Specyfika edukacji uczniów z niepełnosprawnością intelektualną i zaburzeniami ze spektrum autyzmu2.8.    Metody terapii i wsparcia uczniów z niepełnosprawnością intelektualną i zaburzeniami ze spektrum autyzmu 2.9.    Pomoc rodzinie ze strony szkoły – współpraca dla dobra dziecka Bibliografia3.    Edukacja uczniów z uszkodzonym zmysłem słuchu 3.1.    Zmiany w obszarze regulacji prawnych dotyczące uczniów z uszkodzonym słuchem 3.2.    Formy kształcenia uczniów z uszkodzonym słuchem 3.3.    Wybrane pojęcia dotyczące zróżnicowanej grupy osób z uszkodzonym słuchem3.4.    Przyczyny i konsekwencje uszkodzenia zmysłu słuchu3.5.    Uwarunkowania psychofizyczne dziecka z uszkodzonym zmysłem słuchu 3.6.    Metody wykorzystywane w komunikacji z uczniem z uszkodzonym słuchem3.7.    Wspomaganie dziecka z uszkodzonym słuchem w szkole  3.8.    Metody nauczania uczniów z uszkodzonym zmysłem słuchu   Bibliografia  4.    Uczeń z niepełnosprawnością wzrokową w szkole ogólnodostępnej  4.1.    Kształcenie segregacyjne i integracyjne w Polsce w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością wzrokową 4.2.    Uwarunkowania wzajemnych postaw osób widzących i niepełnosprawnych wzrokowo4.3.    Specjalne potrzeby osób niewidomych i słabowidzących w kontekście edukacji i możliwości ich zaspokojenia Bibliografia  5.    Wspieranie i edukacja dziecka z chorobą przewlekłą    5.1.    Wprowadzenie   5.2.    Modele choroby przewlekłej        5.3.    Choroba przewlekła jako sytuacja trudna     5.4.    Wsparcie dzieci przewlekle chorych  5.5.    Dziecko przewlekle chore w roli ucznia     5.6.    Podsumowanie    Bibliografia   6.    Nauczanie dziecka z niepełnosprawnością ruchową   6.1.    Podstawowe jednostki chorobowe powodujące niepełnosprawność ruchową 6.2.    Specyfika nauczania dziecka z niepełnosprawnością ruchową   6.3.    Dobór właściwego stanowiska pracy  6.4.    Dostosowanie programu i pomocy dydaktycznych  6.5.    Wspieranie porozumiewania się – alternatywne formy komunikacji6.6.    Współpraca z rodzicami ucznia niepełnosprawnego ruchowo Bibliografia  O autorach    ";"Efektywność osiąganych celów i zadań rehabilitacyjno-edukacyjnych determinuje jakość życia osób z niepełnosprawnością. Dlatego też wielkie poparcie powinny uzyskać inicjatywy tworzenia teorii i praktyki związane ze współczesnymi psycho-socjo-pedagogicznymi nurtami kształcenia osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. W związku z tym z uznaniem należy przyjąć opracowanie Specjalne potrzeby edukacyjne uczniów z niepełnosprawnością – charakterystyka, specyfika pracy i wsparcie. Zawarte w monografii opracowania Autorów w sposób przekonywujący ukazują wartości poznawcze i praktyczne koncepcji edukacji włączającej. Mogą one motywować pedagogów i decydentów do działania na rzecz doskonalenia systemu kształcenia dzieci i młodzieży ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Należy wyrazić przekonanie, że zawarte w monografii treści będą inspirowały pedagogów do podejmowania twórczych, racjonalnych, przemyślanych działań na rzecz doskonalenia procesu kształcenia osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Opracowanie zasługuje na szczególne wyróżnienie ze względu na: –	spójną i inspirującą poznawczo prezentację teoretyczno-praktyczną modelu kształcenia wraz z jego uwarunkowaniami osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w systemie edukacji integracyjnej i włączającej; –	udaną, przekonywującą formę wyjaśniania wartości kształcenia dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w szkołach ogólnodostępnych z zachowaniem ich podmiotowości i autonomii; –	przejrzystość i klarowność prezentowanych rozwiązań organizacyjno-metodycznych uwzględnianych w toku kształcenia osób z niepełnosprawnością w szkołach ogólnodostępnych. Z recenzji dr. hab. Andrzeja Giryńskiego, prof. APS   ";40.00;"Wydanie II, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 194 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-313-0.jpg
"Etnopedagogika w kontekście wielokulturowości i ustawicznie kształtującej się tożsamości";;"Jerzy Nikitorowicz";978-83-8095-455-7;;" Polecamy kolejny wyjątkowy podręcznik akademicki w ramach serii autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce autorstwa prof. Jerzego Nikitorowicza pt. Etnopedagogika  w kontekście wielokulturowości i ustawicznie kształtującej się tożsamości Wydanie podręcznika Etnopedagogika w kontekście wielokulturowości i ustawicznie kształtującej się tożsamości jest pedagogom, a szczególnie pedagogom międzykulturowym, bardzo potrzebne, ponieważ porządkuje aktualne myślenie o problemach związanych z wielo-kulturowością i edukacją międzykulturową. [...]  Autor publikacji […] od początku lat 90. ubiegłego wieku kreuje i systematycznie roz-wija w swojej białostockiej szkole naukowej studia i badania międzykulturowe. Poczynania badawcze i strukturalne Jerzego Nikitorowicza w obszarze etnopedagogiki ukierunkowane są zarówno licznymi teoriami z zakresu nauk humanistycznych i społecznych, jak i – co wydaje się zjawiskiem nieczęstym w pedagogice – oryginalną własną propozycją teoretyczną, wypra-cowaną w toku wieloletnich badań. Teoria wielozakresowej i wielowymiarowej tożsamości (TWiWT) jest ważną pedagogiczną perspektywą w poszukiwaniu prawidłowości warunkują-cych kształtowanie się poczucia tożsamości w warunkach wielokulturowości oraz całościo-wym i zarazem porównawczym ujęciem procesów i zjawisk zachodzących w środowiskach zróżnicowanych kulturowo.   Z recenzji prof. dr hab. Ewy Ogrodzkiej-Mazur   Etnopedagogika staje przed ważnym wyzwaniem, którym jest problem wielości jestestwa (wielowymiarowości tożsamości). Dynamika, zmienność i nieprzewidywalność procesu kształtowania się tożsamości wydają się coraz bardziej intrygujące – z jednej strony fascynujące, bardzo złożone i wielowymiarowe w medialnym świecie potopu informacyjnego, z drugiej zaś kłopotliwe, konfliktowe i stresujące wobec konieczności bycia i funkcjonowania w wielu grupach, społecznościach i kulturach jednocześnie, prezentowania lojalności i wielolojalności. Coraz częściej stajemy wobec istotnego wyzwania – jak prowadzić tożsamościowy dialog wewnętrzny i zewnętrzny, aby rozumieć świat i nie zamykać się w nim, korzystać z dorobku innych kultur i jednocześnie wzbogacać siebie i innych? W niniejszej książce, po określeniu przedmiotu zainteresowań etnopedagogiki, scharakteryzowaniu edukacji i enkulturacji jako głównych kategorii etnopedagogiki, zwróciłem uwagę na wielokulturowość jako stan faktyczny, fakt empiryczny. Pozwoliło mi to przedstawić negatywne skutki prowadzonej polityki wielokulturowości i wskazać na potrzebę kreowania kilku nurtów rozwoju człowieka i jego kultury (nurt kultury i tradycji regionalnych, kultur narodowych, kultury obywatelskiej, ustawicznego dialogu wspierającego kształtowanie się społeczeństw wielokulturowych). W realizacji tych nurtów upatruję najbardziej istotnego wyzwania etnopedagogiki i w tym kontekście prezentuję rozumienie kultury, tradycji, uwypuklając jej aspekt czynnościowy, przedmiotowy i podmiotowy. Następnie omawiam zagadnienie kultury pamięci zbiorowej, lokalnej-zakorzeniającej, problem kultur narodowych, kultury obywatelskiej oraz kultury państw kształtujących społeczeństwa obywatelskie. Zwróciłem także uwagę na kulturę pogranicza i przedstawiłem koncepcję kształtowania się człowieka pogranicza. W dalszej części publikacji wskazałem na potrzebę uświadomienia wartości wielokulturowej cywilizacji europejskiej i traktowania wielokulturowości nie tylko jako współwystępowania odmiennych kultur, ale przede wszystkim jako zjawiska ideologicznego, tożsamościowego i edukacyjnego. Podkreśliłem, że dotychczasowa polityka w zakresie zarządzania wielokulturowością nie była w stanie zrealizować określonych celów i w efekcie nie zdała egzaminu. Stąd niezbędna jest nowa strategia dialogu kultur – konsekwentnie realizowana i w rezultacie pozwalająca na nabycie kompetencji międzykulturowych. Podjąłem próbę modelowego przedstawienia dialogu ku integracji kultur, dialogu kształtującego indywidualny i grupowy kapitał międzykulturowy. W końcowej części książki zwróciłem uwagę na proces kształtowania się tożsamości, jednak wcześniej podjąłem problem erozji kapitału ludzkiego. Uważam bowiem, że zagubiono wielowymiarowego, samosterowalnego, twórczego człowieka, a jego najbardziej istotne cechy „uwięziono” lub ukierunkowano na konsumpcjonizm, podczas gdy wewnętrzne „oprogramowanie” i wrażliwość ludzi zostały zmarginalizowane. Charakteryzując zjawisko tożsamości jako zmienne i dynamiczne, kształtujące się w kontekście uwarunkowań społecznych, politycznych i ekonomicznych, przedstawiłem wypracowaną w toku wieloletnich badań teorię wielozakresowej i wielowymiarowej tożsamości (TWiWT). Wynikają z niej liczne pytania, m.in.: 1.    Co uczynić, aby obywatele krajów europejskich czuli się jednocześnie Europejczykami? (Z pewnością czują się tak w sferze konsumpcji, pomocy służb socjalnych, traktując prawa socjalne jako podstawowe prawa człowieka)2.    Czy czują się Europejczykami w sferze dziedzictwa kulturowego, wspólnych wartości, przeżyć i losów?3.    Czy nie należałoby poszerzyć świadomości obywateli o inne sfery życia, aby czuli się bardziej Europejczykami niż Niemcami, Francuzami, Holendrami, Polakami itd.? Odpowiedź na te i wiele innych pytań będzie związana z analizą zakresów i wymiarów tożsamości; aspektów z zakresu tożsamości grupowej, osobowej i społeczno-kulturowej. Będzie ona wynikać z analizy związków i zależności pomiędzy poszczególnymi wymiarami, tego, w jakim zakresie tworzą one system, jak on się zmienia i pod wpływem czego.                         Patronat medialny:                                                                             Polecamy wyjątkową serię 16   autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce   autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.   Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława   Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,   prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki)15. Habilitacja (opis książki)16. Etnopedagogika (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!       Seria  autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest   kolejnym  do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i    spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla    praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne    lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W  pono-   woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną  dynamiką,   intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest  adeptom  tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii  wydawniczej   jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam  wiedzy, jak i   wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania,  reflek­sji czy   dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii  tytuł: PEDAGOGIKA   NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad  zakresem   tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w  akademickim i   podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z  przyszłością, która   na naszych oczach i tak staje się już  przeszłością.      Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i   zachęcam  do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim   pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski";;"Wprowadzenie        Rozdział 1Przedmiot etnopedagogiki wobec współczesnych wyzwań          Rozdział 2Edukacja i enkulturacja w procesie wspierania rozwoju człowieka i jego kultury Rozdział 3Etnopedagogika wobec polityki wielokulturowościRozdział 4Interpretacja kultury w ujęciu etnopedagogiki     Rozdział 5Tradycja w kontekście etnopedagogicznym   Rozdział 6Kultura pamięci zbiorowej       Rozdział 7Kultura lokalna   Rozdział 8Kultura pogranicza     Rozdział 9Kultury narodowe w wielokulturowym świecie   Rozdział 10Kultura obywatelska  Rozdział 11Kultura państw kształtujących społeczeństwa wielokulturowe   Rozdział 12Wielokulturowa cywilizacja europejska      Rozdział 13Integracja kultur ukierunkowana na kształtowanie indywidualnego i grupowego kapitału międzykulturowego Rozdział 14Teoria wielozakresowej i wielowymiarowej tożsamości (TWiWT) w kontekście nieustannego stawania się i bycia sobą Uwagi końcowe     Bibliografia   Indeks rzeczowy    Indeks osób    ";"Wydanie podręcznika Etnopedagogika w kontekście wielokulturowości  i ustawicznie kształtującej się tożsamości jest pedagogom, a  szczególnie pedagogom międzykulturowym, bardzo potrzebne, ponieważ  porządkuje aktualne myślenie o problemach związanych z  wielo-kulturowością i edukacją międzykulturową. [...]  Autor  publikacji […] od początku lat 90. ubiegłego wieku kreuje i  systematycznie roz-wija w swojej białostockiej szkole naukowej studia i  badania międzykulturowe. Poczynania badawcze i strukturalne Jerzego  Nikitorowicza w obszarze etnopedagogiki ukierunkowane są zarówno  licznymi teoriami z zakresu nauk humanistycznych i społecznych, jak i –  co wydaje się zjawiskiem nieczęstym w pedagogice – oryginalną własną  propozycją teoretyczną, wypra-cowaną w toku wieloletnich badań. Teoria  wielozakresowej i wielowymiarowej tożsamości (TWiWT) jest ważną  pedagogiczną perspektywą w poszukiwaniu prawidłowości warunkują-cych  kształtowanie się poczucia tożsamości w warunkach wielokulturowości oraz  całościo-wym i zarazem porównawczym ujęciem procesów i zjawisk  zachodzących w środowiskach zróżnicowanych kulturowo.   Z recenzji prof. dr hab. Ewy Ogrodzkiej-Mazur   W ramach serii „Pedagogika Nauce i Praktyce”, której od początku  patronuje Portal Księgarski ukazał się kolejny tom, podręcznik autorski  prof. Jerzego Nikitorowicza pt. Etnopedagogika w kontekście  wielokulturowości i ustawicznie kształtującej się tożsamości.  Książka  ukazuje się w bardzo ważnym momencie, gdyż właśnie teraz  na naszych  oczach Europa Zachodnia przeżywa prawdziwą inwazję emigrantów z krajów  arabskich, Afryki, a także Afganistanu czy Iraku. Problem adaptacji  kulturowej, dostosowania się do europejskich standardów przetacza się  przez wszystkie dostępne nam media.Ta nieustająca fala migracji ludzi z  zupełnie innego kręgu kulturowego, głównie młodych "porywa" ze sobą  wyobrażenia europejczyków o możliwościach integracji jakie niosą za sobą  wdrożone liberalne unijne procedury.Okazuje się, że te wszystkie obce nacje  nie mają najmniejszego zamiaru integrować się z kulturą europejską i jej  wartościami. Już i tak w Niemczech żyje od lat siedemdziesiątych  turecka diaspora kierująca się w swoich enklawach zupełnie innym  klanowym prawodawstwem wywiedzionym z tradycji tak świeckiej jak i  religijnej.Podręcznik akademicki prof. Nikitorowicza w  pełni wykorzystuje oryginalną propozycją teoretyczną, wypracowaną w  toku wieloletnich badań i studiów międzykulturowych. Projekty badawcze i  strukturalne Jerzego Nikitorowicza w obszarze etnopedagogiki poparte są  zarówno licznymi teoriami z zakresu nauk humanistycznych i społecznych,  jak i prawidłowościami warunkującymi kształtowanie się poczucia  tożsamości w warunkach wielokulturowości oraz całościowym i zarazem  porównawczym ujęciem procesów i zjawisk zachodzących w środowiskach  zróżnicowanych kulturowo.Podręcznik zbudowany jest z czternastu rozdziałów, w których autor  stara się bardzo szczegółowo, w powiązaniu z innymi dyscyplinami  naukowymi rozwinąć temat etnopedagogiki w kontekście wielokulturowości,  która obecnie przeistacza się na naszych oczach w konflikt  wielokulturowy. W związku tym znajdziemy tu rozdziały takie jak: Kultura  lokalna, Kultura pogranicza, Kultury narodowe w wielokulturowym  świecie, Kultura państwa kształtujących społeczeństwo wielokulturowe,  Wielokulturowa cywilizacja europejska.Polityka mulitkulti wprowadzana przez  lewicowo-liberalne środowiska bez żadnego przygotowania, ad hoc,  prowadzi do sytuacji, w której emigranci zarobkowi z krajów arabskich i  Afryki „wrzuceni” do środka Europy stają się grupą agresywną i  roszczeniową, a co za tym idzie nie są przygotowani na integrację, a  druga goszcząca ich strona tolerując tą sytuację czuje tylko niepewność,  strach i agresję.Od momentu wejścia do Unii Europejskiej i  Strefy Schengen jesteśmy świadkami największego exodusu europejczyków w  poszukiwaniu lepszego życia,, a w ślad za tym, na ich miejsce napływa  ludność obca kulturowo, nie mająca w najmniejszym stopniu ochoty  zintegrować się z miejscową ludnością. Nie tylko ludzie zostali  zostawieni samym sobie, ale również aparat państwowy nie zdał tu  egzaminu.Prof Nikitorowicza w rozdziale jedenastym porusza te sprawy, pisząc:  „Wielokulturowość zdaje się bowiem tworzyć publiczną przestrzeń,  umożliwiając różnym grupom interakcje, tym samym proponować różne formy  pluralizmu, który może być rozumiany tylko jako występowanie obok siebie  odmiennych kultur, aż do powstania uporządkowanych struktur  społecznych”. Mimo powstania wcześniej państw wielonarodowych (Stany  Zjednoczone Ameryki Północnej, Kanada, Australia), gdzie język angielski  scalał wielokulturowość tych narodów, obecnie mamy do czynienia z  zupełnie odwrotnym czynnikiem zamykania się tych napływowych kultur w  miejskich gettach.Mam nadzieję, że naukowy wykład oparty na własnym  doświadczeniu i badaniach nie przesłoni studentom obrazu zupełnie do  niego nie przystającego. Jak zachęcić współczesnych emigrantów do  integracji, do zaakceptowania norm i zasad cywilizacyjnych rozwiniętych  krajów, będzie to zapewne podzwonne do tego, aby do podręcznika prof.  Nikitorowicza dopisać swój własny appendix. Podręcznik został  przejrzyście skomponowany i napisany przystępnym językiem, co jest cechą  charakterystyczną całej tej serii. W tekście wytłuszczono ważną  terminologię i definicje. Na końcu każdego rozdziału znajdują się  przykładowe pytania, które pomogą studentom w utrwaleniu zapoznanego  materiału. Chciałbym, aby dzięki tej pozycji zrozumienie  wielokulturowości jako wychodzenia poza własną kulturę było nie tylko  wyrażeniem szacunku ale i normą społeczną usankcjonowaną przez  rzeczywistość współczesnego świata, gdzie otwartość i tolerancja  zastąpią ksenofobiczne uprzedzenia. Ale musi zaistnieć jest jeden  podstawowy warunek: muszą chcieć tego obie strony. Leonard-Gabriel Kamińskiźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/etnopedagogika-w-kontekscie-wielokulturowosci-i-ustawicznie-ksztaltujacej-sie-tozsamosci    ";58.00;"Wydanie drugie, ";"Kraków 2018, ";"Format A5, ";"Objętość 341 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-455-7.jpg
"Diady, kliki, gangi";"Młodzież nieprzystosowana społecznie w perspektywie współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej";"Krzysztof Sawicki";978-83-8095-336-9;;"[...] książka dr. Krzysztofa Sawickiego wpisuje się bardzo dobrze we współczesne dyskusje na temat młodzieży społecznie nieprzystosowanej i jej resocjalizacji, readaptacji oraz reintegracji. [...] Opracowanie odznacza się wysokim poziomem merytorycznym – i to zarówno w kontekście przyjętych przez Autora założeń teoretycznych i metodologicznych, sposobu przeprowadzenia badań, narracji oraz argumentacji, jak i konkretnych rezultatów analitycznych. […] Publikacja spełnia wszystkie kryteria naukowości i akademickości. Jest napisana w sposób erudycyjny i interesujący. To oryginalne dzieło, które stanowi niezaprzeczalny wkład Autora w wybrane przez niego pole problemowe.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika Gdzie należy poszukiwać utopii dla młodzieży społecznie nieprzystosowanej, obszarów umożliwiających im samorealizację? Na jakich elementach ekosystemu należy opierać resocjalizacyjne praxis służące minimalizacji ryzyka powrotu do antyspołecznej przeszłości? Wreszcie, pytanie podstawowe w wymiarze metodycznym: Jakie działania należy podejmować, aby postulowane modele przestały być utopią zgodnie z potocznym jej znaczeniem, czyli miejscem (przestrzenią), które nie istnieje? Odpowiedzi na te oraz inne pytania dotyczące dystopii i utopii młodości w kontekście nieprzystosowania społecznego poszukiwano, konstruując założenia projektu badawczego, studiując literaturę przedmiotu oraz analizując zebrany materiał badawczy. Praca rozpoczyna się od prezentacji przyjętych założeń badawczych. Sprecyzowano przedmiot, podmiot, cele badań oraz problemy badawcze. Ostatnie z wymienionych tworzą strukturę odzwierciedlającą ekosystemowy układ Uriego Bronfenbrennera, będącą zarazem osią analiz oraz prezentacji materiału badawczego. Ponadto – precyzując założenia – opisano metody gromadzenia danych, dobór próby oraz organizację badań. Scharakteryzowano także zastosowane metody analizy materiału badawczego.Dalsze rozdziały to teoretyczne objaśnienia do przyjętych założeń: od młodzieży w ujęciu szerokim (ze szczególnym uwzględnieniem założeń PYD), przez stosunkowo szczegółową charakterystykę nieprzystosowania społecznego (z uwypukleniem wiodącej kategorii, jaką są nieformalne grupy młodzieżowe), kończąc na GLM – koncepcji resocjalizacji będącej bazą przyjętych założeń teoretycznych. Zwrócono również uwagę na ekosystemową perspektywę rozumienia symptomów nieprzystosowania społecznego. W efekcie opisane przesłanki i założenia stanowią spójną, pozytywną strukturę teleologiczną, teoretyczną oraz metodyczną współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej.Analizę wypowiedzi nieletnich ujęto w strukturę odzwierciedlającą założenia ekosystemowe. Punktem wyjścia są symptomy nieprzystosowania, po których dokonano analizy relacji badanych z grupami rówieśniczymi. Treść narracji umożliwiła zbadanie fenomenu ze względu na wiek, liczebność, sposób zorganizowania i typowe formy aktywności czy normy grupowe zarówno obowiązujące wewnątrz struktur, jak i wobec osób spoza grupy. Dokonano także analizy presji grupy oraz specyfiki konfliktów wewnątrz- i międzygrupowych. W kolejnym rozdziale zaprezentowano pozostałe elementy składowe ekosystemu, zwracając uwagę na sytuację rodzinną, relacje z sąsiadami oraz innymi dorosłymi w środowisku, a także przedstawicielami instytucji w miejscu zamieszkania. Ostatni rozdział, zatytułowany Powrót do przeszłości?, stara się znaleźć odpowiedzi na pytania: W jakim stopniu dobra czy udana (w kontekście GLM) będzie w przypadku badanych konfrontacja z kontrsocjalizującym środowiskiem? W jakim stopniu uwzględniają oni możliwość alternatywy w powrocie do środowiska otwartego? Odwołując się do Bronfenbrennera, stanowi antycypowaną perspektywę funkcjonowania na poziomie jednostkowym, bazującą na doświadczeniach przeszłości (chronosystemie). Na tej podstawie w zakończeniu dokonano podsumowania, przedstawiono wnioski z badań oraz propozycje postulowanych działań na rzecz minimalizacji nieprzystosowania. Punktem wyjścia pracy była dystopia nieletnich warunkowana czynnikami środowiska, zwłaszcza nieformalnych grup rówieśniczych. Celem stała się utopia, czyli miejsce, które (jeszcze) nie istnieje. Analiza czynników kształtujących model funkcjonowania nieletnich z perspektywy przyjętych założeń jest interesującą płaszczyzną nie tylko dla diagnozy badanego fenomenu, ale również wskazania takich właściwości, zasobów i wartości, które mogą być bazą do inicjowania projektów środowiskowych oraz instytucjonalnych. Otwartą kwestią pozostaje, w jakim stopniu mogą stać się (oby w nieodległej przyszłości) wyznacznikiem resocjalizacyjnej praxis.   Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Zamiast wstępu: zbuntowani, źli, niechciani  1.    Założenia badań własnych           2.    Młodzież problemowa w świetle teorii resocjalizacyjnych        2.1.    Dzieciństwo versus dorosłość. Studia nad adolescencją          2.2.    Problemy młodzieży czy młodzież problemowa?        2.3.    Nieprzystosowanie społeczne – kwestie definicyjne          2.4.    Nieletni w perspektywie prawnokarnej        2.5.    Ekosystemowa płaszczyzna interpretacji i analiz nieprzystosowania społecznego  2.6.    Fenomen grup rówieśniczych w kontekście nieprzystosowania społecznego 2.6.1.    Diady, kliki, grupy koleżeńskie jako teren rówieśniczych doświadczeń socjalizacyjnych2.6.2.    Grupy subkulturowe i gangi młodzieżowe 2.7.    Good Lives Model jako nowa perspektywa resocjalizacyjna   2.7.1.    Przesłanki teoretyczne     2.7.2.    Praktyczne inspiracje         2.7.3.    Krytyka i obrona modelu  3.    Nieletni – rówieśnicy – środowisko Młodzież nieprzystosowana społecznie w świetle badań własnych  3.1.    Perspektywa jednostkowa        3.1.1.    Retrospektywne ujęcie problemu        3.1.2.    Pierwsze symptomy: przywłaszczanie mienia     3.1.3.    Pierwsze symptomy: zachowania agresywne      3.1.4.    Pierwsze symptomy: substancje psychoaktywne     3.1.5.    Kontekst instytucjonalny     3.1.6.    Kontekst sytuacyjny      3.1.7.    Próby autorefleksji    3.2.    Perspektywa grupowa     3.2.1.    Charakterystyka ogólna    3.2.2.    Wiek i struktura      3.2.3.    Formy aktywności       3.2.4.    Reguły grupowe. Wymiar ogólny        3.2.4.1.    Reguły dotyczące porozumiewania się w grupie       3.2.4.2.    Reguły dotyczące relacji z płcią przeciwną        3.2.4.3.    Reguły związane z symptomami nieprzystosowania społecznego     3.2.4.4.    Reguły dotyczące relacji z policją     3.2.4.5.    Presja grupy  3.2.5.    Konflikty w grupach      3.2.5.1.    Wymiar międzygrupowy      3.2.6.    Relacje rówieśnicze w diadach      3.2.6.1.    Diady bazujące na relacjach koleżeńskich   3.2.6.2.    Diady bazujące na relacjach intymnych     3.3.    Perspektywa środowiskowa      3.3.1.    Milieu      3.3.2.    Rodzina     3.3.2.1.    Paradoks normalności  3.3.2.2.    Dzieci bez rodziców       3.3.2.3.    Wojny domowe, czyli konflikty w rodzinie      3.3.2.4.    Relacje z rodzeństwem     3.3.3.    Sąsiedzi      3.3.3.1.    Konflikty z sąsiadami       3.3.3.2.    Próby kontroli       3.3.4.    Inni dorośli    3.3.4.1.    Próby kontroli i interwencji      3.3.5.    Mentoring z perspektywy nieletnich      3.3.6.    Szkoła       3.3.6.1.    Początki problemów      3.3.6.2.    Wagary, czyli poza kontrolą        3.3.6.3.    Wychowawczy impas      3.3.7.    Nadzór kuratorski     3.3.7.1.    Działania pozorne i niekonsekwentne     3.3.7.2.    Rytualizm i kontrola       3.3.7.3.    Resentyment i konflikt    3.3.7.4.    Opieka i współpraca  3.3.8.    Policja        3.3.8.1.    Próby oceny      3.3.8.2.    Modele zachowań      3.3.8.3.    „Prawo ponad prawem”       3.3.8.4.    W poszukiwaniu kompromisu      3.4.    Powrót do przeszłości?        Koda      Bibliografia     Summary      Zusammenfassung    ";"[...]  książka dr. Krzysztofa Sawickiego wpisuje się bardzo dobrze we  współczesne dyskusje na temat młodzieży społecznie nieprzystosowanej  i jej resocjalizacji, readaptacji oraz reintegracji. [...] Opracowanie  odznacza się wysokim poziomem merytorycznym – i to zarówno w kontekście  przyjętych przez Autora założeń teoretycznych i metodologicznych,  sposobu przeprowadzenia badań, narracji oraz argumentacji, jak  i konkretnych rezultatów analitycznych. […] Publikacja spełnia wszystkie  kryteria naukowości i akademickości. Jest napisana w sposób erudycyjny  i interesujący. To oryginalne dzieło, które stanowi niezaprzeczalny  wkład Autora w wybrane przez niego pole problemowe.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika  Diady Kliki Gangi. Młodzież nieprzystosowana społecznie w perspektywie współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej, to według mnie przełomowa praca Krzysztofa Sawickiego, adiunkta w katedrze pedagogiki specjalnej, na wydziale pedagogiki i resocjalizacji. I  wielu innych zespołach pracujących nad nieprzystosowaną społecznie młodzieżą. Rozpatruje wszystkie związane z tym problemy  w perspektywie stale rozwijającej się dziedziny nauki jaką jest właśnie pedagogika resocjalizacyjna.  Praca dr Krzysztofa Sawickiego, to kolejna ważna książka wydana przez Oficynę Wydawniczą Impuls  z Krakowa. Wydawane przez tę oficynę prace naukowe, monograficzne, opracowania popularnonaukowe przeważnie dotykają spraw ważnych. Z jednej strony pojawiają się tu książki w serii „w przestrzeni niepełnosprawności, takie jak Krystyny Moczia, "Edukacyjno terapeutyczna podroż w jedną stronę", gdzie omawiane są szeroko problemy niepełnosprawnych, w tym niepełnosprawnych intelektualnie. Z drugiej zaś strony ukazuje się praca taka jak Krzysztofa Sawickiego Diady, kliki, gangi poruszająca niezwykle ważkie sprawy i problemy  młodzieży nieprzystosowanej społecznie. Są one, ku mojemu ubolewaniu wciąż aktualne, a związane z nimi dylematy narastają stając się sprawą społecznie niezmniernie ważną. Właściwie można by rzec, iż  świat idący z postępem, w którym przyszło nam żyć coraz mocniej uwypuklił nie tylko te problemy ujmując je właśnie w  perspektywie pedagogiki resocjalizacyjnej, ale także w aspekcie readaptacji oraz reintegracji.  Jestem wręcz przekonany, iż książka ta może stanowić doskonały punkt wyjściowy do dalszych badan nad prezentowanym tu przedmiotem dociekań. Może być też doskonałym podręcznikiem akademicki dla studentów pedagogiki resocjalizacyjnej, pedagogiki specjalnej wychowawców ośrodków poprawczych. Może być pomocna również dla tych, którzy zajmują się młodzieżą nieprzystosowaną sp;ołecznie. Nie umiejącą odnaleźć się w życiu. Zwykle powodem tego zagubienią są nieraz rożne, bardzo złożone okoliczności. Ma na to wpływ wiele różnorodnych czynników, nie zawsze zależnych od młodego człowieka.  Trzeba raz jeszcze pochwalić Oficynę Wydawniczą "Impuls", iż wydaje książki pod każdym względem odznaczające się wysokim poziomem merytorycznym. Opublikowana przez Impuls ydana przez praca doktora Krzysztofa Sawickiego spełnia  merytoryczne kryteria publikacji powszechnie uznawanej przez grono naukowców i ekspertów z rożnych dziedzin za dzieło sensu stricto naukowe. Odznacza się także tym, iż napisana jest prostym i nader interesującym językiem. Posiada wysoki stopień erudycji i stanowi swoisty oryginalny wkład dr Sawickiego w  szeroko prezentowany przez niego problem badawczy - młodzieży nieprzystosowanej społecznie. Praca ilustrowana jest wieloma szczegółowymi tabelami opatrzona wynikami  badaniami.  Opatrzona jest w bogatę bibliografię przedmiotową, zarówno polską jak i zagraniczną. Co dodatkowo atrakcyjnia jej badawczo merytoryczny przekaz podnosząc jednioczesnie w oczach recenzentów status wydawnictwa, które zdecydowało się ją wydać.  Jestem absolutnie przekonany o tym, iż książkę tą można polecić zarówno naukowcom, studentom, jak i ekspertom od lat zajmującym się problemami młodzieży nieprzystosowanej, jak tym, którzy po prostu chcieliby odróżnić diadę od kliki czy gangu? Książka ta z pewnością pomoże to zrobić w sposób wysoce profesjonalny i zadowalający.  Marcin Antoniakźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/diady-kliki-gangi   ";55.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 276 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-336-9.jpg
"Rodzina wobec nieuleczalnej choroby dziecka";;"Grzegorz Godawa";978-83-8095-393-2;;"Celem niniejszej pracy jest próba przedstawienia niektórych doświadczeń codziennego życia rodzin nieuleczalnie chorych dzieci objętych opieką hospicyjną. Książka ma charakter empiryczny i zawiera analizę danych uzyskanych i opracowanych zgodnie z metodologią teorii ugruntowanej, zinterpretowaną przez K. Charmaz. Uczestnikami badań byli członkowie rodzin chorych dzieci, którzy podzielili się swoimi doświadczeniami i przemyśleniami.Książka powstała w celu prezentacji praktycznego wymiaru życia rodziny znajdującej się w specyficznej, niezmiernie trudnej sytuacji choroby i zagrożenia życia dziecka. Tanatopedagogiczny wymiar ludzkiej egzystencji stanowi istotny kontekst podjętych rozważań. Analiza danych uzyskanych w wywiadach i w czasie obserwacji uczestniczącej w życiu rodziny pozwala określić, jak rodziny objęte opieką domowego hospicjum ustosunkowały się do choroby dziecka i do nowych warunków życia. Dzięki temu możliwe jest wskazanie praktycznych sposobów realizacji zadań rodzin dzieci objętych opieką domowego hospicjum. Z recenzji prof. dr hab. Zofii Kawczyńskiej-ButrymAutor podjął i z powodzeniem zrealizował w ramach badań jakościowych niełatwy temat zmagania się rodzin z nieuleczalną, zagrażającą śmiercią chorobą dziecka i stosowanych przez nie strategii codziennego życia. Badania ukazały trudne doświadczenia i emocje rodziców oraz rodzeństwa chorego dziecka pozostającego pod opieką hospicjum domowego. Problematykę tę Autor przedstawił w rozdziałach teoretycznych, wykazując się znajomością literatury przedmiotu, a pogłębił prezentacją wyników badań własnych. Ze względu na podjętą problematykę i wartość poznawczą książka jest pozycją godną polecenia. […] Z pewnością jej odbiorcami będą pedagodzy, psychologowie kliniczni, pracownicy hospicjów i wolontariusze, a także rodzice, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji opieki nad przewlekle chorym dzieckiem. [...]  Książka składa się z ośmiu rozdziałów, z których pierwsze dwa zawierają skrótowy przegląd literatury przedmiotu. Pierwszy rozdział przybliża tanatyczny kontekst życia rodziny z odwołaniem do założeń tanatopedagogiki. W drugim zaprezentowano formy aktywności bliskich chorego dziecka w sytuacji tanatologicznej opisane w literaturze przedmiotu.  Rozdział metodologiczny otwiera część badawczą i przedstawia wszystkie niezbędne założenia dotyczące problematyki badawczej, zastosowania orientacji jakościowej, sposobu przeprowadzenia badań oraz grupy i środowiska badań. Kolejne rozdziały są analizą danych uzyskanych w wywiadach i obserwacji uczestniczącej. Zaprezentowano w nich sposób budowania i wykorzystania zasobów indywidualnych i rodzinnych. Zestawiono także dwie przeciwstawne kategorie: bezradność i aktywność rodziny. Szósty rozdział jest analizą płaszczyzn współpracy rodziny z hospicjum domowym i zawiera pozytywne oraz negatywne aspekty tego współdziałania. Dwa ostatnie rozdziały opisują proces edukacji chorego i zdrowego dziecka odbywający się w rodzinie przy współudziale placówek edukacyjnych i hospicjum. W tych rozdziałach zwrócono uwagę na praktyczne sposoby realizacji zamierzeń edukacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem wychowania.    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp   Rozdział ITanatopedagogiczne konteksty życia rodziny    1.    Niezawinione cierpienie dziecka      2.    Dziecko w cierpieniu totalnym     2.1.    Nieuleczalna choroba dziecka      2.2.    Wymiary cierpienia chorego dziecka    3. Skutki choroby dziecka w rodzinie    4. Tanatopedagogika wobec zagrożenia życia dziecka       4.1.    Ogólne założenia tanatopedagogiki  4.2.    Tanatopedagogiczny wymiar funkcjonowania rodziny chorego dziecka    Rozdział IIRodzina wobec sytuacji tanatologicznej        1.    Dążenie do podniesienia jakości życia dziecka     2.    Adaptacja do trudnej sytuacji      3.    Wykorzystanie resilience     4.    Wzrost potraumatyczny   5.    Znaczenie wsparcia hospicyjnego  6.    Rola edukacji     6.1.    Edukacja w rodzinie chorego dziecka    6.2.    Edukacja formalna    Rozdział IIIMetodologia badań własnych      1.    Orientacja jakościowa w badaniach empirycznych    1.1.    Ogólne założenia badań jakościowych 1.2.    Konstruktywistyczne ujęcie teorii ugruntowanej    1.3.    Zastosowanie teorii ugruntowanej w opiece paliatywnej      2.    Badania własne      2.1.    Problematyka badawcza i metody gromadzenia danych    2.2.    Środowisko realizacji badań i ich przebieg     Rozdział IVBudowanie oraz wykorzystanie zasobów indywidualnych i rodzinnych    1.    Zdrowe i chore dziecko           2.    Ojcostwo i macierzyństwo            3.    Filozofia życiowa       4.    Wiara w Boga         5.    Praca i odpoczynek          6.    Wspólny potencjał rodziny         7.    Zasoby materialne      8.    Plany i marzenia     Rozdział VSprzeciw rodziców wobec własnej bezradności     1.    Dbanie o jakość życia dziecka      2.    Blaski i cienie komunikacji z personelem szpitalnym     3.    Uczestniczenie w edukacji formalnej4.    Podejmowanie inicjatyw własnych   5.    Dzielenie się doświadczeniem      6.    Własny rozwój bliskich dziecka  6.1.    Poznanie i akceptacja samego siebie      6.2.    Zmiany w hierarchii wartości i w postawach   6.3.    Akceptacja nieuchronności cierpienia i śmierci       6.4.    Własny rozwój duchowo-religijny      6.5.    Samokształcenie i nabywanie kompetencji    Rozdział VIWspółpraca rodziny z hospicjum     1.    Hospicjum jako istotna forma wsparcia rodziny  1.1.    Postrzeganie hospicjum i początek współpracy     1.2.    Korzyści płynące ze wsparcia    2.    Trudności we współpracy    3.    Ku wzajemnemu zrozumieniu  Rozdział VIIEdukacja chorego dziecka w rodzinie  1.    Organizowanie doświadczeń w celu „przybliżenia dziecku świata”  2.    Wspieranie rozwoju intelektualnego i emocjonalnego   3.    Wzmacnianie samodzielności      4.    Kształtowanie postaw prospołecznych    5.    Wzmacnianie aktywności duchowo-religijnej dziecka      6.    Nagradzanie i karanie     Rozdział VIIIEdukacja zdrowego dziecka w rodzinie     1.    Diagnoza i zaspokajanie potrzeb dziecka     1.1.    Deficyt obecności i uwagi bliskich     1.2.    Brak informacji o chorobie       1.3.    Potrzeba planowania przyszłości      1.4.    Poszukiwanie kontaktów społecznych      2.    Wspieranie wszechstronnego rozwoju dziecka     3.    Troska o rozwój duchowo-religijny    4.    Wdrażanie do obowiązków5.    Kształtowanie postawy opiekuńczej wobec chorego rodzeństwa   6.    Korygowanie i wzmacnianie zachowań dziecka    Zakończenie       1.    Rodzina wobec choroby dziecka    2.    Dyskusja wyników      3.    Postulaty        Bibliografia        ";" Autor podjął i z powodzeniem zrealizował w ramach badań jakościowych  niełatwy temat zmagania się rodzin z nieuleczalną, zagrażającą śmiercią  chorobą dziecka i stosowanych przez nie strategii codziennego życia.  Badania ukazały trudne doświadczenia i emocje rodziców oraz rodzeństwa  chorego dziecka pozostającego pod opieką hospicjum domowego.  Problematykę tę Autor przedstawił w rozdziałach teoretycznych, wykazując  się znajomością literatury przedmiotu, a pogłębił prezentacją wyników  badań własnych. Ze względu na podjętą problematykę i wartość poznawczą  książka jest pozycją godną polecenia. […] Z pewnością jej odbiorcami  będą pedagodzy, psychologowie kliniczni, pracownicy hospicjów i  wolontariusze, a także rodzice, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji  opieki nad przewlekle chorym dzieckiem. Z recenzji prof. dr hab. Zofii Kawczyńskiej-Butrym  					  Książka  nawiązuje do wcześniejszej publikacji Autora, zatytułowanej  Funkcjonowanie rodziny dziecka objętego domową opieką hospicyjną.  Studium tanatopedagogiczne. Wydaje się, że wskazanie na ową wyśmienitą  pozycję wystarczyłoby za rekomendację kolejnej pracy księdza Godawy.  Niniejsza monografia to klasyczne trójelementowe opracowanie, obejmujące  analizę teoretyczną, przedstawienie założeń metodologicznych oraz  prezentację wyników badań. Taka struktura pracy pozwala zachować  harmonię i przejrzystość wywodu, prowadzić czytelnika od teorii do  praktyki przebijającej się z ukazanych wyników badań. Unikatowość  książki wynika z samego tematu oraz ulokowania go w nowej, rozwijającej  się subdyscyplinie pedagogiki – tanatopedagogice.  Z recenzji dr. hab. Józefa Binnebesela, prof. UMK   ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 238 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-393-2.jpg
"Rozpoznawanie predyspozycji przestępczych ";"Jako forma prewencji kryminalnej";"Arkadiusz Gliszczyński";978-83-8095-438-0;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                         Niniejsza książka ma pozwolić na spojrzenie na kwestie działań na rzecz bezpieczeństwa z pozycji oddziaływań profilaktycznych, które nie są budowane jedynie na podstawie analizy zaistniałych zdarzeń przestępczych, ale przede wszystkim na podstawie umiejętnego wykorzystywania wiedzy krymino­logicznej w codziennej pracy służb odpowiedzialnych za tę płaszczyznę życia społecznego. Dlatego poruszone zostały m.in. kwestie: czynników krymino­gennych determinujących przestępcze zachowania człowieka, rola ofiary w genezie przestępstwa, proces prognozowania zachowań przestępczych czy profilowania, które – umiejętnie wykorzystywane – mogą przyczynić się do spadku przestępczości i wzrostu poczucia bezpieczeństwa lokalnej społeczności.             Autor stara się przekonać, że budowanie programów prewencji kryminalnej winno być ukierunkowane zarówno na oddziaływanie na indywidualne zachowanie człowieka, jak i na inicjowanie procesów społecznych, które mają na celu wzrost motywacji poszczególnych osób do zachowań zwiększających bezpieczeństwo. Ważne jest również właściwe, proaktywne podejście, które polega na zabezpieczaniu potencjalnych ofiar przed pokrzywdzeniem w wyniku przestępstwa, gdyż badania kryminologiczne wyraźnie wskazują, że podejście retroaktywne jest mało skuteczne.                         W książce znajdują się również tezy uzasadniające twierdzenie, że ze względu na poziom ryzyka pokrzywdzenia w wyniku przestępstwa istotne są wszystkie trzy następujące poziomy profilaktyki:            1)	profilaktyka pierwszorzędowa skierowana jest do osób, które nie były ofiarami przestępstw, ale w stosunku do których istnieje ryzyko pokrzywdzenia;              2)	profilaktyka drugorzędowa skierowana jest do tzw. grup ryzyka, czyli osób najbardziej zagrożonych pokrzywdzeniem;              3)	profilaktyka trzeciorzędowa skierowana jest do ofiar przestępstw, aby redukować szkody somatyczne, psychiczne i społeczne wynikające ze szkód zaistniałych w wyniku przestępstwa.                                                  Książka dra Arkadiusza Gliszczyńskiego wzbogaci niewątpliwie polską literaturę kryminologiczną, jak również skłoni wielu Czytelników do refleksji poznawczej i – przynajmniej niektórych – do dalszych studiów nad prewencją kryminalną, konstrukcją wizerunków nieznanych sprawców przestępstw oraz planowaniem i realizacją programów profilaktycznych. […] Monografia ma wartość nie tylko poznawczą, ale także aplikacyjną, bo może być z pożytkiem wykorzystana zwłaszcza przez studentów szkół policyjnych oraz pracowników aparatu wymiaru sprawiedliwości. […] Jej walorem jest wielowątkowość, która pokazuje złożoność prezentowanej problematyki i uświadamia znaczenie licznych zmiennych składających się na skomplikowany proces prewencji i profilowania.                           Dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. UG                                                   Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                               ";;"Wstęp        1. Prewencja kryminalna jako metoda zapobiegania dysfunkcjom człowieka      2. Przestępstwo jako zdarzenie społecznie nieakceptowalne   3. Czynniki kryminogenne determinujące zachowania przestępcze człowieka   3.1. Elementy determinujące zachowania przestępcze człowieka   3.2. Czynniki biologiczne       3.3. Rola czynników psychologicznych w procesie popełniania przestępstwa    3.4. Społeczne czynniki kryminogenne      3.5. Wpływ czynników sytuacyjnych na dokonanie przestępstwa       4. Prognozowanie i profilowanie zachowań przestępczych w ujęciu interdyscyplinarnym  4.1. Znaczenie kryminologii dla określenia podstaw profilowania i prognozowania  4.1.1. Kryminologia a profilowanie   4.1.2. Teorie kryminologiczne i prognozowanie a profilowanie   4.2. Rola psychologii śledczej w profilowaniu  4.2.1. Przedmiot i zakres działań psychologii śledczej    4.2.2. Psychologiczne podstawy profilowania   5. Profilowanie jako miarodajne źródło informacji o predyspozycjach przestępczych 5.1. Powstanie i rozwój procesu profilowania. Podstawowe pojęcia  5.2. Przestępca zorganizowany i zdezorganizowany    5.3. Model profilowania sprawcy przestępstwa 5.3.1. Gromadzenie danych   5.3.2. Analiza i klasyfikacja danych     5.3.3. Rekonstrukcja zdarzenia    5.3.4. Synteza profilu  6. Rola ofiary w genezie przestępstwa   6.1. Proces stawania się ofiarą czynu zabronionego    6.1.1. Ofiara potencjalna a ofiara rzeczywista   6.1.2. Czy ofiara ma wpływ na wybór przestępcy?    7. Wybrane polskie unormowania prawa w zakresie działań prewencyjnych i wykrywczych Policji wobec sprawców przestępstw  7.1. Służba patrolowa    7.2. Służba kryminalna    8. Zasady współpracy instytucjonalnej podmiotów działających w obszarze bezpieczeństwa publicznego8.1. Współpraca Policji ze strażą gminną   8.2. Współdziałanie Policji ze Strażą Graniczną   8.3. Policja a specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne   8.4. Współpraca Policji ze Strażą Ochrony Kolei     8.5. Współdziałanie Policji z Państwową Strażą Łowiecką i Państwową Strażą Rybacką  9. Rozpoznanie predyspozycji przestępczych w ramach środków profilaktyczno-prewencyjnych z pozycji rewolucji, a nie stagnacji   Zakończenie   Bibliografia         ";"Książka dra Arkadiusza Gliszczyńskiego wzbogaci niewątpliwie polską literaturę kryminologiczną, jak również skłoni wielu Czytelników do refleksji poznawczej i – przynajmniej niektórych – do dalszych studiów nad prewencją kryminalną, konstrukcją wizerunków nieznanych sprawców przestępstw oraz planowaniem i realizacją programów profilaktycznych. […] Monografia ma wartość nie tylko poznawczą, ale także aplikacyjną, bo może być z pożytkiem wykorzystana zwłaszcza przez studentów szkół policyjnych oraz pracowników aparatu wymiaru sprawiedliwości. […] Jej walorem jest wielowątkowość, która pokazuje złożoność prezentowanej problematyki i uświadamia znaczenie licznych zmiennych składających się na skomplikowany proces prewencji i profilowania.   Dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. UG  Szczególną wartość publikacji stanowi zdefiniowanie wielu istotnych w omawianej dziedzinie pojęć oraz przedstawienie zasad praktycznego postępowania w procesie rozpoznawania predyspozycji przestępczych. […] Należy podkreślić, że monografia jest w naszej literaturze jedną z nielicznych ujmujących tak szeroko i dogłębnie problematykę prewencji kryminalnej opartej na zdiagnozowanych predyspozycjach przestępczych.  Dr hab. Piotr Płonka, prof. AMW     ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 182 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-438-0.jpg
"Wizje uniwersytetu w polskiej debacie publicznej";"2007–2010";"Łukasz Stankiewicz";978-83-8095-046-7;;"                                    Książka napisana na podstawie rozprawy doktorskiej Wizje uniwersytetu w polskiej debacie publicznej 2007–2009. Praca została uznana za najlepszą rozprawę w I konkursie Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego na wyróżniające się rozprawy doktorskie z zakresu pedagogiki i nauk z nią współpracujących.                                     Monografia stoi na bardzo wysokim poziomie naukowym i w odkrywczy sposób  analizuje procesy społeczne (debaty o przyszłości uniwersytetu w Polsce  związane z reformowaniem szkolnictwa wyższego), które dotąd naukowemu  badaniu w tak rozbudowanej formie poddawane nie były. Jej wyniki mają  duży wpływ na kilka dyscyplin i subdyscyplin naukowych, przede wszystkim  ekonomię polityczną reform, [...] socjologię szkolnictwa wyższego,  politykę publiczną, [...] oraz na badania naukowe szkolnictwa wyższego w  ramach badań organizacji i instytucji. [...]             Autor dokonuje rzeczy niemal niemożliwej, ponieważ z pomocą  skomplikowanego instrumentarium pojęciowego udaje mu się wyjść poza  przyjęte w Polsce, dychotomizujące ujęcie toczących się politycznych i  akademickich dyskusji dotyczących przyszłości uniwersytetów. Z  powodzeniem przyjmuje postawę [...] zdystansowanego naukowca, który ze  swoimi pojęciami, danymi, analizami i interpretacjami nie opowiada się  po żadnej ze stron konfliktu. [...]             o świetna wizytówka młodej polskiej nauki i doskonałe połączenie  szerokiego aparatu teoretycznego z dużym, świetnie zanalizowanym  materiałem empirycznym.                         Z recenzji prof. dr. hab. Marka Kwieka                          Książka składa się z ośmiu rozdziałów (a w ich obrębie wyodrębniłem podrozdziały i nienumerowane sekcje). Celem rozdziału pierwszego jest zarysowanie historycznych uwarunkowań funkcjonowania uniwersytetu. Pozwala on na zrozumienie strukturalnych napięć towarzyszących akademii od początku jej istnienia i po dziś dzień generujących konflikty pomiędzy nią i jej społecznym otoczeniem.             Rozdział drugi dotyczy akademickiej współczesności widzianej przez pryzmat teorii kształtujących publiczne rozumienie tego, czym jest uniwersytet. Zawiera odniesienia do większości dyskursów, które determinowały sposób myślenia aktorów debaty.             Rozdział trzeci przedstawia teoretyczne ramy stworzone na potrzeby badania. Charakteryzuje działania organizacji w jej codziennym trwaniu, a także organizacyjne kryzysy oraz sposoby, w jakie są one rozwiązywane przez procesy debaty publicznej.             Rozdział czwarty opisuje metodologię badań, zbudowaną na podstawie przyjmowanej ramy teoretycznej, procedury zastosowane przy zbieraniu materiałów empirycznych oraz metody ich analizy.             Rozdział piąty dotyczy historii polskiego uniwersytetu, szczególnie okresu jego przemian po 1989 roku, i zawiera sprawozdanie z przebiegu samej debaty powstałe w wyniku analizy materiałów empirycznych.             Rozdziały szósty i siódmy poświęcone są prezentacji wyników badań, podzielonych na dwie kategorie skonstruowane w oparciu o ramę teoretyczną przedstawioną w rozdziale trzecim – narracje winy i imaginaria przyszłości szkolnictwa wyższego.             Ostatni, ósmy rozdział zawiera pogłębioną analizę materiału empirycznego i próbę zarysowania odpowiedzi na pytania, które zadawałem sobie, pisząc tę książkę.                                                             ";;"Wstęp   Rozdział 1. Historia uniwersytetu     1.1. Narodziny uniwersytetu    1.2. Klasyczne modele europejskie    Uniwersytet humboldtowski   Francuskie „wielkie szkoły”    Oxbridge    Podsumowanie    1.3. Od zimnej wojny do akademickiego kapitalizmu Uniwersytety w Stanach Zjednoczonych     II wojna światowa i lata powojenne    ZSRR       Sputnik moment      Uniwersytety świata zachodniego – od lat 60. XX wieku do współczesności       Rozdział 2. Uniwersytet dziś       2.1. Neoliberalizm – ideologiczny kontekst przemian      Krótka historia neoliberalizmu  New public management NPM a uniwersytety     2.2. Gospodarka oparta na wiedzy   Zmierzch linearnego modelu innowacji   Ekonomia wiedzy i prawo patentowe      Imaginaria nowej gospodarki     Akademicki kapitalizm     Rozdział 3. Teoria      3.1. Teoria organizacji     Organizacje i ich otoczenie społeczne      Organizacje i legitymizacja  Specyfika uniwersytetu    3.2. Teoria debaty      Sfera publiczna i możliwość debaty       Kryzys i imaginaria       Aktorzy       Dyskurs       3.3. Podsumowanie       Rozdział 4. Metodologia       4.1. Materiały badawcze      4.2. Przedmiot badania       Odmiany narracji i rodzaje aktorów       Interpretacja       Rozdział 5. Polski uniwersytet i debata      5.1. Historia polskich uniwersytetów    5.2. Szkolnictwo wyższe po 1989 roku   5.3. Przebieg debaty       Kalendarium debaty      Przedmioty sporu     Podsumowanie       Rozdział 6. Narracje winy      6.1. Odmiany narracji       Umasowienie     Rynek       Studenci      Akademicy i otoczenie społeczne     Środowisko      System władzy       Brak konkurencji       Finansowanie i regulacje     6.2. Podsumowanie      Rozdział 7. Imaginaria     7.1. Ideologia zmiany społecznej   Terapia szokowa     Kwestia imitacji      7.2. Imaginaria       Państwo i akademia      System a studenci       Różnicowanie szkół wyższych      Uspołecznienie uniwersytetu       Szarzy akademicy       7.3. Podsumowanie     Rozdział 8. Misja uniwersytetu      8.1. Konwergencja       Elita       Problemy i koszty       8.2. Racjonalność nadzoru i misja uniwersytetu     Racjonalność nadzoru     Władza       Reżimy racjonalności i irracjonalność misji       Zakończenie       Spis ilustracji, tabel i wykresów      Lista źródeł     Bibliografia           ";"Monografia stoi na bardzo wysokim poziomie naukowym i w odkrywczy sposób analizuje procesy społeczne (debaty o przyszłości uniwersytetu w Polsce związane z reformowaniem szkolnictwa wyższego), które dotąd naukowemu badaniu w tak rozbudowanej formie poddawane nie były. Jej wyniki mają duży wpływ na kilka dyscyplin i subdyscyplin naukowych, przede wszystkim ekonomię polityczną reform, [...] socjologię szkolnictwa wyższego, politykę publiczną, [...] oraz na badania naukowe szkolnictwa wyższego w ramach badań organizacji i instytucji. [...] Autor dokonuje rzeczy niemal niemożliwej, ponieważ z pomocą skomplikowanego instrumentarium pojęciowego udaje mu się wyjść poza przyjęte w Polsce, dychotomizujące ujęcie toczących się politycznych i akademickich dyskusji dotyczących przyszłości uniwersytetów. Z powodzeniem przyjmuje postawę [...] zdystansowanego naukowca, który ze swoimi pojęciami, danymi, analizami i interpretacjami nie opowiada się po żadnej ze stron konfliktu. [...] To świetna wizytówka młodej polskiej nauki i doskonałe połączenie szerokiego aparatu teoretycznego z dużym, świetnie zanalizowanym materiałem empirycznym. Z recenzji prof. dr. hab. Marka Kwieka     Książka Łukasza Stankiewicza podejmuje bardzo ważny problem naukowy – w perspektywie naszych prób diagnozowania i zrozumienia społecznych funkcji uniwersytetu we współczesnej Polsce. W tej sferze mamy bowiem obecnie do czynienia ze zjawiskiem „dyskursywnej walki”, która jest wyrazem polaryzacji ideologii, stanowisk i koncepcji w tym zakresie. Publikacja ta z powodzeniem łapie „diagnostyczną kamerą” profile tożsamości uniwersytetu w polskiej debacie publicznej.   Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszko Melosika   ";80.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 364 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-046-7.jpg
"Filozofia umysłu";;"Adolf E. Szołtysek";978-83-8095-450-2;;"                                    Monografia Filozofia umysłu stanowi dopełnienie monografii Filozofia człowieka i monografii Filozofia osobowości autorstwa Adolfa E. Szołtyska.                        Autorska formuła biokultury jest oparta na czterech podstawowych implikacjach logicznych:             (1) jeżeli człowiek jest wytworem biokultury, to wszystkie aspekty człowieka da się ująć w terminach nauk humanistycznych jako części wspólnej nauk przyrodniczych i nauk o kulturze,             (2) jeżeli wszelkie procesy kulturowego kształtowania są możliwe jedynie w obrębie rozwijających się predyspozycji, pierwotnie mających status struktur wrodzonych i genetycznych, to nie ma ludzkiej struktury, która byłaby całkowicie przekazywana jedynie w procesie kulturowego kształcenia,             (3) jeżeli człowiek posiada atrybuty zwierzęcia, to nie wynika z tego, że człowiek jest zwierzęciem; człowiek przekracza swoją zwierzęcość dzięki umysłowi lingwistycznemu, racjonalnemu, wolitywnemu i egzystencjalnemu,             (4) jeżeli umysł człowieka jest wytworem biokultury, to jego świadoma i językowa aktywność w zakresie poznania i działania jest funkcją koniecznych determinant genetycznych i przygodnych uwarunkowań socjokulturowych.                         Tym samym wzięty jest w nawias dogmat humanistów: „Człowiek jest wytworem kultury” oraz dogmat przyrodników: „Człowiek jest wytworem przyrody”.                                                                                                                Polecamy pozostałe tytuły autora:                                                                                                                                                                                                                                                                                                              ";;" ";-;44.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 272 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-450-2.jpg
"Polityka oświatowa w perspektywie porównawczej";;"Renata Nowakowska-Siuta";978-83-8095-391-8;;"                                    Książka,  którą oddajemy w ręce czytelnika, jest autorską refleksją pedagogów  porównawczych nad edukacyjnymi przemianami dokonującymi się we  współczesnym świecie. Świecie niezwykle dynamicznych rotacji, pęknięć  społecznych, gwałtownego przyrostu wiedzy i równie intensywnego odwrotu  od jej racjonalności. Świecie, w którym płyną dwa przeciwstawne nurty.  Pierwszym jest nurt dynamicznej unifikacji – jednakowe lub podobne stały  się ubiory i moda, muzyka popularna i programy telewizyjne,  architektura wielkich miast i język internetu. Drugi to nurt rosnącego  poczucia odmienności i nadawania znaczenia własnej tożsamości, chęci  manifestowania swojej odrębności i inności. W tej niejednoznacznej i  rozedrganej rzeczywistości ogromną rolę odgrywa wiedza. Ma ona bowiem  zadanie porządkowania tego, co chaotyczne i niejasne.                          Artykuły  zgromadzone w niniejszej publikacji wpisują się w klasyczne już  rozumienie zadań pedagogiki porównawczej, w którym wychodzi się od  zjawisk kształcenia i wychowania usytuowanych w czasie i mających  związek ze społeczeństwem, by poprzez skontrastowanie różnych poglądów i  wytworów ujawnić leżące u ich podłoża prawidłowości, przyporządkować je  na zasadzie dominacji i w ten sposób dojść do autentycznego poznania.                         Autorzy  artykułów w tej publikacji chcą ukazać utylitarny charakter badań  komparatystycznych, dając dowód na to, że pedagogika porównawcza może  nie tylko służyć wyjaśnianiu reguł funkcjonowania systemów oświatowych,  lecz także stanowić skuteczne narzędzie planowania reform edukacyjnych i  kreowania polityki oświatowej.                         Z recenzji dr hab. Bogusława Milerskiego, prof. ChAT                         Książka Polityka oświatowa w perspektywie porównawczej  to udana próba spojrzenia na dzieje i współczesność rozmaitych  rozwiązań edukacyjnych, która prowadzi czytelnika do konstatacji, że  pedagogika porównawcza przybiera niejednolitą postać. Również obraz  zmian zachodzących w edukacji oraz oddziaływań tychże na modele  współczesnej oświaty nie jest jednoznaczny. Tym bardziej syntetyczny i  zarazem perspektywiczny wykład, dający czytelnikowi gruntowną,  merytoryczną podstawę do namysłu nad współczesnymi znaczeniami  komparatystyki w wychowaniu i kształceniu, jawi się jako niezbędny.  Książka może być uzupełnieniem dla istniejących podręczników pedagogiki  porównawczej, a także socjologii wychowania czy polityki oświatowej.  Znajdują się w niej również treści dotyczące kultury szkoły, co może się  okazać cenne dla wszystkich zainteresowanych przemianami tej  instytucji.                                                                ";;"Wprowadzenie (Renata Nowakowska-Siuta, Katarzyna Dmitruk-Sierocińska)     Część IPolityka oświatowa i pedagogika porównawcza WspółzależnościBogusław ŚliwerskiCzy jest jeszcze potrzebna pedagogika porównawcza?      Renata Nowakowska-SiutaWiedza i manipulacje. Pedagogika porównawcza i polityka oświatowa na kursie kolizyjnym   Część IIPolityka oświatowa i pedagogika porównawczaROZWIĄZANIA EDUKACYJNEZbyszko MelosikTotalna piłka nożna i pomarańczowa tożsamość narodu holenderskiego     Ewa PrzybylskaEdukacja podstawowa dorosłych w politykach państwowych       Agnieszka Gromkowska-MelosikUniwersalizm testów PISA i dyskursy neokolonizacji       Marek PiotrowskiTransfer rozwiązań edukacyjnych      Inetta NowosadPolityka edukacyjna Singapuru. Orientacja na jakość i efektywność    Tomasz GmerekEgalitarna polityka oświatowa Finlandii w sferze edukacji podstawowej – wybrane konteksty  Część IIIPolityka oświatowa A KSZTAŁCENIE NAUCZYCIELIKONTEKSTY PORÓWNAWCZEAnna Odrowąż-CoatesMyślenie krytyczne w kształceniu nauczycieli − perspektywa porównawcza  Jacek RomaniukRola nauczyciela na styku kultur w drugiej połowie XX wieku w świetle autobiograficznych refleksji nauczycieli amerykańskich i polskich   Stefan T. KwiatkowskiWsparcie dla początkujących nauczycieli. Analiza programów wprowadzających do zawodu nauczyciela    Noty o autorach    ";"Z recenzji dr hab. Bogusława Milerskiego, prof. ChAT Książka Polityka oświatowa w perspektywie porównawczej   to udana próba spojrzenia na dzieje i współczesność rozmaitych   rozwiązań edukacyjnych, która prowadzi czytelnika do konstatacji, że   pedagogika porównawcza przybiera niejednolitą postać. Również obraz   zmian zachodzących w edukacji oraz oddziaływań tychże na modele   współczesnej oświaty nie jest jednoznaczny. Tym bardziej syntetyczny i   zarazem perspektywiczny wykład, dający czytelnikowi gruntowną,   merytoryczną podstawę do namysłu nad współczesnymi znaczeniami   komparatystyki w wychowaniu i kształceniu, jawi się jako niezbędny.   Książka może być uzupełnieniem dla istniejących podręczników pedagogiki   porównawczej, a także socjologii wychowania czy polityki oświatowej.   Znajdują się w niej również treści dotyczące kultury szkoły, co może się   okazać cenne dla wszystkich zainteresowanych przemianami tej   instytucji.   Autorki książki pt. "Polityka oświatowa w perspektywie porównawczej" Renata Nowakowska-Siuta, Katarzyna Dmitruk-Sierocińska dzielą się autorskimi refleksjami dotyczącymi porównawczej w świetle dokonujących się przemian we współczesnym świecie. Oficyna Wydawnicza "Impuls" przyczyniła się do powstania projektu naukowego dzięki, któremu Czytelnicy mogą przyjrzeć się z bliska zagadnieniu, jakim jest pedagogika porównawcza w funkcjonowaniu systemu polityki oświatowej. Książka ta składa się 3 rozdziałów podzielonych na 3 części. I Część: Polityka oświatowa i pedagogika porównawcza współzależności. II Część: Polityka oświatowa i pedagogika porównawcza rozwiązania edukacyjne.III Część: Polityka oświatowa a kształcenie nauczycieli konteksty porównawcze. Każda z zaprezentowanych wypowiedzi przez pedagogów kreuje ich wizję umożliwiającą spojrzenie na nurty pedagogiczne, jakie występują w pedagogice porównawczej. Szczególną uwagę zwróciłam nad analizą następujących tekstów wśród tychże autorów: Bogusław Śliwerski, Renata Nowakowska-Siuta, Zbyszko Melosik, Agnieszka Gromkowska-Melosik, Anna Odrowąż- Coates, Jacek Romaniuk. Wybór swój uzasadniam tym, że autorzy zaznaczyli istotną rolę, jaka występuje w pedagogice porównawczej i podkreślili, jak jest również postrzegana w zakresie nauczania zagranicznego. Profesor Śliwerski zadał w treści pytanie podstawowe: Czy jest jeszcze potrzebna pedagogika? Dla Profesora istotne jest rozumowanie pojęcia pedagogiki porównawczej, badania osiągnięć szkolnych, kryzys, rezygnacja. Często podkreśla, słowa autora Prokopa zwracając, mu uwagę na jego błędy wskazujące na typy szkół w krajach niemieckich bądź anglojęzycznych. Nie ukrywa tego faktu, że w Polsce istnieją zmiany dotyczące centralistycznej polityki oświatowej wśród ministrów, którzy są odpowiedzialni za finansowanie edukacji. Pani doktor Renata Nowakowska-Siuta nawiązuje do idei badań, które nie są stałe i ponadczasowe. Pedagogika porównawcza stanowi zabieg intelektualny, a nie tylko gromadzenie ich. Tracą na wartości autorytety wśród rodziców, nauczycieli. Zyskuje na tym nowa grupa ludzi, wśród których dominują kanały telewizyjne. Pani doktor dokonuje bardzo dogłębną analizę badania prowadzonego przez Panią Marię Dzikową. Wynika z niego, że brakuje chęci i działań ze strony nauczycieli, którzy mają na co dzień do czynienia z praktyką szkolną. Nadmienia autorka, że nauczyciele powinni mieć wsparcie po ukończeniu studiów. W II części Pan doktor Zbyszko Melosik zwrócił uwagę na sportowe ujęcie analityczne pedagogiki porównawczej do piłki nożnej w narodzie holenderskim. Podkreślił znaczącą  rolę idei, analizę, podejście, styl, współzawodnictwo podczas gry. Pani doktor Agnieszka Gromkowska- Melosik zwraca uwagę na testy analizy osiągnięć, które tworzą się w procenie globalizacji część integracja. Z wielkim zainteresowaniem i pasją wyjaśnia pojęcie i na czym ono polega testy PISA, w badanym społeczeństwie. Pani doktor Anna Odrowąż- Coates jej sposób rozważania skupiony jest wyłącznie na teorii, na badaniach z zakresu krytycznego i refleksyjnego. Rola refleksyjności oznacza znaczny obszar tworzący otwarte horyzonty nad dyskusją dla naukowców oraz badaczy. Natomiast Pan doktor Jacek Romaniuk w swoich spostrzeżeniach zwraca uwagę na badania jakościowe i ilościowe. Przykładem na to są badane przez Panią Wandę Dróżki, która dostrzega wypowiedzi autobiograficzne nauczycieli i dostrzega w nich potencjał w narracjach. Wspomniał również o pamiętnikach, które zostały, wydane w formie książki służą jako doskonały materiał badawczy. Dzięki tej książce Czytelnik zdobędzie wiedzę na temat pedagogiki porównawczej, która zmienia co jakiś czas poglądy myślenia w świetle rozważań nad edukacją. Zmiany są konieczne, jeśli chodzi o gałęzie edukacyjne na poszczególnych szczeblach, ale pod warunkiem, że one będą pozytywnie wpływały na uczniów i nauczycieli, a polityka oświatowa będzie przyczyniała się ku najlepszemu dążeniu do poznania godnej wiedzy z zakresu pedagogiki. Uważam, że ta książka posłuży każdemu młodemu nauczycielowi, aby zrozumiał, że edukacja to nie tylko są badania, lecz polega na tym, że własnym przykładem, doświadczeniem, właściwym podejściem do ucznia może osiągnąć sukces pedagogiczny. Książkę dobrze się czyta ze względu na właściwy dobór tekstu oraz zamieszczenie w niej odpowiednich przez autorów treści merytorycznych, jak i praktycznych. Elementem dodatkowym jest tabela nr 1 znajdującą się w części II. Całość książki prezentuje się estetycznie ze względu na pomysłowość Pani Anny M. Dumasiewicz autorce okładki.                               Polecam przeczytać tę książkę.Anna Szewczyk  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 194 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-391-8.jpg
"Dziewczęta przewodniczki";;"Agnes Baden-Powell";978-83-8095-428-1;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”               ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje       założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki       harcerskiej z   lat      1911–1946. Reprint z 1914 r. "Dziewczęta przewodniczki".   PrzedmowaMężczyzna i kobieta wspólne cele, lecz różne drogi mają przed sobą, bo życie od każdego z nich innej służby wymaga, inne na każdego wkłada obowiązki.Składają się na to przyczyny rozmaite, zbyt zawiłe, by je tutaj można było roztrząsać. Samo podkreślanie tej różnicy wystarcza dla objaśnienia stanowiska, jakie zajęła miss Agnes Baden-Powell w swoim podręczniku dla Dziewcząt-Przewodniczek.Siostra gienerała sir Roberta Baden-Powell, twórcy skautingu dla młodzieży, towarzyszka jego wypraw i podróży, ułożyła szereg ćwiczeń skautowych dla dziewczynek, oparty na systemie kształcenia Przewodników w angielskiej straży pogranicznej na północy Indyi.Dzikie stoki gór Himalaja są widownią nieustannej walki dzikich plemion tubylczych z Europejczykami. Wśród zrębów i nieprzebytych przepaści ginie setki żołnierzy angielskich, bez pomocy i ratunku. A chytrość, przebiegłość i sprawność fizyczna górali zwycięża odwagę osobistą i sztukę żołnierską wojska regularnego. Zadaniem Przewodników jest niesienie pomocy ofiarom, skazanym na zagładę. — Do grona ich są wybierane tylko jednostki, które przez odpowiednie ćwiczenia zdobędą umiejętność niesienia pomocy w każdym wypadku, wykażą osobistą odwagę, zdolność pokonywania trudności, radzenia sobie w niebezpieczeństwie, gotowość podjęcia każdej pracy, spełnienia każdej przysługi. Przewodnicy prowadzą życie obozowe, muszą więc ustawiać namioty, przygotować żywność, zacerować dziurę lub uszyć ubranie, jeżeli nie można nabyć gotowego, a nawet uczą się wyrabiać własnoręcznie sprzęty domowe, w razie potrzeby.Przebywając w najdzikszej części kraju, są wtajemniczeni w życie przyrody, znają zwierzęta i ich zwyczaje, umieją rozpoznawać rośliny i zużytkowywać je do swoich celów.Życie w dżungli nietylko sprawność fizyczną w nich wyrabia, lecz także rozwija bystrość, przenikliwość i zdolność oryentowania się w niebezpieczeństwie. Mogą oni zawsze zbłąkanym wskazać drogę, wśród gór i na pustyni, tak w dzień lub w nocy, za pośrednictwem mapy lub gwiazd. Ślady stóp na ziemi wilgotnej lub piasku, złamana gałąź, listek rozdarty na drzewie dostarcza im materyału do wyciągania wniosków, na zasadzie których, mogą dawać i zbierać potrzebne informacye.Przewodnicy wiedzą, w jaki sposób pielęgnować swoje zdrowie, ratować innych w razie choroby, jeżeli jest daleko do doktora i apteki.Nakoniec — zawsze Są gotowi spełnić swój obowiązek względem bliźnich i społeczeństwa. Słowem nazwa „Przewodnik“ oznacza człowieka, który posiada praktyczny zdrowy rozsądek, jest samodzielny, pilny, pracowity i zdolny do poświęceń.Kobieta jako matka i wychowawczyni przyszłych pokoleń, spełnia służbę Przewodników w życiu codziennem. Obowiązkiem jej, jest uzupełniać mężczyznę i dopomagać mu w walce życiowej, lecz nie powinna go naśladować nawet w zabawach i grach dziecięcych.Sport skautowy przystosowany do organizmu kobiecego i jego właściwości psychicznych nosi nazwę „Dziewcząt-Przewodniczek“.Nie żadna to organizacya ani stowarzyszenie. Przewodniczkom obce są wszelkie względy partyjne lub polityczne.Jest to poprostu całokształt ćwiczeń, mających na celu kształcenie dziewczynek na dzielne kobiety, spełniające swe obowiązki ochoczo i umiejętnie, by same szczęśliwe i zadowolone rozsiewały dokoła siebie jasność promienną i radość życia. Metoda tych ćwiczeń w ogólnych zarysach zbliżona do skautingu, różni się znacznie od niego w szczegółach, tematach pogadanek i zajęciach. Niektóre gry i ćwiczenia skautów pozostały te same, jak również zachowane zostały zwykłe przy zabawach sportowych drużyny i patrole, zobowiązania i prawa. Ćwiczenia te dopomagają dziewczętom do nauczania się wielu praktycznych umiejętności i dają sposobność zużytkowania chwil wolnych od pracy obowiązkowej.Myśl zorganizowania Dziewcząt-Przewodniczek wzbudziła ogromny zapał wśród kobiet w Anglii, zwłaszcza wśród warstw inteligentnych. Jako instruktorki i kierowniczki mają obszerne pole do pracy społecznej a także możność ćwiczenia siebie samych w kierunku kształcenia swego charakteru i woli. W całej Anglii potworzyły się komitety organizacyjne, które werbują ochotniczki, tworzą patrole i drużyny, kontrolują działalność instruktorek i przełożonych oddziałów, pilnują ścisłego przestrzegania praw Przewodniczek, rozdawania odznaczeń, zawiadują finansami drużyn. Mają one swoje biuro, czyli tak zwaną główną kwaterę i prowadzą korespondencyę z komitetami okręgowemi, które znowu znoszą się z przewodniczącą całej organizacyi miss Agnes Baden-Powell, mieszkającą w Londynie. W ten sposób cały kraj jest objęty zwartą siecią patroli i drużyn Dziewcząt-Przewodniczek.Podręcznik ten przystosowany do naszych warunków oddajemy dziewczętom naszym, jako drogę do samowychowywania, zdobycia sprawności fizycznej i doskonalenia się moralnego.Kazimira SkrzyńskaPolecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>";;"Przedmowa            Rozdział I.:    Uwagi wstępne dla instruktorek       Plan zajęć na pierwszy tydzień      Pierwszy wieczór (w mieszkaniu)     Dzień następny     Plan zajęć rannych w (mieszkaniu)       Plan zajęć rannych (na wsi)     Zajęcia popołudniowe w (mieszkaniu)      Zajęcia popołudniowe (na wsi)       Zajęcia wieczorne       Pogadanka obozowa Nr. 1. Obowiązki dziewcząt Przewodniczek         Pogadanka obozowa Nr. 2. Zarys wykształcenia Przewodniczek         Pogadanka obozowa Nr. 3. Prawa Przewodniczek      Dziesięć praw obowiązujących     Pogadanka obozowa Nr. 4. Organizacya dziewcząt-Przewodniczek        Egzaminy     Znaki       Odznaczenia      Patrole  Ubranie przewodniczek       Gry i zabawy: Poczta       Popisy Kima       Zabawa Morgana       Spotkanie się Skautów w mieście czy na wsi        Szarady w mieszkaniu      Gry samodzielne          Rozdział II.:    Znajomość zwierząt i przyrody    Pogadanka obozowa Nr. 5.    Wskazówki dla instruktorki        Podchodzenie       Jak się ukrywać      Jak uczyć podchodzenia     Gry i zabawy. Szukanie borsuka      Pościg na zmianę    Podchodzenie sarny       Zdanie raportu z podchodzenia      Ćwiczenia w sztuce podchodzenia      Pogadanka obozowa Nr. 6.    Zwierzęta. — Ptaki. — Płazy. — Ryby. — Owady. — Praktyczne wskazówki, dotyczące zwierząt. — Zabawy         Ptaki        Owady        Wskazówki dla instruktorki        Gry i zabawy: Polowanie na lisa       Pająk i mucha        Pogadanka obozowa Nr. 7.    Drzewa i ich liście. — Rośliny jadalne i trujące. — Ćwiczenia i gry        Zabawy. Wyprawa po rośliny       Liście jako „znaki“           Rozdział III.:    Tropienie. Wskazówki dla instruktorki        Pogadanka obozowa Nr. 8. Obserwacya znaków      Obserwowanie ludzi       Spostrzeżenia na wsi      Dźwięk       Wskazówki dla instruktorki       Gry obserwacyjne. Szukanie naparstka        Konkurs na bystrość wzroku       Ćwiczenia w domu        Rozpoznawanie miejsca        Tajemniczy obóz        Tropienie         Ćwiczenie węchu        Zdaleka i zbliska       Pogadanka obozowa Nr. 9. Ślady ludzkie. — Zwierzęce tropy. — Odgadywanie śladów        Wskazówki dla instruktorki        Ćwiczenie pamięci       Rysunki śladów      Pogadanka obozowa Nr. 10. Czytanie znaków czyli dedukcja        Ćwiczenia w dedukcji        Gry i zabawy. Tropienie łasicy         W zimie na wsi. Wyprawa północna        Niedźwiedź polarny        Warownie śnieżne       Syberyjskie polowanie na ludzi           Rozdział IV.:    Niesienie pomocy.    Pogadanka obozowa Nr. 11. Ratowanie życia. — Dziewczęta bohaterki. — Wskazówki dla instru-ktorek        Na lodzie       Ćwiczenia w ratownictwie     Oparzelizna        Zaczadzenie    Złamane członki       Krwotoki        Odmrożenie        Omdlenie        Epilepsja    Otrucie       Zakażenie krwi       Zadławienie        Żwir w oku        Jak przenosić chorych nieprzytomnych      Ćwiczenie      Zabawy na świeżem powietrzu        Pogadanka obozowa Nr. 12. Jak się ratować w razie wypadku. — Panika. — Ogień. — Utonięcie. — Rozbiegane konie.     Pies wściekły      Ratowanie podczas pożaru       Utonięcie Pani Pumphrey w studni Rozbiegane konie       Pies wściekły        Jak się zachować w razie wypadku       Ratowanie topielców        Ćwiczenia        Pogadanka obozowa Nr. 13. Szpitalnictwo. — Pielęgniarstwo. — Hygiena. — Pranie. — Dezynfekcja        Szpital        1Pokój chorego        Zapasy wody         Wentylacya       Pożywienie       Punktualność        Porządek         Lojalność        Dezynfekcja        Ćwiczenia praktyczne        Pogadanka obozowa Nr. 14. Poświęcenie matki      Widzieć, to rozumieć      Zapobiegaj wypadkom       Łóżko        Okłady gorące         Butelki gorące         Czystość skóry        Pogadanka obozowa Nr. 15. Odżywianie chorych        Bulion        Rosół z kury       Kleik z owsianej kaszy        Kleik z mlekiem         Ciastka kremowe        Napar jęczmienny        Sago na bulionie        Woda ryżowa        Pogadanka obozowa Nr. 16. Rachunki szpitalne      Bielizna szpitalna        Gry i zabawy: Pismo ilustrowane       Rozkład jazdy. Gra konkursowa na odbycie podróży        Pogadanka obozowa Nr. 17    Pielęgnowanie dzieci         Kąpiel        Choroba        Ubranie        Zdrowie       Zabawki        Miłość macierzyńska u murzynów          Rozdział V.:    Życie domowe.    Pogadanka obozowa Nr. 18. Utrzymanie domu. — Hygiena         Porządek      Czystość przedewszystkiem      Pogadanka obozowa Nr. 19. Gospodarstwo kobiece   Roboty ręczne        Łatanie       Pogadanka obozowa Nr. 20. Kuchnia domowa      Jajka     Jaja na miękko po angielsku       Mięso      Ryby    Mąka owsiana         Jarzyny     Skromny obiad przewodniczki       Pogadanka obozowa Nr. 21. Gospodarstwo wiejskie        Drób      Ogród       Powidła i marmolady        Przyjaciele ogródka      Ćwiczenia        Wskazówki dla instruktorki       Pogadanka obozowa Nr. 22. Bądź dobrą dla innych         Cierpliwość      Order srebrnej rybki      Rozdział VI.:    Życie na łonie natury.    Pogadanka obozowa Nr. 23.    Obozowanie. — Urządzenie namiotu. — Ćwiczenia      Miejsce na obóz      Namioty        Łóżka i sprzęty obozowe        Rozpalanie ogniska obozowego         Gotowanie       Wiązanie węzłów        Wskazówki dla instruktorki         Własne wymiary        Ćwiczenia      Gry na dworze. — Wzięcie Quebecku      Pogadanka obozowa Nr. 24.    Wycieczki krajoznawcze. — Oryentowanie się w nieznanej okolicy. — Określenie odległości i północy        Oryentowanie się w nieznanej okolicy        Odnajdywanie północy według gwiazdozbiorów     Wskazówki dla instruktorki       Pogadanka obozowa Nr. 25.    Samoobrona        Dzielna dziewczynka        Jazda konna       Ćwiczenia Dżiu-Dżitsu        Zabawa cyrkowa        Koło cesarzowej Eugenii        Pogadanka obozowa Nr. 26.    Sygnalizacja       Sygnały zapomocą płomieni        Sygnały zapomocą dymu         Wskazówki dla instruktorki       Gra z sygnałami        Wyścigi            Rozdział VII.:    Zdrowie.    Wytrzymałość. — Hartowanie ciała. — Wskazówki dla instruktorki        Pogadanka obozowa Nr. 27.    Wytrzymałość. — Pielęgnowanie ciała. — Nos. — Uszy. — Oczy. — Zęby. — Ćwiczenia praktyczne. — Jak wyrabiać w sobie siłę?        Podróżniczka     Ćwiczenia fizyczne     Nos          Uszy      Oczy        Zęby       Wskazówki dla instruktorów.    Własne wymiary       Ćwiczenia dla rozwoju siły      Łatwy sposób rozwoju siły        Pogadanka obozowa Nr. 28.    Jak szanować swoje zdrowie        Czystość ciała        Wczesne wstawanie         Śmiech       Ładne włosy        Złe przyzwyczajenia      Pogadanka obozowa Nr. 29.    W jaki sposób unikać chorób      Pożywienie        ";-;28.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2018, ";"Reprint z 1914, ";"Format A6, ";"Objętość 272 stron, Oprawa twarda, szyta ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-428-1.jpg
"Język skacze, buzia dmucha";"Ćwiczenia logopedyczne dla malucha";"Aleksandra Sadowska-Krajewska";978-83-8095-415-1;;"                                                            Sprawność aparatu oddechowego i aparatu artykulacyjnego ma ogromny wpływ na prawidłową mowę dzieci. Ćwiczenia doskonalące i rozwijające motorykę narządów artykulacyjnych oraz kształtujące prawidłowy tor oddechowy stanowią podstawową część terapii logopedycznej. Pozwalają na świadome kierowanie ruchami narządów artykulacyjnych, usprawniają mięsień języka, wargi, podniebienie miękkie i żuchwę. Dzięki nim dziecko rozróżnia wdech i wydech, poszerza pojemność płuc i wzmacnia mięśnie oddechowe.                        Ćwiczenia zamieszczone w książeczce mogą również być podstawą zajęć przeprowadzanych w ramach profilaktyki logopedycznej. Przeznaczone są dla dzieci w wieku przedszkolnym, mogą być wykorzystywane przez logopedów, nauczycieli oraz rodziców do samodzielnej pracy w domu.                                    Wszystkie zadania powinny być wykonywane dokładnie, powoli, każde z nich powtarzamy z dzieckiem co najmniej pięciokrotnie. Rolą dorosłego jest pokazanie poprawnie wykonanego ćwiczenia i zachęcenie dziecka do wspólnej pracy.                         Potraktujmy ćwiczenia jako zabawę, a wówczas będą one dla naszych pociech prawdziwą przyjemnością i wykonywać je będą z radością.                        Miłej zabawy!                                                                          ";;"1. Świąteczny pierniczek2. Zmęczony miś3. Odgłosy z wiejskiego podwórka4. Chora Ewelinka5. Muchomorek6. Chomik7. Płotek8. Rozśpiewane samogłoski9. Wąsy wujka10. Dziurawy balonik11. Wahadło w zegarze12. Huśtawka13. Odgłosy ciszy14. Orkiestra15. Mróz za oknem16. Czajnik17. Kołysanka dla pluszaka18. Magiczne cyferki19. Trąbka słonia20. Masaż21. Gruby - chudy22. Spacer po lesie23. Wycieczka do zoo24. Minki małej Lucynki25. Echo26. Wesołe pojazdy27. Kurka i kukułka28. Oddechowe sztuczki";"Gimnastyka buzi i językaSprawność aparatu artykulacyjnego, czyli  popularna gimnastyka buzi i języka są niewątpliwie ważnym elementem  rozwoju mowy i wymowy, dlatego sama czasem wykorzystuje różnego rodzaju  zabawy usprawniające buzię podczas zajęć, ale nie są one koniecznością,  ani regułą, ani stałym punktem każdego spotkania z dzieckiem.Zdziwieni?  Niepotrzebnie. Stereotyp logopedy robiącego tylko śmieszne miny i  dmuchającego na piórka na szczęście już dawno odszedł w niepamięć. Co  nie znaczy, że tego nie robimy. Owszem ćwiczenia usprawniające ruchomość  języka, wzmacniające napięcie warg, wydłużające fazę wydechową oraz  ruchy naprzemienne (np. rytmiczne unoszenie i opuszczania języka  wewnątrz buzi, dotykanie czubkiem języka kącików ust raz z lewej raz z  prawej strony i tak dalej) są ważne, ale zwykle za zaburzeniami  artykulacji stoi coś więcej i należałoby najpierw znaleźć przyczynę, by  móc trwale wyeliminować problem.Kiedy przychodzi do mnie dziecko ze  “zwyczajną” wadą wymowy np. zamienia szereg szumiący [sz ż cz dż] na  syczący [s z c dz] albo nie wymawia głoski [r], a zamiast tego słychać  [l] lub co gorsza [j] sprawdzam czy przyczyną jest tylko niska sprawność  buzi czy należy szukać głębiej, a tutaj mamy już cały wachlarz  możliwości m.in. :– ankyloglosja, czyli niedorozwój wędzidełka podjęzykowego– słabe bądź wzmożone napięcie mięśniowe w obrębie aparatu artykulacyjnego– nieprawidłowy tor oddechowy– infantylny sposób połykania– wady anatomiczne twarzy– podłoże środowiskowe (np. gdy w najbliższa dziecku osoba ma wadę wymowy)Jak widzicie opcji jest wiele, ważne by  żadnej nie lekceważyć i próbować pomóc.   W przypadku niskiej sprawności  buzi sprawa jest dość oczywista – trzeba tę buzię usprawnić. Pojawiają  się więc zabawne minki, rysunki, obrazki, zdjęcia, historyjki, zagadki,  opowiastki, bajeczki i mnóstwo zabawy, w której łatwo jest przemycić  konkretne ćwiczenie. Przemycić to tutaj słowo klucz, bo  jako logopeda nie skupiam się wyłącznie na artykulacji, ale na  całościowym obrazie dziecka, bo ćwiczenia ogólnorozwojowe (nawet jeśli  dziecko radzi sobie w nich całkiem dobrze) mają pozytywny wpływ na  funkcjonowanie Malucha i dają tego odzwierciedlenie w wymowie. Nie wyobrażam sobie więc, aby przez całe  zajęcia (często 60minutowe) dmuchać, parskać, cmokać, chuchać albo  “machać” językiem, a przy tym jeszcze siedzieć przed lustrem i w  nieskończoność powtarzać te same czynności. Spróbujcie sami przez 10-15  minut unosić i opuszczać język do wałka dziąsłowego, robić naprzemiennie “ryjek i uśmiech” albo dmuchać bańki mydlane – i jak? zmęczeni? Bo ja TAK. Uwierzcie  mi, że dziecko też będzie. Zmęczone, znudzone i zniechęcone do dalszych  działań, a już na pewno nie będzie chciało powtarzać ćwiczeń w domu.Dlatego tak duży nacisk kładę na  zaangażowanie dziecka we wspólną pracę, bo mózg najszybciej uczy się  poprzez działanie, najlepiej i najszybciej zapamiętuje to czego dziecko  samo może doświadczyć, co może zobaczyć, poczuć, dotknąć, powąchać,  posmakować. A przy odrobinie kreatywności nudne bądź co bądź ćwiczenia  artykulacyjne uda się przemycić wszędzie – dosłownie i w przenośni.  A jeśli nie macie pomysłów na ćwiczenia i  szukacie zróżnicowanej tematycznie, nadającej się do pracy w domu, w  gabinecie, na zajęciach w przedszkolu książeczki, która pomoże usprawnić  buzię Waszego malucha zajrzycie na stronę Oficyny Wydawniczej Impuls po nowości “Język skacze, buzia dmucha. Ćwiczenia logopedyczne dla malucha” oraz jej młodszą siostrę “Wargi parskają i pięknie głoski wypowiadają. Ćwiczenia logopedyczne dla starszaka” obie części autorstwa Aleksandry Sadowskiej-Krajewskiej.Książeczki zawierają kilkadziesiąt  krótkich, bardzo prostych tekstów, opowiastek, zabaw ćwiczących m.in.  mięśnie języka, warg, policzków i podniebienia, wydłużających fazę  wydechową oraz usprawniających słuch fonematyczny – każda skoncentrowana  na doskonaleniu innej umiejętności, dostosowana do wieku i możliwości  poznawczych dziecka. Duży format, obrazki w formie kolorowanek,  ćwiczenia zachęcające do zabawy w pionie i w poziomie, na siedząco i na  leżąco, idealne do rozwijania kreatywnego myślenia i aktywizujące  dziecko do samodzielnego działania są tylko dodatkowym bodźcem do pracy.  No i cena, zachęcająco niska.  Zobaczcie sami, jak fajnie to wszystko wygląda od środka!                                                              źródło: http://www.loogomowa.pl/gimnastyka-buzi-i-jezyka  Zajęcia logopedyczne są formą pomocy dziecku. Ich treść, formy, metody muszą być maksymalnie dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz możliwości dziecka i skierowane nie tylko na wyeliminowanie wykrytych w mowie nieprawidłowości, ale też na im zapobieganie, poprzez usprawnianie narządów artykulacyjnych. W przypadku dzieci, realizując kolejne ćwiczenia wychodzi się od treści znanych i łatwych, zaś podstawową pracy są ćwiczenia w formie zabaw i gier. Dzięki temu dziecko uczy się bawiąc, a kolejne ćwiczenia pobudzają jego zainteresowanie i motywację do pracy, a przy tym – odpowiednio dobrane zadania – angażują maksymalną liczbę zmysłów i wykorzystują posiadane przez dziecko umiejętności. Skąd jednak wziąć takie ćwiczenia? Jak właściwie je dobrać? Jedną z takich propozycji dla starszaków, które wykorzystywać mogą zarówno rodzice / opiekunowie, jak i nauczyciele i czy logopedzi, jest pozycja opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS, pt. „Wargi parskają i pięknie głoski wypowiadają. Ćwiczenia logopedyczne dla straszaka”. Autorka, Aleksandra Sadowska-Krajewska, to filolog, oligofrenopedagog i neurologopeda, zajmujący się diagnozą i terapią zaburzeń mowy o podłożu neurologicznym. Wspólnie z Marceliną Krzemińską, graficzką, która zajęła się ilustracjami do ćwiczeń, stworzyła ona wspaniały zbiór zabaw, które jednocześnie pozwalają podnieść kompetencje językowe u dzieci, w ramach profilaktyki logopedycznej.   W książce, autorka proponuje nam blisko trzydzieści różnego rodzaju ćwiczeń, w pełni angażujących dziecko i wciągających go do zabawy. Znajdziemy tu zarówno ćwiczenia oddechowe (np. „Latający papierek”, „Smaczny wyścig”), jak i ćwiczenia narządów artykulacyjnych (np. „Kary konik”, „Czekoladowe czary-mary”) czy słuchu fonemowego (np. „Nazywamy i tworzymy słowa”).   Wszystkie te ćwiczenia wciągają dzieci w fascynujący świat kreatywnej zabawy, niejako przy okazji poprawiając umiejętności komunikacyjne. Na dodatek wspaniałe ilustracje przyciągają uwagę i zachęcają do czynnego uczestniczenia w proponowanych ćwiczeniach. Warto włączyć te pozycję do swojej biblioteczki i systematycznie realizować z dzieckiem proponowane ćwiczenia – zabawy, które zarówno pomogą w usprawnianiu aparatu artykulacyjnego czy doskonaleniu słuchu fonologicznego, jak i służą wzbogacaniu słownictwa.  źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/05/aleksandra-sadowska-krajewska-wargi.html Obecne czasy dają nam wiele możliwości. Jedną z nich jest domowa  logopedia. Teraz nie tylko przedszkole, czy szkoła mają wpływ na  umiejętność poprawnego wypowiadania się. Dzięki wielu publikacjom,  rodzic może brać czynny udział w rozwoju mowy swojego dziecka.Aleksandra Sadowska-Krajewska stworzyła serię książek, które mają  pomóc w rozwijaniu mowy na różnym etapie rozwoju. Są ćwiczenia dla  maluchów, starszaków, a nawet dla osób dorosłych. Wszystko po co aby  wspomóc poprawne wypowiadanie się.Książka jest w w dużym formacie, dzięki czemu jest dużo miejsca na  ilustracje. Wszystkie zadania, które występują w książce są napisane w  łatwy, przystępny i zrozumiały sposób. Różnorodność zadań jakie  występują w "Wargi parskają i piękne głoski wypowiadają" jest naprawdę  duża. Każdy znajdzie coś dla siebie. Są ćwiczenia języka, słuchu  fonemowego, oddechowe i wiele innych. Jak przy każdych zadaniach,  zaczynamy od tych łatwych aby przechodzić do coraz trudniejszych.  Ćwiczenia w większości są wielokrotnego użytku, więc możemy do nich  wracać i powtarzać je kiedy chcemy. Wszystkie wydają się bardzo łatwe.  Uważam, że to doskonały sposób na spędzenie czasu z dzieckiem. Dzięki  tym ćwiczeniom nie tylko wesoło spędzimy czas, machając językiem jak  miotełką, czy mówienie staccato i legato, ale również nauczymy się  czegoś nowego i rozwiniemy mowę. Jak już wspomniałam zadania nie należą  do trudnych. Jednak nawet dorosłemu zajmie chwilę opanowanie niektórych  ćwiczeń w zadowalającym stopniu."Wargi parskają i piękne głoski  wypowiadają" to nie tylko książka logopedyczna. Znajdują się w niej  również zadania, które wymagają kredek i flamastrów. Oprócz powtarzania  określonych głosek, spółgłosek i samogłosek mamy również pokolorować  żabki, odkryć jakie zwierze czai się po połączeniu kropek itp. Bardzo  podoba mi się ta forma, ponieważ jak pisze sama autorka, zadania te mają  mieć formę zabawy. To rodzic lub nauczyciel ma stworzyć odpowiednią,  zachęcającą atmosferę żeby zainteresować dziecko. Wszystko zostało  podane jak na tacy. Zadania są ciekawe i różnorodne, nie można się przy  nich nudzić. W każdej chwili można przerwać zabawę i wrócić do niej  kiedy będzie się miało ochotę. Dodatkowo ilustracje, które stworzyła Marcelina Krzemińska powodują,  że książka jest bardzo czysta i schludna. Jest w niej miejsce na własną  interpretację, a grafiki, które się w niej znajdują zachęcają do  zagłębienia się w świecie, w którym to pojedyncze litery są ważne, a nie  całe zdania. Bardzo prosta kreska, żywe kolory i ciekawe postacie  powodują, że chce się sięgnąć po tę książkę. Marcelina Krzemińska  zadbała o to aby również dzieci miały coś do powiedzenia. Przecież  pokolorowanie żaby nie musi oznaczać, że będzie ona na pewno zielona.  Ilustracje, które wykonała zostawiają wiele miejsca na własne grafiki i  dzieła. Dlatego ta książka jest taka wyjątkowa.Uważam, że "Wargi parskają i piękne głoski wypowiadają" to pozycja,  po którą będą sięgać nie tylko rodzice chcący rozwijać mowę własnego  dziecka, ale i same pociechy. Dużo zabawy, śmiechu i oczywiście nauki  sprawia, że jest to idealna książka na nudne wieczory. Okazuje się, że  dziecko można zająć nie tylko za pomocą ekranu, ale również i ciekawych  ćwiczeń, które każdy starszak na pewno z chęcią wykona i będzie mieć  przy tym dużo frajdy. Bardzo polecam tę książkę.     Ocena: 6/6 źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27401-wargi-parskaja-i-pieknie-gloski-wypowiadaja.html ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format A4, ";"Objętość 34 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-415-1.jpg
"Wzajemne społeczne reprezentacje zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych";;"Aleksander Cywiński";978-83-8095-280-5;;"                                    Przedmiotem niniejszej pracy doktorskiej są zagadnienia z zakresu kilku dyscyplin, a w szczególności prawa i pedagogiki, i zaprezentowanie jedynie wyników badań winno być potraktowane jako niewystarczające oraz w uzasadniony sposób odczytane jako zbyt skrótowa próba odpowiedzi na postawione pytania badawcze. W pracy autor przedstawia poszczególne zagadnienia (metodologia wywiadu rozumiejącego, teoria społecznych reprezentacji, instytucje prawa itd.), które same w sobie, a konkretnie sposób ich opisu nie będą mogły być określone jako oryginalne, jednak ich połączenie oraz to, że zabiegi powyższe mają na celu odpowiedzenie na pytania do tej pory nie stawiane, uzasadnia przyjęty sposobu postępowania.             Chcę odpowiedzieć na pytanie: Jakie są wzajemne społeczne reprezentacje zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?                                     Problem badawczy niniejszej rozprawy wyraża się w pytaniu: Jakie są wzajemne społeczne reprezentacje zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych? Wypływają z niego następujące pytania:                        1.    Jaka jest treść społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?            2.    Jakie są elementy centralne społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?             3.    Jakie są elementy peryferyjne społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?                                    Praca składa się z następujących części.                                    W pierwszej części staram się uchwycić znaczenie relacji kurator – podopieczny w różnych wymiarach oraz przybliżyć kontekst historyczny, tj. narodziny instytucji kurateli, w szczególności postać pierwszego kuratora Johna Augustusa. Idealnym stanem byłaby taka sytuacja, w której można czytać dany tekst w kilku miejscach naraz. Niestety, nie jest to możliwe. Na początku opisuję więc wymiar historyczny, a potem prawny ze względu na to, że inicjuje (wymusza) powstanie relacji. Następnie opisuję wymiar filozoficzny (aby dokonać próby zobrazowania kontekstu), pedagogiczno-resocjalizacyjny (ze względu na sferę, w której osadzona jest relacja kurator – podopieczny), a na koniec emancypacyjne konteksty kurateli. Należy już we wstępie odnotować, że choć sfery te opisują odmienne wymiary owego związku kurator – podopieczny, to zachodzą tu relacje łączności.             Kolejna część dotyczy kluczowego dla konstruowanej pracy badawczej zjawiska społecznych reprezentacji, perspektywy zrodzonej na gruncie psychologii społecznej. W części tej przedstawię zagadnienia kluczowe dla wspomnianej teorii w połączeniu z metodologią badań.             Ostatnia część zawiera prezentację i dyskusję wyników badań. Pracę kończą konkluzje, których podstawą jest zgromadzony materiał empiryczny i jego interpretacje.                                                Z recenzji dr hab. Renaty Szczepanik, prof. UŁ            Rozprawa doktorska Aleksandra Cywińskiego […] to wartościowa i oryginalna praca z punktu widzenia przyjętej perspektywy teoretyczno-metodologicznej oraz dzięki trafnie dostrzeżonemu problemowi badawczemu i wynikom badań. Autor uważnie formułuje swoje sądy na podstawie reprezentatywnej i wyczerpującej literatury, stosuje przekonujące argumentacje oraz operuje poprawnym i czytelnym językiem.                                      ";;"Podziękowania      Wstęp      Rozdział 1Relacja kurator – podopieczny jak o zagadnienie o charakterze wielokontekstowym  1.1. Historyczne konteksty kurateli sądowej      1.2. Prawne aspekty zawodu i funkcji kuratora sądowego     1.3. Relacja kurator – podopieczny w kontekście refleksji filozoficznej 1.4. Pedagogiczne funkcje kuratora  1.5. Emancypacyjne konteksty kurateli    Rozdział 2Teoria społecznych reprezentacji    2.1. Teoria społecznych reprezentacji, jej źródła i konteksty      2.2. Teoria społecznych reprezentacji w kontekście fenomenu reprezentacji2.3. Próba określenia relacji: reprezentacja – schemat – skrypt – prototyp – egzemplarz2.4. Podsumowanie. Teoria społecznych reprezentacji i jej użyteczność poznawcza (pedagogiczna)   Rozdział 3Założenia metodologiczne badań  3.1. Społeczne reprezentacje jako przedmiot badań  3.2. Problematyka badawcza3.3. Etyczne aspekty prowadzonych badań  3.4. Metoda gromadzenia danych i opis badanej próby  3.5. Procedura badań  3.6. Metoda analizy materiału empirycznego  Rozdział 4Społeczne reprezentacje uczestników interakcji probacyjnej   4.1. Treść społecznych reprezentacji podopiecznych w wypowiedziach zawodowych kuratorów do spraw dorosłych4.2. Treść społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów do spraw dorosłych w wypowiedziach podopiecznychRozdział 5Wzajemne społeczne reprezentacje uczestników interakcji probacyjnej 5.1. Prawy i Lewy w kontekście wzajemnych społecznych reprezentacji  5.2. Kurator zorientowany na teren i kurator zorientowany na sąd w kontekście wzajemnych społecznych reprezentacjiZakończenie     Bibliografia     Streszczenie    Summary ";"Praca doktorska Aleksandra Cywińskiego swoją tematyką wpisuje się w obszar badawczy głównie pedagogiki resocjalizacyjnej, socjologii prawa, kryminologii, a także – poprzez wykorzystanie teorii społecznej reprezentacji – psychologii społecznej. […] kwestia wzajemnych społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych nie była dotychczas przedmiotem zainteresowań badaczy. Należy więc pogratulować Autorowi zarówno wyboru samego tematu badawczego, jak i wykorzystania w prowadzonym projekcie badawczym inspirującej teorii społecznych reprezentacji, a także dobrania adekwatnej do podjętego przedsięwzięcia metody wywiadu rozumiejącego. […] publikacja stanowi rodzaj swoistych badań w działaniu, w których badacz rozpoznaje teren swej aktywności, szuka dróg jej doskonalenia, jak również dąży do kreacji samego siebie w pracy kuratora sądowego. Z recenzji dr hab. Anny Fidelus, prof. UKSW    Rozprawa doktorska Aleksandra Cywińskiego […] to wartościowa i oryginalna praca z punktu widzenia przyjętej perspektywy teoretyczno-metodologicznej oraz dzięki trafnie dostrzeżonemu problemowi badawczemu i wynikom badań. Autor uważnie formułuje swoje sądy na podstawie reprezentatywnej i wyczerpującej literatury, stosuje przekonujące argumentacje oraz operuje poprawnym i czytelnym językiem. Z recenzji dr hab. Renaty Szczepanik, prof. UŁ     ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 326 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-280-5.jpg
"Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów";;"Maria Bystrzanowska";978-83-8095-476-2;;" Wydanie IV. 2018 poprawione i uzupełnione.Z satysfakcją informujemy, że po niespełna roku od premiery książki Mutyzm  wybiórczy – poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów, która  miała miejsce 8 czerwca 2017 roku, nakład trzech poprzednich jej wydań  jest już wyczerpany. Wszystkie dotychczasowe nakłady, co rzadko  się zdarza w tego typu publikacjach, rozchodziły się w ciągu kilku tygodni.Maria Bystrzanowska przystąpiła więc do opracowania kolejnego wydania, z jednej strony wykorzystując nieco zmienione i uzupełnione fragmenty wcześniejszych wydań, a z drugiej wprowadzając całkiem nowe treści.W niniejszym, czwartym wydaniu zachowany został dotychczasowy układ i zasadniczy zrąb treści, ale część dotychczasowych informacji została poszerzona i uzupełniona, dodano również nowe pozycje. Nowy lub na nowo zorganizowany tekst stanowi prawie jedną czwartą objętości poprzednich wydań książki. Autorka ma nadzieję, że także w obecnej wersji książka wciąż będzie pomagać Czytelnikom w zrozumieniu istoty mutyzmu wybiórczego oraz znaczenia wczesnej diagnozy i skutecznej terapii tego zaburzenia lękowego. Maria Bystrzanowska starała się dodać jeszcze więcej przykładów z życia codziennego, przedstawiła nowe, szczegółowe studium przypadku dziecka z MW, tym razem dziewczynki w wieku szkolnym, poszerzyła informacje dotyczące generalizacji mowy, zawarła wskazówki odnośnie do terapii mutyzmu wybiórczego u nastolatków, opisała wyniki własnych ostatnich badań nieformalnych na temat skuteczności terapii grupowej w leczeniu mutyzmu wybiórczego, dodała punkt o farmakoterapii, przedstawiła wady i zalety konsultacji online, dostosowała treści do nowych przepisów prawnych, dodała nowe załączniki.Proszę pamiętać, że praca z dzieckiem z mutyzmem wybiórczym nie jest łatwa. Niemniej jednak podjęcie właściwych oddziaływań na wczesnym etapie występowania tego zaburzenia może naprawdę szybko przynieść pozytywne efekty terapeutyczne. [...] Książka w przystępny sposób przybliża Czytelnikom problem mutyzmu wybiórczego. W kolejnych rozdziałach omawia istotę zaburzenia, proces diagnostyczny i terapeutyczny [...]. […] wszystkie refleksje Autorki wypływają wprost z jej doświadczeń, a właściwa narracja wzbogacona jest przykładami różnych przypadków terapeutycznych, fragmentami wypowiedzi pacjentów i ich rodziców, tekstami z blogów. Wiele wniosków i spostrzeżeń Maria Bystrzanowska popiera badaniami sondażowymi (np. zrealizowanymi wśród 100 rodziców dzieci z mutyzmem). Ważną część stanowi obszerny aneks, zawierający: narzędzia diagnostyczne (np. arkusze obserwacji dla rodziców i nauczycieli, kwestionariusz wywiadu z rodzicami) i terapeutyczne (mapa mowy, drabina z zadaniami), opisy procedur diagnostycznych, wskazówki dla dzieci z mutyzmem wybiórczym oraz różnych grup osób, z którymi dziecko z mutyzmem wybiórczym może się zetknąć: nauczycieli, rehabilitantów, lekarzy [...]. Rodzice i nauczyciele otrzymują do ręki poradnik, z którego dowiedzą się, jak rozpoznać mutyzm, jak postępować z dzieckiem z tą przypadłością, gdzie szukać pomocy, jak wygląda diagnostyka i proces terapii. Specjaliści zaś mogą skonfrontować własne doświadczenia z doświadczeniami Autorki […]. Z recenzji dr hab. Agnieszki Myszki  Książkę przeznaczono głównie dla rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym, a także dla ich nauczycieli i specjalistów. W Polsce jest dostępnych niewiele pozycji, w których czytelnik znajdzie nowoczesne podejście do mutyzmu wybiórczego (MW). Angielska i amerykańska literatura nie jest dostępna dla wszystkich, dlatego też wielu rodziców, nauczycieli czy specjalistów wciąż uważa, że skoro dziecko rozmawia w domu, w szkole na przerwie czy w gabinecie, to na pewno nie ma żadnego zaburzenia.Dlaczego książka ta jest przeznaczona dla rodziców? To właśnie oni często zadają sobie pytanie, dlaczego moje dziecko, które w domu rozmawia i świetnie się bawi, po przekroczeniu progu przedszkola/szkoły milknie. Na początku trudno im to zaakceptować. Czasem słyszą uwagi typu: pewnie dziecko nie mówi, bo rodzice mu nie pozwalają, manipuluje otoczeniem, wybiera sobie osoby do rozmowy, nie lubi tej cioci czy nauczycielki. Rodzice z takimi komentarzami muszą się zmagać nie tylko w przedszkolu, szkole, u lekarza, ale i w rodzinie. Niestety, nawet rodzina nie rozumie problemów dziecka, uważa, że dziecko ma taką fanaberię. Wszyscy muszą zrozumieć istotę tego zaburzenia, żeby na co dzień nie szkodzić dziecku swoim zachowaniem, tylko go wspierać i pomagać.Dlaczego książka ta jest przeznaczona dla nauczycieli i specjalistów? Otóż jako osoby pracujące z dziećmi i młodzieżą powinni znać niepokojące objawy, które sugerują nieprawidłowości w rozwoju. Muszą także zwracać uwagę na wszelkie zachowania, które nie są typowe. Z doświadczenia wiemy, że termin „mutyzm wybiórczy” jest czymś nowym nawet dla wielu specjalistów (psychiatrów, psychologów, logopedów, pedagogów), którzy do tej pory nie spotkali dziecka z taką diagnozą bądź nie potrafili właściwie sklasyfikować występujących u niego objawów. Diagnozując dziecko z MW, specjaliści powinni mieć wystarczającą wiedzę na temat istoty zaburzenia i samego przebiegu terapii. Ponadto niektórzy nauczyciele nie mogą zrozumieć, dlaczego uczeń na lekcji nie odpowiada na pytania, nie rozmawia z nauczycielami, z rówieśnikami, a czasem na przerwie buzia mu się nie zamyka. Twierdzą, że uczeń ten manipuluje otoczeniem i mówi tylko wtedy, kiedy chce lub gdy ma coś do przekazania, np.: „jakby wiedział, to by odpowiedział”. Książka rekomendowana przez Polskie Towarzystwo Mutyzmu Wybiórczego      ";;;" Magdalena: Przeczytałam i muszę powiedzieć , że jest to  książka godna polecenia ! Zawiera esencję najważniejszych informacji dotyczących mutyzmu wybiórczego. Informacje są usystematyzowane i napisane w bardzo przystępnej formie dla czytelnika. Zawiera bardzo dobry i pomocny aneks , który może posłużyć do pracy z dzieckiem. Po przeczytaniu tej książki ma się pełny poukładany obraz co to jest mutyzm, a przede wszystkim jak pomóc dziecku. Szczerze polecam !!!Ewa: Bardzo dobra książka dotycząca mutyzmu wybiórczego. W jasny i zrozumiały dla rodziców i nauczycieli sposób omawia podstawowe informacje dotyczące tego zaburzenia. Książka osobiście bardzo mnie zachwyciła, a wszystkim tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z MW powinna pomóc zrozumieć przedmiotowy problem. Książka jest przydatna nie tylko rodzicom ale jest Idealna do sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu, który będzie pracował z dzieckiem. Wszystko jest szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i nieformalnie. Chciałabym aby było więcej takich książek. Świetna pozycja i bardzo za nią dziękuję!     Książka  w przystępny sposób przybliża Czytelnikom problem mutyzmu wybiórczego. W  kolejnych rozdziałach omawia istotę zaburzenia, proces diagnostyczny i  terapeutyczny [...]. […]  wszystkie refleksje Autorki wypływają wprost z jej doświadczeń, a  właściwa narracja wzbogacona jest przykładami różnych przypadków  terapeutycznych, fragmentami wypowiedzi pacjentów i ich rodziców,  tekstami z blogów. Wiele wniosków i spostrzeżeń Maria Bystrzanowska  popiera badaniami sondażowymi (np. zrealizowanymi wśród 100 rodziców  dzieci z mutyzmem). Ważną  część stanowi obszerny aneks, zawierający: narzędzia diagnostyczne (np.  arkusze obserwacji dla rodziców i nauczycieli, kwestionariusz wywiadu z  rodzicami) i terapeutyczne (mapa mowy, drabina z zadaniami), opisy  procedur diagnostycznych, wskazówki dla dzieci z mutyzmem wybiórczym  oraz różnych grup osób, z którymi dziecko z mutyzmem wybiórczym może się  zetknąć: nauczycieli, rehabilitantów, lekarzy [...]. Rodzice  i nauczyciele otrzymują do ręki poradnik, z którego dowiedzą się, jak  rozpoznać mutyzm, jak postępować z dzieckiem z tą przypadłością, gdzie  szukać pomocy, jak wygląda diagnostyka i proces terapii. Specjaliści zaś  mogą skonfrontować własne doświadczenia z doświadczeniami Autorki […]. Z recenzji dr hab. Agnieszki Myszki  „MUTYZM WYBIÓRCZY Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” Maria Bystrzanowska Maria Bystrzanowska napisała fantastyczny podręcznik, który  poprowadzi za rękę Was, drodzy rodzice oraz specjalistów – logopedów,  psychologów, pedagogów, nauczycieli, z którymi współpracujecie w walce o  zdrowie Waszych dzieci, od diagnozy po terapię. Przeczytanie tej  książki w mojej opinii pozwala rodzicowi na to, aby szybko przejść fazę  wyparcia, poprzez akceptację do działania. Jak pokazuje Pani Maria,  która jest przede wszystkim znakomitym praktykiem, pomoc dziecku z  mutyzmem wybiórczym w polskich realiach, na terenie przedszkoli, szkół  przy wsparciu specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznych (Pani  Maria jest pracownikiem ppp) jest możliwa, a im prędzej wprowadzi się  stosowne działania, tym szybciej można pokonać u dziecka lęk przed  mówieniem. Tak naprawdę wystarczy szczera chęć współpracy i życzliwość  oraz trochę czasu, aby zdobyć wiedzę, która pozwoli zrozumieć istotę  zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy.Poradnik „Mutyzm wybiórczy” autorstwa Marii Bystrzanowskiej ukazał się nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls: http://www.impulsoficyna.com.pl/nowosci/mutyzm-wybiorczy,1886.htmlW imieniu Zarządu Polskiego Towarzystwa Mutyzmu Wybiórczego składam  serdeczne podziękowania Oficynie Impuls za przekazane na rzecz naszego  stowarzyszenia egzemplarze książki.Zachęcam do zakupienia egzemplarzy z kolejnego już nakładu (pierwszy  rozszedł się w błyskawicznym tempie!) – to obowiązkowa pozycja do  biblioteczki rodzica dziecka z mutyzmem wybiórczym, specjalisty  zajmującego się tą tematyką, ale też znakomity prezent dla wszystkich,  którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę o tym, jak pracować z dziećmi, w  końcu każdy nauczyciel, pracownik poradni zdrowia psychicznego, lekarz  pediatra, specjalista z poradni psychologiczno-pedagogicznej może  spotkać w swojej karierze zawodowej dziecko z mutyzmem wybiórczym – po  przeczytaniu książki Pani Marii będzie miał rzetelną widzę o zaburzeniu,  ale też świadomość, czego należy unikać w kontakcie z dzieckiem nim  dotkniętym, a co może okazać się pomocne. Poniżej kilka opinii, jakie ukazały się w naszej grupie wsparcia na fb:Łucja Cyranek – Specjalista„Super! Dziękuję za świetną lekturę (…) KAWAŁ DOBREJ ROBOTY! P.S.  Pozwoliłam sobie przejrzeć bibliografię. Jakie smutne jest to, że  praktycznie nie ma w niej polskich pozycji. Wierzę w to, że książka  Marii odmieni zatem oblicze MW, szczególnie w kręgach akademickich,  poradnianych i terapeutycznych!”Ela Bednarczyk-Szaj – Rodzic„Książka jest wspaniała! Zarwałam nockę, żeby ją przeczytać, ale nie  żałuję. Wszystkie najważniejsze wiadomości – teoria, opis terapii, i  najważniejsze – przykłady! W inny niż u Maggie i bardziej dla mnie  przejrzysty sposób pokazane obciążenie komunikacyjne – nie w formie  tabelarycznej, ale zwykle przykłady – dla mnie to duży atut. Dużo  fajnych przykładów jak po kolei pracować nieformalnie z dzieckiem, jest  także przykład drabinki do formalnego sliding in, to na pewno bardzo  pomocne komuś, kto zaczyna pracować z dzieckiem. Idealna książka do  sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu,  który będzie pracował z dzieckiem czy też dla pracowników PPP. Dużym  atutem jest objętość książki – taka w sam raz. Wiadomo, że my rodzice  chcielibyśmy, aby treści było jak najwięcej, ale nie czarujmy się – dla  nauczyciela, specjalisty ze szkoły czy ppp nawet zaangażowanego, nasze  dziecko jest jednym z wielu dzieci, z którymi pracuje i może nie mieć  czasu na przeczytanie 500 stronicowej książki. (…)Jednym słowem wspaniała pozycja i bardzo za nią dziękuję!”Anna Jasiołek – Rodzic„I ja dołączam do grona osób, które przeczytały poradnik Marii.  Szukałam słowa, które by w 100% odzwierciedlało zawartość książki i to  co mi przyszło na myśl po jej przeczytaniu to, że ta książka jest  fenomenalna. Bardzo mnie cieszy, że taka wspaniała pozycja będzie  zasilać półki w naszych domach, księgarniach i w wielu innych miejscach.Po przeczytaniu tej książki mam bardzo pozytywne odczucia, świetny,  doskonały przekaz. Zwracają moją uwagę przykłady przytaczane z pracy z  dziećmi z MW. Wszystko szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i  nieformalnie. Co i jak po kolei i na co zwracać uwagę mając w terapii  dziecko z MW. Język prosty i nieskomplikowany. Wszystko bardzo obrazowo  zostało przedstawione (…) najważniejsze treści są wytłuszczonym drukiem.  Bardzo przejrzysta, czytelne tabele, wszystko usystematyzowane co  stwarza, że przyjemnie się ją czyta.(…) W książce wiele informacji na temat samej diagnozy, zwrócenie  uwagi na zachowania u dziecka, które nas powinny zaniepokoić, gdzie się  wtedy udać i jak przebrnąć przez ten cały etap. Świetnie opisane zadania  dla rodzica, nauczyciela i specjalisty w procesie terapii. Zaciekawiły  mnie też przykłady błędów popełnianych przez rodziców na co dzień w domu  i środowisku i jak ważne jest zmodyfikowanie tych działań, tak aby nie  przenosić swoich lęków na dziecko.(…) Świetnie opracowany aneks, nie obawiam się użyć słowa gotowiec-ściąga dla każdego diagnosty i nie tylko.W książce jest ujęte wszystko, co najbardziej istotne. Ja z pewnością  sięgnę po nią jeszcze nie raz i będę ją polecać i w ten sposób szerzyć  świadomość o MW.Książka mnie osobiście bardzo zachwyciła, a wszystkim tym, którzy  dopiero zaczynają swoją przygodę z MW pomoże zrozumieć nurtujący  problem. Dla osób już wtajemniczonych w specyfikę tego zaburzenia,  książka ta poszerzać będzie ich horyzonty (…) Książka jest hitem na  polskim rynku!” źródłó:  http://www.mutyzm.org.pl/recenzja-ksiazki-mutyzm-wybiorczy-poradnik-dla-rodzicow-nauczycieli-specjalistow-maria-bystrzanowska/   O mutyzmie wciąż wiemy za mało. I choć to wydaje się niewiarygodne, niektórzy nauczyciele czy szkolni pedagodzy nawet o nim nie słyszeli. Może to wynikać z faktu, że w Polsce wciąż niewiele jest pozycji na ten temat, szczególnie tych prezentujących nowoczesne podejście do mutyzmu wybiórczego (MW), zaś literatura obcojęzyczna nie dla wszystkich jest dostępna. Tymczasem ilość dzieci z mutyzmem, w tym ilość dzieci, które nie zostały jeszcze zdiagnozowane, lub są zdiagnozowane błędnie, rośnie.   Dlatego też tak cenną jest publikacja Marii Bystrzanowskiej, logopedy i specjalisty wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, która w swojej książce „Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” stara się przybliżyć istotę zaburzenia. Chociażby po to, by swoim codziennym zachowaniem nie szkodzić dziecku na co dzień, ale przeciwnie – by go wspierać. Po książkę sięgnąć zatem powinni wszyscy, którzy mają, albo mogą mieć styczność z przypadkami MW, a także rodzice dzieci z tym zaburzeniem oraz studenci, zarówno logopedii, jak i psychologii czy pedagogiki. Książka ta jest niezbędna, by specjaliści w tych dziedzinach potrafili poprawnie sklasyfikować występujące objawy oraz by potrafili podjąć odpowiednie kroki, mające na celu prowadzenie terapii dzieci z MW.   Książka składa się z sześciu rozdziałów, zawierających zmienione i uzupełnione – w stosunku do poprzednich wydań – tematy. Układ książki pozwala stopniowo zgłębiać zagadnienie mutyzmu, zaś użyty język czy liczne przykłady z życia codziennego, zarówno z praktyki zawodowej autorki, jak i przypadki osób należących do poświęconych mutyzmowi grup na FB, pozwalają zrozumieć zarówno wagę problemu, jak i powiązać teorię z praktyką.   W rozdziale pierwszym autorka przybliża nam definicję, istotę i przyczyny mutyzmu wybiórczego, a także omawia czynniki mające wpływ na pojawienie się tego zaburzenia. Poznamy również objawy kluczowe mutyzmu oraz cechy dziecka z mutyzmem wybiórczym. Rozdział drugi stanowi omówienie zagadnienia mutyzmu w kontekście innych współistniejących zaburzeń. Autorka posłużyła się wynikami badań ankietowych przeprowadzonych wśród rodziców dzieci z MW, celem lepszego zrozumienia funkcjonowania tych dzieci oraz wyłonienia współistniejących objawów.   W rozdziale trzecim Bystrzanowska charakteryzuje zachowania dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu, szkole oraz w domu. Omawia pewne cechy wspólne, które posiadają osoby z tym zaburzeniem, takie jak: lękowa osobowość, dwoistość natury oraz wybiórczość mówienia. Kolejny rozdział dotyczy diagnozowania mutyzmu – autorka odpowiada na pytania: gdzie i kto oraz jak powinien diagnozować MW. Zwraca też uwagę na trudności diagnostyczne oraz zajmuje się kwestią samej diagnozy i monitorowania postępów w terapii dziecka z MW.   Kluczową sprawą terapii dziecka z MW jest wczesna interwencja, czyli prowadzenie oddziaływań terapeutycznych z chwilą zaobserwowania pierwszych objawów MW, dlatego też omówienie terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym, stało się tematem rozdziału piątego. Ostatni, szósty rozdział, dotyka kwestii działań prewencyjnych, choć autorka zwraca uwagę na fakt, iż w przypadku MW istotna jest szybka diagnoza oraz wczesne działanie terapeutyczne.  Opublikowana nakładem Wydawnictwa IMPULS książka pt. „Mutyzm wybiórczy” to poradnik, który nie tylko pomaga w zrozumieniu zaburzenia rodzicom, terapeutom czy nauczycielom, ale dostarcza szeregu narzędzi i przydatnych wskazówek, tak cennych w pracy z zaburzonym dzieckiem. Załączone arkusze pomagają w diagnozowaniu dziecka z MW, zaś porady zawarte w kolejnych rozdziałach – w planowaniu terapii. I mimo iż jako terapeuta nie zetknęłam się do tej pory z przypadkiem mutyzmu wybiorczego to wiem, że kiedy tylko tak się stanie, książka Marii Bystrzanowskiej będzie nieocenioną pomocą w pracy z tym zaburzeniem.Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2018/12/maria-bystrzanowska-mutyzm-wybiorczy.html  Doczekaliśmy się pierwszej w Polsce książki o mutyzmie wybiórczym godnej polecenia!„MUTYZM WYBIÓRCZY Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” Maria BystrzanowskaMaria Bystrzanowska napisała fantastyczny podręcznik, który  poprowadzi za rękę Was, drodzy rodzice oraz specjalistów – logopedów,  psychologów, pedagogów, nauczycieli, z którymi współpracujecie w walce o  zdrowie Waszych dzieci, od diagnozy po terapię. Przeczytanie tej  książki w mojej opinii pozwala rodzicowi na to, aby szybko przejść fazę  wyparcia, poprzez akceptację do działania. Jak pokazuje Pani Maria,  która jest przede wszystkim znakomitym praktykiem, pomoc dziecku z  mutyzmem wybiórczym w polskich realiach, na terenie przedszkoli, szkół  przy wsparciu specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznych (Pani  Maria jest pracownikiem ppp) jest możliwa, a im prędzej wprowadzi się  stosowne działania, tym szybciej można pokonać u dziecka lęk przed  mówieniem. Tak naprawdę wystarczy szczera chęć współpracy i życzliwość  oraz trochę czasu, aby zdobyć wiedzę, która pozwoli zrozumieć istotę  zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy.Poradnik „Mutyzm wybiórczy” autorstwa Marii Bystrzanowskiej ukazał się nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls.W imieniu Zarządu Polskiego Towarzystwa Mutyzmu Wybiórczego składam  serdeczne podziękowania Oficynie Impuls za przekazane na rzecz naszego  stowarzyszenia egzemplarze książki.Zachęcam do zakupienia egzemplarzy z kolejnego już nakładu (pierwszy  rozszedł się w błyskawicznym tempie!) – to obowiązkowa pozycja do  biblioteczki rodzica dziecka z mutyzmem wybiórczym, specjalisty  zajmującego się tą tematyką, ale też znakomity prezent dla wszystkich,  którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę o tym, jak pracować z dziećmi, w  końcu każdy nauczyciel, pracownik poradni zdrowia psychicznego, lekarz  pediatra, specjalista z poradni psychologiczno-pedagogicznej może  spotkać w swojej karierze zawodowej dziecko z mutyzmem wybiórczym – po  przeczytaniu książki Pani Marii będzie miał rzetelną widzę o zaburzeniu,  ale też świadomość, czego należy unikać w kontakcie z dzieckiem nim  dotkniętym, a co może okazać się pomocne. Poniżej kilka opinii, jakie ukazały się w naszej grupie wsparcia na fb:Łucja Cyranek – Specjalista„Super! Dziękuję za świetną lekturę (…) KAWAŁ DOBREJ ROBOTY! P.S.  Pozwoliłam sobie przejrzeć bibliografię. Jakie smutne jest to, że  praktycznie nie ma w niej polskich pozycji. Wierzę w to, że książka  Marii odmieni zatem oblicze MW, szczególnie w kręgach akademickich,  poradnianych i terapeutycznych!” Ela Bednarczyk-Szaj – Rodzic„Książka jest wspaniała! Zarwałam nockę, żeby ją przeczytać, ale nie  żałuję. Wszystkie najważniejsze wiadomości – teoria, opis terapii, i  najważniejsze – przykłady! W inny niż u Maggie i bardziej dla mnie  przejrzysty sposób pokazane obciążenie komunikacyjne – nie w formie  tabelarycznej, ale zwykle przykłady – dla mnie to duży atut. Dużo  fajnych przykładów jak po kolei pracować nieformalnie z dzieckiem, jest  także przykład drabinki do formalnego sliding in, to na pewno bardzo  pomocne komuś, kto zaczyna pracować z dzieckiem. Idealna książka do  sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu,  który będzie pracował z dzieckiem czy też dla pracowników PPP. Dużym  atutem jest objętość książki – taka w sam raz. Wiadomo, że my rodzice  chcielibyśmy, aby treści było jak najwięcej, ale nie czarujmy się – dla  nauczyciela, specjalisty ze szkoły czy ppp nawet zaangażowanego, nasze  dziecko jest jednym z wielu dzieci, z którymi pracuje i może nie mieć  czasu na przeczytanie 500 stronicowej książki. (…)Jednym słowem wspaniała pozycja i bardzo za nią dziękuję!” Anna Jasiołek – Rodzic„I ja dołączam do grona osób, które przeczytały poradnik Marii.  Szukałam słowa, które by w 100% odzwierciedlało zawartość książki i to  co mi przyszło na myśl po jej przeczytaniu to, że ta książka jest  fenomenalna. Bardzo mnie cieszy, że taka wspaniała pozycja będzie  zasilać półki w naszych domach, księgarniach i w wielu innych miejscach.Po przeczytaniu tej książki mam bardzo pozytywne odczucia, świetny,  doskonały przekaz. Zwracają moją uwagę przykłady przytaczane z pracy z  dziećmi z MW. Wszystko szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i  nieformalnie. Co i jak po kolei i na co zwracać uwagę mając w terapii  dziecko z MW. Język prosty i nieskomplikowany. Wszystko bardzo obrazowo  zostało przedstawione (…) najważniejsze treści są wytłuszczonym drukiem.  Bardzo przejrzysta, czytelne tabele, wszystko usystematyzowane co  stwarza, że przyjemnie się ją czyta.(…) W książce wiele informacji na temat samej diagnozy, zwrócenie  uwagi na zachowania u dziecka, które nas powinny zaniepokoić, gdzie się  wtedy udać i jak przebrnąć przez ten cały etap. Świetnie opisane zadania  dla rodzica, nauczyciela i specjalisty w procesie terapii. Zaciekawiły  mnie też przykłady błędów popełnianych przez rodziców na co dzień w domu  i środowisku i jak ważne jest zmodyfikowanie tych działań, tak aby nie  przenosić swoich lęków na dziecko.(…) Świetnie opracowany aneks, nie obawiam się użyć słowa gotowiec-ściąga dla każdego diagnosty i nie tylko.W książce jest ujęte wszystko, co najbardziej istotne. Ja z pewnością  sięgnę po nią jeszcze nie raz i będę ją polecać i w ten sposób szerzyć  świadomość o MW.Książka mnie osobiście bardzo zachwyciła, a wszystkim tym, którzy  dopiero zaczynają swoją przygodę z MW pomoże zrozumieć nurtujący  problem. Dla osób już wtajemniczonych w specyfikę tego zaburzenia,  książka ta poszerzać będzie ich horyzonty (…) Książka jest hitem na  polskim rynku!” źródło: http://www.mutyzm.org.pl/recenzja-ksiazki-mutyzm-wybiorczy-poradnik-dla-rodzicow-nauczycieli-specjalistow-maria-bystrzanowska/?fbclid=IwAR16FbnRWxyaUSdUQwkX8gyadB9ll5lcwhWPSRisOmMhgUNMY5tKZlHiv9M   ";34.00;"Wydanie IV poprawione i uzupełnione, ";"Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 172 strony, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-476-2.jpg
"Zasoby osobiste młodzieży nieprzystosowanej społecznie";"Uwarunkowania środowiskowe";"Łukasz Kwadrans";978-83-8095-409-0;;"                                    Zagadnienia dotyczące uwarunkowań nieprzystosowania społecznego stanowią częstą problematykę prac badawczych i naukowych w Polsce, jednak analiza tego problemu w kontekście zasobów, jakie posiada młodzież nieprzystosowana, wydaje się na tym polu sfragmentaryzowana. Autorzy, którzy podejmują się badań związanych z młodzieżą przejawiającą symptomy demoralizacji i popełniającą czyny karalne, skupiają się na przyczynach dezadaptacji młodych ludzi czy znaczeniu różnych problemów w ich życiu. W naszym przekonaniu, aby działania naprawcze były skuteczne, powinno się analizować funkcjonowanie młodzieży nieprzystosowanej z perspektywy posiadanych przez nią zasobów. Sądzimy, że istnieje wysoka potrzeba diagnozowania zasobów osobistych i społecznych młodzieży, ponieważ mogą być płaszczyzną odbicia, która będzie sprzyjać kształtowaniu zachowań akceptowanych i rozwojowi tożsamości zintegrowanej.                         Celem przeprowadzonych badań było rozpoznanie poziomu zasobów osobistych (poczucie koherencji, prężność, sprężystość) w grupie młodzieży nieprzystosowanej społecznie (nieletnich skierowanych do ośrodków kuratorskich) oraz ustalenie czy poziom zasobów osobistych łączy się z poczuciem otrzymywanego wsparcia (od rodziców, nauczycieli rówieśników) oraz z poczuciem negatywnych relacji w rodzinie, szkole i grupie rówieśników. Rezultaty prowadzonych badań pozwalają sformułować hipotezy badawcze, w których zakłada się że na rozwój i wystąpienie prężności, sprężystości i poczucia koherencji ma wpływ szereg czynników, do których zalicza się: atrybuty indywidualne, środowisko rodzinne i czynniki kontekstualne (wsparcie społeczne). Otrzymane wyniki badań wskazywały, że zasoby osobiste są związane z czynnikami wspierającymi i czynnikami ograniczającymi. Predyktorem wszystkich wyróżnionych zasobów jest wsparcie rodzinne. Wsparcie szkolne pełni funkcję predykcyjną dla sprężystości psychicznej, natomiast negatywne relacje w szkole obniżają poczucie koherencji.                         Wyniki badań przedstawione w książce, które oddajemy w ręce Czytelników, wnioski, proponowany program profilaktyczno-wychowawczy, analizy teoretyczne, informacje o funkcjonowaniu elementów systemu resocjalizacji mogą być przydatne nie tylko dla studentów pedagogiki resocjalizacyjnej, pracowników naukowo-dydaktycznych, teoretyków, specjalistów, lecz także szerokiego grona praktyków, profesjonalistów pracujących z młodzieżą niedostosowaną społecznie. Mogą stać się gotowym materiałem do zastosowania, skłaniać do prowadzenia dalszych badań i aktywności w zakresie rozwijania problematyki zasobów oraz pracy na podstawie potencjałów jednostki i grupy czy środowisk wychowawczych.                                       Z recenzji dr hab. Ewy Jarosz              Książkę należy postrzegać jako wartościowe opracowanie, które w oryginalny sposób ujmuje problematykę resocjalizacji w kontekście otwartym przez akcentowanie działań prorozwojowych wobec zasobów osobistych wychowanków. Ponadto dokonuje jej rzetelnej i przydatnej systematyzacji na tle klasycznych i aktualnych dyskursów tematycznych, przedstawia wartościowe badania empiryczne, skupia się na ich znaczeniu dla myślenia i działania resocjalizującego, a także będąc publikacją o istotnych walorach metodycznych, prezentuje pomysł dedykowany dla praktyki pedagogicznej.  Wszystkie przywołane argumenty skłaniają mnie do rekomendowania publikacji Karola Konaszewskiego i Łukasza Kwadransa pt. Zasoby osobiste młodzieży nieprzystosowanej społecznie jako pozycji uzasadnionej na polskim rynku wydawniczym. Przemawia za tym zarówno jej wartość naukowo-badawcza, jak i przydatność do celów akademickich.                                                                             Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                  ";;"Wprowadzenie       1. Problematyka zasobów osobistych i społecznych    1.1. Pojęcie zasobów osobistych i społecznych1.2. Model salutogenezy Aarona Antonovsky’ego    1.3. Założenia koncepcji resilience     1.4. Prężność i sprężystość psychiczna zasobami osobistymi jednostek   1.5. Kapitał społeczno-kulturowy jako źródło zasobów zewnętrznych jednostki    1.6. Teoria systemów ekologicznych Urie Bronfenbrennera    2. Dylematy młodzieży w okresie dorastania     2.1. Pojęcie młodzieży i charakterystyka okresu dorastania     2.2. Specyfika okresu dorastania w ujęciu Erika Eriksona i Jamesa Marcii    2.3. Specyfika młodzieży nieprzystosowanej społecznie    3. Kształtowanie zasobów młodzieży nieprzystosowanej społecznie   3.1. Profilaktyka i resocjalizcja młodzieży w środowisku otwartym   3.2. Ośrodek kuratorski jako placówka wspierająca kształtowanie zasobów osobistych i społecznych młodzieży nieprzystosowanej   3.3. Problematyka (nie)przystosowania społecznego, czyli jaką młodzież kieruje się do ośrodków kuratorskich   3.4. Uwarunkowania nieprzystosowania społecznego młodzieży   4. Środowiskowe uwarunkowania zasobów osobistych młodzieży nieprzystosowanej społecznie    4.1. Założenia i cel badań  4.2. Pytania badawcze    4.3. Zmienne i ich operacjonalizacja     4.4. Narzędzia badawcze     4.5. Organizacja i przebieg badań      4.6. Charakterystyka badanej grupy   4.7. Typy i sposoby analiz statystycznych   5. Charakterystyka zasobów osobistych w grupie młodzieży nieprzystosowanej i ich obraz w zależności od zmiennych socjodemograficznych   6. Środowiskowe wyznaczniki zasobów osobistych młodzieży nieprzystosowanej społecznie 6.1. Środowiskowe predyktory sprężystości psychicznej   6.2. Środowiskowe predyktory poczucia koherencji   6.3. Środowiskowe predyktory prężności    6.4. Dyskusja wyników  7. Postępowanie diagnostyczno-metodyczne w ośrodku kuratorskim  8. Założenia teoretyczne programu kształtowania zasobów osobistych nieletnich      8.1. Wstępne założenia programu   8.2. Treści programu w grupie młodzieży nieprzystosowanej   Zakończenie   Streszczenie  Summary    Bibliografia       ";" Książkę należy postrzegać jako wartościowe opracowanie, które w oryginalny sposób ujmuje problematykę resocjalizacji w kontekście otwartym przez akcentowanie działań prorozwojowych wobec zasobów osobistych wychowanków. Ponadto dokonuje jej rzetelnej i przydatnej systematyzacji na tle klasycznych i aktualnych dyskursów tematycznych, przedstawia wartościowe badania empiryczne, skupia się na ich znaczeniu dla myślenia i działania resocjalizującego, a także będąc publikacją o istotnych walorach metodycznych, prezentuje pomysł dedykowany dla praktyki pedagogicznej. Wszystkie przywołane argumenty skłaniają mnie do rekomendowania publikacji Karola Konaszewskiego i Łukasza Kwadransa pt. Zasoby osobiste młodzieży nieprzystosowanej społecznie jako pozycji uzasadnionej na polskim rynku wydawniczym. Przemawia za tym zarówno jej wartość naukowo-badawcza, jak i przydatność do celów akademickich.  Z recenzji dr hab. Ewy Jarosz   Problemy współczesnej młodzieży nieprzystosowanej społecznie do życia w środowisku społecznym powinny być rozumiane przez środowisko rówieśnicze i wychowawcze. Młodzież ta potrzebuje w miarę godnego traktowania, wsparcia, akceptowania, gdyż musi być przygotowana na wszelkiego rodzaju pomoc ze strony społeczeństwa.  Autorzy książki pt. 'Zasoby osobiste młodzieży nieprzystosowanej społecznie. Uwarunkowania środowiskowe', Karol Konaszewski, Łukasz Kwadrans przedstawiają w niej sytuację, wizję postrzegania, profilaktykę, resocjalizację, wpływ postępowania pracy z młodzieżą nieletnią oraz ośrodki kuratorskie, placówki wychowawcze.  Na wstępie chciałam zaznaczyć, że autorzy chcą, aby ich książka przysłużyła się w przyszłości przyszłym studentom pedagogiki, nauczycielom pracującym na co dzień z młodzieżą nieprzystosowaną społecznie. Walorem pozytywnym tej książki jest podjęcie tematu głównego dotyczącego młodzieży nieprzystosowanej społecznie oraz uwarunkowań społecznych związanych z ich problemami, które nie zawsze są łatwe do rozwiązania.  Książka ta składa się z 8 rozdziałów, w której to autorzy potrafią umiejętnie zastosować wyjaśnianie pojęć, analizować wyniki przeprowadzonych badań metodologicznych oraz przeprowadzają ich interpretację w przejrzysty sposób.  Nie ukrywają tego faktu, że chcieliby zmotywować do większej aktywności w przyszłych przeprowadzonych badaniach w środowisku wychowawczym wśród  nauczycieli, studentów pedagogiki, aby widoczna była ich aktywność społeczna  w środowisku społecznym z młodzieżą nieprzystosowaną społecznie. Szczególnie zwróciłam uwagę na trafnie dobraną bibliografię, w tym publikacje naukowe jednego ze współautorów tej książki Karola Konaszewskiego oraz rozdziały: II, III, IV.   Młodzież nieprzystosowana społecznie przeważnie na ogół nie radzi sobie emocjonalnie z problemami. Uważają, że okazana pomoc jest im zbędna. W tym momencie jest potrzebne wsparcie od wychowawcy, kuratora, nauczyciela, którzy muszą dodatkowo dostosować się do panujących reguł, zasad, jakie mają wpływ na zachowanie i rozwój emocjonalny u dorastającej młodzieży.  Właściwie środowisko wychowawcze powinno spróbować zadać sobie podstawowe pytanie i na nie odpowiedzieć: Czy młodzież potrafi odnaleźć się we współczesnym świecie, godnie zachować, rozmawiać z rówieśnikami? Co sprawia im najwięcej trudności w budowaniu szansy na lepsze jutro? Środowisko wychowawcze, a przede wszystkim rodzice, rodzeństwo powinno dać szansę wykazania się młodemu człowiekowi, aby mógł spojrzeć na siebie z perspektywy krytycyzmu. Ocena własnego ja pozwoli mu odkrywać, że w trudnych relacjach istnieje, cień nadziei na zmianę swojego dotychczasowego życia o ile jest taka konieczność.  Nadzieją na lepsze kształtowanie zasobów osobistych nieletnich jest program mający na celu rozwój młodzieży zamieszczony w rozdziale VIII, str.116, który stale należy i trzeba kontrolować.  Program ten stanowi drogocenną wskazówkę dla placówek oświatowych i skierowany jest głównie dla młodzieży nieprzystosowanej społecznie, która ma, problem wykazuje cechy demoralizacji. Rezultaty tego programu będą doceniane, jeśli młodzież zacznie współpracować i pokona wiele przeciwstawności, jakie daje im pokonanie własnych słabości.   Odpowiednio dobrana diagnoza, kontrola pracy nauczycieli, wychowawców, rodziców to stanowi gwarancję sukcesu na współpracę z młodzieżą nieprzystosowaną społecznie.  Elementami dodatkowymi zamieszczonymi w tekście są estetycznie opracowane tabele, schematy przygotowane przy użyciu własnego źródła autorów.  W książce tej zostały zaprezentowane sposoby na dydaktyczne do młodzieży nieprzystosowanej społecznie, która uczy, się jak mają żyć w środowisku szkolnym, domowym, lokalnym.  Warto jest przeczytać tę książkę, ponieważ:  - Problem zasobów osobistych młodzieży nieprzystosowanej społecznie wyjaśniony został w sposób precyzyjny i delikatny, -Zawiera wykonaną pracą badawczą na podstawie zasobów osobistych młodzieży nieprzystosowanej społecznie,  - Dokładnie został zaprezentowany model działań diagnostyczno- metodyczny w ośrodku kuratorskim,  - Skupienie uwagi na profilaktyce, która ma za zadanie skutecznie i efektywnie pomóc i zintegrować podopiecznych.              źródło: Anna ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 146 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-409-0.jpg
"Psychologia mediów i komunikowania";Wprowadzenie;"Agnieszka Ogonowska";978-83-8095-421-2;;"Książka stanowi kompendium podstawowej wiedzy związanej z psychologią mediów. Przedstawia jej umiejscowienie na tle innych subdyscyplin psychologii oraz filmoznawstwa, medioznawstwa i komunikologii (nauki o mediach i komunikowaniu), genezę powstania, zakres i przedmiot zainteresowań, jak również wykorzystywane metody badawcze. To czyni z psychologii mediów dyscyplinę hybrydyczną, która obejmuje cztery sfery: metodologię (M), etykę (E), teorię (T) i aplikację (w sumie: META); pretenduje ona do roli psychologii zintegrowanej, która w ramach spójnego systemu teoretycznego łączy wiedzę z wymienionych powyżej dyscyplin i subdyscyplin. Ów hybrydyczny charakter powoduje, że zagadnienia psychologiczne są prezentowane w ramie medialnej i na odwrót, po to, by w pełni pokazać specyfikę tej relatywnie nowej subdyscypliny psychologii. Zamieszczone w każdym rozdziale przypisy dolne oraz tzw. literatura rozszerzająca są adresowane do Czytelników, którzy mieliby ochotę pogłębić przedstawioną w książce wiedzę źródłową. Podręcznik bowiem ze swej natury narzuca autorowi pewne ograniczenia związane z możliwie syntetycznym i uproszczonym sposobem prezentowania opisywanych zagadnień, ale powinien oferować wskazówki do indywidualnych poszukiwań, zorientowanych na określone zainteresowania.Osobne miejsce zajmuje w monografii problematyka stosowanej psychologii mediów, zwłaszcza w odniesieniu do edukacji medialnej, profilaktyki oraz terapii uzależnień medialnych, zwanych również patologicznym użytkowaniem mediów. W ten sposób pokazuję, że media mogą być wykorzystane pozytywnie (sprzyjają życiu i rozwojowi człowieka) lub negatywnie [gdy są źródłem zaburzeń tego rozwoju oraz prowadzą do zachowań nałogowych i ryzykownych – (auto)destrukcyjnych form aktywności]. Dynamiczny przyrost badań wpisanych w psychologię mediów wiąże się z ekspansywnym rozkwitem cywilizacji medialnej, która stanowi podstawowy kontekst życia i zachowania współczesnego człowieka. Jego rozwój ontogenetyczny (osobniczy, indywidualny) oraz większość kluczowych form aktywności są w coraz większym stopniu połączone z mediami tradycyjnymi i interaktywnymi, wirtualnymi środowiskami społecznymi, e-usługami oraz nowymi formami edukacji, rozrywki i komunikacji, które realizowane są online. Stąd też, obok kompetencji językowych, komunikacyjnych, kulturowych i społecznych, coraz większą rolę odgrywają kompetencje cyfrowe, związane z użytkowaniem mediów, współkreowaniem ich zawartości oraz środowisk medialnych, a także z umiejętnościami wyszukiwania i oceny wiarygodności informacji oraz wykorzystywania ich do zaspokajania indywidualnych potrzeb dotyczących codziennego życia oraz współpracy z innymi ludźmi. Brak wspomnianych kompetencji skutkuje bardzo często uleganiem różnym typom wpływu społecznego (manipulacji społecznej, psychomanipulacji czy przemocy mediów). Podręcznik podzielony jest na sześć rozdziałów. Na końcu każdego z nich znajdują się:–    pytania sprawdzające wiedzę,–    podsumowanie najważniejszych informacji,–    wykaz kluczowych pojęć i nazwisk,–    propozycje lektur poszerzających wiedzę dla zainteresowanych.Skrupulatna lektura każdego rozdziału wraz z materiałami dodatkowymi ułatwia zapamiętanie głównych treści. Stanowi również podstawę umiejętnego ich wykorzystywania w psychologicznych badaniach poświęconych zachowaniom medialnym ludzi i wpływowi (nowych) technologii informacyjno-komunikacyjnych na rozwój, postawy, emocje, uczucia i zachowania człowieka.    Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp        Rozdział 1Psychologia mediów: geneza, kierunki i metody badań, wpływ na odbiorcę/użytkownika 1.1. Geneza psychologii mediów i współczesne inspiracje naukowo-badawcze 1.1.1. Prekognitywna koncepcja odbioru filmu Hugo Münsterberga1.1.2. Psychologia Gestalt w koncepcji psychologii sztuki Rudolfa Arnheima 1.1.3. Montaż, prawa umysłu i wyzwalanie emocji1.1.4. Psychoanaliza i media  1.1.4.1. Aparat i dyspozytyw    1.1.4.2. Psychoanaliza jako metoda interpretacji   1.1.5. Pozostałe źródła inspiracji badawczych     1.1.5.1. Behawioryzm i teoria społecznego uczenia się    1.1.5.2. Paradygmat poznawczy i kognitywizm    1.1.5.2.1. Paradygmat poznawczy i ujęcie rozwojowe 1.1.5.2.2. Paradygmat poznawczy i koncepcja inteligencji wielorakiej 1.1.5.3. Biologiczne podstawy zachowań medialnych człowieka  1.1.5.4. Psychologia ewolucyjna i psychologia międzykulturowa w rozwoju homo medialis 1.1.5.5. Uczenie się przez działanie i filozofia pragmatyczna Johna Deweya 1.2. Psychologia mediów: kluczowe obszary badawcze1.2.1. Psychologia literatury: tematy – metody – kierunki wpływu  1.2.2. Psychologia fotografii: przekaz wizualny jako źródło danych psychologicznych1.2.3. Psychologia radia: początki badań psychologicznych nad odbiorem programów radiowych1.2.4. Zaangażowanie widza w przedstawienie teatralne: ujęcie kognitywne1.2.4.1. Psychodrama: wykorzystanie medium teatru w terapii, edukacji i wychowaniu1.3. Metody badań wykorzystywane w psychologii mediów Podsumowanie rozdziału 1 Rozdział 2 Media tradycyjne i nowe media: wpływ na odbiorcę i użytkownika  2.1. Wpływ społeczny a modelowe sytuacje i strategie komunikacyjne 2.2. Konwergencja mediów i performatyzacja zachowań odbiorczych  2.2.1. Multitasking medialny: typy i konsekwencje wielozadaniowości 2.3. Wpływ mediów na użytkownika a problem przemocy medialnej2.4. Ekrany statyczne i dynamiczne w kontekście form aktywności odbiorcy/użytkownika2.4.1. Wpływ ekranów na rozwój dzieckaPodsumowanie rozdziału 2    Rozdział 3Reprezentacja, przedstawienie, komunikacji3.1. Reprezentacje poznawcze a reprezentacje medialne  3.1.1. Formy i zastosowania reprezentacji w mediach     3.1.2. Typy myślenia a rozumienie przekazów medialnych  3.1.3. Problem identyfikacji w kontekście reprezentacji medialnych3.2. Kategoria reprezentacji w filozofii i semiotyce3.3. Filozofie reprezentacji a rozumienie przekazu 3.4. Problem reprezentacji w badaniach nad nowymi mediami   3.5. Komunikologia: kluczowe kierunki badań 3.5.1. Sposoby komunikowania się ludzi 3.5.2. Formy komunikowania się ludzi 3.5.3. Cele komunikowania się  3.5.4. Bazowe elementy procesu komunikowania3.6. Współczesna komunikologia i media 3.6.1. Teoria użytkowania i korzyści, czyli pytanie o potrzeby społeczne 3.6.2. Aktorzy społeczni i sztuka kreowania wrażeń w koncepcji Ervinga Goffmana3.6.3. Brytyjskie studia kulturowe  3.6.4. Determinizm technologiczny3.6.4.1. Od globalnej wioski do efektu wioski  3.6.5. Inne modele komunikacyjne   Podsumowanie rozdziału 3    Rozdział 4Patologiczne formy korzystania z mediów i cyberprzemoc    4.1. Zasoby człowieka i ich wpływ na rozwój osobowy   4.2. Patologiczne korzystanie z mediów: ujęcie procesualne   4.3. Symptomy patologicznego korzystania z mediów   4.4. Patologiczne korzystanie z mediów jako reakcja na sytuację stresową4.5. Patologiczne zachowania medialne a cechy nowych mediów     4.5.1. Potencjalnie uzależniające cechy gier komputerowych    4.6. Siecioholizm: rodzaje patologicznego uzależnienia od Internetu    4.6.1. Formy siecioholizmu  4.7. Patologiczny hazard i e-hazard   4.8. Fonoholizm   4.9. Podatność na patologiczne korzystanie z mediów    4.10. Dynamika i fazy procesu zmiany w leczeniu    4.11. Formy profilaktyki uzależnień medialnych     4.11.1. Poziomy i strategie działań profilaktycznych     4.11.2. Edukacja medialna jako forma profilaktyki uzależnień   4.12. Zagrożenia (w) sieci    4.12.1. Przemoc w realu a cyberprzemoc  4.13. Model zdrowego życia w świecie nowych technologiiPodsumowanie rozdziału 4   Rozdział 5Rola filmu w edukacji psychologicznej i nauczaniu  5.1. Film psychologiczny jako narzędzie edukacji    5.1.1. Film psychologiczny w świetle wybranych nauk humanistycznych i społecznych 5.1.2. Edukacyjna rola filmów zastanych    5.1.3. Analiza hermeneutyczna w edukacji psychologicznej 5.2. Kierunki pracy z filmem w edukacji formalnej    5.3. Edukacja filmowa w rozwoju dziecka     5.3.1. Dorośli i opiekunowie jako mediatorzy. Formy, typy i cele mediacji     5.4. „Język” filmu a procesy przetwarzania i zapamiętywania informacji   Podsumowanie rozdziału 5  Rozdział 6Psychologia mediów: perspektywy dalszych badań oraz wpływ na inne nauki społeczne, medyczne i humanistyczne 6.1. Voyeuryzm i ekshibicjonizm: z medycyny i psychologii do filmoznawstwa, medioznawstwa oraz badań kulturowych  6.1.1. Voyeuryzm i ekshibicjonizm medialny: poza seksem, seksualnością, erotyką i pornografią6.1.2. Telenowele dokumentalne, reality show i eksperymenty psychologiczne Philipa Zimbardo   6.2. Media a zaburzenia zachowania i procesów komunikacji   6.2.1. „Człowiek – robot”, „człowiek – interfejs”: komunikacja, interakcja czy technologiczna moda? Podsumowanie rozdziału 6     Bibliografia      Filmografia    Wykaz tabel      Indeks nazwisk     ";"Z wszelkim poważaniem i szacunkiem. Owa książka jest niezwykła. Jej niezwykłość polega na  tym, że łączy psychologię z filmem. Dostrzega, że owe rzeczy mają ze  sobą wiele wspólnego.Jest to nowy kierunek postrzegania. Który po prostu  idzie z duchem czasu. A wiadomo czas się nie zatrzyma ani dla państwa,  ani dla mnie, ani nawet dla takiego czy innego króla.Łączenie psychologii z filmem ma sens. A w tym widzę sens. Ale jest wiele oportunistów i oportunistek, które będą to podważać.Książka była niezwykłą lekturą. Czekam na kolejne pozycje książkowe autorki.Ocena: Tomasz Sz.   ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 258 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-421-2.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 12";"Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej ";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-8095-518-9;;"   Tom 12 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej, prezentuje kolejne rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka. Czas, w jakim dokonują się zmiany, jest okresem szczególnym, który prowadzi do zmiany myślenia o dziecku, jego rozwoju i stymulacji twórczości. Zmiany w edukacji powinny warunkować rozwój dziecka, tzn. takie „odczytanie” jego możliwości znanych i niepoznanych jeszcze, które znajdują się w strefie jego najbliższego rozwoju, jak je określał Lew S. Wygotski.Tematyka opracowań tomu skupia się wokół strony osobowej dziecka, warunków, przestrzeni jego rozwoju twórczego oraz twórczości w obszarze edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Omówiono obszary aktywności dziecka w zakresie jego twórczości językowej, artystycznej, technologicznej. Zwrócono uwagę na stymulację jego osobowości poprzez właściwy dobór metod, technik, które wyzwalają jego twórcze podejście do rozwiązywania zadań i problemów pojawiających się w różnych sytuacjach, zarówno edukacyjnych, jak i życiowych. Proces kształtowania u dziecka twórczego podejścia do wszelkiego rodzaju działań pozwoli mu na bycie refleksyjnym, tzn. umiejącym się zatrzymać i zadawać pytania, poszukiwać rozwiązań i odpowiedzi, które będą wyłamywały się z powszechnie obowiązujących, krępujących swobodę standardów.Bycie twórczym w przedszkolu czy szkole jest trudne dla dziecka, ponieważ jest ono cały czas obciążone nowymi zadaniami, wymaganiami i nie zostawia mu się przestrzeni, aby samo dostrzegło problem i próbowało go rozwiązać. A przecież może samodzielnie i w sposób oryginalny (tylko z dyskretnym wsparciem dorosłego) rozwiązać określony problem, na poziomie swoich możliwości, swojego rozumienia świata. W edukacji powinniśmy stwarzać warunki do wyzwalania twórczości. To pozwoli dzieciom na kształtowanie mądrego i wolnego w ich wyborach życia w przyszłości.Mam nadzieję, że teksty zawarte w tym tomie zainspirują czytelnika do szukania i tworzenia rozwiązań innowacyjnych w pracy z małym artystą – odkrywcą świata – oraz zmuszą do stawiania pytań, które przyczynią się do nowego spojrzenia na dziecko, jego świat i możliwości.Urszula Szuścik Seria dwunastu tomów. Edukacja małego dziecka! Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                     Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)  Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj) Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)  Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)     ";;"Wprowadzenie       Twórcza aktywność językowa dziecka w kontekście zmian kreatywnych w edukacjiAgnieszka Twaróg-KanusUatrakcyjnienie procesu dydaktycznego przez wykorzystanie technik kreatywnego myślenia w aspekcie emocjonalnym, społecznym i edukacyjnym ucznia edukacji wczesnoszkolnej       Alicja Ungeheuer-GołąbLiteratura dziecięca jako narzędzie w badaniach pedagogicznych na przykładzie badań prowadzonych w grupie nauczycieli-wychowawców przedszkolnych      Simoneta Babiaková, Mariana CabanováBudovanie čitateľskej gramotnosti detí na začiatku povinnej školskej dochádzky     Kinga KuszakAnglicyzmy w języku dziecka – problem czy wyzwanie nauczyciela?       Przestrzenie twórczych działań dziecka i nauczyciela w kontekście kreatywnych zmian w edukacjiAniela RóżańskaRola refleksji w edukacji ekologicznej     Martyna Justyńska, Anna Majewska-OwczarekOdyseja Umysłu® jako metoda stwarzająca przestrzeń do rozwijania aktywności twórczej dziecka      Magdalena SasinDziecko jako odbiorca i twórca muzyki współczesnejAnna Trzcionka-WieczorekMuzyczne kompetencje studentek pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej – przyszłych nauczycielek muzyki Bernadeta DidkowskaCzy warto wspierać naturalną, ideoplastyczną drogę rozwoju aktywności plastycznej dziecka w wieku od 7 do 10 lat?    Barbara Kurowska, Kinga Łapot-DzierwaRozwijanie aktywności twórczej – tradycyjne i alternatywne metody pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym  Dorota SzumnaAktywni i samodzielni – o potrzebie zmiany modelu kształcenia najmłodszych uczniów   Paula Wiażewicz-WójtowiczAkademicka pracownia artystyczna jako przestrzeń edukacji plastycznej dziecka Marek ŚwiecaWarunki skutecznej interakcyjności w edukacji dziecka     Dominika ŁowkajtisZastosowanie urządzeń mobilnych w edukacji plastycznej uczniów zintegrowanej edukacji wczesnoszkolnej   Ondřej ŠimikVyužití aplikace Nearpod jako nástroje pro interaktivní výuku   Joanna SikorskaEdutainment – w poszukiwaniu rozwiązań sprzyjających trójwymiarowemu uczeniu się w okresie późnego dzieciństwa   Informacja o autorach      207 ";-;40.00;"Wydanie II, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 208 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-518-9.jpg
"Wsparcie wobec problemów społecznych w wybranych obszarach egzystencji";"Konteksty interdyscyplinarne";"Jolanta Spętana";978-83-8095-484-7;;"                                    Niniejsze opracowanie składa się z dwóch części, dla kórych kategoria wsparcia staje się kluczowym wymiarem lokowania zróżnicowanych tematycznie i odmiennie prezentowanych refleksji badawczych, umożliwiając tym samym uchwycenie komplementarności i kontekstualności kategorii badawczej, jaką stanowi wsparcie.                         Część pierwsza, zatytułowana Globalne i lokalne wymiary wsparcia wobec problemów społecznych, mieści siedem opracowań. Otwiera ją artykuł autorstwa Jolanty Spętanej i Danuty Krzysztofi ak (Wsparcie wobec problemów społecznych jako pomoc w egzystencji) odnoszący się m.in. do wieloznaczności i zmienności w obszarze identyfikowania współczesnych problemów społecznych implikujących potrzebę uwzględnienia niespecyficznej kategorii kondycji egzystencjalnej człowieka. W kolejnym tekście Zbyszko Melosik (Młodzież, edukacja i przemiany kultury współczesnej: (re)konstrukcje kontroli, wolności i rozproszenia) podejmuje problematykę przemian współczesnej kultury i edukacji, ogniskując swe rozważania na kategorii młodzieży. Peter Odrakiewicz, Michael Gaylord i David Odrakiewicz (Innovation supporting society for all in a Global Organization Taking into Account Various Aspects of Intellectual Capital, Including Integrity as a Social Inclusion Innovation in an Organizational Context – Revisited in 2017), poruszając wątek innowacyjnych form wsparcia zwracają uwagę na szereg zagrożeń implikowanych na bazie współczesnych przeobrażeń społecznych. Tekst Artura Kisiołka, oparty o przeprowadzone przez Autora badania empiryczne, traktuje o motywacji i postrzeganiu pracy zawodowej przez przedstawicieli pokolenia XYZ (Pokolenia XYZ: motywacja i postrzeganie pracy zawodowej). Elżbieta Subocz (Asystentura rodziny jako forma wsparcia rodzin doświadczających problemów życiowych), dokonuje interesującej poznawczo analizy asystentury rodziny – stosunkowo nowej profesji powołanej do wspierania rodzin doświadczający trudności życiowych, zwłaszcza w sferze opiekuńczo- wychowawczej. Anna Kaczmarek (Obszary wsparcia wobec trudności życiowych osób dotkniętych przemocą domową – z perspektywy pracownika socjalnego), podejmuje ważny społecznie problem przemocy lokując go w polu zainteresowań i działań zawodowych pracownika socjalnego. Zofia Waszak (Niekonwencjonalne formy wsparcia osób uzależnionych we wspólnotach Cenacolo), przedstawia mało znaną (nazwaną przez Autorkę alternatywną i niekonwencjonalną) formę pomocy osobom uzależnionym, realizowaną we Wspólnocie Cenacolo. Podejmując próbę uszczegółowienia wymiarów wsparcia znajdujących reprezentację w istotnym obszarze egzystencji jednostki, odniesiono się do pojemnej i wieloaspektowej kategorii zdrowia.                         Druga część opracowania – Spektrum wsparcia a kategoria zdrowia – mieści sześć interdyscyplinarnych tekstów skupionych wokół wspomnianej kategorii zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wsparcia w obszarze szeroko pojętej niepełnosprawności. Otwiera ją artykuł autorstwa Izabeli Cytlak i Romana Pawłowskiego, (Inkluzja rzeczywista czy postulatywna? Osoby niepełnosprawne versus liderzy społeczności lokalnych), w którym autorzy dokonują retrospektywnego ujęcia niepełnosprawności z uwzględnieniem m.in. pojęć inkluzji i integracji społecznej, lokując ją w kontekście środowiska lokalnego. Joanna Jarmużek (Wybrane aspekty wsparcia młodych dorosłych z niepełnosprawnościami. Perspektywa salutogenetyczna), przedstawia problem niepełnosprawności z uwzględnieniem kategorii dorastania, odwołując się w warstwie teoretycznej do teorii salutogenezy. Iwona Konieczna i Katarzyna Smolińska (Kompetencje komunikacyjne uczniów z zespołem Aspergera – w poszukiwaniu wzajemności i współpracy) zwracając uwagę na możliwości wsparcia uczniów z zespołem Aspergera diagnozują zarazem szereg obszarów utrudniających pełną współpracę zaangażowanych podmiotów. Agnieszka Foltyn (Specjalistyczne usługi opiekuńcze jako forma oparcia społecznego dla przewlekle chorych psychicznie) przedstawia możliwości wsparcia na bazie zasobów indywidualnych jednostki ujętych w perspektywie środowiskowej. Karolina Kilar (Uczestnictwo w życiu społecznym osób z niepełnosprawnością intelektualną w okresie dorosłości) podejmując empiryczną próbę analizy zajęć terapeutycznych odsłania możliwości wsparcia osób z niepełnosprawnościami poprzez udział w warsztatach terapii zajęciowej. Anna Maria Sierecka (O potrzebie wspierania wolontariuszy hospicyjnych. Z perspektywy wolontariusza) przybliża specyfi kę wolontariatu hospicyjnego z uwzględnieniem dychotomicznej perspektywy wsparcia świadczonego osobom w terminalnej fazie choroby – dawcy, jak i odbiorcy różnych odmian wsparcia – wolontariuszy hospicyjnych.                         Zebrane w publikacji narracje zarówno zaangażowanym teoretykom, refleksyjnie zorientowanym praktykom, jak i studentom i absolwentom kierunków humanistycznych i społecznych przybliżają zróżnicowane ujęcia wsparcia wobec problemów społecznych, wpisując się w paradygmat aktualizowania i poszerzania pól badawczych we współczesnych naukach społecznych.                          Publikacja sfinansowana przez Wielkopolską Wyższą Szkołę Społeczno-Ekonomiczną            oraz Fundację Edukacja w Środzie Wielkopolskiej                           Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;;-;39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 206 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-484-7.jpg
"Organizacja i udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi w systemie edukacji polskiej i brytyjskiej";;"Barbara Adamiak";978-83-8095-419-9;;"Ilekroć  zdarza się nam rozmawiać z nauczycielami, którzy pracują z uczniami z  różnego rodzaju dysfunkcjami, zawsze zastanawiamy się nad filozofią  podejścia do takich osób, nad naszym do nich stosunkiem, nad sposobem  ich traktowania. Na ile określenie rewalidacja oddaje sens  naszych relacji? Czy dosłowne tłumaczenie tego słowa (franc.  revalidation z łac. re- = znów, + validus = mocny) odzwierciedla  charakter podejścia do osób chorych? Czy rzeczywiście celem naszych  działań jest przeprowadzenie takich osób na naszą, lepszą stronę  funkcjonowania i postrzegania świata? To  czynienie ich ponownie mocnymi zakłada, że sposób funkcjonowania  uczniów wymaga poprawy. Zawsze zachęcamy swoich rozmówców do refleksji  nad tym, czy raczej nie warto próbować zrozumieć ich sposób  funkcjonowania, spotkać się po tamtej stronie. Może w ogóle cenne byłoby  zaprzestanie myślenia w kategoriach „tamta i ta strona” czy „tamten i  ten świat”. Być może warto myśleć o dysfunkcji jako o innej formie  funkcjonowania. Innej, a nie bezwzględnie wymagającej korekty. Wiele  osób, które weszły w głęboką, opartą na pełnej akceptacji relację z  osobami np. niepełnosprawnymi intelektualnie, mówi o tym, jak niezwykłe,  prawdziwe są to więzi. Często oparte na bardzo autentycznych uczuciach,  pozbawionych manipulacji. W takich sytuacjach słyszymy, że wiele się  nauczyły o tym, jak traktować drugiego człowieka, jak budować relacje  bez rywalizacji, bez oceniania, z nastawieniem na zrozumienie, a nie  tłumaczenie. Oczywiście  nie możemy przesadzać z „lekceważeniem” trudności, jakie pojawiają się w  funkcjonowaniu takich osób, ale warto byłoby przestać traktować nasze  umiejętności jako najcenniejsze. Dla poparcia naszych wątpliwości warto przytoczyć słowa Lwa S. Wygotskiego: Kalekie  dzieci reprezentują jakościowo inną, wyjątkową formę rozwoju… Jeśli  niewidome lub głuche dziecko osiąga ten sam stopień rozwoju co dziecko  normalne, to dziecko z niedorozwojem osiąga go w inny sposób, innym trybem, za pomocą innych środków.  Szczególnie ważne jest więc, by pedagog znał wyjątkowy tryb  postępowania z takim dzieckiem. Owa niezwykłość przekształca minusy  kalectwa w plusy kompensacjiAutorki  mają nadzieję, że przygotowana publikacja, oprócz wiedzy na temat  różnorodnych metod pracy z osobami z dysfunkcjami i koncepcji podejścia  do uczniów ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi, dostarczy też  inspiracji do przyjrzenia się naszej filozofii rozumienia drugiego  człowieka. Bardzo do tego zachęcają, jeszcze raz odwołując się do słów  O. Sacksa: Tak  więc skutki rozwojowej choroby czy schorzenia, które często budzą  przerażenie, można postrzegać także jako kreatywne: niszcząc pewne  drogi, sposoby funkcjonowania, zmuszają one system nerwowy do tworzenia  nowych dróg, do niezamierzonego dotychczas rozwoju i ewolucji. Owe możliwości kreacyjne choroby dostrzegam prawie u każdego pacjenta [...].  Z recenzji dr hab. Hanny Żuraw, prof. nadzw. UPH w Siedlcach   Publikacja jest wartościowym i potrzebnym na rynku edukacyjnym kompendium interdyscyplinarnej wiedzy ujmującej złożoność kwestii składających się na wspieranie psychologiczno-pedagogiczne dziecka i jego rodziny. […] Zaprezentowano w niej wyniki badań o różnorodnej orientacji i metodologii, dotyczących nie tylko organizacji wspomagania, ale także opinii nauczycieli na temat funkcjonowania obowiązujących rozwiązań w Polsce […]. Skonstruowany w ten sposób przekaz spełnia też wymóg innowacyjności i użyteczności. W książce są bowiem przedstawione metody wsparcia stosowane w Anglii i Walii, które godziłoby się wprowadzić w naszym kraju. […] Wszystkie informacje są cenne z punktu widzenia doskonalenia pracy systemu wspomagania i uczniów, i samych pedagogów. Pozyskane przez Autorki wiadomości są szczegółowe i przydatne w praktyce − powinny być udostępnione polskim władzom oświatowym w celu wypracowania przezeń odpowiednich dyrektyw o wymiarze prakseologicznym.     Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp        Część 1Organizacja i udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi w systemie edukacji polskiej  Wprowadzenie     Rozdział 1. Rok 2003 – to już historia…  Rozdział 2. Rok 2010 – wprowadzenie radykalnych zmian w systemie organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej 2.1. Cel i organizacja badań   2.2. Zakres udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w badanych szkołach 2.3. Najczęściej identyfikowane trudności w organizacji i udzielaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi – wstępna ocena stosowanych rozwiązań2.4. Podsumowanie    Rozdział 3. Rok 2013 – nowa koncepcja czy nieuzasadniona rezygnacja z wcześniej wprowadzonych zmian? Rozdział 4. Projekt i realizacja badań – kolejna analiza zmian w obszarze pomocy psychologiczno-pedagogicznej (ocena praktyków)    4.1. Cel badań    4.2. Organizacja badań      4.3. Charakterystyka grupy badanej     4.4. Prezentacja wyników badań     4.4.1. Dokumenty opracowywane w ramach przygotowania do udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej 4.4.2. Obszary związane z opracowywaniem dokumentacji, sprawiające nauczycielom najwięcej trudności4.4.3. Trudności doświadczane przez nauczycieli w procesie planowania i realizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej 4.4.4. Metody wykorzystywane w pracy z uczniami ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi4.4.4.1. Metody stosowane w pracy z uczniem z dysleksją, dysgrafią, dysortografią4.4.4.2. Metody stosowane w pracy z uczniem z dyskalkulią 4.4.4.3. Metody stosowane w pracy z uczniem z inteligencją niższą niż przeciętna 4.4.4.4. Metody pracy z uczniem z nadpobudliwością psychoruchową z deficytem uwagi 4.4.4.5. Metody pracy z uczniem z innego rodzaju dysfunkcjami  4.4.5. Częstotliwość prowadzenia ewaluacji działań podejmowanych w ramach udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej 4.4.6. Sposoby prowadzenia ewaluacji działań podejmowanych w ramach udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej 4.5. Podsumowanie i wnioski  Część 2Organizacja i udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi w systemie edukacji brytyjskiej (na przykładzie Anglii i Walii)  Rozdział 1. Ramy organizacyjne systemu świadczenia pomocy uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w wieku od 6 do 13 lat w Anglii  1.1. Instytucje odpowiedzialne za świadczenie pomocy  1.2. Ramy prawne 1.3. Kilka słów o systemie szkolnictwa     1.4. Definicja specjalnych potrzeb edukacyjnych1.5. Cele pomocy uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi od 2014 roku1.6. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna krok po kroku 1.7. Dysleksja w Anglii   1.8. Krytyka    1.9. Podsumowanie     Rozdział 2. Organizacja pomocy uczniom ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi w Walii w latach 2009–2012      Wprowadzenie      2.1. Krótki opis systemu edukacyjnego poddawanego analizie   2.2. Specjalne potrzeby edukacyjne   2.3. Procedury zakwalifikowania się ucznia do pomocy dodatkowej  2.4. Nakładające się zaburzenia    2.5. Interwencja    2.6. Źródła finansowania systemu pomocy uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi 2.7. Szkolenie personelu w zakresie dysleksji    2.8. Decyzyjność w sprawie udzielania dodatkowej pomocy   2.9. Zaangażowanie rodziców/opiekunów prawnych2.10. Opinia ucznia    2.11. Dane statystyczne      2.11.1. Etap pierwszy badań    2.11.2. Etap drugi badań     2.12. Definicje dysleksji     2.13. Kluczowe role oraz odpowiedzialność za wspieranie dyslektyków 2.13.1. Zarządzanie wsparciem dla dyslektyków   2.13.2. Nauczyciele specjaliści    2.13.3. Nauczyciele specjaliści w szkole średniej   2.13.4. Nauczyciele specjaliści w centrach specjalnych potrzeb edukacyjnych (SEN) 2.13.5. Psychologowie edukacyjni (Educational Psychologists – EP)2.14. Personel szkolny – dyrektor szkoły 2.14.1. Koordynatorzy do specjalnych potrzeb edukacyjnych (Special Educational Needs Co-ordinators – SENCo)    2.14.2. Nauczyciel klasowy (nauczania początkowego)  2.14.3. Asystenci nauczyciela (TAs)/Asystenci do wspierania nauczania (LSAs)  2.15. Rozpoznawanie specyficznych trudności oraz testowanie uczniów 2.16. Pozaszkolne ośrodki dla uczniów ze specyficznymi trudnościami edukacyjnymi (Pupil Referral Units – PRUs) 2.17. Identyfikacja trudności 2.17.1. Proces ewaluacyjny/ocena ucznia    2.18. Komisja moderująca (Moderation Panel)     2.19. Kryteria wejściowe i wyjściowe, jakie ma spełniać uczeń do zakwalifikowania się na dodatkowe wsparcie i po jego zakończeniu  2.20. Język oceny ucznia   2.21. Interwencja – szkoła podstawowa     2.21.1. Programy interwencyjne dla szkoły podstawowej   2.21.2. Interwencja – szkoły średnie   2.21.3. Programy interwencyjne dla szkół średnich    2.22. Centra specjalistyczne      2.22.1. Poziom szkoły średniej      2.23. Ośrodki pozaszkolne dla uczniów (Pupil Referral Units – PRUs)     2.24. Okresy przejściowe od edukacji przedszkolnej do edukacji na poziomie szkoły podstawowej   2.24.1. Od szkoły podstawowej do średniej     2.24.2. Od szkoły średniej do dalszych etapów edukacyjnych (Further Education – FE)  2.25. Kryteria kwalifikujące do wejścia do ośrodka pozaszkolnego oraz jego opuszczenia (In and Out of Pupil Referral Units – PRUs) 2.26. Angielski jako język dodatkowy (English as an Additional Language – EAL) 2.27. Wymagania egzaminacyjne    2.28. Współpraca/komunikacja pomiędzy służbami   2.29. Trudności w zakresie mowy, języka i komunikacji    2.30. Zaangażowanie rodziców    2.31. Wymiana wiedzy i doświadczenia      2.31.1. Dostępność szkoleń dla rodziców      2.31.2. Wpływ rodziców     2.32. Opinia ucznia     2.33. Nakładające się zaburzenia   2.33.1. Rozwojowe Zaburzenie Koordynacji (Developmental Coordination Disorder – DCD)  2.33.2. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (Attention Deficit Hyperactivity Disorder – ADHD)    2.33.3. Spektrum Autystyczne – SA (Autistic Spectrum Disorder – ASD)2.33.4. Zaburzenia mowy i komunikacji 2.33.5. Dyskalkulia (dyscalculia)    2.34. Szkolenia dla nauczycieli      12.34.1. Sytuacja bieżąca   2.34.2. Dostępność szkoleń      2.34.3. Szkolenia dotyczące nauczania czytania i pisania      2.34.4. Szkolenia dla pozaszkolnych ośrodków wspierania uczniów z trudnościami edukacyjnymi (Pupil Referral Units – PRUs)  2.34.5. Szkolenia w języku walijskim     2.34.6. Zasoby/materiały szkoleniowe    2.35. Gromadzenie informacji      2.36. Finansowanie    2.36.1. Finansowanie szkół podstawowych i średnich    2.37. Podsumowanie    Bibliografia      Akty prawne    Spis rysunków i tabel     Aneks      Załącznik nr 1     Załącznik nr 2      Załącznik nr 3 ";"Publikacja jest wartościowym i potrzebnym na rynku edukacyjnym  kompendium interdyscyplinarnej wiedzy ujmującej złożoność kwestii  składających się na wspieranie psychologiczno-pedagogiczne dziecka i  jego rodziny. […] Zaprezentowano w niej wyniki badań o różnorodnej  orientacji i metodologii, dotyczących nie tylko organizacji wspomagania,  ale także opinii nauczycieli na temat funkcjonowania obowiązujących  rozwiązań w Polsce […]. Skonstruowany w ten sposób przekaz spełnia też  wymóg innowacyjności i użyteczności. W książce są bowiem przedstawione  metody wsparcia stosowane w Anglii i Walii, które godziłoby się  wprowadzić w naszym kraju. […] Wszystkie informacje są cenne z punktu  widzenia doskonalenia pracy systemu wspomagania i uczniów, i samych  pedagogów. Pozyskane przez Autorki wiadomości są szczegółowe i przydatne  w praktyce − powinny być udostępnione polskim władzom oświatowym w celu  wypracowania przezeń odpowiednich dyrektyw o wymiarze prakseologicznym.  Z recenzji dr hab. Hanny Żuraw, prof. nadzw. UPH w Siedlcach   Żyjemy w czasach, kiedy coraz więcej osób potrzebuje nie tyle  wsparcia psychologiczno-pedagogicnego ale pełnej długotrwałej  psychoterapii. Nie dotyczy to tylko osób niepełnosprawnych, ale również  normalnych uczniów nieradzących sobie w tak skonstruowanym systemie  powszechnej edukacji. Autorki tego opracowania skupiają swoją uwagę  głównie na osobach kalekich o różnych stopniach dysfunkcyjności.Dzieci ze znacznym stopniem niepełnosprawności; dzieci głuche,  niedowidzące, z różnymi dysfunkcjami umysłowymi i ubytkami doczekały się  w końcu roku 2010, w listopadzie kompleksowego uregulowania tych spraw w  sześciu rozporządzeniach Ministerstwa Edukacji Narodowej. Ale akty  prawne sobie, a rzeczywistość sobie. Pytanie brzmi: czy z tych regulacji  prawnych narodził się spójny system opieki  psychologiczno-pedagogicznej? Można odpowiedzieć na to pytanie dwojako.  Urzędnik Ministerstwa powie, że tak, bo rozporządzenia te regulują całym  tym procesem; od diagnozy środowiskowej, sposobów organizowania  kształcenia po specjalne programy nauczania oraz psychoterapii  pozajęciowej czyli specjalistycznej, związanej z rozpoznanym  schorzeniem. Mamy w tym systemie całą gamę różnych działań, od klas  wyrównawczych, po zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, aż po indywidualną  psychoterapię , a także warsztaty dla uczniów i rodziców. Jak wiemy  w warunkach polskich z tzw. pracą indywidualną bywa różnie, wszystko  zależy od nauczyciela-terapeuty; jego cech, wiedzy, zaangażowania.  Ustawy z lat wcześniejszych – 2003-2005 definiowały pewne zasady ale ich  nie uszczegółowiały. Rok 2010 przyniósł tu radykalne zmiany, bo  rozszerzał zakres takiej pomocy praktycznie na wszystkich potrzebujących  jej uczniów zmieniając przy tym definicje z niepełnosprawności  umysłowej na niepełność intelektualną pod którą rozumiano także dzieci z  niepełnosprawnością ruchową, afazją, zespołem Aspargera czy  niepełnosprawnościami sprzężonymi. Kwalifikacją chorobową zajmował się  specjalny zespół złożony z pracowników Poradni  Psychologiczno-Pedagogicznej. Orzekał on za ile zakwalifikowane dziecko  będzie objęte Indywidualnym programem edukacyjno-terapeutycznym. Po  ustaleniu zakresu pomocy badanemu uczniowi przydzielano „Kartę  indywidualnych potrzeb ucznia”.To na jej podstawie planuje się formy i  sposoby udzielania pomocy. Czy będą to zajęcia specjalistyczno  korekcyjno-kompensacyjne czy też socjoterapeutyczne.Autorki w tym Joanna Boryszewska, na stałe współpracująca z Ośrodkiem  Doskonalenia Nauczycieli z Łomży, podjęły się zbadać na podstawie  ankiet, na ile ustawy i rozporządzenia z 2010 roku wpłynęły na poprawę  organizacji i skuteczność opieki psychologiczno-pedagogicznej w szkołach  nią objętymi? Objęto nimi w 2012 roku uczniów gimnazjów publicznych i  niepublicznych. Ankietę skierowano do nauczycieli, gdyż to oni  odpowiedzialni byli za wprowadzenie zmian w obszarze pomocy  psychoterapeutycznej. Nie będę państwu cytował zamieszczonych w książce ankiet, ale warto, odsyłam do opracowania się zapoznać z nimi samemu. Dlaczego są one tu potrzebne, otóż w 2013 roku po istnej rewolucji w  procedurach doty7czących pomocy psychologiczno-pedagogicznej ustawodawca  czyli państwo częściowo wycofuje się z wielu zapisów i regulacji.  Podobno pod pretekstem uproszczenia pewnych procedur, ale jak piszą  autorki „wykonano nieprzemyślany ruch, który zniweczył ogromny wkład d  sił i środków potrzebnych do przeobrażenia systemu pomocy. Wszystko  zostało jakby po staremu, rozszerzono nawet listę osób, które mogą  kwalifikować dziecko do udzielenia w/w pomocy, ale zrezygnowano z  powołania do tego specjalnego zespołu, który planowałby i koordynował  taką pomoc. W związku z tym autorki postanowiły w 2015 roku ponownie  zbadać skuteczność takich zmian przy pomocy podobnie skonstruowanych  ankiet. Tym razem organizatorem tych działań była Państwowa Wyższa  Szkoła Informatyki i Przedsiębiorczości w Łomży w ścisłej współpracy z  ODN-em. Celem była analiza organizacji procesu pomocy uczniom ze  specyficznymi potrzebami edukacyjnymi i jej skuteczność. Tym razem  badaniami objęto nauczycieli wszystkich typów szkół z woj. podlaskiego,  mazowieckiego i warmińsko-mazurskiego. Były to głównie kobiety  -nauczycielki edukacji wczesnoszkolnej. Na przeszło trzydziestu stronach  dokładnie rozpisano wyniki badań (odsyłam do książki). Reasumując –  autorki uznały, iż pedagogów pracujących z dziećmi wymagającymi  specjalnego traktowania trzeba wspierać, gdyż całkowicie poświęcają się  tej niełatwej pracy nierzadko „balansując w poszukiwaniu złotego  środku”. Szukając optymalnych rozwiązań i metod np. z rodzicami, a jest  to bardzo newralgiczna i wrażliwa część ich pracy. Sporo też uwagi  poświęcają wyborowi metod pracy, najczęściej wymienianą była „Metoda  Dobrego Startu” Marty Bogdanowicz. Okazało się, że u progu sukcesu pracy  z takimi dziećmi stają relacje nauczyciel-terapeuta a rodzice. To tym  relacjom należy przyznać najwięcej uwagi i wysiłków. W części  drugiej autorki zgromadziły ciekawy materiał porównawczy z organizacji i  udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom ze specyficznymi  potrzebami edukacyjnymi w systemie edukacji brytyjskiej, na przykładzie  Anglii i Walii począwszy od roku 2014, kiedy to zapoczątkowano reformę  całego systemu opieki. Autorki skupiły się na przeglądzie jego ram  prawnych, organizacyjnych. Ciekawe są oba podsumowania: angielskiego i  walijskiego systemu pomocy. Cechuje je większa systematyczność i  skuteczność, a to bierze się z bardzo ścisłej współpracy między  organizacjami rządowymi, ministerialnymi i władzami lokalnymi. Tam  obowiązuje zasada, że za każdym uczniem idzie plan pomocy opracowany  przez powołany do tego zespół nauczycieli szkoły, do której uczęszcza ze  specjalnymi potrzebami. Droga jest więc krótsza, u nas po jego  skasowaniu jest ona i dłuższa i bardziej skomplikowana. Ale to już  zasługa zmieniających się ekip rządzących, które negują osiągnięciami  poprzedników i za wszelką cenę chcą wprowadzić swoje regulacje. Ich  zakładnikiem zwykle jest potrzebujący specjalnej pomocy uczeń. źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/organizacja-i-udzielanie-pomocy-psychologiczno-pedagogicznej-uczniom-ze-specjalnymi-potrzebami-edukacyjnymi    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 180 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-419-9.jpg
"EDUKACYJNE KONTEKSTY WSPÓŁCZESNOŚCI";"Z MYŚLĄ O PRZYSZŁOŚCI";"Norbert G. Pikuła";978-83-8095-418-2;;"                                    Współczesność  (contemporary) ma to do siebie, że różni się od nowoczesności (modern),  a tym bardziej od nowożytności. Nie odcina się od poprzedniego świata  ani nie jest jego prostą kontynuacją. To w pewien sposób nowy świat,  który swoimi korzeniami tkwi w świecie starym. Dlatego też we  współczesności są obecne zarówno elementy tradycji, nowoczesności, jak  i ponowoczesności.                        Zawarte  w książce rozważania przedstawiają problemy właściwe poszczególnym  elementom systemu edukacji oraz ukazują wzajemne przenikanie się  niektórych zagadnień, wyzwań, jak również wspólne uwarunkowania  funkcjonowania i rozwoju całego systemu edukacji w Polsce, a także  w wybranych krajach. Autorzy poszczególnych tekstów opisują nie tylko  problemy i przekształcenia, lecz także podejmują próby pogłębionej  analizy jakościowej przez poszukiwanie źródeł i przyczyn oraz uzasadnień  dla zachodzących transformacji, w tym również czynników determinujących  kierunki zmian. Książka odpowiada na pytania, które dotyczą pedagogiki  oraz edukacji i które stawia współczesność.                         Publikacja  ma z pewnością zróżnicowany charakter, gdyż pedagogika odnosi się do  różnych obszarów życia i funkcjonowania człowieka, co potwierdzają  składające się na nią teksty. Ich autorzy punktem wyjścia do dyskusji  nad współczesnością czynią zarówno stan nauki, polityki, oświaty,  szkolnictwa wyższego, środowiska wychowawczego i stosunków  międzyludzkich, jak i swoje oczekiwania i nadzieje co do rozwoju  dyskursu edukacyjnego i praktyki edukacyjnej. W wielu miejscach na  kartach książki mamy do czynienia z analizami nie tyle zmierzającymi  w stronę żądania określonych zmian, co raczej prowokującymi do namysłu  nad edukacją we współczesnym nam świecie – w świecie, w którym  teraźniejszość jest rozciągnięta w czasie i jest przedmiotem badań,  w tym przypadku także badań pedagogicznych. Książka pokazuje, że  zainteresowania naukowe autorów tekstów, jakkolwiek odmienne, mają  w sobie coś wspólnego – przeniknięte są myślą o przyszłości: często jest  ona dla nich ważniejsza niż teraźniejszość.                        Podjęte  przez autorów problemy współczesności odsłaniają cały obszar wyzwań,  przed jakimi stoi edukacja, która niejako pozostaje zanurzona  w dziejących się obecnie procesach różnej natury. Ich skutki nie zawsze  są dostrzegalne. Tymczasem niektóre z tych procesów mogą decydować  o kształcie świata w przyszłości. Specyficzna sytuacja współczesnej  cywilizacji, przeobrażenia ekonomiczne i społeczne wymagają istotnej  i gruntownej metamorfozy myślenia o rzeczywistości, jej wyjaśniania czy  też zmian postaw ludzkich mających znaczny wpływ na przyszłość  społeczeństw i świata. Toczące się na naszych oczach przeobrażenia  jeszcze bardziej akcentują oczywistą odpowiedzialność historyczną  człowieka, który jest usytuowany w czasie, ma swoją przeszłość,  teraźniejszość i przyszłość. Czy zatem tego chce czy nie chce historia  współokreśla jego byt. Wszystko  to, co dzisiaj czyni lub zaniedbuje, prawdopodobnie będzie miało swoje  następstwa. W tym sensie człowiek żyje nie tylko dzięki historyczności,  lecz także ją współtworzy, kształtując swoją rzeczywistość. Ma również  wpływ na myślenie o przyszłości i świecie, jaki się staje.                         Troska  o przyszłość wymaga edukacji, u podstaw której leży pedagogika  interakcji między rozbudzaniem mikroświatów ludzkich osobowości  a uwrażliwianiem na odpowiedzialność wobec współtworzonego makroświata.  Z punktu widzenia nauki przyszłość stanowi wielką niewiadomą, bo  przecież jeszcze nie istnieje. Natomiast edukacja jest możliwa, ponieważ  dzięki ludzkiemu intelektowi wierzymy, że edukując współczesnych,  możemy wpływać na ich zachowania w przyszłości. W ten sposób chcemy  oddziaływać na kształt czasów, które z wielkim prawdopodobieństwem  nadejdą, a dla przyszłego pokolenia będą jego współczesnością.                        Książkę  tę dedykujemy Panu Profesorowi Stefanowi M. Kwiatkowskiemu – naszemu  Przyjacielowi i Przewodnikowi po świecie wiedzy i nauki. Niniejsza  publikacja jest darem od bliskich Mu osób, które z wielką radością  i nieukrywanym entuzjazmem przyjęły nasze zaproszenie do jej  współtworzenia, za co im w tym miejscu bardzo serdecznie dziękujemy.                                    Joanna Madalińska-Michalak, Norbert G. Pikuła                                                ";;"Joanna Madalińska-Michalak, Norbert G. PikułaWstęp      Listy gratulacyjne    WOKÓŁ OSOBY JUBILATACurriculum Vitae – prof. dr hab. Stefan M. Kwiatkowski    Mirosław J. Szymański2320 słów o Jubilacie2320 words about Jubilarian    Zygmunt WiatrowskiKwalifikacje i kompetencje oraz standaryzacja działalności zawodowej –i dalszy rozwój pedagogiki pracy – jako główne problemy penetracji naukowej prof. Stefana M. KwiatkowskiegoQualifications and expertise and standardization of a professional activity – a further development of working pedagogy – as the major aspects of an academic pursuit of prof. Stefan M. Kwiatkowski      Nelly NyczkałoStrategiczne poszukiwania naukowe prof. Stefana M. KwiatkowskiegoProfessor Stefan M. Kwiatkowski’s strategic scientific searches   CZĘŚĆ PIERWSZA. PEDAGOGIKA I EDUKACJA: IDEE, RZECZYWISTOŚĆ, KONTEKSTYZbigniew KwiecińskiKu edukacji uspołecznionejTowards participatory education   Bogusław ŚliwerskiCo się stało z oświatową demokracją w Polsce? What happened to educational democracy in Poland?    Lech WitkowskiPytania o pedagogikę. W perspektywie humanistyki stosowanej (tezy i pytania)Questions on pedagogy. Within the perspective of applied humanities (theses and problems)    Andrzej Radziewicz-WinnickiAlternatywa scalania. Nauki społeczne wobec publicznej metamorfozyOn the alternative of unification. Social sciences against the public metamorphosis    Zbyszko Melosik Wolność akademicka. Konteksty i kontrowersjeAcademic freedom. Contexts and controversies    Mirosława Nowak-DziemianowiczEtyczny wymiar edukacji. Zobowiązanie wspólnoty czy balast przeszłości?Ethical dimension of education. Commitment of the community or baggage of the past?     Maria MendelKoniec szkoły? Oświatowi liderzy ku dobru publicznemu w czasach prywatyzacjiThe end of school? The educational leaders for public good in times of privatization     Joanna Madalińska-MichalakPrzywództwo edukacyjne. Władza i odpowiedzialnośćEducational leadership. Power and responsibility    Stanisław PalkaPedagogiczne badania edukacji i jej uwarunkowań w układzie czasowymPedagogical research on education and its determinants in time context      Wojciech SkrzydlewskiZwiązki mediów z edukacjąRelationship between media and education   Jerzy StochmiałekEdukacyjne konteksty zastosowania technologii informacyjno-komunikacyjnychEducational contexts of the use of information and communication technologies       CZĘŚĆ DRUGA. PRACA – ROZWÓJ – UCZENIE SIĘ PRZEZ CAŁE ŻYCIE Alicja KargulowaPraca, kariera, pracowanie z perspektywy poradoznawcy Prof. Stefanowi M. Kwiatkowskiemu z okazji JubileuszuLabour, career, and working from a counsellogist’s perspective Paper dedicated to prof. Stefan M. Kwiatkowski on the occasion of his jubilee    Maria Czerepaniak-WalczakEmancypacja do pracy – emancypacja przez pracę (konteksty edukacyjne)Emancipation to work – emancipation through work (educational contexts)    Norbert G. PikułaWartość pracy a poczucie sensu życia osób starszychA comparative analysis between the value of labour and the elderly persons’ sense of meaning of life    Józef KargulJak chronić tożsamość w poradniczym boomie?Prof. Stefanowi M. Kwiatkowskiemu z okazji JubileuszuHow to protect identity in a counselling boom? To Professor Stefan M. Kwiatkowski on the occasion of Jubilee   Marian PiekarskiDualne doradztwo edukacyjno-zawodoweDual educational-vocational counseling   Ewa Solarczyk-AmbrozikWymiar globalny, regionalny i indywidualny orientacji na rynek w strategiach całożyciowego uczenia sięThe global, regional and individual dimension of market orientation in lifelong learning strategiesBarbara BaraniakEdukacja przygotowująca do pracy zawodowej szansą człowieka na wychodzenie z marginalizacji społecznejEducation preparing to occupational work as a chance to overcome social marginalisation    Magdalena PiorunekCykl życia zawodowego człowieka. Konteksty edukacyjno-poradniczeOccupational life cycle of humans. Educational and guidance-related contexts     Agnieszka Cybal-MichalskaRozwój kariery jako proces inwestowania i odnawiania kapitału karieryCareer development as a process of investing and renewing the capital of career  Waldemar FurmanekGospodarka oparta na wiedzy. Wyzwania dla edukacji zawodowejKnowledge-based economy. Challenges of vocational education     Tadeusz AleksanderFormy i proces dokształcania i doskonalenia zawodowego pracowników w zakładzie pracyThe forms and the process of training and professional development of workers in a production plant    Barbara KędzierskaEdukacja całożyciowa w kształtowaniu kompetencji kluczowych dla zrównoważonego rozwoju społeczeństwaLifelong education in forming key competences for the sustainable development of society    Urszula JeruszkaStudia dualne jako forma rozwoju kompetencji zawodowych studentów – z myślą o przyszłościDual studies as a form of the development of students’ vocational competences – with the idea     Zdzisław WołkInnowacyjność w pracy zawodowej okresu poprzemysłowegoInnovation in professional work of the post industrial period  Adam SolakLojalność w procesie pracy na płaszczyźnie pracodawca – pracownikLoyalty in the process of work in the employer – employee relationship   Ryszard BeraPoczucie odpowiedzialności zawodowej pilotów wojskowychThe sense of professional responsibility among military pilots   Izabella KustPrzygotowanie uczniów szkół zawodowych do rynku pracy w kontekście współczesnych rozwiązań i nowych perspektywPreparing vocational school students for labour market activity in the context of modern-day solutions and new prospects     Larysa LukianowaPotencjał ludzi starszych na ukraińskim rynku pracyPotential of the eldery in labor market of Ukraine  Bogusław MilerskiPedagogika religii w perspektywie kształcenia zawodowegoReligious pedagogy in vocational education perspective      CZĘŚĆ TRZECIA. SZKOŁA – NAUCZYCIEL – ŚRODOWISKOAgnieszka Gromkowska-MelosikTesty szkolne i rekonstrukcja edukacyjnej rzeczywistościEducational tests and reconstruction of educational reality   Inetta NowosadUwarunkowania rozwoju szkołyDeterminants of school development    Jolanta SzempruchRola szkoły w tworzeniu i rozwijaniu kapitału społecznego uczniówThe role of school in creating and developing students’ social capital    Ireneusz M. ŚwitałaEtyka w zawodzie współczesnego nauczycielaEthics in the profession of contemporary teacher   Joanna M. ŁukasikPraca zawodowa nauczycieliTeachers’ professional work     Wanda DróżkaStarsze pokolenie nauczycieli o sobie i swojej pracy. Przyczynek do dyskusjiThe older generation of teachers about themselves and their workContribution to the discussion    Joanna Michalak-Dawidziuk Awans zawodowy nauczycieli jako proces dynamicznych zmian – współczesna praktyka i perspektywa przyszłości Career progression of teachers as process of dynamic changes – modern practice and prospect of future      Dorota Siemieniecka, Bronisław SiemienieckiTechnologie edukacyjne we współczesnej dydaktyce – zarys problemuEducational technologies in contemporary didactics – an outline of problems    Stanisław Juszczyk, Yongdeog KimKultura konfucjańska vs. kultura sokratejska we współczesnej edukacji  w Korei Południowej i w Polsce. Analiza porównawczaConfucian culture vs. Socratic culture in the contemporary education in South Korea and Poland. A comparative analysis    Ewa PrzybylskaRodzina jako środowisko uczenia się i grupa docelowa edukacji dorosłych Perspektywa andragogicznaFamily as learning environment and target group in adult education Andragogical perspective    Józef PółturzyckiWartości dydaktyki Władysława Piotra ZaczyńskiegoThe values of Władysław Piotr Zaczyński’s didactics    Krzysztof JakubiakMiędzywojenne badania nad środowiskiem wychowawczym w PolsceInternawar research on education environment in Poland       ";"Należy uznać, że […] publikacja wpisuje się w prowadzone od dłuższego okresu rozważania dotyczące współczesnych kontekstów edukacji w aspekcie dyskursu o przyszłości. […] są to ważne i aktualne zagadnienia w sytuacji, kiedy wdrażana jest w naszym kraju reforma systemu edukacji, a właściwie następuje jego całkowita zmiana. Trwa także dyskusja na temat proponowanych zasadniczych przeobrażeń w dziedzinie nauki i szkolnictwa wyższego. Prezentowane teksty wpisują się w znacznej części w ten dyskurs, umożliwiając czytelnikowi spojrzenie z pewnego dystansu na to, co dzieje się w systemie oświaty oraz co ma niebawem nastąpić w systemie szkolnictwa wyższego. Poruszane są w nich aktualne zagadnienia związane z edukacyjnymi kontekstami współczesności, akcentując przy tym myślenie o przyszłości. Przedkładany materiał jest różnorodny i stosunkowo szeroki. W książce zamieszczono opracowania o charakterze zarówno ogólnym, jak i szczegółowym. […] Oparte zostały na analizie literatury i dokumentów oświatowych oraz wyników badań własnych. W większości towarzyszy im jednak osobista refleksja Autorów. Problem edukacji z myślą o przyszłości należy rozpatrywać w wielu perspektywach i kontekstach. […] Wśród tekstów znalazły się bardzo interesujące analizy pobudzające do przemyśleń, a także artykuły przypominające pewne kwestie, które były już omawiane w literaturze naukowej. Ich wydobywanie z zapomnienia jest niezwykle istotne. Pozwala bowiem uświadomić czytelnikom, że wiele zagadnień dotyczących szeroko rozumianej edukacji wymaga nadal badań i dyskursu.   Z recenzji prof. dr. hab. Ryszarda Gerlacha   Pragnę w tym miejscu wyrazić zadowolenie z wydania przez Zarząd Główny  Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego niezwykle obszernej objętościowo,  ale i bogatej autorsko monografii naukowej pt. "Edukacyjne konteksty  współczesności" (Oficyna Wydawnicza "Impuls", Kraków 2018). Tom został dedykowany prof. Stefanowi M.  Kwiatkowskiemu z okazji jego 70 urodzin, ale w rzeczy samej stał się  wykładnią najbardziej aktywnych w naukach pedagogicznych uczonych -  problemów współczesnej edukacji w kraju i na świecie. Jak napisali we wstępie do rozprawy jej redaktorzy - Joanna Madalińska-Michalak z Uniwersytetu Warszawskiego i Norbert G. Pikuła z Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN w Krakowie: Zawarte w książce rozważania przedstawiają problemy właściwe  poszczególnym elementom systemu edukacji oraz ukazują wzajemne  przenikanie się niektórych zagadnień, wyzwań, jak również wspólne  uwarunkowania funkcjonowania i rozwoju całego systemu edukacji w Polsce,  a także w wybranych krajach. Autorzy poszczególnych tekstów opisują nie  tylko problemy i przekształcenia, lecz także podejmują próby  pogłębionej analizy jakościowej przez poszukiwanie źródeł i przyczyn  oraz uzasadnień dla zachodzących transformacji, w tym również czynników  determinujących kierunki zmian. Książka odpowiada na pytania, które  dotyczą pedagogiki oraz edukacji i które stawia współczesność. Publikacja ma z pewnością zróżnicowany charakter, gdyż pedagogika odnosi  się do różnych obszarów życia i funkcjonowania człowieka, co  potwierdzają składające się na nią teksty. Ich autorzy punktem wyjścia  do dyskusji nad współczesnością czynią zarówno stan nauki, polityki,  oświaty, szkolnictwa wyższego, środowiska wychowawczego i stosunków  międzyludzkich, jak i swoje oczekiwania i nadzieje co do rozwoju  dyskursu edukacyjnego i praktyki edukacyjnej. W wielu miejscach na  kartach książki mamy do czynienia z analizami nie tyle zmierzającymi w  stronę żądania określonych zmian, co raczej prowokującymi do namysłu nad  edukacją we współczesnym nam świecie – w świecie, w którym  teraźniejszość jest rozciągnięta w czasie i jest przedmiotem badań, w  tym przypadku także badań pedagogicznych. Książka pokazuje, że  zainteresowania naukowe autorów tekstów, jakkolwiek odmienne, mają w  sobie coś wspólnego – przeniknięte są myślą o przyszłości: często jest  ona dla nich ważniejsza niż teraźniejszość.Podjęte przez autorów problemy współczesności odsłaniają cały obszar  wyzwań, przed jakimi stoi edukacja, która niejako pozostaje zanurzona w  dziejących się obecnie procesach różnej natury. Ich skutki nie zawsze są  dostrzegalne. Tymczasem niektóre z tych procesów mogą decydować o  kształcie świata w przyszłości. Specyficzna sytuacja współczesnej  cywilizacji, przeobrażenia ekonomiczne i społeczne wymagają istotnej i  gruntownej metamorfozy myślenia o rzeczywistości, jej wyjaśniania czy  też zmian postaw ludzkich mających znaczny wpływ na przyszłość  społeczeństw i świata. Toczące się na naszych oczach przeobrażenia  jeszcze bardziej akcentują oczywistą odpowiedzialność historyczną  człowieka, który jest usytuowany w czasie, ma swoją przeszłość,  teraźniejszość i przyszłość. Czy zatem tego chce czy nie chce historia  współokreśla jego byt. Wszystko to, co dzisiaj czyni lub zaniedbuje,  prawdopodobnie będzie miało swoje następstwa. W tym sensie człowiek żyje  nie tylko dzięki historyczności, lecz także ją współtworzy, kształtując  swoją rzeczywistość. Ma również wpływ na myślenie o przyszłości i  świecie, jaki się staje. Troska o przyszłość wymaga edukacji, u podstaw której leży pedagogika  interakcji między rozbudzaniem mikroświatów ludzkich osobowości a  uwrażliwianiem na odpowiedzialność wobec współtworzonego makroświata. Z  punktu widzenia nauki przyszłość stanowi wielką niewiadomą, bo przecież  jeszcze nie istnieje. Natomiast edukacja jest możliwa, ponieważ dzięki  ludzkiemu intelektowi wierzymy, że edukując współczesnych, możemy  wpływać na ich zachowania w przyszłości. W ten sposób chcemy oddziaływać  na kształt czasów, które z wielkim prawdopodobieństwem nadejdą, a dla  przyszłego pokolenia będą jego współczesnością.Każdy z rozdziałów w monografii może stanowić punkt wyjścia do odrębnej  dyskusji, konferencji naukowej czy impulsu do opracowania projektu  badawczego. Przedstawiciele różnych subdyscyplin nauk pedagogicznych  znajdą w nim coś dla siebie, ale też mogą dostrzec pobliże tematyczne do  własnych studiów i badań. W moim przekonaniu jest to także znakomity  punkt wyjścia do przygotowań do Zjazdu Pedagogicznego we wrześniu 2019  r., który organizują Wydział Nauk Pedagogicznych Akademii Pedagogiki  Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie z Wydziałem  Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego.  z bloga prof. Bogusława Śliwerskiegohttp://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2018/06/edukacyjne-konteksty-wspoczesnosci.html ";84.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 706 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-418-2.jpg
"Nauczanie i uczenie się języków obcych młodzieży z dysleksją";;"Mariola Jaworska";978-83-8095-422-9;;"                                    Celem  niniejszej monografii jest oszacowanie  warunków i perspektyw nauczania i uczenia się języków obcych młodzieży  z dysleksją, ze szczególnym uwzględnieniem zasad dydaktyki  autonomizującej. Dotychczasowe ustalenia naukowe w tym obszarze są  niewystarczające, a zgromadzone dane wymagają usystematyzowania  odpowiednio do obecnego polskiego kontekstu edukacyjnego. Rozważania  prowadzone są poprzez analizę dotychczasowych ustaleń w tym zakresie  (propozycje teoretyczno-analityczne zawarte w rozdziale pierwszym,  drugim i trzecim) oraz dyskusję badań własnych zaprezentowanych  w rozdziale czwartym.                        Rozdział  pierwszy przedstawia stan badań dotyczący kształcenia językowego  młodzieży z dysleksją rozwojową. Wprowadzeniem do niego jest analiza  pojęcia i znaczenia dysleksji w procesie nauczania i uczenia się języków  obcych – część ta ma charakter przeglądowy, gdyż taka właśnie  perspektywa pozwala na dokonanie konfrontacji poglądów pomiędzy  powszechnie funkcjonującym myśleniem o dysleksji w kategorii deficytu  poznawczego a postrzeganiem tego zagadnienia jako przejawu różnic  indywidualnych. Następnie omawiane są cechy charakterystyczne grupy  wiekowej młodzież w kontekście ich wpływu na proces nauczania i uczenia  się języków obcych oraz specyficzne trudności młodzieży z dysleksją,  które mogą się przejawiać w sferze poznawczej, językowej, emocjonalnej  i społecznej. Przedstawiona też została problematyka mocnych stron  i zdolności uczniów z dysleksją. W ostatnim podrozdziale analizie  poddawane są uwarunkowania kształcenia językowego uczniów z dysleksją,  obejmujące kontekst europejski oraz prawodawstwo polskie, a także  realizacja wsparcia uczniów z dysleksją w polskim systemie edukacyjnym,  z uwzględnieniem roli poradnictwa psychologiczno-pedagogicznego.                        Rozdział  drugi poświęcony jest zagadnieniu indywidualizacji nauczania języków  obcych młodzieży z dysleksją, jej istocie oraz możliwościom realizacji.  Punktem wyjścia do rozważań na ten temat stały się specjalne potrzeby  edukacyjne omawiane w kontekście różnic indywidualnych między ludźmi,  z perspektywy edukacji włączającej. Następnie prowadzone są rozważania  na temat rozumienia indywidualizacji nauczania języków obcych oraz jej  realizacji w polskiej rzeczywistości edukacyjnej. Cel analizy stanowi  stwierdzenie, jak postulat indywidualizacji procesu nauczania  realizowany jest w kształceniu instytucjonalnym w Polsce, jaki jest  aktualny stan prawny dotyczący nauczania języków obcych w tym zakresie  oraz jak wygląda rzeczywista organizacja indywidualnego wsparcia uczniów  z dysleksją w szkole i klasie. Ponieważ przepisy prawa oświatowego  wyraźnie akcentują konieczność uwzględniania indywidualności uczącego  się oraz obligują nauczycieli, a więc i nauczycieli języków obcych, do  dostosowywania procesu dydaktycznego do jego potrzeb i możliwości, za  istotne uznano także przeprowadzenie analizy tego, jak indywidualizację  procesu nauczania rozumieją nauczyciele języków obcych, jakie działania  w tym zakresie podejmują, jak identyfikują specjalne potrzeby uczniów.  Celem ostatniego podrozdziału jest ukazanie dydaktycznych aspektów  nauczania języków obcych młodzieży z dysleksją. Analizie podlegają takie  zagadnienia, jak: wybór języka obcego w toku szkolnej edukacji oraz  różnicowanie dydaktyczne, omawiane w sferze celów, treści, sferze  metodyczno-organizacyjnej oraz środków dydaktycznych. Szczególną uwagę  poświęcono – przedstawionej w ostatnim podrozdziale – specyfice  oceniania młodzieży z dysleksją.                        W rozdziale  trzecim nauczanie języków obcych młodych ludzi z dysleksją rozpatrywane  jest w kontekście autonomizacji ich uczenia się. Wprowadzenie do  dalszych analiz stanowi charakterystyka kategorii „autonomizacja uczenia  się”, obejmująca omówienie podstawowych terminów, takich jak:  „autonomia”, „półautonomia”, „autonomizacja”, oraz rozważania dotyczące  metapoznania i jego roli w autonomizacji. Ponieważ za podstawowy warunek  autonomizacji uczenia się młodzieży uznano otwarcie procesu ich  nauczania, dalej omawiane są założenia oraz możliwości realizacji  naucza­nia otwartego – ze szczególnym uwzględnieniem otwartych form  nauczania i uczenia się. Problematyką ostatniej części rozdziału jest  rozwijanie auto­nomii młodzieży z dysleksją – za wyjątkowo ważne  i skuteczne uznano bowiem wprowadzanie działań stymulujących młodych  ludzi do przejmowania odpowiedzialności za własną naukę i za własny  rozwój. Drogą do tego celu są kształtowanie kompetencji uczenia się,  rozwijanie umiejętności autoewaluacji, a także stosowanie skutecznych –  uwzględniających specyfikę poszczególnych osób – strategii.                        Rozdział  czwarty przedstawia badania własne, które mają służyć dostarczeniu  nowych danych empirycznych w zakresie przedmiotu rozważań. Ich celem  było z jednej strony sporządzenie indywidualnych profili uczenia się  języków obcych młodych ludzi z dysleksją umożliwiających postawienie  diagnozy potrzebnej do skutecznej organizacji procesu nauczania i  uczenia się języków obcych, z drugiej zaś zaproponowanie procedury oraz  narzędzi diagnostycznych i prognostycznych przydatnych – zarówno  z punktu widzenia nauczyciela, jak i ucznia – w indywidualizacji  kształcenia językowego młodych ludzi z dysleksją. W badaniach  uczestniczyło 17 licealistów i 7 gimnazjalistów, w wieku od 14 do 19  lat, 9 dziewcząt oraz 15 chłopców. Zastosowana została metodologia  jakościowa, metoda indywidualnych przypadków, która pozwala na dotarcie  do osobliwości i złożoności badanego obszaru. Spośród sporządzonych 24  indywidualnych profili uczenia się nastolatków z dysleksją szczegółowej  analizie poddano 7. Powstałe w ten sposób poszczególne studia przypadków  mają być przyczynkiem do ukazania sposobów indywidualizacji nauczania  młodzieży z dysleksją.                                                              ";;"Wstęp       Rozdział I. Młodzież z dysleksją w procesie nauczania i uczenia się języków obcych 1.1. Pojęcie i znaczenie dysleksji w kształceniu językowym     1.1.1. Dysleksja jako rodzaj specyficznych trudności w uczeniu się     1.1.2. Dysleksja jako indywidualny styl uczenia się   1.1.2.1. Styl uczenia się a styl poznawczy – zakres znaczeniowy    1.1.2.2. Indywidualne style uczenia się uczniów z dysleksją  1.2. Charakterystyka młodzieży z dysleksją w kontekście uczenia się języków obcych 1.2.1. Młodzież – cechy grupy wiekowej   1.2.2. Trudności młodzieży z dysleksją w sferach poznawczej i językowej    1.2.3. Trudności młodzieży z dysleksją w sferach emocjonalnej i społecznej     1.2.4. Mocne strony i zdolności młodzieży z dysleksją   1.3. Młodzież z dysleksją w polityce i praktyce edukacyjnej     1.3.1. Uwarunkowania kształcenia językowego uczniów z dysleksją    1.3.1.1. Kontekst europejski   1.3.1.2. Prawodawstwo polskie      1.3.2. Wspieranie młodzieży z dysleksją w polskiej rzeczywistości edukacyjnej1.3.2.1. Realizacja wsparcia w szkołach ogólnodostępnych    1.3.2.2. Rola poradnictwa psychologiczno-pedagogicznego    Rozdział II. Indywidualizacja nauczania języków obcych młodzieży z dysleksją2.1. Specjalne potrzeby edukacyjne młodzieży z dysleksją w kontekście różnic indywidualnych2.1.1. Różnice indywidualne wyznacznikiem współczesnej edukacji 2.1.2. Specjalne potrzeby edukacyjne młodzieży z dysleksją w edukacji włączającej2.2. Indywidualizacja nauczania w szkołach ogólnodostępnych2.2.1. Rozumienie indywidualizacji nauczania języków obcych  2.2.2. Realizacja indywidualizacji w polskim systemie edukacji  2.2.2.1. Uregulowania prawne  2.2.2.2. Indywidualizacja w praktyce szkolnej   2.2.3. Nauczyciel języka obcego wobec indywidualizacji nauczania młodzieży z dysleksją2.3. Dydaktyczne aspekty indywidualizacji nauczania  2.3.1. Wybór języka obcego w toku edukacji szkolnej   2.3.2. Indywidualizacja nauczania przez różnicowanie dydaktyczne  2.3.2.1. Różnicowanie w sferze celów    2.3.2.2. Różnicowanie w sferze treści    2.3.2.3. Różnicowanie w sferze metodyczno-organizacyjnej   2.3.2.4. Różnicowanie w sferze środków dydaktycznych    2.3.3. Specyfika oceniania osiągnięć młodzieży z dysleksją     Rozdział III. Autonomizacja uczenia się młodzieży z dysleksją 3.1. Autonomizacja uczenia się – charakterystyka kategorii   3.1.1. Autonomia, półautonomia, autonomizacja – ustalenia terminologiczne3.1.2. Znaczenie metapoznania w autonomizacji uczenia się  3.2. Nauczanie otwarte jako warunek autonomizacji uczenia się    3.2.1. Nauczanie otwarte – założenia i realizacja    3.2.2. Otwarte formy nauczania i uczenia się    3.3. Rozwijanie autonomii młodzieży z dysleksją na lekcji języka obcego   3.3.1. Kształtowanie kompetencji uczenia się    3.3.2. Rozwijanie umiejętności autoewaluacji    3.3.3. Stosowanie strategii uczenia się języka  3.3.3.1. Pojęcie strategii uczenia się języka     3.3.3.2. Trening strategii uczenia się języka    Rozdział IV. Indywidualne profile uczenia się języków obcychmłodzieży z dysleksją – badania własne4.1. Metodologia badań4.1.1. Założenia, cele i problemy badawcze   4.1.2. Metody, techniki i narzędzia badawcze    4.1.3. Organizacja i przebieg badań    4.2. Studia przypadków młodzieży z dysleksją – analiza zebranych materiałów4.2.1. Adam   4.2.2. Alicja      4.2.3. Sebastian     4.2.4. Emil     4.2.5. Damian   4.2.6. Agnieszka   4.2.7. Adrian  4.3. Wnioski    Zakończenie   Aneks    Bibliografia    Wykaz skrótów    Summary    Zusammenfassung        ";"Monografia Nauczanie i uczenie się języków obcych młodzieży z dysleksją dotyczy bardzo ważnej, aktualnej dla badań dydaktycznych i praktyki nauczania języków obcych problematyki, jaką jest kształcenie językowe uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w środowisku szkół ogólnodostępnych. Autorka poświęca swą refleksję edukacji obcojęzycznej młodzieży z dysleksją – zagadnieniu bardzo wrażliwemu edukacyjnie, gdyż niedającemu się podporządkować żadnym z góry ustalonym sposobom czy modelom uczenia się i nauczania. Jest to także zagadnienie wrażliwe społecznie, z definicji obarczone koniecznością dbałości o wyważony, jak najbardziej zobiektywizowany przekaz. […] Wyjątkowość, specjalne, zawsze indywidualne potrzeby ucznia z dysleksją sprawiają, że niezbędna jest w jego kształceniu indywidualizacja, zasada, według której pracuje się z podopiecznym, mając na uwadze nie tylko kompensowanie niedoborów, ale przede wszystkim diagnozę i sposoby nauczania sprzyjające jego językowemu i poznawczemu rozwojowi. Książka dr Marioli Jaworskiej doskonale wpisuje się w tak ukierunkowane działania, co czyni z niej lekturę wartościową w obszarze organizacji dydaktyki nauczania, a także obiecującą w perspektywie humanistycznej, ze względu na skoncentrowanie na osobie – podmiocie, jego wyjątkowości i niepowtarzalności.    Z recenzji wydawniczej prof. zw. dr hab. Katarzyny Karpińskiej-Szaj    ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 406 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-422-9.jpg
"Przedsiębiorczość – biznes – edukacja";"Studium filozoficzno-pedagogiczne";"Andrzej Murzyn";978-83-8095-474-8;;"Przedsiębiorczość jest po prostu pewnym stanem umysłu. To wyzwanie rzucone konwencji bycia bezpiecznym, wyzwanie rzucone niezmienności życia, wyzwanie rzucone pogodnemu słońcu i uśmiechniętym twarzom. To pełen zaciekawienia stan umysłu, który pragnie odkryć to, co się stanie, gdy podejmę jakieś działanie pomimo tego, że wielu ludzi mówi, iż poniosę porażkę. Ryzyko to wrodzona cecha przedsiębiorczości. We wprowadzeniu do książki The new entrepreneurial leader. Developing leaders who shape social and economic opportunity Leonard A. Schlesinger i Shahid L. Ansari podkreślają, że pod koniec XX wieku zdecydowana większość szkół w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Europie zajmowała się szkoleniem przyszłych liderów do pracy w gwałtownie rozwijającym się sektorze korporacyjnym, opierając się jedynie na metodzie naukowej, natomiast znacznie ignorowano przedsiębiorcę jako aktora ekonomicznego. Właśnie dlatego w wielu uczelniach, między innymi w Babson College, wprowadzono program poświęcony szeroko pojmowanej edukacji do przedsiębiorczości. W trakcie systematycznych badań zauważono, że jedna z zasadniczych różnic między przedsiębiorcą a menedżerem polega na tym, iż ten pierwszy postrzega problemy gospodarki bardziej holistycznie niż ten drugi. Menedżerowie patrzą na różne problemy głównie w kategoriach funkcjonalności. Z punktu widzenia autora niniejsza publikacja poświęcona jest najważniejszym kwestiom dotyczącym istoty wychowania do przedsiębiorczości i działalności biznesowej. Leonard A. Schlesinger i Shahid L. Ansari zaznaczają, że przedsiębiorczość stanowi[…] metodę i postawę przywództwa, która może i powinna być zastosowana do kierowania wszelkimi rodzajami organizacji.Zamiast tradycyjnego modelu zarządzania biznesem, który zdaniem badaczy dawno stracił swoją aktualność, proponuje się nowe podejście. Co więcej, nie chodzi tutaj tylko o biznes, lecz o wszystkie dziedziny działalności ludzkiej. Rozwijająca się tzw. gig economy, w której normą staje się praca oparta na projektach krótkoterminowych, wymusza inne spojrzenie na szeroko pojęte życie społeczne. Dla pedagoga istotne jest przede wszystkim to, że u podstaw zarządzania współczesnym biznesem – jak twierdzą osoby uważane za profesjonalistów w tej dziedzinie – leży przekonanie, że kształtowanie ekonomicznej rzeczywistości jest jednocześnie kształtowaniem szeroko pojmowanego świata społecznego. Oznacza to, że trzeba uwzględnić możliwie jak najwięcej zmiennych, z których wiele nie poddaje się zwykłej kalkulacji. Powraca więc zasada, o której pisał John Dewey i która – jak sądzę – nigdy nie była traktowana na tyle poważnie, aby stała się głównym motorem ekonomicznej działalności człowieka. Chodzi o postrzeganie ekonomii jako dziedziny, której w żadnym razie nie wolno wyrywać z etyczno-społecznego kontekstu życia człowieka. Amerykański filozof walczący z wszelkimi dualizmami wiedział doskonale, że jednym z największych błędów było zaakceptowanie na poziomie akademickim zabiegu, który dokonał prawdziwego spustoszenia w kulturze. Zabieg ten polegał na odseparowaniu etyki od teorii politycznej i ekonomicznej. Tendencja w kierunku specjalizacji, która zdaniem badacza może być widoczna głównie w tekstach Adama Smitha, sprzyjała oddzieleniu kwestii politycznych i prawnych od kwestii ekonomicznych. Ale na tym się nie skończyło. [...]Zdając sobie sprawę z bardzo obszernej fachowej literatury poświęconej problematyce przedsiębiorczości i działalności biznesowej, autor chciał podkreślić, że moim celem jest zwrócenie uwagi na te kwestie, które – jak sądzę – mają kluczowe znaczenie dla wychowania do działalności gospodarczej. Niniejsze studium ma zainspirować czytelnika do refleksji nad złożoną naturą relacji między biznesem a edukacją. Kieruję ją przede wszystkim do rodziców i nauczycieli – to od nich bowiem będzie zależeć, czy ich dzieci i wychowankowie zostaną nie tylko sprawnymi przedsiębiorcami i menedżerami, lecz także osobami wrażliwymi na krzywdę ludzką, która nie zawsze jest rezultatem jakiegoś świadomego działania jednej lub kilku osób. Chodzi więc także o to, aby zdawać sobie sprawę ze złożoności rzeczywistości społecznej. Nie da się ona bowiem naprawić poprzez usilne próby szukania jakiegoś jednego czynnika, który można obarczyć odpowiedzialnością za wszystkie ludzkie nieszczęścia. Wydaje mi się, że spojrzenie na działalność ekonomiczną człowieka będzie konstruktywne tylko wtedy, gdy jedną z jego podstaw stanie się – o czym pisze Roger Scruton – następujące przekonanie:  Nasz świat obejmuje prawa, powinności i obowiązki; jest to świat samoświadomych podmiotów, w których zdarzenia dzielą się na wolne i nie-wolne, te, które mają swoje wewnętrzne racje, i te, które mają jedynie zewnętrzne przyczyny, te, które wyrastają z racjonalnego podmiotu, i te, które wybuchają strumieniem konsekwencji bez świadomego planu.    Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp       1. Wokół pojęcia przedsiębiorczości      1.1. Przedsiębiorczość jako zdolność do ponoszenia ryzyka       1.2. „Odwaga twórcza” podstawą zachowań przedsiębiorczych       1.3. Przedsiębiorczość w świetle wybranych teorii psychologicznych       1.4. Przedsiębiorczość jako główny komponent „potencjału uczenia się”       1.5. Wrogowie przedsiębiorczości        2. W kierunku nowego myślenia o biznesie      2.1. Obecny paradygmat myślenia o biznesie        2.1.1. Dominacja redukcjonizmu w podejściu do biznesu      2.1.2. Przestarzały model firmy      2.2. Biznes w przyszłości – biznes z ludzką twarzą     2.2.1. Czego możemy się nauczyć od natury?     2.2.1.1. Teoria emergencji      2.2.2. Przedsiębiorstwo przyszłości       3. Lider przedsiębiorczości w gwałtownie zmieniającym się świecie      3.1. Kognitywna oburęczność (cognitive ambidexterity)      3.1.1. Rozwijanie „kognitywnej oburęczności” w procesie edukacji    3.1.2. Wykorzystanie logiki kreacji w działaniach innowacyjnych      3.2. Odpowiedzialność menedżerów wobec społeczeństwa    3.2.1. W stronę personalizacji zarządzania biznesem      3.3. Kreatywne wykorzystanie mediów w działalności biznesowej      3.4. Przygotowywanie przyszłych liderów przedsiębiorczości do działalności opartej na wartościachZakończenie    Bibliografia    ";-;28.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 138 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-474-8.jpg
"Myśli o nauce i szkolnictwie wyższym edukacji wychowaniu fizycznym i sporciekształceniu i pracy nauczycielipisaniu życiu i ludziach";;"Henryk Grabowski";978-83-8095-461-8;;"Od AutoraKiedyś napisałem, że tym, co w pisaniu tekstu naukowego, popularnonaukowego lub publicystycznego wydaje się najtrudniejsze, a zarazem najbardziej pożądane, jest spełnienie wymogu, aby kwestie wcześniej sformułowane były uzasadnieniem tych formułowanych później, a równocześnie każda z nich zawierała samodzielną porcję informacji. Dowolne akapity wyjęte z takiego tekstu nie zakłócają ciągłości wywodu. Świadczy to o tym, że każda fraza, oprócz logicznych powiązań z sąsiednimi, ma również swoją autonomiczną wartość. Niniejszy zbiór jest próbą weryfikacji powyższego stwierdzenia na przykładzie własnych tekstów naukowych, popularnonaukowych i publicystycznych. Ciekaw jestem, czy wyjęte z opublikowanych przeze mnie pozycji zwartych (kilkunastu) i artykułów (kilkuset) akapity spełniają wymogi samodzielnych jednostek informacji bez ich wcześniejszego uzasadniania i późniejszego doprecyzowywania. Ocenę pozostawiam Czytelnikowi. Treści poszczególnych akapitów ujętych w rozdziały dotyczą tego, czym się przez całe życie zajmowałem, a więc nauki i szkolnictwa wyższego, edukacji, wychowania fizycznego i sportu, kształcenia i pracy nauczycieli oraz pisania. Ponieważ w tym czasie żyłem w określonym środowisku, ostatni rozdział dotyczy życia i ludzi. Ewentualna zbieżność zawartych tutaj sformułowań z tekstami innych autorów może być tylko przypadkowa. Nie można wykluczyć, że zasłyszana lub przeczytana kiedyś czyjaś wypowiedź do tego stopnia uległa internalizacji, że nieświadomie uznałem ją za swoją. Za ewentualne takie przypadki gorąco przepraszam poszkodowanych. Jednocześnie zgodność merytoryczną moich poglądów z poglądami innych autorów uważam za jak najbardziej dopuszczalną, a nawet pożądaną.   ";;"Od autora      O nauce i szkolnictwie wyższym     O edukacji     O wychowaniu fizycznym i sporcie     O kształceniu i pracy nauczycieli  O pisaniu   O życiu i ludziach   ";"                                    Myśli nie tylko o nauce - recenzja                        Edukacja, praca zawodowa, codzienne kontakty z otaczającym nas światem i  ludźmi przynoszą często wiele ciekawych przemyśleń. Część z nich  dotyczy naszego jednostkowego przypadku, a część wręcz przeciwnie – jest  bardzo uniwersalna. Rzadko kto z nas je spisuje, a jedynie dzieli się  nimi z bliskimi.             Na rynku wydawniczym istnieje wiele myśli spisanych – większość z nich  ma charakter biograficzny (pamiętnikarski) lub aforystyczny. Nakładem  Oficyny Wydawniczej „Impuls” ukazał się zbiór wyjątkowy, bo dotyczący  wielu zagadnień, z którymi każdy z nas miał lub ma do czynienia: zbiór  przemyśleń Henryka Grabowskiego pod tytułem Myśli o nauce i szkolnictwie  wyższym, edukacji, wychowaniu fizycznym i sporcie, kształceniu i pracy  nauczycieli, pisaniu, życiu i ludziach.             Henryk Grabowski to emerytowany profesor Akademii Wychowania Fizycznego w  Krakowie, były członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego oraz Komitetu  Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej PAN. Jest  autorem wielu książek z teorii wychowania fizycznego, pedeutologii i  metodologii badań naukowych oraz redaktorem naukowych prac zbiorowych.  Opublikował także trzy zbiory felietonów publikowanych w latach  2006-2016 na łamach „Forum Akademickiego”, „Lidera” czy „Pulsu AWF”.             Sentencje zebrane w niewielkich rozmiarów zbiorze wyjęte zostały z  kilkunastu innych publikacji oraz kilkuset opublikowanych wcześniej  artykułów. Podzielono je tematycznie na sześć rozdziałów, które zgodnie z  tytułem odnoszą się do tego, czym przez całe życie zawodowe zajmował  się prof. Grabowski, czyli nauki i szkolnictwa wyższego, edukacji,  wychowania fizycznego i sportu, kształcenia i pracy nauczycieli oraz  pisania. Ostatni rozdział poświęcony jest funkcjonowaniu w określonym  środowisku i dotyczy życia i ludzi.             Grabowski jest wnikliwym obserwatorem rzeczywistości, jednak jako twórca  wielu publikacji naukowych doskonale wie, jakie czyhają na niego  wyzwania i informuje o tym swoich czytelników już na wstępie: „(…) tym,  co w pisaniu tekstu naukowego, popularnonaukowego lub publicystycznego  wydaje się najtrudniejsze, a zarazem najbardziej pożądane jest  spełnienie wymogu, aby kwestie wcześniej sformułowane były uzasadnieniem  tych sformułowanych później, a równocześnie każda zawierała samodzielną  porcję informacji. Dowolne akapity wyjęte z takiego tekstu nie  zakłócają ciągłości wywodu. Świadczy to o tym, że każda fraza, oprócz  logicznych powiązań z sąsiednimi, ma również swoją autonomiczną  wartość”.             Ocenę czy akapity zawarte w zbiorze myśli spełniają warunek bycia  samodzielną jednostką informacji, autor zostawia oczywiście  czytelnikowi. A każdy czytelnik Myśli o nauce i szkolnictwie wyższym…  nie będzie miał wątpliwości, że tak właśnie jest.             Autor potrafi w kilku zdaniach zawrzeć bardzo trafne oceny tego, co go  otacza. Jeśli z czymś się nie zgadza, umie mówić o tym otwarcie. Jego  obserwacje dotyczą zarówno edukacji, jak i życia w społeczeństwie:  polityki, kultury, wolności, a nawet alkoholu. Jako praktyk posiada  Grabowski zupełnie inną perspektywę, z której formułuje swoje  przemyślenia. Perspektywę człowieka z niezbędną wiedzą i doświadczeniem,  dzięki czemu jego myśli są niezwykle ciekawe i trafne. Dobitność i  aktualność wielu cytatów nie tylko wywołuje uśmiech na twarzy, często  prowadzi czytelnika do refleksji czy wręcz zadumy nad kondycją człowieka  i świata, w którym przyszło mu żyć. Dlatego po książkę powinni sięgnąć  nie tylko studenci czy pracownicy naukowi, lecz wszyscy, którzy cenią  sobie opinie innego człowieka na ważkie dla nas tematy.                         Katarzyna Krzyżanowska             Henryk GRABOWSKI, Myśli o nauce i szkolnictwie wyższym, edukacji,  wychowaniu fizycznym i sporcie, kształceniu i pracy nauczycieli,  pisaniu, życiu i ludziach , Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2018.                                                                ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format A5, ";"Objętość 102 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-461-8.jpg
"Stary sad";;"Marta Adamczyk";978-83-8095-482-3;;"Polecamy najnowszy tomik 75 liryków autorstwa Marty Adamczyk podzielony na siedem zbiorów: wiersze  hiszpańskie, Alcatraz 1939, liryki włoskie Neapolitana, patriotki,  szary las i inne, błogosławieństwo stworzenia, modlitwy.Poniżej prezentujemy fragment jednego zbioru: Szary las i inne JesieńIdą powoli mgły w mlecznych szatach.Po drogach mokrych, śladami lata.Wiatr porwał liście czerwone w taniecgdy odmawiały złoty różaniec.Z szelestem grają wieży kościołapośród kamiennych skrzydeł Anioła. Zima na niebieBezbarwne, smukłe chmury zbłądziły w przestrzeni,za nisko, za blisko przylgnęły do ziemi.Małe blade słońce drzemało na górzenieśmiałe, nikłe ciepło rzucając naturze. PrzedwiośnieZiemia milcząca oddycha głośniej,słyszy już ptaka lecz głos zanika.Pierwsza biedronka nieśmiało krąży,deszczu się boi, przed deszczem zdąży.    ";;"wiersze hiszpańskieChrystus z Toledo      Toledana       Anioły nad Ebro      Święci z Toledo      Toledana    Toledana  Alcazar 1936***     ***      ***     ***     ***      ***     liryki włoskie NeapolitanaSan Gennaro Modlitwa     Cud w Neapolu    Neapolitana      Napoli    Łodzie    Neapolitana    patriotykiNiepodległość     Cisza    Sierpień w Warszawie     szary las i inneJesień   Jesień      Jesień      Kwiaty października    Zapomnienie     Przedwiośnie   Przedwiośnie      Przed wiosną    Zima na niebie     Las w zimie     błogosławieństwo stworzeniaLas      Dziwny las    Zapomniany las   Ptaki     Kameleon      Wiewiórka Ucieczka ślimaka    Konie    Konie    Drzewa     Opuszczony sad  Stary las  Stary ogród     Suche trawy    Zapomniane maliny    Trawa      Byłe jezioro     Taniec ryb     Muszla pusta      Stara droga     Drzewo     Róże      Burza     Dom      Były dom      Pustostan    Tak cicho   Skupienie      Milczenie    Buty przyjaciela      Bal    modlitwyModlitwa      Modlitwa wiosenna    Matka Boska Różańcowa      Modlitwa za żółty kwiat     Anioły nad stawem     Stary Anioł    Wszyscy Święci    Dzień Dusz Zaduszki    Modlitwa przed szopką   Modlitwa przy choince     Modlitwa na zimowy pejzaż   Święty Antoni    Święty Franciszek     ";"Rzadko kiedy czytuję liryki. Przejadł mi się ten typ literatury,  który był przeze mnie analizowany i interpretowany przez pięć lat  studiów polonistycznych. Jedyna poezja, jaka potrafiła mnie urzec i  omamić do reszty to ta, która powstała w trakcie II wojny światowej.  Spuścizna literacka Gajcego, czy Baczyńskiego stanowi dla mnie  kwintesencję prawdziwej burzy emocjonalnej i uczuciowej. Jest ona  doskonała, bo traktuje o rzeczach ważnych i zatrważających, i na wskroś  ludzkich. Sama, jeśli to nie jest liryka wojenna, z niechęcią sięgam po  ten gatunek. Dlatego też niebywałym zaskoczeniem była dla mnie lektura  wierszy Marty Adamczyk, która uświadomiła mi, że każdy rodzaj poezji  może być dobry, jeśli kreuje ją zdolna i pewna ręka autora.Liryki pani Adamczyk to proste i urokliwe utwory, które są  tematycznie posegregowane i ułożone. W poszczególnych segmentach  odnajdujemy teksty traktujące (o zgrozo?) o przyrodzie i krajobrazach  poszczególnych miejsc i krain geograficznych; znajdzie się tu także  miejsce na opiewanie wielkości boskiej. Osobna część poświęcona jest  wierszom okolicznościowym, a właściwie modlitwom na określone święta  religijne – pojawia się tu motyw Bożego Narodzenia, Wszystkich Świętych i  innych ważnych dni o charakterze chrześcijańskim.Musimy wspomnieć na samym początku interpretacji, że nie są to  wiersze skomplikowane – są proste, zbudowane na epitetach krajobrazowo –  przyrodniczych. Marnotrawstwem czasu będzie tutaj doszukiwanie się  głębokich symboli i treści metaforycznych – tutaj naprawdę wszystko jest  takie, na jakie wygląda. Nie ma drugiego dna, a sama analiza i nie  przyniesie tu żadnych szokujących i niestandardowych przemyśleń i  rozważań interpretacyjnych. Tutaj najważniejsza jest prostota i  dosłowność przekazu – i właśnie na tym polega nieutajone piękno tego  małego zbioru.Czytając wiersze Marty Adamczyk ma się czasem wrażenie, że mentalnie  wraca się do czasów dzieciństwa, w których to rodzice lub dziadkowie  uczyli nas pierwszych prostych modlitw, zaczynali czytać nam proste  historie, także takie o zabarwieniu religijnym. Może właśnie dlatego ten  skromny tomik poezji przywołuje we mnie falę ciepłych i radosnych  uczuć. Autorka za pośrednictwem swoich tekstów uświadomiła mi, że  prostota dnia codziennego jest pięknem samym w sobie, a szczęście może  tkwić w każdym promyku słońca, w płatkach polnych kwiatów i deszczowych  chmurach. Tak niewiele trzeba było do wywołania uśmiechu na mojej  twarzy. Choć dopiero drugi raz przeczytałam ten tomik, czuję, że zajmie  on specjalne miejsce na moim regale i już teraz wiem, że czasem, w  pochmurne i deszczowe wieczory, będę do niego wracać, choćby tylko na  pięć krótkich minut.Urzekające jest również to, że autorka nie bawi się w długie,  rozwlekłe formy. Niektóre jej wiersze składają się właściwie z jednego  zdania, jednej krótkiej frazy. Jednak tak uproszczona wersja wiersza nie  odbiera mu gradobicia znaczeń. Podmiot liryczny bazuje na odczuciach,  pragnie aby czytelnik wyłączył myślenie i kierował się jedynie intuicją i  zmysłami – wzrokiem, słuchem, węchem. Tekstów Marty Adamczyk nie można  odbierać umysłem, nie można się nad nimi zastanawiać, mają być jedynie  zapalnikiem strumienia świadomości, szybkim powrotem do korzeni,  dzieciństwa i pięknych wspomnień.Niebywale się cieszę, że, choć przypadkiem, książka ta trafiła w moje  ręce. Kilka minut niezobowiązującej lektury przywołało w moim sercu  bliżej nieokreślone ciepło i tęsknotę za tym, co się wydarzyło i było  kiedyś częścią mojego życia. Życzę sobie i innym większej ilości takich  spotkań literackich, z których wcale nie musimy wykrzesywać informacji,  ale uczucia, głębokie i proste, takie, jakie tkwią w zakamarkach każdego  ludzkiego serca. Polecam!źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/25142-stary-sad.html";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B4, ";"Objętość 100 strony, ";"Oprawa twarda, szyta ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-482-3.jpg
"Alternatywy w edukacji";;"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-440-3;;"                                    Wydawca: Oficyna Wydawnicza "Impuls", Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie                         „Alternatywy w edukacji” pod red. Bogusława Śliwerskiego i Andrzej  Rozmusa, to publikacja naukowa w której wybitni pedagodzy i entuzjaści edukacji dzielą się  swoim refleksjami na temat problemów współczesnej szkoły i szans rozwoju  alternatywnych form kształcenia.                                     Przedmowa                        Edukację alternatywną można postrzegać jako swoistą reakcję obronną rodziców, uczniów, nauczycieli, a także badaczy na masowy charakter edukacji, obecną w niej przemoc strukturalną, symboliczną, przejawy ukrytego programu. Pojęcie edukacji alternatywnej weszło na dobre do języka współczesnej polskiej pedagogiki – nie tylko za sprawą praktyk edukacyjnych odmiennych od masowego kształcenia, ale także publikacji: monografii, prac zbiorowych i artykułów. Pierwsze z nich pojawiły się na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku, gdy opadła ideologiczna kurtyna izolująca nas od zachodniej myśli pedagogicznej. Dopiero wtedy możliwe było upowszechnienie na przykład: montessoriańskiej, freinetowskiej, waldorfskiej, antypedagogicznej czy gestaltowskiej myśli i praktyki, a także tekstów Ivana Illicha, Johna Holta, Hubertusa von Schoenebecka i wielu innych autorów. Podkreślić trzeba szczególną rolę Bogusława Śliwerskiego, który jest nie tylko współredaktorem niniejszej książki, ale od wielu lat także promotorem i propagatorem ruchu odnowy edukacji, aktywnym organizatorem cyklu międzynarodowych konferencji poświęconych edukacji alternatywnej, autorem monografii i redaktorem naukowym pierwszych publikacji zbiorowych na ten temat.                         Pozwolę sobie w tym miejscu na osobistą refleksję, zakładając, że nie jestem w niej odosobniony. Prawdopodobnie wiele osób spośród czytelników, podobnie jak mnie, wtłoczono w system masowego, tradycyjnego kształcenia, do którego – mimo prób oporu – trzeba się było dostosowywać. Co więcej, należało być gotowym także do kontaktów z różnymi nauczycielami, których cechy trafnie scharakteryzował przed laty Janusz Korczak w jednym ze swoich tekstów:                                    Wyćwiczono sztucznie całą armię ludzi, których zadaniem było zaśmiecać głowy, zaciemniać umysł pogodny – i nazwano ich – przywódcami dzieci – pedagogami. Jedni, zahukania poczciwi, patrzyli pobłażliwie, jak pod ich okiem uczono się lekceważyć obowiązek i wyłgiwać tchórzliwie przed odpowiedzialnością. Drudzy, źli i nieżyczliwi, tyranami byli i uczyli nienawidzieć naukę i sumienność w pracy. Trzeci, fanatycy i dziwacy, tworzyli sztuczny kult dla jakiegoś ułamka świątyni wiedzy, spajali młode umysły haszyszem własnego obłędu. Nieliczni wreszcie wykolejeńcy przemycali nikłe, konające w zaduchu promyki życia, póki ich nie wyśledzono i nie wyszczuto z murów szkolnych. – I owych pierwszych pedagogów wspominasz teraz, dojrzały mężu, trochę z rozrzewnieniem, a trochę z litością: przynajmniej nie nękali. Tyranów wspominasz z głuchym żalem i trwogą – zły sen ci ich przypomina. O trzecich myślisz z wyrzutem: dlaczego przywiązali mnie do martwego słońca, które nie grzeje i drogi nie rozświetla? A z uczuciem wdzięczności kornej zwracasz się do tych nielicznych lub tego jednego tylko, który z tobą dusił się w kazamatach szkolnych i marzył. Nawet ten najlepszy, a jedyny, nie mógł ci dać więcej prócz – marzenia.                                    Dlatego doceniam okoliczności spotkań z pedagogami, którzy różne teorie edukacji alternatywnej i jej praktyczne zastosowania wprowadzali we Wrocławiu – jednym z pionierskich ośrodków alternatywnego kształcenia. W tym mieście nadal funkcjonuje Wrocławska Szkoła Przyszłości z jej liderem Ryszardem Łukaszewiczem oraz założona przez Daniela Manelskiego, a następnie kierowana przez wielu innych pedagogów Autorska Szkoła Samorozwoju ASSA. Tu działają Autorskie Licea Artystyczne, których pomysłodawcą i realizatorem jest wywodzący się z ASSA Mariusz Budzyński. Takie szkoły i liczne ośrodki alternatywnej myśli i praktyki pedagogicznej w całym kraju stanowią przeciwwagę dla edukacyjnej unifikacji i centralnie sterowanego pseudonowatorstwa, stwarzając nauczycielom szansę na poskromienie pedagogicznego ego, ukształtowanego przez masową, tradycyjną edukację.                         W drugiej dekadzie XXI wieku, gdy mamy tak wiele publikacji w różny sposób traktujących o alternatywności w edukacji, pojawia się oto kolejna książka, na którą składają się rozdziały napisane przez jej redaktorów naukowych – Bogusława Śliwerskiego i Andrzeja Rozmusa – oraz innych zaproszonych do współpracy polskich pedagogów: Beatę Przyborowską, Krzysztofa J. Szmidta, Zbyszka Melosika, Wiesławę Limont, Edytę Gruszczyk-Kolczyńską, Katarzynę Krasoń oraz Ewę Wysocką i Jolantę Pułkę.                         Czytelnik może zadać sobie pytanie: co wnosi lektura tej książki, skoro powstało już tyle innych publikacji tematycznych? Trzeba podkreślić, że nie jest to bynajmniej podręcznik, który prowadziłby krok po kroku ku pełni wiedzy o edukacji alternatywnej. Struktura i treść prezentowanej pracy zbiorowej wskazują raczej, że jest to kierowana do pedagogów pouczająca mozaika autorskiego odczytania alternatywności w edukacji, sprzyjająca niewątpliwie pogłębianiu myślenia o tym, wobec czego i kogo owa alternatywność się uobecnia. Specyfika tego tomu polega na tym, że każdy z autorów poddaje analizie codzienność edukacyjną i za pomocą charakterystycznego dla siebie instrumentarium opisuje doświadczenia alternatywności.                         Otwierający książkę rozdział napisany przez Bogusława Śliwerskiego, uzupełniony obszerną bibliografią tematyczną (liczącą prawie trzy setki źródeł), daje wgląd w istotę pedagogiki alternatywnej. Przywołane licznie w tekście przykłady potwierdzają aktywne współistnienie edukacji alternatywnej w otoczeniu społecznym zdominowanym przez szkolnictwo masowe.                         Beata Przyborowska przedstawia autorską perspektywę aplikacji kategorii innowacyjności do nauk pedagogicznych.                         Ekspercką wiedzą o twórczości i kreatywności dzieli się Krzysztof J. Szmidt – autor wielu publikacji z zakresu pedagogiki twórczości.                         Do refleksji nad kulturowym tłem uwikłania współczesnej młodzieży zachęca Zbyszko Melosik. Autor dostrzega w edukacji szansę na opór wobec dominacji kultury popularnej, ograniczanie i zawłaszczanie wolności człowieka przez mechanizmy konsumpcji.            Wiesława Limont omawia obszernie teoretyczne aspekty uzdolnień uczniów i podkreśla, że wobec bezradności masowego szkolnictwa w rozwijaniu uzdolnień lukę tę może z powodzeniem zapełnić edukacja alternatywna.                         Edyta Gruszczyk-Kolczyńska na podstawie swoich badań dowodzi, jak wysoki jest potencjał uzdolnień matematycznych wśród dzieci. Zweryfikowane empirycznie działania innowacyjne w rozwijaniu tego potencjału ukazują skalę zaniedbań istniejących w systemie edukacji masowej oraz brak zainteresowania władz oświatowych radykalną poprawą poziomu nauczania matematyki.             Katarzyna Krasoń skupia się na społecznym znaczeniu kultury wysokiej i jej roli w edukacji. Apeluje o stworzenie mapy drogowej edukacji artystycznej.                         Ewa Wysocka i Jolanta Pułka, prezentując teoretyczny i empiryczny wgląd w problematykę twórczości, dowodzą tezy o jej fundamentalnym znaczeniu dla relacji między uczniami i ich nauczycielami na różnych poziomach edukacji.                         Tom zamyka tekst Andrzeja Rozmusa, który dzieli się refleksją nad różnorodnością postrzegania alternatywności i uzupełnia ją doświadczeniami Rzeszowskiej Akademii Inspiracji (RAI) – projektu edukacyjnego stworzonego w Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie.                         Zachęcam pedagogów do przestudiowania tej książki w nadziei, że nie poprzestaną na lekturze tej i wielu innych publikacji poświęconych alternatywom w edukacji, lecz zainspirowani podejmą wyzwanie tworzenia Dobrej Szkoły.                         Wiktor Żłobicki                                                  „Książka ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej "Impuls"  i Wyższej Szkoły             Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie”.                                                  Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                    ";;"Przedmowa (Wiktor Żłobicki)      Rozdział IBogusław ŚliwerskiEdukacja alternatywna: próba syntezy i określenia współczesnej roli         Wstęp      1.    Istota edukacji alternatywnej            1.1. Edukacja typu „albo to – albo tamto”          1.2. Edukacja alternatywna jako jedna z wielu pedagogii      2.    Przyczyny i uwarunkowania zaistnienia edukacji alternatywnej       3.    Podmioty inicjujące i prowadzące alternatywne szkoły       4.    Pozoranci i faryzeusze edukacji alternatywnej        5.    Edukacja alternatywna to edukacja autorska      6.    Władze centralistycznego ustroju szkolnego wobec edukacji alternatywnej        7.    Konieczność konstruktywistycznej zmiany w dydaktyce      8.    Alternatywa (w) edukacji XXI wieku      Zakończenie     Bibliografia cytowana i tematyczna       Rozdział IIBeata PrzyborowskaInnowacje w edukacji. Perspektywa pedagogiki innowacyjności      Wprowadzenie        1.    Nowa koncepcja innowacji w edukacji     2.    Perspektywa „ja”. O innowatorze słów kilka      3.    Perspektywa „to”. O działaniach innowatora        4.    Perspektywa „my”. Jak ważna jest kultura       5.    Perspektywa „te”, czyli o systemach i środowiskach innowacyjnych          6.    Wskazówki dla badaczy i nauczycieli           Bibliografia cytowana i tematyczna           Rozdział IIIKrzysztof J. SzmidtKreatywność – twórczość – postawa twórcza Próba systematyzacji pojęć i teorii            Wprowadzenie: o czym pedagodzy powinni wiedzieć        1.    Twórczość – kreatywność – postawa twórcza: bogactwo znaczeń           2.    Twórczość: wartościowa nowość      3.    Teorie twórczości – bogactwo czy nadmiar?       4.    Implikacje pedagogiczne – edukacja dla/ku twórczości        Uwaga końcowa      Bibliografia cytowana i tematyczna        Rozdział IVZbyszko MelosikMłodzież, edukacja i przemiany kultury współczesnej: (re)konstrukcje kontroli, wolności i rozproszenia        1.    Pedagogika rdzenia tożsamości        2.    Pedagogika maksymalnej akceptacji podmiotowości i kształtowania poczucia własnej wartości       3.    Pedagogika krytycznego myślenia i dystansu      4.    Pedagogika trwałych relacji międzyludzkich     5.    Pedagogika szacunku dla kultury wysokiej i kultury popularnej     6.    Pedagogika niemediowanych i nieedytowanych form ekspresji tożsamości oraz kontaktów „twarzą w twarz”  7.    Pedagogika szacunku dla (czytania i gromadzenia) książek oraz biblioteki   8.    Pedagogika koncentracji uwagi i kontemplacji oraz zdolności do porządkowania     Bibliografia cytowana  Rozdział VWiesława LimontCzy zdolni uczniowie mają swoje miejsce w tradycyjnej szkole?     Wprowadzenie          1.    Definicje zdolności      2.    Definicja oświatowa     3.    Koncepcja inteligencji wielorakich Howarda Gardnera        4.    Koncepcja Josepha S. Renzulliego        5.    Koncepcja Roberta J. Sternberga       6.    Kazimierz Dąbrowski – potencjał rozwojowy         7.    Mega-Model Rozwoju Talentu      8.    Strategie kształcenia uczniów zdolnych       9.    Przyspieszone kształcenie       10.    Wzbogacone kształcenie     11.    Edukacja domowa        Podsumowanie          Bibliografia cytowana i tematyczna     Rozdział VIEdyta Gruszczyk-KolczyńskaProblemy dzieci matematycznie uzdolnionych Wyniki badań, interpretacje i wnioski oraz rozpaczliwe wołanie o lepsze traktowanie tych dzieci w szkołach   Wprowadzenie       1.    Badania, które zmieniły poglądy dotyczące uzdolnień matematycznych dzieci     2.    Cechy umysłów dzieci z zadatkami uzdolnień matematycznych  3.    O konstruowaniu narzędzi diagnostycznych przydatnych do rozpoznawania zadatków uzdolnień matematycznych u dzieci   4.    Szacunkowe dane o poziomie wiadomości i umiejętności matematycznych badanych dzieci   5.     Dlaczego już po kilku miesiącach nauki w klasie pierwszej znacząco  mniej dzieci manifestuje zadatki uzdolnień matematycznych?  6.     Krótko o tym, że treści kształcenia matematycznego powodują  rozleniwienie umysłów uzdolnionych matematycznie dzieci – na przykładzie  kształtowania umiejętności liczenia i rachowania w klasie pierwszej   7.    Okresy szczególnej wrażliwości na rozwijanie zadatków uzdolnień matematycznych u dzieci 8.    Działania zmierzające do zmiany na lepsze szkolnych losów dzieci obdarzonych zadatkami uzdolnień matematycznychBibliografia cytowana i tematyczna   Rozdział VIIKatarzyna KrasońMiejsce kultury i sztuki w edukacji szkolnej – potrzeba czy fanaberia?Wprowadzenie     1.    „W życiu bym do teatru nie poszedł”, czyli utyskiwanie malkontentki kulturalnej     2.    Znaczenie sztuki – pole działania sztuką i poprzez sztukę 3.    Kroki mniej i bardziej udane – na drodze ustalania strategii edukacyjnej dla sztuki i kultury   4.    W stronę modelu 5.    Implikacja praktyczna    Zamknięcie     Bibliografia cytowana i tematycznaRozdział VIIIEwa Wysocka, Jolanta PułkaPostawy twórcze versus odtwórcze młodego pokoleniaRefleksje na kanwie wybranych idei i badań Wprowadzenie. Kreatywność i twórczość a „stary i nowy” system edukacji     1.    Kreatywność i wspieranie rozwoju osobowości twórczej jako nowy (?) cel edukacji  2.    Transgresja i twórczość w perspektywie edukacyjnej   3.    Geneza postaw twórczych. Szkoła jako przestrzeń kształtowania postaw transgresyjnych vs marnowania potencjałów ucznia   4.    Postawy twórcze w karierze edukacyjnej ucznia w świetle wybranych badań  5.    Metodologiczne aspekty badań własnychRefleksja zamiast zakończenia: „po prostu nie przeszkadzać”?     Bibliografia cytowana i tematyczna Rozdział IXAndrzej RozmusKreowanie alternatyw w edukacji – idea, uwarunkowania, oblicza    1.    Potrzeba alternatyw     2.    Droga ku alternatywie       3.    Edukacyjna alternatywa w działaniu     Podsumowanie    Bibliografia cytowana i tematyczna  Noty o autorach     ";"Pojęcie edukacji alternatywnej weszło na dobre do języka współczesnej polskiej pedagogiki – nie tylko za sprawą praktyk edukacyjnych odmiennych od masowego kształcenia, ale także publikacji: monografii, prac zbiorowych i artykułów. […] Trzeba podkreślić, że nie jest to bynajmniej podręcznik, który prowadziłby krok po kroku ku pełni wiedzy o edukacji alternatywnej. Struktura i treść prezentowanej pracy zbiorowej wskazuje raczej, że jest to kierowana do pedagogów pouczająca mozaika autorskiego odczytania alternatywności w edukacji, sprzyjająca niewątpliwie pogłębianiu myślenia o tym, wobec czego i kogo owa alternatywność się uobecnia. Specyfika tego tomu polega na tym, że każdy z autorów poddaje analizie codzienność edukacyjną i za pomocą charakterystycznego dla siebie instrumentarium opisuje doświadczenia alternatywności.   Z przedmowy dr. hab. Wiktora Żłobickiego, prof. nadzw. Uwr  Autorzy wykraczają poza wąskie ujęcia poruszanych zagadnień oraz regionalny wymiar dyskursu pedagogicznego. Niezwykle kompetentnie, z budzącą podziw swobodą […] osadzają je i rozwijają w szerokim kontekście funkcjonowania współczesnej edukacji i społeczeństwa oraz wiedzy wytwarzanej w humanistyce i naukach społecznych. […] Często nie odnoszą się do edukacji alternatywnej bezpośrednio, ale konfrontują wybraną problematykę z kondycją systemu oświaty i w ten sposób bardziej subtelnie wzbogacają zasoby naszej wiedzy o edukacji alternatywnej. Ponadto należy docenić, że poszczególne rozdziały dysponują swobodą miejsca, wykraczając poza standardy objętości przeciętnych artykułów umieszczanych w pracach zbiorowych, co umożliwia autorom omówienie podejmowanego problemu bez dokonywania przesadnych skrótów i w sposób wyczerpujący. […] Przedstawione w książce zagadnienia badawcze poszerzają rozumienie edukacji alternatywnej i wnoszą syntetycznie opracowaną wiedzę na jej temat do teorii i praktyki edukacyjnej.  Z recenzji dr. hab. Rafała WłodarczykaAlternatywy w edukacjiPo odwrocie i upadku jednolitej szkoły wychowującej zgodnie z świeckim,  materialistycznym światopoglądem, jaki był narzucany przez władze  oświatowe i polityczne okresu PRL, weszliśmy w ustrój demokratyczny, w  którym społeczności szkolne same powinny wypracowywać model roli własnej  – publicznej szkoły w edukacji dzieci czy młodzieży. To od dyrektorów  szkół i współpracujących z nimi rad pedagogicznych powinno zależeć,  zgodnie z jaką pedagogią będzie realizowany w „ich” szkołach proces  kształcenia i wychowywania osób. Ministerstwo Edukacji Narodowej nie pozostawia środowiskom szkolnym tych  procesów do samorealizacji, gdyż to, do czego może je zobowiązać i  zmusić, to do realizacji Podstawy programowej kształcenia ogólnego   i/lub zawodowego. Nauczyciele szkół publicznych nie mogą zatem  nierealizować narzuconego im przez resort programu (treści) kształcenia.  Nie mogą też sami rozstrzygać, jak będą organizować ten proces, gdyż  obowiązuje ich gorset w postaci systemu klasowo-lekcyjnego, a więc  ramowych planów kształcenia, czasu trwania roku szkolnego, czasu trwania  jednostek dydaktycznych, podziału uczniów na  zespoły klasowe lub  międzyklasowe, przydziału nauczycieli według określonych kwalifikacji  zawodowych do realizacji określonych zajęć dydaktycznych, pozalekcyjnych  czy opiekuńczo-wychowawczych itp. Jak więc tu mówić o zróżnicowaniu pedagogicznym publicznej edukacji,  skoro nauczyciele są wciśnięci w określone ramy formalno-prawne? Mogą  jedynie sami rozstrzygać o tym, jakie wykorzystają w pracy z uczniami  środki dydaktyczne, jakimi będą kierować się regułami (zasadami)  kształcenia (bo na wychowanie nie ma tu już zbyt wiele miejsca), jakie  dobiorą sobie techniki, metody czy formy aktywności. Wszystko to jednak  musi zmieścić się w narzuconych im ramach. Jedynie niektóre szkoły niepubliczne wyróżniają się jednoznaczną,  czytelną i identyfikowalną pedagogią, która albo ma charakter  naśladowczy np. szkoły Montessori, szkoły Steinera (waldorfskie), szkoły  Planu  Daltońskiego, szkoły salezjańskie, szkoły edukacji zróżnicowanej  (single sex education), szkoły demokratyczne, szkoły Planu Jenajskiego,  itp., albo ma charakter autorski, narodowy (np. Szkoła Autorska w  Łodzi, Autorskie Licea Artystyczne), albo są to szkoły takie same, jak  publiczne, tyle tylko, że odpłatne.  Ci nauczyciele, którzy nie chcą pracować w szkołach tak, jak większość,  mogą opracować własną innowację czy eksperyment pedagogiczny i spróbować  uzyskać dla niego akceptację władzy. Ta zaś dysponuje  kryteriami  (rozporządzenie MEN o innowacjach i eksperymentach wpisano do Ustawy)  dopuszczającymi do modyfikowania czy doskonalenia procesu dydaktycznego w  szkołach publicznych zgodnie z innymi zasadami, niż powszechnie  obowiązujące. Otwartość szkoły publicznej na alternatywę jest zatem połowiczna, ale  możliwa. Komu się jednak chce pokonywać bariery administracyjne,  rejestrowania, opiniowania, pozyskiwania partnerów-sojuszników tak w  radzie pedagogicznej, jak i w gronie rodziców, by realizować własną  pedagogię w klasie szkolnej w ramach własnego przedmiotu? Polska szkoła drugiej dekady XXI wieku nadal jest ostoją edukacji  zinstytucjonalizowanej, formalnej, behawioralnej, realizowanej w  systemie klasowo-lekcyjnym, a więc w warunkach przemocy strukturalnej ,  symbolicznej i temporalnej. Jedynie wczesna edukacja wyzwoliła się z  tych pęt zabezpieczając sobie prawo do częściowego odstąpienia od  rygorów i warunków, jakie mają miejsce w kształceniu systematycznym na  kolejnych poziomach szkoły. Nadal trzyma się dzieci w ławkach szkolnych, dzisiaj nieco  zmodernizowanych, ale usytuowanych w zamkniętej architektonicznie  przestrzeni, w klasach jak w autobusie czy kinie, w rzędach, a więc dla  potrzeb frontalnego nauczania. Co z tego, że dzieci mają dywaniki,  kąciki, a nawet prawo do wnoszenia do tej przestrzeni własnych pluszaków  czy zabawek, skoro nie to jest istotnym warunkiem konstruktywistycznego  uczenia się. Nadal dzieci mają działać pod kierunkiem, na polecenie  nauczyciela, według narzuconego im standardu zachowań, a więc nie jako  istoty aktywnie poznające, ale działające w obszarze statycznie  rozumianego poznawania wiedzy.Proponujemy zatem w gronie uczonych-praktyków-innowatorów książkę, w  której każdy nauczyciel znajdzie coś dla siebie. Może będzie to kolejna  kropla drążąca głaz fatalnej polityki oświatowej w naszym kraju.       źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2018/06/alternatywy-w-edukacji.html   ";59.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 320 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-440-3.jpg
"Pedagogia harcerskiego wychowania";Fundamenty...;"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-480-9;;"                                                             Książka jest [...] kompetentną, wielowątkową odpowiedzią na pytanie: w jakim stopniu współczesna myśl pedagogiczna w harcerstwie i o harcerstwie podejmuje i pojmuje istotę wychowania oraz jaką rolę odgrywa w niej prymarne jego rozumienie jako środowiska pośredniego wychowania? – co stanowi o jej niezaprzeczalnej wartości dla współczesnego ruchu harcerskiego?                           Z recenzji dr. hab. Wiktora Żłobickiego, prof. nadzw. UWr, hm.                          Idee skautingu, na których bazuje polski ruch harcerski, zderzając się z ponowoczesną rzeczywistością, czynią sferę wychowania harcerskiego coraz bardziej skomplikowaną. Bogusław Śliwerski, zestawiając tradycję ze współczesnością, łącząc doświadczenie pedagoga, naukowca, instruktora harcerskiego, napisał książkę, którą wykorzystać powinny wszystkie organizacje harcerskie w Polsce, niezależnie od ich ideologicznych i światopoglądowych korzeni. Przydatność tej publikacji dostrzegam przede wszystkim w odniesieniu do postulowanego przez Autora przygotowania i doskonalenia kadr instruktorskich, opartego na rzetelnej, współczesnej wiedzy z zakresu nauk o wychowaniu [...], by odpowiednio przygotowani ludzie prowadzili proces socjalizacji i wychowania zuchów i harcerzy w sposób kompetentny i odpowiedzialny[...]                            Wprowadzenie - Bogusław Śliwerski                        Jak  jest w rzeczywistości? Czy harcerstwo polskie wyróżnia w istocie od  skautingu między innymi nasycenie polskiego harcerstwa naukową myślą?  Zanim więc odpowiem na pytanie, czy(-m) jest harcerskie wychowanie,  powinienem odnieść się do naukowych źródeł na ten temat. Pedagogika jest  tą nauką, której kluczowym przedmiotem badań jest wychowanie. Czy  jednak możemy mówić o pedagogice harcerskiej? Jak w myśli  skautowej/harcerskiej jawiło się wychowanie oraz w jakim kierunku  ewoluuje jego sens? Senat III Rzeczypospolitej uchwalił 2018 rok Rokiem  Harcerstwa. Jest to zatem znakomita okazja ku temu, by sięgać do ponad  stuletniej myśli o istocie wychowania i różnych jego aspektach w  skautingu światowym oraz polskim, także w naszym harcerstwie.                                     Praktykowanie harcerstwa jest bardzo szerokie. Także w środowiskach pedagogicznych. Rozważania o harcerstwie, teoria harcerstwa, w Polsce prawie nie istnieje.                                                                                                     Zanim przejdę do istoty rzeczy, a więc do kwestii wychowania w skautingu, który w swoich polskich dziejach przyjął własną nazwę – „harcerstwo”, dokonam wprowadzenia do pedagogiki harcerskiej, która będąc in statu nascendi, musi zderzyć się z integracją nauk humanistycznych i społecznych. Istnieje już bogata literatura przedmiotu naukowych badań tego ruchu oraz źródeł jego ewoluowania w toku dziejów, ze szczególnym ich rozwinięciem w odniesieniu do lat transformacji ustrojowej Rzeczypospolitej od 1989 roku. Miejscami, ze względu na przywoływane źródła, pisząc o skautingu, będę odnosił swoje analizy do harcerstwa, niezależnie od tego, czy zainteresowani treścią są członkami ZHP, ZHR czy innej organizacji harcerskiej w naszym kraju. Wynika to z niedostrzeganej wciąż przez badaczy skautingu i harcerstwa socjologicznej przesłanki, której twórcą jest światowej sławy polski uczony Florian Znaniecki. W swoim studium poświęconym socjologii wychowania stwierdza on krzyżowanie się w społeczeństwach różnych grup społecznych, przy czym pomimo cechującej je wielości, różnorodności i odrębności są takie, które ogniskują swoje działania wokół wpływowej grupy, jaką dla mnie jest w tym przypadku właśnie skauting.                         Warto nadmienić, że w większości krajów są zupełnie oddzielne organizacje skautowe żeńskie i męskie, często osobne katolickie, protestanckie, YMCA i nawet partyjne. Chlubą naszą jest, że pomimo wielu przeciwności potrafiliśmy jednak utrzymać jedność.                         Każde harcerstwo w Polsce w mniejszym lub nawet ortodoksyjnym zakresie odwołuje się do idei i założeń pedagogicznych Roberta Baden-Powella oraz kontynuatorów jego pedagogii. W tym sensie każde harcerstwo jest w jakimś stopniu od niej zależne, nasycając własną pedagogię harcerską czynnikami ją częściowo różnicującymi w stosunku do innych harcerstw. W ujęciu socjologa:                                     [...] wpływ krzyżujących się grup w stosunku podporządkowania nie zawsze jest jednostronny, że słabsza i mniej liczna grupa, pod pewnymi względami podporządkowana grupie licznej i potężnej, sama również przez swych członków stara się, często z powodzeniem, na nią wpłynąć i w pewnych innych sprawach sobie ją podporządkować.                                     Po latach niewoli i zniewolenia w czasach nazistowskiej, a następnie radzieckiej przemocy fizycznej, strukturalnej i symbolicznej, po zlikwidowaniu cenzury politycznej nareszcie można publikować studia monograficzne i wyniki badań podstawowych o środowisku socjalizacyjnym i wychowawczym, którego fundamentalne założenia aksjonormatywne, metodyka pracy z osobami trzech generacji – dzieci, dorosłych i osób starszych oraz odroczone w czasie osiągnięcia mogą sprzyjać ich dalszej realizacji w adekwatnych do zmieniającej się rzeczywistości warunkach społecznych, gospodarczych, politycznych i osobistych. W tym miejscu zamierzam odpowiedzieć na pytanie, w jakim stopniu współczesna myśl pedagogiczna w harcerstwie i o harcerstwie podejmuje i pojmuje istotę wychowania oraz jaką rolę odgrywa w niej prymarne jego rozumienie jako środowiska pośredniego wychowania? Czy możemy mówić o pedagogice harcerskiej czy o harcerskiej pedagogii?                         Nie można tych kwestii rozstrzygnąć na poziomie jedynie normatywnych westchnień czy modeli, jeśli nie sięgnie się do dotychczasowych badań, jak i nie wykaże konieczności dokonania w tym zakresie naukowego zwrotu. To, że harcerstwo ma w swoich założeniach funkcję socjalizacyjną (pośredniego wychowania) i wychowawczą, było przedmiotem wielu rozpraw naukowych w okresie II Rzeczypospolitej, do których treści nie było powszechnego dostępu przez kilkadziesiąt lat aż do 1990 roku, kiedy to została zniesiona w Polsce cenzura. Nie stały się zatem podstawą do zaktualizowania zawartych w nich przesłanek i argumentacji. Jest to możliwe dopiero teraz dzięki uruchomionej przez Wojciecha Śliwerskiego w Oficynie Wydawniczej „Impuls” w Krakowie, pierwszej w ogóle oraz na tak dużą skalę, edycji ich reprintów czy wcześniejszych, znacznie bardziej ograniczonych prób stworzenia teorii, a nawet pedagogiki harcerskiej. Postanowiłem zbadać, czy rzeczywiście słuszna jest teza Adama Massalskiego:                                     [...] że harcerstwo polskie to skauting plus niepodległość i myśl pedagogiczna. Myśl pedagogiczna, której poziom wyróżnia harcerstwo wśród innych organizacji skautowych.                                     Moja hipoteza jest w stosunku do powyższego przekonania częściowo negatywna, gdyż za poglądem byłego przewodniczącego ZHP nie stoi naukowa diagnoza, tylko pedagogiczne przeświadczenie i pragnienie nauczyciela akademickiego i instruktora harcerskiego, by taka myśl nabrała naukowej mocy. W pokonferencyjnym tomie, w którym A. Massalski opublikował swój list do uczestników naukowej debaty, znalazł się artykuł Kazimierza Bogdana Schütterly’ego pt. Pedagogika ZHP – mity a rzeczywistość, w którym przyznaje on, że pedagogika harcerska nie została uznana za wyodrębnioną dyscyplinę naukową. Stało się tak pomimo realizowanego do 1989 roku w szkolnictwie wyższym przedmiotu „metodyka wychowania w ZHP”.                                     We wczesnych latach 90. pedagogika harcerska była dyscypliną postulowaną. Mówiono o niej jako o przedmiocie.                                     Po 1990 roku przedmiot ten jednak został wycofany z programów kształcenia pedagogicznego, natomiast jeszcze ukazywały się nieliczne opracowania o charakterze metodycznym mające wskazywać – zdaniem tego autora – na istnienie jednak takiej pedagogiki.                         Niniejszą rozprawę dedykuję mojemu Bratu – Wojciechowi Śliwerskiemu, który dokonał wyjątkowego w dziejach współczesnego harcerstwa aktu zlikwidowania białych plam w wiedzy o harcerskiej myśli, przywracając pamięć o wciąż nieobecnych w naszej świadomości i kulturze roz­prawach o istocie światowego i polskiego skautingu oraz harcerstwa.                                                                 Polecamy w serii:                                                                                         Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Wprowadzenie   Pedagogika czy pedagogia harcerska?     Początki naukowych badań w harcerstwie i harcerstwa oraz analiz pojęcia „wychowanie harcerskie”     Istota i zakres harcerskiego wychowania i środowiska wychowawczego Etymologia pojęcia „wychowanie”    Środowisko wychowawcze     Bezrefleksyjna reprodukcja skautowej myśli  Kartografia idei i istoty wychowania harcerskiego   Harcerskie wychowanie jako oddziaływanie od wewnątrzHarcerskie wychowanie jako formacja duchowa, religijna  Harcerskie wychowanie jako transcendentne środowisko wychowawcze   Harcerskie wychowanie jako dialog     Harcerskie wychowanie jako narzędzie walki ideologicznej w państwie Wychowanie jako działanie    Etatystyczny model harcerskiego wychowania w szkołachTeorie naukowe a pedagogia harcerska Harcerstwo (nie) jest metodą wychowania   Miernik(-i) harcerskiego wychowania?     Zakończenie   Bibliografia   Indeks osobowy    ";"Idee skautingu, na których bazuje polski ruch harcerski, zderzając się z ponowoczesną rzeczywistością, czynią sferę wychowania harcerskiego coraz bardziej skomplikowaną. Bogusław Śliwerski, zestawiając tradycję ze współczesnością, łącząc doświadczenie pedagoga, naukowca, instruktora harcerskiego, napisał książkę, którą wykorzystać powinny wszystkie organizacje harcerskie w Polsce, niezależnie od ich ideologicznych i światopoglądowych korzeni. Przydatność tej publikacji dostrzegam przede wszystkim w odniesieniu do postulowanego przez Autora przygotowania i doskonalenia kadr instruktorskich, opartego na rzetelnej, współczesnej wiedzy z zakresu nauk o wychowaniu [...], by odpowiednio przygotowani ludzie prowadzili proces socjalizacji i wychowania zuchów i harcerzy w sposób kompetentny i odpowiedzialny.  Książka jest [...] kompetentną, wielowątkową odpowiedzią na wyeksponowane we wstępie pytanie: w jakim stopniu współczesna myśl pedagogiczna w harcerstwie i o harcerstwie podejmuje i pojmuje istotę wychowania oraz jaką rolę odgrywa w niej prymarne jego rozumienie jako środowiska pośredniego wychowania? – co stanowi o jej niezaprzeczalnej wartości dla współczesnego ruchu harcerskiego?   dr. hab. Wiktor Żłobicki, prof. nadzw. UWr, hm. (fragmenty recenzji)   Ruch harcerski jest jednym z najbardziej znanych ruchów, którego  celem jest przede wszystkim wspieranie ogólnego i wszechstronnego  rozwoju dzieci oraz młodzieży. Obecnie w Polsce działa kilka organizacji  harcerskich, które co prawda różnią się pod pewnymi względami, między  innymi kwestii realizacji zasad harcerskiego wychowania, jednak w  gruncie rzeczy działają w tym samym celu i podobnymi metodami. Trudno  się temu dziwić, bowiem ruch harcerski, z jakim mamy do czynienia w  Polsce wyrasta z ogólnoświatowego ruchu skautowego, stworzonego przed  ponad stu laty przez Roberta Baden-Powella. Sposób działania oraz  wyznawane ideały, z jakimi spotykamy się we współcześnie działającymi w  Polsce organizacjami harcerskimi i skautowymi w prostej linii wywodzą  się właśnie z systemu stworzonego przez wspomnianego już Baden-Powella.Trzeba jednak pamiętać, iż metoda pracy polskiego harcerstwa musiała  być na przestrzeni lat dostosowana do szczególnych potrzeb i  okoliczności, z jakimi zmierzyć musiało się polskie harcerstwo.  Okoliczności te wynikały przede wszystkim z polskiej historii  najnowszej. Godnym uwagi jest jednak fakt, iż ani wojna, ani lata, w  których w naszym kraju panował ustrój socjalistyczny, nie spowodowały  przerwania ciągłości harcerskiego wychowania. Co więcej, polskie  harcerstwo może pochwalić się cennym dorobkiem pedagogicznym. Wystarczy  wspomnieć tu choćby postać Aleksandra kamińskiego, który powszechnie  znany jest jako autor powieści o losach młodych harcerzy walczących w  czasie II wojny światowej o niepodległość naszego kraju, ale który  przecież był także znanym działaczem harcerskim w latach powojennych i  teoretykiem harcerskiego wychowania oraz uznanym pedagogiem. To właśnie  na spostrzeżeniach Kamińskiego bazuje dziś nie tylko metoda harcerskiego  wychowania, ale też polska pedagogika. Niemniej warto zauważyć, tak jak zresztą robi to Bogusław Śliwerski w  swoim opracowaniu, iż wszelkie teorie harcerskiej pedagogiki winny być  poddane pewnemu zrewidowaniu i uaktualnione w obliczu zmian, z jakimi  mamy do czynienia we współczesnym świecie. Nie da się bowiem ukryć, iż  pokolenia młodzieży, z którą pracował Aleksander kamiński, wychowywały  się w zupełnie innych warunkach niż młodzież współczesna, co sprawia  także, iż stawiane wychowawcom i pedagogom, w tym również instruktorom  harcerskim, zadania, wyzwania i wymagania również uległy zmianie.  Książka Bogusława Śliwerskiego jest opracowaniem naukowym, które  wskazuje zarówno ponadczasowe cechy i elementy harcerskiego wychowania  jak i podkreśla konieczność dostosowania ich do współczesnej sytuacji.Autor  na początku swoich rozważań stawia bardzo istotne pytanie o to, na ile  współczesne harcerskie wychowanie odpowiada wymogom współczesnego świata  i w jakim zakresie owo współczesne harcerskie wychowanie nawiązuje do  najnowszej myśli pedagogicznej. Autor wielokrotnie podkreśla, iż owo  nawiązanie do współczesnego dorobku naukowego z zakresu właśnie  pedagogiki powinno stać się integralną częścią systemu wychowania  harcerskiego, w duchu tradycyjnych wartości i z uwzględnieniem  tradycyjnych metod wywodzących się z nurtu światowego skautingu i w  pewnym stopniu decydujących o przynależności do owej światowej wspólnoty  skautowej. Jednym z ważniejszych postulatów autora jest wzbogacenie  programu kształcenia instruktorów harcerskich właśnie o wiedzę z zakresu  szeroko rozumianej współczesnej pedagogiki.Publikacja „Pedagogia harcerskiego wychowania” to książka pod wieloma  względami wartościowa. nie tylko wzbogaca bowiem dorobek naukowy  polskiej pedagogiki, ale także staje się cenną wskazówką dla wszystkich,  którzy kierują obecnie organizacjami harcerskimi w Polsce i dla tych,  którzy w praktyce realizują proces harcerskiego wychowania. W tym  kontekście to jednak książka nie tylko dla osób zaangażowanych w  działający w Polsce ruch harcerski, ale także dla pedagogów i wszystkich  zainteresowanych tematyką pracy z dziećmi i młodzieżą i ich wychowania. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/25504-pedagogia-harcerskiego-wychowania.html   ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B6, ";"Objętość 232 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-480-9.jpg
"O względności czasu w modelach rozwoju dziecka";"WYKŁAD AKADEMICKI";"Aleksander Nalaskowski";978-83-8095-486-1;;"Książka dostępna  w wersji elektronicznej Niniejsza publikacja ma podtytuł „Wykład akademicki” i taki ma w założeniu charakter. Jednak do chwili zamknięcia pracy nad tekstem nigdzie został on wygłoszony. Tym określeniem głównie wyjaśniamy status rozważań, ich kształt, niewielką liczbę przypisów i język narracji. A też uzasadniamy ilustracyjność, co może być uznane wręcz za zbytnie przeilustrowanie wywodu. Wykład ten, przedstawiany tradycyjnie, byłby bowiem wsparty dużą porcją prezentacji. Wykład podzieliliśmy na trzy części (ujęcia), prezentując w każdej z nich inną perspektywę kluczowych tu pojęć i ich wzajemnych relacji. W narracji nie posługujemy się wbrew pozorom formą pluralis maiestatis, lecz – idąc za podpowiedzią Kazimierza Twardowskiego – pluralis modestiae, która zdaniem tego wybitnego filozofa jest dla wykładów akademickich najbardziej odpowiednia.Celami wykładu są poczynienie pewnego porządku metodologicznego i terminologicznego w zakresie pojęć modelu, modelu rozwoju dziecka oraz próba ustalenia ich relacji z czasem zarówno w ujęciu „newtonowskim”, jak i „einsteinowskim”. Czyli z czasem postrzeganym jako byt obiektywny i absolutny oraz czasem relatywnym, podmiotowym, postrzeganym nie tylko indywidualnie, ale także niepowtarzalnie. W rozważaniach jest również mocno wyeksponowany wątek rozwoju, pokazywanego na przykładzie modeli całożyciowych. Jednakowoż sam zamysł wykładu i jego główną oś stanowiło dzieciństwo, a ściślej – jego rozwojowy fenomen. I to staraliśmy się w miarę dyskretnie podkreślać, a w każdym razie dostrzec. Również w tytule tego wykładu.  Zaprezentowany w książce  wykład jest wyrazem woli powrotu do zagadnień oraz  obszarów podstawowych dla pedagogiki, do powolnego namysłu nad jej filozoficznymi i logicznymi źródłami. To jak „powrót do domu” po wieloletniej wędrówce w dorożce naukowego eseju i niemal literackiej narracji autora. To również reakcja na upowszechniającą się „pedagogikę poboczy”, pedagogikę tak niekiedy egzotyczną, że aż marginalną dla paradygmatu tej nauki.   Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                      ";;" WPROWADZENIE 	  Ujęcie pierwszeModele – ich dynamika i czas 	Funkcje i typy modeli 	 Model jako uproszczenie 	 Czas jako korelat zmian w modelach n-Wymiarowa przestrzeń zmiennych 	  Obrazowanie modeli rozwoju 	Masa poznawcza a rozwój 	 Model jako sposób myślenia 	 Ujęcie drugieWzględność czasu rozwoju 	  Czas obiektywny i subiektywny 	  Masa poznawcza i czas jako akceleratory osobliwej dorosłości dziecka 	  Ujęcie trzecieTechnologia cyfrowa jako pośrednik masy poznawczej 	 Anihilacja czasu 	 Percepcja zmodelowana 	Cyfrowa kompresja czasu 	  Cyfrowa kultura i cyfrowa umysłowość 	  Synteza i hipotezy 	  ŹRÓDŁA PRZYWOŁANE W WYKŁADZIE    ";"                                    Aleksander Nalaskowski o nauce z drugiej strony lustra                          Znowu zaskoczył nas prof. Aleksander Nalaskowski swoją kolejną książką, która opatrzona jest intrygującym tytułem: O względności czasu  w modelach rozwoju dziecka. WYKŁAD AKADEMICKI. Dzisiaj mało już kto pamięta, że na początku lat 90.  XX w. wydawaliśmy w "Impulsie" wykłady profesorów pedagogiki w wersji  "mini", liczące 1-2 ark.wydawnicze. Wchodziliśmy w transformację  ustrojową bez nowej literatury pedagogicznej, toteż postanowiliśmy  publikować w „Impulsie” pojedyncze wykłady akademickie profesorów: Marii  Dudzikowej o  humorze szkolnym, Teresy Hejnickiej–Bezwińskiej o  kształceniu, edukacji i pedagogice, Ryszarda Łukaszewicza o Wrocławskiej  Szkole Przyszłości,  Aleksandra Nalaskowskiego o szkolnictwie  niepublicznym, Ewy Białek o edukacji integrującej, holistycznej czy  Jadwigi Bińczyckiej o wychowaniu między swobodą a przemocą.                                                             Po ponad dwudziestu latach powróciła idea wydawania w tej Oficynie  wykładów akademickich. Niejako obok, serii pod patronatem KNP PAN, którą  mam zaszczy redagować, pojawia się z inicjatywy autora - Aleksandra  Nalaskowskiego książka, która – jak wskazuje w podtytule  - jest jeszcze  nigdy i nigdzie niewygłoszonym wykładem akademickim.             Tym większa to radość dla czytelników wielbiących charakterystyczną dla  tego pedagoga eseistyczną narrację o głębokim znaczeniu dla nauki i  praktyki. Doskonale rozumiem Autora, który nigdy nie pisał swoich  rozpraw do „szuflady”, na stopień czy dla awansu, gdyż zawsze chciał  przekazać nauczycielom i kandydatom do pedagogicznej profesji, jak ważne  jest kierowanie się we własnych oddziaływaniach na innych mądrością nie  tylko życiową, ale i naukową.             Jedyne, co po raz pierwszy pojawiło się u tego  Autora, to  pluralistyczna narracja - "...-śmy".  tak jakby chciał po raz pierwszy –  bo przecież dotychczas pisał w pierwszej osobie – niejako ukryć się za  ekspertami z innych dziedzin nauk. Odwołuje się do wybitnego filozofa  Kazimierza Twardowskiego, który uważał, że najbardziej odpowiednią dla  wykładu formą jest pluralis modestiae, mylnie utożsamiane z pluralis  majestatis, gdyż tylko patrzeć, jak stanie się ona usprawiedliwieniem  dla osób nie posiadających tak interdyscyplinarnych studiów,  wykształcenia i badań jak A. Nalaskowski. Na nic zdają się tysiące publikacji, setki wydawanych corocznie  monografii naukowych, skoro po tylu latach wolnego od cenzury dostępu do  wiedzy naukowej trzeba powracać do źródeł. Jak pisze Nalaskowski:             Przedstawiony wykład jest wyrazem woli powrotu do zagadnień i obszarów podstawowych dla pedagogiki,  do powolnego namysłu nad jej filozoficznymi i logicznymi źródłami. To  jak „powrót do domu” po wieloletniej wędrówce w dorożce naukowego eseju i  niemal literackiej narracji Autora. To również reakcja na  upowszechniającą się „pedagogikę poboczy”, pedagogikę tak niekiedy egzotyczną, że aż marginalną dla paradygmatu tej nauki.                         Fascynująca są w treści tej pracy wątki naukoznawcze, odnoszące się do  znanych pedagogowi rozpraw, które przyszło mu recenzować. Teraz, niejako  przy okazji (bo nie na marginesie),  z pozycji metodologicznej i  odroczonej temporalnie profesor formułuje uwagi krytyczne, którymi  wprawdzie młodzi się nie przejmą, ale może recenzenci ich publikacji już  tak.                         Zapewne niektórzy będą mieli niedosyt, bo skoro autor formułuje niektóre  swoje sądy dość autorytatywnie, to mogą – w świetle nieznanych czy nie  przytaczanych przez niego źródeł – podawać je w wątpliwość np. akapit  dotyczący modeli definicyjnych w naukach społecznych i humanistycznych.   Sądy Nalaskowskiego są jednak błyskotliwe i miejscami zaskakujące, gdyż  w obrębie wykorzystanej metafory czynią narrację wiarygodną, trudną do  podważenia. Jest logicznym wykładem nie z fizyki czy matematyki, ale  pedagogiki.                         W istocie, jak zwykle genialnie wizualizuje to, co jest explicite w  podręcznikach z metodologii badań naukowych, ale uporczywie  niezrozumiane, niedoczytane, a przez to i źle zastosowane. Kiedy  obrazuje modele nieporównywalnych  ze sobą rzeczy kwituje to słuszną  uwagą, że ma miejsce  w rozprawach z socjologii, pedagogiki,  psychologii, etc. Błąd łączenia ze sobą dwóch czy nawet więcej różnych  przedstawień jakoby mających składać się w integralną całość. To jakby  dodawanie metrów do sekund aby wyszło w metrach na sekundę.                        Nalaskowski demistyfikuje pozorowanie naukowości w prezentowaniu przez   humanistów czy tych z nauk społecznych danych statystycznych na  wykresach jedno i dwuwymiarowych.  Upomina się o kategorię czasu wśród  badanych przez nas zmiennych, ale ten – jak wiadomo – jest możliwy do  uwzględnienia w badaniach longitudinalnych, eksperymentach i action  research. W pozostałych metodach jest celowo nieobecną zmienną właśnie z  powodu braku czasu na jej uwzględnienie.                        Znakomicie krytykuje autorów różnych wykresów i schematów za bezmyślność  i nieuzasadnione uproszczenia np. model uwzględniający wybrane aspekty  determinowania rodziny (Strzałki są jednakowe i mają jednakowy  dośrodkowy kierunek. Model wydaje się być zrozumiały, ale gdy przyjrzymy  mu się z punktu widzenia czasu, to okaże się, że czas oddziaływania  szkoły jest równy czasowi oddziaływania innych (długość wektorów). Czy w  istocie tak jest? Czy nie jest to zbytnie uproszczenie?)                         Stymulacje w relacjach społecznych i intrapersonalnych, globalnych i  mikrośrodowiskowych są różnego rodzaju. Natężenia, zakresu, głębi  przenikania czy uruchamiania zdarzeń i zjawisk nie uchwyci żaden model, a  co dopiero badacz. To, że ktoś ilustruje coś jako ulegające  „zmasowanemu atakowi”, nie oznacza, że ma to miejsce. Zastosowanie praw  fizyki do imponderabiliów jest – moim zdaniem – metaforyczną próbą  unaocznienia badaczom, czego nie są w stanie empirycznie uchwycić, toteż  nie pozostaje im nic innego, jak bawić się lepiej opracowanymi  grafikami, wizualizacjami, bo przynajmniej będzie to wyglądać bardziej  naukowo.                         Po kilkunastu stronach przekonywania nas do zasadności innego sposobu  prezentowania danych modelowych czy statystycznych Nalaskowski  stwierdza: "Wszystkie czynniki społeczne, które zamierzamy ująć jako  zmienne są w ciągłym ruchu jako takie i wobec siebie nawzajem, układają  się w niezwykle skomplikowane konstelacje i układy, których próba  uproszczenia może zaowocować jedynie domniemanym, a zawsze  powierzchownym obrazem. Każdy z nich w indywidualnym położeniu może  wywoływać zmiany o zupełnie innej skuteczności i sile odkształcania. (…)  Dlatego z dużym dystansem należy patrzeć na wiele korelacji i  stanowione za ich pomocą wnioski i twierdzenia.                        (…) Badając życie społeczne sporządzamy niejako własną przestrzeń  trójwymiarową i wkładamy do niej wyłącznie wybrane elementy pozostałe  pozostawiając bez zainteresowania na zewnątrz. Być może uzyskujemy  wówczas przybliżoną odpowiedź na pytanie „jak jest”, ale oddalamy się od  odpowiedzi na pytanie „dlaczego tak jest”, co w odniesieniu do dziecka  może mieć charakter kluczowy. Kto wie czy takie deterministyczne ujęcie  jest w ogóle możliwe w naukach społecznych. Niewykluczone, że uporczywe  szukanie przyczyn i skutków oddala nas od badania tego, co w pedagogice  stanowi jądro, a mianowicie od ludzkiej woli. Wszak na tym ma polegać  emancypacja osobowa, a nie na stwierdzenie (s. 37)                         Niezwykle interesujące są analizy kategorii „rozwoju” w odniesieniu do  badania człowieka w różnych fazach jego życia. Także i w tym przypadku  Autor odsłania swoistego rodzaju względność wyników badań, które  naukowcy przekazują opinii akademickiej jako niemalże aksjomaty, a  przecież powinniśmy wiedzieć, że ich charakter jest tylko i wyłącznie  probabilistyczny. Nalaskowski pisze:                         Widzimy tylko to, co potrafimy nazwać. Bezmiar możliwości zaś  pozostawiamy poza analizą, a często nawet poza świadomością. O głębi  rozważań decyduje więc to czego nie wiemy, bo wiemy w sumie niewiele.  Zatem wśród czynników kształtujących rozwój dziecka również uwzględniamy  tylko niektóre jednocześnie niemal nie zdając sobie sprawy z istnienia  innych. Zajmujemy się jakimś wycinkiem rzeczywistości i interakcji, a  nigdy ich całością. Stąd nasz obraz będzie zawsze tylko fragmentaryczny i  podporządkowany możliwościom (interpretacyjnej wrażliwości) badacza.  Może dlatego wszelkie koncepcje psychologicznego rozwoju jednostki tak  dotkliwie słabo dają się odnaleźć w rzeczywistości, a psychologiczne  diagnozy bywają tak mylne. (s. 43)                         Autor stawia bardzo ciekawe pytania podważając niejako uporczywie  powtarzane przez kolejne pokolenia badaczy tezy, dla których ich  ilustracje są zbyt dalekim uproszczeniem, ba, pozbawiającym nas  stawiania nowych pytań, a nie ustawicznego reprodukowania  tego, co  zgodnie z przedzałożeniami a nawet samosprawdzającą się hipotezą ma ulec  jedynie potwierdzeniu lub odrzuceniu.                         Odnoszę wrażenie, bo nie jestem tego pewien, że A. Nalaskowski chce nas  zmusić do tego, by zwracać uwagę na to, w jakim stopniu prezentowane  przez nas modele są odzwierciedlenie myślowej formy, „pewnym sposobem  postrzegania masy poznawczej, którą model ów prezentuje”, a nie  bezmyślnym ilustrowaniem zmiennych wbrew logice schematu i zawartych w  jego elementach znaczeń.                        Profesor Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK w Toruniu pisze w zupełnie  nowej formie o tym, co filozofowie od wieków czynili przedmiotem  namysłu, a psycholodzy nadają temu uproszczony schemat dla rzekomo  dających się zoperacjonalizować i zbadać stanów psychicznych osób wraz z  długością życia. Znacznie wyraźniej i wyraźniej widzimy to, co naprawdę  jest (dla nas) ważne, a co nieistotne. Nie wiemy, co jeszcze przed  nami, ale coraz częściej zdajemy sobie sprawę z tego, czego już nie  dokonamy.                         Uświadamia nam, że czas dojrzewania do uświadamianej sobie przez  jednostkę granic własnego życia, nie jest zależny od wieku życia, ale  właśnie od zdarzeń traumatycznych, dramatycznych, które nie mieszczą się  w logice schematycznie prezentowanej przez psychologów ontogenezy.  Kiedy opisuje trzy generacje, to z własnej perspektywy jako  przedstawiciel pierwszej z nich.                         Cały wykład jest swoistego rodzaju rozliczeniem się ze światem, który  odchodzi, toteż autor patrzy nań z dystansem, ironią, ale zarazem z  troską o jego dalszy ciąg. Tym wykładem broni humanistyki pokazując de  facto mizerność modeli świata fizycznego dla uchwycenia i zrozumienia  tego, co jest niedostępne matematykom i fizykom, ale także – a może tym  bardziej – psychologom, socjologom i pedagogom.                         Na zakończenie wykładu A. Nalaskowski stawia pytanie i formułuje hipotezę: czy  istotnie newtonowskie rozumienie czasu, jako niezależnej, stałej i  obiektywnej wielkości, nadaje się do opisywania ludzkiego rozwoju. Czy  porównywanie czasu rozwoju poszczególnych ludzi, a zwłaszcza dzieci, nie  jest wobec tego zabiegiem sztucznym i nieuzasadnionym, pozostając  wyłącznie pewną przyjętą, wygodną konwencją?                          Pytania są retoryczne, a hipoteza – z naukowego punktu widzenia – jest w  tym przypadku absolutnie nieuprawniona! Niestety, ale pierwsze  pokolenie przestaje rozumieć najmłodsze pokolenie, bo jest ofline  dosłownie i w przenośni. Tak kończy swój wykład Nalaskowski:                         Może  narzekamy tylko na skutki uboczne kosmicznych technologii jako  zupełnie nowego sposobu myślenia. Tylko, że poza tymi koniecznościami,  gdzie czas jest korelatem ludzkiego bezpieczeństwa, po co nam jego  kompresja? Zwłaszcza, że czasu nie da się oszczędzać, ani cofać. Tego  dowiemy się dopiero za kilka pokoleń. Być może okaże się wówczas, że  świat sprowadzony do modelu jest bezpieczniejszy, a cały proces dla  ludzkości zbawienny.  (s. 99)                         Młodzież jest wciąż taka sama, mimo że mamy o niej odmienne wyobrażenie.  Ona także ma swój czas, zaś nowe technologie pozwalają jej zupełnie  inaczej i czemuś innemu go poświęcić. To nie jest czas stracony, nawet  jak nam się takim wydaje. Czytają, słuchają, wzruszają się i kochają tak  samo, jak kiedyś ci, którzy tego nie dostrzegają, tylko martwią się za  nich lub ich rozliczają z nieobecności własnych modeli życia.                          Zachęcam pedagogów, psychologów, socjologów i naukoznawców do zapoznania  się z treścią tego wykładu. Budzi refleksję nad sensem naszych badań i  możliwościami interpretowania ich wyników.                         źródło: blog prof. Bogusława Śliwerskiego             http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2018/06/aleksander-nalaskowski-o-nauce-z.html                                                                ";36.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format A5, ";"Objętość 102 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-486-1.jpg
"CYBERPRZESTRZEŃ - CZŁOWIEK - EDUKACJA. TOM 4";"Rodzic, dziecko, nauczyciel w przestrzeni wirtualnej";"Józef Bednarek";978-83-8095-187-7;;"Niniejszy tom – pod redakcją Józefa Bednarka i Anny Andrzejewskiej – stanowi kolejną próbę ujęcia problematyki relacji triady ontyczno-relacyjnej: „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”, w kontekście opisu coraz bardziej ważkiego i rzutkiego pod względem społecznym zagadnienia: Rodzic, dziecko, nauczyciel w przestrzeni wirtualnej.Publikacja została podzielona na dwie części. Pierwszą, pod tytułem Przestrzeń wirtualna w perspektywie pedagogicznej, poświęcono edukacyjnym aspektom cyberprzestrzeni. Swoje analizy prezentują w niej zarówno wybitni naukowcy, od wielu lat specjalizujący się w badaniu różnorodnych zjawisk edukacyjnych w cyberprzestrzeni, jak i debiutujący, młodzi badacze. Część tę otwiera wprowadzający w temat artykuł naszego autorstwa pod tytułem Nowa rola nauczyciela i ucznia w zmieniającej się przestrzeni cyfrowej. Zastanawiamy się w nim nad kwestią przeobrażającego się znaczenia i miejsca tych dwóch najważniejszych podmiotów edukacyjnych z perspektywy cywilizacyjnej.  Problematykę tę kontynuuje Katarzyna Borawska-Kalbarczyk w opracowaniu zatytułowanym Uczeń w pułapkach cyfrowej infosfery – od informacji do wiedzy i mądrości. Autorka przedstawia wyniki prowadzonych przez siebie badań, które wskazują na potrzebę modernizacji procesu kształcenia, co ma umożliwić wzmacnianie kompetencji informacyjnych uczniów prowadzących do samodzielnego budowania wiedzy. W kolejnym artykule, zatytułowanym Kształcenie w społeczeństwie sieci, Rafał Głębocki porusza problem dostosowania procesów i modeli kształcenia do wymagań współczesności. Wskazuje także na konieczność uwzględnienia w nich tematyki zagrożeń wynikających z wykorzystania technologii informacyjnych. Artykuł czwarty, zatytułowany Cyberprzestrzeń w nauczaniu, jest wprowadzeniem w praktykę dydaktyczną. Olga Pawłowska prezentuje w nim zalety i zagrożenia, jakie dla procesu nauczania stwarza cyberprzestrzeń, oraz wyniki swoich pilotażowych badań, ukazujących nastawienie studentów do e-edukacji.  Autor kolejnego tekstu, Józef Chwedorowicz, przedstawia wyniki badań własnych, nawiązujących do badań prof. Philipa G. Zimbardo nad używaniem pornografii przez młodych mężczyzn. W dalszej części analizy prezentuje metody powstrzymania konsumpcji pornografii przez młodzież. Kamila Jakubczak-Krawczyńska w artykule zatytułowanym Demokracja medialna i demokracja sondażowa a opinia publiczna. Problematyka relacji we współczesnym społeczeństwie informacyjnym omawia zagadnienia dotyczące sondowania opinii publicznej oraz zwrotnego wpływu wyników sondaży na kształtowanie tych opinii. Następne opracowanie, pod tytułem Media cyfrowe jako narzędzie doskonalenia kompetencji personelu medycznego, autorstwa Jolanty Jancewicz, poświęcone jest problemowi dynamicznego postępu nauk medycznych, co wymaga od pracowników świadczących usługi w sferze ochrony zdrowia stałego rozwoju zawodowego. Autorka omawia także pojęcie i istotę zawodów medycznych, znaczenie mediów cyfrowych i ich zastosowanie w dydaktyce, medyczne platformy edukacyjne oraz e-learning w ochronie zdrowia. Pierwszą część książki zamyka tekst Moniki Krupy pod tytułem Współczesna relacja mistrz – uczeń, poruszający problem kształtowania tego rodzaju relacji, a także rozpoznawania zaburzeń poznawczo-intelektualnych u dzieci oraz właściwej reakcji na ich objawy. Druga część publikacji, zatytułowana Indywidualny i społeczny wymiar zagrożeń przestrzeni wirtualnej, stanowi refleksję na temat społeczno-edukacyjnych uwarunkowań funkcjonowania młodego pokolenia w świecie wirtualnym.  Rozważania te rozpoczyna Bożena Matyjas, która w swoim artykule zatytułowanym Nowe formy uzależnień młodzieży w świecie wirtualnym wskazuje na nowe uzależnienia, takie jak: siecioholizm, zakupoholizm online oraz fonoholizm.  Jarosław Korczak zaś prezentuje wyniki badań dotyczących aktywności oraz społecznej wartości przekazów polskich internautów zamieszczanych w serwisie YouTube. Omawia przyczyny popularności tego rodzaju kanałów oraz ich rolę w procesie edukacji i kreowania wzorców społecznych.  Tematykę tę kontynuuje Sylwester Bębas w tekście zatytułowanym Uzależnienia od portali społecznościowych na przykładzie Facebooka. Celem analiz jest skłonienie do refleksji nad racjonalnym korzystaniem z nich i wskazanie zagrożeń wynikających z niewłaściwego użytkowania nowych mediów. Artykuł Anny Pawiak pod tytułem Wirtualne światy jako współczesne środowisko. Zjawiska manipulacji w opinii studentów to opis wyników badań własnych dotyczących sytuacji w Internecie, w których pojawia się zjawisko manipulacji. Autorka omawia także skutki manipulacji oraz sposoby jej przeciwdziałania. Adam Andrzejewski swoje rozważania, zatytułowane Fora internetowe źródłem informacji dla młodzieży o stosowaniu substancji psychoaktywnych – na przykładzie polskiego serwisu Hyperreal.info, koncentruje się wokół problematyki niebezpiecznych zachowań nastolatków w cyberprzestrzeni, w szczególności na forach internetowych, gdzie wymieniają się informacjami i doświadczeniami związanymi z zażywaniem substancji psychoaktywnych. Kolejny artykuł, autorstwa Justyny Woźniak, pod tytułem Seksting – niebezpieczna zabawa nastolatków, odnosi się do zjawiska zamieszczania autopornografii w Internecie oraz szkodliwych następstw moralnych i zdrowotnych tego typu zachowań wśród nastolatków.   Tematykę tę kontynuuje Piotr Remża w tekście zatytułowanym Jak wirtualne niepowodzenia stają się realne? Przedmiotem jego analiz jest radzenie sobie z niepowodzeniami, które wobec zagrożeń świata cyfrowego nabierają nowego znaczenia. Podjęte w tomie analizy stanowią przyczynek do interdyscyplinarnego i wieloaspektowego ujęcia zagadnienia relacji rodzic – dziecko – nauczyciel w przestrzeni wirtualnej. W swej istocie łączą tradycyjne podstawy teoretyczno-metodyczne kształcenia i wychowania dzieci i młodzieży z coraz bardziej aktualną i społecznie znaczącą problematyką cyberprzestrzeni i światów wirtualnych. Poszczególne teksty wskazują na szanse i zagrożenia, które stwarza cyberświat, zarówno dla dziecka, jak i rodzica i nauczyciela.                                      Polecamy  cztery tomy w ramach serii „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”                                                                                                                     ";;"Józef Bednarek, Anna Andrzejewska Wstęp 	     Część I Przestrzeń wirtualna w perspektywie pedagogicznej  Józef Bednarek, Anna Andrzejewska Nowa rola nauczyciela i ucznia w zmieniającej się przestrzeni cyfrowej 	   Katarzyna Borawska-Kalbarczyk Uczeń w pułapkach cyfrowej infosfery – od informacji do wiedzy i mądrości   Rafał Głębocki Kształcenie w społeczeństwie sieci 	  Olga Pawłowska Cyberprzestrzeń w nauczaniu 	   Józef Chwedorowicz Edukacja wspierająca młodzież w walce z internetową pornografią 	   Kamila Jakubczak-Krawczyńska Demokracja medialna i demokracja sondażowa a opinia publiczna  Problematyka relacji we współczesnym społeczeństwie informacyjnym 	  Jolanta Jancewicz Media cyfrowe jako narzędzie doskonalenia kompetencji  personelu medycznego 	  Monika Krupa Współczesna relacja mistrz – uczeń 	   Część II  Indywidualny i społeczny wymiar zagrożeń przestrzeni wirtualnej  Bożena Matyjas Nowe formy uzależnień młodzieży w świecie wirtualnym 	 Jarosław Korczak Ulubieńcy YouTube – współcześni idole, piewcy wzorców postępowania  czy niegroźny margines? 	  Sylwester Bębas Uzależnienia od portali społecznościowych na przykładzie Facebooka 	 Anna Pawiak Wirtualne światy jako współczesne środowisko. Zjawiska manipulacji  w opinii studentów 	 Adam Andrzejewski Fora internetowe źródłem informacji dla młodzieży o stosowaniu  substancji psychoaktywnych – na przykładzie polskiego serwisu Hyperreal.info 	  Justyna Woźniak Seksting – niebezpieczna zabawa nastolatków 	  Piotr Remża Jak wirtualne niepowodzenia stają się realne? 	  ";"Człowiek jako istota posiadająca niebywałe zdolności adaptacji do warunków przyrody obecnie sam musi adaptować się do wytworów własnej myśli, w tym do technologii medialnych. Tego jeszcze nie było w dziejach cywilizacji. Potrzebujemy nie tyle mądrej krytyki ogólnej stanu kultury i techniki, ile konkretnych wskazówek: co mam zrobić jako rodzic? Co mam powiedzieć dzieciom? Jak mam pracować jako nauczyciel? Bo jako istoty wysoce adaptatywne potrzebujemy i tego nowego przystosowania. […] Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Bednarka i Anny Andrzejewskiej przyczynia się do poszukiwania odpowiedzi na te pytania. Zdajemy sobie sprawę, że zarówno ta książka, jak i dziesiątki innych podobnych to jednak ciągle zbyt mało, by rozwiązać współczesne problemy technologiczno-kulturowe, ale z pewnością wystarczająco dużo, by wzbudzić w czytelniku zainteresowanie tymi problemami, podnieść jego świadomość, nakłonić do praktyki bardziej krytycznego korzystania z mediów.   Z recenzji dra hab. Piotra Drzewieckiego, prof. UKSW   To niewątpliwie wartościowa pozycja dotycząca osadzenia przestrzeni wirtualnej w perspektywie pedagogicznej oraz indywidualnego i społecznego wymiaru zagrożeń przestrzeni wirtualnej. Publikacja […] w precyzyjnym ujęciu ukazuje, jak świat wirtualny permanentnie domaga się dialogu ludzi nauki, którego celem jest dojrzałość indywidualno-społeczna tych, którym ona ma służyć. Owa dialogiczność jest elementem dojrzałej edukacji i wychowania w różnych, aczkolwiek integralnie ze sobą powiązanych, autorskich tematykach. Łączy ta książka zalety interesującej poznawczo i poprawnej metodologicznie publikacji naukowej, jak również nośnika o charakterze aplikacyjnym.  Z recenzji ks. dra hab. Adama Solaka, prof. APS   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 224 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-187-7.jpg
"CYBERPRZESTRZEŃ - CZŁOWIEK - EDUKACJA. TOM 3";"Mistrz i uczeń w cyberprzestrzeni";"Maciej Tanaś";978-83-8095-186-0;;"                                    Przedkładana do rąk Czytelnika książka Mistrz i uczeń w cyberprzestrzeni jest już trzecim tomem serii „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”. Składa się z czterech części.             Książka ma charakter innowacyjny, twórczy i prognostyczny, prezentując najnowsze analizy dotyczące obszaru badawczego, jakim są nowe technologie informacyjno-komunikacyjne tworzące cyfrową przestrzeń.                                    Autorami poszczególnych rozważań są osoby o olbrzymim doświadczeniu i dokonaniach naukowych. W części pierwszej, zatytułowanej Mistrz i uczeń – istota relacji, swoją refleksją z wprawą dzielą się: Władysław Piotr Zaczyński, Andrzej Góralski oraz Małgorzata Jabłonowska i Katarzyna Korbecka. Część druga – pod tytułem Mistrz i uczeń w hybrydowym świecie – zawiera bardzo cenne poznawczo artykuły: Barbary Galas, Lecha W. Zachera, Jerzego Jastrzębskiego, Janusza Miąsy oraz Zbigniewa Łęskiego. Przedmiotem części trzeciej są problemy związane z obecnością Nauczyciela w cyfrowej szkole. Jego rolę w cyberprzestrzeni z głębokim namysłem opisują: Stanisław Juszczyk, Marta Wrońska, Beata Stachowiak oraz Zbigniew Ledóchowski. Na część czwartą, ostatnią, zatytułowaną Mistrz i uczeń – konteksty interpretacyjne, złożyły się trzy opracowania, w których osobiste, autorskie postrzeganie kontekstów, trafne przykłady oraz ich eksplikację przedstawili: Marek Jęrzejewski, Marta Trusewicz-Pasikowska, a także Izabela Tonkiel. Zakończenie napisane przez Sylwię Galanciak pięknie zamyka niniejszy tom.                         Internet jest dla dzieci i młodzieży interaktywnym, fascynującym światem przygody, przeżyć i wolności, natomiast dla osób dorosłych − również polem aktywności, przestrzenią gry interesów i ludzkich namiętności. To tam chwyta się dzieci i młode dziewczęta, by sprzedawać je ku uciesze szaleńców, ludzi chorych i zwyrodnialców. To tam zaprasza się naiwnych, bezrozumnych lub po prostu bezkrytycznych nieszczęśników, by krajać ich na części zamienne czy wychowywać na janczarów, wykorzystywanych w wojnach planowanych w zbrodniczych umysłach bandytów. W cyberprzestrzeni mamiącej interaktywnością, bogactwem środków informacji, wielością kontaktów i pomieszczonych treści są dzieci i osoby dorosłe, są rzeczy, idee i ludzie, jest człowiek z całą swoją wielkością i bagnem.             Jakże często odbiorca przekazów medialnych gubi się w odróżnianiu prawdy od fałszu, wartości od pseudowartości, tego, co zgodne z rzeczywistością, od tego, co nierealne? W łatwości korzystania z przekazów medialnych, w codziennym pośpiechu, w pobieżności, niestaranności i niedokładności, w uproszczonej wizji świata, we własnej bezrefleksyjności oraz w świadomie lub nieświadomie akceptowanej przeciętności traci się to, co najcenniejsze – samodzielność, odwagę, subtelność, jak również pragnienie konsekwentnego dążenia do prawdy, i to pomimo ponoszonych trudów, niepowodzeń i czyhających niebezpieczeństw. W stworzonej przez ludzki geniusz rozszerzonej i wirtualnej rzeczywistości należy ożywić rolę mistrza. Jest on tam bowiem potrzebny, by w imię prawdy, dobra i piękna prowadzić kolejne pokolenie ku samodzielności i szlachetności, by uczyć i wskazywać drogę do kreatywności i innowacyjności, by uzasadniać i zachęcać do bycia wytrwałym i odważnym w poszukiwaniu prawdy, by tłumaczyć i pokazywać własnym przykładem, co znaczy etyczna odpowiedzialność za los swój i drugiego człowieka; słowem – żeby przygotowywać do wartościowego i godnego życia.             Sięgnięcie po znane od wieków pojęcie „mistrz” ma swój głęboki sens pedagogiczny, osobowy i społeczny. O przywrócenie należnej rangi temu zapomnianemu, a co najmniej bagatelizowanemu niesłusznie, pojęciu wystąpili zbiorowo autorzy opracowań składających się na ten tom. Uczynili to nad wyraz trafnie i dobitnie, a zarazem subtelnie i mądrze, z głęboką, humanistyczną troską o los młodego człowieka.                                                             Polecamy  cztery tomy w ramach serii „Cyberprzestrzeń – Człowiek – Edukacja”                                                                                                                     ";;"Maciej Tanaś Wstęp Mistrz i uczeń w cyberprzestrzeni – o istocie dydaktycznej relacji   Część I  Mistrz i uczeń – istota relacji  Władysław P. Zaczyński Warunki zaistnienia interpersonalnej relacji mistrz – uczeń 	  Andrzej Góralski Uczeń i mistrz – cyberprzestrzeń i pedagogika twórczości 	  Małgorzata Jabłonowska, Katarzyna Korbecka O mistrzach uczniów zdolnych 	   Część II Mistrz i uczeń w hybrydowym świecie  Barbara Galas Społeczna przestrzeń edukacji cyfrowej w świetle dyskursów  współczesnej socjologii 	  Lech W. Zacher Zmienność i płynność w hybrydowym świecie: procesy, konteksty  i relacje edukacyjne 	  Jerzy Jastrzębski Nowe media i dehumanizacja edukacji 	  Janusz Miąso Relacje mistrz – uczeń w cyberprzestrzeni. Konieczność większej personalizacji  i hybrydyzacji 	 Zbigniew Łęski „Mistrz” w opinii e-pokolenia. Studium badawcze z perspektywy  analizy transakcyjnej 	  Część III Nauczyciel w cyfrowej szkole  Stanisław Juszczyk Rekonfiguracja społecznej roli nauczyciela w klasie wirtualnej 	 Marta Wrońska W stronę inwersji edukacyjnej – czy adolescent może być „mistrzem”  dla swojego nauczyciela w cyberprzestrzeni?  	  Beata Stachowiak Nauczyciele akademiccy wobec studentów pokolenia Y oraz pokolenia Z  Zbigniew Ledóchowski O roli nauczyciela informatyki w cyfrowym świecie 	  Część IV  Mistrz i uczeń – konteksty interpretacyjne  Marek Jędrzejewski Bogdan Suchodolski: pedagogika w poszukiwaniu humanistycznych wartości 	 Marta Trusewicz-Pasikowska Mistrz i uczeń – historia przekazu treści religijnych 	 Izabela Tonkiel W siedlisku bezcielesności – obraz mistrza i ucznia w grach MMORPG  na podstawie World of Warcraft – The Burning Crusade 	 Sylwia Galanciak Zakończenie Centrum i peryferia. O cyfrowych wędrówkach mistrza i ucznia   ";"Książka ma charakter innowacyjny, twórczy i prognostyczny, prezentując najnowsze analizy dotyczące obszaru badawczego, jakim są nowe technologie informacyjno-komunikacyjne tworzące cyfrową przestrzeń. […] Dedykuję ją wszystkim mistrzom – zarówno tym w środowisku rodzinnym, jak i instytucjach edukacyjnych oraz placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Niech pomoże Wam zapewnić swoim uczniom odpowiedzialne korzystanie z szans cyberprzestrzeni i bezpieczeństwo podczas jej użytkowania.  Z recenzji dra hab. Józef Bednarka, prof. APS   Na obecnym etapie rozwoju społeczeństw najsilniejszym uwarunkowaniem procesu edukacji – czyli kształcenia i wychowania – stały się niewątpliwie nowoczesne technologie informacyjno-komunikacyjne, utożsamiane najczęściej z Internetem, który umożliwia m.in. nieograniczony dostęp do informacji, uniezależniające od miejsca i czasu formy komunikowania, bazujący na interaktywności społecznościowej kolektywizm czy autonomię jednostki w społecznościach sieciowych. W takiej rzeczywistości funkcjonują dziś uczniowie i studenci, a edukacja powinna sprostać zmieniającym się wyzwaniom. Podejmując tę złożoną problematykę, Autorzy nie tylko uwzględniają najważniejsze jej aspekty, ale zwracają też uwagę na ich specyfikę, uwarunkowania i wzajemne zależności, odwołując się do sprawdzonych rozwiązań praktycznych. […] Szczególnie ważne wydają się wszystkie nawiązania do najistotniejszych uwarunkowań nowoczesnego procesu dydaktycznego, a zwłaszcza podporządkowanie zakresu i form wykorzystywania multimedialnych narzędzi […] skuteczności realizacji przyjętych celów kształcenia, bo to oznacza, że jakość edukacji była dla Autorów priorytetowym punktem odniesienia.  Z recenzji dr hab. Barbary Kędzierskiej, prof. UP   ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 250 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-186-0.jpg
"Człowiek w poszukiwaniu siebie, Innego i Boga";"(Re)konstrukcja tożsamości uczestników wybranych grup religijnych";"Elżbieta Mudrak";978-83-8095-463-2;;"Z recenzji dr hab. Bożena Domagała, prof. UWM […] książka bazuje na badaniach przeprowadzonych z osobami, których biografia zawiera doświadczenie głębokiej zmiany religijnych podstaw tożsamości, określanej w literaturze podmiotu jako konwersja. Autorka w serii pogłębionych wywiadów biograficznych szuka odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu doświadczenie konwersji stało się punktem wyjścia rekonstrukcji tożsamości badanych opartej na nowych przekonaniach światopoglądowych, nowych wartościach i nowych więziach. O walorach książki świadczy podjęcie tak trudnych badań nie tylko ze względu na przyjętą metodę, lecz także nieufność grup, które z uwagi na swój status społeczny są postrzegane jako sekty. Warty podkreślenia jest sposób podejścia do zebranego materiału. Autorka próbuje głębiej wniknąć w mechanizmy psychologiczne i społeczne badanych przypadków konwersji oraz pokazać ich integrujący i dezintegrujący wpływ na tożsamość jednostki. […]  Problematyka, którą podjęła Autorka polecanej publikacji, związana z funkcjonowaniem grup religijnych określonych jako sekty czy kulty oraz ich uczestnikami, pozostaje w kręgu zainteresowania wielu doświadczonych badaczy. Materiał zebrany na półkach rodzimych księgarni, bibliotek i czytelni jest imponujący. Czy jednak wyczerpująco odpowiada na rodzące się pytania i nasuwające się wątpliwości?Autorka doszła do wniosku, że niewystarczający poznawczo jest materiał odnoszący się do tożsamości indywidualnej (jednostkowej, osobowej) osób związanych z grupami religijnymi działającymi poza tradycyjnym Kościołem katolickim. Dlatego wyruszyła na poszukiwani w ramach zrealizowanych badań. Respondenci, dzieląc się swoim doświadczeniem zawartym w biograficznej narracji, wykazali się nie tylko umiejętnością (re)konstruowania przebiegu własnego życia, ale również jego analizy. Pozyskane (re)konstrukcje są nie tyle odtworzeniem ich drogi życiowej, ile również próbą argumentacji, uzasadniania dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji. Z dzisiejszej perspektywy mogłabym nazwać je „refleksyjnymi projektami Ja”. Możliwość podzielenia się osobistym doświadczeniem urzeczywistniła każdego z narratorów. Refleksyjne projekty Ja stały się świadectwem indywidualnego istnienia w świecie każdego z nich. Przeprowadzona (re)konstrukcja tożsamości nie była łatwa. Każdy badacz tworzy w pewnym sensie własny sposób poznawania i opisu przedmiotu badań. Autorka traktując każdą opowieść w sposób głęboko zindywidualizowany, aby nie zatracić jej wyjątkowości i osobliwości, zrezygnowała z nastawienia na liczbę historii. Kwestie teoretyczne dotyczące tożsamości i religii: grup religijnych, ich uczestników oraz wyniki badań, tworzą sześć rozdziałów niniejszej książki. Pięć z nich ma charakter teoretyczny, natomiast rozbudowany rozdział szósty to analiza pozyskanego materiału empirycznego. Część przedstawionych treści pochodzi z dysertacji doktorskiej powstałej pod kierunkiem prof. dr hab. Ewy Kantowicz na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Książka nie jest adresowana do konkretnego grona odbiorców; Autorka starała się nadać jej interdyscyplinarny charakter. Dokonując ostatecznego podsumowania, nie opuszcza ją pytanie: Czy wydźwięk przedstawionego materiału poddanego analizie nie jest nazbyt optymistyczny? Wszelkie komentarze w tej kwestii chciałaby jednak pozostawić Czytelnikom, dla których refleksji starała się zachować margines swobody interpretacyjnej. Praca z zebranym materiałem empirycznym to niekończący się dialog, to dostrzeganie kolejnych znaczeń, subtelności i odcieni w ludzkiej egzystencji. To także mimowolna analiza własnego losu. Kontakt z Innym niesie za sobą bezcenną możliwość wyłaniania podobieństwa i różnicy, których poczucie staje się nieodłącznym elementem budowania indywidualnego rozumienia nas samych. W przedstawionych historiach każdy może odnaleźć cząstkę samego siebie, osobistej historii własnego istnienia.      ";;" Wstęp 	   Uwarunkowania procesów tożsamościowych we współczesnym świecie Metodologiczne założenia przeprowadzonych badań 	  Rozdział 1Tożsamość – w poszukiwaniu (auto)definicji człowieka 	 1.1. Wokół kontrowersji związanych z tożsamością 	1.2. Tożsamość – wybrane definicje pojęcia 	 1.3. Doświadczenie jako źródło wiedzy o człowieku Tożsamość a biografia 	 1.4. Tożsamość jako nowa kategoria pojęciowa w pedagogice 	  Rozdział 2Tożsamość w świetle wybranych koncepcji 	   2.1. Tożsamość narracyjna. Koncepcja Paula Ricoeura 	  2.2. Cykl życia – dowód kołowy. Koncepcja Erika H. Eriksona 	  2.3. Tożsamość komplementarna. Koncepcja Ronalda Lainga 	  2.4. Refleksyjny projekt. Koncepcja Anthony’ego Giddensa 	  Rozdział 3Homo religiosus. Religia jako forma ludzkiej aktywności 	   3.1. (Nie)ograniczona przestrzeń fenomenu religii 	  3.2. Między Kościołem a sektą Przegląd podstawowych organizacji życia religijnego 	 3.3. Przyczyny przynależności do grup religijnych 	  3.4. Religia w ponowoczesności 	  Rozdział 4Grupa religijna jako środowisko kształtowania tożsamości 	 4.1. Grupa religijna jako środowisko wychowawcze 	4.2. Tożsamość członków grup religijnych 	4.3. Tożsamość kultowa. Koncepcja Stevena Hassana 	Rozdział 5Działalność i doktryny wybranych grup religijnych  5.1. Grupy religijne na terenie Polski 	5.2. Kościół zielonoświątkowy 	5.3. Adwentyści dnia siódmego 	5.4. Misja Czaitanii 	5.5. Związek Buddyjski Karma Kagyu 	5.6. Metodologiczne problemy badań grup religijnych 	 Rozdział 6(Re)konstrukcja tożsamości w narracjach uczestników wybranych grup religinych 	 6.1. Dobór badanych i ich biograficzne sylwetki Charakterystyka wywiadów 	 6.1.1. Wywiad 1 (K.Z., M, 1): „[…] wszystko mi wolno, ale niczemu nie oddam się w niewolę […]” 6.1.2. Wywiad 2 (K.Z., K, 2): „[…] przejść po pasach przez życie do nieba […]” 6.1.3. Wywiad 3 (K.K., M, 3): „[…] bo każdą granicę należy pokonać, jeżeli wybiera się w podróż w nieznane […]” 	6.1.4. Wywiad 4 (K.A., K, 4): „[…] do pewnego momentu to tak, jakby spałam […]” 	6.1.5. Wywiad 5 (M.Cz., M, 5): „[…] ogólnie moje życie to było poszukiwanie sensu życia i wypełnienie mojej pustki […]” 	6.1.6. Wywiad 6 (K.K., M, 6): „[…] moje życie nie kształtował jakiś plan, tylko spontaniczność, no, albo ucieczka, albo unikanie […]” 	6.2. Tożsamość w doświadczeniu konwersji Tematyczna analiza wywiadów 	6.2.1. Wśród dróg i ścieżek prowadzących do konwersji 	6.2.2. Na rozdrożach życia. Momenty przełomowe 	6.2.3. Inni – drogowskazy na szlakach życia 	 6.2.4. Grupa religijna i jej praktyki jako źródło wewnętrznej przemiany 	6.2.5. Styl życia. Oś tożsamości człowieka 	6.2.6. Życiowe plany – horyzonty tożsamości 	6.3. Porównawcza analiza przypadków 	Refleksje podsumowujące 	Bibliografia 	Spis tabelSummary 	    ";"[…] książka bazuje na badaniach przeprowadzonych z osobami, których biografia zawiera doświadczenie głębokiej zmiany religijnych podstaw tożsamości, określanej w literaturze podmiotu jako konwersja. Autorka w serii pogłębionych wywiadów biograficznych szuka odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu doświadczenie konwersji stało się punktem wyjścia rekonstrukcji tożsamości badanych opartej na nowych przekonaniach światopoglądowych, nowych wartościach i nowych więziach. O walorach książki świadczy podjęcie tak trudnych badań nie tylko ze względu na przyjętą metodę, lecz także nieufność grup, które z uwagi na swój status społeczny są postrzegane jako sekty. Warty podkreślenia jest sposób podejścia do zebranego materiału. Autorka próbuje głębiej wniknąć w mechanizmy psychologiczne i społeczne badanych przypadków konwersji oraz pokazać ich integrujący i dezintegrujący wpływ na tożsamość jednostki. […] Dr hab. Bożena Domagała, prof. UWM  Autorka książki „Człowiek w poszukiwaniu siebie, Innego i Boga",  Elżbieta Mudrak, postanowiła przeprowadzić szereg wnikliwych wywiadów,  mających na celu zdobycie wiedzy na temat wybranych grup religijnych,  bardziej jednak określanych mianem sekt. Zadanie było o tyle  trudniejsze, ponieważ tak delikatny temat jak religia i sprawy wiary, są  bardzo indywidualną i wręcz intymną sprawą. Nieufność ludzi do  odkrywania przed obcą osobą, jest trudne do uzyskania, ale autorce ta  trudna sztuka się udała. Próbuje ona zgłębić zmiany jakie powstają w  człowieku wskutek zmian religijnych. Za cel swoich badań Pani Elżbieta  Mudrak wzięła sobie osoby, które doświadczyły głębokich religijnych  zmian, ich tożsamość ulega modyfikacji.W pierwszej części książki autorka zajmuje się obszernym zagadnieniem  tożsamości. Zbiera informacje na jej temat z różnych źródeł i wprowadza  czytelnika głęboko w temat. Podejmuje się wyczerpującego wyjaśnienia  czym jest i jak działa tożsamość – jest to kluczowy wątek w późniejszych  wynikach jej badań. W dalszych częściach „Człowieka w poszukiwaniu  siebie, Innego i Boga", Pani Elżbieta Mudrak zajmuje się konwersją  jednostki która doświadczyła znacznych zmian religijnych. W swoich  badaniach autorka stara się pozostać obiektywna, pozostawiając  czytelnikowi możliwość wnioskowania i zabrania własnego głosu.Dla przeciętnego człowieka, nie zajmującego się socjologią czy  psychologią, książka Pani Elżbiety może być mało atrakcyjna. [...] Moim szczególnym zainteresowaniem cieszyły się  rozdziały końcowe: rozdział 3 poświęcony jest religii jako formy  aktywności, rozdział 4 zawiera analizę środowiska kształtowania religii,  piąty zawiera najbardziej interesującą część – doktryny grup  religijnych działających na terenie naszego kraju i następny z  rozdziałów mówi o tożsamości uczestników badania, poszczególnych grup  religijnych.Sięgając po „Człowieka w poszukiwaniu siebie, Innego i Boga" miałam  nadzieję, że biorę w rękę książkę z tajemniczymi kultami, przekraczającą  temat religijnego tabu i zdradzającą sekrety, których zdradzać się nie  powinno.Bardzo przyciągającą uwagę jest okładka. Dziewczynka stojąca  grzecznie ze złożonymi do modlitwy rękoma, wprowadza dziwny stan  niepokoju. Wpatrywałam się w nią długo, szukając tajemnicy, czegoś  nieznanego, nadprzyrodzonego. To ona sprawiła, że zapragnęłam sięgnąć po  tę książkę, która liczy sobie 270 stron i oprawiona jest w miękką  okładkę.Pozyskane przez autorkę historie, są niezwykłe. Badanie zostało  przeprowadzone w wyjątkowy sposób. Uczestnicy rekonstruowali swoje  życie, zastanawiali się na głos nad podjętymi przez nich wyborami  życiowymi, wspólnie analizowali i reflektowali nad ich własnym „ja".  Autorka starała się nie zatracić indywidualności każdej z osób, poprzez  to, pracowała nad jakością materiału, a nie ilością badanych. Część z  przedstawionych treści pochodzi z dysertacji doktorskiej powstałej pod  kierunkiem prof. dr hab. Ewy Kantowicz na Uniwersytecie Warmińsko –  Mazurskim w Olsztynie.[...] książka jest  wartościowym źródłem wiedzy dla badaczy zgłębiających temat. Mnóstwo  analiz, bardzo zgrabnie przeprowadzone badania z odpowiednimi osobami, a  także godny podziwu obiektywizm, stają się podstawą do wiedzy o sektach  i grupach religijnych działających na terenie naszej ojczyzny.  źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/24954-czlowiek-w-poszukiwaniu-siebie-innego-i-boga.html  Autorka Pani Elżbieta Mudrak w najnowszej publikacji pt. "Człowiek w poszukiwaniu siebie, Innego i Boga. (Re) konstrukcja tożsamości uczestników wybranych grup religijnych" przedstawiła wiedzę teoretyczną, jak i praktyczną, która jest wizją współczesnego świata w relacjach z otaczającymi człowieka problemami dotyczącymi poszukiwania nieznanej mu tożsamości, do której dąży.            Wiedza na temat odkrywania siebie jest niestety postrzegana jako negatywny przedmiot, gdyż większość osób jest to droga trudna, a chwilami nie posiadają, wiedzy jak mają właściwie podążać, aby nie zabłądzić. Książka ta składa się z 5 rozdziałów, a w 6 rozdziale zawarte zostały analizy przeprowadzonych przez autorkę badań. Szczególną uwagę zwróciłam na podejście do tematu, który łatwy nie jest, ale budzi zainteresowanie ze względu na podane przykłady, które opisane na podstawie przeprowadzonych wywiadów.  Pozytywnym aspektem jest tutaj znajomość zagadnień psychologii świadczącym o tym, że można pokonać poczucie bezradności towarzyszące w trakcie, kiedy się ono się nieoczekiwanie pojawia w momencie gwałtownego zagubienia się. Autorka w sposób profesjonalny podeszła do problemu, z którym nie każdy człowiek-respondent radzi sobie na co dzień, ale za to potrafi go dostrzec. Wyjaśnione również zostały pojęcia związane ze słowem tożsamość, religia jako forma ludzkiej aktywności, grupa religijna. Elementami dodatkowymi są tutaj zamieszczone tabele dotyczące stylów życia, znaczenie nadane grupie i praktykom, analiza porównawcza przypadków, plany odnoszące się do rozdziału VI. Od siebie mogę jedynie dodać, że respondenci wykazali się doświadczeniem i odwagą, a nie każdy byłby w stanie odpowiedzieć na te niełatwe pytania zadane przez autorkę zawarte w ankietach.  Oficynie Wydawniczej "Impuls" dziękuje za podarowany mi egzemplarz książki. Polecam przeczytać tę książkę.      źródło: Anna Sz.        ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 270 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-463-2.jpg
"Przełom dwoistości w pedagogice polskiej";"Historia, teoria i krytyka";"Lech Witkowski";978-83-8095-505-9;;"    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook. "To naprawdę fascynująca próba zmierzenia się z dwudziestowieczną historią polskiej myśli pedagogicznej [...]. Obiecuję sobie, że do książki tej będę często sięgał" (prof. Tadeusz Szubka, Instytut Filozofii, Uniwersytet Szczeciński). "Dzięki niej poznaję pedagogikę z zupełnie innej, nieznanej strony. To jest fascynujące" (prof. Stanisław Zbigniew Kowalik, psycholog). "Ma ona dla mnie szczególne znaczenie. W ostatnich latach prowadziłam, budzące wyraźne zainteresowanie studentów, seminarium poświęcone sylwetkom wybitnych pedagogów. Książka jest znakomita!! Imponująca erudycją i mądrością. Odczytanie i interpretację dzieł wybitnych pedagogów odbieram jako ogromny szacunek dla przeszłości myśli pedagogicznej i odważną krytykę tego, co było później. Widzę w niej również, jako świadomości źródeł, inspirację dla przyszłości myśli pedagogicznej" (prof. Barbara Wilgocka-Okoń).  PRZEDMOWA     Najpierw pozwolę sobie na wyznanie, spisane już po wielomiesięcznym wysiłku budowania tej książki. Przepraszam Czytelników, że między okładkami ukryte są tu, nie tylko z powodów objętościowych tekstu, ze cztery co najmniej książki, które przenikają przynajmniej cztery, nieprzystające do siebie narracje. Jest tu więc narracja rekonstrukcyjna, w konwencji podręcznikowej, dla różnych dyscyplin wśród nauk pedagogicznych, w której gotów jestem zmierzyć się z każdym, kto zechce dyskutować zasadność przeprowadzonych interpretacji kilku koncepcji wielkich postaci polskiej pedagogiki, czy ich odnoszenia do wielkich koncepcji z rozmaitych miejsc humanistyki i nauk społecznych, w tym zwłaszcza socjologii, psychologii i psychoanalizy. Jest tu także powracająca, narracja krytyczna, zbuntowana na spuściznę PRL-u w zakresie niezdolności niektórych tuzów pedagogiki do powagi i akademickiej rzetelności i wnikliwości w czytaniu własnej tradycji międzywojennej i niezgoda na dominujący u nas dyskurs interpretacyjny.          Jest też złość na styl, jakim zadominowała spuścizna marksizmu w polskiej pedagogice, którą trzeba umieć oddzielić od aktualnego jeszcze dorobku, by ani nie ulegać bezkrytycznej afirmacji, ani totalnej negacji i wiedzieć, co można jeszcze przenieść na serio w XXI wiek. Przedstawiłem także w poprzek książki - wynikłą z czytania tradycji i z moich odniesień do współczesnej humanistyki, w trybie narracji adaptacyjnej - wizję metodologiczną uprawiania pedagogiki, związaną ze specyfiką działań pedagogicznych; jest ona osadzona na rozmaitych wersjach i odcieniach kategorii dwoistości, do podjęcia na serio jako zwiastuna przełomu stanowiącego minimum paradygmatyczności i specyfiki wiedzy pedagogicznej. Jest to więc trop teoretyczny stanowiący inną opowieść w stosunku do sporów interpretacyjnych o historię i krytyk. I jest w końcu złość na to, co uchodzi za normę w środowisku polskiej pedagogiki, i na jej ułomności, po części wynikłe z zaszłości, ale po części sankcjonujące stany rzeczy, z których odwrót będzie trudny, jeśli w ogóle jest jeszcze możliwy, a co składa się na styl postrzegania całej dyscypliny, jaką jest pedagogika i co wyraża się w sposobach uprawiania poszczególnych jej subdyscyplin, uwikłanych w ograniczenia wynikłe z pierwszej i drugiej, a bywa, że i trzeciej warstwy moich rozważań. A wyznam, że najbardziej odpowiada mojemu nastawieniu humanisty jeszcze jeden przekrój narracyjny, stanowiący dodatkową książkę-w-książce, będący projekcją, jeśli nie projektem, pewnej filozofii kultury, którą rozumiem, jako minimum tego, co jest konieczne i co ma tu zebrane uzasadnienia dla swojej normatywności, abyśmy wspólnie przeciwstawili się postępującej na naszych oczach degradacji funkcji kulturowej uniwersytetu i drastycznego ograniczania miejsca dla treści humanistycznych, służącego wykorzenianiu z dziedzictwa symbolicznego jako rezerwuaru naszych impulsów rozwojowych. No więc i piątą książkę umiem tu wskazać w tym zawęźleniu tematycznym rozważań.  I jak tu w takim splocie miałem napisać spokojną, rzeczową książkę, bez powtórzeń i niespójności, i z poczucia spłacania długu moralnego z jednej strony, a wyrażania skruchy za nie poczuwających się do winy i narastającej wraz z lekturami ludzkiej, ale i profesjonalnej złości na środowisko, z drugiej. Czy można było beznamiętnie pisać o upadku etosu akademickiego, o zagrażającym nam kryzysie instytucji edukacyjnych z uniwersytetem włącznie, czy o niesprawiedliwym losie wielkich ludzi i i o niedoczytaniu ważnych idei, zmarnowanych przez lata dominowania narracji dogmatycznie albo patetycznie marksistowskich?     Może powinienem był więc wydać trzy albo cztery książki, jakie tu ukryłem w poprzek analiz wpisanych w tych pięć wątków o różnym charakterze i ukierunkowaniu. Tymczasem chciałem w jednym miejscu zgromadzić całą powagę, na jaką mnie stać, i za jednym zamachem uwolnić się od całej ciążącej mi niezgody na pozory, jałowość i powierzchowność, które uchodzą u wielu niestety za pełnię, wzniosłość i szlachetność akademicką, przejawy traktowania tradycji i rozumienia nowoczesności. A co najważniejsze, chciałbym pozyskać młodych, studentów, doktorantów i pracowników nauki do skończenia wreszcie z zadawalaniem się pokutującymi po lokalnych kątach namiastkami spotkań z tradycją myśli akademickiej i z nawykami podawania treści, za którymi nie stoi prawdziwy trud i przejęcie się sprawą prawdziwej wspólnoty akademickiej. A tu nawet w grę wchodziły dramaty życiowe ludzi na lata odsuniętych od normalnego życia akademickiego, których myślenie i dorobek uchodziły za martwe i stanowiące przeżytek w morzu postępu. W każdym razie, każdy czytelnik może tu w tomie wybrać sobie taką książkę, z czterech, czy pięciu, jaką zechce przeczytać. Ja musiałem napisać wszystkie. Razem i za jednym zamachem. Po stwierdzeniu powyższego pora wreszcie zacząć, na dobre i na złe. I na przekór wielu. Bo nie ma tu miejsca na kompromisy czy uprzejmości i układanie się w konwencjonalną poprawność. Toczę bowiem spór o sprawy zasadnicze dla osadzenia naszej tradycji naukowej w obecnych i przyszłych dokonaniach. Pedagogika w Polsce jest na zakręcie i grozi jej poślizg wynikający z wielu przejawów nieodpowiedzialności za własne dziedzictwo i za zbyt szybkie i powierzchowne parcie do sukcesów instytucjonalnych, bez należytej refleksyjności dotyczącej własnego osadzenia w przestrzeni, z jednej strony akademickiej humanistyki, a z drugiej strony w ogromnej skali przeobrażeń w praktyce społecznej i świadomości kulturowej, nie zawsze idących w stronę niosącą nadzieje na demokrację, obywatelskie zatroskanie i kulturowe zakorzenienie w świecie wartości, symboli, złożoności losów i paradoksalności prawd, które trzeba umieć udźwignąć aby można było się z nimi zmierzyć i móc uczestniczyć w dalszych przeobrażeniach cywilizacyjnych. Pora na ciężką pracę, intensywne myślenie i śmiałość walki o ważne sprawy.    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   Polecamy nowość! PAKIET publikacji prof. Lecha Witkowskiego "Przełom dwoistości w pedagogice polskiej" wersja papierowa i ebook jako komplet w jednej i atrakcyjnej cenie!          ";;" Więcej pokazów Impuls";"Przełom przełomów. Dwoistość jako centralna kategoria paradygmatyczna pedagogiki zorientowanej kulturowo w świetle studiów historyczno-teoretyczno-krytycznych Lecha Witkowskiego (Lech Witkowski: Przełom dwoistości w pedagogice polskiej – historia, teoria, krytyka. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”, 2013, 763 s., ISBN 978-83-7850-073-5)Profesor Lech Witkowski położył szczególne zasługi dla rozwoju współczesnej pedagogiki polskiej. Pedagogikę rozumie integralnie jako swoisty obszar wiedzy o człowieku lokujący się „pomiędzy” – filozofią i empirią, historią i potencjalnością, teorią i praktyką, opisem i krytyką, badaniem i wartościowaniem, nastawieniem na stan aktualny i jego pożądaną zmianę etc. Od lat poświęca pogranicznej istocie pedagogiki kolejne swoje teksty filozoficzne, historyczne, psychologiczne, socjologiczne, edukacyjne i inne, eksponując humanistyczność czy wręcz meta-humanistyczność myślenia i działania pedagogicznego. Kategoria ambiwalencji w wymiarze teoretycznym, praktycznym, metodologicznym stała się w studiach i badaniach Lecha Witkowskiego jednym z centralnych zagadnień wykładni idiomu pedagogiki współczesnej. Ostatnio obszernie autor przedstawił i uzasadnił tę kategorię w świetle swoich znakomitych, tytanicznych analiz historyczno-teoretyczno-krytycznych osadzonych paradygmatycznie w pedagogice zorientowanej kulturowo. Chodzi tu o wydaną w 2013 roku książkę Przełom dwoistości w pedagogice polskiej – historia, teoria, krytyka.Zaznaczyć na wstępie należy, że dzieło Lecha Witkowskiego jest wielowymiarowe, wieloaspektowe, a zarazem idiomatyczne w swej formule, jak to zawsze bywa z pracami tego autora. Stanowi „kopalnię” wątków, tropów, myśli, twierdzeń etc., nie tylko ze względu na objętość liczoną zadrukowanymi kartkami, ale przede wszystkim z uwagi na rozległość i dogłębność zrealizowanych przez Witkowskiego badań łączących w sobie studia historyczne, nastawienie krytyczne oraz propozycje teoretyczne, a także istotne wskazania metodologiczne. W przedmowie badacz zwraca uwagę czytelnika właśnie na tę wieloperspektywiczność swojej pracy i trudność formalno-merytorycznego ogarnięcia w jednym tomie kilku „książek” w formie przenikających się różnych narracji, a miano- wicie: rekonstrukcyjnej (gdy Witkowski twórczo odsłania i interpretuje stanowiska, twierdzenia, odkrycia klasyków myśli pedagogicznej w naszym kraju – Bronisława Ferdynanda Trentowskiego, Henryka Rowida, Bogdana Nawroczyńskiego, Kazimierza Sośnickiego, Stefana Szumana, Zygmunta Mysłakowskiego, Sergiusza Hessena, Józefa Mirskiego, Bogdana Suchodolskiego); krytycznej (gdy formułuje wiele uwag dotyczących zaniedbań, zaniechań, zniekształceń, deformacji, degradacji etc., jakie zaistniały w polskiej pedagogice okresu PRL-u i późniejszej, w próbach zmierzenia się z wielkością myśli klasyków, próbach dokonywanych przez badaczy współczesnych); adaptacyjnej (gdy próbuje przedstawić wizję metodologiczną uprawiania pedagogiki współczesnej osadzonej w paradygmacie dwoistości); metapedagogicznej (gdy krytycznie za- stanawią się nad swoistością i kondycją pedagogiki współczesnej jako dyscypliny i formułuje istotne wyzwania, jakim sprostać winni – jego zdaniem – jej reprezentanci, aby obronić jej „podupadły” status w świecie Akademii i praktyce społecznej); kulturowej (gdy filozoficznie upomina się o humanistyczność i kulturowość dzisiejszej pedagogiki w ogólności oraz praktyk i instytucji edukacyjnych, na czele z uniwersytetem). Wielokrotnie w opracowaniu pojawiają się także odniesienia do historii i współczesności pedagogiki kultury jako istotnego nurtu myśli pedagogicznej w Polsce okresu międzywojennego oraz postulat powrotu do zastosowanej wówczas perspektywy, w odniesieniu do całej pedagogiki współczesnej, a mianowicie kulturowego zorientowania wszelkich studiów, badań i praktyk pedagogicznych, a nie pogłębiania sztucznych już dziś podziałów subdyscyplinarnych i wynikających z nich zawężonych podejść przedmiotowych i metodologicznych w rozumieniu człowieka, jego świata i wychowania.Wobec wielości istotnych problemów podjętych przez Lecha Witkowskiego nie sposób odnieść się do nich wszystkich w krótkim eseju recenzenckim, nie tylko z uwagi na ogrom poruszanych zagadnień, ale przede wszystkim na niezdolność zmierzenia się z nimi wszystkimi na odpowiednim poziomie kompetencji merytorycznych. Odczytanie takiegodzieła może być wielorakie. Z uwagi na moje wieloletnie zainteresowania metodologią pedagogiki zorientowanej humanistycznie chciałbym podjąć krótką refleksję nad korzyściami, jakie płynąć mogą z poważnej i konstruktywnej lektury książki Lecha Witkowskiego w tym jej wymiarze, w którym autor rozważa i przekonująco uzasadnia potrzebę zwrócenia większej niż dotychczasowa uwagi w studiach i badaniach pedagogicznych na zjawisko ambiwalencji wychowania oraz traktowania dwoistości jako istotnej kategorii metodologicznej w pedagogice współczesnej.Geisteswissenschaflische Pädagogik uzyskała w Polsce okresu międzywojennego rangę nurtu kluczowego w tworzeniu podstaw solidnej dyscypliny naukowej. Nazwa Geisteswissenschaflische Pädagogik może być tłumaczona jako „pedagogika zorientowana humanistycznie” czy „pedagogika zorientowana kulturowo”, choć przeważnie utożsamiana jest – ze względu na ugruntowaną terminologię historyczną – z pojęciem „pedagogika kultury”. Lech Witkowski słusznie i stanowczo przeciwstawia się nad- używaniu nazwy „pedagogika kultury” przez niektórych współczesnych pedagogów do określenia subdyscypliny pedagogicznej, której przedmiotem jest edukacja kulturalna. Zarówno z punktu widzenia historii myśli pedagogicznej w naszym kraju, jak i prób restytucji pedagogiki kultury podjętych od połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku, takie zawężenie i spłycenie sensu i znaczenia tego nurtu pedagogiki uznać należy jednoznacznie za nieporozumienie. Pedagogika zorientowana humanistycznie/kulturowo to przede wszystkim paradygmatyczna wizja całej pedagogiki, a nie jakiejś jej subdyscypliny. W tejże pedagogice studiuje się i bada relacje między wychowaniem/edukacją a kulturą, analizuje się i interpretuje kulturowe uwarunkowania procesów, zjawisk i sytuacji wychowawczych/edukacyjnych, stosuje się adekwatne sposoby poznania pedagogicznego zorientowane humanistycznie. Właśnie z perspektywy tak rozumianej pedagogiki zorientowanej kulturowo Lech Witkowski przywołuje, rozważa i proponuje istotne tezy metodologiczne w aspekcie kategorii dwoistości jako odpowiedzi na wyzwanie uchwycenia i rozumienia złożoności, niejednoznaczności, unikatowości, niepowtarzalności etc. każdego pojedynczego procesu czy zjawiska wychowawczego. Upomina się także o minimum kulturowej wrażliwości obowiązującej w każdej pedagogice.Pedagogika zorientowana humanistycznie/kulturowo stanowiła od początku i nadal stanowi antytezę paradygmatu pozytywistycznego w pedagogice, który wyraźnie nie poradził sobie metodologicznie z immanentną ambiwalencją istoty wychowania/edukacji. Przełom antypozytywistyczny w naukach społecznych i humanistycznych zaowocował uznaniem pedagogiki za jedną z nauk idiograficznych, a nie nomotetycznych, przyczynił się do poszukiwania i efektywnego stosowania swoistych humanistycznych metod poznawania i rozumienia wychowania/edukacji, dalekich od empirycznego ustanawiania sztucznych prawidłowości, na serio postawił przed badaczami pedagogicznymi wyzwanie odchodzenia od szkodliwych uproszczeń, deterministycznych korelacji, statystycznej normatywności, mechanistycznych reguł etc. Odsłonił tym samym – między innymi – potrzebę poradzenia sobie zarówno w badaniach, jak i w praktyce pedagogicznej ze zjawiskiem ambiwalencji. Lech Witkowski stara się w swoim dziele przywołać ustalenia klasyków pedagogiki polskiej w kwestii dwoistości w tych różnych pedagogicznych aspektach, artykułowanych wprost bądź odczytywanych przez autora hermeneutycznie w nowatorskiej metodologicznie analizie kontekstualnej, ale także trans- i podtekstualnej. Dzięki temu uzyskujemy szczegółowe doprecyzowanie sensu i znaczenia dwoistości jako istotnej kategorii współczesnej pedagogiki. Dwoistość nie jest zatem li tylko synkretyzmem antynomii, jest przede wszystkim nową jakością jego przekraczania na wyższym poziomie złożoności. Na pewno nie jest pseudouniwersalną pedagogicznie, a jednocześnie jałową wychowawczo zasadą „złotego środka”, ale dynamiczną, wielowymiarową, nieregularną, emergentną, niepowtarzalną relacją podmiotową o intencji kształcącej w duchu konstruktywnym humanistycznie. Na pewno nie jest poszukiwaniem, a tym bardziej autorytatywnym dekretowaniem tzw. prawidłowości pedagogicznych, rozumianych jako filozoficznie absolutne i praktycznie zawsze skuteczne normy postępowania; jest subtelnym odkrywaniem i delikatnym czynieniem drugiego człowieka samym sobą, w całej jego złożoności i unikatowości, wraz z niebezpieczeństwem po- myłki czy porażki. Wszelkie uproszczenia poznawcze tej skomplikowanej przestrzeni, jaką jest wychowanie człowieka, dokonywane w przebraniu nauki pozytywistycznej prowadzą tylko do wypaczenia rzeczywistego obrazu podmiotu i w konsekwencji przynoszą szkodę indywidualnym procesom kształcenia niepowtarzalnych osobowości. Przy tym nie chodzi tylko o dwoistość wychowania, ale przede wszystkim o dwoistość człowieka, jego egzystencji i kultury, jego świata i otoczenia. W tym wyraża się właśnie integralne traktowanie pedagogiki w obrębie nauk społecznych i humanistyki, a szerzej: całej wiedzy o człowieku. Odkrycie i uzasadnienie dwoistości w myśli i praktyce pedagogicznej, jakie dokonały się w pedagogice polskiej okresu międzywojennego, stanowi doskonałą podstawę budowania i rozwijania współczesnych koncepcji metodologicznych – w obrębie zarówno studiów filozoficznych, jak i badań empirycznych – pozwalających na zbliżanie się do poznawczego uchwycenia i rozumienia oraz praktycznego stosowania rozwiązań nawiązujących do kategorii dwoistości. Ukazując wielki dorobek klasyków pedagogiki polskiej w tym zakresie, Lech Witkowski przyczynia się jednocześnie do – ostatecznego chyba – zakwestionowania błędnego powiązania kategorii ambiwalencji wyłącznie z myślą postmodernistyczną, skoro kategoria „różnojedni” stała się niezmiernie istotna już dla B.F. Trentowskiego.Wyjątkiem w panteonie klasyków opisywanych w książce w osobnych częściach Lech Witkowski uczynił Norberta Eliasa, którego humanistyczne koncepcje metodologiczne dotyczące dwoistości traktuje jako punkt wyjścia studiów historyczno-teoretyczno-krytycznych nad spuścizną polskiej myśli pedagogicznej w tym zakresie. Zdaniem autora, to właśnie N. Elias najdalej i najbardziej konsekwentnie rozwinął idee paradygmatu dwoistości, początkowo w socjologii, a potem w odniesieniu do integralnej nauki o człowieku. Chodzi tu przede wszystkim o nastawienie na rozumienie złożoności świata społecznego, ludzkiego, kulturowego poza jedno- stronnościami dyscyplinarnymi, unikanie uproszczonego, nadmiernego dychotomizowania i sztywnego dualizmu, nasycanie sytuacji społecznych znamionami złożoności powstającej z przenikania się odmiennych wpływów, odchodzenie od „fałszywych alternatyw”, widzenie procesów kulturowych przez pryzmat niejednoznacznej, wielowymiarowej dynamiki przemian, próby poznawczego uchwycenia relacji „między” stanowiących podstawę nowej ontologii splotu, czyli stanu pełnego napięcia i oscylacji, a nie wyznaczania arbitralnej normy czy konkretnego umiejscowienia na spektrum zróżnicowania, a także o metodologiczne przenikanie się postawy neutralności i zaangażowania w badaniach społecznych. Takie szersze tło społeczno-humanistyczne osadzenia perspektywy pedagogicznej w rozumieniu istoty i wyzwań ambiwalencji było niezbędne do ocenienia i docenienia przez autora dorobku klasyków polskiej pedagogiki w tym zakresie oraz analogicznych tropów w polskiej pedagogice najnowszej, w tym w pracach Mariana Nowaka, Henryki Kwiatkowskiej, Ewy Marynowicz-Hetki, Andrzeja Radziewicza-Winnickiego, Wiesława Andrukowicza czy Moniki Jaworskiej-Witkowskiej.Kolejne, rozbudowane i wielowątkowe części książki Lech Witkowski poświęcił: poszukiwaniom Henryka Rowida wraz z ich odniesieniami do tradycji myśli Bronisława Ferdynanda Trentowskiego, rozważaniom i ustaleniom Bogdana Nawroczyńskiego, pracom Zygmunta Mysłakowskiego, dokonaniom Kazimierza Sośnickiego, mało znanemu dorobkowi Józefa Mirskiego, tekstom Sergiusza Hessena, wypowiedziom Stefana Szumana; swe analizy zakończył na pracach Bogdana Suchodolskiego. Każda z części to swoista podróż po tropach dwoistości podejmowanych i rozpatrywanych przez poszczególnych klasyków w ujęciu kulturowym, edukacyjnym, społecznym, metapedagogicznym i metodologicznym oraz humanistycznym, autorsko postrzegana i interpretowana przez Lecha Witkowskiego, konsekwentnie z myślą o budowaniu, rozbudowywaniu i ugruntowywaniu teorii/paradygmatu dwoistości dla współczesnej pedagogiki. Dzięki temu wysiłkowi badawczemu i koncepcyjnemu uzyskaliśmy najobszerniejsze w dorobku polskiej humanistyki dzieło dotyczące ambiwalencji, obejmujące próby systematyzowania oraz tworzenia zrębów adekwatnej terminologii szanującej różnorodność, złożoność i niejednoznaczność. Praca ta z pewnością stanowi jedno z istotniejszych dokonań współczesnej pedagogiki polskiej, jednocześnie jest szczególną, krytyczno-konstruktywną odpowiedzią na wezwanie Wilhelma Diltheya do poszukiwania swoistych humanistycznie, adekwatnych metod poznawania i rozumienia zjawisk humanistycznych i społecznych. W tym przypadku chodzi o adekwatne poznawanie i rozumienie zjawisk wychowawczych/ edukacyjnych uwikłanych nieuchronnie w kulturową, społeczną, ludzką ambiwalencję.Warto zwrócić w tym miejscu uwagę na metodykę opracowania tekstu całej książki od strony autorskiej. Mianowicie dzieło Przełom dwoistości w pedagogice polskiej w wybranych fragmentach opiera się na tekstach opublikowanych wcześniej przez autora na ten sam temat. Stanowi zatem dokumentację rozwoju humanistycznych studiów Lecha Witkowskiego nad dwoistością i ambiwalencją prowadzonych w ostatnich kilkunastu latach oraz uszczegóławiających autorewizji tych poszukiwań. O tym, że niektóre fragmenty są przedrukowane, autor informuje uczciwie w przed- mowie, a w całym tekście odpowiednio oznacza, stosując nawiasy kwadratowe oraz zamieszczając szczegółowe przypisy. Książka opatrzona jest także dedykacjami, mottem zapożyczonym od wielu autorów, podzięko- waniami we wstępie i w kolejnych rozdziałach, obszerną bibliografią, indeksem nazwisk. Każdy z opisywanych klasyków przedstawiony został komplementarnie w swoistym kontekście biograficznym, na tle całej jego twórczości naukowej, w niuansowości odniesień do tropów dwoistości i ambiwalencji oraz w porównaniu do wypowiedzi innych – dawnych i współczesnych – autorów zarówno na temat ich dorobku oraz charakterystycznych stanowisk, jak i problematyki wiodącej całego dzieła Lecha Witkowskiego. Tym samym autor formułuje wzór publikacji naukowej tego rodzaju, godny naśladowania i rozwijania przez nowe pokolenia ba- daczy myśli pedagogicznej.Lech Witkowski swoje zaangażowanie na rzecz obrony, przypomnienia, rewitalizacji i upowszechnienia kategorii dwoistości w polskiej pedagogice współczesnej uzasadnia trojako. Chodzi mu najpierw o odkrywanie i dogłębne interpretowanie dziedzictwa narracji pedagogicznej w tym zakresie, następnie o osadzenie owego dziedzictwa w szerszym kontekście współczesnych nauk społecznych i humanistyki, a w końcu doprowadzenie do pożądanego stanu przeobrażenia dominującej w naszym kraju świadomości metodologicznej badaczy i stymulowania wielu nowych projektów badawczych w rodzimej pedagogice, w których kategoria ta znajdzie swoje pełne odzwierciedlenie, nie tylko z myślą o korzyściach poznawczych, ale nade wszystko w trosce o naprawę stanu edukacji w naszym kraju. Czy te postulaty autora zostaną zrealizowane w praktyce badawczej i wychowawczej, trudno jest dziś domniemywać. Warunkiem poważnego przejęcia się tezami Witkowskiego musi być chęć badawczego sięgnięcia nie tylko do jego dzieła, lecz także do analizowanych przez autora tekstów źródłowych. Dziedzictwo polskiej myśli pedagogicznej cały czas czeka jeszcze na kolejne odkrycia i twórcze rozwinięcia. Również metodologia pedagogiki (a w węższym ujęciu – przede wszystkim metodologia pedagogicznych badań empirycznych) nadal potrzebuje nasycania wątkami ambiwalencji w poszukiwaniu konkretnych rozwiązań metodycznych, gdyż wymaga tego złożona i niejednoznaczna rzeczywistość wychowawcza i kulturowa współczesności.Dzieło Lecha Witkowskiego dokumentuje przełom dwoistości w pedagogice polskiej, jaki dokonał się w okresie międzywojennym za sprawą wy- bitnych jej reprezentantów, dziś uznawanych za klasyków, choć nie przez wszystkich historyków myśli pedagogicznej szczegółowo studiowanych i dogłębnie interpretowanych z perspektywy potrzeb współczesności. Ukazanie się recenzowanej tu książki w druku jest niewątpliwie kolejnym przełomem w pedagogice polskiej, tym razem o charakterze oryginalnego odczytania rodzimej spuścizny myśli pedagogicznej, niemającego sobie równych w dotychczasowej literaturze, a jednocześnie wskazującego istotne tropy teoretyczne, metodologiczne, praktyczne dla współczesnego myślenia i działania edukacyjnego. Mam nadzieję, że konsekwencją ukazania się tej monografii i jej szerszej, wnikliwej recepcji w środowisku polskich pedagogów okaże się jeszcze jeden przełom. Chodzi o faktyczne uczynienie dwoistości kategorią centralną studiów i badań pedagogicznych zatroskanych o jakość praktyki edukacyjnej/wychowawczej. Z jednej strony za ważne należy uznać wzmocnienie w ten sposób metodologii pedagogiki współczesnej w celu wypracowania i rozwijania metod poznawczego uchwycenia jej przejawów w życiu człowieka. Z drugiej strony istotne jest dążenie do zaawansowania fenomenologii wychowania uwikłanego nieuchronnie w ambiwalencję w kontekstach kulturowych XXI wieku, bez stygmatyzowania jej w duchu filozofii postmodernistycznej.Dariusz Kubinowski; "Chowanna", 1 (42) /2014  "To naprawdę fascynująca próba zmierzenia się z dwudziestowieczną historią polskiej myśli pedagogicznej [...]. Obiecuję sobie, że do książki tej będę często sięgał" (prof. Tadeusz Szubka, Instytut Filozofii, Uniwersytet Szczeciński). "Dzięki niej poznaję pedagogikę z zupełnie innej, nieznanej strony. To jest fascynujące" (prof. Stanisław Zbigniew Kowalik, psycholog).  "Ma ona dla mnie szczególne znaczenie. W ostatnich latach prowadziłam, budzące wyraźne zainteresowanie studentów, seminarium poświęcone sylwetkom wybitnych pedagogów. Książka jest znakomita!! Imponująca erudycją i mądrością. Odczytanie i interpretację dzieł wybitnych pedagogów odbieram jako ogromny szacunek dla przeszłości myśli pedagogicznej i odważną krytykę tego, co było później. Widzę w niej również, jako świadomości źródeł, inspirację dla przyszłości myśli pedagogicznej" (prof. Barbara Wilgocka-Okoń). Z opinii wydawniczej prof. zw. dr. hab. Zbigniewa Kwiecińskiego:  [...] to najważniejsza i najlepsza polska książka z pedagogiki ogólnej od czasu ukazania się ostatnich monografii późnego K. Sośnickiego ponad czterdzieści lat temu. [...]Teraz pedagogika polska otrzymuje niezwykły prezent w postaci głębokiego i szerokiego zarazem współczesnego odczytania dzieła aż siedmiu mistrzów pedagogiki polskiej, których najważniejsze prace powstały w okresie międzywojnia, a uczyniono wiele starań o to, by pozostali zapomniani i byli traktowani zdawkowo jako postacie muzealne i książki tylko archiwalne. Tymczasem wykonali oni ogromną pracę analityczną i twórczą. Autor wykazuje, że pragnęli oni, aby wymarzona i wyczekiwana polska państwowość miała najlepszą w świecie oświatę, aby wychowanie i kształcenie w Polsce miało najlepszą w świecie podbudowę naukową, studiowali dogłębnie najnowsze dzieła światowe, sięgali do najlepszych tradycji, poszukiwali twórczo istoty wychowania sprzyjającego pełni rozwoju każdej jednostki. Doprowadzili pedagogikę polską na szczyty i na próg jej własnej teoretyczności. Autor wykonał ogromną pracę za całe pokolenia pedagogów polskich, którym słusznie wytyka, że nie chcieli się uczyć od swoich wielkich poprzedników i nie podjęli obowiązku kontynuacji ich dzieła. Trzeba było tak wybitnego umysłu, tak dojrzałego i utalentowanego filozofa, takiego giganta pracowitości, jakim jest profesor Lech Witkowski, żeby podjąć się zadania odczytania rozległego dzieła wielkich pedagogów polskich pierwszej połowy XX wieku i dokonać tego po mistrzowsku. Doskonała jest obudowa teoretyczna tej monografii (część wstępna, część I i część II). Świetne są analizy krytyczne pedagogiki „socjalistycznej”, przerywającej i przekreślającej dokonania swoich wielkich poprzedników. Wielce kształcąca jest każda cząstka książki poświęcona dziełu kolejnych mistrzów pedagogiki polskiej. Z satysfakcją i radością można powitać tę świetną książkę, Autorowi zaś pogratulować, podziękować i pozazdrościć.Z opinii wydawniczej prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego:Rozprawy tego typu powstają latami, wykluwając się z podejmowanych w różnym okresie wątków, które nigdy nie mogły znaleźć pełnego ukojenia dla myślicielskiej duszy, gdyż zawsze rodziły poczucie jakiegoś niedomknięcia, niedopełnienia, mimo że ich powstawanie tworzyło nowe, być może nawet przedwczesne otwarcie dla innych badaczy tych samych problemów. [...] Takie książki czyta się z tym większą uwagą i uznaniem dla autora, że stanowią one swoistego rodzaju pedagogiczne credo. Witkowski już w pierwszym akapicie wstępu uprzedza nas o konieczności liczenia się ze studiowaniem czterech, a nie jednej monografii problemowej. Nareszcie pojawia się odważna rozprawa z dziedzictwem socjalizmu i jego pozostałością, zarówno w jego nieustannej a bezkrytycznej afirmacji, jak i totalnej negacji, by – jak słusznie pisze Witkowski – wiedzieć, co można jeszcze przenieść na serio w XXI wiek.[...] Książka L. Witkowskiego ma – jak każda z poprzednich – ogromne walory warsztatowe, metodologiczne. [...] jest niezaprzeczalnie nowatorska, nieporównywalna z innymi analizami dzieł klasyków pedagogiki częściowo już nieobecnej czy odchodzącej w „smugę cienia”. [...] Nie ulega dla mnie wątpliwości, że jest to dzieło naukowe o wyjątkowych, niepowtarzalnych walorach, którym Lech Witkowski wpisuje się już w historię polskiej pedagogiki humanistycznej jako genialny twórca i afirmator kategorii dwoistości w różnych wymiarach jednostkowego, społecznego i instytucjonalnego przebiegu procesu wychowania i kształcenia. Jeśli można mówić o wielkich ideach polskiej pedagogiki w porównaniu z tymi, jakie zostały wykreowane przez liderów polskiej psychologii, to idea dwoistości wpisuje się właśnie w taką w naukach o wychowaniu. W jednym z wywiadów znany aktor Jan Nowicki powiedział: Najpiękniejszą rzeczą na świecie jest wyobraźnia. Przy lekturze człowiek wrażliwy staje się twórcą. Gdzieś odlatuje autor, czytelnik jest autorem, bo wyobraża sobie to, co mu się podoba. Tak jest też z książkami Lecha Witkowskiego, którego wyobraźnia, ogromna erudycja, humanistyczna wrażliwość pozwalają na odlot, z którego rodzi się zupełnie nowy obraz świata pedagogicznej myśli.  Pedagogika ogólna - kanon historii i teoriiRóżne są powody pisania przez naukowców książek, ale najważniejszym i wynoszącym ponad wszystko jest ten motyw twórczości, który wynika z immanentnej potrzeby poszukiwania prawdy o interesujących nas fenomenach czy związanych z nimi problemach poznawczych. Profesor Lech Witkowski należy do wyjątkowej grupy naukowców, którym przysługuje miano autorytetu ze względu na jakość własnych dzieł i dokonań, niezależnie od ich codziennego świata życia.Rozprawy tego typu powstają latami, wykluwając się z podejmowanych w różnym okresie wątków, które nigdy nie mogły znaleźć pełnego ukojenia dla myślicielskiej duszy, gdyż zawsze rodziły poczucie jakiegoś niedomknięcia, niedopełnienia mimo, iż ich powstawanie tworzyło nowe, być może nawet przedwczesne otwarcie dla innych badaczy tych samych problemów. Nie da się jednak własnej pasji przerzucić na innych, zachwycić ich własnymi odkryciami, gdyż ono może być autorskie, albo wtórne, skoro samo jest osadzone w kłębowisku myśli, asocjacji i twórczym procesie zmagania się twórcy z treściami dzieł minionych pokoleń. Takie książki czyta się z tym większą uwagą i uznaniem dla autora, że stanowią one swoistego rodzaju pedagogiczne credo. Witkowski już we wstępie uprzedza nas o konieczności liczenia się ze studiowaniem czterech, a nie jednej monografii problemowej.Poza wydanym w okresie transformacji zarysem historycznym polskiej oświaty i nauk pedagogicznych oraz studium z pedagogiki ogólnej autorstwa Teresy Hejnickiej–Bezwińskiej, nie mieliśmy poważnej debaty na temat dziedzictwa PRL. To nie jest błaha sprawa, gdyż nie chodzi tu tylko o przywrócenie godności i uwolnionej od cenzury oraz uprzedzeń czy autoafirmacji czystości poznania, rzeczywiste dociekanie istoty zjawisk, które były dotychczas z różnych powodów niedostrzegane lub fałszywie opisywane i interpretowane. Pojawiła się teraz kolejna, jeszcze bardziej odważna rozprawa z dziedzictwem socjalizmu i jego pozostałością, tak w jego nieustannej a bezkrytycznej afirmacji, jak i totalnej negacji, by – jak słusznie pisze Witkowski - wiedzieć, co można jeszcze przenieść na serio w XXI wiek.Pedagogika nigdy nie wyzwoli się z tych pęt, dopóki nie podejmie na poważnie studium z własnym dziedzictwem. A to w pełni powiodło się Lechowi Witkowskiemu. W tej rozprawie ważny jest nie tylko tekst główny, ale także kluczowe są przypisy, których rozszerzający pewne wątki charakter stanowią konieczne dopełnienie myśli. Jeśli piszę jednak o pełni nowego odczytania polskiej klasyki, to mam na uwadze kryterialne odniesienie podjętej przez autora analizy, jakim staje się kategoria dwoistości. Ona ma bowiem stanowić podstawę do zaistnienia w pedagogice przełomu paradygmatycznego, dzięki odczytywaniu działań pedagogicznych w myśli i teoriach klasyków przez pryzmat rozmaitych wersji i odcieni kategorii dwoistości.To jest tak, jak w psychologii współczesnej Józef Kozielecki zaproponował zupełnie nową kategorię analiz, jaką jest transgresja. W tym, czego dokonuje Lech Witkowski, też mamy z nią do czynienia, chociaż nieuświadamianego sobie przez tego humanistę, a jednak stanowiącego o przekroczeniu dotychczasowych ram poznawczych idei i praktyk wychowania czy kształcenia. Sam zresztą nadaje tej perspektywie niejako przy okazji miano "asymilacji przezwyciężającej".Zachwyt nad kategorią dwoistości i odczytywanie jej w dziełach minionych pedagogów i socjologów jest ważny nie tyle czy tylko dla współczesnej pedagogiki, ale wszystkich nauk humanistycznych i społecznych. W psychologii i pedagogice ta kategoria, choć nie tak opisywana i kategoryzowana, ma już swoje zakorzenienie od wielu lat, chociażby w analizach rozwiązywania konfliktów wychowawczych czy postrzeganiu edukacji alternatywnej. Tu jedynie zyskujemy dodatkowe wsparcie argumentacyjne, potwierdzające racje konieczności uwzględniania różnic, napięć i sprzeczności w interakcjach społecznych jako czegoś naturalnego, a nie dysfunkcjonalnego w środowisku wychowawczym.Niezwykle cenne są dla pedagogiki, a co dla niej wydobywa L. Witkowski z dzieł Eliasa, analizy złożoności dynamiki cywilizacji, konieczność historycznego podejścia do eksplikacji nie tylko istoty i uwarunkowań procesu kształcenia czy wychowania, ale także badania wytworów ludzkiej myśli czy dwoistość kanonu norm w państwie narodowym. Autor celowo drażni nas miejscami swoją wyostrzoną krytycyzmem narracją, by z jednej strony uwolnić własną złość na to, co uchodzi za normę w środowisku polskiej pedagogiki, i na jej ułomności, po części wynikłe z zaszłości, ale po części sankcjonujące stany rzeczy, z których odwrót będzie trudny, jeśli w ogóle jest jeszcze możliwy, z drugiej zaś strony zmusić nas do wyjścia poza dostarczaną nam dotychczas wiedzę i informacje (J. Bruner).Czyni tak (…) z poczucia spłacania długu moralnego z jednej strony, a wyrażania skruchy za nie poczuwających się do winy i narastającej wraz z lekturami ludzkiej, ale i profesjonalnej złości na środowisko. Pamięć o dokonaniach klasyków w przeszłości staje tu w konfrontacji nie tylko z jej własnym dziedzictwem kulturowym, symbolicznym, ale i personalnym oraz instytucjonalnym. Konfrontowana jest nie tylko z dziedzictwem naukowym wielkich uczonych, ale i odbiorem współczesności jako dalece odbiegającej od kulturowych kanonów minionej już epoki. Witkowski nie chce pogodzić się z – jego zdaniem - już dominującym poziomem prac i postaw pedagogów, które są poniżej poziomu myślenia niegodnego wielkiej tradycji.Tak w tle niniejszej rozprawy, jak i explicite daje się odczytać jeszcze jeden zamiar zachęcenia czytelników do przeciwstawienia się postępującej degradacji funkcji kulturowej uniwersytetu w wyniku procesu bolońskiego, której przejawem jest drastyczne ograniczanie w procesie kształcenia miejsca dla humboldtowskiej misji i treści humanistycznych. Ostrzega nas przed zagrożeniem wykorzenienia z dziedzictwa symbolicznego jako koniecznego zasobu naszych impulsów rozwojowych, jeśli nie chcemy kontynuować ścieżki destrukcji świata kultury. Ma świadomość niesprawiedliwości losu wybitnych w dziejach pedagogiki postaci i niedoczytania ich idei, które zostały (z-)marnowane przez lata dominowania w niej narracji dogmatycznie albo patetycznie marksistowskich czy popkulturowych, powierzchownych redukcjach treści w ponowoczesnym chaosie świata humanistycznych nauk. W każdej epoce mieliśmy do czynienia z dominującym dyskursem, tylko odmienne były powody jego konstruowania i (na-)rzucania społeczeństwom do stosowania w praktyce. Fakt powszechnego obowiązku szkolnego służył każdej władzy do wprowadzania etatystycznych reform, za którymi kryła się monistyczna lub dominująca narracja i nie zmienił tego także nowy ustrój III RP.Właśnie dlatego tak ważne jest przesłanie książki L. Witkowskiego, by zerwać wreszcie z tym, co ogranicza czy nawet niszczy wartość edukacji. Nie bez powodu jest ona napisana dla młodych adeptów nauk pedagogicznych i nauk pogranicza, dla doktorantów, którzy nie dali się jeszcze zwieść rynkowej orientacji na kulturę pozoru i oczywistości. Autor tego dzieła nie wierzy bowiem w to, by starsza czy nieco zbliżona do jego życia generacja chciała i mogła jeszcze dokonać samorozliczenia ze swoją przeszłością, z własnym w(y-)kładem do pedagogiki ogólnej.Jego diagnoza jest trafna, kiedy pisze: Pedagogika w Polsce jest na zakręcie i grozi jej poślizg wynikający z wielu przejawów nieodpowiedzialności za własne dziedzictwo i za zbyt szybkie i powierzchowne parcie do sukcesów instytucjonalnych, bez należytej refleksyjności dotyczącej własnego osadzenia w przestrzeni, z jednej strony akademickiej humanistyki, a z drugiej strony w ogromnej skali przeobrażeń w praktyce społecznej i świadomości kulturowej, nie zawsze idących w stronę niosącą nadzieje na demokrację, obywatelskie zatroskanie i kulturowe zakorzenienie w świecie wartości, symboli, złożoności losów i paradoksalności prawd, które trzeba umieć udźwignąć aby można było się z nimi zmierzyć i móc uczestniczyć w dalszych przeobrażeniach cywilizacyjnych. Pora na ciężką pracę, intensywne myślenie i śmiałość walki o ważne sprawy.Zbigniew Kwieciński - członek korespondent PAN pisze w swojej recenzji, że jest [...] to najważniejsza i najlepsza polska książka z pedagogiki ogólnej od czasu ukazania się ostatnich monografii późnego K. Sośnickiego ponad czterdzieści lat temu. [...] Teraz pedagogika polska otrzymuje niezwykły prezent w postaci głębokiego i szerokiego zarazem współczesnego odczytania dzieła aż siedmiu mistrzów pedagogiki polskiej, których najważniejsze prace powstały w okresie międzywojnia, a uczyniono wiele starań o to, by pozostali zapomniani i byli traktowani zdawkowo jako postacie muzealne i książki tylko archiwalne. Tymczasem wykonali oni ogromną pracę analityczną i twórczą. Autor wykazuje, że pragnęli oni, aby wymarzona i wyczekiwana polska państwowość miała najlepszą w świecie oświatę, aby wychowanie i kształcenie w Polsce miało najlepszą w świecie podbudowę naukową, studiowali dogłębnie najnowsze dzieła światowe, sięgali do najlepszych tradycji, poszukiwali twórczo istoty wychowania sprzyjającego pełni rozwoju każdej jednostki. Doprowadzili pedagogikę polską na szczyty i na próg jej własnej teoretyczności.Autor wykonał ogromną pracę za całe pokolenia pedagogów polskich, którym słusznie wytyka, że nie chcieli się uczyć od swoich wielkich poprzedników i nie podjęli obowiązku kontynuacji ich dzieła. Trzeba było tak wybitnego umysłu, tak dojrzałego i utalentowanego filozofa, takiego giganta pracowitości, jakim jest profesor Lech Witkowski, żeby podjąć się zadania odczytania rozległego dzieła wielkich pedagogów polskich pierwszej połowy XX wieku i dokonać tego po mistrzowsku. Doskonała jest obudowa teoretyczna tej monografii (część wstępna, część I i część II). Świetne są analizy krytyczne pedagogiki „socjalistycznej”, przerywającej i przekreślającej dokonania swoich wielkich poprzedników. Wielce kształcąca jest każda cząstka książki poświęcona dziełu kolejnych mistrzów pedagogiki polskiej. Z satysfakcją i radością można powitać tę świetną książkę, Autorowi zaś pogratulować, podziękować i pozazdrościć.   źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2013/02/pedagogika-ogolna-kanon-historii-i.html      ";66.00;"Wydanie II, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 768 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-505-9.jpg
"Zjawisko przemocy w rodzinie";"Studium prawno-kryminologicze";"Arkadiusz Gliszczyński";978-83-8095-439-7;;"                                    Książka dostępna w wersji elektronicznej - e-book.                         W niniejszej publikacji Autor ukazuje położenie osób pokrzywdzonych przez przemoc w rodzinie również po to, aby walczyć ze stereotypami, aby poruszyć tych najbardziej obojętnych, aby zmobilizować do wytężonej pracy, rozumianej też jako doskonalenie zawodowe, te wszystkie osoby, które w zakresie szerokiej współpracy instytucjonalnej zobligowane są do podejmowania określonych prawem działań profilaktycznych, zapobiegawczych, szkoleniowych, interwencyjnych. Przemoc domowa to zjawisko istniejące w naszym społeczeństwie, na które nie zawsze jesteśmy w stanie w odpowiednim momencie zareagować. Możemy jednak skutecznie z nim walczyć albo… przyzwolić na niemy akt samounicestwienia się licznych rodzin.                         Poza teoretycznym ujęciem omawianej tematyki Autor przedstawia również wyniki badań przeprowadzonych wśród młodych policjantów oraz personelu medycznego jednej z placówek psychiatrycznych, czyli przedstawicieli tych podmiotów, które ustawowo umiejscowione zostały w państwowym systemie zapobiegania tym zjawiskom. Celem badań było potwierdzenie postawionych hipotez lub zaprzeczenie im (znalazły się wśród nich m.in. te dotyczące poziomu wiedzy ogólnej i zawodowej w zakresie zjawiska przemocy w rodzinie). W monografii zaprezentował też wyniki badań grupy 46 skazanych sprawców zabójstw z motywów ekonomicznych. Tym samym Autor podjął się próby udzielenia odpowiedzi na szereg pytań, w szczególności oscylujących w obrębie hipotezy, że doznania przemocy fizycznej i psychicznej w okresie wczesnorozwojowym w środowisku rodzinnym mogły mieć lub miały wpływ na przebieg dalszego życia przestępczego tych osób.                         Z recenzji Prof. zw. dr hab. Andrzej Bałandynowicz                        Zagadnienia dotyczące uwarunkowań prawno-kryminologicznych zachowań przemocowych w mikrosiedlisku społecznym, jakim jest rodzina, były podejmowane w licznych pracach naukowych z zakresu nauk społecznych, lecz żadne z tych opracowań nie ujęło kompleksowo tych obszarów eksplozji badawczej, jak to uczynił Autor niniejszego dzieła. Problematyka stanowiąca przedmiot niniejszej indagacji naukowej dotyka kwestii o olbrzymim znaczeniu dla życia indywidualnego, supraindywidualnego i transkulturowego. Ujęcie tematu przemocy wewnątrzrodzinnej na gruncie wiedzy prawno-kryminologicznej pozwoliło Autorowi zdiagnozować zjawisko i ustalić determinanty endo- i egzogenne wpływające na jego dynamikę i rozmiary.                         Praca autorstwa dr. Arkadiusza Gliszczyńskiego dostarczyła przekonującej wiedzy, że aktualny model prewencji kryminalnej ograniczania zjawiska przemocy wewnątrzrodzinnej nie spełnia założeń rozwiązań systemowych i pomija istotowe wyznaczniki definiujące jego trafność, trwałość, skuteczność, efektywność, innowacyjność, kosztochłonność i funkcjonalność. Istniejący porządek normatywno-instytucjonalny w przedmiocie zapobiegania degeneratywnym zachowaniom wobec członków wspólnoty familijnej przybiera postać atrybucji zewnętrznej opartej na rozwiązaniach nakazowo-zakazowych. Tym samym prawo pozytywne, wyznaczające strategię przeciwdziałania wszelkim formom przemocy w rodzinie, w zadowalającym stopniu spełnia wyłącznie kontrolę ochronną, w sposób symplistyczny i symplicystyczny zaś − funkcję edukacyjną, terapeutyczną i wychowawczą.                                                   Książka dostępna w wersji elektronicznej - e-book.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                 ";;"Przedmowa (Andrzej Bałandynowicz) Wstęp  1. Przemoc w rodzinie jako zjawisko patologii społecznej  1.1. Definicja i rodzaje przemocy. Przemoc a agresja 1.1.1. Agresja i przemoc w ujęciu psychologii 	 1.2. Pojęcie patologii społecznej w relacji do innych terminów 	1.3. Zjawisko przemocy w rodzinie 	 1.3.1. Definicja przemocy w rodzinie 	1.3.2. Społeczno-kulturowe uwarunkowania przemocy w rodzinie1.3.3. Przemoc wobec dziecka 1.3.4. Rozmiary zjawiska przemocy wewnątrzrodzinnej i stosowanych środków zapobiegawczych1.3.5. Przemoc domowa w świetle Europejskiego Trybunału Praw Człowiekai polskiego orzecznictwa sądowego  2. Wybrane przestępstwa współistniejące z przemocą w rodzinie  2.1. Przestępstwo znęcania się 2.2. Przestępstwo zgwałcenia 	 2.3. Zabójstwo w rodzinie 2.4. Przestępstwa czynów lubieżnych dokonywanych na nieletnich 	 3. Sprawcy przemocy domowej  4. Ofiary przemocy domowej 	 5. Policjanci wobec przemocy w rodzinie 	 5.1. Koncepcja badań i założenia metodologiczne 	5.2. Analiza wyników badań 	5.2.1. Dane demograficzne badanych 	5.2.2. Wiedza i świadomość prawna badanych na temat przemocyw rodzinie 5.2.3. Możliwości obrony ofiar przed przemocą w rodzinie 5.3. Weryfikacja przyjętych hipotez. Podsumowanie badań ankietowych przeprowadzonych wśród policjantów 6. Pracownicy służby zdrowia wobec przemocy w rodzinie 6.1. Ogólne dane dotyczące badanych 6.2. Wiedza i świadomość prawna badanych na temat przemocy w rodzinie 	6.3. Sposób działania badanych wobec ujawnionej przemocy w rodzinie 	 6.4. Weryfikacja przyjętych hipotez. Podsumowanie badań ankietowych przeprowadzonych wśród pracowników służby zdrowia 	6.5. Skuteczność szkolenia z zakresu zjawiska przemocy w rodzinie adresowanego do pracowników służby zdrowia. Prezentacja wyników badań ankietowych 7. Badania dotyczące zjawiska przemocy w rodzinie wśród wybranej grupy sprawców zabójstw 	 7.1. Koncepcja badań i założenia metodologiczne 	7.2. Zastosowane techniki i narzędzia badawcze 	7.2.1. Inwentarz Osobowości H.J. Eysencka w autoryzowanej adaptacji M. Choynowskiego 7.2.2. Kwestionariusz Osobowy opracowany w Zakładzie Psychologii SądowejInstytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie 7.2.3. Analiza akt sądowych 7.3. Analiza wyników badań 	7.4. Weryfikacja przyjętych hipotez 	 8. Zagadnienia diagnostyczne, interwencyjne i psychoterapeutyczne w sprawach przemocy w rodzinie  8.1. Zagadnienia diagnostyczne w leczeniu ofiar przemocy w rodzinie 8.2. Wybrane zagadnienia interwencyjne w sprawach przemocy w rodzinie 	8.2.1. Odizolowanie sprawcy przemocy w rodzinie – zatrzymanie 	8.2.2. Odizolowanie sprawcy przemocy w rodzinie – warunkowy dozór Policji 8.2.3. Leczenie odwykowe sprawców przemocy domowej w rodzinie nadużywających alkoholu według ustawy o wychowaniuw trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi 	8.3. Zagadnienia psychoterapeutyczne w sprawach przemocy w rodzinie 	  Zakończenie 	 Wykaz skrótów 	 Bibliografia    ";"Wybór tematu rozprawy monograficznej uznać należy za trafny. Potrzeba naukowej analizy zjawiska przemocy w rodzinie w ujęciu mikro- i makrospołecznym z jednoczesnym zdefiniowaniem przedmiotu poznania na gruncie kryminologicznych teorii stanowiących kognitywistyczną nadbudowę interpretacyjną były podstawowym celem epistemologicznej dociekliwości. Dodać należy, że pomimo wielości publikacji na temat zachowań przemocowych w interakcjach wewnątrzrodzinnych monografia charakteryzuje się interdyscyplinarną dojrzałością poruszanych zagadnień problemowych i pretenduje do addytywnego, scalonego oraz wielopłaszczyznowego zdiagnozowania i prognozowania omawianego zjawiska. […] Ujęcie tematu przemocy wewnątrzrodzinnej na gruncie wiedzy prawno-kryminologicznej pozwoliło Autorowi zdiagnozować zjawisko i ustalić determinanty endo- i egzogenne wpływające na jego dynamikę i rozmiary. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Andrzeja Bałandynowicza                                       Przemoc odbiera poczucie bezpieczeństwa,  spokój. Ofiara tkwi w stanie ciągłego pobudzenia, czujności, lęku,  niepewności. Nawet jeśli są dobre chwile, ofierze trudno się z nich  swobodnie cieszyć, ponieważ nie może się rozluźnić. Przemoc godzi w  poczucie własnej wartości, a całą złość i pogardę ofiara zaczyna  kierować przeciw sobie. Jest obwiniana za spowodowanie przemocy.  Upokorzenia są niekiedy bardziej dotkliwe niż przemoc fizyczna. Po  jakimś czasie ofiara traci całe poczucie własnej wartości, nie wierzy,  że poradzi sobie bez agresora.                                    „(…)wiele kobiet nigdy nie podejmie  próby ratowania siebie, własnej rodziny zagrożonej różnymi formami  przemocy, ale nie dlatego, że uwielbiają ból, że chcą mieć na ciele  widoczne obrażenia (…), że nie lubią się pokazywać w miejscach  publicznych, że nie chciałyby funkcjonować w zdrowej, kochającej się  rodzinie, tylko z tego powodu, iż wcześniejsze doznania bólu,  upokorzenia są tak doniosłe, bolesne, tak mocno wzbudzają poczucie  bezradności i strachu zarazem, że brakuje im sił na podjęcie walki.  Pozostają z nadzieją, że sytuacja ulegnie zmianie.” Arkadiusz  Gliszczyński                        Jak rozpoznać przemoc w rodzinie?                        „Według A. Bussa i A. Durkee wyróżnia się następujące formy agresji:            (…) Agresja słowna i gestykulacja:            -odrzucenie (wyrażające się np. w sformułowaniach typu: „wynoś się”);            -wrogie uwagi (np. „nie znoszę cię”, „drażnisz mnie”);            -krytycyzm: obelgi i przekleństwa  przeciwko konkretnej osobie lub przeciwko jej własności (np. ubranie,  fryzura) bądź działalności (np. praca, hobby);            -groźby (np. zapowiedź bezpośredniego ataku), przekleństwa;            -obraźliwe gesty, mimika i zachowanie.            Skłonność do irytacji, tj. gotowość do przejawiania negatywnych uczuć przy najmniejszym podrażnieniu.            Uraza, tj. zazdrość i nienawiść  przejawiane wobec otoczenia, uczucie rozgoryczenia, gniewu na cały świat  – za rzeczywiste lub wyimaginowane krzywdy.            (…) Agresja bierna, tj. zaniechanie  działania w celu wyrządzenia dolegliwości innym, (np. (…) przez  zaniedbanie opieki).” Arkadiusz Gliszczyński                                    Ostatni przykład dotyczy sytuacji, gdy  na przykład ofiara jest zależna od oprawcy w chorobie, a on odmawia  jedzenia, wyłącza ogrzewanie, zakłóca sen.            Przemoc emocjonalna to także  bezpodstawne oskarżanie, wzbudzanie poczucia winy, obwinianie (także za  akty agresji oprawcy-oskarżanie o spowodowanie przemocy), stałe  krytykowanie, wmawianie choroby psychicznej, zabieranie dostępu do  telefonu, komputera. Zaprzeczanie temu co się wydarzyło i  minimalizowanie rangi czynów przemocowych. Posługiwanie się dziećmi w  celu sprawowania kontroli nad ofiarą: wzbudzanie poczucia winy za  niewłaściwe wywiązywanie się z roli rodzica, zarzucanie zaniedbania  dzieci. Karanie przez odmowę uczuć i zainteresowania, domaganie się  posłuszeństwa. Przemoc fizyczną łatwiej rozpoznać, przemoc psychiczna  wyniszcza niepostrzeżenie.            Do przejawów agresji fizycznej należą: polewanie wrzątkiem i inną substancją, np. żrącą,                                    „(…) popychanie, policzkowanie,  szarpanie za włosy, uderzanie pięścią, kopanie, przypalanie papierosem,  duszenie, rzucanie przedmiotami, drapanie, plucie, wykręcanie rąk,  napaść z użyciem broni, krępowanie lub uwięzienie, świadome  stwarzanie  niebezpiecznych sytuacji, stanowiących zagrożenie fizyczne (np. szybka  jazda samochodem);” Arkadiusz Gliszczyński                                    Co przemoc załatwia agresorowi                            - próbuje zmienić niekomfortową sytuację lub uciec z niej, przemoc może być stosowana jako środek do rozwiązania konfliktu                - próbuje w ten sposób wzbudzić szacunek  innych, oprawcy mają niską samoocenę, przemoc jest dla nich formą  równoważenia słabości i sposobem na udowodnienie światu, że są silni                - daje mu władzę, kontrolę, pozwala dominować, osiągać swoje cele, nie licząc się z innymi, przemoc skłania do uległości                                                „w przemocy najbardziej istotna jest  demonstracja i wykorzystanie siły lub władzy w taki sposób, który jest  krzywdzący dla innych członków rodziny. Przemoc w rodzinie  charakteryzuje się więc tym, że jest intencjonalna, a sprawca działa w  sposób zamierzony, wykorzystując przewagę siły.” Arkadiusz Gliszczyński                                                    - pozwala wyładować negatywne uczucia,  które w nim wzbierają. Przemoc jest sposobem na odreagowanie frustracji i  niepowodzeń u osób, które nie znają lepszych sposobów na radzenie sobie  z przykrymi uczuciami                - pozwala się dowartościować cudzym kosztem                                    Powodem przemocy może też być  nieznajomość innych form komunikacji, a ponieważ kontrola i przymus  zawsze zdawały egzamin, na przykład w domu rodzinnym, agresor nie widzi  powodu, by z nimi zerwać. Przemoc nasila się też, gdy kobieta staje się  bardziej niezależna, co mężczyzna postrzega jako zagrożenie dla swojej  pozycji:                                    „przemoc wobec kobiety osiąga największe  nasilenie wówczas, gdy żona ma większy wpływ na podejmowanie decyzji.  Dzieje się tak zazwyczaj wtedy, kiedy mężczyzna ma niską  samoocenę.” Arkadiusz Gliszczyński                                    Kiedy dziecko doświadcza przemocy w rodzinie?            Dziecko wcale nie musi być przedmiotem  ataku agresora, by doświadczać przemocy, wystarczy, że jest świadkiem  następujących sytuacji:            głośna kłótnia rodziców, rodzice krzyczą  na siebie w jego obecności, dziecko słyszy jak jedno z rodziców poniża i  obraża drugie, było świadkiem, jak jedno z rodziców uderzyło,  spoliczkowało lub kopnęło drugie.            Przemoc wobec dziecka to także celowe obniżanie znaczenia jego słów.                                                Jak rozpoznać przemoc po zachowaniu ofiary?            Jest nerwowa: obgryza paznokcie, często  korzysta z toalety, objada się, by ukoić cierpienie psychiczne. Skarży  się na bóle brzucha i bóle głowy. Izoluje się i jest wycofana, nie ufa  innym, ma problemy z nawiązywaniem kontaktów i budowaniem relacji  opartych na przyjaźni. Dominuje u niej smutek, jest odrętwiała. Ma tiki  nerwowe, zmienne nastroje, ma trudność z kontrolowaniem emocji, jest  impulsywna, płaczliwa, miewa niekontrolowane wybuchy złości.  Konsekwencjami bycia ofiarą przemocy są też niskie poczucie własnej  wartości, depresja, zespół stresu pourazowego.            Dzieci mogą się moczyć, przejawiać  zachowania agresywne lub przyjąć rolę niewidzialnego dziecka, miewają  koszmary senne, moczą się w nocy. Stają się nieśmiałe, tracą apetyt,  boją się porzucenia, tulą do rodziców, walczą z rodzeństwem o uwagę  rodzica, są płaczliwe, drażliwe, mają trudności w mówieniu.            Reagując na przemoc, nie tylko dajesz  sobie prawo do życia w poczuciu godności, szacunku i bezpieczeństwa, ale  dajesz agresorowi szansę na zmianę poprzez konfrontowanie się ze  skutkami jego problemu. Jeśli agresora nie spotkają żadne konsekwencje,  kolejny wybuch agresji to tylko kwestia czasu, przybierze na sile. Nie  jest to problem, który sam się rozwiąże, mimo obietnic, że agresor  żałuje i się zmieni.                        źródło: Marta Szyszko            http://niedoskonalamama.pl/rozpoznac-przemoc-rodzinie/                          Zachętą dla mnie do przeczytania książki Pana Arkadiusza Gliszczyńskiego pt. 'Zjawisko przemocy w rodzinie. Studium prawno-kryminologiczne' przyczyniły się słowa przedmowy autorstwa prof. zw. dr. hab. Andrzeja Bałandynowicza, który miał możliwość i sposobność oceny pozytywnie zweryfikował wiedzę autora, która w zaznaczonym temacie  przemocy w rodzinie dotyka z reguły wiele ludzi.  Na ogół jest tak, że społeczność oraz rodziny omijają z daleka problem przemocy ze względu na fakt braku wiedzy, niechęci do podjęcia się rozmowy oraz niesienia pomocy innym jej potrzebującej.  Za to nie ma problemu z ujawnianiem uczuć, jakie towarzyszą w trakcie doznawania przemocy: poczucie strachu, lęku, brak zaufania do osób najbliższych z rodziny w obawie, że mogą ujawnić sekrety rodzinne, które tkwiły od lat, a nie ujrzały światła dziennego.  Publikacja to nie tylko trafnie dobrana tematyka problematyczna, ale problem związany z przemocą został przedstawiony za pomocą analizy oraz badań z wykorzystaniem odpowiedniego przygotowania merytorycznego.  Książka ta składa się z 8 rozdziałów, które zostały napisane z wielkim zaangażowaniem autora, właściwym podejściem, wykorzystaniem i doborem trafnej literatury tematu, a w każdym z nich Czytelnik będzie mógł wybrać odpowiednie zagadnienie. Szczególną uwagę zwróciłam tutaj na przeprowadzoną przez autora narrację, która stanowi dodatkowy atut postrzegania wyjątkowości i trudności podjęcia tematu przemocy, a jednocześnie dostrzegając, jej zahaczając o aspekty studium prawno-kryminologiczne.  W precyzyjny sposób zostały opisane i dobrane przez autora terminologie i przykłady przestępstwa w rodzinie, sprawcy przemocy domowej, ofiary przemocy domowej oraz dodatkowe badania dotyczące zjawiska przemocy, agresja.  Uważam, że jest konieczność przeprowadzenia badań, aby wiedzieć, w czym tkwi prawdziwe źródło zjawiska przemocy, gdzie jest problem i czy można, jemu zapobiec używając do tego odpowiednich metod i środków zapobiegawczych.  Elementem dodatkowym są tutaj zamieszczone wykresy, tabele, które wykazują, że na podstawie przeprowadzonych przez autora są wyraźne widoczne sygnały, że problem przemocy pojawia się i należy pomóc społeczeństwu, by zlikwidować przemoc, aby mogło czuć się bezpiecznie.   Oficynie Wydawniczej 'Impuls' dziękuję za przekazany mi egzemplarz książki do zrecenzowania.  Polecam przeczytać tę książkę.   źródło: Anna Sz.     ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 286 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-439-7.jpg
"Jakość życia chorych po rewaskularyzacji krytycznego zwężenia tętnicy szyjnej wewnętrznej";;"Mariusz Trystuła";978-83-8095-424-3;;"                                    Czytelnik znajdzie w tej monografii wnikliwą analizę rozwoju technik chirurgicznych otwartych i wewnątrznaczyniowych oferowanych chorym z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych oraz opis postępu technologii medycznych oparty na najnowszej literaturze przedmiotu. Dotychczasowe badania chorych operowanych z powodu krytycznego zwężenia tętnic szyjnych wewnętrznych koncentrowały się głównie na bezpośrednich następstwach wykonywanych procedur (przeżycie/zgon, duże powikłania, tj. udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, krwiak, porażenie nerwów czaszkowych). Zbyt mało natomiast uwagi poświęcono bardzo istotnemu dla chorego aspektowi, jakim jest jego jakość życia związana ze stanem zdrowia […]. W dziele tym omówiono kompleksowo i systematycznie problematykę zwężenia tętnic szyjnych, sposobów ich leczenia oraz wszelkich czynników mających wpływ na zdrowie chorego i jego jakość życia […]. Monografia jest szczególnie cenna, gdyż dodaje nowe argumenty i wnioski do trwającej od wielu lat na całym świecie dyskusji pomiędzy zwolennikami metod chirurgicznych rewaskularyzacji tętnic szyjnych a interwencjonalistami wewnątrznaczyniowymi […]. Jest to głos nadzwyczaj wyważony, oparty na szczegółowej i profesjonalnej analizie statystycznej, bez faworyzowania którejkolwiek z metod rewaskularyzacyjnych.            Z recenzji prof. dr. med. Piotra Kasprzaka                         Przedstawione w tej monografii badania wypełniają lukę w polskiej, a nawet światowej literaturze, przynosząc nowe propozycje odpowiedzi na pytania dotyczące efektywności dwóch metod operacyjnych: endarterektomii i angioplastyki tętnic szyjnych z implantacją stentu. Pozwalają one na lepsze zrozumienie chorego z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych, bliższe poznanie jego stanu zdrowia oraz dolegliwości i ograniczeń w różnych obszarach jakości życia […]. Po odsunięciu bezpośredniego zagrożenia utraty życia chory pozostaje w trudnym stanie psychicznym, z różnymi dolegliwościami pooperacyjnymi warunkującymi jakość życia. Tym zagadnieniom poświęcona jest ta monografia, a jej przydatność docenią zapewne nie tylko chirurdzy naczyniowi, angiolodzy i radiolodzy interwencyjni, ale też specjaliści z innych dziedzin zaangażowani w kompleksową opiekę nad chorymi po operacji krytycznego zwężenia tętnicy szyjnej, a więc np. specjaliści neuronauk (neurolodzy, neuropsycholodzy, psycholodzy kliniczni i neurologopedzi), lekarze podstawowej opieki zdrowotnej i fizjoterapeuci, jak również studenci medycyny i innych pokrewnych kierunków […]. Przydatność monografii podnoszą jej klarowna struktura, jasny i przejrzysty wykład osadzony w najnowszej literaturze przedmiotu, oparty na wielkim doświadczeniu klinicznym i bogatym materiale własnych badań Autora. Dodatkowo zwraca uwagę atrakcyjna dla Czytelnika i ułatwiająca lekturę szata graficzna: rysunki, tabele i fotografie […]. Ten znakomity wykład autorski oraz świetny materiał ilustracyjny pozwala lepiej zrozumieć problematykę, ze swej istoty skomplikowaną i niełatwą do zrozumienia przez osoby nieposiadające specjalistycznego przygotowania. A przecież i do nich ta monografia zapewne trafi.            Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii Pąchalskiej                                      Dla kogo jest ta monografia?                         Przedstawione w monografii materiały zostały tak przygotowane, aby mogli z nich korzystać nie tylko studenci medycyny i innych, pokrewnych kierunków, lecz także specjaliści chirurgii naczyniowej, angiolodzy i radiolodzy interwencyjni oraz specjaliści neuronauk (neurolodzy, neuropsycholodzy, psycholodzy kliniczni i neurologopedzi, lekarze podstawowej opieki zdrowotnej i fizjoterapeuci) zajmujący się długofalową opieką nad chorymi z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych.             Należy wspomnieć o dwóch ważnych elementach konstrukcji tej publikacji, które dodatkowo podnoszą jej naukowy i dydaktyczny walor. Pierwszy to szczegółowy opis technik chirurgicznych otwartych i wewnątrznaczyniowych oferowanych chorym z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych, pozwalający dopełnić dyskurs teoretyczny wglądem w rzeczywiste sytuacje ludzi, których dotknęły dramatyczne wydarzenia rujnujące ich dotychczasowe życie i niekorzystnie wpływające na ich jakość życia. Jak wiadomo, stan psychiczny człowieka nie jest obojętny dla zdrowia organizmu i odwrotnie: ból, dyskomfort, dysfunkcja w dowolnej części ciała prawie zawsze prowadzą do utraty równowagi emocjonalnej, niekiedy do zaburzeń poznawczych i zaburzeń zachowania, a więc do obniżenia jakości życia związanej ze stanem zdrowia. Płynie stąd konieczność współpracy całego zespołu terapeutycznego, w skład którego, zgodnie z zasadami medycyny faktów (evidence based medicine), wchodzą również pacjent i jego rodzina.              Drugim zaś elementem sprawiającym, że jest to książka przyjazna dla odbiorcy, są rysunki, tabele i fotografie. Nie tylko o podniesienie atrakcyjności czytelniczej tu chodzi, lecz także o fakt, że szata graficzna, zwłaszcza rysunki objaśniające omawiane w książce zjawiska i procesy, pozwala lepiej zrozumieć wykład, ze swej istoty skomplikowany i niełatwy do zrozumienia przez osobę, która do tej pory nie zajmowała się tym tematem. A przecież i do takich czytelników (np. studentów czy osób zainteresowanych problematyką, lecz nieposiadających specjalistycznego przygotowania) książka ta zapewne trafi.                                                  Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                    ";;" Wstęp  	    1.	Problematyka zwężenia lub niedrożności tętnicy szyjnej wewnętrznej  	  1.1.	Wprowadzenie  1.2.	Istota zwężenia lub niedrożności tętnic szyjnych wewnętrznych  	 1.3.	Przyczyny zwężenia lub niedrożności tętnic szyjnych wewnętrznych  	   1.4.	Udar mózgu jako następstwo zwężenia czy niedrożności tętnicy szyjnej wewnętrznej lub jako efekt jej rewaskularyzacji1.5.	Narodowy Program Profilaktyki i Leczenia Chorób Układu Sercowo-Naczyniowego. Program POLKARD 1.6.	Dynamika przebiegu niedokrwienia mózgu a możliwości interwencji chirurgicznej1.7.	Udar mózgu a agresywne leczenie zachowawcze  1.8.	Podsumowanie  	 2.	Zabiegi operacyjnej rewaskularyzacji krytycznego zwężenia tętnicy szyjnej wewnętrznej (carotid endarterectomy, CEA) 2.1.	Wprowadzenie2.2.	Pierwsze próby przywrócenia dopływu krwi do mózgu2.3.	Pierwsze operacje tętnic szyjnych bez cech niedrożności lub zwężenia 2.4.	Leczenie rekonstrukcyjne zwężonych tętnic szyjnych2.5.	Porównawcze badania kliniczne endarterektomii tętnic szyjnych wewnętrznych (CEA) z angioplastyką tętnic szyjnych wewnętrznych z implantacją stentu (CAS)  2.6.	Obecnie stosowane metody operacyjnej rewaskularyzacji krytycznie zwężonych tętnic szyjnych wewnętrznych2.7.	Wskazania do neuroprotekcji u chorych zakwalifikowanych do procedury CEA 2.8.	Badania nad oceną neuroprotekcji w procedurze CEA 2.9.	Powikłania po procedurze CEA2.10.	Podsumowanie   3. 	Wewnątrznaczyniowa rewaskularyzacja krytycznie zwężonych tętnic szyjnych wewnętrznych (angioplastyka) z implantacją stentu (carotid artery stenting, CAS)    3.1.	Wprowadzenie   3.2.	Pierwsze próby wewnątrznaczyniowej rewaskularyzacji zwężonych tętnic szyjnych wewnętrznych   3.3.	Wyniki światowych badań klinicznych zastosowania angioplastyki krytycznie zwężonych tętnic szyjnych wewnętrznych z implantacją stentu (od najstarszych historycznie do późniejszych)  3.4.	Metoda wewnątrznaczyniowa, czyli angioplastyka tętnicy szyjnej wewnętrznej z implantacją stentu –opis procedury   3.5.	Postęp technologiczny w budowie stentów i ich zastosowanie w operacjach tętnic szyjnych  3.6.	Systemy neuroprotekcji przeciwzatorowej mózgu  3.7.	Wskazania do przeciwzatorowej neuroprotekcji u chorych zakwalifikowanych do procedury CAS 3.8.	Badania skuteczności neuroprotekcji z wykorzystaniem różnych systemów (proksymalnych i dystalnych) w procedurze CAS   3.9.	Podsumowanie  4.	Wytyczne dotyczące rewaskularyzacji  	   4.1.	Wprowadzenie   4.2.	Klasyfikacja Europejskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej (European Society for Vascular Surgery)  4.3.	Wytyczne opracowane przez Amerykańskie Towarzystwa Kardiologiczne (American College of Cardiology Foundation,American Heart Association) w 2011 roku 4.4.	Nowelizacja wytycznych dotyczących rewaskularyzacji tętnicy szyjnej wewnętrznej opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne (American Heart Association) wspólnie z Europejskim Towarzystwem Chirurgii Naczyniowej (European Society for Vascular Surgery)   4.5.	Podsumowanie 5.	Jakość życia związana ze stanem zdrowia   5.1.	Wprowadzenie  	 5.2.	Istota i badania jakości życia  5.3. 	Jakość życia związana ze stanem zdrowia (HRQoL) chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA)  	5.4. 	Bio-psycho-społeczny model jakości życia chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA) 5.5. 	Zjawisko izolacji społecznej u chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA), którzy poddali się zabiegowi rewaskularyzacji  	5.6. 	Strategie radzenia sobie z obniżoną jakością życia przez chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej, którzy poddali się zabiegowi rewaskularyzacji  	5.7. 	Współpraca zespołu w procesie leczenia chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA), którzy poddali się zabiegowi rewaskularyzacji  	  5.8.	Podsumowanie  	  6.	Jakość życia pacjentów po operacji tętnicy szyjnej wewnętrznej –metodologia badań własnych   6.1.	Problematyka badawcza i cel badań  	   16.2.	Pytania i hipotezy badawcze  6.3.	Materiał i metoda  	6.4.	Procedura wyboru metody rewaskularyzacji  	6.5.	Sposoby przeprowadzania operacji  	6.6.	Narzędzia i techniki badań  6.7.	Protokół badania  	6.8.	Podsumowanie  	   7.	Jakość życia związana ze stanem zdrowia chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA) – wyniki  	  7.1.	Wprowadzenie  	7.2.	Różnice demograficzne i związane ze stylem życia  	7.3. 	Różnice między badanymi grupami w zakresie stanu zdrowia zdiagnozowanego przed rewaskularyzacją  	7.4. 	Różnice w zakresie jakości życia ze względu na rodzaj zastosowanej metody operacyjnej  7.5. 	Czynniki wpływające na wielkość poprawy jakości życia po rewaskularyzacji  	7.6.	Różnice w zakresie powikłań po rewaskularyzacji  	 7.7.	Weryfikacja hipotez  7.8.	Podsumowanie  8. 	Jakość życia związana ze stanem zdrowia chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICA) – podsumowanie i dyskusja wyników badań   8.1.	Wprowadzenie  	 8.2. 	Wiek chorego a efektywność rewaskularyzacji metodami CAS i CEA  8.3. 	Schorzenia towarzyszące jako czynniki wpływające na poziom poprawy jakości życia  8.4. 	Stan chorego po rewaskularyzacji w obserwacji krótko- i długoterminowej  	8.5. 	Interpretacja uzyskanych wyników badań:względność poczucia jakości życia  8.6.	Przestrzeganie wytycznych przed rewaskularyzacją i w czasie zabiegu 8.7.	Podsumowanie	  9.	Wnioski i kierunki dalszych badań  	 9.1.	Wprowadzenie  	 9.2.	Wnioski natury badawczej  	9.3.	Wnioski natury aplikacyjnej  	 Aneks  	    Załącznik 1. Kwestionariusz Socjodemograficzny  	Załącznik 2. Kwestionariusz Stanu Zdrowia  	 Załącznik 3. Skala Oceny Jakości Życia SF-36  	Załącznik 4. Wzrokowa Analogowa Skala Samopoczucia  Słownik skrótów  	    Piśmiennictwo       ";"Monografia Jakość życia chorych po rewaskularyzacji krytycznego zwężenia tętnicy szyjnej wewnętrznej autorstwa Mariusza Trystuły to dzieło pionierskie, wnikliwie i wszechstronnie przedstawiające problematykę jakości życia osób, które poddano zabiegom udrożnienia tętnicy szyjnej wewnętrznej, poparte wynikami przeprowadzonych przez Autora badań chorych leczonych na Oddziale Chirurgii Naczyń z Pododdziałem Zabiegów Endowaskularnych w Krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II […]. Celem badań była ocena różnic w jakości życia związanej ze stanem zdrowia (health related quality of life, HRQoL) u chorych z krytycznym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej operowanych dwoma metodami rewaskularyzacji krytycznie zwężonych tętnic szyjnych wewnętrznych: endarterektomii poprzez wynicowanie (eversive carotid endarterectomy, CEA) oraz angioplastyki z implantacją stentu (carotid artery stenting, CAS). Do procedury operacyjnej włączono protekcję mózgu specyficzną dla każdej z wymienionych metod: shunt w przypadku procedury CEA oraz systemy protekcji dystalnej lub proksymalnej mózgu w przypadku procedury CAS […]. Zarówno stawiane pytania, jak i podejście badawcze znamionują wierność tym zasadom deontologicznym medycyny, w których najważniejsze jest dobro pacjenta, a lekarz, który rozumie swoje powołanie, wie, że leczy człowieka, a nie tylko chory narząd.   Z recenzji prof. zw. dr hab. med. Piotra Odrowąż-Pieniążka    Czytelnik znajdzie w tej monografii wnikliwą analizę rozwoju technik chirurgicznych otwartych i wewnątrznaczyniowych oferowanych chorym z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych oraz opis postępu technologii medycznych oparty na najnowszej literaturze przedmiotu. Dotychczasowe badania chorych operowanych z powodu krytycznego zwężenia tętnic szyjnych wewnętrznych koncentrowały się głównie na bezpośrednich następstwach wykonywanych procedur (przeżycie/zgon, duże powikłania, tj. udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, krwiak, porażenie nerwów czaszkowych). Zbyt mało natomiast uwagi poświęcono bardzo istotnemu dla chorego aspektowi, jakim jest jego jakość życia związana ze stanem zdrowia […]. W dziele tym omówiono kompleksowo i systematycznie problematykę zwężenia tętnic szyjnych, sposobów ich leczenia oraz wszelkich czynników mających wpływ na zdrowie chorego i jego jakość życia […]. Monografia jest szczególnie cenna, gdyż dodaje nowe argumenty i wnioski do trwającej od wielu lat na całym świecie dyskusji pomiędzy zwolennikami metod chirurgicznych rewaskularyzacji tętnic szyjnych a interwencjonalistami wewnątrznaczyniowymi […]. Jest to głos nadzwyczaj wyważony, oparty na szczegółowej i profesjonalnej analizie statystycznej, bez faworyzowania którejkolwiek z metod rewaskularyzacyjnych.   Z recenzji prof. dr. med. Piotra Kasprzaka      Przedstawione w tej monografii badania wypełniają lukę w polskiej, a nawet światowej literaturze, przynosząc nowe propozycje odpowiedzi na pytania dotyczące efektywności dwóch metod operacyjnych: endarterektomii i angioplastyki tętnic szyjnych z implantacją stentu. Pozwalają one na lepsze zrozumienie chorego z krytycznym zwężeniem tętnic szyjnych, bliższe poznanie jego stanu zdrowia oraz dolegliwości i ograniczeń w różnych obszarach jakości życia […]. Po odsunięciu bezpośredniego zagrożenia utraty życia chory pozostaje w trudnym stanie psychicznym, z różnymi dolegliwościami pooperacyjnymi warunkującymi jakość życia. Tym zagadnieniom poświęcona jest ta monografia, a jej przydatność docenią zapewne nie tylko chirurdzy naczyniowi, angiolodzy i radiolodzy interwencyjni, ale też specjaliści z innych dziedzin zaangażowani w kompleksową opiekę nad chorymi po operacji krytycznego zwężenia tętnicy szyjnej, a więc np. specjaliści neuronauk (neurolodzy, neuropsycholodzy, psycholodzy kliniczni i neurologopedzi), lekarze podstawowej opieki zdrowotnej i fizjoterapeuci, jak również studenci medycyny i innych pokrewnych kierunków […]. Przydatność monografii podnoszą jej klarowna struktura, jasny i przejrzysty wykład osadzony w najnowszej literaturze przedmiotu, oparty na wielkim doświadczeniu klinicznym i bogatym materiale własnych badań Autora. Dodatkowo zwraca uwagę atrakcyjna dla Czytelnika i ułatwiająca lekturę szata graficzna: rysunki, tabele i fotografie […]. Ten znakomity wykład autorski oraz świetny materiał ilustracyjny pozwala lepiej zrozumieć problematykę, ze swej istoty skomplikowaną i niełatwą do zrozumienia przez osoby nieposiadające specjalistycznego przygotowania. A przecież i do nich ta monografia zapewne trafi.  Z recenzji prof. zw. dr hab. Marii Pąchalskiej    ";120.00;"Wydanie I, Kraków 2017,";" Format B5, ";"Objętość 324 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-424-3.jpg
"Odpowiedzialność wspólnotowość współpraca w szkole";"Nauczyciele i rodzice";"Anna Kwatera";978-83-8095-498-4;;"                                    Współczesna szkoła stale się zmienia. Dzieje się tak wskutek zmian zarówno społeczno-kulturowych, cywilizacyjnych czy technologicznych, jak i inicjowanych i kreowanych przez osoby odpowiedzialne za politykę edukacyjną. Badania naukowe podejmowane przez współczesnych badaczy wpisują się w trendy zmian, a wnioski z badań nierzadko wdraża się do szkolnej rzeczywistości. Przeobrażenia te generują jednak wciąż nowe pola badawcze, do których można zaliczyć m.in. prezentowane w niniejszej publikacji, wymagające pogłębionej eksploracji, a w konsekwencji opracowania strategii sprzyjających rozwojowi szkoły oraz aktywnemu angażowaniu się w zmianę społeczną i jej inicjowanie.              Niniejsza publikacja jest uzupełnieniem mało popularnych obszarów naukowych zainteresowań i odpowiedzią na pojawiające się pytania o rozumienie kategorii charakterystycznych dla pedeutologicznych badań. Składa się ona z trzech części. Pierwsza nosi tytuł Nauczyciel w relacjach odpowiedzialności, druga Nauczyciel we wspólnocie pokoju nauczycielskiego, trzecia zaś Nauczyciel w sojuszu z rodzicami.             Zaprezentowane w książce zagadnienia dotyczące odpowiedzialności nauczycieli, ich współpracy z rodzicami i ze sobą nawzajem mogą służyć zwłaszcza początkującym nauczycielom, którzy mają jeszcze niewielkie doświadczenia w tej materii. Publikacja jest również pomocna dla studentów kierunków pedagogicznych i nauczycielskich, których wyobrażenia o pracy nauczyciela nie wykraczają często poza koncentrowanie się na uczniu oraz sprawnym i efektywnym realizowaniu cirriculum. Doświadczonym nauczycielom pozwoli zaś ona odświeżyć spojrzenie na to, co ważne w zakresie kooperacji, oraz usystematyzuje ich wiedzę i wzbudzi w nich refleksję, by szukać uzasadnienia podejmowanych działań.             Podjęcie analiz naukowych z wykorzystaniem kategorii terminologicznych: „odpowiedzialność”, „wspólnota pokoju nauczycielskiego”, „współpraca nauczycieli z rodzicami” z perspektywy pracy nauczyciela otwiera nowe i wartościowe poznawczo, a sporadycznie podejmowane przez pedeutologów, pola analiz teoretycznych.                         Z recenzji prof. nadzw. dr hab. Agaty Popławskiej                        Dynamicznie zmieniająca się rzeczywistość powoduje nieustanne poszukiwanie odpowiedzi na pytania dotyczące jakości edukacji oraz jakości pracy i kształcenia nauczycieli.             Autorzy, doświadczeni akademicy mający stały kontakt z praktyką edukacyjną, specjaliści z zakresu pedeutologii, przygotowali ważną z punktu widzenia zarówno pedagogicznego, jak i społecznego monografię Odpowiedzialność, wspólnotowość, współpraca w szkole. Nauczyciele i rodzice, dotyczącą aktualnych i nadal zbyt mało poddanych eksploracji zagadnień. Choć problematykę funkcjonowania głównych podmiotów edukacji – nauczycieli i rodziców – w szkole można uznać za obszar wcześniej już rozpoznawany, to ścieżki (odpowiedzialność, wspólnota, współpraca), którymi Autorzy podążyli, należą do mniej uczęszczanych i opisywanych w literaturze przedmiotu, co czyni recenzowaną publikację cenną i potrzebną na rynku wydawniczym. […]             Główną wartością monografii jest to, iż Autorzy […] podjęli się trudnego zadania wielowymiarowego ujęcia, a jednocześnie integralnego spojrzenia na główne podmioty edukacyjne – nauczycieli i rodziców – z jednoczesnym wskazaniem, jak ich funkcjonowanie przekłada się na jakość oferowanej uczniom edukacji. Książka zawiera pogłębioną refleksję teoretyczną popartą rzetelnymi badaniami empirycznymi prowadzonymi przez jej Autorów i inne zespoły badawcze. Praca jest warta polecenia pedagogom, kandydatom na nauczycieli, teoretykom i praktykom edukacyjnym.                                                    ";;"WprowadzenieCZĘŚĆ 1NAUCZYCIEL W RELACJACH ODPOWIEDZIALNOŚCIStanisław KowalRozdział 1. Wprowadzenie w kontekst rozważań o współczesnym nauczycielu Rozdział 2. Kształcenie nauczycieli jako odpowiedźRozdział 3. Odpowiedzialność w relacjach edukacyjnych Rozdział 4. Personalizacja jako niezbędny warunek odpowiedzialnej edukacji Bibliografia CZĘŚĆ 2NAUCZYCIEL WE WSPÓLNOCIE POKOJU NAUCZYCIELSKIEGOJoanna M. ŁukasikRozdział 1. Klimat miejsca pracy  Rozdział 2. Uwarunkowania kapitału społecznego pokoju nauczycielskiego Rozdział 3. Satysfakcja i rozwój w miejscu pracy nauczycielRozdział 4. Kompetencje społeczne, interpersonalne i komunikacyjne a relacje pomiędzy nauczycielami Rozdział 5. Wspólnota pokoju nauczycielskiegoRozdział 6. Uznanie i towarzyskość a zaangażowanie w tworzenie wspólnot pokoju nauczycielskiego Rozdział 7. Konflikty w pokoju nauczycielskim 	Zamiast zakończenia: działania ku wspólnocie nauczycieli 	Bibliografia 	CZĘŚĆ 3NAUCZYCIEL W SOJUSZU Z RODZICAMIAnna KwateraRozdział 1. Akty prawne i dokumenty regulujące współpracę szkoła–rodzice Rozdział 2. Cele, formy i zasady nauczycielskiej kooperacji z rodzicami Rozdział 3. Kultura pedagogiczna rodziców i nauczycieli a jakość ich współpracy – uwarunkowania, możliwości, bariery Rozdział 4. Oczekiwania rodziców względem szkoły i nauczycieli Rozdział 5. Metakompetencje nauczycieli sprzyjające współdziałaniu z rodzicami Bibliografia      ";"Dynamicznie zmieniająca się rzeczywistość powoduje  nieustanne poszukiwanie odpowiedzi na pytania dotyczące jakości edukacji  oraz jakości pracy i kształcenia nauczycieli. Autorzy,  doświadczeni akademicy mający stały kontakt z praktyką edukacyjną,  specjaliści z zakresu pedeutologii, przygotowali ważną z punktu widzenia  zarówno pedagogicznego, jak i społecznego monografię Odpowiedzialność,  wspólnotowość, współpraca w szkole. Nauczyciele i rodzice, dotyczącą  aktualnych i nadal zbyt mało poddanych eksploracji zagadnień. Choć  problematykę funkcjonowania głównych podmiotów edukacji – nauczycieli i  rodziców – w szkole można uznać za obszar wcześniej już rozpoznawany, to  ścieżki (odpowiedzialność, wspólnota, współpraca), którymi Autorzy  podążyli, należą do mniej uczęszczanych i opisywanych w literaturze  przedmiotu, co czyni recenzowaną publikację cenną i potrzebną na rynku  wydawniczym. […] Główną  wartością monografii jest to, iż Autorzy […] podjęli się trudnego  zadania wielowymiarowego ujęcia, a jednocześnie integralnego spojrzenia  na główne podmioty edukacyjne – nauczycieli i rodziców – z jednoczesnym  wskazaniem, jak ich funkcjonowanie przekłada się na jakość oferowanej  uczniom edukacji. Książka zawiera pogłębioną refleksję teoretyczną  popartą rzetelnymi badaniami empirycznymi prowadzonymi przez jej Autorów  i inne zespoły badawcze. Praca jest warta polecenia pedagogom,  kandydatom na nauczycieli, teoretykom i praktykom edukacyjnym. Z recenzji prof. nadzw. dr hab. Agaty Popławskiej    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 210 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-498-4.jpg
"Uspołeczniające, profilaktyczne i resocjalizacyjne funkcje Policji ";"w perspektywie współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej";"Iwona Klonowska";978-83-8095-488-5;;"                                    Książka Iwony Klonowskiej porusza zagadnienie pracy w Policji z perspektywy współczesnych nauk społecznych, a konkretnie pedagogiki resocjalizacyjnej. Już sam ten fakt pozwala na stwierdzenie, że ukazanie się takiej pozycji na rynku wydawniczym może być wydarzeniem oczekiwanym i ważnym, zarówno z naukowego, jak i społecznego punktu widzenia. […] wnosi ona nowe spojrzenie na formację policyjną. Jest naukowym studium zjawiska „zmiany społecznej” dokonującej się w kraju na naszych oczach. Stanowi pierwszą w Polsce publikację naukową analizującą funkcjonowanie Policji jako instytucji i policjantów jako osoby pełniące określoną funkcję społeczną z perspektywy pedagogiki resocjalizacyjnej. […]              Monografia jest skierowana do szerokiego grona odbiorców: od studentów i słuchaczy szkół policyjnych, poprzez funkcjonariuszy Policji aż do studentów uniwersyteckich kierunków prawniczych, psychologicznych, socjologicznych i pedagogicznych. Niewątpliwe powinna też zainteresować polityków i decydentów zajmujących się problematyką bezpieczeństwa wewnętrznego naszego kraju.                         Z recenzji prof. zw. dr. hab. Marka Konopczyńskiego                         Publikacja podejmuje próbę scharakteryzowania roli i możliwości tkwiących w największej liczebnie instytucji mundurowej - Policji, której potencjał właściwie wykorzystany w realizacji funkcji pedagogicznej mógłby zaowocować skuteczniejszymi działaniami profilaktycznymi, resocjalizacyjnymi, readaptacyjnymi i reintegracyjnymi.              Zmiana podejścia do obywatela i włączenie się w system oddziaływań zarówno uspołeczniających, profilaktycznych, resocjalizacyjnych, readaptacyjnych, jak i wychowawczo-rozwojowych wydaje się najwłaściwszym kierunkiem realizacji zadań przez współczesną Policję.              Dziś nawet instytucje izolacyjne, dostrzegając rolę najbliższego środowiska, otwierają się na ten kontakt. Policja, chcąc być skuteczna w realizacji swoich ustawowych zadań, nie może pozostać głównie instytucją kontrolną i restrykcyjną, ograniczającą swoje działania do krótkotrwałego kontaktu z obywatelem poprzez np. informowanie go o zagrożeniach. Musi się włączyć do współtworzenia rzeczywistości społecznej, w ramach której będzie sprzymierzać się ze społeczeństwem obywatelskim, będąc razem z obywatelami, a nie obok nich, wykorzystując w swoich działaniach wiedzę i metodykę pedagogiki resocjalizacyjnej.              Głównym celem analizy funkcjonowania Policji i zaproponowania jej nowej pedagogicznej roli jest zmiana rodzaju relacji z naciskiem na ich jakość, gdzie Policja występować powinna jako wspomagacz i pedagog wskazujący właściwą drogę oraz współtworzący bezpieczeństwo ze społecznościami na zasadzie partnerskiej.              W niniejszej książce autorka próbuje zdefiniować nową perspektywę działania Policji. Dotychczas była to instytucja umiejscawiana w dziedzinie nauk o bezpieczeństwie. Proponuje usytuowanie jej w kategorii nauk społecznych. Dotychczasowa kwalifikacja, zawężała obraz jej działań, nowa zaś stwarza szansę na dopełnienie go dzięki dostępnej metodyce pracy. Praca Policji, w jej prewencyjnym obszarze, powinna być oparta na teoriach i metodach resocjalizacyjnych (twórczej resocjalizacji), gdyż sprzyja to większej skuteczności w dotarciu do człowieka, a ponadto pozycjonuje policjantów bliżej ludzi, kreuje obraz Policji jako tej przyjaznej, rozumiejącej pracę na potencjale i zapraszającej do współdziałania, a nie restrykcyjnej. Tego typu próby działań są już w Polsce podejmowane i stanowią one po części zasługę policjantów realizujących je w obszarze edukacyjnym, filmowym, teatralnym, sportowym, charytatywnym itp. (zostały one opisane w rozdziałach 5 i 6). Jednak z powodu braku zaimplementowania w środowisku policyjnym fundamentu wspomnianej teorii i metodyki oraz kompleksowych rozwiązań systemowych nie są to działania globalne i powszechne, a jedynie pokazują tkwiący w organizacji i jej pracownikach potencjał. Intencją Autorki polecanej publikacji jest zaproponowanie nowego spojrzenia na Policję, określenie jej nowej roli, zbudowanej na podstawach naukowych zakorzenionych w pedagogice resocjalizacyjnej, której wzorce postępowania można zaadaptować dla Policji w formie działań prospołecznych. Propozycja koncepcji otwiera dyskusję nad systemowymi rozwiązaniami, których wprowadzenie może pozwolić na skuteczną pracę policjantów pod auspicjami instytucji, dającej szansę na realizację zadań w społecznościach lokalnych poprzez zaplanowane, systemowe oddziaływanie uspołeczniające, profilaktyczne, wychowawcze i resocjalizacyjne.                                                      ";;"Wstęp 	CZĘŚĆ 1TEORETYCZNE, METODYCZNE I ORGANIZACYJNE PODSTAWY FUNKCJONOWANIA POLICJI W SPOŁECZEŃSTWIE OBYWATELSKIM W ŚWIETLE WSPÓŁCZESNYCH NAUK SPOŁECZNYCH  Rozdział 1. Koncepcje uspołecznienia, profilaktyki i resocjalizacji w perspektywie współczesnych nauk społecznych 	1.1. Koncepcja uspołecznienia systemu resocjalizacji W. Ambrozika 	 1.2. Wielopasmowa koncepcja resocjalizacji z udziałem społeczeństwa A. Bałandynowicza 	1.3. Koncepcja twórczej resocjalizacji i płynna tożsamość według M. Konopczyńskiego 	 1.4. Pedagogika rdzenia tożsamości według Z. Melosika 	  1.5. Koncepcja resilience (oporu-elastyczności) 	1.6. Koncepcja edukacji inkluzyjnej w działaniach prospołecznych 	 1.7. Wizja teatru życia codziennego E. Goffmana 	1.8. Teoria symbolicznego interakcjonizmu G.H. Meada 1.9. Koncepcja kognitywno-interakcyjnych oddziaływań resocjalizacyjnych B. Urbana 	 1.10. Teoria tożsamości S. Strykera 	 Rozdział 2. Społeczeństwo obywatelskie i jego istota 	2.1. Historia społeczeństwa obywatelskiego 	  2.2. Pojęcie społeczeństwa obywatelskiego 	 2.3. Relacja między państwem a społeczeństwem obywatelskim 	 2.4. Idea community policing jako źródło innowacyjnych metod współpracy społeczności lokalnych z Policją 2.5. Policja w społeczeństwie obywatelskim 	   Rozdział 3. Policja. Rola – funkcje – priorytety 	3.1. Historia Policji. Od instytucji totalnej do prospołecznej 	 3.2. Współczesna struktura wewnętrzna Policji 	3.3. Policja w ujęciu statystycznym 	3.4. Zadania Policji 	  3.5. Misja i wizja Policji – w służbie człowiekowi 	  3.6. Priorytety i zadania priorytetowe KGP 	 3.7. Analiza wybranych strategii KWP pod kątem działań prospołecznych – na podstawie trzech garnizonów 3.8. Etyka funkcjonariusza Policji 	   CZĘŚĆ 2PRZEGLĄD BADAŃ SPOŁECZNYCH NAD POLICJĄ Rozdział 4. Policja w percepcji społecznej – przegląd badań 	4.1. Zewnętrzne badania opinii społecznej o Policji – CBOS 	 4.2. Wewnętrzne badania satysfakcji z pracy w Policji 	4.3. Ogólnopolskie autorskie badania klimatu w Policji – funkcjonowanie organizacji 4.4. Ogólnopolskie autorskie badania wśród dzielnicowych w ramach kampanii „Dzielnicowy bliżej nas”  CZĘŚĆ 3USPOŁECZNIAJĄCA, PROFILAKTYCZNA I RESOCJALIZACYJNA ROLA WSPÓŁCZESNEGO POLICJANTA – W POSZUKIWANIU OPTYMALNEGO MODELU Rozdział 5. Uspołeczniająco-profilaktyczne i resocjalizacyjne działania policjantów w społeczeństwie. Wybrane przykłady 	 5.1. Programy profilaktyczne 	 5.2. Debaty społeczne 	5.3. Autorski projekt badawczy „Policjant XXI wieku – twórcze metody oddziaływań”5.4. Autorski projekt Policji „Drama metodą na bezpiecznego gimnazjalistę” przykładem współpracy Policji ze społeczeństwem Rozdział 6. Wybrane kampanie i projekty realizowane w ramach działań prospołecznych policjantów 	 6.1. Kampania „Kręci mnie bezpieczeństwo” – na wodzie, rowerze, lądzie, w roku szkolnym  6.2. Kampania społeczno-informacyjna „Dzielnicowy bliżej nas” przykładem działań profilaktycznych Policji  6.3. Ogólnopolskie aplikacje na rzecz bezpieczeństwa „Moja Komenda” i „Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa” (KMZB)  6.4. Projekt „Klasy policyjne” – edukacja z perspektywą 	 6.5. Rekonstruktorzy – historia sposobem na kształtowanie wartości społeczno-edukacyjnych 	 6.6. Teatralne, filmowe i literackie inicjatywy Policjina rzecz budowania wspólnoty prospołecznej  6.7. Przedsięwzięcia sportowe przestrzenią współdziałania Policji ze społeczeństwem  6.8. Wybrane akcje informacyjne jako przykład budowania bezpieczeństwa społeczności lokalnych 	  6.9. Policja z pomocą potrzebującym (zbiórki rzeczowe, spotkania, zbiórki krwi) 6.10. Publikacje Policji sposobem na edukowanie społeczeństwa 	6.11. Media na rzecz działań prospołecznych 	Rozdział 7. Policjant jako współkreator społeczności lokalnej – w poszukiwaniu modelu 	 7.1. Pojęcie pedagogiki ulicy – streetworking a rola współczesnego policjanta 7.2. Istota, zasady i etapy działań – streetworking z perspektywy pracy Policji 7.3. Policjant współkreatorem społeczności lokalnej Rozdział 8. Uspołeczniająco-profilaktyczna rola Policji w społeczeństwie obywatelskimModele i kierunki zmian 8.1. Więzi społeczne fundamentem prospołecznych działań Policji 8.2. Propozycja modelu uspołeczniająco-profilaktycznej i resocjalizacyjnej funkcji Policji w społeczeństwie obywatelskim w perspektywie współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej  AneksZałącznik 1. Autorskie badania klimatu w Policji (wyciąg z badań) Załącznik 2. Nowa koncepcja służby dzielnicowych – badania pilotażowe 	 Załącznik 3. Ogólnopolskie badania dzielnicowych – zakres badań 	Bibliografia 	     ";"                                     Książka Iwony Klonowskiej porusza zagadnienie pracy w Policji z perspektywy współczesnych nauk społecznych, a konkretnie pedagogiki resocjalizacyjnej. Już sam ten fakt pozwala na stwierdzenie, że ukazanie się takiej pozycji na rynku wydawniczym może być wydarzeniem oczekiwanym i ważnym, zarówno z naukowego, jak i społecznego punktu widzenia. […] wnosi ona nowe spojrzenie na formację policyjną. Jest naukowym studium zjawiska „zmiany społecznej” dokonującej się w kraju na naszych oczach. Stanowi pierwszą w Polsce publikację naukową analizującą funkcjonowanie Policji jako instytucji i policjantów jako osoby pełniące określoną funkcję społeczną z perspektywy pedagogiki resocjalizacyjnej. […]             Monografia jest skierowana do szerokiego grona odbiorców: od studentów i słuchaczy szkół policyjnych, poprzez funkcjonariuszy Policji aż do studentów uniwersyteckich kierunków prawniczych, psychologicznych, socjologicznych i pedagogicznych. Niewątpliwe powinna też zainteresować polityków i decydentów zajmujących się problematyką bezpieczeństwa wewnętrznego naszego kraju.                         Z recenzji prof. zw. dr. hab. Marka Konopczyńskiego                                                               ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 298 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-488-5.jpg
"Edusfera jako holistyczna kategoria pedagogiki ogólnej";"Zarys idei";"Roman Schulz";978-83-8095-503-5;;"                                    W niniejszym studium rozważa się potrzebę oraz możliwość wzbogacenia ogółu dotychczasowych terminów desygnujących całość zjawisk edukacyjnych w społeczeństwie przez pojęcie edusfery. W ramach tak określonego projektu dokonuje się – w trybie analizy konceptualnej – dwuwymiarowej charakterystyki dziedziny edukacji: jako części systemu socjokulturowego oraz jako odrębnej całości kulturowej. Zastosowanie obydwu tych perspektyw wydaje się przydatne (a może nawet niezbędne) do pełnego określenia statusu zjawisk edukacyjnych.                        Powody podjęcia i zrealizowania takiego zamierzenia były trzy. Pierwszy to „utrata” przez pedagogikę ogólną właściwej sobie dziedziny poznania w następstwie dyferencjacji pedagogiki na zbiór rozmaitych, specjalistycznych nauk o wychowaniu. Drugim był utrzymujący się zwyczaj zawężonego pojmowania przedmiotu pedagogiki, polegający na utożsamianiu go z edukacyjnym agosem, z pominięciem innych ważnych jego wymiarów jako bytu kulturowego. Powód trzeci to dominujący we współczesnej myśli pedagogicznej obraz edukacji jako tworu addytywnego (prostej agregacji składników), amorficznego (pozbawionego wymiaru strukturalnego) oraz zajmującego nie w pełni określone miejsce w ogólnym porządku socjokulturowym.              W odróżnieniu od perspektywy zdroworozsądkowej optyka systemologiczna ujmuje „edukację jako całość” w specyficzny sposób. Całość to bynajmniej nie synonim wszystkiego (co nam się kojarzy z wychowaniem) ani równoznacznik sumarycznego zbioru składników, lecz „wszystkie elementy czegoś tworzące razem jakąś samodzielną jednostkę”. A zatem bez uprzedniego zdefiniowania statusu części, określenia ich rodzaju oraz ustalenia łączących je relacji nie jest możliwe mówienie o „całości edukacyjnej” w poznawczo istotnym sensie. W myśl przyjętych tu założeń całością systemową tego rodzaju jest właśnie edusfera.              Z analizy usytuowania edusfery względem jej nadsystemów wynika, że nie tylko ma ona status organu (oraz narzędzia) życia zbiorowego, lecz także jest swoistym, strukturalnie odrębnym i (stosunkowo) niezależnym organizmem (systemem) kulturowym. Jej części powinny zatem być definiowane w terminach dziedzin, właściwych każdej odrębnej całości kulturowej. Są to: sfera kultury materialnej, edukacyjna socjosfera (w tym agosfera), dziedzina kultury symbolicznej (języka i komunikacji) oraz segment kultury duchowej (form świadomości edukacyjnej).              Wszystkie one łącznie tworzą dopiero całość zwyczajowo nazywaną „rzeczywistością pedagogiczną”. Całość ta wydaje się zarazem stanowić właściwą dziedzinę studiów i badań pedagogiki ogólnej (kiedyś – całej pedagogiki).              W początkowej fazie prac nad niniejszym studium chodziło o pewien rodzaj ćwiczenia intelektualnego, polegającego na zastosowaniu perspektywy strukturalnej (systemowej) w odniesieniu do jednego z głównych problemów pedagogiki ogólnej: statusu wychowania. A tytuł planowanego produktu miał brzmieć: „Dziedzina edukacji w świetle systemowego paradygmatu »część – całość«”. W miarę prowadzonych prac zadanie to przyjęło postać ambitniejszą, a książka otrzymała obecny tytuł. [...]                         Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego                        Rozprawa Romana Schulza jest [...] kluczową dla polskiej pedagogiki ogólnej propozycją systemowego, a więc i holistycznego ujęcia fenomenów pedagogicznych. [...] Na takie książki czeka się z największą przyjemnością. Będą do niej sięgać [...] kolejne pokolenia pedagogów.                                                    Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                               ";;"Słowo wstępne 	Rozdział 1Dziedzina edukacji i jej nadsystemy  Wprowadzenie 	 Opieka osobników dorosłych nad dorastającymi 	  Homeostaza społeczna 	 Rozwój osobniczy 	 Uniwersum pracy ludzkiej 	 Podsumowanie 	  Rozdział 2 Edusfera – w stronę oglądu całościowego 	 Rozdział 3Materialny wymiar edusfery 	  Rozdział 4Edukacyjna socjosfera 	 Człowiek społeczny 	 Edukacyjna socjosfera 	Świat osobowy 	 Struktury i operacje 	  Integrony edukacyjne 	  Płaszczyzny integracji struktur edukacyjnych (na przykładzie szkoły) 	  Procesy transformacyjne 	   Rozdział Agosfera 	 Idee agosu edukacyjnego 	  Agos jako świadczenie opieki 	  Agos jako kierowana socjalizacja 	  Agos jako czyn 	   Rozdział 6Semioza: język, komunikacja i dyskurs w edusferze 	 Języki edusfery 	 Komunikacja 	  Dyskurs 	   Rozdział 7Formy świadomości edukacyjnej 	  Świadomość, świadomość społeczna, kultura duchowa 	  Świadomość edukacyjna 	Pedagogika     ";" Z recenzji prof. zw. dr. hab. Bogusława ŚliwerskiegoRozprawa Romana Schulza jest [...] kluczową dla polskiej  pedagogiki ogólnej propozycją systemowego, a więc i holistycznego ujęcia  fenomenów pedagogicznych. [...] Na takie książki czeka się z największą  przyjemnością. Będą do niej sięgać [...] kolejne pokolenia pedagogów.   ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 108 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-503-5.jpg
"Metodyka procesu resocjalizacji w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych";;"Michał Kranc";978-83-8095-384-0;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                         W obecnej rzeczywistości dostrzega się wzrost zachowań dewiacyjnych wśród różnych grup wiekowych, co sprawia, że nie maleje zainteresowanie poszukiwaniem skutecznych sposobów ich eliminowania i zapobiegania. […]             W kręgu powyższych, społecznie i pedagogicznie ważnych oraz aktualnych kwestii pozostają zagadnienia resocjalizacji instytucjonalnej młodzieży niedostosowanej społecznie, które są podejmowane przez dra Michała Kranca w niniejszej publikacji. Autor analizuje je pod kątem metodycznym dotyczącym formalno-prawnej organizacji, założeń teoretycznych odnoszących się do poszczególnych obszarów zadaniowych oraz sposobów ich osiągania. […]             Na podstawie dokonanych analiz formułuje także postulat o potrzebie modernizowania i reformowania młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Wskazania do proponowanych zmian organizacyjno-metodycznych przedstawia w autorskim opracowaniu, tj. Ramowym rozkładzie dnia pracy resocjalizacyjnej w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz Podstawie programowej wychowania resocjalizacyjnego dla młodzieżowych ośrodków wychowawczych. […]             Ponadto należy podkreślić, że książka jest poznawczo wartościowa, wyróżnia ją bowiem praktyczna użyteczność dla potrzeb kształcenia i doskonalenia kadr placówek resocjalizacyjnych.                          Z recenzji dr hab. Danuty Kowalczyk, prof. UO                                                 W niniejszej publikacji zajeto się procesem resocjalizacji realizowanym w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych (MOW) typu wychowawczo-resocjalizacyjnego. Niedostosowanie społeczne wychowanków tych ośrodków prowadzi do konieczności stosowania oddziaływań resocjalizacyjnych zgodnie z przesłankami teoretycznymi procesu resocjalizacji. Eliminowanie zachowań antagonistyczno-destruktywnych powinno się odbywać poprzez oddziaływania psychokorekcyjne i psychoterapeutyczne. Takie działania mają za zadanie spowodowanie u jednostek nieprzystosowanych społecznie przemian w sferze motywacji i postaw z destruktywnych na konstruktywne, pożytecznych jednostkowo i społecznie. Wymaga to – oprócz realizacji działań opiekuńczo-wychowawczych – realizacji specjalistycznych zajęć reedukacyjnych w zakresie terapii, psychoedukacji, a także socjoterapii.            [...] Podjęcie przez Autora tej problematyki badawczej wynika z wyraźnego braku w prowadzonych badaniach naukowych ewaluacji pracy resocjalizacyjnej z młodzieżą niedostosowaną społecznie i umieszczaną w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych. Mowa o takiej ewaluacji, która umożliwiłaby formułowanie nowych, skutecznych form i metod pracy z młodzieżą niedostosowaną społecznie w systemie instytucjonalnym. Wprawdzie wiele się mówi o nowych metodach pracy z rodzinami patologicznymi oraz o programach oddziaływań profilaktycznych i resocjalizacyjnych wobec młodzieży niedostosowanej społecznie, lecz nie przeprowadzono badań ujmujących aktualne uwarunkowania środowiskowe i metodyczne w pracy z wychowankami młodzieżowych ośrodków wychowawczych.             Osobistym źródłem zainteresowań Autora poruszaną problematyką są włas­ne doświadczenia z pracy w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. W wyniku obserwacji jako wychowawcy oraz opinii wyrażanych przez innych nauczycieli, wychowawców nasuwa się potrzeba usystematyzowania metodyki pracy resocjalizacyjnej z nieletnimi niedostosowanymi społecznie.              Niewykluczone, że zaprezentowana analiza metod procesu resocjalizacji oraz próba ich usystematyzowania unaoczni każdemu pedagogowi resocjalizacji, z jak szerokim spektrum metodycznym mamy do czynienia we współczesnej praktyce resocjalizacyjnej. Wiedza ta może posłużyć w trafnym doborze metod pracy z młodzieżą niedostosowaną społecznie nie tylko w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, lecz także w innych placówkach zajmujących się resocjalizacją nieletnich.                         W toku zrealizowanych badań naukowych Autor przeanalizował realizację powyższych komponentów procesu resocjalizacji w praktyce młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Przeprowadzone badania miały na celu dostarczenie odpowiedzi na następujące pytania:                         1.	Jaka jest struktura i dynamika przyczyn umieszczania objętych badaniami wychowanków w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych?             2.	Jakie są przejawy indywidualizacji oddziaływań opiekuńczych wobec wychowanków objętych badaniami?             3.	Jakie są przejawy indywidualizacji specjalnych oddziaływań wychowawczych wobec wychowanków objętych badaniami?             4.	Jakie są przejawy indywidualizacji oddziaływań terapeutycznych wobec wychowanków objętych badaniami?             Aby uzyskać odpowiedzi na postawione pytania, posłużono się metodą sondażu diagnostycznego przy użyciu takich technik badawczych, jak: kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji, kwestionariusz obserwacji warunków organizacyjnych, analiza dokumentów – akt osobowych wychowanków.                        W toku realizacji niniejszych badań Autor dokonał analizy dokumentów badanych nieletnich wyżej wymienionych młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Badania obejmowały 207 wychowanków. Z tej populacji wyłączono z badań 55 wychowanków ze względu na brak interesujących nas danych w ich dokumentacji osobowej. Ponadto wyłączyłem z badań 37 kolejnych wychowanków, którzy z powodu ucieczek i niepowrotów z przepustek zostali skreśleni z listy wychowanków badanych ośrodków wychowawczych i wraz z dokumentacją osobową skierowani najprawdopodobniej do innych placówek. Nie był zatem w stanie przestudiować również ich akt osobowych. Ostatecznie przeanalizował dokumenty 115 wychowanków. Analiza dotyczyła struktury i dynamiki przyczyn umieszczania badanych nieletnich w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych. Uwarunkowania te obejmują obszar zaburzeń funkcjonowania rodziny nieletnich, zachowań antyspołecznych (zaburzenia zachowania, używanie środków uzależniających i czyni karalne) nieletnich oraz zaburzeń procesu edukacji szkolnej. Powyższych informacji Autor szukał badając indywidualne karty wychowanka, indywidualne plany edukacyjno-terapeutyczne sporządzane przez psychologa w zakresie diagnozy psychologiczno-pedagogiczno-psychiatrycznej. Informacje te uzupełniane były analizą opinii sądowych, opinii poradni psychologiczno-pedagogicznych, treści orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego oraz wywiadów środowiskowych, wywiadów kuratorskich zawartych w aktach osobowych badanych nieletnich.                                                               Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                 ";;"Wstęp   Rozdział Wybrane zagadnienia prawne i organizacyjne w pracy młodzieżowych ośrodków wychowawczych    1.1.	Młodzieżowy ośrodek wychowawczy w systemie środków oddziaływania resocjalizacyjnego wobec nieletnich1.2.	Diagnoza w procesie resocjalizacji w młodzieżowym ośrodku wychowawczym1.3.	Indywidualny plan edukacyjno-terapeutyczny w młodzieżowym ośrodku wychowawczym1.4.	Indywidualizacja procesu resocjalizacji wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych1.5.	Warunki organizacyjne procesu resocjalizacji w młodzieżowym ośrodku wychowawczym1.6.	Struktura i dynamika przyczyn umieszczania objętych badaniami nieletnich w młodzieżowychośrodkach wychowawczych  Rozdział 2Opieka w procesie resocjalizacji nieletnich  2.1.	Założenia teoretyczne opieki w procesie resocjalizacji nieletnich2.2.	Potrzeby opiekuńcze nieletnich wynikające z problemówśrodowiskowych i zaburzeń zdrowia psychofizycznego2.3.	Warunki realizacji opieki w procesie resocjalizacji wychowanków w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych2.4.	Przejawy indywidualizacji oddziaływań opiekuńczych wobec objętych badaniami wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych  Rozdział 3Wychowanie specjalne w procesie resocjalizacji nieletnich w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych  	     3.1.	Założenia teleologiczne i metodyczne wychowania specjalnego w procesie resocjalizacji nieletnich 3.2.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania metodą wpływu osobistego 3.3.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania metodą przekonywania3.4.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania metodą przykładu własnego3.5.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania metodą doradzania wychowawczego3.6.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania metodą organizowania doświadczeń 3.7.	Założenia i warunki realizacji oddziaływania dyscyplinującego3.8.	Przejawy indywidualizacji oddziaływań wychowawczychprzez objętych badaniami wychowawców  Rozdział 4Terapia w procesie resocjalizacji nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym  	  4.1.	Wprowadzenie  4.2.	Koncepcja i warunki realizacji terapii behawioralnej i poznawczo-behawioralnej  4.3.	Koncepcja psychodynamiczna i warunki realizacji psychoterapii indywidualnej  4.4.	Koncepcja i warunki realizacji socjoterapii4.5.	Koncepcja i warunki realizacji Treningu Zastępowania Agresji4.6.	Koncepcja i warunki realizacji Metod Twórczej Resocjalizacji  	4.6.1. Metoda resocjalizacji przez sport  4.6.2. Muzykoterapia  	  4.6.3. Terapia przez sztukę  	4.7. Przejawy indywidualizacji oddziaływań terapeutycznych przez objętych badaniami wychowawców  Rozdział 5Zakończenie i wnioski praktyczne  	  Bibliografia	Aneks  	   Załącznik 1Podstawa programowa wychowania resocjalizacyjnego dla młodzieżowych ośrodków wychowawczych   Załącznik 2Kwestionariusz analizy dokumentów osobowych wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego   Załącznik 3Kwestionariusz oceny warunków organizacyjnych realizacji procesu resocjalizacji w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych  	 Załącznik 4Kwestionariusz ankiety dla wychowawców młodzieżowych ośrodków wychowawczych    ";" W  obecnej rzeczywistości dostrzega się wzrost zachowań dewiacyjnych wśród  różnych grup wiekowych, co sprawia, że nie maleje zainteresowanie  poszukiwaniem skutecznych sposobów ich eliminowania i zapobiegania. […]W  kręgu powyższych, społecznie i pedagogicznie ważnych oraz aktualnych  kwestii pozostają zagadnienia resocjalizacji instytucjonalnej młodzieży  niedostosowanej społecznie, które są podejmowane przez dra Michała  Kranca w niniejszej publikacji. Autor analizuje je pod kątem metodycznym  dotyczącym formalno-prawnej organizacji, założeń teoretycznych  odnoszących się do poszczególnych obszarów zadaniowych oraz sposobów ich  osiągania. […] Na  podstawie dokonanych analiz formułuje także postulat o potrzebie  modernizowania i reformowania młodzieżowych ośrodków wychowawczych.  Wskazania do proponowanych zmian organizacyjno-metodycznych przedstawia w  autorskim opracowaniu, tj. Ramowym rozkładzie dnia pracy resocjalizacyjnej w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz Podstawie programowej wychowania resocjalizacyjnego dla młodzieżowych ośrodków wychowawczych. […] Ponadto  należy podkreślić, że książka jest poznawczo wartościowa, wyróżnia ją  bowiem praktyczna użyteczność dla potrzeb kształcenia i doskonalenia  kadr placówek resocjalizacyjnych.  Z recenzji dr hab. Danuty Kowalczyk, prof. UO   ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 218 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-384-0.jpg
"Wychowanie a sens życia";"Człowiek w obliczu dylematów egzystencjalnych";"Jolanta Spętana";978-83-8095-481-6;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                                                                                                                     Najlepsza Książka  na Zimę 2018 w kategorii „Poradniki” autorstwa Jolanty Spętanej za książkę Wychowanie a sens życia"                                                Czytelnicy, jurorzy i internauci plebiscytu Najlepsza Książka na Zimę zgodnie proponują sięgnięcie po książkę Jolanty Spętanej (wydawnictwa “Impuls“)                                                                                                                                                    Problem  sensu życia stanowiący płaszczyznę porozumienia na historycznej arenie  dziejów człowieka, wewnątrz której istnieje nieusuwalne miejsce dla  określenia konstytutywnych racji istnienia osoby, wykraczających poza  ramy determinizmu i psychologizmu, ze szczególną wyrazistością dochodzi  do głosu w kolejnych pokoleniach młodej generacji predestynowanej do  poszukiwania odpowiedzi na pytania i dylematy egzystencjalne.  Wprzęgnięty w wybory drogi życiowej młodości, znaczonej tłem szeregu  dyslokacji tożsamościowych, niezmiennie uobecnia on swoją postać w  dyskursie filozoficznym, który z czasem – wraz z rozwojem nauk  humanistycznych i społecznych – ewoluował na kolejne dyscypliny wiedzy,  by znaleźć się w polu zainteresowania nauk o wychowaniu.             Pytania o sens życia konstruowane na intelektualnym poziomie ukonstytuowania własnej egzystencji w świecie, odnoszone do pozaintelektualnej sfery bytu zakorzenione są zarówno w sferze praxis, jak i transcendentnej sferze wykraczającej poza empiryczne ramy doświadczenia, stąd należy je rozpatrywać w szerokim horyzoncie interdyscyplinarnym. Jeśli bowiem, jak to ujął H.-G. Gadamer, nowoczesna nauka odniosła niezaprzeczalny tryumf, a naukowe przesłanki kultury, w przekonaniu współczesnego człowieka, w sposób oczywisty przenikają jego świadomość istnienia, to ludzka myśl koncentruje się ciągle na pytaniach, na które szuka odpowiedzi, gdyż nie jest w stanie zagwarantować nośnego sensu życia, wartości i celów zatrzymujących napór pytań: „po co?”, „dokąd?”, „dlaczego?”. W warunkach szerzącego się sceptycyzmu i nihilizmu, pustki wewnętrznej i bezradności, coraz trudniej odkrywać ponowoczesnemu człowiekowi sens własnej egzystencji i cel ludzkiej historii. Jak mówi M. Lurker, po oświeceniowych i pozytywistycznych prądach ostatnich dwóch stuleci, abstrahujących wokół wiedzy opartej na konkretach, wiedzy faktograficznej, coraz częściej uznanie znajduje wiedza dająca się zaklasyfikować w obrębie wiedzy semantycznej, nie zawsze pozwalającej się wymierzyć, przyporządkować kategoriom logicznym, a tym samym wskazać na sens ukryty za ideami. [...]            Niniejsza praca, stanowiąc studium teoretyczne zagadnienia sensu życia, wpisuje się w refleksję nad teoretycznymi podstawami współczesnych nauk kulturowych, a prowadzone w niej rozważania lokują się w obrębie nurtu personalistycznego, którego istotą jest podkreślanie znaczenia fenomenu duchowości uwzględnianego w naukach kulturowych. Badania nad problemem sensu życia w odniesieniu do młodego człowieka doby ponowoczesnej, odnosząc się do sfery wychowania rozumianego jako „stawanie się”, mają na celu ukazanie możliwości zastosowania kategorii pojęciowej sensu życia oraz teorii sensu życia w interdyscyplinarnym obszarze pedagogiki, a tym samym możliwość wzajemnego przenikania teorii z zakresu pedagogiki, filozofii i psychologii, aby dowieść komplementarności wymienionych nauk. W charakterystycznym dla pedagogiki podejściu wielopłaszczyznowym, filozofia, której zwykło się przypisywać pierwszeństwo we wskazywaniu sensu, kooperuje tu z wiedzą z zakresu nauk o wychowaniu, a także psychologią, socjologią, teologią czy antropologią, aby współtworzyć wspólny obszar badawczy, z jego centrum w postaci osoby. U źródeł myśli pedagogicznej leżą bowiem filozoficzne rozważania o istocie człowieczeństwa, egzystencji ludzkiej w stale rozwijającej się cywilizacji, a ich konkretyzacja zawierająca się w odwiecznym pytaniu: kim jest człowiek? odsyła zarówno do współczesnych filozoficznych kierunków antropologicznych, jak i znajduje wyraz w analizach, refleksjach i badaniach prowadzonych przez pedagogów. [...]                                      Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                        ";;"Wstęp             Rozdział IO zastosowaniu kategorii badawczej i teorii sensu życia z perspektywy interdyscyplinarnej – wprowadzenie w obszar i metodę badań Rozdział IIOsoba w horyzoncie sensu życia a wychowanie           1.    Pytanie o człowieka i sens istnienia        2.    Ogólne znaczenie słowa „sens” i pojęcie sensu życia     3.    Problem sensu życia według wybranych typologii i koncepcji poznawczych a wątek edukacji  4.    Sens życia na przestrzeni dziejów w wybranych kontekstach teoretycznych 5.    Zagadnienie sensu życia w świetle opracowań psychologicznych a kwestia wychowaniaRozdział IIIOblicza „bolesności istnienia” a przestrzeń niedoborów sensu życia   1.    Historyczne i społeczne uwarunkowania kryzysu sensuWspółczesność spod znaku pustki, apatii i alienacji   2.    Egzystencjalne wymiary deficytów sensu życia młodzieży i kwestia lęku3.    Drogi dookreślania sensów jednostkowychSzyfry egzystencji młodości 4.    Cierpienie i śmierć: bezsens czy sens życia ukryty? Rozdział IVSposoby usensawniania życia próbą przełomu w pojmowaniu człowieka jako bytu poza sensem1.    Logoterapia oraz analiza egzystencjalnaO metodzie przywracania sensu życia w ujęciu Viktora Frankla    2.    Sens życia w kontekście dylematu alfa Józefa Kozieleckiego     3.    Przestrzeń aktywności nadających sens ludzkiemu istnieniu      4.    Wiara i religia w procesie usensawniania życia      5.    Aksjologia a nadawanie sensu życiaKoncepcja trojakiej struktury wartości Kazimierza Popielskiego   Rozdział VSens życia na tle przeobrażeń współczesnego świata  1.    Społeczeństwo czasu wielkiej zmianyO aksjologicznej „bezdomności” sensu jako istotnym problemie badawczym    2.    Filozoficzne dezaktualizacje pojmowania sensu życia    3.    Postrzeganie osoby w ramach współczesnych analiz teoretycznych a sens życia. Szkic do portretu osamotnionego indywidualisty     4.    Postmodernistyczne dylematy tożsamościowe a poszukiwanie integralnego modelu wychowania (do sensu życia)Rozdział VIEdukacja i wychowanie w otoczeniu wyznaczającym sens życiaKwestia środowisk znaczących i sensotwórczej roli pedagogiki   1.    Sens życia w horyzoncie wychowaniaŻycie jako zadanie       2.    Sensotwórcze aspekty spotkania, komunikacji i języka a relacja wychowawcza        3.    Osoba na drodze poszukiwań sensu      4.    Sens życia percypowany w środowisku rodzinnymO zagadnieniu wskazywania drogi w dialogu międzypokoleniowym      Rozdział VIIKu odbudowie idei człowieczeństwaPersonalistyczna wykładnia pedagogiki a sens życia    1.    W trosce o personalistyczny kontekst wychowaniaRelacja „ja – ty” i jej odniesienie do kategorii sensu       2.    Relacyjna koncepcja człowieka w pedagogice jako podstawa ujmowania sensu życia na gruncie personalizmu      Podsumowanie  Bibliografia      Wykaz schematów i tabel  ";;38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 296 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-481-6.jpg
"Koszula i krawat";"Obrazki wyłaniające się dorosłości";"Wiesław Antosz";978-83-8095-477-9;;"                                    O czym jest ta książka?                         O poszukiwaniach drogi, którą chcieliśmy odkryć dla dorosłych osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną, aby mogły budować swoje miejsce w otwartym społeczeństwie, a także o spotkaniu, które się zbliża i które jest nieuchronne. Żeby mogło do niego dojść, trzeba zburzyć mity i stereotypy tkwiące w naszych umysłach i z trudem dające się wykorzeniać. Autorzy wychodzą z założenia, że problematyczność podmiotowości niepełnosprawnych intelektualnie dotyczy prawdopodobnie warunków możliwości bycia razem normalnych i nienormalnych we wspólnej przestrzeni. To „razem” odnosi się przede wszystkim do nienarzucania niepełnosprawnym tylko swojego sposobu widzenia świata, a także realnego spojrzenia na ich możliwości bycia w tym świecie.                         Publikacja pokazuje ludzi z głębszą niepełnosprawnością intelektualną w codziennych i niecodziennych sytuacjach, z ich mocniejszymi i słabszymi stronami. Czytelnikowi należy się wyjaśnienie: dlaczego, pomimo wyraźnie holistycznego (fenomenologicznego) ujmowania problematyki podjętej w opracowaniu, używamy ciągle określeń: „głębsza niepełnosprawność intelektualna” czy „umiarkowana niepełnosprawność intelektualna” (która wraz ze znaczną niepełnosprawnością umysłową składa się właśnie na głębszą, w świetle medycznych i klinicznych opisów opartych na pomiarze możliwości intelektualnych osoby). Chcemy pokazać, że w kręgu naszych zainteresowań leży tematyka związana z budowaniem samostanowienia właśnie wśród tych, wobec których ciągle nie potrafimy się odnaleźć w społecznej rzeczywistości. Jest to grupa niejednorodna pod względem możliwości rozwoju intelektualnego i emocjonalnego czy podjęcia wyzwań stawianych członkom społeczeństwa. Do naszego projektu wybraliśmy osoby, z którymi można się było porozumieć za pomocą mowy, i takie, które potrafiły same się obsługiwać, dbać o higienę osobistą, ale przede wszystkim komunikowały, że są dorosłe i chcą być samodzielne. W świetle dostępnej dokumentacji ich intelektualne i społeczne funkcjonowanie odpowiadało umiarkowanemu poziomowi niepełnosprawności umysłowej.                         Struktura książki jest nie całkiem spójna, a każdy rozdział otwarty. Nie podajemy w niej recepty ani na tworzenie podmiotowości człowieka niepełnosprawnego, ani też na sposoby pracy z nim. Przedstawione opisy, komentarze, wątpliwości stanowią rezultat badań empirycznych podjętych w ramach projektu realizowanego przez dwa lata. Jednak inspiracje do pracy z osobami niepełnosprawnymi sięgają znacznie wcześniejszego okresu i są wpisane w nurt zainteresowań zawodowych i dociekań naukowych autorów. Stąd wiele przykładów pochodzi z doświadczeń, obserwacji, rozmów i innych form pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną w minionych latach.                          Próbujemy pokazać nasze zmagania w kierunku przerwania stereotypowej pajęczyny niemożności, w której jesteśmy wszyscy zaplątani. Wszyscy – znaczy nasi bohaterowie z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną, ich rodzice, terapeuci, przedstawiciele społeczeństwa oraz my, autorzy opracowania. Staraliśmy się być blisko naszych bohaterów, w miarę możliwości nie tylko przemawiać ich językiem, ale także spróbować odczytać ich język w działaniu, w praktyce. Wartością tej książki jest perspektywa krytyczna, pojawiająca się zarówno w spojrzeniu na prezentowane własne przedsięwzięcia, jak i we wprowadzeniu języka filozofii nie tylko do analizy badań, ale też do samych praktyk. Krytyka nie jest wypominaniem błędów, lecz dyskursywnym spojrzeniem na możliwości dokonywania zmiany w życiu niepełnosprawnych i ich otoczenia. Dlatego tak ważna jest rola terapeutów, którzy zgodzili się na aktywny udział w badaniach, dzieląc się własnymi spostrzeżeniami i godząc się równocześnie na różnorodne uwagi[...]                                                     Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                    ";;"Wprowadzenie      1. „Rozumne podmioty tworzą idealne społeczeństwo” – filozoficzne korzenie „ugruntowanej pozycji” osoby z niepełnosprawnością intelektualną   1.1. Do czego praktykom potrzebna jest teoria?   1.2. W stronę perspektywy filozoficznej     1.3. Krytyczne spojrzenie na uwarunkowania podmiotowości osób z niepełnosprawnością intelektualną    1.4. Samostanowienie     1.5. Perspektywa dyskursu     1.6. Filozofia troski o siebie       1.7. Jak z proponowanej zmiany mogą korzystać pedagodzy?       2. Koncepcja empowermentu jako inspiracja do kreowania miejsca osoby z niepełnosprawnością intelektualną w społeczeństwie 2.1. Czym jest empowerment?     2.2. Empowerment jako wyzwanie dla pedagogiki specjalnej   2.2.1. Empowerment jest wielowymiarowy 2.2.2. Różne poziomy empowermentu   2.2.3. Nowe obszary badań nad empowermentem osób z niepełnosprawnością intelektualną    3. Osoba z niepełnosprawnością intelektualną w drodze z rezerwatu do supermarketu (coś się zmienia) 3.1. Dorosłość osoby z niepełnosprawnością intelektualną w percepcji społecznej 3.1.1. Oblicza troski najbliższych3.1.2. Motywy troski najbliższych 3.1.3. W stronę większego ryzyka – jak można choć trochę odejść od rodziców? 3.1.4. Jak społeczeństwo utwierdza wyuczoną bezradność – samodzielność z Caritasem3.2. Trudna droga w stronę zmiany  3.2.1. Próby decydowania o sobie w kontekście społecznego przyzwolenia3.2.2. Regulaminy i dyskrecja – ustanawianie granic samodzielności  3.3. Jak osoby z niepełnosprawnością intelektualną próbują otwierać się na własną dorosłość?3.3.1. Cena za skrawek samostanowienia 3.3.2. Kim jestem?  3.4. Osoby niepełnosprawne intelektualnie też przeżywają konflikty   4. Popatrzmy inaczej – dlaczego tak trudno się spotkać? 4.1. Zasada Kasprowego Wierchu      4.2. Projekt: samodzielność na warsztatach     4.2.1. Nasi bohaterowie     4.2.2. W poszukiwaniu zróżnicowanych praktyk – na czym polega samodzielność?4.2.3. Razem, ale osobno – relacje z instruktorami 4.3. Sprzyjać rozwijaniu czy „upupianiu”?  5. Uczymy się – różne perspektywy 5.1. Jak w przedszkolu – pierwsza rozmowa  5.2. Zakupy  5.3. Następny krok – przygotowujemy posiłki5.4. Wyjazd do Wrocławia – co widział kierownik warsztatów     5.4.1. Podróż pociągiem    5.4.2. Spotkanie   5.4.3. Siedem samodzielnych dni     5.5. Widziane z Wrocławia      5.5.1. Inaczej niż zwykle     5.5.2. Teatr po raz pierwszy   5.5.3. Teatr po raz drugi – w sytuacjach granicznych na zakończenie projektu    6. Niedokończone obrazki – i co dalej? Rezygnacja z pokusy zaczarowywania świata   6.1. Czego uczyć osoby niepełnosprawne intelektualnie? 6.2. Jak odczytywać potencjał osób niepełnosprawnych intelektualnie? 6.3. Jak uczyć osoby niepełnosprawne intelektualnie? Indywidualizm czy uniwersalizm 6.4. Reguły jako znaki  6.5. Spotkanie powodujące, że wyruszamy w drogę do siebieBibliografia    ";"Publikacja ukazuje trudną drogę osób niepełnosprawnych intelektualnie do samodzielnego i odpowiedzialnego życia ‒ na miarę ich możliwości. Uzmysławia, jak ważne jest mądre towarzyszenie im w drodze, na której […] próbują tworzyć swoją dorosłość. […] Prezentuje projekt badawczy dotyczący prób samodzielnego życia podejmowanych przez osoby dorosłe z głębszą niepełnosprawnością intelektualną, ich radzenia sobie z wyzwaniami […], a także prób pomagania innym w ramach wolontariatu. Dzięki temu stanowi cenny podręcznik dla rodzin i specjalistów pracujących z takimi osobami. Autorzy bardzo szczegółowo przedstawili osoby uczestniczące w projekcie, ich zachowanie, sposób komunikowania się, przeżywane emocje, podejmowane zadania i metody ich realizowania, wynikłe trudności oraz ich przyczyny. Projekt ten okazał się przykładem dobrych praktyk, a wysiłek terapeutów, instruktorów oraz samych dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną został wynagrodzony w postaci: większego poznania siebie, nabycia umiejętności potrzebnych do samodzielnego życia, poprawy jakości życia […], a także sprawdzenia swoich kompetencji zawodowych oraz satysfakcji z pracy w przypadku terapeutów i opiekunów. Książka napawa optymizmem i wiarą w możliwości osób niepełnosprawnych, w ich wrażliwość, chęć godnego i niezależnego życia. Ukazuje też wiele możliwości spotkania i wspólnego życia osób niepełnosprawnych i osób o prawidłowym rozwoju intelektualnym.  Z recenzji dr hab. Ewy Zasępy, prof. APS   ";32.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 176 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-477-9.jpg
"Szkoła wobec wyzwań współczesnej edukacji. Role i zadania pedagoga, psychologa i wychowawcy";"Konteksty trans- i interdyscyplinarne";"Irena Koszyk";978-83-8095-373-4;;"                                     Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Niniejsza publikacja powstała w wyniku rozważań podjętych przez osoby zajmujące się problematyką uwarunkowań funkcjonowania szkolnictwa na różnych etapach edukacyjnych. Tak jak szerokie kompetencje powinni posiadać pedagodzy, psycholodzy i wychowawcy, tak książka ta porusza problematykę sięgającą do wielu dyscyplin naukowych. Praca zawiera 12 artykułów, których autorami są osoby związane z nauczaniem w szkołach, na uczelniach czy też w placówkach wspomagających pracę szkoły. Składają się na nią rozważania zarówno teoretyczne, jak i praktyczne.                        Artykuł B. Ogonowski dotyczy funkcjonowania pedagogów i psychologów w rzeczywistości szkolnej. Autorka wskazuje, jakie problemy i ograniczenia mają oni w związku z wykonywaniem wielu czynności pozapedagogicznych, do jakich interwencyjnie są wykorzystywani. Ponadto zwraca ona uwagę na to, że takie podejście, związane z wielozadaniowością pedagogów i psychologów, uniemożliwia im udzielanie pomocy tym uczniom i rodzicom, którzy rzeczywiście jej potrzebują. Powoduje to z kolei szukanie przez nich pomocy na forach internetowych czy u anonimowych osób, które są specjalistami od wszystkiego.                        Kolejny artykuł, U. Strzelczyk-Raduli, porusza problematykę pracy pedagogów w obliczu sytuacji kryzysowej. Autorka podkreśla również to, że pomieszanie zadań, do jakich delegowani są pedagodzy, komplikuje skuteczność niesienia pomocy dzieciom i ich rodzinom znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych. Szeroko opisuje ona formy wspierania pedagogów i uczniów oferowane przez pracowników ośrodków interwencji kryzysowej. Przedstawia szczegółowo problemy, z jakimi zgłaszają się rodzice i dzieci do pedagogów oraz psychologów pracujących w takich ośrodkach, a także ukazuje trudną sytuację niektórych uczniów.                        Artykuł I. Koszyk pokazuje, jakie rozwiązania związane z pomocą psychologiczno-pedagogiczną są dostępne w Opolu. Przedstawiona oferta obejmuje zajęcia zarówno dla dzieci utalentowanych, jak i borykających się ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się czy też z zaburzeniami w sferze emocjonalno-społecznej. Dzięki temu Czytelnik może się zapoznać z dobrymi praktykami realizowanymi w szkołach w tym mieście.                        Z kolei P. Gindrich porusza bardzo ważny problem, z którym muszą się zmagać pedagodzy, a mianowicie – wyuczonej bezradności uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Autor opisuje triangulacyjny model tego zjawiska, który stworzył na podstawie ujęć teoretycznych. Przedstawia także badania związane z wyuczoną bezradnością ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi z perspektywy trudności w uczeniu się i zaburzeń towarzyszących.                         K. Dworecka opisuje funkcjonowanie uczniów z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w jednostkach oświatowych z oddziałami integracyjnymi w Opolu. Autorka dokonuje analizy kształcenia specjalnego w takich jednostkach, pokazując, jak funkcjonują przedszkola i szkoły, które mają oddziały integracyjne, a także przedstawia, jakie formy zajęć oferuje się uczęszczającym do nich dzieciom.                        Kolejny artykuł, M. Garbca, porusza problematykę edukacji włączającej. Czytelnik może się dzięki niemu zapoznać z terminologią związaną z uczniem ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, warunkami realizacji edukacji włączającej, a co najważniejsze – również z zaleceniami dla praktyki edukacyjnej.                        O diagnozowaniu i wspieraniu rozwoju ucznia zagrożonego wystąpieniem dysleksji pisze E. Jędrzejowska. Autorka podaje symptomy ryzyka wystąpienia dysleksji w wieku przedszkolnym, co związane jest z diagnozą identyfikacyjną. Następnie przedstawia ona narzędzia, które mogą być przydatne w diagnozowaniu tych trudności w nauce.                         Artykuł R. Reclik dotyczy trudności w uczeniu się matematyki na etapie wczesnoszkolnym. Autorka podkreśla, że właśnie uczenie się matematyki już na samym początku edukacji szkolnej sprawia uczniom wiele problemów. W dalszej części artykułu podaje ona przyczyny tych trudności, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne.                        Kolejny artykuł związany jest z oddziaływaniami profilaktycznymi, które wspomagają proces wychowywania w domu i szkole, a także funkcjonowanie szkoły w kontekście kontaktów nauczyciel–rodzic. S. Śliwa opisuje, jakie kompetencje powinni posiadać nauczyciele-wychowawcy uczący na co dzień uczniów trudnych. Ukazuje on, jak duże umiejętności, doświadczenie i wiedzę powinni mieć pedagodzy, co wpisuje się w tematykę całej publikacji.                        W następnym artykule S. Kania opisuje współczesne tendencje w profilaktyce, bazujące na profilaktyce pozytywnej. Autor podkreśla, jak ważne w dzisiejszych czasach staje się prawidłowe utrzymanie funkcji rodziny i jej struktury. Wyzwanie to jest istotne w szczególności w kontekście poziomów profilaktyki, na których oddziaływania względem rodziny są różnorodne, a rodzice są zarówno ich odbiorcami, jak i ich realizatorami.                        Artykuł A. Śliwy i S. Śliwy również porusza problematykę związaną z rodzicami uczniów, ale w odniesieniu do ich kontaktów ze szkołą i nauczycielami. Autorzy sygnalizują, że współpraca ta niekiedy jest trudna, ponieważ zarówno nauczyciele, jak i rodzice wzajemnie na siebie narzekają, zamiast współdziałać. Badacze wskazują także, że tę sytuację problemową można rozwiązać, przyjmując wspólny cel: dobro dziecka.                        Na zakończenie Czytelnicy mogą zapoznać się z przykładem dobrych praktyk w zakresie kształcenia ustawicznego w społeczeństwie norweskim w opracowaniu A. Sobczak. Autorka podkreśla, że kształcenie ustawiczne staje się współczesnym wymogiem cywilizacyjnym, a ze względu na to, że Norwegia jest w czołówce państw europejskich, w których udział dorosłych w edukacji jest największy, warto zapoznać się z jej systemem edukacyjnym. Artykuł ten wieńczy rozważania podjęte w publikacji, sygnalizując, że warto zajmować się problemami nieco dalszymi, a nie tylko bieżącymi.                        Książka ta może posłużyć zarówno osobom uczącym przyszłych nauczycieli, jak i samym nauczycielom, wychowawcom, pedagogom czy też psychologom. Porusza ona różnorodne tematy w kontekście trans- i interdyscyplinarnym, co powinno być ciekawe dla wielu Czytelników.                                    Redaktorzy                                                              Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                                       ";;"Wstęp        Bronisława OgonowskiPedagog szkolny w realnym i wirtualnym świecie – wyzwania i możliwości     Urszula Strzelczyk-RaduliPedagog szkolny w sytuacji kryzysu rodziny i dzieckaIrena KoszykMiejsce pomocy psychologiczno-pedagogicznej w polityce oświatowej OpolaPrzykłady rozwiązańPiotr GindrichO wyuczonej bezradności uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi    Krystyna DworeckaPróbujmy żyć razem. Dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu w przedszkolach i szkołach z oddziałami integracyjnymi w Opolu   Mariusz Garbiec Realizacja założeń edukacji włączającej jako wyzwanie dla współczesnej szkoły  Ewa JędrzejowskaDiagnozowanie i wspieranie rozwoju dziecka z grupy ryzyka dysleksji na etapie wczesnej edukacjiRenata ReclikRozpoznawanie indywidualnych potrzeb edukacyjnych i wspieranie rozwoju uczniów w wieku wczesnoszkolnym z trudnościami w uczeniu się matematykiSławomir ŚliwaKompetencje profilaktyczne pedagogów w świetle profilaktyki problemów wychowawczych ucznia  Sławomir KaniaProfilaktyka pozytywna bazująca na rodzinie – kierunki i perspektywy rozwoju   Anna Śliwa, Sławomir ŚliwaWspółpraca szkoły z rodzicami jako ustawiczne wyzwanie w pracy nauczyciela-wychowawcy  Anna SobczakKształcenie ustawiczne w społeczeństwie norweskim jako przykład  dobrych praktyk   ";"Publikacja stanowi cenne źródło wiedzy o pedagogu szkolnym i osobach z niepełnosprawnością, a także o możliwościach i sposobach ich kształcenia oraz szeroko rozumianej profilaktyce. W tym kontekście dzięki walorom poznawczym i dydaktycznym praca zasługuje na pozytywną ocenę. Przeznaczona jest ona dla osób interesujących się zakreślonymi problematykami.   Z recenzji prof. zw. dr. hab. Janusza Kirenki   Wartością pracy, a zarazem osiągnięciem autorów i redaktorów naukowych jest przede wszystkim to, że przy dość wyraźnym skoncentrowaniu się na głównym temacie, którym są „role i zadania pedagoga, psychologa i wychowawcy”, udało się uniknąć jednostronności w podejściu do poszczególnych obszarów tegoż zagadnienia. Interdyscyplinarność, która dziś wydaje się nie tylko modą, ale i koniecznością, uzewnętrznia się w niniejszym tomie w dobrym tego słowa znaczeniu.  Z recenzji prof. nadzw. dr. hab. Mirosława Kowalskiego   ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 204 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-373-4.jpg
"Zagrożone człowieczeństwo. Tom V";"...między bezradnością a działaniem";"Ewa Kantowicz";978-83-8095-416-8;;"                                     Prezentowana książka ...między bezradnością a działaniem stanowi kontynuację krytycznego namysłu nad problematyką zagrożonego człowieczeństwa, która była podejmowana w poprzednich tomach serii „Zagrożone człowieczeństwo”. W niniejszym tomie współautorzy i autorzy poszczególnych tekstów dostrzegają nowe zagrożenia i poszukują rozwiązań w myśl tezy, że tego świata nie możemy zostawić takim, jakim on jest. Nie wolno także pozostawać biernym na sytuacje instrumentalnego traktowania człowieka i człowieczeństwa.            Przybliżony w prezentowanym tomie dyskurs nad aktualnymi zagrożeniami związanymi z próbami polaryzacji społecznej lub manifestowaniem wrogości wobec „innych” ma charakter interdyscyplinarny, ponieważ pozwala na wielopłaszczyznową analizę podjętej problematyki. Przedstawiciele nauk humanistyczno-społecznych, a także praktycy podejmujący badania oraz działania o charakterze społeczno-wychowawczym próbują przejść od bierności do aktywności, nie tylko diagnozując współczesne zagrożenia, ale i wskazując metody ich przeciwdziałania oraz wspierania jednostek oraz grup w sytuacjach trudnych.                         [...] W prezentowanej pracy Autorzy tekstów poszukują rozwiązań w myśl założenia, iż tego świata nie możemy zostawić takim – jakim jest, próby polaryzacji społecznej, partycypacji społecznej, bierności oraz wykluczenia człowieka i rodziny, jak też globalnych, środowiskowych i jednostkowych uwarunkowań zagrożeń człowieka i człowieczeństwa.              Tak szeroka problematyka człowieczeństwa nadaje tytułowemu pojęciu prawomocności i implikuje do analizy kolejnych jego wymiarów oraz rozstrzygania stosunków społecznych. Coraz częściej dyskusje o nich i ich problemach wskazują na społeczną bezradność wobec globalnych zjawisk i zagrożeń, a celem niniejszego tomu jest zwrócenie uwagi na aktualne zmiany społeczne  i jednostkowe oraz grupowe doświadczenia w tym obszarze.              Prezentowana monografia to ważny głos w dyskursie pedagogicznym. Opracowanie jest w mojej ocenie wartościowym merytorycznie i poznawczo dokonaniem, nie tylko redaktorów naukowych, ale i wszystkich współautorów, których teksty są tutaj zamieszczone. Analiza treści zawartych w opracowaniu poszerza spektrum wiedzy na temat zagrożeń człowieczeństwa oraz jego różnych aspektów i kontekstów.             Opracowanie, jako całość stanowi interesujący poznawczo materiał. Teksty tutaj zamieszczone napisane zostały na dobrym poziomie merytorycznym. Tom piąty, podobne jak i poprzednie wydania serii skierowany jest do szerokiego grona odbiorców: pedagogów społecznych, pracowników socjalnych, psychologów, socjologów, ale także studentów kierunków społecznych (zwłaszcza pedagogiki), pracy socjalnej oraz praktyków, w tym nauczycieli, wychowawców, terapeutów i rodziców. Warto więc do tej pozycji sięgać, gdyż stanowi ona kompendium wiedzy o różnorodnych sytuacjach i zjawiskach spostrzeganych jako zagrożenia człowieczeństwa.                                  Z recenzji dr hab. Pauliny Formy                        Celem prezentowanej publikacji jest poszerzanie świadomości społecznej w obszarze zagrożeń oraz wskazanie możliwych dróg analizy problemów i poszukiwania rozwiązań. Mamy nadzieję, że opracowanie spotka się z szerokim zainteresowaniem Czytelników i znajdzie wielu odbiorców wśród badaczy kwestii społecznych, nauczycieli akademickich, studentów, a także praktyków podejmujących działania wychowawcze, socjalne i resocjalizacyjne o charakterze profilaktycznym oraz kompensacyjno-terapeutycznym.                                                             ";;"Przedmowa (Ewa Kantowicz, Iwona Staszkiewicz-Grabarczyk, Magdalena Zmysłowska)   Część I„Tego świata nie możemy zostawić takim, jakim jest” – w poszukiwaniu rozwiązań Elżbieta ŁuczakW trosce o skuteczniejszą profilaktykę przeciwuzależnieniową       Ewa KantowiczRedefinicja koncepcji wsparcia społecznego a nowe przestrzenie profesjonalnych działań w systemie wspierania rodziny     Maria Trzcińska-KrólNauczyciele i rodzice – relacje i współpraca    Monika MaciejewskaEdukacyjne badania stosowane jako wsparcie w procesach zmiany     Monika Suska-KuźmickaWsparcie socjoterapeutyczne dzieci ze szkół wiejskich Obszary działań i bezradności      Część IIŚwiat nie jest czarno-biały, czyli o próbach polaryzacji społecznejJoanna Żeromska-CharlińskaUwięziona/uwikłana kobiecość – wiktymizacyjna autokreacja mylnego uznania   Marta RukatRyzykowne zachowania młodzieży w InternecieIwona Staszkiewicz-GrabarczykMarginalizacja i wykluczenie społeczne a problemy bezdomnych     Iwona MyśliwczykPraca zawodowa osób dotkniętych niepełnosprawnością intelektualną – obszar pomijany w praktyce pedagogicznej   Dariusz SarzałaResocjalizacyjne aspekty środków probacyjnych jako alternatywnych rozwiązań prawnych stosowanych wobec kary pozbawienia wolności   Część IIICzłowiek i rodzina – między partycypacją, biernością a wykluczeniemMagdalena Zmysłowska, Małgorzata Ciczkowska-GiedziunWielowymiarowość wsparcia rodziny: inspiracje teoretyczne, działania wspierające, polityka społeczna Ewa WłodarczykRola rodziny w procesie zdrowienia kobiet uzależnionych od alkoholu      Anna Korlak-ŁukasiewiczWykluczenie społeczne wdów   Magdalena Zdaniewicz Wsparcie seniora w organizacji czasu wolnego – potrzeba czy obowiązek?    Marzena RuszkowskaPraca z rodziną biologiczną dziecka przebywającego w pieczy zastępczej w świetle regulacji prawnych i literaturyBożena ChrostowskaAktywizm rodziców dzieci z autyzmem w Polsce na przykładzie działań Klubu Rodziców JiMAktywność obywatelska czy narodziny ruchu rodziców dzieci z autyzmem?    Część IVCzłowiek i człowieczeństwo – globalne, środowiskowe i jednostkowe uwarunkowania zagrożeńSebastian SobczukKształtowanie człowieka ekologicznego w ujęciu personalistycznym drogą wyjścia z globalnego kryzysu środowiska    Anna Maria Jeznach Wiedza i przekonania lekarzy oraz pielęgniarek na temat dehumanizacji medycyny  Anna Książak-GregorczykDoświadczanie codzienności przez młodzież w środowisku szkoły Piotr ZdunkiewiczWszyscy ludzie rodzą się wolni i równiDziałania Amnesty International w Polsce  ";"W prezentowanej książce Autorzy tekstów poszukują rozwiązań w myśl założenia, że „Tego świata nie możemy zostawić takim – jakim jest”. Podejmują więc próby polaryzacji społecznej, zajmują się partycypacją społeczną, biernością, wykluczeniem jednostek i rodzin, jak również globalnymi, środowiskowymi i jednostkowymi uwarunkowaniami zagrożeń człowieka oraz człowieczeństwa.  Tak szeroka problematyka człowieczeństwa nadaje tytułowemu pojęciu prawomocność oraz inspiruje do analizy kolejnych jego wymiarów oraz rozstrzygania stosunków społecznych. Coraz częściej dyskusje o nich i ich problemach wskazują na społeczną bezradność wobec globalnych zjawisk i zagrożeń, a celem niniejszego tomu jest zwrócenie uwagi na aktualne zmiany społeczne i jednostkowe oraz grupowe doświadczenia w tym obszarze.  Prezentowana publikacja to ważny głos w dyskursie pedagogicznym. […] Tom piąty, podobne jak i poprzednie wydania serii, skierowany jest do szerokiego grona odbiorców: pedagogów społecznych, pracowników socjalnych, psychologów, socjologów, ale także studentów kierunków społecznych (zwłaszcza pedagogiki), pracy socjalnej oraz praktyków, w tym nauczycieli, wychowawców, terapeutów i rodziców. Warto więc do tej pozycji sięgać, gdyż stanowi ona kompendium wiedzy o różnorodnych sytuacjach i zjawiskach spostrzeganych jako zagrożenia człowieczeństwa.    Z recenzji dr Pauliny Formy     ";44.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 268 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-416-8.jpg
"Ku człowiekowi. Doświadczanie relacji z pacjentem w narracjach lekarzy";"Wybrane zagadnienia pedagogiki  leczniczej";"Beata Antoszewska";978-83-8095-522-6;;"                                                             Na książę składa się osiem rozdziałów, które zostały podzielone na część teoretyczną i empiryczną.             W  części teoretycznej wykorzystano wiedzę na temat relacji lekarz –  pacjent, zgromadzoną na gruncie medycyny, psychologii zdrowia czy  socjologii medycyny. W rozdziale pierwszym ukazane zostaną modele  medyczne w odniesieniu do potrzeby zmian w relacji lekarz – pacjent. Z  tego też względu zostaną naświetlone relacyjne implikacje dwóch  dawniejszych modeli, a mianowicie modelu biomedycznego,  biopsychospołecznego oraz trzech modeli współczesnych: paternalistycz-  nego, partnerskiego i konsumenckiego. Taka podstawa teoretyczna  umożliwia koncentrację na problemie: W jaki sposób postrzegany jest  współczesny pacjent? Kolejne paragrafy będą dookreślały pacjenta jako:  przypadek chorobowy, klienta, ofiarę systemu opieki zdrowotnej, osobę, a  także jako tzw. pacjenta upodmiotowionego (ang. empowered patient). W  ostatniej części pierwszego rozdziału analizowane będą oczekiwane przez  pacjen- tów kompetencje lekarskie, a mianowicie komunikatywność, umiejętność  słuchania innych, budzenie zaufania, empatia.             W  drugim rozdziale wskazane będą odniesienia pomiędzy procesem  edukacyjnym a istotnymi elementami zdobywania zawodu lekarza. Punktem  wyjścia będzie analiza kształcenia teoretycznego w zakresie nauk  medycznych oraz praktyk i stażu jako pomocnych w osiąganiu kompetencji  lekarskich. Ważne też będzie zastanowienie się nad komplementarnością  oraz synchronicznością procesu edukacji i samoedukacji. W ostatnim  punkcie rozdziału drugiego ukazana zostanie relacja lekarz – pacjent z  perspektywy pedagoga specjalnego.             Zasadniczym  tematem badawczym w rozdziale trzecim będzie komunikacja lekarza z  pacjentem oraz jej oddziaływanie na proces leczenia. Komunikacja  międzyosobowa to rzeczywistość złożona, której analiza wymagała  refleksji nad porozumiewaniem się werbalnym, niewerbalnym oraz  środowiskiem komunikacji. W odniesieniu do komunikacji werbalnej  szczególna uwaga zwrócona zostanie na sposoby komunikacji oraz rodzaje i  formy jej odbioru. W komunikacji niewerbalnej istotne są mimika,  gestykulacja rąk, postawa ciała, kontakt wzrokowego, tembr głosu oraz  dotyk. Na komunikację lekarza z pacjentem wpływa również środowisko, w  którym ten proces się dokonuje. Stąd też ostatnie dwa paragrafy  trzeciego rozdziału dotyczyć będą roli dystansu i bliskości pomiędzy  lekarzem a pacjentem oraz wystroju miejsca komunikacji.             Perspektywa  metodologiczna niezbędna zarówno do zbierania, jak i interpretacji  materiału źródłowego stanowić będzie istotną treść rozdziału czwartego.  Teoretyczne i metodologiczne założenia projektu stanowią podstawę  strategii badawczej oraz sposobu przeprowadzenia badań narracyjnych. Są  niezbędne do gromadzenia, analizy i interpretacji danych. W kolejnych  punktach rozdziału zostaną ukazane cel i przedmiot badań, postępowanie  badawcze oraz zagadnienia związane z doborem narratorów. Analizowano też  będą etyczne aspekty podjętych badań.             W  kolejnym rozdziale wskazane zostaną znaczące etapy kształtowania  lekarza. Punktem wyjścia będzie wybór zawodu. Zanim ktoś stanie się  lekarzem znaczącą rolę pełnią środowiska, w których dojrzewa, a  mianowicie: dom rodzinny, przestrzeń edukacyjna oraz przestrzeń zawodowa  – zwłaszcza studia medyczne, będące nie tylko czasem zdobywania wiedzy  medycznej i pozamedycznej, ale też budowania relacji.             Dynamika  uwarunkowania relacji lekarz – pacjent zostanie przeanalizowana w  rozdziale szóstym. Pierwszy punkt wprowadzi w doświadczenie bycia  pacjentem, jakie bywa udziałem lekarza, co skłonić może do bardziej  świadomej autorefleksji, poszukiwania nowych wzorców działań oraz  rozbudzenia zdolności do współodczuwania. Następnie analizie poddane  będą skutki pierwszych doświadczeń lekarza z pacjentem. W oparciu o  materiał źródłowy – wywiady z lekarzami, wyodrębnione i omówione zostaną  takie zagadnienia, jak: myślenie w kategoriach medycznych, ograniczenia  systemu opieki zdrowotnej, postawy hierarchiczne, odniesienia do  pacjentów ważnych dla budowania relacji lekarz – pacjent, równość w  doświadczaniu choroby oraz źródła trudności w przekazywaniu informacji o  stanie zdrowia pacjenta. W zakończeniu rozdziału przedstawiony będzie  proces kształtowania się relacji lekarz – pacjent, w którym istotne są  egzystencjalna inność pacjenta, przemieniające oddziaływanie zdobywanych  doświadczeń, ustawiczne dążenie do życia według wartości oraz uczenie  się mądrości.             Przedostatni  rozdział będzie dotyczyć wyznaczników tożsamości lekarza, sposobu  podejścia do pacjenta. Analizie poddane zostaną także czynniki  wzmacniające tożsamość. Szczególna uwaga zwrócona będzie na znaczenie  sukcesu terapeutycznego, satysfakcji zawodowej, wzrostu kompe- tencji  miękkich, podwyższania kwalifikacji zawodowych oraz uznania ze strony  pacjentów i kolegów lekarzy, jak również dobrych warunków pracy. Ze  względu na fakt, iż dynamika tożsamości lekarza nie zależy jedynie od  czynników pozytywnych, które ją wzmacniają, w ostatniej części rozdziału  przeanalizowane zostaną czynniki negatywne, które przyczyniają się do  osłabienia tożsamości lekarza. Spośród wielu za szczególnie istotne  należy uznać błędne decyzje medyczne, przegrana walka o życie pacjenta,  brak możliwości pomocy pacjentowi, roszczeniowość pacjenta, kłopotliwa  wdzięczność pacjenta wobec lekarza, konieczność podporządkowania się  systemowi opieki zdrowotnej oraz złe warunki pracy.             W  ostatnim rozdziale zostaną omówione aksjologiczne uwarunkowania relacji  lekarz – pacjent. Z narracji lekarzy wynika, iż istotne są takie  wartości, jak: prawda, szacunek, zaufanie, dialog i profesjonalizm.  Lekarze wskazują też na wielkie znaczenie dobrych relacji  międzyosobowych, zwłaszcza na poziomie rodziny i zespołu medycznego.  Dopełnieniem perspektywy aksjologicznej jest podkreślanie przez lekarzy  znaczenia rzeczywistości duchowej, co przejawia się w dostrzeganiu  potrzeb innych osób, zwłaszcza będących u kresu życia, traktowaniu  pacjenta jako bliźniego czy w zmaganiach z dylematami moralnymi. Owa  rzeczywistość duchowa w narracjach lekarzy przybiera kształt określonej  religijności oraz deklarowanej wiary, co ma przełożenie na jakość opieki  nad pacjentem.             Monografię  wieńczą refleksje końcowe z przeprowadzonych badań oraz analiz.  Stanowią one syntetyczne zebranie bogactwa myśli, wrażliwości i  wartości, jakie objawiły się w wywiadach z lekarzami. Praca jest próbą  twórczego odczytania narracji lekarzy, wzbogacenia dyskursu na temat  relacji lekarzy z pacjentami. Interpretacja ta nie aspiruje do miana  bycia   jedynie słuszną. Zawiera ona różne konteksty rozumienia relacji lekarza z  pacjentem, a także stanowi próbę poznania sposobów budowania relacji z  ludźmi w złożonej rzeczywistości leczniczej, a zwłaszcza w jej osobowym  wymiarze, najbardziej podstawowym dla każdego człowieka. Jest to także  refleksja nad relacją wynikającą z tradycji, zasad narzuconych przez  system opieki zdrowotnej, codziennych napięć, konfliktów czy dylematów  lekarzy.                           ";;;;64.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 410 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-522-6.jpg
"Rusz się człowieku kl. I: Obudowa metodyczna programu wychowania fizycznego „Rusz się człowieku”. Klasa I szkoły podstawowej";"Edukacja wczesnoszkolna:Plan pracy: 120 scenariuszy zajęć.";"Urszula Kierczak";978-83-8095-521-9;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                      Ruch daje radość, zadowolenie, odpręża, wzmacnia organizm, sprzyja ogólnemu rozwojowi fizycznemu i psychicznemu dziecka. Zajęcia wychowania fizycznego prowadzone w ramach edukacji wczesnoszkolnej powinny być dla uczniów przyjemnością i zabawą. Nauczyciel powinien dążyć do rozwoju naturalnej potrzeby ruchu. Zadaniem wychowania fizycznego na wszystkich etapach edukacji jest przygotowanie ucznia do stałego uczestnictwa w kulturze fizycznej, czyli wyposażenie w umiejętności, wiedzę, przekonania i wartości, które w dorosłym życiu owocować będą aktywnym, zdrowym stylem życia.                         Główną formą pracy w nauczaniu wczesnoszkolnym jest dzień aktywności dziecka. Treści kształcenia i wychowania powinny być spójne dla wszystkich edukacji. Wychowanie fizyczne jest integralną częścią nauczania i wychowania. Niestety pojawiają się tendencje do traktowania tego przedmiotu jako przerywnika w innych zajęciach, dodatkowego, niezbyt ważnego elementu nauczania. Zminimalizowane, ograniczone do dwudziestominutowych zabaw i gier wychowanie fizyczne pozostaje na uboczu procesu edukacji. W większości programów nauczania wychowaniu fizycznemu poświęcono niewiele uwagi, a przecież realizacja czynności ruchowych oraz zdobycie wiedzy i umiejętności opisanych w podstawie programowej wymagają przemyślanych sposobów działania, odpowiednich warunków, specjalistycznego sprzętu, właściwego przygotowania nauczyciela i uczniów.                          Jedną z najważniejszych potrzeb dzieci jest potrzeba ruchu. Zajęcia ruchowe powinny odbywać się każdego dnia jako składnik kształcenia zintegrowanego. Nie mniej istotne jest, by przynajmniej jedna godzina zajęć wychowania fizycznego w tygodniu prowadzona była w sali gimnastycznej z dostępem do wszelkich środków i sprzętów sportowych.                          Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. poz. 356), wskazuje cele kształcenia, czyli wymagania ogólne edukacji wczesnoszkolnej z podziałem na cztery obszary rozwojowe: fizyczny, emocjonalny, społeczny i poznawczy. W każdym ze zdefiniowanych obszarów określone zostały osiągnięcia uczniów na zakończenie klasy III. Zajęcia wychowania fizycznego pozwalają na realizację treści ze wszystkich obszarów rozwojowych. Kształtują nie tylko sprawność fizyczną, ale przede wszystkim osobowość. Uczą pokonywania trudności, dokonywania wyborów, komunikacji, współpracy, samodyscypliny, współzawodnictwa, uczciwości, czystej gry, przestrzegania przepisów, szacunku dla przeciwnika oraz umiejętności przyjmowania porażek. Są ponadto źródłem wiedzy o zdrowiu i ciele człowieka. Podstawa programowa zawiera także treści nauczania opisane jako wymagania szczegółowe. Mimo że kształcenie na tym etapie ma zintegrowany charakter, to dla zachowania czytelności informacji efekty kształcenia zostały przyporządkowane do poszczególnych edukacji.                                      Dla wychowania fizycznego osiągnięcia opisane zostały w trzech zakresach:                         1.	Utrzymania higieny osobistej i zdrowia.              2.	Sprawności motorycznych             3.	Różnych form rekreacyjno-sportowych.                                       Specyfika zadań wychowania fizycznego wymaga starannie zaplanowanych działań, określonych ram czasowych, specyficznych form i metod pracy. Zajęcia wychowania fizycznego muszą być realizowane we właściwych warunkach oraz wyznaczone w tygodniowym rozkładzie zajęć. W związku z tym, że w większości szkół wychowania fizycznego w klasach I–III nie prowadzą specjaliści z tego zakresu, prezentowane w tej publikacji materiały są bardzo szczegółowe i praktyczne. Całą obudowę metodyczną programu „Rusz się człowieku” dla pierwszego etapu edukacji tworzy seria trzech poradników metodycznych dla klas I–III. W każdym z poradników znajduje się minimum informacji teoretycznych, roczny plan realizacji wychowania fizycznego oraz 120 szczegółowych scenariuszy zajęć.                          Treści nauczania są zgodne z aktualną podstawą programową i pozwalają na osiągnięcie wszystkich opisanych celów edukacyjnych. Całość opracowana została na podstawie programu wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej „Rusz się człowieku”.                         Materiał przewidziany do realizacji w zakresie każdej z klas podzielony został na cykle. W trakcie trzech lat nauki uczniowie powtarzają poszczególne zadania, rozwijając uzdolnienia, utrwalając oraz nabywając nowe umiejętności i wiadomości. Ułożenie pracy w cykle zapobiega chaotyczności, systematyzuje materiał dydaktyczny i ułatwia nauczycielowi pracę.                        Kolejnym etapem planowania jest przygotowanie scenariuszy poszczególnych zajęć, czyli dokładne zaprojektowanie czynności uczniów i nauczyciela, ustalenie strategii realizacji zadań. Zastosowane metody, formy i środki dydaktyczne powinny prowadzić do przewidywanych osiągnięć ucznia. Taka forma projektowania łączy w sobie plan pracy rocznej z planami realizacji kolejnych zajęć. W niniejszym poradniku zamieszczono 120 scenariuszy zajęć. W każdym konspekcie podano: temat zajęć, zakres umiejętności ruchowych, przekazywanych wiadomości i kształtowanych postaw, miejsce zajęć, przybory do wykorzystania oraz dokładną charakterystykę czynności uczniów. Proponowane gry i zabawy zaczerpnięto z książki Romana Trześniowskiego Zabawy i gry ruchowe (w konspektach podano jedynie ich nazwy). Pozostałe – oparte na pomysłach własnych lub innych autorów – opisano szczegółowo. Nauczyciel może w dowolny sposób przebudowywać każdy scenariusz oraz realizować zajęcia w całości lub jedynie ich fragmenty.                          Mamy nadzieję, że pozycja ta ułatwi nauczycielom edukacji wczesnoszkolnej realizację zadań określonych w podstawie programowej i sprostanie wymogom postawionym im w tej dziedzinie. Podane przykłady metod i form pracy, ćwiczeń, zabaw, gier i całych scenariuszy powinny pomóc w prowadzeniu zajęć oraz zachęcić do stworzenia własnych ciekawych rozwiązań metodycznych, czego wszystkim nauczycielom serdecznie życzymy.                         (wszelkie zapytania prosimy kierować na adres zamowienia@impulsoficyna.com.pl lub tel. 506-624-220).                                                                                                                                                    Polecamy również pozostałe publikacje Urszuli Kierczak do klas II, III i IV-VIII:                                                Obudowa  metodyczna programu „RUSZ SIĘ CZŁOWIEKU” wraz z Planami pracy i  przedmiotowym system oceniania dla klas IV–VIII, Planem pracy  nauczyciela na zajęciach                                                 wersja PAPIEROWA + EBOOK (PDF)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              ";;"Wstęp       Nieco teorii     Podstawowe zasady budowy zajęć wychowania fizycznego     Plan realizacji zajęć wychowania fizycznego w klasie I      Szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego w klasie I      Cykl 1. Jestem uczniem       Cykl 2. Jaki jestem?      Cykl 3. Piłki, piłeczki – minigry    Cykl 4. W parku lub w lesie       Cykl 5. Dbam o swoje zdrowie      Cykl 6. Rytm, muzyka, taniec       Cykl 7. W zdrowym ciele zdrowy duch   Cykl 8. Jak ryby w wodzie    Cykl 9. Jesienny park. Zabawy w terenie  Cykl 10. Ja i moje emocje. Improwizacje ruchowe   Cykl 11. Jesteśmy sprawni i zdrowi  Cykl 12. Samodzielnie i w zespole  Cykl 13. Uha ha! Uha ha! Zima wcale nie jest zła Cykl 14. Piłka w grze  Cykl 15. W karnawale      Cykl 16. Sportowa zima      Cykl 17. W drużynie     Cykl 18. Zdrowym być      Cykl 19. Ruch i muzyka  Cykl 20. W poszukiwaniu wiosny  Cykl 21. W wodzie    Cykl 22. Ruch dla zdrowia   Cykl 23. Piłka w grze    Cykl 24. Moje ciało, moje zdrowie   Cykl 25. Bezpiecznie, aktywnie i zdrowo na wakacjach    Bibliografia     ";"W życie weszła nowa podstawa programowa dla szkół. Zmianom podlega także nauczanie wychowania fizycznego. Rusz się człowieku to  propozycja programu WF-u dla szkoły podstawowej z uwzględnieniem  podziału na etap wczesznoszkolny (klasy 1-3) i późniejszy. Zawiera  treści nauczania oraz przewidywane osiągnięcia uczniów w trzech  aspektach: „Wiem" (teoretyczna wiedza), „Potrafię" (umiejętności  praktyczne), „Jestem" (pożądane cechy charakteru i postawy, na przykład  godzenie się z porażką).Książka ma założenie szlachetne. Pomaga  nauczycielowi WF-u ułożyć zajęcia tak, żeby zadbać o wszechstronny  rozwój maluchów. Może dzięki temu nie dołączą one w dorosłym życiu do  podgatunku ludzkiego „kanapowiec pospolity". Trzeba jednak pamiętać, że  jest to praca dotycząca metodyki kształcenia, a więc napisana jest  stylem pracy naukowej. Cytaty z dzienników ustaw, sporo terminologii,  nie ma tu emocji znanych ze zmagań sportowych. Jest za to – niestety,  dość smutny – obraz pracy nauczyciela w polskiej szkole. Mnóstwo bardzo  szczegółowych wymagań, papierologia. Łatwo w tym wszystkim zgubić  podstawowy cel – dbanie o rozwój ruchowy młodzieży. Publikacja Rusz się człowieku pomoże  sobie o nim przypomnieć, pomoże zadbać o jego realizację, ale też  wesprze nauczyciela, by nie zagubił się w gąszczu edukacyjnych wymogów  czy formalnych niuansów.   dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej/25340  Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że z kondycją fizyczną naszych dzieci i naszej młodzieży nie jest najlepiej... Komputer, telewizja, sztuczne słodkie przekąski i siedzący tryb życia sprawiają, że coraz więcej młodych ludzi cierpi na nadwagę, kłopoty z kręgosłupem i inne tego typu dolegliwości. Dlatego też tym większe znaczenie ma czas spędzony na szkolnych lekcjach wychowania fizycznego, który często stanowi jedyną formę ruchu dla współczesnej młodzieży. A o tym, jak takie zajęcia powinny wyglądać - tak by przyniosły pożądany efekt i jednocześnie były dla dzieci atrakcyjne, opowiada świetna książka Urszuli Kierczak pt. "Rusz się człowieku. Program wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej".     Zgodnie z tytułem tej publikacji, stanowi on sobą cenny program zajęć wychowania fizycznego dla klas pierwszych szkoły podstawowej, oparty na nowej podstawie programowej. I tak oto każdy nauczyciel odnajdzie tu pokaźny zestaw cennych materiałów w postaci szczegółowego planu pracy dla klasy, przykładowe konspekty zajęć wraz ze szczegółowym opisem każdego ćwiczenia, standardy wymagań i oczekiwań, jak i wreszcie liczne materiały do diagnozy i ewaluacji. Całość przyjmuje zaś bardzo czytelną, przejrzystą, jak i również dodatkowo popartą pokaźną porcją materiałów graficznych całość!     Niniejsza publikacja przyjmuje tu formę interesującego i nowoczesnego podręcznika dla nauczycieli wychowania podstawowowgo, którzy mogą zaczerpnąć tu wiedzy na temat współczesnych, a nierzadko i dość nowatorskich technik prowadzenia szkolnych zajęć. Otóż książka ta proponuje sobą pokaźną porcję ciekawych, pomysłowych i odkrywczych rozwiązań z zakresu ćwiczeń, gier i zabaw, które uczynią lekcją w-fu nie tylko atrakcyjnymi, ale też i przynoszącymi jak najbardziej wymierne efekty w zakresie kondycji, sprawności i zdrowia fizycznego dzieci. I choć całość przyjmuje bardzo fachowy charakter, to forma tej książki sprzyja jak najbardziej temu, by z wielką łatwością i przystępnością czerpać z niej wiedzę, a następnie wprowadzać do szkolnej sali gimnastycznej.     Całość książki została podzielona na dwie zasadnicze części, czyli wstęp, teoretyczne wprowadzenie, plan wykazu zajęć dla klasy z jednej strony, z drugiej zaś meritum tej publikacji - szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego. Pierwsza część pozwala na przygotowanie się do działania, nabycie odpowiedniej wiedzy, jak i też rozpisanie ćwiczeń zgodnie z przyjętymi wytycznymi. Druga skupia się już zaś na czystej praktyce, czyli szczegółowych opisach ćwiczeń, podpartych cennymi rysunkami i grafikami. Warto tu zauważyć, iż każde z nich opiera się na podziale na części wstępne, główne i końcowe, a więc odpowiednią rozgrzewkę, faktyczny przebieg ćwiczeń oraz ich etap końcowy, stanowiący swoiste podsumowanie danej lekcji, a dla chętnych także i przydział zadań domowych.     Wielką siłą tej książki jest z pewnością różnorodność ćwiczeń, jakie ona sobą proponuje. Mam tu na myśli inteligentny rozkład związany m.in. z porami roku, czy też podziałem na zajęcia w sali, jak i na otwartym powietrzu. To dobre, ciekawe i z pewnością urozmaicające szkolną rutynę rozwiązanie, które przypadnie do gustów dzieci, jak i nauczycieli. Co do samych ćwiczeń, to znajdziemy ich tu naprawdę mnóstwo, gdyż w liczbie 120 godzin lekcyjnych, a kilka z nich wydaje się szczególnie intrygującymi - m.in. ćwiczenie polegająca na naśladowaniu ruchów zwierząt, nauka bezpiecznej jazdy na sankach, czy też zabawa w berka w warunkach leśno-parkowych. Co więcej, w wielu przypadkach zajęcia te łączą się z cenną edukacją dzieci - jak chociażby w zakresie prawidłowego przechodzenia przez jednię. To także idealne dopasowanie zajęć do wieku, wyobraźni i inteligencji pierwszoklasistów, co w przypadku tak młodych osób, ma wielkie znaczenie.     Na duże słowa uznania zasługuje także samo wydanie tej książki, które jest tyleż praktyczne w korzystaniu zeń, jak i efektowne wizualnie. Począwszy od pięknej okładki, poprzez przejrzysty druk i czytelny układ treści, a na bogatej szacie graficznej w postaci rysunków i rycin, skończywszy. To wszystko sprawia, że podręcznik ten prezentuje się bardzo okazale i udanie, a tym samym zachęcająco do korzystania z jego bogactwa porad, wskazówek i pomysłów.     "Rusz się człowieku...", to książka którą powinien poznać każdy nauczyciel wychowania fizycznego w naszym kraju. Poznać, a następnie przełożyć jej treść na swoją lekcyjną codzienność, gdyż dzięki temu nasze dzieci będą nie tylko chętniej uczęszczać na zajęcia w-fu, ale też i dysponować lepszą sprawnością fizyczną i - co najważniejsze, zdrowiem. To doskonała pomoc dydaktyczna, łącząca w sobie fachowość z atrakcyjnością, co wcale nie zdarza się tak często...źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26151-rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej.html ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 356 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-521-9.jpg
"Życie na przekórWacław Błażejewski1902–1986";;"Marian Miszczuk";978-83-8095-515-8;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Gdy odchodzi taki człowiek, jakim był Wacław Błażejewski, zostają po nim nie tylko jego dzieła, prace, dokonania, ale w duszach i sercach pozostających zostaje także i to, co nam z siebie dawał: jego myśli i uśmiech, życzliwość i gotowość pomocy. Tego Wacław Błażejewski może nauczył się w harcerstwie, ale tego uczy nas przykład Jego pracowitego, pełnego życzliwości życia. […] Był dzielny taką dzielnością, o jakiej pisał Aleksander Kamiński. Zmagał się z życiem z uporem i wiarą w sens bycia prawym. Był dzielny dzielnością, której dziś jest coraz mniej.                                     Jan Rossman, fragment pożegnania na Powązkowskim Cmentarzu Komunalnym J. Wojtycza (red.), Harcerski słownik biograficzny, t. 2, Muzeum Harcerstwa – Marron Edition, Warszawa – Łódź 2008, s. 25–26.                                                  Był na przekór                         Wacław Błażejewski żył i pracował na przekór wydarzeniom historycznym, w które obfitował wiek XX. Urodził się w niezamożnej rodzinie stolarza, a dzieciństwo i młodość przeżył w biedzie, którą przyniosła pierwsza wojna światowa. Zapadł na nieuleczalną chorobę, z której skutkami borykał się do końca życia. Mimo trudności życiowych bardzo chciał się uczyć, rozwijać, poznawać Warszawę i cały świat. Możliwość takiego spędzenia życia dało mu harcerstwo. Dzięki niemu poznał wielu wspaniałych ludzi, którzy mieli decydujący wpływ na jego losy. Harcerstwo zawsze stwarzało możliwości rozwoju, ale od każdego harcerza z osobna zależało, jak je wykorzysta. Wacław Błażejewski nie zaprzepaścił swojej szansy.             Wacław uczył się, rozwijał swoje umiejętności, zaczął pisać i wydawać książki, które znalazły uznanie u wielu osób. We wrześniu 1939 roku niemiecka bomba zniszczyła jego wspaniały księgozbiór. Działał w konspiracji, wydawał zakazane druki, za co wówczas płaciło się życiem. Zebrał swój drugi księgozbiór, który został spalony po powstaniu warszawskim, kiedy na rozkaz Hitlera Niemcy równali miasto z ziemią. W czasie powstania zginęli jego rodzice i brat.             Kochał Warszawę, swoje rodzinne miasto. Stał się znanym i cenionym znawcą dziejów stolicy, wyrocznią w sprawach historii harcerstwa. Znowu, na przekór temu, co się stało, zebrał trzeci, niezwykły księgozbiór, zaczął wydawać nowe książki. Był wspaniałym ojcem.              Jego biografia dowodzi, że warto żyć na przekór.                                       Nareszcie mamy książkę o polskiej wersji systemu zastępowego      jako fundamentalnej formy pracy metodą skautową. Publikacja została     przygotowana w bardzo dobrym momencie. Współczesne harcerstwo  przeżywa    kryzys pracy u podstaw, w małych grupach społecznych, jakimi  są  zastępy.   Coraz częściej młodzi-dorośli chcieliby od razu   kierować  drużyną czy   nawet szczepem, ale nie mają w swoim  doświadczeniu  przywódczym pracy z   mała grupą-zastępem, a to właśnie  ta jednostka  jest początkiem sztuki   kierowania ludzkimi zespołami w  ruchu, którego  akcje i zadania będą   wymagały od instruktorów  sprawdzania się w  różnych strukturach i   sytuacjach społecznych.                          Bohater niniejszej książki Ignacy Płonka swoje życie poświęcił  wychowaniu i nauczaniu kolejnych młodych pokoleń Polaków. Wykorzystując  metodykę skautową, skutecznie trafiał do młodych ludzi, a oni uważali go  za autorytet, ale też przyjaciela i starszego brata. Potrafił  skutecznie wdrażać system zastępowy, czyli kwintesencję skautingu, w  Brzozowie, Tarnobrzegu, Palestynie i Wielkiej Brytanii.                         Tworzenie  środowiska harcerskiego zaczynał zawsze od wyszkolenia zastępowych, a  kierując nimi, organizował doskonałe drużyny i hufce harcerskie. Jako  jeden z wielu instruktorów harcerskich twórczo dostosowywał metodykę  skautową do warunków, w których przyszło mu działać. Nie poprawiał tego  systemu, nie udziwniał go, ale perfekcyjnie wprowadzał w życie, w pracy  drużyn, którymi kierował, a potem przez 33 lata propagował na łamach  redagowanego przez siebie czasopisma „Na Tropie”. Przyjrzyjmy się temu  systemowi i jego twórcy.                        Z recenzji prof. zw. dr hab. Bogusław Śliwerski hm.             Nareszcie  mamy w ofercie wydawniczej książkę o polskiej wersji systemu  zastępowego jako fundamentalnej formy pracy metodą skautową. […] Jednym z  powodów przetrwania ponad sto lat skautingu na całym świecie jest  właśnie swoistego rodzaju łatwość stosowania sytemu zastępowego, w  którym zastępowy musi poradzić sobie z własnymi rówieśnikami,  odsłaniając przed nimi w toku pełnienia służby swoje uzdolnienia, pasje,  zainteresowania i harcerską wiedzę. Najpierw trzeba umieć stać się dla  harcerzy naturalnym dla nich przewodnikiem, akceptowanym i podziwianym  przez nich wędrowcem, który podąża wraz z tą małą społecznością szlakiem  ponadczasowych wartości. Nigdzie indziej harcerze nie nauczą się służyć  Bogu i Ojczyźnie, nie poznają, nie zinterioryzują i nie włączą w  strukturę własnych działań oraz całożyciowej postawy treści  Przyrzeczenia Harcerskiego, by być im wiernym zachowując prawo do  samostanowienia i samowychowania. […] Uniwersalność metody  skautowej/harcerskiej polega właśnie na tym, że do jej stosowania nie  potrzeba uniwersytetów, kolegiów, instytucji specjalnie kształcących  przyszłych liderów do pracy z młodymi, ba, z rówieśnikami. […] Bohater  tej książki nie studiował pedagogiki harcerskiej, ale tworzył własną  pedagogię w naturalnych warunkach uczenia się w działaniu i przez  działanie, mając jednak wiedzę na temat celów, zasad i metod pracy  drużyny skautowej, która nie może prawidłowo funkcjonować, jeśli nie  działają w niej zastępy. Mamy tu także ciekawą historię „wykluwania się”  w środowisku oddalonym od bibliotek, elit i akademii utalentowanego  lidera, samouka, pracującego nad sobą młodzieńca, który w trudnych  warunkach kształtował najpierw swój charakter. […] Po raz pierwszy mamy  dostęp do tekstów źródłowych Ignacego Płonki, który pięknie pisze o tym,  jak pełnić rolę zastępowego, odkrywając w sobie instynkt wodza,  wrażliwość społeczną i poczucie odpowiedzialności, by stawać się  skutecznym „rzeźbiarzem młodych serc i charakterów”.                                                                                      Polecamy w serii:                                                                                                                                                                                                                                                                  Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                        ";;"Był na przekór       Dom rodzinny. Pierwsze kroki w harcerstwie          W 7. Warszawskiej Drużynie Harcerskiej        Warszawa        Harcerskie Biuro Wydawnicze        Centralne Archiwum Harcerskie       „Godziemba”    Wojna obronna     Konspiracja     Powstanie warszawskie      Znowu HBW i „Godziemba”      Bibliografia harcerska i nowe wydanie Historii harcerstwa polskiego      Druh Wacław w mojej pamięci     Źródła      Indeksy     ";"Od czasu do czasu warto przerzucić się z świata fantastycznego w ten realistyczny. Dlatego też postanowiłam poznać historię człowieka, która w pewien sposób wpłynęła na moje życie. Powieść Mariana Miszczuka to biografia naprawdę godna uwagi. A z tego względu, że rok 2018 był rokiem 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości uważam, że obowiązkiem każdego Polaka, było poznanie głębiej historii ludzi, dzięki, którym tę wolność otrzymaliśmy.     Biografia Mariana Miszczuka opowiada nam o życiu i losach Wacława Błażejowskiego. Nasz bohater urodził się 25 sierpnia 1902 roku w Warszawie. Żył w ubogiej rodzinie, ponadto w wieku trzech lat zachorował na chorobę Heinego-Medina z której skutkami zmagał się do końca życia. Jednak brak pełnej sprawności nie uniemożliwiła mu brania czynnego udziału w harcerstwie, które stało się jego pasją i większość życia poświęcił właśnie dla harcerstwa. Drugą odgrywającą znaczną rolę w życiu Wacława pasją były książki. Bohater biografii "Życie na przekór. Wacław Błażejowski 1902-1986" autorstwa Mariana Miszczuka posiadał pokaźny księgozbiór, który zbierał przez wiele lat. Niestety na początku drugiej wojny światowej cały jego dobytek spłonął co było dla Wacława wielkim ciosem. Ponadto Błażejowski prowadził z kolegą wspólne wydawnictwo, które całkiem dobrze prosperowało. Bohater wydał niejedną książkę. Jego powieści spotykały się z dość dobrym odbiorem i wiele osób jego książki chwaliło.     Bardzo cieszę się, że trafiła w moje ręce powieść Mariana Miszczuka. Chociaż na początku miałam obawy co do tej książki, jednak okazały się one zupełnie nie uzasadnione. Już od pierwszych stron autor biografii Wacława Błażejewskiego w ciekawy i ujmujący sposób zachęca czytelnika do zapoznania się z losami bohatera książki. Chodzi mi tutaj głównie o język, który jest na tyle prosty, zrozumiały i czytelny, że naprawdę mamy ochotę zagłębić się w tą historię. Ponadto dzięki prostocie języka powieść jest skierowana do szerokiego grona odbiorców. Czy to młodych czy też tych starszych.     Największym, według mnie oczywiście, minusem tej książki jest to, że mamy tutaj opisanych naprawdę bardzo wiele postaci przez co momentami mamy wrażenie jakbyśmy czytali biografię kogoś innego. Ale no cóż takie jest prawo biografii.     Największym plusem jest oczywiście język, oraz przedstawienie wydarzeń w sposób bardzo zachęcający, gdyż czytając tą powieść nie mamy czasu na nudę! Naprawdę uwierzcie mi, że przedstawione w tej książce wydarzenia są opisane w taki sposób, że od lektury ciężko nam się oderwać! Osobiście byłam w szoku, że tak szybko tę książkę przeczytałam. Kolejnym plusem tej powieści jest to, że jest ona zaopatrzona w przeróżne fotografie przez co łatwiej nam sobie wyobrazić postaci, miejsca, czy wydarzenia. No jak dla mnie biografia ze zdjęciami to najlepsza biografia, bo dzięki zdjęciom mamy świadomość, że to co zostało opisane wydarzyło się naprawdę.     Jeżeli macie ochotę (tak jak ja) na oderwanie się od świata wymyślonego i poznanie bohatera, który żył tak jak my to z całego serca polecam Wam powieść "Życie na przekór. Wacław Błażejowski 1902-1986". Mogę Was zapewnić, że przy tej lekturze się nie zanudzicie, a jedynie poznacie historię człowieka przez którą może wy również zmienicie swoje życie, albo chociaż swoje podejście do życia. Zachęcam Was do sięgnięcia po tę biografię ze względu na to, że jest ona na swój sposób wyjątkowa i ma w sobie to coś, co nas do tej lektury ciągnie. źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26193-zycie-na-przekor-waclaw-blazejewski-1902-1986.html  ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 252 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-515-8.jpg
"Codzienny czas w szkole";"Fenomenograficzne studium doświadczeń nauczycieli";"Alicja Korzeniecka-Bondar";978-83-8095-523-3;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                      Książka jest o tym, jak nauczyciele doświadczają codziennego czasu w szkole. Przedstawia wielowymiarowość codziennego czasu szkolnego nauczycieli – to, jak postrzegają tempo, planowanie i kontrolę czasu w szkole oraz jego urozmaicenie i wypełnienie. Pokazuje aktywności, którymi wypełniają poszczególne dni, oraz emocje i refleksje rodzące się w związku z ich wykonywaniem. Ponadto opisuje nauczycielskie postrzeganie siebie w szkolnym świecie życia codziennego. Kwestie te zostały zaprezentowane w kontekście problematyki czasu społecznego i jego współczesnych przemian. Ukazując ten szeroki kontekst, kierowałam się stwierdzeniem socjolog czasu Elżbiety Tarkowskiej (1999, s. 351), że większość zjawisk zachodzących w społeczeństwie ma wymiar temporalny, a pojawienie się nowych fenomenów pociąga za sobą zmiany w podejściu do czasu, przekształcając czasową organizację życia codziennego.              Niniejsza książka powstała na bazie wypełnianych przez tydzień Formularzy Opisu Przebiegu Dnia, będących rodzajem pamiętnika czasu (time diary) (Robinson, Godbey 1997, s. 5), oraz semistrukturyzowanych wywiadów o pogłębionym charakterze przeprowadzonych z 20 nauczycielami. Zastosowałam takie podejście, gdyż umożliwia rozpoznanie znaczeń przypisywanych przez ludzi zdarzeniom, procesom i strukturom swego życia (Miles, Huberman 2000, s. 10). Ponadto pozwala dostrzec złożoność i wielowymiarowość tego, co się w szkole dzieje, a co jest udziałem nauczycieli.                                                  Książka składa się z siedmiu rozdziałów. W rozdziale 1 omawiam wybrane zjawiska charakterystyczne dla czasu społecznego w ujęciu globalnym i lokalnym. Posłuży to ukazaniu szerokiego kontekstu społeczno-polityczno-kulturowego oddziałującego na środowisko temporalne szkoły i wyznaczające zewnętrzny horyzont doświadczeń nauczycieli. Czas społeczny jest zjawiskiem zróżnicowanym i postrzeganym na wiele sposobów. Analizie poddam także kulturę teraźniejszości z charakterystyczną dla niej kompresją czasu oraz zjawisko przyśpieszenia. Procesy te oddziałują na wiele obszarów naszego życia, w tym szczególnie przekształcają pracę i czas wolny.              W rozdziale 2 analizuję problematykę czasu w szkole, który traktuję jako „rodzaj konstrukcji społecznej” (Koczanowicz 2009, s. 113). Ukazuję temporalne środowisko szkoły jako wypadkową porządków: politycznego, ekonomicznego, społecznego, kulturowego i jednostkowego. Rodzi to wiele wyzwań doświadczanych przez podmioty edukacyjne, których często nie łączy się z problematyką czasu.              Rozdział 3 poświęcony jest analizie codzienności jako perspektywie oglądu życia szkoły. Najpierw omawiam rzeczywistość świata życia codziennego zaproponowaną przez Alfreda Schütza. Jej odczytanie wyznaczyło kształt opracowanego narzędzia badawczego służącego do opisu aktywności podejmowanych codziennie przez nauczycieli. Koncepcja czasu codziennego stworzona przez Katarzynę Popiołek pozwoliła określić dyspozycje do wywiadu. Te dwie koncepcję posłużyły do zdefiniowania kluczowego zagadnienia, jakim jest doświadczanie przez nauczyciela codziennego czasu.              W rozdziale 4 ukazuję proces badawczy, jego założenia i realizację. Uzasadniam wybór wykorzystania fenomenografii jako stanowiska badawczego; określam przedmiot i cele badań oraz problemy badawcze. Opisuję sposoby gromadzenia danych empirycznych (Formularz Opisu Przebiegu Dnia) oraz semistrukturyzowany indywidualny wywiad o pogłębionym charakterze. Dokonuję charakterystyki badanej próby oraz omawiam kryteria jej doboru. Przedstawiam kwestie etyczne dotyczące wszystkich stadiów badań, od ustalenia tematu po przygotowywanie raportu. Charakteryzuję metody analizy materiału empirycznego i omawiam zasady prezentacji wyników badań.              W rozdziale 5 analizuję szkolny świat życia codziennego z perspektywy badanych. Rekonstruując doświadczenia nauczycieli, opisuję sceny z ich codziennego szkolnego życia, aby stworzyć wyobrażenie tego, czym wypełnione są dni nauczycieli, odsłonić wewnętrzny horyzont ich doświadczeń. Jest to niezbędne do ukazania anatomii codziennego życia szkoły. Zgromadzony materiał pozwolił także zrekonstruować nauczycielskie koncepcje postrzegania siebie w szkolnym świecie życia codziennego, co stanowi przestrzeń wynikową.              Rozdział 6 prezentuje wielowymiarowości codziennego czasu szkolnego nauczycieli. Omawiam w nim czasowe aspekty regulowania przez nauczycieli codziennego funkcjonowania w wymiarach tempa, organizacji, kontroli, urozmaicenia i wypełnienia, co ukazuje wewnętrzny horyzont doświadczeń.              W rozdziale 7 odsłaniam koncepcje doświadczania codziennego czasu przez nauczycieli, które ujawniła analiza ich wypowiedzi (przestrzeń wynikowa):  1)	jako podporządkowywanie się dominacji kultury zegara,  2)	jako podtrzymywanie i utrwalanie porządku (struktury) szkolnej codzienności,  3)	jako bycie w sieci zdarzeń o interstycjalnym charakterze.              W Zakończeniu przedstawiam koncepcje doświadczania codziennego czasu. Ponadto ukazuję, że codzienne życie szkoły jest wypadkową ścierania się reguł wywodzących się z różnych porządków kulturowych, które wyznaczają odmienne wzory temporalnych doświadczeń. Przedstawiam także implikacje, jakie płyną z tej sytuacji dla codziennego funkcjonowania nauczycieli.                                                   Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                 ";;"Wprowadzenie           Rozdział 1Czas społeczny w ujęciu globalnym i lokalnym        1.1.    Czas społeczny i jego globalne przemiany       1.1.1.    Kompresja czasu do teraźniejszości     1.1.2.    Wielość koncepcji i różnorodność postaci czasu społecznego      1.1.3.    Szybkozmienność dziejących się zdarzeń        1.1.4.    Transformacja pracy i czasu wolnego       1.2.    Czas społeczny i jego lokalne postrzeganie – wybrane aspekty       Refleksje podsumowujące        Rozdział 2Czas w szkole i jego użytkowanie przez nauczyciela    2.1.    Porządek polityczny jako sztywne ramy temporalnego funkcjonowania szkoły        2.2.    Porządek ekonomiczny jako gospodarowanie zasobami temporalnymi     2.3.    Porządek społeczno-kulturowy jako źródło wzorówi norm temporalnych   2.4.    Porządek indywidualny jako niepowtarzalna orientacjatemporalnaRefleksje podsumowujące     Rozdział 3Codzienność jako perspektywa oglądu życia szkoły  3.1.    Rzeczywistość świata życia codziennego – koncepcja Alfreda Schütza     3.2.    Perspektywa czasu codziennego – koncepcja Katarzyny Popiołek Rozdział 4Proces badawczy – założenia i realizacja     4.1.    W poszukiwaniu strategii badawczej            4.2.    Cel i problematyka badawcza       4.3.    Metody gromadzenia danych – ich zasadność i zastosowanie    4.3.1.    Formularz Opisu Przebiegu Dnia        4.3.2.    Semistrukturyzowany indywidualny wywiad o pogłębionym charakterze      4.4.    Każdy doświadcza czasu codziennego... Dobór i charakterystyka grupy badawczej     4.5.    Charakterystyka metody analizy materiału badawczego        4.6.    Zasady prezentacji wyników badań         Rozdział 5Szkolny świat życia codziennego z perspektywy badanych nauczycieli    5.1.    Sceny z codziennego szkolnego życia Rekonstrukcja doświadczeń nauczycieli   5.1.1.    O (nie)radzeniu sobie z zestrajaniem codziennych aktywności, czyli codzienne doświadczenia nauczycieli-nowicjuszy  Interakcje wypełniające codzienność  Zapamiętałość nauczycielki świadcząca o bezradności    Rozciąganie czasoprzestrzeni – zróżnicowany czas i miejsce pracy    Działanie pod presją czasu i treści       Bieg czasu – emocje związane z zestrajaniem codziennych aktywności     Stres i strach związany z bezpieczeństwem uczniów Refleksje podsumowujące    5.1.2.    O dążeniu do zapewnienia warunków ponawiania i podtrzymywania cykli działania konstytuujących codzienność, czyli doświadczenia nauczycieli ze stażem 5–10 lat       Zwielokrotniony czas nauczyciela        Incydenty zagęszczające życie społeczne szkoły    Chronotop spotkania koniecznego       Zmęczenie końcoworoczne – wielka kumulacja działań      Przeklęta papierkowa robota        Refleksje podsumowujące       5.1.3.    O podejmowaniu działań „wbrew interesom i bez wiedzy tych, dla których są wykonywane”, czyli codzienne doświadczenia nauczycieli o stażu pracy 11–20 lat      „Żeby...” – życzeniowy styl myślenia    Przeszłość uchwycona, czyli o kompletowaniu teczki na dyplomowanie      Uczniowie – kim są dla nauczycielki i jak ich postrzega      Strategia interwencji wobec incydentu       Patrol na korytarzu      W gabinecie dyrekcji    Codzienność stworzona z czasochłonnych drobiazgów        Test pozycjonujący, czyli dowiedzieć się tego, o czym się już wiedziało     O (bez)sile planu w szkole W sieci interakcji z rodzicami      Niewspółmierność oczekiwań do rezultatów     Jak nauczycielka postrzega swoich uczniów   Wymuszona codzienna ruchliwość      Będący wyżej w hierarchii zaciska pętle czasu      Refleksje podsumowujące      5.1.4.    Przygniatający „kram życia, w którym tonę od niepamiętnych czasów”, czyli codzienne doświadczenia nauczycieli ze stażem powyżej 20 lat     Kariera równoległa – dwa etaty równocześnie  Codzienny kierat       Codzienność – między żalem i nadzieją      Znowu wszystko na tempo       Zajęcia pozalekcyjne – by mieć „przyjemność z życia w szkole”        O bezsensie wkładanego wysiłku       Refleksje podsumowujące        5.2.    Anatomia codziennego życia szkoły w perspektywie badanych nauczycieli      5.2.1.    Interakcje    5.2.2.    Działania        5.2.3.    Emocje      5.2.4.    Refleksje      5.3.    Rekonstrukcja nauczycielskich koncepcji postrzegania siebie w szkolnym świecie życia codziennego    Rozdział 6Wielowymiarowość codziennego czasu szkolnego nauczycieli    6.1.    Tempo codziennej pracy nauczycieli     6.2.    Organizacja czasu w ciągu dnia      6.3.    Codzienna kontrola długości trwania poszczególnych czynności    6.4.    Codzienne urozmaicenie dni w szkole      6.5.    Codzienne wypełnienie czasu w szkole       Refleksje podsumowujące      Rozdział 7Rekonstrukcja nauczycielskich koncepcji doświadczania codziennego czasu   7.1.    Doświadczanie codziennego czasu przez nauczycielijako podporządkowywanie się dominacji kultury zegara    7.2.    Doświadczanie codziennego czasu przez nauczycieli jako podtrzymywanie i utrwalanie porządku (struktury) szkolnej codzienności      7.3.    Doświadczanie codziennego czasu przez nauczycieli jako bycie w sieci zdarzeń o interstycjalnym charakterze    Zakończenie        Bibliografia        Aneks      ";"O wartości recenzowanej pracy decyduje cały szereg jej walorów. Pierwszym z nich jest walor poznawczy. To w pełni oryginalne, twórcze dzieło, którego lektura przekonuje, że debaty dotyczącej temporalnego wymiaru funkcjonowania edukacji nie można dłużej odkładać w czasie. Nie można, jak pisze Autorka, problematyki czasu w praktyce edukacyjnej traktować „jak powietrza” i eliminować z debat o teraźniejszości oraz przyszłości edukacji. Warto również podkreślić walory metodologiczne zrealizowanego przez Alicję Korzeniecką-Bondar projektu. Autorka demonstruje wysoką kulturę pracy z danymi. Nie skrywa tajników własnej „kuchni badawczej”, dzieli się z czytelnikiem własnym doświadczeniem i licznymi dylematami, z którymi była zmuszona się zmierzyć. Dzięki temu mamy tutaj do czynienia z otwarciem na nowe obszary i pola problemowe oraz szczegółowe, operacyjne metody ich eksploracji. W recenzowanej publikacji dostrzegam także ważne znaczenie dla praktyki. „Praktyczność” rozprawy zawiera się w inspiracjach, jakich może ona dostarczać twórcom i realizatorom projektów „modernizujących” oblicze polskiej edukacji. Uważna lektura książki zmusza do refleksji i dialogu z tekstem. Mimo jednoznacznie akademickiego charakteru rozprawy sytuuje się ona bardzo blisko praktyki. Przestawia niedostrzegany i niezbadany w pedeutologii temporalny wymiar szkolnej codzienności. Z kart książki wyzierają żywi, pełni sprzeczności i rozterek ludzie, którzy tworzą i są tworzeni przez organizację i w organizacji.  Książka powinna zainteresować liczne grono czytelników, w tym akademików zajmujących się edukacją, prowadzących badania dotyczące szkoły i profesji nauczyciela, studentów i doktorantów realizujących projekty badawcze w ramach prac promocyjnych, a także stać się obowiązkową lekturą dla dużej grupy osób odpowiedzialnych za kreowanie polityki oświatowej, przedstawicieli administracji edukacji różnych szczebli i poziomów oraz refleksyjnych nauczycieli poszukujących intelektualnych narzędzi dla nadania znaczenia i odkrycia sensu tego, co stanowi treść ich zawodowej codzienności.  Z recenzji dr hab. Hanny Kędzierskiej, prof. UWM   Książka autorstwa Pani Alicji Korzenieckiej -Bondar pt. 'Codzienny czas w szkole. Fenomenograficzne studium doświadczeń nauczycieli' to przedstawiony w niewielkiej kapsule zarys czasu pracy nauczycieli spędzonego w szkole.  Czas dla wielu nauczycieli jest bardzo ważny, gdyż to od niego zależy czy zostanie on wykorzystany trafnie i umiejętnie.  Autorka podkreśla znaczenie słowa czas, jak on jest spożytkowany, w trakcie jego aktywności i realizacji trwania zajęć lekcyjnych. W precyzyjny sposób autorka na samym wstępie opisuje tematykę 7 rozdziałów, co ułatwi, Czytelnikowi dokładnie zapoznanie, na czym została skupiona problematyka tematyczna wynikająca z czasu, który poświęca nauczyciel w trakcie codziennego spędzenia czasu w szkole. Ujawniają jak, wygląda codzienna praca z uczniami oraz doświadczonymi rangą nauczycielami i czy służą oni swoją radą i pomocą w pracy nauczycieli nowicjuszy.  Uczniowie są, najlepszym przykładem jak jest ten czas wykorzystany wobec nich samych i oni sami dostrzegają błędy i nie tylko sami nauczyciele.  Autorka opracowała również schemat przyczyn szybkiego tempa codziennego funkcjonowania nauczycieli podczas pracy w szkole. Często się spotykam z opiniami nauczycieli, że poprzez narzucone tempo pracy na zajęciach nie, są w stanie zrealizować przygotowanego przez nich materiału, zbyt są nałożone duże wymagania kosztem uczniów i to jest widoczne w uzyskanych wynikach podczas godziny lekcyjnych.  Zmiana w ciągu roku nauczyciela również wpływa niekorzystnie dla uczniów, gdyż nauczyciel nie ma czasu, aby poznać uczniów, lecz musi realizować przeznaczony program nauczania, a nie zajmować się problemami uczniów, które pojawiają się w trakcie nauczania. Pani Alicja Korzeniecka -Bondar uświadomiła wielu z nas jak trudna i stresująca jest praca nauczyciela, który musi dodatkowo mieć umiejętność zagospodarowaniem czasem spędzonym z uczniami w szkole. Delikatnie podkreśliła rolę uczniów, którzy ulegają niestety szybkiemu tempowi pracy z nauczycielem w trakcie trwających zaledwie 45 minut zajęć lekcyjnych, że niekorzystnie wpływa to na uczniów zarówno słabszych, jak i tych, co są zdolniejsi z powodu braku motywacji do nauki, powtarzalności, indywidualna praca na lekcji z uczniem zamiast z całą klasą.  Dokładna analiza wynikająca z badań przeprowadzonych przez  autorkę wykazuje,  że występuje problem niedostrzegania czasu, który odgrywa tutaj znaczącą i najważniejszą rolę w trakcie trwania procesu nauczania.  Warto jest się zastanowić czy samo właściwe podejście wystarczy do ucznia, ale i nauczycieli w celu uzyskania wspólnych korzyści z czasu przeznaczonego na edukację oraz komunikatywność poznawczą przy użyciu dodatkowego czasu, który będzie mile spożytkowany. Na podstawie tychże badań dotyczących pracy nauczyciela spędzonego w szkole możemy wywnioskować z łatwością, jakie podejście do swojej pracy ma nauczyciel, doświadczenie, ocenę samego siebie, która powinna wielu nauczycielom uświadomić wielu nauczycielom, że każdy szczebel poznawczy w edukacji powinien być warunkiem koniecznym w pracy zawodowej nauczyciela ze względu na  pozyskanie  lepszej efektywności czasowej.  Zwróciłam szczególną uwagę na przeprowadzone dokładne badania, a w tym na zadawane pytania skierowane do nauczycieli, podejście nauczycieli do tychże pytań, dzięki którym mogłam zarówno ocenić, jak i przyjrzeć się z bliska pracy nauczycieli w rozdziale IV.  Praca nauczyciela jest na wagę złota, ale przy obecnych zmianach edukacyjnych liczy się tempo, a nie liczy się czas, który wpływa na efekt współpracy z uczniem.  Autorka wykazała się nie tylko wiedzą, ale osobistymi spostrzeżeniami wymienionymi w końcowych uwagach zawartych w zakończeniu. Nade wszystko uświadamia nas, że czas na wpływ na całe życie, które tak szybko płynie, a my w nie potrafimy dostrzec go w dobie skupionym wyłącznie na najnowszych wszelkiego rodzaju technologiach.  Oficynie Wydawniczej 'Impuls 'dziękuje za podarowany mi egzemplarz książki.  Polecam przeczytać tę książkę uczniom, rodzicom, studentom studiów pedagogicznych, a w szczególności nauczycielom oraz dyrekcji, dla których ta publikacja powinna stanowić cenną wskazówkę i w końcu dzięki niej  zrozumieją, co oznacza prawdziwe znaczenie słowa  czasu spędzonego w szkole i jego realizacja w trakcie zajęć szkolnych.   źródło: Anna Sz. ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 290 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-523-3.jpg
"Kondycja zawodowa nauczycieli – w poszukiwaniu skutecznej profilaktyki wypalenia zawodowego";;"Elżbieta Lisowska";978-83-8095-464-9;;"                                    Celem niniejszej pracy jest próba przedstawienia obrazu wypalenia zawodowego nauczycieli i postrzegania przez nich środowiska pracy.             Książka składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział 1 ma charakter teoretyczny i powstał na podstawie literatury przedmiotu. Omówiono w nim rolę zawodową nauczyciela, z wykorzystaniem trzech punktów wektora epistemologicznego (Witkowski 1988):                                      1)	kompetencji zadanych i danych oraz ich rozwoju;              2)	koncepcji ukazujących ewolucję paradygmatu roli w wymiarze teoretycznym i praktycznym;              3)	kondycji – stresu i wypalenia zawodowego nauczycieli.                                      Taka perspektywa teoretyczna łączy się z kierunkiem podjętych analiz empirycznych.                          Rozdział 2 dotyczy metodologicznych aspektów pracy. Przedstawia cele i problemy badawcze, zastosowane metody badawcze, charakterystykę próby badawczej ze względu na wzięte pod uwagę w programie badawczym zmienne zawodowego funkcjonowania badanych nauczycieli, z uwzględnieniem czynników indywidualnych, takich jak płeć, wiek i staż pracy. Przedstawione zostały tu także procedury dokonywanych analiz statystycznych.                         Rozdział 3 dotyczy empirycznej analizy zależności między wypaleniem zawodowym jako syndromem trzech dymensji: emocjonalnego wyczerpania (EW), depersonalizacji (DP), braku poczucia osiągnięć (BPO) u badanych nauczycieli (zmienne zależne), a wybranymi zmiennymi zawodowymi, tj. obciążeniami zawodowymi, obszarami życia zawodowego, poczuciem misji społecznej, satysfakcją z pracy, wartościami zawodowymi (zmienne niezależne), w grupie z dominacją w wypaleniu emocjonalnego wyczerpania oraz w grupie z dominacją w wypaleniu braku poczucia osiągnięć. Najpierw przedstawiono kryteria wyodrębnienia tych dwóch grup nauczycieli oraz dokonano oceny różnic w modelach zawodowego funkcjonowania wyodrębnionych w tych grupach nauczycieli o najwyższych wskaźnikach wypalenia. Przeprowadzone zasadnicze analizy statystyczne objęły: ustalenie współzależności i zależności strukturalnych między EW, DP, BPO (zmienne zależne) a zmiennymi zawodowego funkcjonowania (zmienne niezależne) badanych nauczycieli w grupach z dominacjami wypalenia emocjonalnego wyczerpania i braku poczucia osiągnięć, ustalenie zawodowych uwarunkowań dymensji wypalenia w wyodrębnionych grupach nauczycieli o emocjonalnym i intelektualnym typie wypalenia.                          W rozdziale 4 podjęto próbę empirycznej analizy związku wypalenia i jego zawodowych uwarunkowań z etapami profesjonalizacji zawodowej, z uwzględnieniem płci badanych nauczycieli. Założono, że staż pracy różnicuje poziom trzech dymensji wypalenia nauczycieli (kobiet i mężczyzn), gdy weźmie się pod uwagę profil emocjonalny (grupa z dominacja EW) lub intelektualny (grupa z dominacją BPO). Zaprezentowane badania potwierdzają te różnice.                         W rozdziale 5 dokonano analizy uzyskanych danych pod kątem optymalizacji interwencji w wypaleniu zawodowym nauczycieli – wyznaczenia celów działań interwencyjnych naprawczych i profilaktycznych. Według Maslach i Lei­tera (1997, 2010, 2011) wypalenie zawodowe odczuwalne jest przez człowieka jako problem osobisty, ale jego źródeł należy szukać w jego sytuacji w pracy. Problemem jest tu odkrycie potencjału atraktoryjnego czynników pracy, ich siły/znaczenia, co umożliwi odpowiednią i odpowiedzialną optymalną interwencję. Diagnoza w omawianym zakresie powinna mieć charakter kompleksowy, będąc podstawą do projektowania interwencji opartych na działaniach dwukierunkowych: eliminujących deficyty (działania etiotropowe z jednoczesną funkcją semiotropową) i wzmacniających potencjały (działania ergotropowe z jednoczesną funkcją semiotropową). Bardzo ważna jest diagnoza pozytywna, ponieważ służy do projektowania czynników stymulujących zaangażowanie, diagnoza negatywna natomiast odnosi się do czynników wypalających. Zdecydowano się dobrać metodykę poszukania czynników specyficznych najmocniej oddziaływujących w skali całej grupy i/lub podgrup badanych nauczycieli przez oszacowanie siły dotychczasowego oddziaływania poszczególnych czynników (na podstawie wyników empirycznych) oraz wrażliwości grupy i/lub podgrup na dalsze oddziaływanie czynników, przynajmniej w nieodległej perspektywie czasowej.             Praktycznym rezultatem poszukiwanej metodyki analiz są odpowiedzi na następujące pytania:                                     1.	Czy wskazane (i w jakiej skali) lub konieczne jest podjęcie działań interwencyjnych naprawczych/profilaktycznych?              2.	W jakich obszarach należy podjąć działania interwencyjne naprawcze/profilaktyczne?             3.	W jakich obszarach działania interwencyjne naprawcze/profilaktyczne będą najefektywniejsze?                                     Książkę kończy podsumowanie, z podkreśleniem przydatności uzyskanej wiedzy w diagnostąyce wyznaczników wypalenia. Opisane wyniki i wypływające z nich wnioski mogą stanowić pewną wskazówkę w organizacji programów interwencyjnych naprawczych i profilaktycznych oraz organizacji promocji zdrowia psychicznego nauczycieli.                           ";;"Wstęp             Rozdział 1Rola zawodowa nauczyciela   1.1.    Kompetencje nauczyciela            1.1.1.    Kompetencje zadane i dane           1.1.2.    Rozwój kompetencji nauczycielskich        1.2.    Koncepcje nauczycielstwa          1.3.    Kondycja zawodowa nauczycieli            1.3.1.    Wypalenie nauczycieli jako skutek stresu zawodowego        1.3.2.    Całościowe typologie stresorów zawodowych   1.3.3.    Psychospołeczne czynniki nauczycielskiego stresu zawodowego        1.3.4.    Dopasowanie/niedopasowanie do środowiska pracy a wypalenie/zaangażowanie w pracę1.3.5.    Etapy, scenariusze i typy wypalenia zawodowego nauczycieli    Rozdział 2Badania własne   2.1.    Problematyka i cele badań         2.2.    Zastosowane narzędzia badawcze     2.2.1.    Kwestionariusz MBI          2.2.2.    Kwestionariusz Obciążeń Zawodowych Pedagoga       2.2.3.    Kwestionariusz Obszary Życia Zawodowego        2.2.4.    Arkusz Opisu Pracy Neubergera i Allerbecka          2.2.5.    Inwentarz Orientacja na Wartości Zawodowe     2.2.6.    Skala Poczucia Misji Zawodowej       2.3.    Próba badawcza        2.4.    Procedury analiz statystycznych  Rozdział 3Zawodowe wyznaczniki wypalenia zawodowego nauczycieli    3.1.    Kryteria wyodrębnienia grup homogenicznych        3.2.    Różnice w funkcjonowaniu zawodowym nauczycieli wypalających się w sposób emocjonalny i intelektualny       3.3.    Zawodowe korelaty i predyktory zespołu wypalenia zawodowego nauczycieli  3.3.1.    Zespół wypalenia zawodowego a obciążenia zawodowenauczycieli   3.3.2.    Zespół wypalenia zawodowego a obszary życia zawodowego   3.3.3.    Zespół wypalenia zawodowego a satysfakcja z pracy     3.3.4.    Zespół wypalenia zawodowego a wartości zawodowe       3.3.5.    Zespół wypalenia zawodowego a poczucie zawodowej misji społecznej   3.4.    Zawodowe determinanty wypalenia zawodowego nauczycieli –synteza Rozdział 4Profesjonalizacja a wypalenie zawodowe nauczycieli   4.1.    Staż pracy a zespół wypalenia zawodowego          4.2.    Zawodowe determinanty wymiarów wypalenia nauczycieli – kobiet i mężczyzn na różnych etapach zawodowej profesjonalizacji   4.2.1.    Grupa z dominacją emocjonalnego wyczerpania 4.2.2.    Grupa z dominacją braku poczucia osiągnięć     4.3.    Predyktory wypalenia w grupie nauczycielek    4.4.    Determinanty wypalenia zawodowego nauczycieli na różnych etapach zawodowej profesjonalizacji – synteza   Rozdział 5Interwencja w wypaleniu zawodowym nauczycieli – ewaluacja i priorytetyzacja czynników zaradczych      5.1.    Podstawy metodologiczne    5.2.    Optymalna interwencja – cele działań naprawczych      5.3.    Optymalna interwencja – cele działań prewencyjnych     5.4.    Optymalizacja interwencji w wypaleniu zawodowym nauczycieli – syntezaPodsumowanie i wnioski      Bibliografia    Spis rycin i tabel     ";"Podjęcie przez Autorkę w sposób empiryczny problemu szeroko rozumianego dobrostanu psychologicznego nauczycieli, w kontekście potencjalnych oddziaływań profilaktycznych w obszarze stresu zawodowego i wypalenia zawodowego, uważam za bardzo cenną inicjatywę naukową. Co więcej, jej wyniki mogą mieć znaczące zastosowanie utylitarne. Bez wątpienia tematyka ta ma ogromne znaczenie społeczne. Funkcjonowanie nauczyciela przekłada się bowiem na jakość jego pracy, także w kontekście relacji z innymi osobami: uczniami, ich rodzicami, jak również ze współpracownikami. Na ten temat mówi się nawet radykalnie: „Nie ma zdrowego psychicznie ucznia bez zdrowego psychicznie nauczyciela”. Badania takie i ich wyniki są szczególnie istotne obecnie – w obliczu znaczących reform oświatowych i zmiany sytuacji zawodowej nauczycieli oraz nowych wymagań wobec przedstawicieli tego zawodu, które wiążą się z dynamicznymi zmianami społeczno-kulturowymi. [...] Ta ważność problemu nie znajduje należytego odzwierciedlenia w liczbie i jakości diagnoz dotyczących kondycji nauczyciela w kontekście jego funkcjonowania w środowisku pracy. [...] Dlatego każdą sensowną próbę takiej diagnozy należy przyjmować z zadowoleniem. Recenzowana książka jest właśnie taką próbą częściowej diagnozy i dzięki dobrze dobranej metodologii badań dostarcza potrzebnej dawki danych, uzupełniając wiedzę o charakterze teoretycznym, jak również dostarczając przesłanek do działań praktycznych w obszarze szeroko rozumianej promocji zdrowia nauczycieli.  Z recenzji dr. hab. Jacka Pyżalskiego   W dzisiejszych czasach zawód nauczyciela wymaga wielu umiejętności oraz kompetencji, których jeszcze kilkanaście lat temu od niego nie wymagano. Obecnie zadaniem nauczyciela jest nie tylko przekazywanie uczniom wiedzy, ale również wykazywanie się na przykład umiejętnościami menadżerskimi. Nauczyciel powinien być nie tylko osobą uczącą danego przedmiotu, ale i mentorem, który inspiruje i rozwija talenty ucznia oraz osobą potrafiącą zarządzać. Nie dziwi zatem fakt, iż nagromadzenie obowiązków, które spadają na nauczyciela negatywnie odbijają się na jego pracy. Stąd prowadzi prosta droga do wypalenia zawodowego, które w przypadku tej profesji pojawia się dość często i to po coraz krótszym stażu pracy.Dlatego za dość ciekawą pozycję, która pozwoli przybliżyć problem wypalenia zawodowego wśród nauczycieli jest książka Elżbiety Lisowskiej ,,Kondycja Zawodowa Nauczycieli W Poszukiwaniu Skutecznej Profilaktyki Wypalenia Zawodowego”, która łączy w sobie niezbędną wiedzę opartą na bogatej literaturze przedmiotu z interesującymi badaniami własnymi autorki. Książka składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy z nich zatytułowany ,,Rola zawodowa nauczyciela” jest typowo teoretyczny. Autorka omawia w nim najważniejsze kompetencje oraz ich rozwój i zaznacza, że wypalenie zawodowe może być następstwem silnego stresu odczuwanego w tym zawodzie. Zwraca uwagę na to, że postrzeganie (zazwyczaj negatywne) zawodu nauczyciela przez społeczeństwo oraz psychiczne predyspozycje samego nauczyciela mogą znacząco wpływać na odczuwany stres i może przyczynić się do szybszego pojawienia się wypalenia zawodowego.     Rozdział drugi jest wprowadzeniem do analizy własnej autorki książki. Omawia w nim cele i problemy badawcze, jakie chciałaby wyjaśnić oraz opisuje podjęte przez nią próby badawcze na konkretnej grupie nauczycieli, których uszeregowała względem płci, wieku i stażu pracy. Interesujące okazały się w obranej przez panią Lisowską narzędzia badawcze, czyli kwestionariusze: MBI, obciążeń zawodowych pedagoga, obszarów życia zawodowego, opisu pracy Neuberga i Allerbecka, inwentarz orientacja na wartości zawodowe oraz skala poczucia misji zawodowej. W zastosowanej przez nią metodzie istotne okazały się analizy statystyczne, które pozwoliły na uzyskanie procentowych danych.     Przygotowaniem do analizy wypalenia zawodowego wydaje się rozdział trzeci, który skupia się na trzech odczuwalnych przez nauczycieli dymensji: emocjonalnym wyczerpaniu, depersonalizacji i braku poczucia osiągnięć. Bardzo często tym uczuciom towarzyszą inne, wynikające z zawodu. Nauczyciele mogą zatem czuć się obciążeni oraz stracić poczucie misji społecznej charakterystycznej dla swego zawodu, ale i nie odczuwać satysfakcji z pracy. Te wszystkie odczucia autorka nazwała zawodowymi wyznacznikami wypalenia nauczycieli. W dalszych rozważaniach są one niezbędnymi aspektami prowadzonej przez nią w rozdziale czwartym analizy.     Moim zdaniem najciekawszym jest rozdział ostatni, w którym autorka podejmuje się wypracowania metod interwencyjnych w wypaleniu zawodowym. Zwraca ona uwagę na podejmowanie działań naprawczych, ale również wskazuje, że profilaktyka jest równie ważnym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę. Wypalenie zawodowe jest przecież odczuwalne jako problem osobisty, dlatego jego źródeł należy szukać nie tylko w miejscu pracy, ale również w predyspozycjach psychicznych osoby. Autorka zwraca uwagę na konieczność podejmowania działań dwukierunkowych polegających na eliminowaniu deficytów oraz na wzmacnianiu potencjałów. Bardzo ważna jest w tym kontekście rola pracodawcy, który powinien stymulować zaangażowanie nauczyciela i wspierać go w trudnych sytuacjach.     Podsumowując, książka Elżbiety Lisowskiej ,,Kondycja Zawodowa Nauczycieli W Poszukiwaniu Skutecznej Profilaktyki Wypalenia Zawodowego” to pozycja przeznaczona przede wszystkim dla środowiska akademickiego, teoretyków zajmujących się wypaleniem oraz nauczycieli znających dość dobrze literaturę przedmiotu i potrafiących analizować przedstawione przez autorkę dane statystyczne. Książka ta nosi wszelkie znamiona publikacji naukowej, którą cechuje specyficzne wyspecjalizowane słownictwo oraz metodyka. Dlatego jeśli szukacie typowego poradnika mającego zawierać przykłady radzenia sobie z wypaleniem zawodowym, to raczej nie będziecie chcieli sięgnąć po tę publikację. Autorkę bowiem w głównej mierze interesują rozważania teoretyczne i badania przez nią podjęte na określonej grupie osób. Pani Lisowska dobrała odpowiednie metody swoich badań i przeanalizowała uzyskane w ten sposób wyniki, ale jej rozważania mają ściśle naukowy charakter. Jej książka może zatem służyć w uzyskaniu wiedzy na temat diagnostyki wypalenia zawodowego, która może okazać się przydatna w tworzeniu programów interwencyjno-naprawczych. Z tego też powodu nie można uznać tej książki za poradnik, w którym znaleźlibyśmy praktyczne porad pozwalające na walkę z wypaleniem zawodowym nauczycieli.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26381-kondycja-zawodowa-nauczycieli.html";49.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 274 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-464-9.jpg
"Aspiracje edukacyjne młodzieży ponadgimnazjalnej z rodzin dotkniętych ubóstwem";;"Marzena Możdżyńska";978-83-8095-465-6;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Niniejsza praca jest próbą przedstawienia aspiracji, jakie przejawiała pochodząca z rodzin objętych pomocą socjalną młodzież po ukończeniu gimnazjum w momencie startu na kolejny etap swojej ścieżki edukacyjnej. Celem pracy jest poznanie uwarunkowań i całokształtu okoliczności, które w początkowym okresie towarzyszyły podejmowaniu decyzji o wyborze szkół ponadgimnazjalnych, a następnie o nim zdecydowałyvopierając się na wieloletnim doświadczeniu zawodowym i bezpośredniej obserwacji życia rodzin potrzebujących pomocy oraz skupiając się na poszukiwaniu teoretycznych koncepcji i uwarunkowań w przedmiocie nierówności edukacyjnych.                         W pracy zaakcentowano z jednej strony ograniczenia młodzieży ponadgimnazjalnej warunkami ekonomicznymi i kulturalnymi najbliższego otoczenia, a z drugiej strony – rysującą się u niej podmiotowość (istotną przesłankę rozwoju osoby), dążenie do autonomii w decyzjach, stawianie sobie wartościowych celów. Mimo funkcjonowania w bardzo trudnych okolicznościach młodzież całkowicie nie poddaje się środowisku, ma swoje ambicje i pragnienia.             Praca ma charakter empiryczny. Jej podstawą teoretyczną była wiedza o współczesnych zagadnieniach dotyczących rodziny, dojrzewania młodzieży, zmian społecznych. Wymagała ona przeprowadzenia badań jakościowych,                                      [...] które zawsze były podstawą i ostoją humanistyki oraz mają trudny do przecenienia udział w jej rozwoju. Mają też większą niż kiedykolwiek misję do spełnienia. Sednem badań humanistycznych są dzisiaj takie zagadnienia:             –	jak współczesna rzeczywistość odbija się w człowieku;             –	jak człowiek się rozwija; –	jak zmaga się z wyzwaniami;             –	jak istnieje w świecie (Szymański, 2014, s. 286).                                     Publikacja składa się z części teoretycznej, rozdziału metodologicznego i części poświęconej omówieniu wyników badań.             Część teoretyczna obejmuje wyjaśnienie pojęcia kluczowego – „teorie i koncepcje zmian społecznych” – oraz różne profile ich klasyfikacji. Obok rysu historycznego kształtowania się procesu zmian przedstawiono szeroki obraz następstw, jakie one za sobą niosą, i ich społeczny odbiór. Szczególną uwagę zwrócono na wymiar zróżnicowań społecznych oraz problem postępującego zjawiska pauperyzacji rodzin, a zwłaszcza dzieci, tworzącego bariery dla ich życiowych szans. Odrębnie podjęto rozważania nad edukacją jako wartością w systemie społecznym i osobistym oraz nad młodzieżą jako kategorią społeczną. Ostatnim zagadnieniem było przybliżenie teoretycznych i metodologicznych podstaw badań, służących zrozumieniu mechanizmów funkcjonowania w społeczeństwie.              Następnie w części metodologicznej przedstawiono problematykę badań, zastosowane metody i techniki badań, organizację procesu badawczego oraz uzasadnienie ich doboru. Ponadto wyjaśniono zagadnienie aspiracji, ich rodzaje i uwarunkowania. Ponieważ badania miały charakter badań jakościowych, a ich idea, założenia i forma realizacji dotykały wrażliwej sfery natury ludzkiej, wymagały one szczególnie starannego zaplanowania i przygotowania.                          W analizie materiału uwypuklono najważniejsze zagadnienia:                          –	Środowisko społeczno-kulturalne badanej młodzieży z uwzględnieniem sytuacji rodzinnej młodych osób, a więc liczby wychowujących się dzieci, wykształcenia rodziców oraz ich statusu społeczno-zawodowego. Ocenie poddano również warunki życia rodziny: jej sytuację materialną, atmosferę wychowawczą, czynniki kulturalne ją charakteryzujące, a także status społeczno-ekonomiczny rodziców (przede wszystkim w odniesieniu do poziomu wykształcenia i sytuacji zatrudnienia) oraz działanie wobec niej systemu pomocy społecznej, ze strategią wspierania rodziny, która jest ważnym elementem pracy socjalnej.              –	Decyzje edukacyjne i ich indywidualne uwarunkowania z przedstawieniem zagadnień: środowisko rodzinne a wybory edukacyjne (z podrozdziałami dotyczącymi młodzieży aspirującej do poszczególnych typów szkół); podmiotowe czynniki decyzji edukacyjnych wpływające na samoocenę w kontekście wyboru szkoły; podmiotowość w korelacji z motywami wyboru szkoły; perspektywiczne plany młodzieży.             –	Ciężar adaptacji i siła emancypacji z omówieniem współczesnego znaczenia edukacji dla badanej młodzieży i jej rodziców; problematyka odtwarzania aspiracji środowiska z jednej strony i dążeń emancypacyjnych z drugiej; analiza rodzajów stymulacji rozwoju i jej wpływu na poprawę funkcjonowania.                                     Końcowa część analizy stanowi podsumowanie zebranych danych empirycznych.                                     Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                               ";;"Wprowadzenie       Rozdział IZmiany społeczne po 1989 roku    1. Teorie i koncepcje procesów zmian społecznych      2. Aspekt kulturowo-cywilizacyjny przełomu    3. Socjologiczny wymiar zróżnicowań społecznych       4. Diagnoza społecznego kryzysu i strategie pomocy        4.1. Problematyka ubóstwa     4.2. Kulturowe uwarunkowania pomocy w Polsce dawniej i współcześnie    4.3. Modele polityki socjalnej 4.4. Programy pomocowo-profilaktyczne   Rozdział IIMłodzież polska w obliczu nowego ładu społecznego    1. Młodzież jako kategoria społeczna pokolenia       2. Miejsce młodzieży polskiej w procesie kształtowania się nowego ładu społecznego       3. Pokolenie 4. Edukacja jako wartość w systemie społecznym i osobistym Rozdział IIITeoretyczne i metodologiczne podstawy badań    1. Teorie interpretacji badanej rzeczywistości      2. Odtwarzanie kultury    3. Emancypacja społeczna     Rozdział IVZałożenia metodologiczne badań własnych      1. Przedmiot i cele badań  2. Problematyka badawcza       3. Metoda, techniki i narzędzia badawcze     3.1. Schemat wywiadu swobodnego z absolwentem gimnazjum   3.2. Schemat wywiadu swobodnego z rodzicami ucznia   3.3. Schemat wywiadu swobodnego z wychowawcą lub pedagogiem szkolnym 3.4. Schemat wywiadu swobodnego z pracownikiem zespołu terenowej pracy socjalnej (ZTPS)3.5. Analiza dokumentów      4. Procedura badawcza    Rozdział VŚrodowisko społeczno-kulturalne badanej młodzieży     1. Prezentacja badanej grupy    2. Sytuacja rodzinna    2.1. Status społeczno-ekonomiczny rodziców2.2. System pomocy społecznej wobec badanych rodzin     Rozdział VIDecyzje edukacyjne i ich indywidualne uwarunkowania  1. Środowisko rodzinne a wybory edukacyjne      1.1. Młodzież aspirująca do kontynuowania nauki w liceach ogólnokształcących   1.2. Młodzież aspirująca do kontynuowania nauki w technikach lub liceach zawodowych1.3. Młodzież aspirująca do kontynuowania nauki w liceach profilowanych1.4. Młodzież, która zamierzała kontynuować naukę w zasadniczych szkołach zawodowych  2. Podmiotowe czynniki decyzji edukacyjnych    2.1. Samoocena a wybór szkoły ponadgimnazjalnej      2.2. Podmiotowość a motywy wyboru szkoły ponadgimnazjalnej   2.3. Perspektywiczne plany edukacyjne   Rozdział VIICiężar adaptacji i siła emancypacji   1. Współczesne znaczenie edukacji    2. Odtwarzanie aspiracji środowiska     3. Dążenia emancypacyjne    4. Stymulacja do osiągnięć edukacyjnych      Podsumowanie  Bibliografia    Aneks    ";"Młodość to czas intensywnej edukacji. Młode pokolenie, zwłaszcza w okresie późnej adolescencji, znajduje się na etapie kształcenia, który uznać można za jeden z najistotniejszych życiowo. Wybór typu placówki edukacyjnej należy do ważnych decyzji, wywierających wpływ na dalsze losy młodych. […] W tym kontekście podjętą przez autorkę problematykę należy uznać za aktualną i ważną. […]   Autorka to bardzo refleksyjny badacz mający gotowość i dojrzałość do penetrowania zakreślonych przez siebie obszarów. Rozprawa wypełnia ważną lukę badawczą, co uznaję za element nowatorski. Praca stanowi niewątpliwe osiągnięcie naukowe, poszerzające aktualny stan wiedzy w zakresie aspiracji edukacyjnych młodych ludzi z dużego miasta dotkniętych ubóstwem.  Z recenzji dr. hab. Andrzeja Ładyżyńskiego, prof. UWr      Ubóstwo jest bardzo poważnym problemem społecznym, który ogranicza w szczególności szanse edukacyjne młodzieży, stanowiąc jednocześnie zagrożenie dla realizacji ich planów życiowych i spychając ich często na margines życia społecznego. Młodzi ludzie wychowujący się w biedzie mają poczucie niesprawiedliwości społecznej oraz utrudniony dostęp do edukacji i do korzystania z szerokiego wachlarza usług zdrowotnych tudzież kulturalnych, co jednocześnie zagraża ich poczuciu społecznego bezpieczeństwa. Ci młodzi ludzie mają swoje pragnienia i potrzeby, które chcieliby spełniać w równym stopniu z bogatymi rówieśnikami […].     […] analiza zebranego materiału informacyjnego na temat czynników rodzinnych warunkujących aspiracje badanej młodzieży, ze szczególnym zwróceniem uwagi na trudną sytuację rodziny, jaką jest ubóstwo, ma ogromny walor poznawczy i zachęca do uwzględnienia zaprezentowanych przez autorkę wyników badań przy projektowaniu kierunków i celów działań pomocowych w naszym kraju oraz wyrównywania szans edukacyjnych dzieciom pochodzącym z różnych środowisk. […]     Zebrane i przeanalizowane przez autorkę informacje stanowią nieocenione źródło wiedzy na temat aspiracji edukacyjnych młodzieży ponadgimnazjalnej pochodzącej z rodzin ubogich, ze szczególnym uwzględnieniem czynników aktywności człowieka odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji o wyborze ścieżki edukacyjnej i osiąganiu celów życiowych.  Z recenzji dr hab. Anny Weissbrot-Koziarskiej, prof. UO    ";38.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 210 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-465-6.jpg
"Komu potrzebni są naukowcy?";;"Monika Golonka";978-83-8095-541-7;;"                                                                                                                        Zapraszamy  do lektury Najlepszej Książki Psychologicznej i Poradnik  roku 2018 w kategorii „Samorelizacja”: Komu potrzebni są naukowcy? autorstwa Moniki Golonki!                        Jurorzy plebiscytu (ksiazkapsychologiczna.pl) proponują i rekomendują publikację Moniki Golonki Komu potrzebni są naukowcy? (Oficyna Wydawnicza „Impuls“)                                                                                                                                                     Naukowcy obdarzani są ogromnym zaufaniem, a osoby z tytułem profesora cieszą się w Polsce największym szacunkiem społecznym.             Uprawianie nauki kojarzy się na ogół z pasją poznawania rzeczywistości i dzielenia się odkryciami, niezależnym myśleniem, bezinteresownością, wolnością. Tym też zachęcani są uzdolnieni ludzie do wyboru kariery naukowej. Szybko jednak okazuje się, że rzeczywistość znacznie odbiega od ideałów.             Polscy badacze z nadzieją patrzą na zachodnie standardy pracy naukowej i umiędzynarodowienie badań. Jednak tam, skąd nadchodzą zmiany, mnożą się znacznie poważniejsze problemy. Począwszy od coraz częściej występujących zaburzeń zdrowotnych pracowników akademickich, przez kryzys jakości badań w niemal każdej dziedzinie nauki, na kryzysie uniwersytetu, szkolnictwa wyższego i autorytetu uczonych skończywszy.             Celem niniejszej książki jest przybliżenie polskiemu czytelnikowi problemów międzynarodowej nauki i próba odnalezienia ich źródeł poprzez sięganie do najważniejszych wydarzeń i osób, które wpłynęły na obecny system organizowania, planowania, ewaluacji i realizacji badań naukowych.             Czytelnik znajdzie tutaj odpowiedzi na pytania m.in. o to, dla kogo i po co pracują naukowcy, jak w praktyce wygląda ich działalność oraz jak przekłada się ona na rzeczywistość społeczno-gospodarczą. A także dowie się, co właściwie uważane jest za „naukowe” i dlaczego.                         Niniejsza książka powstała w wyniku poszukiwania odpowiedzi na te pytania. Metodą temu służącą była analiza literatury krajowej i zagranicznej, raportów, danych i rezultatów badań, tekstów źródłowych, archiwalnych artykułów Harward Business Review (od 1922 roku), a także współczesnego systemu organizacji badań naukowych, dokumentów strategicznych, dotyczących rozwoju badań naukowych i szkolnictwa wyższego (w Unii Europejskiej i Polsce), systemu finansowania i ewaluacji prac badawczych oraz rynku wydawnictw naukowych i organizacji akademickich, jak i transferu wyników badań do praktyki społeczno-gospodarczej. Praca nad książką trwała od 2014 do 2018 roku. Badania nie były finansowane z żadnych zewnętrznych źródeł.              Z rozdziału pierwszego można dowiedzieć się, co jest uznawane za naukowe i dlaczego, skąd wywodzi się zawód naukowca i autorytet profesora, czym jest uprawianie nauki, jakie postawy przyjmują uczeni względem rzeczywistości i jak traktują swoją pracę, a także jak ich idee i teorie przekładają się na rzeczywistość oraz z jakimi dylematami muszą mierzyć się pracownicy naukowi. W rozdziale drugim zaprezentowane zostały wyniki analizy współczesnego systemu organizacji badań naukowych i szerzej – edukacji wyższej, zwłaszcza w ramach strategii Unii Europejskiej, którą Polska przyjęła wraz z akcesją. W tej części omówione zostały także faktyczne rezultaty uczestnictwa w projektach finansowanych z funduszy europejskich. Rozdział trzeci obejmuje wyniki analizy rynku publikacyjno-naukowego, na który składają się towarzystwa i wydawnictwa naukowe oraz inne organizacje wspierające pracę naukowców. W rozdziale czwartym omówione zostały efekty pracy współczesnych naukowców w praktyce, jak też główne działania mające na celu zwiększenie oddziaływania nauki na praktykę.                                                    ";;"Wstęp              Zawód: naukowiec  System organizacji badań naukowych    Rynek naukowo-publikacyjny    Rzeczywistość społeczno-gospodarcza       Bibliografia  ";"Komu potrzebni są naukowcy? Tak postawione pytanie może dziwić w czasach, które powinny służyć  rozwijaniu społeczeństwa wiedzy, ba, doskonaleniu pracy rządów,  oświeceniu polityków i młodych kadr naukowych. Niektórzy kandydaci do  pracy naukowej, a takimi są nie tylko doktoranci, ale i doktorzy,  niestety mają problem ze zrozumieniem, czym jest nauka, toteż nie bardzo  wiedzą, po co są naukowcy, skoro same nimi nie są, a być może by  chciały.  Jeśli sięgną do książki Moniki Golonki pod takim właśnie tytułem, to  może wreszcie dowiedzą się i zrozumieją, że nauka ma różne dziedziny,  dyscypliny wiedzy, odmienne paradygmaty badań, a zatem i różne są jej  oblicza. Nie ma jednej nauki, natomiast w paradygmacie badań  empirycznych mają miejsce od dziesiątek lat uzgodnienia metodologiczne,  które wyznaczają standard ich prowadzenia. Ktoś, kto tego nie wie, to i  nie rozumie, że wstęp do samodzielności naukowej wymaga pracy umysłowej w  dążeniu do odkrywania prawdy o poznawanych zjawiskach. Autorka studium z naukoznawstwa dokonuje syntetycznego przeglądu   ewolucji nauki od starożytności po czasy współczesne, by odnosząc się do  tradycji można było zobaczyć, jak zmieniały się role uczonych, jak  poszukiwali oni swojej drogi poznania świata, rozwijali idee, które  stawały się źródłem zmian w świecie przyrodniczym, życia społecznego,  gospodarczego i technicznego. Zafascynowani coraz większymi możliwościami poznawania świata uczeni  przyjmowali za punkt wyjścia do swoich badań - najpierw  metafilozoficznych, potem także empirycznych odmienne źródła i ich  uzasadnienia. Jedni dochodzili do konstatacji, że nie są w stanie dojść  do poznania prawdy, inni negowali cudze dzieła objawienia, opisu czy  eksplikacji, a jeszcze inni twierdzili, że tylko wiedza doświadczalna,  uzyskiwana w wyniku eksperymentów daje pewność istnienia i tym samym  rozpoznawania cech interesującego ich obiektu.Przez wieki wiedza była budowana stopniowo, ewolucyjnie, ale i  rewolucyjnie, przy czym w naukach humanistycznych i społecznych jej  kumulacja nie doprowadziła do żadnych praw naukowych sensu stricte, a  więc takich, z jakimi mamy do czynienia w naukach ścisłych,  przyrodniczych i technicznych. Powstawały towarzystwa naukowe,  czasopisma i wydawnictwa naukowe nadając nauce cechy koniecznej do jej  rozwoju międzynarodowej rywalizacji. Naukowe dzieła jednych uczonych były w ramach tej samej dyscypliny  naukowej odrzucane przez oponentów, krytyków, którzy czynili je  inspiracją czy podłożem do własnych projektów badawczych stając się  kapłanami świeckiej lub religijnej nauki. Do XIX wieku nauka była  filozofią gromadzącą wiedzę prawdziwą na temat świata i zasad nim  rządzących. Wiek XX zapoczątkował praktykowanie nauki jako zawodu  podporządkowanego takim samym prawom i powinnościom, jak inne profesje. Zdaniem  M. Golonki: "Obecnie praca naukowców w systemie produkcji  wiedzy niewiele się różni od pracy robotników z taylorowskich  przedsiębiorstw  z ubiegłego wieku, np. w fabrykach Forda"(s.52). O  systemie organizacji badań naukowych rozstrzygają unijne  normy i  strategie rozwoju szkolnictwa wyższego. Powstała nawet Europejska Rada  ds. Badań Naukowych, której członkami są światowej rangi uczeni z całego  świata. W kraju już mało kto interesuje się tym, czym zajmuje się naukowiec,  bowiem ważniejszy jest  wskaźnik wpływu jego publikacji na rzekomą  jakość badań w międzynarodowych sieciach uczonych. "Od wskaźnika IF  zależy rozwój kariery w społeczności akademickiej czy też środowisku  akademickim, które staje się teoretycznie coraz bardziej globalne" (s.  75). O sukcesie w aplikowaniu o granty badawcze mają ponoć decydować m.in.:- tematyka badań, która powinna być dostosowana do aktualnie panującej  mody i toczących się debat na łamach czasopism przez liderów  poszczególnych paradygmatów i nurtów;- jeśli badania bazują na wynikach wcześniejszych badań; - autorami lub współautorami są osoby o  ugruntowanej pozycji w środowisku akademickim; - przynajmniej jeden z autorów posiada prywatne, towarzyskie relacje  z  edytorami czasopism lub jest zatrudniony na wiodącej uczelni z USA,  Wielkiej Brytanii, Niemiec czy Francji (s. 80). W przypadku nauk humanistycznych i społecznych te czynniki musiałyby  zostać - ze względu na konkursy w NCN i NCBiR - jednak inaczej  sformułowane, a mianowicie:- tematyka badań powinna być dostosowana do aktualnie obowiązującej doktryny ideologicznej MNiSW;- projekty badań muszą prowadzić do odmiennych wyników  wcześniejszych  badań, które były finansowane w czasach SLD,PSL, AWS i PO; - autorami lub współautorami są osoby akceptowane światopoglądowo czy towarzysko w środowisku akademickim; - przynajmniej jeden z autorów posiada prywatne, towarzyskie relacje  z  edytorami czasopism lub jest zatrudniony na wiodącej uczelni z USA,  Wielkiej Brytanii, Niemiec czy Francji, zapewniając recenzentom  opublikowanie ich rozpraw właśnie w tych krajach. Zdaniem dyrektor CERN w Genewie: "Kiedy uprawiasz naukę, musisz uprawiać  naukę 24 godziny na dobę. Kiedy jesteś w domu, powinieneś myśleć o  nauce; kiedy śpisz, powinieneś śnić o nauce. Musisz się w niej  całkowicie zanurzyć" (s.7). Powodzenia w n(auk)owyum roku 2020!O autorce książki: Dr hab. Monika Golonka - doktor nauk o zarządzaniu, adiunkt w Katedrze  Zarządzania Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie; absolwentka  programu Executive MBA ALK. Pracowała w polskich i międzynarodowych  firmach tworzących rozwiązania teleinformatyczne; autorka artykułów  publikowanych w czasopismach polskich i zagranicznych. Do interesujących  ją zagadnień należą relacje konkurowania i współpracy, niepewności i  zaufania, rozwój organizacji w skali międzynarodowej oraz różnice  międzykulturowe. Prowadzi zajęcia z przywództwa, zachowań  organizacyjnych, umiędzynarodowienia przedsiębiorstw i zarządzania  zmianą. Absolwentka Executive MBA, posiadająca wieloletnie doświadczenie  menedżerskie zdobyte w polskich i międzynarodowych firmach tworzących  technologie teleinformatyczne. Do jej obszarów zainteresowań badawczych  należą: współpraca międzyorganizacyjna, instytucjonalne otoczenie  biznesu, konkurencja, strategie organizacji, zarządzanie międzynarodowe i  zarządzanie strategiczne.źródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2020/01/komu-potrzebni-sa-naukowcy.html  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 126 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-541-7.jpg
"KARTY PRACY (268 kart) - format CD";"Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju";"Anna Franczyk";978-83-8095-559-2;;" Zakupione KARTY PRACY wysyłamy na płycie CD.                                                            Na tej stronie polecamy KARTY PRACY w formacie pdf do programu Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej             pt. Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju na płycie CD, które zawierają 268 kart pracy!                                                Któż z Was nie pamięta słynnej książki "z pajacykiem", czyli Programu psychostumulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju?    Dla wielu terapeutów, specjalistów i nauczycieli był to drogowskaz, z    którego korzystali i korzystają w swojej pracy. Nakład książki był    wielokrotnie wyczerpywany i wznawiany z uwagi na ogromne    zainteresowanie. Dziś Autorki tego słynnego podręcznika zapraszają do    nowej publikacji, która ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej    "Impuls" pt. Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju.            Integralną    częścią pracy terapeutycznej jest postawienie diagnozy, która stanowi    bazę danych o tym, co dziecko lubi robić, jakie czynności dają mu    radość, co potrafi, a co może sprawiać mu trudność. Skupienie się    w działalności diagnostycznej na punktach pozytywnych dziecka pozwoli    ukierunkować skuteczną pracę nauczyciela.            Diagnozowanie    umiejętności i możliwości dziecka powinno odbywać się przede  wszystkim   poprzez zabawę. Zabawa jest przyjemnością, która pomaga mu  radzić  sobie  ze wszystkimi trudnymi emocjami. Podczas zabawy dziecko  uczy się  twórczo  przezwyciężać różne przeszkody. Zabawa jest  jednocześnie  naturalnym  sposobem nawiązywania kontaktu zarówno między  dziećmi, jak  i między  dzieckiem a dorosłym.                         Według Lisy Miller, Deborah Steiner oraz Susan Reid (1996, s. 170)            […] umiejętność bawienia się wywiera bardzo duży wpływ na  przyszły   rozwój dziecka. A ten, kto w dzieciństwie, zachęcany […] może  bawić się   swobodnie i na różne sposoby, buduje sobie podwaliny pod  przyszłe   twórcze pokonywanie przeszkód, a nawet czerpanie z tych wyzwań   życiowych  przyjemności.                        Dzięki różnym formom i rodzajom zabaw mamy szansę zbliżenia  się do   dziecka, stworzenia mu poczucia bezpieczeństwa, pozyskania jego   zaufania  i dostrzeżenia jego tzw. punktów pozytywnych. Możemy również   poznać  najskrytsze tajniki dziecięcej psychiki – ukryte lęki,   trudności,  budzące się zdolności, zainteresowania, bazę wszelkich jego   możliwości.            Najlepszym    inicjatorem zabaw jest samo dziecko. To ono wie, czym i w jaki sposób    chce się bawić. Rolą nauczyciela terapeuty, jako bacznego obserwatora    i zarazem współuczestnika czynności, jest takie pokierowanie zabawą,  by   dziecko czerpało z niej przyjemność, a nauczyciel wiedzę  diagnostyczną.            Uzupełnieniem prowadzonej przez nauczyciela terapeutę  diagnozy mogą być   diagnostyczne karty pracy. Narzędzie to musi być  dostosowane do   aktualnych możliwości i umiejętności dziecka.                         W polecanej książce i płycie CD przedstawiamy przykładowe zabawy i karty  pracy do   wykorzystania w procesie diagnozowania. Opracowane przez  autorki   propozycje mogą być zastosowane w różnorodnych sytuacjach,  w zależności   od inwencji nauczyciela terapeuty.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Niezbędną częścią książki są KARTY PRACY                         dostępne w formacie                         PDF "268 KART PRACY":                                                                                                                                                 Książkę w wersji papierowej można zamówić klikając <<TUTAJ>>                                                                            ";;"268 kart pracy";-;55.00;"268 Kart Pracy w formacie PDF.";"Nośnik: płyta CD (374 MB)";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-559-2.jpg
"Debiutant czy ekspert?";"Identyfikacja i samoocena uzdolnień uczniów";"Janina Uszyńska-Jarmoc";978-83-8095-166-2;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        […] podjęty w recenzowanej publikacji zamysł stworzenia i wystandaryzowania narzędzia badającego uzdolnienia oceniam jako niezmiernie cenny i istotny zarówno z perspektywy subdyscypliny pedagogiki zdolności (obejmującej opiekę nad uczniami wybitnie uzdolnionymi), jak i szerzej – w moim odczuciu powinien on także wzbogacić proces kształcenia uczniów w masowych szkołach powszechnych. Podczas lektury tej pracy nasunęła mi się również konstatacja, że rzadko spotyka się tak szczególny projekt wśród publikacji pedagogicznych. […]             Odbiorcami recenzowanej monografii mogą być teoretycy – badacze zagadnień związanych ze zdolnościami, jako że kompetentnie wypełnia ona lukę w tym obszarze. Będzie więc ona bardzo dobrym przyczynkiem do naukowych polemik, analiz i interpretacji. Powiązanie badań i wniosków z praktyką pedagogiczną sprawia natomiast, że potencjalnie zainteresowani pracą będą również praktycy związani z edukacją – nauczyciele, pedagodzy, psycholodzy i rodzice, a także studenci kierunków pedagogicznych i psychologii […].              Z recenzji wydawniczej dr hab. Iwony Czai-Chudyby, prof. UP                         Pakiet narzędzi, który zaprezentowano w tej książce, umożliwia ocenę i samoocenę poziomu uzdolnień uczniów: matematycznych, technologiczno-informatycznych, przyrodniczych, naukowo-analitycznych, twórczych, przedsiębiorczych i innowacyjnych, przywódczych, językowych, literackich, plastycznych, muzycznych, aktorskich, sportowych. Składa się on z 13 odrębnych Skal Identyfikacji Uzdolnień – SIU oraz odpowiadających im Skal Samooceny Uzdolnień – SSU.             Zastosowanie tych narzędzi może ułatwić proces rozpoznawania wewnętrznych zasobów uczniów niezbędnych do dobrego funkcjonowania w życiu szkolnym i poza nim. Wykorzystanie proponowanego pakietu skal może ułatwić poznanie obrazu różnic indywidualnych w zakresie poziomu uzdolnień w określonej grupie uczniów, rozpoznanie mocnych i słabych stron ucznia oraz stworzenie indywidualnego, niepowtarzalnego dla niego profilu uzdolnień.               Skale mogą pomóc rozpoznać obraz podobieństw oraz różnic między wynikami identyfikacji i samooceny poszczególnych uzdolnień, tzn. stopień zbieżności lub rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a subiektywną oceną. Opracowane skale zatem nie tylko umożliwiają uczniom pogłębianie wiedzy o sobie, lecz także ułatwiają im wyznaczenie obszarów możliwych do doskonalenia oraz rozwoju w ramach edukacji szkolnej i pozaszkolnej. W konsekwencji tego mogą oni samodzielnie lub przy pomocy doświadczonych pedagogów świadomie planować drogę dalszego kształcenia i projektować swoją karierę zawodową.              Odbiorcami pakietu skal mogą być także rodzice, wychowawcy, pedagodzy, nauczyciele, dyrektorzy szkół i doradcy zawodowi pomagający uczniom w wyborze profilu kształcenia oraz planowaniu ich dalszej drogi kształcenia zawodowego, zgodnie z ich indywidualnymi zasobami. Skale można wykorzystywać w działaniach edukacyjnych związanych z indywidualizacją kształcenia. Ponadto mogą one stanowić wsparcie dla ucznia w procesie uczenia się w ramach różnych przedmiotów szkolnych. Ich adresatami mogą być także studenci pedagogiki i innych kierunków, którzy przygotowują się do pełnienia roli nauczyciela określonego przedmiotu, oraz studenci psychologii, którym bliska jest psychologia edukacyjna. Pakiet skal mogą wykorzystywać również badacze reprezentujący różne dyscypliny nauki.                                                    Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                   ";;"Wprowadzenie        Rozdział 1. Założenia teoretyczne i konstrukcyjne skal      1.1. Uzasadnienie potrzeby diagnozowania uzdolnień uczniów    1.2. Koncepcja modelu badania uzdolnień        1.3. Założenia teoretyczne dotyczące przedmiotu badań    1.3.1. Identyfikacja uzdolnień ucznia       1.3.2. Definicje operacyjne uzdolnień      1.3.3. Samoocena uzdolnień ucznia      1.4. Założenia dotyczące metody badania uzdolnień       Rozdział 2. Charakterystyka psychometryczna skal  2.1. Badania pilotażowe       2.2. Badania standaryzacyjne – I etap       2.2.1. Testowanie trafności teoretycznej skal    2.2.2. Testowanie rzetelności (zgodności wewnętrznej) wstępnej wersji skal 2.3. Badania standaryzacyjne – II etap   2.3.1. Analizy trafności teoretycznej skal      2.3.2. Testowanie rzetelności (zgodności wewnętrznej) kolejnej wersji skal 2.3.3. Analiza trafności kryterialnej skal   2.4. Testowanie stabilności bezwzględnej wyników (rzetelności retestowej) – III etap  2.5. Badania normalizacyjne – IV etap   Rozdział 3. Podręcznik do badania uzdolnień, oceny i interpretacji wyników     3.1. Opis skal       3.1.1. Bateria Skal Identyfikacji Uzdolnień (SIU)   3.1.2. Skale Samooceny Uzdolnień (SSU)  3.2. Procedura badania     3.3. Sposób obliczania wyników surowych i norm      3.4. Analiza i interpretacja wyników badań      3.5. Przykłady interpretacji wyników badań uczniów   3.5.1. Przykład interpretacji wyników uczennicy w wieku 14 lat 3.5.2. Przykład interpretacji wyników ucznia w wieku 16 lat  Bibliografia    ANEKS 1. Bateria Skal Identyfikacji Uzdolnień uczniów (siu)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Matematycznych (I1)     Skala Identyfikacji Uzdolnień Technologiczno-Informatycznych (I2)Skala Identyfikacji Uzdolnień Przyrodniczych (I3)   Skala Identyfikacji Uzdolnień Naukowo-Analitycznych (I4)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Twórczych (I5)     Skala Identyfikacji Uzdolnień Przedsiębiorczych i Innowacyjnych (I6)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Przywódczych (I7)     Skala Identyfikacji Uzdolnień Językowych (I8)      Skala Identyfikacji Uzdolnień Literackich (I9)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Plastycznych (I10)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Muzycznych (I11)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Aktorskich (I12)    Skala Identyfikacji Uzdolnień Sportowych (I13)     ANEKS 2. Skale samooceny uzdolnień – ssu      ANEKS 3. Normy stenowe     Normy stenowe dla uczniów w wieku 13–14 lat      Normy stenowe dla uczniów w wieku 15–16 lat     ANEKS 4. Matryce do opracowania indywidualnych profili uzdolnień   Matryca do opracowania indywidualnego profilu identyfikacji poziomu uzdolnień ucznia (skale SIU)    Matryca do opracowania indywidualnego profilu samooceny poziomu uzdolnień ucznia (skale SSU) ANEKS 5. Nazwy i opis poziomu uzdolnień      ";"[…]  podjęty w recenzowanej publikacji zamysł stworzenia i wystandaryzowania  narzędzia badającego uzdolnienia oceniam jako niezmiernie cenny i  istotny zarówno z perspektywy subdyscypliny pedagogiki zdolności  (obejmującej opiekę nad uczniami wybitnie uzdolnionymi), jak i szerzej –  w moim odczuciu powinien on także wzbogacić proces kształcenia uczniów w  masowych szkołach powszechnych. Podczas lektury tej pracy nasunęła mi  się również konstatacja, że rzadko spotyka się tak szczególny projekt  wśród publikacji pedagogicznych. […] Odbiorcami  recenzowanej monografii mogą być teoretycy – badacze zagadnień  związanych ze zdolnościami, jako że kompetentnie wypełnia ona lukę w tym  obszarze. Będzie więc ona bardzo dobrym przyczynkiem do naukowych  polemik, analiz i interpretacji. Powiązanie badań i wniosków z praktyką  pedagogiczną sprawia natomiast, że potencjalnie zainteresowani pracą  będą również praktycy związani z edukacją – nauczyciele, pedagodzy,  psycholodzy i rodzice, a także studenci kierunków pedagogicznych i  psychologii […].  Z recenzji wydawniczej dr hab. Iwony Czai-Chudyby, prof. UP ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 178 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-166-2.jpg
"DZIENNIK INNYCH ZAJĘĆ SPECJALISTYCZNYCH";"Jakich...(logopedy, korekcyjno-kompensacyjnych, psychologa, terapii SI, rehabilitanta ruchowego, muzykoterapeuty, pedagoga specjalnego)";"Anna Franczyk";978-83-8095-560-8;;"                                    Polecamy na nowy rok Dziennik innych zajęć specjalistycznych,  przeznaczony dla logopedy, korekcyjno-kompensacyjnych, psychologa,  terapii SI, rehabilitanta ruchowego, muzykoterapeuty, pedagoga  specjalnego.             Dziennik  przygotowany jest w formacie A4 ze skrzydełkiem na którym wpisujemy  imiona i nazwisko objętości 140 stron na których do Państwa  wykorzystania są opracowane: tygodniowy rozkład zajęć, informacje o  wychowankach, wykaz obecności dzieci na zajęciach, plan pracy, podstawa  zakwalifikowania na zajęcia (diagnoza), indywidualny program terapii, analiza postępów dziecka, zalecenia do dalszej pracy, realizacja  programu zajęć, kontakty z rodzicami, nauczycielami, poradniami  specjalistycznymi, inne, hospitacje, uwagi i notatki.             Tabele dziennika opracowała Pani Anna Franczyk natomiast konsultowała Pani Agnieszka Kucharska.                        Podstawa prawna polecanego Dziennika to:            Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie            sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji            przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji            (Dz.U. z 2017 r., poz. 1646)                                        ";;"Tygodniowy rozkład zajęć                Informacje o wychowankach       Wykaz obecności dzieci na zajęciach       Plan pracy            Podstawa zakwalifikowania na zajęcia (diagnoza), indywidualny program terapii, analiza postępów dziecka, zalecenia do dalszej pracy      Realizacja programu zajęć     Kontakty z rodzicami, nauczycielami, poradniami specjalistycznymi, inne       Hospitacje      Uwagi, notatki           ";-;33.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format A4 ze skrzydełkiem (lista imion i nazwisk), ";"Objętość 140 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-560-8.jpg
"Rusz się człowieku kl. II: Obudowa metodyczna programu wychowania fizycznego „Rusz się człowieku”. Klasa II szkoły podstawowej ";"Edukacja wczesnoszkolna: Plan pracy: 120 scenariuszy zajęć";"Urszula Kierczak";978-83-8095-540-0;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                      Oddajemy w Państwa ręce drugą część cyklu poradników dla nauczycieli nauczania wczesnoszkolnego, stanowiących obudowę metodyczną programu wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej „Rusz się człowieku”. Tym razem jest to materiał przeznaczony dla klasy II.                          Prezentowane scenariusze zajęć stanowią zwartą całość, mogą być jednak realizowane jako pojedyncze lekcje lub stanowić inspirację do budowy własnych pomysłów. Nauczyciel może w dowolny sposób zmieniać kolejność zajęć lub ich układ, dostosowując treści do tematów z innych edukacji.              Zajęcia wychowania fizycznego prowadzone w ramach edukacji wczesnoszkolnej powinny być dla uczniów przyjemnością i zabawą, a przede wszystkim wyzwalać radość z ruchu. Specyfika wychowania fizycznego umożliwia poznanie wartości oraz norm społecznych, zapewnia właściwy rozwój emocjonalny, wspiera kreatywność, wdraża do zachowań zapewniających bezpieczeństwo własne i innych. Zajęcia ruchowe sprzyjają kształtowaniu sprawności fizycznej, samodzielności oraz poczucia odpowiedzialności i obowiązku. Każde zajęcia powinny służyć rozwojowi fizycznemu, psychicznemu oraz społecznemu. Ponadto powinny wywoływać zaciekawienie, zdumienie, zadowolenie, a także kształtować umiejętność rozumienia uczuć i emocji swoich oraz innych osób. Organizacja lekcji wychowania fizycznego powinna być dostosowana do indywidualnych możliwości oraz potrzeb rozwojowych każdego dziecka.              W realizacji celów określonych w podstawie programowej najważniejsze jest właściwe zaplanowanie pracy przez nauczyciela. Materiał podzielono na cykle tema­tyczne, a każdy z nich omówiono w postaci szczegółowych scenariuszy kolejnych zajęć.             W niniejszym poradniku zamieszczono 120 scenariuszy zajęć. W każdym konspekcie podano: temat zajęć, zakres umiejętności ruchowych, przekazywanych wiadomości i kształtowanych postaw, miejsce zajęć, przy­bory do wykorzystania oraz dokładną charakterystykę czynności uczniów.                          Proponowane gry i zabawy zaczerpnięto z książki Romana Trześniowskiego Zabawy i gry ruchowe (w konspektach podano jedynie ich nazwy). Pozostałe – oparte na pomysłach własnych lub innych autorów – opisano szczegółowo.                         Mam nadzieję, że poradnik umożliwi realizację zadań określonych w podstawie programowej oraz ułatwi sprostanie wymogom postawionym nauczycielom edukacji wczesnoszkolnej w dziedzinie wychowania fizycznego. Podane przykłady metod i form pracy, ćwiczeń, zabaw, gier i całych scenariuszy powinny nie tylko pomóc w prowadzeniu zajęć wychowania fizycznego, ale także zachęcić do tworzenia własnych ciekawych rozwiązań metodycznych.                        Autorka                                     (wszelkie zapytania prosimy kierować na adres zamowienia@impulsoficyna.com.pl lub tel. 506-624-220).                                                                                                                                                    Polecamy również pozostałe publikacje Urszuli Kierczak do klas I, III i IV-VIII:                                                Obudowa  metodyczna programu „RUSZ SIĘ CZŁOWIEKU” wraz z Planami pracy i  przedmiotowym system oceniania dla klas IV–VIII, Planem pracy  nauczyciela na zajęciach                                                 wersja PAPIEROWA + EBOOK (PDF)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       ";;"Wstęp      Nieco teorii      Metody realizacji zadań w wychowaniu fizycznym  Plan Realizacji zajęć wychowania fizycznego w klasie II   Szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego w klasie II    Cykl 1. Jestem uczniem klasy II     Cykl 2. Las zaprasza     Cykl 3. Współdziałanie w zespole. Gry drużynowe     Cykl 4. Wyżej, dalej, szybciej   Cykl 5. W dal i wzwyż     Cykl 6. Zabawa ruchem       Cykl 7. Na basenie      Cykl 8. Sposób na jesienną szarugę    Cykl 9. Jestem coraz sprawniejszy     Cykl 10. Jesteśmy drużyną     Cykl 11. Sprawny jak…    Cykl 12. Zimą na podwórku i w parku    Cykl 13. Co mi w duszy gra?    Cykl 14. My się zimy nie boimy     Cykl 15. W drużynie    Cykl 16. Szlachetne zdrowie, nikt się nie dowie, jako smakujesz, aż się zepsujeszCykl 17. W poszukiwaniu wiosny     Cykl 18. Tanecznym krokiem      Cykl 19. Wodny świat    Cykl 20. Piłka w grze     Cykl 21. Widzę, słyszę, czuję    Cykl 22. Lekkoatletyczne rozmaitości    Cykl 23. Oceniamy swoją sprawność    Cykl 24. Bezpiecznie, aktywnie i zdrowo podczas wakacji   Bibliografia";"W życie weszła nowa podstawa programowa dla szkół. Zmianom podlega także nauczanie wychowania fizycznego. Rusz się człowieku to  propozycja programu WF-u dla szkoły podstawowej z uwzględnieniem  podziału na etap wczesznoszkolny (klasy 1-3) i późniejszy. Zawiera  treści nauczania oraz przewidywane osiągnięcia uczniów w trzech  aspektach: „Wiem" (teoretyczna wiedza), „Potrafię" (umiejętności  praktyczne), „Jestem" (pożądane cechy charakteru i postawy, na przykład  godzenie się z porażką).Książka ma założenie szlachetne. Pomaga  nauczycielowi WF-u ułożyć zajęcia tak, żeby zadbać o wszechstronny  rozwój maluchów. Może dzięki temu nie dołączą one w dorosłym życiu do  podgatunku ludzkiego „kanapowiec pospolity". Trzeba jednak pamiętać, że  jest to praca dotycząca metodyki kształcenia, a więc napisana jest  stylem pracy naukowej. Cytaty z dzienników ustaw, sporo terminologii,  nie ma tu emocji znanych ze zmagań sportowych. Jest za to – niestety,  dość smutny – obraz pracy nauczyciela w polskiej szkole. Mnóstwo bardzo  szczegółowych wymagań, papierologia. Łatwo w tym wszystkim zgubić  podstawowy cel – dbanie o rozwój ruchowy młodzieży. Publikacja Rusz się człowieku pomoże  sobie o nim przypomnieć, pomoże zadbać o jego realizację, ale też  wesprze nauczyciela, by nie zagubił się w gąszczu edukacyjnych wymogów  czy formalnych niuansów.   dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej/25340  Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że z kondycją fizyczną naszych dzieci i naszej młodzieży nie jest najlepiej... Komputer, telewizja, sztuczne słodkie przekąski i siedzący tryb życia sprawiają, że coraz więcej młodych ludzi cierpi na nadwagę, kłopoty z kręgosłupem i inne tego typu dolegliwości. Dlatego też tym większe znaczenie ma czas spędzony na szkolnych lekcjach wychowania fizycznego, który często stanowi jedyną formę ruchu dla współczesnej młodzieży. A o tym, jak takie zajęcia powinny wyglądać - tak by przyniosły pożądany efekt i jednocześnie były dla dzieci atrakcyjne, opowiada świetna książka Urszuli Kierczak pt. "Rusz się człowieku. Program wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej".     Zgodnie z tytułem tej publikacji, stanowi on sobą cenny program zajęć wychowania fizycznego dla klas pierwszych szkoły podstawowej, oparty na nowej podstawie programowej. I tak oto każdy nauczyciel odnajdzie tu pokaźny zestaw cennych materiałów w postaci szczegółowego planu pracy dla klasy, przykładowe konspekty zajęć wraz ze szczegółowym opisem każdego ćwiczenia, standardy wymagań i oczekiwań, jak i wreszcie liczne materiały do diagnozy i ewaluacji. Całość przyjmuje zaś bardzo czytelną, przejrzystą, jak i również dodatkowo popartą pokaźną porcją materiałów graficznych całość!     Niniejsza publikacja przyjmuje tu formę interesującego i nowoczesnego podręcznika dla nauczycieli wychowania podstawowowgo, którzy mogą zaczerpnąć tu wiedzy na temat współczesnych, a nierzadko i dość nowatorskich technik prowadzenia szkolnych zajęć. Otóż książka ta proponuje sobą pokaźną porcję ciekawych, pomysłowych i odkrywczych rozwiązań z zakresu ćwiczeń, gier i zabaw, które uczynią lekcją w-fu nie tylko atrakcyjnymi, ale też i przynoszącymi jak najbardziej wymierne efekty w zakresie kondycji, sprawności i zdrowia fizycznego dzieci. I choć całość przyjmuje bardzo fachowy charakter, to forma tej książki sprzyja jak najbardziej temu, by z wielką łatwością i przystępnością czerpać z niej wiedzę, a następnie wprowadzać do szkolnej sali gimnastycznej.     Całość książki została podzielona na dwie zasadnicze części, czyli wstęp, teoretyczne wprowadzenie, plan wykazu zajęć dla klasy z jednej strony, z drugiej zaś meritum tej publikacji - szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego. Pierwsza część pozwala na przygotowanie się do działania, nabycie odpowiedniej wiedzy, jak i też rozpisanie ćwiczeń zgodnie z przyjętymi wytycznymi. Druga skupia się już zaś na czystej praktyce, czyli szczegółowych opisach ćwiczeń, podpartych cennymi rysunkami i grafikami. Warto tu zauważyć, iż każde z nich opiera się na podziale na części wstępne, główne i końcowe, a więc odpowiednią rozgrzewkę, faktyczny przebieg ćwiczeń oraz ich etap końcowy, stanowiący swoiste podsumowanie danej lekcji, a dla chętnych także i przydział zadań domowych.     Wielką siłą tej książki jest z pewnością różnorodność ćwiczeń, jakie ona sobą proponuje. Mam tu na myśli inteligentny rozkład związany m.in. z porami roku, czy też podziałem na zajęcia w sali, jak i na otwartym powietrzu. To dobre, ciekawe i z pewnością urozmaicające szkolną rutynę rozwiązanie, które przypadnie do gustów dzieci, jak i nauczycieli. Co do samych ćwiczeń, to znajdziemy ich tu naprawdę mnóstwo, gdyż w liczbie 120 godzin lekcyjnych, a kilka z nich wydaje się szczególnie intrygującymi - m.in. ćwiczenie polegająca na naśladowaniu ruchów zwierząt, nauka bezpiecznej jazdy na sankach, czy też zabawa w berka w warunkach leśno-parkowych. Co więcej, w wielu przypadkach zajęcia te łączą się z cenną edukacją dzieci - jak chociażby w zakresie prawidłowego przechodzenia przez jednię. To także idealne dopasowanie zajęć do wieku, wyobraźni i inteligencji pierwszoklasistów, co w przypadku tak młodych osób, ma wielkie znaczenie.     Na duże słowa uznania zasługuje także samo wydanie tej książki, które jest tyleż praktyczne w korzystaniu zeń, jak i efektowne wizualnie. Począwszy od pięknej okładki, poprzez przejrzysty druk i czytelny układ treści, a na bogatej szacie graficznej w postaci rysunków i rycin, skończywszy. To wszystko sprawia, że podręcznik ten prezentuje się bardzo okazale i udanie, a tym samym zachęcająco do korzystania z jego bogactwa porad, wskazówek i pomysłów.     "Rusz się człowieku...", to książka którą powinien poznać każdy nauczyciel wychowania fizycznego w naszym kraju. Poznać, a następnie przełożyć jej treść na swoją lekcyjną codzienność, gdyż dzięki temu nasze dzieci będą nie tylko chętniej uczęszczać na zajęcia w-fu, ale też i dysponować lepszą sprawnością fizyczną i - co najważniejsze, zdrowiem. To doskonała pomoc dydaktyczna, łącząca w sobie fachowość z atrakcyjnością, co wcale nie zdarza się tak często...źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26151-rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej.html ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 386 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-540-0.jpg
"Nauczyciel wobec koncepcji zrównoważonego rozwoju w edukacji";;"Anna Mróz";978-83-8095-520-2;;"                                    Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.                         Wyeksponowany w tytule publikacji zrównoważony rozwój (ang. sustainable development, fr. le développement durable, niem. nachhaltige Entwicklung, wł. sviluppo sostenibile) to kategoria wieloznaczna. Nie  chodzi tu jedynie o pojawiające się różne tłumaczenia tego terminu (jak  choćby „trwały rozwój”), ale raczej o treść, która mieści w sobie próbę  uchwycenia dynamiki procesów dokonujących się w trzech różnych  dziedzinach ludzkiej aktywności: gospodarczej, środowiskowej i  społecznej. Koncepcja zrównoważonego rozwoju zawiera skierowane do  współczesnych pokoleń wezwanie, by dążyły do odnalezienia zrównoważonego  balansu i poszukiwały rozwiązań w każdym z trzech obszarów, w trwałej  równowadze między nimi.                          Wypracowany  model zrównoważonego rozwoju jest uznawany przez badaczy za alternatywę  dla dotychczasowego – szkodliwego i niemożliwego już do utrzymania –  rozwoju świata. To wyraz troski o godne (a przynajmniej nie gorsze)  warunki życia przyszłych pokoleń. W krajach wysoko rozwiniętych  koncepcja zrównoważonego rozwoju stanowi fundament edukacji i jest od  lat intensywnie opracowywana oraz wdrażana do szkolnej praktyki  (codzienności). Inaczej w polskiej pedagogicznej refleksji naukowej i  praktyce edukacyjnej. Tu wspomniana koncepcja pozostaje jeszcze słabo  zaznaczona i rozwijana lub jest traktowana wąsko – jako model ochrony  środowiska. Książka stanowi próbę wypełniania tej luki i zwrócenia uwagi  na potrzebę realizacji założeń koncepcji zrównoważonego rozwoju w  praktyce edukacyjnej oraz w kształceniu, dokształcaniu i doskonaleniu  nauczycieli.              Anna Mróz                          Książka  składa się z czterech rozdziałów oraz końcowych wniosków i  rekomendacji. Pierwszy rozdział poświęciłam zagadnieniom dotyczącym  edukacji w kontekście wyzwań współczesnego świata. Omówiłam w nim  technologiczne uwarunkowania obserwowanych obecnie przemian społecznych,  scharakteryzowałam koncepcję rozwoju zrównoważonego,  rozumianego jako przeciwwaga dla niekontrolowanej globalizacji. Ponadto  przytoczyłam używane w literaturze naukowej definicje harmonijnego  rozwoju jednostki, który jest koniecznym warunkiem zrównoważonego  rozwoju społeczeństwa. Ostatni podrozdział dotyczy zagadnień związanych z  edukacją w społeczeństwie globalnej informacji.             W  rozdziale drugim omówiłam kompetencje uznane za kluczowe dla  zrównoważonego rozwoju. Kompetencje te powinny stanowić efekt  współczesnego procesu nauczania, zwłaszcza zaś edukacji dla  zrównoważonego rozwoju. Starałam się ponadto wyjaśnić, dlaczego edukacja  ta jest niezbędnym założeniem w przypadku edukacji całożyciowej.  Rozdział drugi kończą rozważania na temat metod i form pracy nauczyciela  – jako strategicznego elementu jego dydaktycznych oddziaływań.  Podrozdział ten stanowi wprowadzenie do podjętej przeze mnie  problematyki badawczej, której założenia przedstawiłam w rozdziale  trzecim.             Rozdział  trzeci zawiera omówienie założeń metodologicznych przeprowadzonych  przeze mnie badań. Przedstawiłam w nim cel i przedmiot badań,  problematykę badawczą, metody, techniki oraz narzędzia badawcze,  kryteria doboru próby i charakterystykę próby badawczej, opisałam  również teren i sposób organizacji badań.              Zaprezentowana  w rozdziale czwartym analiza wyników badań stanowi próbę odpowiedzi na  postawione pytania badawcze oraz jest podstawą sformułowanych wniosków i  rekomendacji.              Książka  jest adresowana do wszystkich osób zainteresowanych współczesną  edukacją, a w szczególności promowaną przez UNESCO koncepcją edukacji  dla zrównoważonego rozwoju. Stanowi głos w dyskusji na temat tego, jak  może i powinna działać współczesna szkoła, w której nauczyciele  podejmują aktywne działania na rzecz harmonijnego rozwoju uczniów, a w  szerszej perspektywie – świata.                                                                Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                  ";;"Wstęp    Rozdział 1Edukacja wobec cywilizacyjnych wyzwań    1.1. Technologiczne uwarunkowania współczesnych przemian społecznych    1.2. Koncepcja zrównoważonego rozwoju wobec zagrożeń globalizacji      1.3. Społeczne implikacje harmonijnego rozwoju człowieka   1.4. Edukacja w społeczeństwie globalnej informacji     Rozdział 2 Edukacja dla przyszłości a kompetencje dla zrównoważonego rozwoju      2.1. Edukacja całożyciowa w perspektywie edukacji dla zrównoważonego rozwoju 2.2. Metody i formy pracy nauczyciela w edukacji na rzecz zrównoważonego rozwojuRozdział 3Założenia metodologiczne badań własnych3.1. Cel i przedmiot badań    3.2. Problematyka badawcza     3.3. Metody, techniki i narzędzia badawcze3.4. Dobór i charakterystyka grupy badawczej    3.5. Teren i organizacja badań    Rozdział 4 Realizacja założeń edukacji dla zrównoważonego rozwoju w praktyce edukacyjnej nauczycieli – na podstawie analizy wyników badań własnych4.1. Wiedza nauczycieli w zakresie założeń edukacji dla zrównoważonego rozwoju4.2. Metody dydaktyczne stosowane przez nauczycieli w celu kształtowania kompetencji kluczowych dla zrównoważonego rozwoju4.3. Formy kształcenia stosowane przez nauczycieli w celu rozwijania kompetencji kluczowych dla zrównoważonego rozwoju4.4. Zagadnienia kluczowe w edukacji dla zrównoważonego rozwoju i sposoby ich włączania do programów nauczania Wnioski końcowe i rekomendacje Bibliografia  ";"W dobie obecnego nauczania i jego dotychczasowego rozwoju, który obecnie obserwujemy, zastanawiamy, się, na co należy zwrócić szczególną uwagę.  Zadajemy sobie często pytanie: Czy współczesny nauczyciel ma właściwe zdolności zawodowe do nauczania i czy potrafi odnaleźć się w swoim zawodowym środowisku dzielących go wielu występujących międzypokoleniowych, społecznościowych i globalnych różnicach występujących u nauczycieli z większym doświadczeniem zawodowym? Autorka książki pt. Nauczyciel wobec koncepcji zrównoważonego rozwoju w edukacji Pani Anny M. Mróz nawiązuje do tego, aby nie tylko pojmować samą terminologię pojęcia 'zrównoważonego rozwoju', ale mogli stale się rozwijać w celu podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych. Książka ta składa się z 4 rozdziałów, które we właściwy sposób obrazują pracę codzienną nauczyciela, metody pracy zawodowej oraz koncepcje na współczesny rozwój nauki. Praktyczna, jak i teoretyczna wiedza autorki pozwoli na to, że można przyjrzeć się pracy nauczyciela z bliska, gdyż na ogół nie mamy, możliwości jak oni realizują w praktyce nauczany przedmiot zawodu, który potrafi się nieprzewidywalne zmieniać wraz ze wprowadzanymi nowymi zmianami w edukacji.  Trafne podejście do głównego tematu i zagadnienia, jakim jest, zrównoważony rozwój w edukacji uważam, że podjęty został właściwie, a przede wszystkim na czasie, gdyż wymaga on stałego dopracowania oraz ciągłej aktywności wśród nauczycieli, oraz kształcących się przyszłych studentów pedagogiki.  Aktywny nauczyciel to według mnie taki, który wie czego od siebie samego i ucznia, aby rezultaty zdobytej nauki pomogły mu skorzystać z jego doświadczenia zawodowego w niedalekiej przyszłości, która jest jedną wielką niewiadomą.  Autorka uświadamia większości nauczycielom, jak ważną funkcję pełnią w szkole oraz zaprezentowała analizę badawczą o postanowione przez nią pytania, sformowanych wniosków i rekomendacji.  Jednym słowem edukacja dla zrównoważonego rozwoju to edukacja przyszłości, którą warto realizować w każdej dziedzinie nauki i nie bać się bać podejmowania aktywności.  Aktywność zawodowa powinna pomagać i motywować do wspólnego działania zarówno ucznia, jak i nauczyciela. Elementami dodatkowymi są tutaj zamieszczone w rozdziale czwartym tabele, wykresy ujawniające, w jaki sposób prezentuje się praca nauczyciela z uczniem, a w tym poruszone zostały zagadnienia związane z programem nauczania, uwzględnione zostało zadawanie prac domowych oraz przykłady rozmów z nauczycielami, z którymi był przeprowadzony wywiad w celach badawczych.  Uważam, że w tej książce Czytelnik ujrzy prawdziwe światło dzienne- szkolne, które pozwoli mu uwierzyć, że istnieje wiele możliwości na ciągłe uaktywnianie wiedzy i zapraszam do zapoznania się z wynikiem ankiety przeprowadzonej przez autorkę w rozdziale trzecim, która opracowana została tematycznie na podstawie właściwej zaprezentowanego stażu pracy nauczyciela, stopnia awansu zawodowego, lokalizacja szkoły oraz etap kształcenia. Oficynie Wydawniczej „Impuls” dziękuje za podarowanie  mi do zrecenzowania  egzemplarza książki autorstwa Pani Anny M. Mróz pt. Nauczyciel wobec koncepcji zrównoważonego rozwoju w edukacji. Polecam przeczytać tę książkę wszystkim Czytelnikom, a w  szczególności nauczycielom, dyrektorom szkół, rodzicom, uczniom oraz studentom pedagogiki.źródło: Anna  ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 234 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-520-2.jpg
"Kształtowanie się celów życiowych nastolatków w pieczy instytucjonalnej";"Model ontologiczno-gnozeologiczny";"Karina Szafrańska";978-83-8095-527-1;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Współczesne nauki pedagogiczne, szczególnie pedagogika specjalna, w tym również pedagogika resocjalizacyjna, stanowiąca na razie subdyscyplinę pedagogiki specjalnej, nie tylko ukierunkowują się na działania mające na celu wpisanie dotychczasowych rozwiązań teoretycznych i praktycznych w wymogi aktualnego poziomu rozwoju cywilizacji ludzkiej, ale przede wszystkim dokonują nowej interpretacji oraz reinterpretacji zagadnień znanych i obecnych w przebiegu doświadczeń historycznych. Monografię przygotowaną przez dr Karinę Szafrańską postrzegam we wskazanych kontekstach, relacjach, wymiarach oraz założeniach. Opierając się na humanistyczno-emancypacyjnej wizji współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej, autorka podjęła badania naukowe, których założeniem było nie tylko poznanie celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, determinant indywidualnych, społecznych i kulturowych, przyczyniających się do kształtowania przywołanych celów danej grupy adolescentów, ale także opracowanie modelu resocjalizacji, który uwzględnia zakres formowania, modyfikacji oraz rekonstrukcji celów życiowych młodzieży wykazującej zachowania zdefiniowane jako niedostosowane społecznie. Modelu o charakterze utylitarnym, postulującego zasadę otwartości na osobę, jej indywidualne potrzeby i środowisko. Modelu resocjalizacji we współpracy i współdziałaniu różnych ludzi i modalności socjalizacji: rodzinnej, instytucjonalnej, profesjonalnej, lokalnej. […] książka jest bardzo potrzebna, gdyż przedstawia zagadnienia resocjalizacji wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych w kontekście współczesności, humanizacji, inkluzji, czynienia działalności resocjalizacyjnej sublimowaną z potrzebami jednostkowymi, oczekiwaniami społecznymi oraz maksymalnie możliwą efektywnością.                           Z recenzji prof. zw. dr hab. Marzenny Zaorskiej                            W zmiennej i różnorodnej rzeczywistości społeczno-kulturowej każdy człowiek staje przed koniecznością samodzielnego i nieustającego budowania własnej biografii, planowania przyszłości, wyznaczania celów i planów życiowych. W okresie adolescencji, będąc u progu dorosłości, młodzież podejmuje ważne decyzje życiowe, związane z wyborem zawodu, dalszym kształceniem, zatrudnieniem czy budowaniem rodziny. Są one rezultatem wielorakich doświadczeń i przemyśleń, zmierzających do lepszego zrozumienia świata. W realiach neoliberalnego społeczeństwa gubią się młodzi ludzie, wychowani w kochających i wspierających rodzinach, kończący dobre szkoły. Jakie zatem szanse na rozumienie współczesnego świata i celowe konstruowanie własnego życia ma młodzież zagrożona niedostosowaniem społecznym czy nieprzystosowana społecznie? Wszelkie oddziaływania wychowawcze wiążą się z „ukształtowaniem prawidłowej postawy wychowanka wobec przyszłego życia”, a więc przygotowaniem się do lepszego życia poprzez naukę, zdobycie zawodu, znalezienie własnego miejsca w społeczeństwie oraz założenie własnej zdrowej i trwałej rodziny. Analiza obrazu wymarzonej przyszłości pozwala ocenić, według jakiego wzoru wychowanek modeluje własne „ja” i jakimi wartościami się kieruje. W wyniku nieudanego procesu socjalizacji może powstać „spaczony” plan życiowy, skierowany przeciw systemowi normującemu, reprezentowanemu przez obyczaj, prawo czy wychowanie.                         Celem badań przedstawionych w niniejszej publikacji było poznanie celów życiowych młodych ludzi przebywających w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych województwa mazowieckiego oraz zbadanie wybranych, dotąd nieanalizowanych w tej grupie,  determinant, które te cele kształtują. Autorka proponuje zbudowanie modelu relacji pomiędzy celami życiowymi a takimi determinantami, jak: orientacja pozytywna, sprawczość i wspólnotowość czy poczucie osamotnienia, który może być pomocny w opracowaniu metod oddziaływań pedagogicznych i terapeutycznych, wspierających wychowanków w wyborach dotyczących przyszłości. Analiza niezbadanych dotąd w tej grupie determinant ma również ogromne znaczenie dla korygowania planów życiowych osób z nieprawidłowo przebiegającą socjalizacją, zagrożonych nieprzystosowaniem społecznym, a tym samym zwiększenia efektywności szeroko pojętej profilaktyki,  przeciwdziałania zagrożeniu nieprzystosowania społecznego młodzieży.                           Słowa kluczowe: cele życiowe, adolescencja, młodzież zagrożona wykluczeniem społecznym, młodzieżowe ośrodki wychowawcze                                       Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                            ";;"Wstęp      Rozdział 1Koncepcje teoretyczne wykorzystywane w resocjalizacji ukierunkowanej na kształtowanie celów życiowych nieletnich     1.1. Wybrane teorie antropologiczno-filozoficzne 1.2. Behawioryzm, psychologia humanistyczna i nurt poznawczy  1.2.1. Koncepcje społeczno-poznawcze   1.2.2. Koncepcja psychotransgresjonizmu   1.2.3. Wybrane teorie socjologiczne istotne w resocjalizacji nieletnichRozdział 2Problematyka celów życiowych ludzi ze szczególnym uwzględnieniem adresatów resocjalizacji   2.1. Cele życiowe i pojęcia pokrewne  2.1.1. Dylematy wyznaczania celów      2.1.2. Cele życiowe a wyobrażenia, marzenia i aspiracje     2.1.3. Cele życiowe a orientacje życiowe    2.2. Cele życiowe w świetle teorii społeczno-poznawczych    2.2.1. Poczucie własnej skuteczności      2.2.2. Samoregulacja i samowzmacnianie     2.2.3. Koncepcja autodeterminacji    2.3. Mechanizmy kształtowania się celów życiowych w okresie adolescencji Rozdział 3Uwarunkowania kształtowania celów życiowych młodzieży w okresie adolescencji  3.1. Kształtowanie się systemu wartości   3.1.1. Psychospołeczne, kulturowe i osobowościowe determinanty kształtujące cele życiowe a niedostosowanie społeczne3.1.2. Uwarunkowania psychologiczne 3.1.3. Uwarunkowania socjologiczne  3.1.4. Uwarunkowania pedagogiczne  3.2. Wybrane osobowościowe determinanty celów życiowych  3.2.1. Samoocena     3.2.2. Orientacja pozytywna    3.2.3. Poczucie osamotnienia  3.2.4. Sprawczość i wspólnotowość 3.2.5. Moralność, etyka, kody etyczne   3.3. Cele życiowe młodzieży w badaniach wybranych autorów   Rozdział 4Teoretyczno-metodologiczne podstawy badań nad celami życiowymi wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych  4.1. Wyjaśniana koncepcja teoretyczna     4.2. Cele badań    4.3. Problemy badawcze     4.4. Strategie, typ i schemat badań oraz narzędzia zastosowane w badaniach własnych   4.4.1. Strategie badań    4.4.1.1. Badanie ilościowe   4.4.1.2. Typy badań   4.4.1.3. Schemat badań    4.4.1.4. Charakterystyka narzędzi badawczych    4.4.1.5. Badanie jakościowe   4.4.1.6. Dyspozycje do wywiadu (narzędzie własne)      4.5. Operacjonalizacja i indeks zmiennych    4.5.1. Indeks zmiennych wyjaśnianych    4.5.2. Indeks zmiennych wyjaśniających    4.5.3. Teren i organizacja badań    4.6. Charakterystyka badanej populacji wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych   Podsumowanie     Rozdział 5Charakterystyka celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych  5.1. Zależność między celami życiowymi a płcią i miejscem zamieszkania badanych wychowanków MOW5.2. Zależność między celami życiowymi a liczbą i czasem pobytu wychowanków w MOW, realizowanymi programami resocjalizacyjnymi i skutecznością działań resocjalizacji5.3. Zależność między celami życiowymi wychowanków MOW a uzyskiwanym wsparciem i poczuciem stygmatyzacji Podsumowanie   Rozdział 6Wybrane determinanty celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych 6.1. Charakterystyka wybranych determinantów (zmiennych) 6.1.1. Pięć kodów etycznych – Kwestionariusz Etyk 6.1.2. Sprawczość i wspólnotowość    6.1.3. Samoocena i orientacja pozytywna    6.1.4. Poczucie osamotnienia   6.1.5. Skala Braku Tolerancji      6.1.6. Test Item Personality Inventory (TIPI)      6.2. Zależność między determinantami celów życiowych a płcią badanych wychowanków MOW6.3. Zależność między determinantami celów życiowych a przekonaniem badanych wychowanków MOW o skuteczności oddziaływań terapeutycznych oraz liczbą pobytów w MOW 6.4. Zależność między badanymi determinantami celów życiowych a poczuciem wsparcia i stygmatyzacji  Podsumowanie Rozdział 7Wyniki analizy skupień uwarunkowań celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych  7.1. Wynik analizy skupień – Skala Celów Życiowych  7.2. Wynik analizy skupień – Skala Etyk  7.3. Wynik analizy skupień – Skale Sprawczości i Wspólnotowości 7.4. Wynik analizy skupień – Skale Orientacji Pozytywnej oraz Samooceny7.5. Model wyjaśniający klasyfikację skupień uwarunkowań celów życiowych wychowanków MOW Podsumowanie Rozdział 8Omówienie wyników badań dotyczących celów życiowych i ich uwarunkowań psychospołecznych uzyskanych przez badanych usamodzielnianych wychowanków w relacji do ogólnej grupy badanej młodzieży w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych   8.1. Cele życiowe   8.2. Kwestionariusz Etyk      8.3. Skale do Pomiaru Orientacji Sprawczej i Wspólnotowej oraz Skale Niepohamowanej Sprawczości i Niepohamowanej Wspólnotowości    8.4. Skala Samooceny SES  8.5. Skala Orientacji Pozytywnej  8.6. Poczucie samotności    8.7. Zależność między celami życiowymi a danymi metryczkowymi 8.8. Zależność między celami życiowymi a pobytem w MOWWybrane aspekty  8.9. Zależność między celami życiowymi a wsparciem i poczuciem stygmatyzacji   Podsumowanie     Rozdział 9Model wyjaśniający kształtowanie się celów życiowych wszystkich usamodzielnianych i nieusamodzielnianych badanych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych   9.1. Związek między analizowanymi zmiennymi (determinantami celów życiowych) a celami życiowymi wychowanków MOW    9.2. Modele regresyjne wyjaśniające kształtowanie się celów życiowych  9.3. Wyniki modelowania strukturalnego celów życiowych   Podsumowanie  Rozdział 10Wyniki badań jakościowych     10.1. Charakterystyka badanych     10.2. Uzależnienia    10.3. Wyniki dla wielokrotnych mediacji   10.4. Ontologiczno-gnozeologiczny model kształtowania się celów życiowych młodzieży niedostosowanej społecznie   Rozdział 11Weryfikacja wielowymiarowego modelu kształtowania się celów życiowych młodzieży niedostosowanej   Rozdział 12Dyskusja wyników i wnioski z badań    Zakończenie    Bibliografia      Spis schematów, tabel i wykresów Aneks   Streszczenie Abstract    Contents     Introduction   ";"Współczesne nauki pedagogiczne, szczególnie pedagogika specjalna, w tym również pedagogika resocjalizacyjna, stanowiąca na razie subdyscyplinę pedagogiki specjalnej, nie tylko ukierunkowują się na działania mające na celu wpisanie dotychczasowych rozwiązań teoretycznych i praktycznych w wymogi aktualnego poziomu rozwoju cywilizacji ludzkiej, ale przede wszystkim dokonują nowej interpretacji oraz reinterpretacji zagadnień znanych i obecnych w przebiegu doświadczeń historycznych. Monografię przygotowaną przez dr Karinę Szafrańską postrzegam we wskazanych kontekstach, relacjach, wymiarach oraz założeniach. Opierając się na humanistyczno-emancypacyjnej wizji współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej, autorka podjęła badania naukowe, których założeniem było nie tylko poznanie celów życiowych wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych, determinant indywidualnych, społecznych i kulturowych, przyczyniających się do kształtowania przywołanych celów danej grupy adolescentów, ale także opracowanie modelu resocjalizacji, który uwzględnia zakres formowania, modyfikacji oraz rekonstrukcji celów życiowych młodzieży wykazującej zachowania zdefiniowane jako niedostosowane społecznie. Modelu o charakterze utylitarnym, postulującego zasadę otwartości na osobę, jej indywidualne potrzeby i środowisko. Modelu resocjalizacji we współpracy i współdziałaniu różnych ludzi i modalności socjalizacji: rodzinnej, instytucjonalnej, profesjonalnej, lokalnej. […] książka jest bardzo potrzebna, gdyż przedstawia zagadnienia resocjalizacji wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych w kontekście współczesności, humanizacji, inkluzji, czynienia działalności resocjalizacyjnej sublimowaną z potrzebami jednostkowymi, oczekiwaniami społecznymi oraz maksymalnie możliwą efektywnością.   Z recenzji prof. zw. dr hab. Marzenny Zaorskiej     ";64.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 410 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-527-1.jpg
"WSPÓŁCZESNE DYLEMATY RESOCJALIZACYJNEW STRONĘ TWÓRCZEJ RESOCJALIZACJI";"Księga Jubileuszowa dedykowanaProfesorowi Markowi Konopczyńskiemu";"Anna Kieszkowska";978-83-8095-548-6;;"                                    Wprowadzenie                        W rozważaniach opisujących koncepcję twórczej resocjalizacji i jej praktyczne zastosowania występują trzy kluczowe zagadnienia, określające zarówno jej założenia teoretyczno-metodologiczne, jak i – wyrastające z nich – oddziaływania resocjalizacyjne. Należą do nich: twórczość, resocjalizacja i tożsamość.                                                                                                                                                             Stymulowanie rozwoju struktur poznawczych i twórczych człowieka poprzez określone formy aktywności, pozwala wychowawcy rozwijać potencjały nieprzystosowanych społecznie podopiecznych i realizować proces ich resocjalizacji oparty na kreowaniu nowej tożsamości. Wykorzystanie tkwiących w każdej osobie potencjałów kreacyjnych, stanowi optymalny sposób rozwiązywania sytuacji problemowych, podejmowania alternatywnych ról społecznych i budowania nowej tożsamości, wypełnionej nową treścią oraz odmiennym niż dotąd, spojrzeniem na rzeczywistość. Rozwijane umiejętności wpływają z kolei na relacje społeczne i kształtują właściwy stosunek do otaczającego świata. Wszystko to pozwala resocjalizowanemu odnaleźć swoje miejsce w środowisku, a otrzymane kompetencje wykorzystać do radzenia sobie z różnorodnymi sytuacjami życiowymi w sposób poprawny oraz zgodny z oczekiwaniami społecznymi. Z punktu widzenia omawianej koncepcji, w procesie readaptacji i reintegracji społecznej, najważniejsze jest wyposażenie nieprzystosowanych w nowe indywidualne i społeczne kompetencje w obszarze społecznym i cywilizacyjno-kulturowym. Powstałe wytwory w trakcie pracy twórczej przybliżają człowieka do świata kultury, nauki, sztuki, sportu i pogłębiają jego percepcję, wyobraźnię, sposób myślenia oraz rozwijają wrażliwość. Redukowanie nieprzyjemnych odczuć, zaburzających obraz świata, poprzez poszukiwanie i aktywizację zasobów wewnętrznych człowieka, stanowi istotę autokreacji nowej tożsamości. Dostarczanie jednostce wspierających informacji przyczynia się z kolei do jej pełnego zaangażowania w podejmowanie zmian i nabywanie indywidualnych oraz społecznych kompetencji, niezbędnych do uczestnictwa w życiu społecznym. W ten sposób, w toku twórczej resocjalizacji, odbywa się proces destygmatyzacji jednostki, polegający na czasowym doświadczaniu przez nią istnienia dwóch tożsamości: aktualnej – pozytywnej i poprzedniej – negatywnej, aby w konsekwencji wzmocnić i utwierdzić ją w poprawnych poczynaniach.                         W procesie twórczej resocjalizacji, obok proponowanych form aktywnego uczestnictwa i tworzenia kultury, nie może również zabraknąć obserwacji czynionej przez pedagoga resocjalizacyjnego z prawdziwego zdarzenia, który w odpowiednim momencie będzie dostrzegał zasoby i potencjały podopiecznego. Podstawowe metody powinny być nastawione na kreowanie nowych parametrów tożsamości oraz częściowe modyfikowanie już istniejących. Nadają one nowy kierunek ludzkiej aktywności oraz kreują nowe role społeczne. Stanowią o istocie pomocy pedagogicznej i nakreślają perspektywę dalszego rozwoju człowieka. Aby rozstać się ze swoją przeszłością, konieczne staje się zmodyfikowanie dotychczasowej sytuacji oraz wykreowanie przyszłości.                        Jak podkreśla w swoich dziełach Profesor Marek Konopczyński, Twórcza Resocjalizacja czerpie swoje przesłanki teoretyczne zarówno z heurystycznych teorii dotyczących rozwoju twórczych metod rozwiązywania problemów, jak i z licznych koncepcji kryminologicznych, socjologicznych, psychologicznych i pedagogicznych, określających teoretyczne podstawy procesów resocjalizacji. Mamy tu więc do czynienia z oglądem rzeczywistości resocjalizacyjnej z metodologicznej perspektywy twórczego wewnętrznego i społecznego kreowania osób nieprzystosowanych społecznie, w miejsce perspektywy prawie wyłącznego korygowania i usprawniania ich zaburzonych funkcji i struktur osobowych. Tak rozumiana Twórcza Resocjalizacja jest koncepcją o potencjałach osób nieprzystosowanych społecznie. Jej metody mają za zadanie poszukiwać i rozwijać zarówno potencjały tkwiące w tych osobach, jak i stwarzać perspektywy wykreowania nowej tożsamości indywidualnej i społecznej osób nieprzystosowanych.                        Według Autora koncepcji, klasyczna pedagogika resocjalizacyjna, w swoim wymiarze metodycznym, za główny cel oddziaływań obiera korektę, eliminowanie bądź usprawnianie zaburzonych struktur i mechanizmów osobowych i behawioralnych osób funkcjonujących patologicznie w swoich rolach życiowych i społecznych. Owo eliminująco-naprawcze podejście ma swoje źródła w trzech zasadniczych grupach współczesnych koncepcji wyjaśniających złożone problemy zjawiska nieprzystosowania społecznego. Jak podaje M. Konopczyński, koncepcje mające w znacznej części charakter interdyscyplinarny, próbują wieloaspektowo i wielowymiarowo wyjaśniać przyczyny, mechanizmy i skutki ludzkich reakcji i zachowań patologicznych. Posiadają one jednak jeden wspólny mankament: w znikomym stopniu odnoszą się do metodycznej problematyki samego procesu resocjalizacji oraz uwarunkowań jego efektywności, skupiając się przede wszystkim na wyjaśnianiu etiologii i fenomenologii tego zjawiska.                        Należy wyraźnie pokreślić, jak zaznacza Marek Konopczyński, że efektem twórczości, rozumianej jako zmodyfikowane funkcjonowanie strukturalnych czynników procesów poznawczych osób nieprzystosowanych społecznie, jest ich innowacyjny, twórczy sposób rozwiązywania sytuacji problemowych. Efektem istotnym, ale o ubocznym charakterze, są wytwory materialne działalności twórczej osób nieprzystosowanych społecznie. Mówiąc innymi słowy, człowieka zajmującego się teatrem, sportem, plastyką lub muzyką i dodatkowo odnoszącego w tych dziedzinach określone sukcesy (poprzez granie roli w teatrze, namalowanie obrazu lub wykonanie dobrego występu sportowego), inni ludzie zaakceptują szybciej, zwłaszcza ci niewykazujący zaburzeń patologicznych. Z kolei metodyczne wymiary Twórczej Resocjalizacji akcentują wpływ samej pomocy pedagogicznej wobec resocjalizowanego i nakreślają perspektywy dalszego rozwoju jednostek nieprzystosowanych społecznie. Dewiacyjnie funkcjonujący człowiek, aby zostać zaakceptowanym społecznie, musi wykonać potrójny wysiłek: rozstać się ze swoją przeszłością, zmodyfikować aktualność oraz wykreować przyszłość.             Polega to, jak podaje Marek Konopczyński, na przeanalizowaniu i zrozumieniu przyczyn swoich wadliwych zachowań i postaw społecznych, usprawiedliwieniu wynikających z nich reakcji innych ludzi oraz ujawnieniu gotowości do zmian. W ślad za tym powinny podążać próby modyfikacji określonych parametrów indywidualnej tożsamości. Modyfikowanie aktualności polega na intelektualnym i emocjonalnym włączeniu się w działania rozwijające strukturalne czynniki i mechanizmy procesów poznawczych. W ten właśnie sposób uzewnętrzniają się potencjały wychowanków. Natomiast kreowanie przyszłości dotyczy inicjowania procesu społecznego adaptowania własnych form aktywności, opartych na ujawnionych potencjałach. Tak oto powstające nowe tożsamości społeczne, umożliwiają podejmowanie odmiennych od dotychczasowych ról społecznych, co stanowi niezwykle ważne zadanie dla pedagogów, psychologów i penitencjarystów zajmujących się losami życiowymi innych i poprawą ich losu.                        Idea służenia innym i wspomagania w ich rozwoju jest bardzo szlachetna, co jest szczególnie ważne dla kształtowania i rozwoju postawy pedagogów w pracy z drugim człowiekiem. Nic nie zastąpi osobistego przykładu Profesora Marka Konopczyńskiego, Jego ogromnego zaangażowania, ogromu spotkań i dyskusji naukowych, wymiany doświadczeń na różnych płaszczyznach, wszechstronnej pomocy drugiemu człowiekowi, zaangażowania w poprawę funkcjonowania placówek resocjalizacyjnych – w szczególności instytucji dla nieletnich, a nade wszystko wspomagania rozwoju naukowego młodych pracowników nauki.                        Mistrz wyznacza kierunek działań, kieruje pracą i wyzwala motywację u innych, dzięki której dostrzegamy potrzebę samokształcenia, rozwoju i samorealizacji. Działania oparte na relacjach: nauczyciel – uczeń, mistrz – student, mistrz – nauczyciele, są okazją do współdziałania, współpracy i współuczestnictwa w procesie wzrastania ucznia i mistrza, dzięki wspólnemu zaangażowaniu i wielkiej pasji naukowej Profesora. Jego spotkania ze studentami – to niepowtarzalne relacje naukowe, które pozostają w pamięci na zawsze, to sposób przekazywania profesjonalnie, przystępnie wiedzy naukowej we wspaniałym klimacie spotkania, kiedy zajęcia stają przyjemnością i pełnym udziałem słuchaczy oraz kiedy zainteresowanie pracą zawodową, twórczością i planami życiowymi studenta jest niezwykle ważne w pracy zespołowej. Umiejętność wykreowania zasobów i potencjałów u studentów, pracowników nauki i kierowanie ich rozwojem jest niezwykle cenne, ale wymaga ze strony Profesora ogromnego zaangażowania i poświęcenia. Owa niezwykle trudna rola, której się podejmuje, wymaga nie tylko dużej i wszechstronnej wiedzy, ale też chęci i umiejętności dzielenia się wiedzą, własnymi doświadczeniami, celowego dobierania zadań do możliwości studenta, wskazywania w procesie badawczym sensowności i wartości, a nade wszystko dostrzegania w drugiej osobie człowieka i zapraszania go do współpracy.                        Jubileusz Profesora Marka Konopczyńskiego jest okazją do zaprezentowania jego dorobku i idei naukowej, której problematyka mieści się w obszarze nauk społecznych i jest niezwykle przydatna do wspomagania rozwoju człowieka na każdym etapie jego życia, przede wszystkim zaś dla osób z deficytami rozwojowymi i kształtowania ich tożsamości osobowej, społecznej i kulturowej. Refleksje Jubilata zawierają czytelną odpowiedź na pytania: jaki powinien być system resocjalizacji nieletnich i dorosłych w Polsce oraz jaką rolę powinni odgrywać wychowawcy i społeczeństwo w procesie resocjalizacji, a nade wszystko wskazuje istotę kreowania zasobów i potencjałów człowieka, jako optymalny sposób poprawy życia jego i ludzi dookoła. Należy podkreślić olbrzymi wkład Profesora w rozwój interdyscyplinarnej humanistycznej myśli, poprzez znaczące i kreatywne piśmiennictwo naukowe, praktyczne wdrażanie rozwiązań w placówkach resocjalizacyjnych oraz wspieranie specjalistów i kreowanie ich rozwoju w kierunku poprawy i zmiany systemu resocjalizacji w Polsce.                        Niech ta dedykowana Autorowi koncepcji Twórczej Resocjalizacji Księga jubileuszowa będzie wyrazem pamięci i wdzięczności za wszystkie spotkania, dyskusje, niedokończone i trwające działania, za niezwykle budujące relacje Mistrz – uczeń, które stanowią o klimacie naukowym środowiska akademickiego, kiedy powstaje szczególna, osobista więź pomiędzy profesorem i studentami oraz samymi pracownikami nauki, i kiedy kształtuje się w tym kontekście naukowy charakter tych Spotkań.                        Zamieszczone w tej księdze teksty są wyrazem naszego podziękowania, uznania, radości i wdzięczności za wszystkie dotychczasowe możliwości współpracy i współdziałania z Mistrzem – na drodze dialogu, wymiany, koordynacji działań naukowych i zawodowych. Są one rezultatem dyskusji, naukowych przemyśleń, zawodowych spostrzeżeń, doświadczeń życiowych i refleksji, są podziękowaniem za możliwość współpracy naukowej, za dostrzeganie innych, za obecność w sytuacjach ważnych dla drugiego człowieka, za zrozumienie i wrażliwość, za otwartość na innowację, za zaufanie, a nade wszystko za kreowanie zasobów i potencjałów młodego pokolenia.                                    Redaktorzy:            Wiesław Ambrozik            Anna Kieszkowska            Krzysztof Sawicki                                     ";;"Wprowadzenie       Wiesław AmbrozikBiografia Profesora Marka Konopczyńskiego       Andrzej BałandynowiczPrekursor nowoczesnego interpretowania treści procesu resocjalizacji   Rozdział I. Rzeczywistość społeczna i doświadczenia socjalizacyjne Bogusław ŚliwerskiImperatyw pamięci społecznej   Tadeusz PilchStrategia kształtowania człowieka czynu i rzeczywistości społecznej    Kazimierz PospiszylStudia nad dynamiką wczesnej socjalizacji       Jerzy ModrzewskiO względności kwalifikacji zachowań konformistycznych i dewiacyjnych w doświadczeniu socjalizacyjnym jednostek w układach ich społecznej obecności  Jerzy NikitorowiczDiagnoza i autodiagnoza w kontekście złożonego procesu kształtowania się tożsamości Zbyszko MelosikPost-subkultury i tożsamość współczesnej młodzieży: tyrania tymczasowości?   Ewa Solarczyk-AmbrozikUczenie się przez całe życie i zmiany we wzorach przebiegu kariery a zapotrzebowanie na doradztwo zawodowe  Agnieszka Cybal-MichalskaKariera jako zjawisko obiektywne i układ zewnętrzny – perspektywa funkcjonalno-strukturalna Agnieszka Gromkowska-MelosikPrzemoc symboliczna, ideologia neoliberalna i automarginalizacja w edukacji: dlaczego wolę być dokerem niż prezesem korporacji? Rozdział II. Potrzeba budowania bądź rewitalizacji naturalnej humanistycznej wspólnoty Zdzisław KosyrzJak współdziałać z tymi, których trudno zrozumieć i kształtować?    Zenon GajdzicaO szansach i warunkach samorozwoju osób z lekką niepełnosprawnością intelektualną wkraczających w świat ludzi dorosłychWiktor RabczukPozytywna dyskryminacja w zwalczaniu nierówności, wykluczenia edukacyjnego i społecznego    Anna NowakSytuacja prawna małoletniego i nieletniego z niepełnosprawnością intelektualną Jerzy KunikowskiProblem wartości i aspiracji w życiu młodego człowieka    Krystyna Marzec-HolkaPoliamoria – akceptowalne życie w sieci przyjacielskiej, miłosnej i seksualnej z wieloma partnerami czy patologia?  Mirosław SobeckiPolska – z jaką pedagogiką w XXI wiek?     Wioleta DanilewiczOd statycznego do procesualnego kierunku myślenia o rodzinie   Ewa JaroszPrzemoc, zdrowie, pieniądze – szkic o powiązaniach   Marek MichalakDzieci bić nie wolno – nigdy!    Rozdział III. Możliwości, ograniczenia i nowe wyzwania w pedagogice resocjalizacyjnej Beata Pastwa-WojciechowskaDiagnoza psychologiczna na rzecz wymiaru sprawiedliwości – pomiędzy teorią a praktyką  Ewa WysockaPodejście pozytywne i psychotransgresjonizm w resocjalizacji – możliwości i ograniczenia w działalności pedagoga resocjalizującego Zdzisław BartkowiczKompetencje społeczne w kontekście procesu wykolejenia i resocjalizacji    Marian NowakTwórcza resocjalizacja a „progowe zasoby osób” w sytuacji izolacji więziennej    Robert OporaRola wartości moralnych w zapobieganiu niedostosowaniu społecznemu     Agnieszka Barczykowska, Maciej MuskałaKoegzystencja modeli ryzyka i dobrego życia jako warunek skutecznych oddziaływań resocjalizacyjnych  Marzenna ZaorskaProblematyka przestępczości farmaceutycznej w opinii studentów resocjalizacji Kazimierz Pierzchała, Beata MydłowskaPrzełamywanie stygmatyzacji osadzonych w obszarze działań duszpasterstwa więziennego  Krzysztof SawickiMłodzież jako przedmiot zainteresowań pedagogiki resocjalizacyjnej Aneta SkuzaZastosowanie techniki wywiadu narracyjnego w badaniach nieletnich przebywających w zakładzie poprawczym Rozdział IV. W stronę uspołecznienia twórczej resocjalizacji Wiesław AmbrozikW stronę uspołecznienia systemu oddziaływań resocjalizacyjnych     Barbara KromolickaTwórcza resocjalizacja w pomocy postpenitencjarnej realizowanej przez zawodowych kuratorów sądowych  Andrzej Węgliński Resocjalizacja w środowisku otwartym z zastosowaniem metody zarządzania przypadkiem w dozorach kuratorskich    Agata CudowskaTwórcze orientacje życiowe jako zasoby w readaptacji społecznej  Anna KieszkowskaZnaczenie oddziaływań inkluzyjno-katalaktycznych w środowisku życia  Małgorzata Michel„Wykluczenie uczestniczące” jako przestrzeń potencjałów i narzędzie pracy pedagoga resocjalizacyjnego z dziećmi i młodzieżą na ulicy w nurcie „nowej resocjalizacji”    Klaudia WęcNibylandia resocjalizacyjna, czyli opowieść o populizmie, scjentyzmie, pozoranctwie w krainie iluzji. Psychoanalityczne inspiracje Marka Konopczyńskiego Iwona KlonowskaRola twórczej resocjalizacji w budowaniu nowej pedagogicznej funkcji PolicjiKierunki działań i perspektywy   Łukasz KwadransMiędzy resocjalizacją tradycyjną a kreującą działalnością wychowawcząMożliwości stosowania twórczej resocjalizacji w ośrodkach kuratorskich      Hubert KupiecKształcenie pedagogiczne studentów przez organizowanie warsztatów twórczej resocjalizacji  Anna Janus-DębskaPraca na cele społeczne jako szansa na resocjalizację w społeczeństwie oraz ograniczenie poziomu recydywy  Dariusz PiekutSport jako płaszczyzna oddziaływań resocjalizacyjnych      Literatura       ";"Jubileusze mają wynagrodzić (…) wszelkie przykre doznania, utrudnienia czy niedogodności losu. Być może chronią przed przemijaniem i udręką. Pełnią (…) funkcję kompensacyjną. Znakomity tom, który poddaję ocenie, taką właśnie funkcję wypełnia. Homogeniczność tematyki (…) dowodzi, że w związku z daną rocznicą można przygotować do druku niezwykle wartościowe zbiorowe opracowanie informacyjno-podręcznikowe, prezentujące oryginalne treści o charakterze zarówno naukowo-poznawczym, jak i praktyczno-społecznym. Na tym tle zarysowany zostaje naukowy portret Uczonego, którego dokonania wydają się zaledwie przyczynkiem do dalszego niespotykanego rozwoju. Profesor promuje przy tym imponującą i zasługującą na naśladowanie postawę swoistego kosmopolityzmu i umiłowania dialogu z przedstawicielami różnych porządków kulturowych, wskazując jako istotny problem, wymagający zdemaskowania i stopniowej zmiany, fakt funkcjonowania w przestrzeni społecznej krzywdzących stereotypów dotyczących różnych grup społecznych (religijnych, etnicznych, kulturowych, niesprawiedliwie marginalizowanych).  Postawę Profesora (…) określić można jako postawę cierpliwego tłumacza, inicjatora inspirujących dyskusji naukowych, Mistrza – zarówno intelektualnego, jak i moralnego – zachęcającego uczniów do poznawania zróżnicowanych przestrzeni badawczych, traktującego podejmowane zadania jako godne poparcia, a przy tym prezentującego wart naśladowania wzór postępowania względem ludzi w ogóle: nie walczącego z nimi, ale hamującego ich antagonizmy.  Z recenzji prof. zw. dr. hab. Andrzeja Radziewicza-Winnickiego     ";59.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 586 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-548-6.jpg
"Masaż klasyczny";;"Marek Kowalcze ";978-83-8095-574-5;;"                                    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.                        Książka pt. Masaż klasyczny obejmuje dwa główne rozdziały:                        I. Podstawy teoretyczne masażu klasycznego            II. Praktyczne wykonanie masażu klasycznego                                    Rozdział I. Podstawy teoretyczne masażu klasycznego            Na początku rozdziału dotyczącego podstaw teoretycznych masażu klasycznego Autor przedstawił rys historyczny masażu leczniczego, słusznie zwracając uwagę na jego początki sięgające starożytności, a następnie opisał genezę masażu klasycznego.            W dalszej części rozdziału Autor zawarł istotne informacje dotyczące warunków przeprowadzania masażu klasycznego z uwzględnieniem higieny i ergonomii pracy masażysty, roli i zasad stosowania środków poślizgowych podczas wykonywania masażu klasycznego oraz wyposażenia gabinetu masażu. W sposób rzeczowy i zwięzły Autor przedstawił również podstawowe mechanizmy oddziaływania masażu klasycznego na organizm człowieka.            Autor zaproponował zwięzły podział masażu klasycznego – podzielił zabiegi w zależności od wielkości obszaru ciała objętego masażem, co jest na ogół opisywane w literaturze, ale zwrócił też uwagę, że masaż klasyczny może być wykonywany, jako masaż leczniczy, relaksacyjno-profilaktyczny, sportowy i kosmetyczny. A ze względu na główny cel masażu Autor podzielił masaż na pobudzający i rozluźniający.            Dużą pomocą praktyczną dla masażystów i fizjoterapeutów będą fotografie przedstawiające dokładne ułożenia ciała pacjenta podczas masażu w pozycjach leżących i siedzących. Moim zdaniem na uwagę zasługuje również bardzo rzeczowy, prosty i praktyczny podział technik masażu klasycznego zaproponowany przez Autora oraz równie praktyczny opis ruchów (chwytów) stosowanych w poszczególnych technikach.            W rozdziale pierwszym zostały również ujęte podstawowe wskazania i przeciwwskazania do wykonywania masażu klasycznego.            Rozdział pierwszy zawiera 9 fotografii i jedną rycinę własnego autorstwa. Fotografie i ryciny są dobrej jakości i w pełni uzupełniają treści rozdziału.                        Rozdział II. Praktyczne wykonanie masażu klasycznego stanowi główną część podręcznika. Autor opisuje oraz obszernie obrazuje graficznie masaż poszczególnych części ciała. W każdym podrozdziale Autor konsekwentnie, zwięźle i starannie podaje informacje dotyczące pozycji ułożenia ciała masowanego podczas zabiegu, kierunków prowadzenia ruchów przez masażystę oraz wymienia mięśnie objęte zabiegiem. Każdorazowo podaje również istotne uwagi metodyczne niezbędne przy przeprowadzaniu masażu poszczególnych części ciała, jak kolejność masażu poszczególnych elementów ciała, ułożenie dłoni masażysty, zaangażowania lewej bądź prawej ręki masażysty.            Masaż poszczególnych części ciała jest zobrazowany wieloma, dobrej jakości fotografiami własnego autorstwa Autora książki. W sumie w rozdziale II praktyczne wykonanie masażu klasycznego zostało zobrazowane aż 305 fotografiami.                        Podsumowanie            Książkę Masaż klasyczny autorstwa Marka Kowalcze wyróżnia przede wszystkim jej doskonałe opracowanie pod względem praktycznym. Książka zawiera niezbędne i rzeczowo przedstawione informacje teoretyczne. Ale jej główna treść skoncentrowana jest na wykonaniu masażu klasycznego. Na szczególne uznanie zasługuje bogata i starannie przygotowana oprawa graficzna obrazująca metodykę wykonywania masażu klasycznego.                                                            Pan Marek Kowalcze od wielu lat zajmuje się wykonywaniem i nauczaniem masażu klasycznego i treść książki odzwierciedla Jego doświadczenia zawodowe, jako masażysty i nauczyciela.             Książka napisana jest z dużym wyczuciem zarówno dla potrzeb osób uczących się masażu klasycznego, osób nauczających masażu, jak również dla osób zajmujących się zawodowo wykonywaniem masażu klasycznego w lecznictwie, odnowie biologicznej, kosmetologii i sporcie.                                    Bibliografia  zawiera 13 pozycji polskojęzycznych. Dobranych w celu przedstawienia  podstawowych informacji, niezbędnych podczas wykonywania masażu  klasycznego i dotyczących anatomii człowieka, mechanizmów oddziaływania  masażu na organizm człowieka oraz wskazań i przeciwwskazań do masażu  klasycznego. Autor uwzględnił również w bibliografii publikacje i  podręczniki polskich autorów dotyczące masażu klasycznego.                                    Z recenzji: "W pełni popieram publikację książki"            Anna Polak                                                  Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                ";;"Recenzja       Wprowadzenie      PODSTAWY TEORETYCZNE MASAŻU KLASYCZNEGO       1. Rys historyczny masażu       1.1. Ogólny rys historii masażu       1.2. Rys historyczny masażu klasycznego      2. Warunki wykonywania masażu klasycznego      2.1. Sylwetka masażysty      2.2. Środki poślizgowe      2.3. Gabinet masażu  3. Założenia i koncepcje masażu klasycznego      3.1. Definicja      3.2. Teoria pobudzenia układu krążenia     3.3. Możliwy wpływ masażu na organizm       3.4. Podział masażu       3.5. Dawkowanie masażu       4. Techniki masażu klasycznego      4.1. Rodzaje technik      4.2. Zasady wykonywania technik     4.3. Techniki głaskania       4.4. Techniki rozcierania       4.5. Techniki ugniatania       4.6. Techniki wibracji       5. Podstawowe wskazania i przeciwwskazania       5.1. Wskazania      5.2. Przeciwwskazania      6. Przebieg zabiegu      6.1. Część pierwsza: czynności wykonywane przed zabiegiem      6.2. Część druga: czynności wykonywane w trakcie zabiegu      6.3. Część trzecia: czynności wykonywane po zabiegu       PRAKTYCZNE WYKONANIE MASAŻU KLASYCZNEGO      1. Masaż palców       2. Masaż śródręcza       3. Masaż stawu nadgarstkowego     4. Masaż przedramienia      5. Masaż stawu łokciowego       6. Masaż ramienia      7. Masaż barku – strony zewnętrznej      8. Masaż grzbietu       9. Masaż karku     10. Masaż stopy     11. Masaż stawu skokowego      12. Masaż podudzia – strony przednio-bocznej      13. Masaż podudzia – strony tylnej      14. Masaż stawu kolanowego     15. Masaż uda – strony przedniej    16. Masaż uda – strony tylnej      17. Masaż pośladka     18. Masaż brzucha    19. Masaż mięśnia piersiowego większego   20. Masaż mięśni międzyżebrowych     21. Masaż szyi    22. Masaż twarzy    23. Masaż głowy      Literatura      ";"Książka pt. Masaż klasyczny obejmuje dwa główne rozdziały:I. Podstawy teoretyczne masażu klasycznegoII. Praktyczne wykonanie masażu klasycznegoRozdział I. Podstawy teoretyczne masażu klasycznegoNa  początku rozdziału dotyczącego podstaw teoretycznych masażu klasycznego  Autor przedstawił rys historyczny masażu leczniczego, słusznie  zwracając uwagę na jego początki sięgające starożytności, a następnie  opisał genezę masażu klasycznego.W  dalszej części rozdziału Autor zawarł istotne informacje dotyczące  warunków przeprowadzania masażu klasycznego z uwzględnieniem higieny i  ergonomii pracy masażysty, roli i zasad stosowania środków poślizgowych  podczas wykonywania masażu klasycznego oraz wyposażenia gabinetu masażu.  W sposób rzeczowy i zwięzły Autor przedstawił również podstawowe  mechanizmy oddziaływania masażu klasycznego na organizm człowieka.Autor  zaproponował zwięzły podział masażu klasycznego – podzielił zabiegi w  zależności od wielkości obszaru ciała objętego masażem, co jest na ogół  opisywane w literaturze, ale zwrócił też uwagę, że masaż klasyczny może  być wykonywany, jako masaż leczniczy, relaksacyjno-profilaktyczny,  sportowy i kosmetyczny. A ze względu na główny cel masażu Autor  podzielił masaż na pobudzający i rozluźniający.Dużą  pomocą praktyczną dla masażystów i fizjoterapeutów będą fotografie  przedstawiające dokładne ułożenia ciała pacjenta podczas masażu w  pozycjach leżących i siedzących. Moim zdaniem na uwagę zasługuje również  bardzo rzeczowy, prosty i praktyczny podział technik masażu klasycznego  zaproponowany przez Autora oraz równie praktyczny opis ruchów (chwytów)  stosowanych w poszczególnych technikach.W rozdziale pierwszym zostały również ujęte podstawowe wskazania i przeciwwskazania do wykonywania masażu klasycznego.Rozdział  pierwszy zawiera 9 fotografii i jedną rycinę własnego autorstwa.  Fotografie i ryciny są dobrej jakości i w pełni uzupełniają treści  rozdziału.Rozdział II. Praktyczne wykonanie masażu klasycznego  stanowi główną część podręcznika. Autor opisuje oraz obszernie obrazuje  graficznie masaż poszczególnych części ciała. W każdym podrozdziale  Autor konsekwentnie, zwięźle i starannie podaje informacje dotyczące  pozycji ułożenia ciała masowanego podczas zabiegu, kierunków prowadzenia  ruchów przez masażystę oraz wymienia mięśnie objęte zabiegiem.  Każdorazowo podaje również istotne uwagi metodyczne niezbędne przy  przeprowadzaniu masażu poszczególnych części ciała, jak kolejność masażu  poszczególnych elementów ciała, ułożenie dłoni masażysty, zaangażowania  lewej bądź prawej ręki masażysty.Masaż  poszczególnych części ciała jest zobrazowany wieloma, dobrej jakości  fotografiami własnego autorstwa Autora książki. W sumie w rozdziale II  praktyczne wykonanie masażu klasycznego zostało zobrazowane aż 305  fotografiami.PodsumowanieKsiążkę Masaż klasyczny  autorstwa Marka Kowalcze wyróżnia przede wszystkim jej doskonałe  opracowanie pod względem praktycznym. Książka zawiera niezbędne i  rzeczowo przedstawione informacje teoretyczne. Ale jej główna treść  skoncentrowana jest na wykonaniu masażu klasycznego. Na szczególne  uznanie zasługuje bogata i starannie przygotowana oprawa graficzna  obrazująca metodykę wykonywania masażu klasycznego.Pan  Marek Kowalcze od wielu lat zajmuje się wykonywaniem i nauczaniem  masażu klasycznego i treść książki odzwierciedla Jego doświadczenia  zawodowe, jako masażysty i nauczyciela. Książka  napisana jest z dużym wyczuciem zarówno dla potrzeb osób uczących się  masażu klasycznego, osób nauczających masażu, jak również dla osób  zajmujących się zawodowo wykonywaniem masażu klasycznego w lecznictwie,  odnowie biologicznej, kosmetologii i sporcie.Bibliografia   zawiera 13 pozycji polskojęzycznych. Dobranych w celu przedstawienia   podstawowych informacji, niezbędnych podczas wykonywania masażu   klasycznego i dotyczących anatomii człowieka, mechanizmów oddziaływania   masażu na organizm człowieka oraz wskazań i przeciwwskazań do masażu   klasycznego. Autor uwzględnił również w bibliografii publikacje i   podręczniki polskich autorów dotyczące masażu klasycznego.Z recenzji: "W pełni popieram publikację książki"Anna Polak";68.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 180 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-574-5.jpg
"Wybór źródeł do dziejów ZHP i ZHR w latach 2017–2018";;"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-532-5;;"                                    Wybór źródeł do dziejów ZHP i ZHR w latach 2017–2018   jest kontynuacją opublikowanej w Oficynie Wydawniczej „Impuls” w  latach  2014–2017 serii wydawniczej zawierającej materiały źródłowe do  dziejów  organizacji harcerskich w Polsce od chwili powstania  stowarzyszeń do  czasów współczesnych – Związku Harcerstwa Polskiego i  Związku Harcerstwa  Rzeczypospolitej. W skład serii wchodzi również  monografia z 2016 roku Dziedzictwo,  którego nie można odrzucić.  Próba interpretacji wybranych źródeł z lat  1918–2015 do dziejów Związku  Harcerstwa Polskiego, będąca próbą  interpretacji materiałów  dotyczących ZHP. W 2018 roku w serii ukaże się  również Harcerska lista  (nie)obecności. Analiza polskiej bibliografii  harcerstwa za lata  1989–2017.                 Pracuję także nad kolejną monografią, w której staram się porównać i   zinterpretować źródła ZHP i ZHR opublikowane w latach 1989–2018.   Niniejsza książka powstała w toku prac nad tą monografią. Zamieściłam w   niej materiały z lat 2017–2018 w trzech następujących częściach.                           Pierwsza   część zebranych dokumentów dotyczy Związku Harcerstwa Polskiego i   składa się z: informacji o XXXIX Zjeździe Nadzwyczajnym ZHP, uchwał tego   Zjazdu w sprawie zmian w Statucie ZHP, jednolitego tekstu Statutu ZHP,   refleksji pozjazdowych przewodniczącego ZHP. Osobno zamieściłam   dokumenty dotyczące zmian tekstu Prawa Harcerskiego dokonanych podczas   XXXIX Nadzwyczajnego Zjazdu. W kolejnych rozdziałach znajdują się   informacje o XL Zjeździe ZHP oraz jego uchwały.                           Część druga publikacji zawiera dokumenty Związku Harcerstwa   Rzeczypospolitej i materiały z XVI Zjazdu ZHR: komunikaty zjazdowe,   listy i podziękowania dla delegatów, listy przewodniczącego ZHR, uchwały   XVI Zjazdu ZHR (w sprawie zmian w Statucie ZHR, w sprawie określenia   początku i końca dwuletniej kadencji władz naczelnych, władz okręgów   oraz zarządów obwodów ZHR; uchwały programowe). W trzeciej części   umieściłam materiały dotyczące ogłoszonego w 2018 roku Roku Harcerstwa:   sprawozdanie senackiej Komisji Ustawodawczej o projekcie, uchwałę  Senatu  Rzeczypospolitej Polskiej, informacje ze stron internetowych ZHP  i ZHR  na ten temat, notkę prasową, tekst Jerzego Chrabąszcza Pro memoria. Moje myślenie o prawdzie w Roku Harcerstwa 2018.                 Na końcu publikacji zamieściłam bibliografię, spis źródeł,   chronologiczny wykaz zjazdów ZHP i ZHR od chwili powstania organizacji,   chronologiczny wykaz statutów ZHP i ZHR, a dla ułatwienia Czytelnikowi   poszukiwań spisy treści wcześniej wydanych tomów serii zawierających   wybory źródeł.             Zamieszczone   źródła mają różne nazwy. Celem ich uporządkowania w spisie treści nie   podaję oryginalnych tytułów dokumentów, tylko uogólnione nazwy według   następującego klucza:                         –    rodzaj dokumentu (informacja, wnioski, zaproszenie,   uchwały, ustalenie, list, artykuł, komentarz, rozkaz, rota i inne);              –    twórca (imię i nazwisko lub nazwa, np. Zjazd Walny ZHR, Rada Naczelna);              –    informacja na temat treści danego dokumentu.                           Oryginalne nazwy źródeł zamieściłam na początku każdego   prezentowanego dokumentu oraz w „Spisie źródeł” zawartym w załączniku.                Na potrzeby niniejszej publikacji przeprowadziłam kwerendy na stronach   internetowych stowarzyszeń ZHP i ZHR, portalu społecznościowym  Facebook  (fanpage’e ZHP i ZHR, portale członków organizacji, witryny   społeczno-kulturowe, strony wydarzeń) i serwisie YouTube z transmisjami z   obrad zjazdów ZHP i ZHR. Rozproszenie materiałów, dyskusji w źródłach   tych jest duże.               Niestety   strony zjazdów, witryny, fanpage’e, kanały filmowe po pewnym czasie   zazwyczaj są likwidowane. Nie wiem, czy treści w nich zawarte (w tym   polemiki), przed zamknięciem strony są w całości kopiowane i   archiwizowane przez stowarzyszenia. Obawiam się, że nie. Takie   postępowanie z materiałami prowadzi do bezpowrotnej utraty pamięci   organizacji, zaprzepaszcza się możliwość przekazania przyszłym   pokoleniom relacji o sobie. Co prawda, wszyscy członkowie oraz osoby   spoza stowarzyszeń mają sposobność uczestniczenia w trybie online w   przebiegu obrad zjazdów, również mogą komentować i obserwować poczynania   delegatów ze swoich środowisk, to jednak materiały te są usuwane  szybko  z przestrzeni publicznej. Tradycyjne formy, takie jak gazetki  zjazdowe,  pozostały, ale ich objętość i zawartość treściowa są skromne w   porównaniu z podobnymi materiałami z lat poprzednich, właśnie dlatego,   że większość dyskusji prowadzona jest online.               Odrębnym   problemem jest otrzymanie dostępu do materiałów źródłowych w formie   oficjalnych dokumentów powstałych po zjeździe, sformalizowanych,   uwierzytelnionych przez władze stowarzyszeń. O ile w przypadku ZHP nie   miałam dużych problemów w dotarciu do tych źródeł (być może dlatego, że   jestem członkiem tej organizacji), o tyle przy gromadzeniu dokumentów   odnoszących się do ZHR napotkałam spore przeszkody. Być może wynikało to   z krótkiego czasu, który upłynął od obrad zjazdu ZHR. W związku z   brakiem dostępu do dokumentów pisanych zdecydowałam się na dokonanie   samodzielnej transkrypcji ze źródeł umieszczonych w serwisie YouTube   zawierających transmisje z obrad ostatniego zjazdu ZHR.                                        Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię             autorsywa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                                                                                                Tom I                        Tom II                        Tom III                        Tom IV                                                                                                                                                                                                                  Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię             autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                                                                                                Ruch harcerski                                                Tom I                        Tom II                        Tom III                                                                                                                                                                                                                                                        ";;"WprowadzenieCzęść I Związek Harcerstwa Polskiego 1.    Informacje o XXXIX Zjeździe Nadzwyczajnym Związku Harcerstwa Polskiego, kwiecień 2017 r.     1.1.    Martyna Kowacka, Dobiegł końca dzień pierwszy 39. Zjazdu Nadzwyczajnego ZHP, 8 kwietnia      1.2.    Martyna Kowacka, Harcerz jest wolny od nałogów – 10 punkt Prawa Harcerskiego zmieniony, 8 kwietnia   1.3.    Martyna Kowacka, Drugi dzień 39. Zjazdu Nadzwyczajnego ZHP za nami, 8 kwietnia 1.4.    Martyna Kowacka, 39. Zjazd Nadzwyczajny ZHP – zakończony, 9 kwietnia      19 1.5.    Martyna Kowacka, Propozycje zmian w Statucie ZHP przyjęte przez 39. Zjazd Nadzwyczajny ZHP, 13 kwietnia      202.    Uchwały XXXIX Zjazdu Nadzwyczajnego Związku Harcerstwa Polskiego w sprawie zmian w Statucie ZHP, kwiecień 2017 r.   2.1.    Uchwała nr 1 z dnia 8 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP     2.2.    Uchwała nr 2 z dnia 8 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP     2.3.    Uchwała nr 3 z dnia 8 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP     2.4.    Uchwała nr 4 z dnia 8 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP       2.5.    Uchwała nr 5 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP       2.6.    Uchwała nr 6 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP       2.7.    Uchwała nr 7 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP       2.8.    Uchwała nr 8 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP       2.9.    Uchwała nr 9 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP      2.10.    Uchwała nr 10 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP    2.11.    Uchwała nr 11 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP    2.12.    Uchwała nr 12 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP    2.13.     Uchwała nr 13 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP    2.14.     Uchwała nr 14 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP    2.15.     Uchwała nr 15 z dnia 9 kwietnia 2017 r. w sprawie dostosowania numeracji jednostek redakcyjnych Statutu ZHP  2.16.     Uchwała nr 16 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP 2.17.     Uchwała nr 17 z dnia 8 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP   2.18.    Uchwała nr 18 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP   2.19.    Uchwała nr 19 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP  2.20.    Uchwała nr 20 z dnia 9 kwietnia w sprawie zmian w Statucie ZHP      3.    Statut ZHP (tekst jednolity Statutu ZHP z uwzględnieniem zmian wprowadzonych przez XXXIX Zjazd Nadzwyczajny ZHP)      4.    Dariusz Supeł, Pozjazdowa refleksja przewodniczącego ZHP, kwiecień 2017 r.  5.    Zmiana tekstu Prawa Harcerskiego     5.1.     Raport Komisji Statutowej, Prawo i Przyrzeczenie, 28 grudnia 2015 r.    5.2.     Martyna Kowacka, Komunikat rzecznika ZHP, 8 kwietnia 2017 r.   5.3.    Artykuły i list    5.3.1.    Maciej Gajek, Harcerze mogą legalnie pić alkohol, 9 kwietnia 2017 r.  5.3.2.    Mateusz Cebula, Z pozycji przewodniczącego Komisji Statutowej – pozjazdowo, 10 kwietnia 2016 r. 5.3.3.    Bogusław Śliwerski, Harcerska hipokryzja i dewastacja moralna, 11 kwietnia 2017 r.    5.3.4.    Starego Wilka Samotnika „Dziesiątki Paradoksy kolejne”, 13 kwietnia 2017 r.5.3.5.     Justyna Suchecka, Czuwaj! I na zdrowie: harcerz już nie musi być abstynentem. Będzie też przyrzeczenie bez Boga?, 17 kwietnia 2017 r.    5.3.6.     Marek Gajdziński, Do przyjaciół z ZHP o abstynencji i nałogach pragmatycznie, 19 kwietnia 2017 r.   5.3.7.     Grzegorz Nowik, List przewodniczącego ZHR, List do Instruktorów, Członków i Przyjaciół ZHR, 19 kwietnia 2017 r.  5.3.8.     Michał Górecki, Harcerz pije i pali?! Olaboga, 24 kwietnia 2017 r.   5.4.     Dariusz Supeł, Komentarz przewodniczącego ZHP do obowiązującegoPrawa Harcerskiego, 1 grudnia 2017 r.   6.    Informacje o XL Zjeździe Związku Harcerstwa Polskiego, grudzień 2017 r.     6.1.     Monika Kubacka, Rozpoczynamy 40. Zjazd ZHP, 7 grudnia    6.2.     Monika Kubacka, Drugi dzień 40. Zjazdu ZHP, 8 grudnia   6.3.     Monika Kubacka, 40. Zjazd ZHP zakończony! [Decyzje], 10 grudnia    7.    Uchwały XL Zjazdu Związku Harcerstwa Polskiego, grudzień 2017 r.     7.1.     Uchwała nr 1 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie trybu prac nad Statutem ZHP   7.2.     Uchwała nr 2 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie 60-lecia Nieprzetartego Szlaku   7.3.     Uchwała nr 3 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie obchodów 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę oraz 100-lecia powstania Związku Harcerstwa Polskiego  7.4.     Uchwała nr 4 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie mundurów  7.5.     Uchwała nr 5 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie ochrony tożsamości Związku Harcerstwa Polskiego     7.6.     Uchwała nr 6 z dnia 9 grudnia 2017 r. w sprawie działalności gospodarczej w ZHP      7.7.     Uchwała nr 7 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie nieruchomości ZHP       7.8.     Uchwała nr 8 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie etyki środowiskowej w działaniach ZHP     7.9.     Uchwała nr 9 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie roli religii i rozwoju duchowego w Harcerskim Systemie Wychowawczym  7.10.     Uchwała nr 10 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie wychowania duchowego w Związku Harcerstwa Polskiego      7.11.     Uchwała nr 11 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie Harcerskiego Systemu Wychowawczego  7.12.     Uchwała nr 12 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie Strategii ZHP 2025 7.13.     Uchwała nr 13 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie wsparcia szczepów i hufców oraz kadry programowej   7.14.     Uchwała nr 14 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie wzmocnienia działania Ruchu Przyjaciół Harcerstwa   7.15.     Uchwała nr 15 z dnia 10 grudnia 2017 r. w sprawie wniosków szczegółowych  Część II Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej 1.    Komunikaty Zjazdowe XVI Zjazdu ZHR, kwiecień 2018 r.     1.1.    Barbara Sobieska, Delegaci decydują o przyszłości ZHR, 6 kwietnia   1.2.    Biuro Zjazdu, Komunikat Zjazdowy nr 2    1.3.    Biuro Zjazdu, Komunikat Zjazdowy nr 3   2.    Listy do Delegatów XVI Zjazdu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, kwiecień 2018 r.     2.1.     Biskup Polowy Wojska Polskiego, Józef Guzdek, 4 kwietnia    2.2.     Dowództwo Garnizonu Warszawa, Robert Głąb, 13 kwietnia    2.3.     Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji, Paweł Poszytek, 13 kwietnia   2.4.    Instytut Pamięci Narodowej, Krzysztof Szwagrzyk, 13 kwietnia     2.5.    Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, Leszek Suski,     13 kwietnia   2.6.     Komendant Główny Straży Granicznej, Tomasz Praga, 10 kwietnia      2.7.     Marszałek Senatu RP, Stanisław Karczewski, 13 kwietnia      2.8.     Metropolita Gdański, Sławoj Leszek Głódź, 10 kwietnia       2.9.     Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, Elżbieta Rafalska, 12 kwietnia   2.10.    Ministerstwo Obrony Narodowej, Paweł Hut, 12 kwietnia      2.11.     Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Andrzej Papierz, 12 kwietnia     2.12.    Naczelniczka ZHP, Anna Nowosad, 13 kwietnia      2.13.    Poseł na Sejm RP, hm. Jacek Kurzępa      2.14.    Prezes Rady Ministrów, Mateusz Morawiecki, 13 kwietnia    2.15.    Rzecznik Praw Dziecka, Marek Michalak, 6 kwietnia    2.16.    Senator RP, prof. Jan Żaryn, 12 kwietnia    2.17.    Stowarzyszenie Szarych Szeregów, Tadeusz Grzybowski,     Andrzej Marasek, 2 kwietnia   2.18.    Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, Paweł Soloch, 10 kwietnia    2.19.     Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Jan Józef Kasprzyk, 9 kwietnia     2.20.    Telewizja Polska, Jacek Kurski, 12 kwietnia 2.21.    Współzałożyciel Bractwa Błogosławionego druha Wicka, Zygmunt Jaczkowski, 13 kwietnia  2.22.    Związek Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju,  Robert Rospędzihowski, 13 kwietnia  3.    Listy Grzegorza Nowika, przewodniczącego Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej  3.1. List z 6 kwietnia      3.2. List z 16 kwietnia   4. Uchwały XVI Zjazdu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej z dnia 15 kwietnia 2018 r.     4.1.     Uchwały statutowe    4.1.1.     Uchwała statutowa nr 1 w sprawie zmian w Statucie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej     4.1.2.     Uchwała statutowa nr 3 w sprawie zmian w Statucie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej   4.1.3.     Uchwała statutowa nr 4 w sprawie zmian w Statucie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej    4.2.     Uchwała w sprawie określenia początku i końca dwuletniej kadencji władz naczelnych, władz okręgów oraz zarządów obwodów ZHR     4.3.     Uchwały programowe   4.3.1.    Uchwała programowa nr 2      4.3.2.    Uchwała programowa nr 3/4    4.3.3.    Uchwała programowa nr 5   4.3.4.    Uchwała programowa nr 6    4.3.5.    Uchwała programowa nr 7   4.3.6.    Uchwała programowa nr 8     Część III 2018 Rokiem Harcerstwa 1.    Sprawozdanie Komisji Ustawodawczej o projekcie uchwały ustanawiającej rok 2018 Rokiem Harcerstwa, 13 grudnia 2017 r.    2.    Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 grudnia 2017 r. ustanawiająca rok 2018 Rokiem Harcerstwa    3. Martyna Kowacka, Senat Rzeczypospolitej Polskiej ustanowił rok 2018 Rokiem Harcerstwa, 20 grudnia 2017 r.    4. Barbara Sobieska, 2018 Rokiem Harcerstwa, 20 grudnia 2017 r.    5.    Notatka prasowa, Senat ustanowił rok 2018 Rokiem Harcerstwa, 20 grudnia 2017 r.    6.    Jerzy Chrabąszcz, Pro memoria. Moje myślenie o prawdzie w Roku Harcerstwa 2018   ZałącznikiZałącznik 1Spis źródeł    Załącznik 2Chronologiczny wykaz zjazdów ZHP i ZHR w latach 1989–2018    Załącznik 3Chronologiczny wykaz zmian w statutach ZHP i ZHR w latach 1989–2018    Bibliografia     Spis zawartości poszczególnych tomów serii    ";-;30.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 302 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-532-5.jpg
"Niepełnosprawność w okresie późnej dorosłości";;"Marlena Kilian";978-83-8095-557-8;;"                                    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.                        Celem monografii Niepełnosprawność w okresie późnej dorosłości jest ukazanie różnych pól problemowych, które mieszczą się w interdyscyplinarnym obszarze łączącym zagadnienie starości i niepełnosprawności, w odniesieniu do stanu badań, dobrych praktyk, współczesnych narzędzi, technik i strategii edukacyjno-rehabilitacyjnych. Publikacja ma odpowiadać na narastającą potrzebę wytyczenia wspólnego forum działań o charakterze naukowym, wdrożeniowym i praktycznym w dziedzinie niepełnosprawności w starszym wieku, nabierających znaczenia w kontekście nasilającego się procesu starzenia się społeczeństw i jego konsekwencji dla zdrowia oraz sprawności w wymiarze jednostkowym i ogólnospołecznym.                                                  Eksploracje podjęte w monografii Niepełnosprawność w okresie późnej dorosłości ukierunkowane zostały na ukazanie szerokiego spektrum zagadnień dotyczących starości i niepełnosprawności w starszym wieku. Autorzy poszczególnych tekstów podjęli kwestie specyfiki funkcjonowania osób starszych i niepełnosprawności w zaawansowanym wieku oraz wynikającego stąd holistycznego i zindywidualizowanego podejścia w odpowiadaniu na złożoność problemów związanych z doświadczeniem niepełnosprawności w późnym okresie życia, zakładającego adaptację działań do unikalnych potrzeb psychofizycznych tych osób. Opisy metodyki pracy edukacyjno-terapeutycznej, współczesnych metod, form, technik, narzędzi, technologii na rzecz seniorów z niepełnosprawnością odnoszą się bezpośrednio do warsztatu profesjonalnego specjalistów pracujących z osobami wymagającymi wsparcia geriatrycznego i do ich kształcenia. Wszyscy autorzy w swoich opracowaniach uwzględniali przeciwdziałanie stereotypizacji oraz dyskryminacji osób starszych i starszych z niepełnosprawnością w obszarze instytucjonalnym i usługowym. Zaprezentowano ponadto pogłębione analizy kontekstu demograficznego i ekonomicznego tych procesów. Dopełnieniem teoretycznych rozważań z zakresu geragogiki specjalnej i praktycznych zagadnień terapii, rehabilitacji, pedagogii i wsparcia są rozważania aksjologiczne, ukazujące starość, doświadczenie starości, niepełnosprawną starość z punktu widzenia wartości samej w sobie i wartości relacyjnej (w relacji „do”).                         Publikacja skierowana jest do szerokiego grona czytelników. Bezpośrednimi jej odbiorcami będą z pewnością osoby pracujące z seniorami doświadczającymi niepełnej sprawności, jak również studenci i kursanci przygotowujący się do profesjonalnej aktywności zawodowej. Celem publikacji jest zwiększenie kompetencji w zakresie wiedzy i umiejętności profesjonalnych specjalistów pracujących z seniorami o obniżonej sprawności dzięki udostępnieniu źródła informacji na temat specyfiki funkcjonowania osób starszych z niepełnosprawnością, metodyki pracy, form i metod terapeutycznych, a także pomocy i narzędzi rehabilitacyjnych, w tym technologii wspomagających. Pozycja adresowana jest również do środowiska akademickiego – zaprezentowane wyniki analiz teoretycznych i badań empirycznych, jak również doniesienia z praktyki prowokują do dalszych eksploracji naukowych. Monografia może się też okazać interesującym studium dla szerszego grona odbiorców. Rzetelna wiedza o osobach starszych z niepełnosprawnością promuje ich realny wizerunek, kreowany na bazie postaw pozbawionych ageistycznych uprzedzeń. Zwiększenie wiedzy społecznej na temat niepełnosprawności w okresie późnej dorosłości, w kontekście wspierania pozycji i praw narażonych na marginalizację społeczną niepełnosprawnych osób w starszym wieku, jest ważnym celem, który postawiły sobie redaktorki publikacji i który przyświecał autorom poszczególnych artykułów.                         Marlena Kilian             Emilia Śmiechowska-Petrovskij                                                  Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                   ";;"Wstęp        CZĘŚĆ I. Wyzwania rehabilitacyjno-opiekuńcze wobec osób w okresie późnej dorosłościMarlena Kilian. Geragogika specjalna w starzejącym się społeczeństwie – potrzeby i możliwości     Edyta Wolter. Wychowanie do godnej „złotej jesieni życia” w stadium integralności / „bilansowania drogi życiowej” – pedagogiczne implikacje koncepcji cyklu życia Erika H. Eriksona  CZĘŚĆ II. Terapie niespecyficzneEmilia Śmiechowska-Petrovskij. Technologie wspomagające dla osób starszych z niepełnosprawnością   Ewa Piechowska. Wpływ fizjoterapii na sprawność fizyczną i psychiczną osób w podeszłym wieku  CZĘŚĆ III. Terapie specyficzneEwa Cieplińska. Zaburzenia mowy w chorobie Parkinsona    Olga Jauer-Niworowska. Wsparcie seniorów z niepełnosprawnością – na przykładzie terapii logopedyczno-psychologicznej osób z chorobą Parkinsona  Kamila Potocka-Pirosz. Charakterystyka mowy osób z chorobą Alzheimera na przykładzie opowiadania historyjki obrazkowej Katarzyna Uzar-Szcześniak. Metoda walidacji w opiece nad starszą osobą z demencją Ewa Bartuś. Wspieranie seniora z niepełnosprawnością intelektualną w warunkach instytucjonalnychMarzena Dycht. Rehabilitacja optyczna osób starszych   CZĘŚĆ IV. Z frontu badań i doświadczeń opiekuńczychElżbieta M. Minczakiewicz. Paradygmat starości w percepcji współczesnego społeczeństwa w kontekście wypowiedzi seniorów, ich postaw, planów i oczekiwań  Dariusz J. Olszewski-Strzyżowski. Działania w zakresie sportu, rekreacji oraz turystyki realizowane przez ośrodki pomocy społecznej w Polsce, skierowane do osób wykluczonych – seniorów   Justyna Kurtyka-Chałas. Percepcja czasu a doświadczanie lęku przez osoby w okresie późnej dorosłości – analiza wyników badań własnych    Małgorzata Szadłowska. Praca z osobami starszymi z demencją – doświadczenia praktyczne opiekuna  CZĘŚĆ V. Wkład seniorów do jakości życia społecznegoStanisław Chrobak. Ludzie starzy – strażnicy pamięci i nadziei  Magdalena Wałachowska. Osoba starsza jako wartość w rodzinie    Noty o autorach      ";"Monografia dotyczy niezwykle ważnych problemów związanych z funkcjonowaniem osób w okresie późnej dorosłości. [...] znacznie wzbogaca wiedzę z zakresu pedagogiki specjalnej, w tym geragogiki specjalnej jako jej subdyscypliny. Na podkreślenie zasługuje jej konstrukcja – wyraźne przejście od zagadnień teoretycznych do rozwiązań praktycznych wzbogaconych ciekawymi przykładami. Dzięki takiej strukturze i treści merytorycznej przedstawionej w interesujący sposób recenzowana praca ma także duże walory dydaktyczne. Omawiana pozycja jest również odpowiedzią na szerokie zapotrzebowanie na tego rodzaju wiedzę – przydatną wszystkim, którzy pełniej, lepiej i bardziej świadomie pragną uczestniczyć w poprawie jakości życia osób z niepełnosprawnością w okresie późnej dorosłości. Książka z pewnością znajdzie liczne grono odbiorców, szczególnie wśród osób pracujących z seniorami z niepełnosprawnością, a także wśród nauczycieli akademickich i studentów przygotowujących się do podjęcia profesjonalnej aktywności zawodowej. Z recenzji wydawniczej prof. dr hab. Jadwigi Kuczyńskiej-Kwapisz  ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 400 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-557-8.jpg
"Transformacja doświadczeń życiowych uczestników mediacji";;"Dragon Agnieszka";978-83-8095-530-1;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        W  odpowiedzi na poszukiwanie innych, skuteczniejszych środków karnych w  polskim prawie karnym pojawiła się – wraz z kodyfikacjami karnymi z 1997  r., które zaczęły obowiązywać od 1 września 1998 r. – możliwość  zastosowania mediacji. Mediacja sprzyja wyrównaniu wyrządzonych krzywd i  naprawieniu popełnionych błędów. Rozpoczyna się wraz ze skierowaniem  sprawy na tę drogę rozwiązywania konfliktów. Na wniosek stron  postępowania lub za ich zgodą sąd przesyła taką decyzję do ośrodka  mediacji i mediatora, który podejmuje działania w celu zorganizowania  indywidualnych spotkań wstępnych z każdą ze stron, a także spotkania  uczestników na sesji wspólnej. Mediator wspiera negocjujące ze sobą  osoby lub grupy. W rezultacie rozmów uczestnicy ustalają warunki  porozumienia, zazwyczaj podejmując pewne zobowiązania względem drugiej  strony. Praca mediatora kończy się wraz z wysłaniem do sądu sprawozdania  z przeprowadzonego postępowania mediacyjnego. Mediator nie wie, czy sąd  uznał ugodę i czy osoby będące stronami procesu dotrzymują określonych  zobowiązań.                         Publikacja  jest adresowana do osób zainteresowanych mediacją, negocjacjami,  rozwiązywaniem konfliktów, kształtowaniem stosunków społecznych,  prowadzeniem procesu wsparcia – udzielania porad. Składa się z czterech  rozdziałów.             W  pierwszym Autorka proponuje trzy spojrzenia na mediację. Głębsza  analiza mediacji jako sytuacji społecznej, w której zachodzą interakcje,  stała się możliwa dzięki przyjrzeniu się jej z perspektywy  symbolicznego interakcjonizmu. Ponieważ mediacja ma miejsce, gdy  istnieje konflikt, jej analizę podjęła z punktu widzenia  psychologicznych teorii konfliktu. Celowość przywołania optyki nauk  prawnych wydawała się bezdyskusyjna. Wykorzystała też poradoznawczą  perspektywę analiz mediacji, by pokazać, w jakim zakresie w mediacji  zachodzą procesy pomocy i poradnictwa.               W  drugim rozdziale Autorka przybliża regulacje prawne mediacji. Ukazuje  mediację pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą czynu karalnego jako  sprawiedliwość naprawczą. Przedstawia podstawowe zasady i korzyści  mediacji, a także wskazuje, kto zgodnie z literą prawa może pełnić  funkcję mediatora.            W  rozdziale trzecim zaprezentowano dotychczasowe sposoby opisywania  mediacji jako zorganizowanego procesu interakcji międzyludzkiej.  Ponieważ Autorka zna zdroworozsądkowe i oparte na potocznej wiedzy  opinie praktyków, uznała, że warto je w książce wykorzystać,  konfrontując z wynikami badań własnych. Przybliżyła więc propozycje  praktyków dotyczące metodyki prowadzenia mediacji. Przedstawiła style  pracy, elementy „warsztatu pracy” oraz postulowane „kompetencje ogólne i  emocjonalne” mediatora.                        W ostatnim rozdziale Autorka stara się udzielić odpowiedzi na pytania:             Jak przebiega proces transformacji doświadczeń życiowych uczestników mediacji?             Czy i jak badani postrzegają proces mediacji?             Jak uczestnicy mediacji w sprawach karnych oceniają mediację?             Jak przebiega proces mediacji, jakie są jego etapy?                         W czym manifestuje się transformacja doświadczeń życiowych? W  rozdziale tym zaproponowała interpretację wysłuchanych narracji,  wyłoniła znaczenia i sensy nadawane procesowi mediacji przez osoby,  które próbowały rozwiązać konflikt za pomocą tej procedury oraz które  miały doświadczyć lub doświadczyły wsparcia w zakresie rozwiązywania  problemów i podjęły ważne decyzje dotyczące ich życia w trakcie procesu  mediacji. Pokazała też, jak uczestnicy zapamiętali spotkanie z  mediatorem i drugą stroną oraz jakie zmiany w życiu dostrzegają po  udziale w mediacji                                                  Agnieszka  Dragon jako mediator praktyk wysłuchała wypowiedzi ponad 120  zwaśnionych stron zarówno w trakcie mediacji, jak i po jej zakończeniu.  Poczyniła pewne obserwacje dotyczące przebiegu mediacji oraz zachowań  skonfliktowanych osób i zachowań mediatorów. Doszła do wniosku, że  mediacja jest przestrzenią społeczną, w której zachodzą różnorodne procesy, manifestowane są różne postawy i realizowane różne zamiary.             Opisywane  przez badanych fragmenty życia podlegały ich subiektywnej  interpretacji. Ujawniali oni nadawane życiu sensy i znaczenia. W trakcie  badań Autorka starała się zrozumieć badanych, dostrzec to, co było  tylko ich doświadczeniem – to, do czego nie miała dostępu, chociaż była  uczestnikiem sytuacji, które charakteryzowali.                        W monografii Autorka starała się zaprezentować dotychczasowe sposoby opisywania mediacji jako zorganizowanego procesu interakcji międzyludzkiej. Przyjrzała się temu, jakie znaczenia i sensy nadają procesowi mediacji osoby, które podjęły próbę rozwiązania konfliktu za pomocą tej procedury oraz które miały doświadczyć lub doświadczyły wsparcia w rozwiązywaniu problemów i podjęły ważne decyzje dotyczące ich życia. Ukazała, jak uczestnicy zapamiętali spotkanie z mediatorem i drugą stroną oraz jakie zmiany w życiu dostrzegają po udziale w mediacji. Analiza wypowiedzi dotyczących przeżyć osób badanych, związanych ze spotkaniami z mediatorem, okazała się ważnym źródłem odniesienia w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czy i jak przebiega transformacja doświadczeń życiowych uczestników mediacji.                                                              Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                                     Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                                        ";;"Wstęp         Rozdział ITrzy spojrzenia na mediację      1.    Mediacja w świetle interakcjonizmu symbolicznego   1.1.    Geneza i podstawowe założenia interakcjonizmu symbolicznego       1.2.    „Znaczenie” w koncepcjach interakcjonizmu symbolicznego      1.3.    Mediacja jako interakcja symboliczna       1.3.1.    Przed-rozumienie a dążenie do uzgodnienia sensu w interakcji 1.3.2.    Działanie interakcyjne ujmowane w terminach znaczeń   1.4. Wykorzystanie metafory teatru    1.4.1.    Mediacja w metaforze teatru       1.4.2.    Dramaturgia stołu mediacyjnego    2.    Mediacja w perspektywie psychologicznych teorii konfliktu       2.1.    Pojęcie konfliktu   2.2.    Detektory i dynamika konfliktu      2.3.    Strategie i style negocjowania w procesie mediacyjnym        2.3.1.    Fazy negocjacji       2.3.2.    Wybór strategii negocjacyjnej     2.3.3.    Style negocjowania        3.    Poradoznawczy wgląd w mediację      3.1.    Mediacja jako sytuacja poradnicza       3.2.    Zmiana sytuacji społecznej doradcy      3.3.    Scenariusze działań doradcy        3.3.1.    Poradnictwo negocjacyjne        3.3.2.    Poradnictwo jako interakcja mediator – strony konfliktu        Rozdział IIRegulacje prawne mediacji  1.    Określenia mediacji w naukach prawniczych            2.    Podstawowe zasady mediacji            3.    Mediacja pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą czynu karalnego jako sprawiedliwość naprawcza   3.1.    Regulacje prawne dotyczące osoby mediatora 3.2.    Regulacje prawne dotyczące kierowania sprawy do postępowania mediacyjnego       3.3.    Korzyści z mediacji w prawie karnym       3.4.    Rola mediatora w mediacjach między pokrzywdzonym a sprawcą 4.    Zmiany przepisów dotyczących mediacji karnej     Rozdział IIIStyle i podstawowe elementy warsztatu pracy mediatora – propozycje praktyków  1.    Wyodrębnienie elementów składowych mediacji      2.    Style pracy mediatora         2.1.    Role mediatora            2.2.    Koncepcje działania mediatora     2.3.    Fazy działania mediatora          2.4.    Modele mediacji            3.    Elementy warsztatu pracy mediatora      3.1.    Umiejętności komunikacyjne           3.1.1.    Techniki aktywnego słuchania        3.1.2.    Dostrzeganie sygnałów niewerbalnych           3.1.3.    Umiejętności interpretacji zachowań niewerbalnych      3.2.    Postulowane kompetencje ogólne i emocjonalne mediatora           3.3.    O osobowości mediatora      Rozdział IVTransformacja doświadczeń życiowych uczestników mediacji     1.    Typologia nastawień do procesu i zachowań ujawnianych w trakcie mediacji     1.1.    Opracowana typologia        1.2.    Przemiany nastawienia do mediacji    2.    Modele działania poradniczego w procesie mediacji       2.1.    Mediacja a udzielanie porady – podobieństwa i różnice    2.2.    Etapy przebiegu procesu poradniczego i mediacji  3.    Opisy mediacji i odsłona ich przebiegu     3.1.    Przykład pierwszy. „Osiem lat nie pije”      3.2.    Przykład drugi. „Gdyby on to inaczej sformułował”        3.3.    Przykład trzeci. „Dla nich celem był teatr”      3.4.    Przykład czwarty. „Sprawa polityczna – sprawa specyficzna”     3.5.    Przykład piąty. „To było takie wsparcie i taki kopniak”      3.6.    Przykład szósty. „Już nie przepraszam. Teraz proszę”       4.    Pogłębiony wgląd w proces mediacji    4.1.    Postrzeganie procesu mediacji przez badanych   4.2.    Pomoc jako proces poradniczy         4.3.    Obraz pracy mediatora w opinii stron     4.4.    Obraz stosunków z drugą stroną rysowany przez uczestników mediacji 4.5.    Uczenie się uczestników mediacji   4.6.    Ocena efektów mediacji       Uogólnienia i wnioski     Bibliografia       Wykaz schematów i tabel      AneksPorównanie spraw na podstawie analizy akt procesów spraw karnych      ";"Autorka niniejszej rozprawy jako długoletni mediator potrafiła z powodzeniem połączyć w niej zdobyte doświadczenie praktyczne z licznymi wątkami teoretycznymi, które dzisiaj obecne są zarówno w pedagogice, jak i naukach jej pokrewnych i odnoszą się bezpośrednio do tej szczególnej sytuacji psychospołecznej, jaką jest mediacja, czy też do podobnych sytuacji i procedur związanych z kształtowaniem stosunków społecznych w grupach lub zespołach zadaniowych, z rozwiązywaniem rozmaitych konfliktów międzyludzkich, bądź też z sytuacją negocjacji, udzielania porad, doradzania itp. Efektem tak właśnie dokonanych analiz są sformułowane przez dr Agnieszkę Dragon w końcowej części monografii bardzo konkretne zalecenia co do prowadzenia samej procedury postępowania mediacyjnego, jak również odnoszące się do kompetencji samych mediatorów oraz ich cech. […] W pełni popieram inicjatywę opublikowania jej pracy, która w moim przekonaniu będzie służyła zarówno studentom czy też słuchaczom studiów podyplomowych przygotowującym się do roli mediatora, jak i czynnym mediatorom w doskonaleniu ich osobistego warsztatu pracy.  Z recenzji prof. dra hab. Wiesława Ambrozika, Wydział Studiów Edukacyjnych UAM";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 204 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-530-1.jpg
"Aktywność i działanie jako forma edukacji do samorealizacji czy zniewolenia? ";"W świetle założeń edukacji humanistycznej i krytyczno-emancypacyjnej";"Andrzej Olubiński";978-83-8095-529-5;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Zasadniczym przedmiotem rozważań zawartych w niniejszej pracy jest próba znalezienia odpowiedzi na wiele pytań odnoszących się do psychospołecznych uwarunkowań oraz kierunku i treści ludzkiej aktywności oraz działań. Ponieważ całe życie człowieka można rozpatrywać właśnie w kategoriach nieustającej różnorakiej aktywności, przeto warto w tym kontekście bliżej przyjrzeć się zarówno kilku podstawowym źródłom tej aktywności, jak i konkretnym jej formom, treści oraz ewentualnym skutkom. De facto zatem w opracowaniu tym usiłuję zrozumieć charakter ludzkich postaw, zachowań, poglądów i działań w kontekście uwarunkowań głównie społeczno-kulturowych, psycho­społecznych, edukacyjnych, ale również politycznych, których przemożną rolę dostrzegamy w Polsce, zwłaszcza w ostatnich kilku latach...                                                             od Autora:                                                Na początku więc zapoznaję czytelnika z podstawowymi terminami podjętego problemu, a więc m.in.: czym jest aktywność, co to jest działanie, jak należy rozumieć edukację emancypacyjną oraz samorealizację, ale także postawę konformistyczną i zniewolenie. Następnie koncentruję uwagę na omówieniu aktywności w kontekście psychoedukacji humanistycznej, głównie na przykładzie koncepcji Ericha Fromma, którego twórczość, dorobek oraz poglądy odnoszące się do społeczno-kulturowych uwarunkowań zdrowej lub chorej osobowości stanowią jak gdyby szkielet całościowej merytorycznej konstrukcji pracy. Na tym rusztowaniu staram się następnie jakby zawieszać kolejne, bardziej szczegółowe treści innych autorów. Warto w tym miejscu również dodać, że gdy w latach 90. pisałem monografię o Frommie, dostęp do jego twórczości był z powodów politycznych utrudniony, ponieważ ostro krytykował zarówno społeczeństwa neoliberalnego kapitalizmu, jak i komunistyczne państwa autorytarne, będące źródłem blokad oraz wypaczeń rozwoju osobowości. I paradoksalnie, po prawie 30 latach okazało się, że zakazana oraz mocno krytykowana wówczas (za czasów PRL-u) w Polsce twórczość autora Ucieczki od wolności jak gdyby znowu staje się aktualna, choć na szczęście do zdecydowanie większości jego książek przetłumaczonych na język polski jest swobodny dostęp.                         W rozdziale 3 osobno omawiam zagadnienie aktywności oraz działań społeczno-wspólnotowych w środowisku małej ojczyzny, podpierając się tutaj m.in. poglądami Amitai Etzoniego, a następnie opracowaniami współczesnych klasyków polskiej pedagogiki społecznej oraz edukacji krytyczno-emancypacyjnej. W rozdziale 4 podejmuję problem sił społecznych jako naturalnych podmiotów i wartości usytuowanych w jednostkach, grupach, społecznościach, organizacjach, stowarzyszeniach itd., stanowiących potencjalne źródło aktywności i działań twórczych, najczęściej jednak – także z powodów ideologiczno-politycznych – niestety niewykorzystywanych, niedostrzeganych oraz nieuruchamianych.                         Rozdziały 5 i 6 poświęcam omówieniu różnorodnych zjawisk społecznych jako źródłom zmian społecznych oraz czynnikom ludzkiej aktywności i działań. Piszę o konfliktach jako wskaźnikach przeobrażeń społeczno-edukacyjnych, na podstawie przebiegu których można analizować oraz oceniać kierunek dokonujących się przemian, w tym zachowania oraz postawy jednostek i grup, a zarazem próbuję wskazać na określone rodzaje zjawisk społecznych jako potencjalne źródła aktywności chorej oraz działań szkodliwych, np. patologie sprawowanie władzy, indoktrynacja i manipulacja, blokada i selekcja informacji, zagrożenia technologiami informatycznymi.                        Jak gdyby przedłużeniem tych rozważań jest rozdział 7, który dotyczy degradacyjnej roli aktywności konsumpcyjno-materialistycznej oraz życia na „mieć”, (u)kształtowanego przez ideologię oraz praktykę ekonomii neoliberalnej, w tym neoliberalnej i korporacyjnej edukacji, wraz z ich osobowo-społecznymi stratami. Zaraz jednak w rozdziale 8 próbuję również zwrócić uwagę, że możliwe jest także funkcjonowanie rzeczywistości prawdziwie ludzkiej, humanistycznej orientacji na „być”; możliwa jest aktywność twórcza oraz dobra; możliwa jest działalność w kierunku wartościowego spożytkowania ludzkiego potencjału, jeśli tylko stworzymy ludziom odpowiednie warunki życia oraz uruchomimy odpowiednie procesy i mechanizmy społeczno-edukacyjne.                         W przeciwnym razie edukacja (także szkolna) w głównej mierze przygotowywać będzie głównie do aktywności i działań reaktywnych, fasadowo-konformistycznych, jak to ma miejsce w systemach autorytarnych lub demokracji pozornej. O problemach funcjonowania takiej pozornej edukacji szkolnej, ale również byle jakiej, serwilistycznej, adaptacyjnej oraz scentralizowanej, wraz z wynikającymi stąd stratami psycho-społecznymi, piszę w rozdziale 9, powołując się na konkretne przykłady oraz wyniki wybranych badań.                         Rozdział 10 O wsobno-fasadowej oraz korporacyjno-serwilistycznej funkcji uniwersytetów stanowi jak gdyby przedłużenie krytycznych uwag zawartych w rozdziale 9, choć oczywiście zwracam w nim uwagę na specyfikę procesów edukacyjnych na tym poziomie kształcenia, głównie w kontekście szkodliwej roli, jaką dla aktywności naukowo-dydaktycznej odgrywa funkcjonujący od kilku lat system parametryzacji (pomiaru) tego typu osiągnięć nauczycieli akademickich.            W rozdziale 11 staram się przypomnieć o elementarnym warunku oraz szansie na humanistyczną oraz alternatywną edukację, ale również możliwość wartościowej aktywności ukierunkowanej na samorealizację na podstawie rozwijania demokracji i demokratycznych mechanizmów we wszystkich obszrach ludzkiego życia, poczynając oczywiście od funkcjonowania demokratycznego państwa.                         W jakim bowiem ostatecznie kierunku dryfować będzie edukacja antydemokratyczna: sterowana, scentralizowana, manipulowana czy, ostatecznie, autorytarna? Na pytanie to staram się udzielić odpowiedzi w rozdziale 12 O aktywności „normalnych” charakterów. Próbuję tutaj zdefiniować oraz ogólnie omówić kilkanaście rodzajów de facto chorych, szkodliwych, zaburzonych lub wręcz patologicznych postaw oraz zachowań jako efektów negatywnie przebiegających procesów społeczno-edukacyjnych, kształtujących takie rodzaje coraz bardziej już widocznych postaw, jak: konformizm, oportunizm, serwilizm, kabotynizm, dyletanctwo, chamstwo, fanatyzm, rasizm, destrukcja, traktowanych wszak coraz częściej jako nowe rodzaje normy czy zdrowia. Prezentując tego typu zachowania zagrażające rozwojowi jednostek i społeczeństwa, pragnę w ten sposób zwrócić uwagę zarówno na coraz bardziej powszechne procesy dehumanizacji życia społecznego zniewalające jednostki oraz grupy społeczne, jak i – a może przede wszystkim – na potrzebę koniecznego powrotu do podstawowych wartości oraz „ludzkiego” społeczeństwa, dopóki jeszcze nie jest za późno.                         Czy jest jakaś szansa, aby te te degradacyjne zjawiska i procesy społeczno-edukcyjne jakoś jeszcze zatrzymać, a może odwrócić? Zakończeniem całości opracowania jest rozdział 13, zatytułowany O potrzebie edukacji społeczno-obywatelskiej oraz krytyczno-interwencyjnej, w którym zarówno nawiązuję do aktywizująco-wyzwalającej naturalne siły oraz możliwości jednostek i społeczności, koncepcji zawartych w pedagogice społecznej, emancypacyjnej pedagogice społecznego zaangażowania oraz krytycznej pedagogice demaskującej przykłady społecznej niesprawiedliwości, jak i odwołuję się do pedagogiki niezgody i oporu jako zaangażowanej aktywności oraz działań ukierunkowanych na radykalną, choć pokojową walkę o demokrację i humanistyczne wartości.                         Niniejsze opracowanie jest swoistą próbą syntezy rozrzuconych w wielu podręcznikach oraz monografiach problemów szeroko rozumianej aktywności jako formy edukacji, która w zależności od uwarunkowań społeczno-politycznych może prowadzić bądź to w kierunku wyzwolenia, demokracji i emancypacji, podmiotowości i tożsamości, samourzeczywistnienia i samorealizacji, bądź zniewolenia i autorytaryzmu, konformizmu i serwilizmu, fanatyzmu, szowinizmu i rasizmu. Niestety, w opracowaniu tym bardziej uzasadniam pogląd o realnie zniewalającej roli szeroko pojętej edukacji niż jej roli humanistyczno-emancypacyjnej, która ma charakter głównie ideologiczno-teleologiczny.                         Mam nadzieję, że praca ta zainteresuje młodzież (studencką), która znajdzie w niej podstawowe definicje z zakresu mniej znanych i omawianych na zajęciach kwestii z obszaru pedagogii zniewolenia, których znajomość może okazać się pomocna w drodze poszukiwania własnej tożsamości czy orientacji polityczno-światopoglądowej. Być może sięgną po nią również nauczyciele, wychowawcy oraz opiekunowie, którzy dzięki kilku zawartym w niej wątkom mogą sobie uświadomić, kim są jako grupa zawodowa, jaką wyznaczono im (ukrytą) rolę w systemie szeroko rozumianej edukacji, jakie są jej źródła, z powodu których zachowania i postawy – zarówno ich samych, jak i znajdujących się pod ich opieką dzieci i młodzieży – są takie, a nie inne, oraz jak postępować, aby kreować korzystniejsze warunki dla wartościowych zachowań. Wreszcie, opracowanie to może również zainteresować rodziców oraz inne osoby i grupy społeczno-zawodowe pragnące bardziej ukierunkować swoją życiową aktywność oraz społeczne zaangażowanie lub/i dla których lektura ta będzie mogła stanowić dodatkowy element pogłębiający ich edukacyjną refleksję.                                                               Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                               ";;"Wstęp        11Rozdział 1Jaka aktywność i działanie? Jaki człowiek? Wokół elementarnych terminów i pojęć    1.1.    Czym jest indywidualna aktywność człowieka?       1.2.    Rozumienie działania społecznego        1.3.    Edukacja ku emancypacji oraz samorealizacji      1.4.    O aktywności konformistyczno-zniewalającej   1.5.    Przemoc jako norma stosunków społeczno-wychowawczych      Podsumowanie        Rozdział 2Poglądy Ericha Fromma na temat humanistycznej koncepcji zdrowej aktywności człowieka    2.1.    Aktywność jako objaw zdrowia       2.2.    O niektórych źródłach chorej oraz zdrowej aktywności      2.3.    Produktywny charakter jako efekt zdrowej aktywności     2.4.    O prozdrowotnej roli ruchu i aktywności fizycznej – konieczny wątek dopełnienia      Podsumowanie   Rozdział 3O osobotwórczej roli aktywności i działań społecznych       3.1.    Działanie wspólne jako źródło społecznej zmiany i rozwoju      3.2.    Aktywność jako efekt (samo)organizacji społeczeństwa       3.3.    Edukacyjna funkcja aktywności lokalnej i samorządowej        3.4.    Aktywność w „świecie życia” oraz środowisku „małej ojczyzny”        Podsumowanie        Rozdział 4Siły społeczne jako naturalny podmiot aktywności i działań twórczych          4.1.    O istocie i warunkach twórczej aktywności           4.2.    Aktywność twórcza a budzenie i rozwijanie sił       4.3.    Rozwijanie twórczej aktywności sił jako zadanie dla edukacji społeczno-środowiskowejPodsumowanie          Rozdział 5Konflikt jako czynnik aktywizacji oraz wskaźnik przeobrażeń społeczno-edukacyjnych    5.1.    Wstęp            5.2.    Konflikt – próba definicji oraz miejsce w naukach o wychowaniu      5.3.    Sytuacja konfliktowa jako zjawisko wychowawcze      5.4.    Napięcia i konflikty jako składnik świadomości pedagogicznej  5.5.    O trzech rodzajach wychowania w sytuacji konfliktu interpersonalnego    5.5.1.    Wychowanie bezkolizyjne – marchewki (statyczno-zachowawcze)    5.5.2.    Wychowanie konfliktowo-destrukcyjne – kija (przedmiotowo-autorytarne) 5.5.3.    Wychowanie dialogowo-kreatywne (podmiotowo-emancypacyjne) 5.6.    Konflikt jako składnik edukacji demokratycznej w praktyce Podsumowanie      Rozdział 6O zjawiskach społecznych jako źródłach chorej aktywności oraz szkodliwych działań     6.1.    O zagrożeniach i patologiach sprawowania władzy państwowej     6.2.    Autorytaryzm i totalitaryzm      6.3.    Biurokratyzm    6.4.    Indoktrynacja i manipulacja    6.5.    Kontrola i nieufność     6.6.    Sakralizacja, dogmatyzm oraz nietolerancja odmienności       6.7.    Blokada i selekcja informacji      6.8.    Opresja ekonomiczna     6.9. Zagrożenie technologiami informatycznymi        Podsumowanie   Rozdział 7O źródłach oraz degradacyjnej roli aktywności konsumpcyjno-materialistycznej     7.1.    Aktywność w świetle założeń ekonomii neoliberalnej  7.2.    Aktywność a konsumpcyjny styl życia     7.3.    O osobowych stratach aktywności konsumpcyjno-materialistycznej   Podsumowanie     Rozdział 8Osoba ludzka i orientacja „być” jako warunek wartościowej aktywności i działań w świetle koncepcji Carla R. Rogersa i Ericha Fromma      8.1.    Wstęp        8.2.    O dobrej naturze ludzkiej     8.3.    O ukrytym ludzkim potencjale       8.4.    O obszarach oraz elementarnych rodzajach prawdziwie ludzkich zachowań    8.5.    O procesach oraz paradygmatach uczłowieczania człowieka     8.5.1.    Empatia jako niedoceniany sposób bycia     8.5.2.    Terapeutyczna rola relacji oraz komunikacji       8.5.3.    Wspólnota jako warunek optymalizacji rozwoju        8.6.    O roli edukacji humanistycznej oraz budowania wspólnot     8.7.    Jak żyć, żeby być Człowiekiem       Podsumowanie     Rozdział 9Rola szkoły w procesie przygotowania do aktywności reaktywnej i fasadowo-konformistycznej   9.1.    Szkoła jako narzędzie realizacji ideologicznych celów władzy     9.2.    „Sprawcy i/lub ofiary działań pozornych w edukacji szkolnej”  9.3.    O bylejakości kształcenia w Polsce (w świetle opinii i badań Zbigniewa Kwiecińskiego)  9.4.    O konformistyczno-serwilistycznej roli nauczyciela i ucznia Wnioski z badań własnych9.5.    Bogusław Śliwerski o antydemokratycznych i przedmiotowo-adaptacyjnych procesach edukacji polskiego społeczeństwa9.6.    Do jakiej aktywności i działań tresuje nas więc ostatecznie szkoła? Wracamy do Ericha Fromma        Podsumowanie       Rozdział 10O wsobno-fasadowej oraz korporacyjno-serwilistycznej funkcji uniwersytetów    10.1.    Niektóre symptomy kryzysu kształcenia na uczelniach    10.2.    W kierunku uprzemysłowienia uczelni      10.3.    Uczelnia jako instytucja serwilistyczna i adaptacyjna        10.4.    System parametryzacji aktywności naukowo-dydaktycznejna uczelni jako ukryty program edukacji fasadowej i sterowanej      10.4.1.    Parametryzacja jakich celów oraz jakich funkcji nauki?   10.4.2.    Punkty a wskaźnikowa trafność pomiaru aktywności naukowo-badawczej     10.4.3.    Punkty za jaką aktywność oraz osiągnięcia w naukach społecznych?   10.5.    Krytycznie o nowej ustawie o szkolnictwie wyższym (Konstytucji dla Nauki)  Podsumowanie    Rozdział 11Demokratyczne społeczeństwo jako warunek i szansa na edukację humanistyczną i samorealizację    11.1.    O aktywności sprzyjającej potrzebie wolności i tożsamości      11.2.    Demokracja jako warunek wartościowej aktywności     11.3.    Rola edukacji humanistycznej w przygotowaniu do kreatywnej aktywności i działań społecznych       11.4.    Edukacja w wersji Komisji Europejskiej      11.5.    O idei oraz praktyce działalności demokratycznej szkoły jako instytucji wspólnych działań     11.6.    O szkołach „wolnego dzwonka” oraz Spark Academy jako placówkach wyzwalających ludzki potencjał (przykłady polskie)      11.7.    O edukacji jako aktywnym działaniu w środowisku i na rzecz środowiska (przykład duński)    11.8.    Uniwersytet jako autonomiczna wspólnota edukacyjna oraz instytucja badawczo-reformatorska 11.8.1.    Edukacyjne cele i funkcje szkoły wyższej jako problem badawczy   11.8.2.    Uczelnia w funkcji aktywnego ulepszania rzeczywistości    11.8.3.    Krytyczno-interwencyjna rola badań naukowych      Podsumowanie      Rozdział 12O aktywności „normalnych” charakterów     12.1.    O chorobie jako zdrowiu       12.2.    Osoba zamknięta lub bezwolna, konformista      12.3.    Oportunista, serwilista   12.4.    Hipokryta, oszust, kłamca      12.5.    Narcyz      12.6.    Kabotyn, bufon, pajac      12.7.    Ignorant, dyletant, niedouk      12.8.    Cham, arogant, prostak       12.9.    Hejter, nienawistnik, troll      12.10.    Typ destruktywno-agresywny        12.11.    Fanatyk, nacjonalista i szowinistyczny patriota    12.12.    Ksenofob i rasista        12.13.    Typ autorytarny      Podsumowanie    Rozdział 13O potrzebie edukacji społeczno-obywatelskiej oraz krytyczno-interwencyjnej    13.1. Wyzwalająco-aktywizująca moc pedagogiki społecznej       13.2. O emancypacyjnej pedagogice obywatelskiego zaangażowania Słów kilka 13.3. Pedagogika krytyczna jako źródło aktywnego poszukiwania sprawiedliwości  13.4. Od pedagogiki emancypacji do pedagogiki niezgody i oporuPodsumowanie    Zakończenie     Bibliografia  ";"Autor podkreśla znaczenie aktywnej postawy człowieka zarówno dla niego samego, jak i dla dobra wspólnego. Poszukuje zatem źródeł takiej postawy zarówno w ludzkiej naturze, jak i w procesach edukacji, z założenia mających prowadzić do samowychowania i samoorganizacji człowieka świadomego swojego potencjału i przypisywanej mu roli społecznej. […] Rozważania przestawione w tej, niezwykle bogatej w treści i wielowątkowej, monografii niewątpliwie zwracają uwagę czytelnika na odpowiedzialność za formowanie życia wartościowego. […] Książka będzie ważną pozycją w literaturze przedmiotu przede wszystkim dla nauk humanistycznych i społecznych oraz różnorodnych dyscyplin. Jestem przekonana, że znajdzie się także na liście obowiązkowych lektur dla studentów wielu kierunków.  Z recenzji prof. dr hab. Barbary Kromolickiej   Monografia naukowa Andrzeja Olubińskiego stanowi znakomite połączenie dyskursu naukowego z osobistym doświadczaniem edukacji w jej uwarunkowaniach społeczno-politycznych, kulturowych czy socjalizacyjnych, którym autor nadał normatywny charakter z nadzieją na zrozumienie przez czytelników złożoności prawicowej kontrrewolucji ostatnich lat. […] Książkę warto włączyć do kształcenia przyszłych i doskonalenia już pracujących nauczycieli. Stanowi bowiem bardzo dobre studium analityczno-krytyczne społeczeństw, w których ustrojowe wartości są pozorowane lub jedynie proceduralnie wykorzystywane do realizacji zaprzeczających im celów.  Z recenzji prof. dra hab. Bogusława Śliwerskiego   ";54.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 320 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-529-5.jpg
"Rada rodziców po reformie edukacji";;"Grzegorz Całek";978-83-8095-578-3;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Wspieraniem rad rodziców zajmuję się już od ponad dziesięciu lat, odkąd w Instytucie Inicjatyw Pozarządowych wystartowaliśmy z programem „Rodzice w szkole”.                         Przez ten czas przeprowadziliśmy wiele projektów skierowanych do rodziców, rad rodziców, nauczycieli oraz dyrektorów szkół i przedszkoli, a także urzędników samorządowych. Wzięło w nich udział kilka tysięcy osób z ponad 1200 placówek.                         Działaliśmy różnymi metodami. Przede wszystkim prowadziliśmy szkolenia, warsztaty, seminaria, konferencje, krótsze i dłuższe (i kilkugodzinne, i kilkudniowe), dla różnych odbiorców. Wydawaliśmy publikacje, pisaliśmy artykuły do czasopism fachowych. No i oczywiście rozmawialiśmy, doradzaliśmy, pomagaliśmy, konsultowaliśmy. Tak jest do dziś – nie ma tygodnia, a we wrześniu każdego roku nie ma dnia, abym nie otrzymał pytań (przez e-mail, media społecznościowe czy telefonicznie) dotyczących różnych aspektów funkcjonowania rad rodziców. Znaczna część pytań się powtarza, ale co i raz otrzymuję nowe – takie, które, mimo dziesięcioletniego doświadczenia, potrafią mnie zaskoczyć.                         Zastanawiałem się więc, jak to możliwe, czy setki szkoleń i idące już w tysiące nakłady poradników przełożą się kiedyś na znaczącą zmianę w wiedzy rodziców? Ale odpowiedź przyszła szybko jako oczywista i w zasadzie nie była zachęcająca: działania edukacyjne wśród rodziców nie mają końca. Z nimi jest trochę tak jak z całą otoczką wokół narodzin dziecka, ślubów czy pogrzebów – z tą różnicą, że te trzy to przede wszystkim niezły biznes dla tysięcy firm, a we wspieraniu rad rodziców musi wystarczyć przede wszystkim poczucie misji czy satysfakcja…                         Efektem setek szkoleń, konferencji, konsultacji, spotkań itd. była od początku lista pytań, która systematycznie się wydłużała i wciąż się wydłuża. Na każde pytanie zawsze starałem się i staram rzetelnie odpowiadać. Cierpliwie, a nawet z pewnym zafascynowaniem czy radością, że pojawiają się kolejne roczniki rodziców zaangażowanych w życie przedszkola lub szkoły, którzy chcą zrozumieć, jak działa rada rodziców, i pragną uczynić szkołę swojego dziecka jak najlepszą. Takich ludzi warto wspierać!                         Niniejszy poradnik jest więc zbiorem odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania. Kiedy na początku było ich kilkanaście, nie sądziłem, że zbierze się więcej niż 30. Gdy jednak przekroczyłem liczbę 50 pytań, zrozumiałem, że to nie koniec.                                                              Życie, zwłaszcza to szkolne, jest na tyle nieprzewidywalne i zaskakujące, że spodziewam się, iż za rok pytań będzie znowu więcej niż 81 zgromadzonych w niniejszej publikacji. Może ponad 100? Tym bardziej że żyjemy w bardzo ciekawych czasach, gdy system edukacji podlega takim zmianom, nad którymi, bądźmy szczerzy, nikt nie panuje. Gubią się rodzice i nauczyciele. A dyrektorzy i samorządowcy główkują, jak upchnąć w budynkach dodatkowe roczniki, zaś rady rodziców muszą zajmować się walką o elementarne sprawy, o godne i bezpieczne warunki do nauki dzieci. Być może jeszcze jednym ubocznym skutkiem reformy edukacji jest brak czasu na zajęcie się przez rodziców tym, co jest tak ważne – harmonijnym rozwojem szkoły. Wszak muszą oni walczyć o sprawy podstawowe. Przykre.                         Na koniec pragnę jeszcze nawiązać do tytułu – jak właściwie wygląda rada rodziców po reformie edukacji w roku 2017? Odpowiedź jest banalna: niemal dokładnie tak jak przed nią. Bowiem oprócz jednego przepisu dotyczącego kont bankowych (pytanie 29), inne regulacje nie uległy zmianie. Tyle tylko, że najważniejsze przepisy dotyczące rady rodziców odnajdziemy nie w artykułach 53–54, lecz 83–84. Można narzekać, że przy okazji tak fundamentalnej reformy nie poprawiono miejsca rady rodziców w systemie oświaty. Ale może jest odwrotnie – dobrze, że reforma nie dotknęła też rad rodziców…                         Grzegorz Całek                                                  Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                           ";;"1. Co to właściwie jest ta rada rodziców?2. Gdzie znajdę informacje o tym, jak powstaje rada rodziców?3. W przepisach dotyczących rad rodziców oraz w internecie zwykle jest mowa o szkołach. A co z przedszkolami?4. Czy we wszystkich szkołach wybiera się radę rodziców?5. Kogo najlepiej wybrać do rady rodziców?6. Czy rada klasowa musi liczyć koniecznie trzy osoby?7. Czy członkowie rady oddziałowej muszą mieć przydzielone konkretne funkcje?8. Czy rady klasowe rzeczywiście muszą być wybrane tajnie?9. Jakie są procedury zgłaszania, prezentowania i przeprowadzania wyborów do rady klasowej?10. Czy do wyboru rady klasowej i przedstawicieli do rady rodziców konieczne jest kworum?11. A co jeśli dziecko nie ma rodziców? Kto je reprezentuje w szkole, w tym w wyborach rady oddziałowej?12. A jak jest z głosami rodziców w przypadku rodzeństwa (np. bliźniąt) w jednej klasie?13. A co jeśli nie będzie wybranego przedstawiciela z jakiejś klasy – czy rada rodziców może rozpocząć działalność?14. Czy w małej szkole może każdą klasę reprezentować w radzie rodziców więcej osób?15. Czy w radzie rodziców może być osoba, która jest jednocześnie nauczycielem w szkole?16. Czy w skład rady rodziców musi wchodzić przewodniczący „trójki klasowej”?17. Czy radę rodziców w klasie można wybrać później – np. w październiku lub listopadzie?18. Jak wpłynąć na działanie rady rodziców, jeśli większość rodziców jest niezadowolona z jej działania?19. W jaki sposób można rozwiązać radę rodziców?20. Kto zwołuje pierwsze posiedzenie nowo wybranej rady rodziców w nowym roku szkolnym?21. A co wtedy, gdy okaże się, że poprzednia rada rodziców zrobiła jakieś „przekręty”?22. Czy składki na radę rodziców mogą być obowiązkowe?23. Czy można określić minimalną wielkość składki na radę rodziców?24. Czy zbieranie deklaracji kwot na radę rodziców to dobry pomysł?25. Czy składki na radę rodziców można odpisać od podatku?26. Czy od wpłaty składki na radę rodziców szkoła może uzależniać wydanie dziecku świadectwa na koniec roku?27. A jeśli kogoś nie stać na zapłacenie ani złotówki składekna radę rodziców?28. Czy rada rodziców może organizować imprezy tylko dla dzieci, których rodzice wpłacili składkę na radę?29. Czy rada rodziców może mieć konto bankowe i czy można na nie zbierać składki?30. Jak zmobilizować rodziców do zbierania składek na radę rodziców?31. Czy rada rodziców może sfinansować zakupy tak podstawowych artykułów, jak mydło czy papier toaletowy?32. Czy rada rodziców musi płacić za szafki szkolne dla dzieci, papier ksero czy papier toaletowy?33. Czy rada rodziców może sfinansować dodatkową lekcję języka angielskiego z nauczycielem, który uczy w szkole?34. Czy rada rodziców może sfinansować zajęcia rehabilitanta szkolnego albo pedagoga specjalnego z uczniem niepełnosprawnym?35. Z jakich źródeł można finansować działalność rady rodziców?36. Czy rada rodziców może finansować działania samorządu uczniowskiego albo innych grup uczniów?37. Czy rada rodziców może wziąć udział w rozmaitych konkursach grantowych?38. Czy rada rodziców może pozyskiwać sponsorów?39. Uchwalanie programu wychowawczo-profilaktycznego – o co chodzi?40. Opiniowane projektu planu finansowego szkoły – czy to ma sens?41. Czy rada rodziców musi opiniować działalność stowarzyszeń na terenie szkoły?42. Czy rada rodziców może zgodzić się na prowadzenie w szkole działalności politycznej przez dyrektora lub nauczycieli?43. W jaki sposób może w praktyce wyglądać współpraca z innymi radami rodziców?44. Do kogo i w jakich sprawach rada rodziców może występować „z wnioskami i opiniami w sprawach szkoły”?45. Czy rada rodziców może mieć wpływ na godziny i przebieg zebrań dla rodziców?46. Czy rada rodziców może interweniować w sprawie ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, gdy szkoła nie wywiązuje się z zapisów zawartych w orzeczeniu?47. Czy rada rodziców może mieć wpływ na wybór rodzaju, kosztów i organizatorów wycieczek, zielonych szkół, polisy NNW itp.?48. Czy rada rodziców ma coś do powiedzenia w sprawie dni dodatkowych wolnych od zajęć?49. Czy każda uchwała rady rodziców musi zostać uchwalona jednogłośnie i co z kworum?50. Czy rada rodziców musi mieć swój regulamin?51. Jakie elementy obowiązkowo muszą się znaleźć w regulaminie rady rodziców?52. Na co trzeba uważać, tworząc regulamin rad rodziców?53. W regulaminie rady rodziców ma być określona wewnętrzna struktura rady rodziców – to znaczy?54. W regulaminie rady rodziców ma być określony tryb pracy rady rodziców – to znaczy?55. Czy w regulaminie rady rodziców można określić, że rada rodziców może być wybrana na kadencję trzyletnią?56. Co należy rozumieć pod pojęciem „tryb wyborów do rad oddziałowych”?57. Jakie powinny być zasady wydatkowania funduszy rady rodziców?58. Czy rada rodziców musi podejmować uchwały?59. Czy rada rodziców może podejmować decyzje e-mailami?60. Czy rodzice niebędący członkami rady rodziców mogą brać udział w jej zebraniach i zabierać głos?61. Czy dyrektor szkoły może brać udział w zebraniach rady rodziców, zabierać głos?62. Czy dyrektor może mieć wpływ na uchwały rady rodziców – proponować je albo zawetować?63. Czy rada rodziców może mieć swoją pieczątkę?64. Czy rada rodziców może mieć swoją część na stronie internetowej szkoły?65. Czy rada rodziców musi mieć swój plan pracy?66. Jak zmobilizować rodziców, a przynajmniej członków rady rodziców, do pracy?67. Jak uczynić dyrektora sojusznikiem rady rodziców?68. Czy rada rodziców ma osobowość prawną, czy nie?69. Czy rada rodziców płaci podatki?70. Jaką dokumentację musi prowadzić rada rodziców?71. Czy rada rodziców może zbierać 1% od podatku (jak różne organizacje)?72. Pojawił się u nas pomysł, aby stworzyć w szkole stowarzyszenie – co nam to da w porównaniu z radą rodziców?73. Czy radę rodziców można przekształcić w stowarzyszenie?74. Czy stowarzyszenie rodziców może mieć wpływ na radę rodziców i odwrotnie?75. Czym może się zajmować stowarzyszenie rodziców?76. Jakiego typu działania może prowadzić stowarzyszenie rodziców?77. Czy założenie stowarzyszenia rodziców jest kosztowne i czasochłonne?78. Czy rada rodziców może korzystać z pomocy wolontariuszy – rodziców, nauczycieli, uczniów?79. Czy wolontariat w szkole (np. podczas akcji organizowanych przez radę rodziców) liczy się na świadectwie?80. To jak, warto zaangażować się w działalność rady rodziców?81. Skąd czerpać wiedzę o radzie rodziców i jej funkcjonowaniu w szkole?   ";"Z recenzja Zbigniewa Ptaka (Nauczyciel ZSR Grabonóg oraz ZSO Gostyń):  Idealny poradnik rozwiewający wszelkie wątpliwości dotyczące  funkcjonowania Rady Rodziców. Sięgając do tej przystępnie napisanej  książki dyrektor szkoły, wychowawca klasy oraz nauczyciel zapoznają się z  zasadami powoływania, działania oraz dysponowania finansami jednego z  najważniejszych organów szkoły. W poradniku znajdziemy też spory  fragment odnoszący się do zasad powołania i funkcjonowania (coraz  bardziej popularnego) stowarzyszenia rodziców i rozpowszechnionego w  zreformowanej szkole wolontariatu.  Do przeczytania poradnika dla rodziców, którego jest autorem Pan Grzegorz Całek pt. 'Rada rodziców po reformie edukacji' sięgnęłam z największą przyjemnością, gdyż głównym tematem jest poruszane zagadnienie dotyczące uczniów oraz roli Rady Rodziców od, których pewnych decyzji zależy życie szkolne ucznia.  Po głębszym zapoznaniu się z zagadnieniami zamieszczonymi na temat Rady rodziców po reformie w poradniku mogę jedynie stwierdzić, że wiedza ta uległa zmianie, gdyż w praktyce życie szkoły w środku prezentuje się inaczej.  Uczniowie nie znają problemów z życia szkoły, a znają je jedynie z komentarzy oraz uwag kolegów i koleżanek, którzy czasem przekręcą przedstawioną sytuację z innej perspektywy. Tajemnicę życia szkolnego znają jedynie rodzice współpracujący w Radzie Rodziców.  Wyrażam wielki szacunek w stronę autora poradnika dla rodziców,  który podjął się to próby wyzwania napisania poradnika, wydanie II zmienione, ale zawarł w nim od strony praktycznej, jak i teoretycznej ogrom wiedzy zawodowej opartej na doświadczeniu, z którym ma do czynienia na co dzień poprzez uczestnictwo w seminariach, wykładach i tak jak wspomniał na samym wstępie, że życie szkoły jest nieprzewidywalne. Zgadzam się z nim, gdyż nie wiemy co nas na poszczególnych szczeblach w dobie współczesnej edukacji, która stawia zarówno uczniów, rodziców, jak i nauczycieli pod wieloma pytaniami, ale czy odpowiedź będzie, właściwa tego nikt nie wie nawet sam autor, który służy praktycznie rodzicom oczekującym pomocy i wsparcia do prawidłowego rozwoju współczesnej edukacji.  Poradnik szkolny dla rodziców zawiera 81 trafnie skonstruowanych pytań i odpowiedzi  oraz stanowi prawdziwy przykład, że autor lubi podejmować szkolne i społeczne ryzyko, że można przedstawić własną wizję, jaka ma wyglądać po zmianie i prezentować się rola Rady Rodziców.  Mogę ocenić odpowiedzi autora, że zrobiły na mnie pozytywne wrażenie z punktu widzenia mojego zawodowego, gdyż model szkolnictwa się zmienia, a obecnie widoczne jest, lekkie zagubienie wśród rodziców w świetle jak wpłynie nowa reforma na współczesne nauczanie uczniów i ich prawa.  W doskonały sposób autor dobrał słownictwo, własne przemyślenia oraz bibliografię, z której miałam okazję osobiście skorzystać. Oficynie Wydawniczej „Impuls” dziękuje za podarowany mi egzemplarza książki autorstwa Pana Grzegorza Całka.  Polecam przeczytać ten poradnik dla rodziców szczególnie rodzicom, nauczycielom, dyrektorom placówek szkolnych, szkolno-wychowawczych. źródło: Anna";16.00;"Wydanie II, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 104 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-578-3.jpg
"Podejrzanie pozytywny przymiotnik";;"Beata Verheyden";978-83-8095-565-3;;"                                    Polecamy kolejny tom przygód zwariowanych części mowy - tym razem o optymistycznym i pozytywnym przymiotniku.                        Kiedy na dworze pada deszcz, nie można wyjść na podwórko, a na biurku leżą zeszyty, które trzeba zapełnić pracą domową – potrzebujesz kogoś, kto doda Ci otuchy. Tym kimś jest...             pan Przymiotnik!  Niebywale pozytywna i optymistyczna część mowy, która sprawi, że zaczniesz patrzeć na świat przez różowe okulary! W dodatku dzięki panu Przymiotnikowi dowiesz się, dlaczego trzeba znać części mowy i jak ich używać, żeby tekst, który piszesz, stał się ciekawy.                          Zapraszamy do wyjątkowej lektury!                         a juz teraz zapowiadamy nowy Tom...                        Tak, życie jest piękne!   Myślę, że pan Przymiotnik przekonał i Ciebie, i klasę czwartą.  Niestety już za chwilę zawita  do klasy... pan Czasownik,  który podda wszystkie zmęczone dzieci i panią Krysię nieustannemu  DZIAŁANIU.  Możemy Ci jeszcze zdradzić, że pani Krysia w ogóle nie będzie zajmować się uczeniem i językiem polskim,  za to rozprawiać będzie o...  szkodliwości cukru! Dlaczego cukier, a nie ćwiczenia z gramatyki? Dowiesz się w tomie trzecim  Lekcji gramatyki dla dzieci  o mocnych nerwach.                                                                 ";;-;"Recenzja książki:  Podejrzanie pozytywny przymiotnik. Lekcje gramatyki dla dzieci o mocnych nerwach Szary, marcowy dzień. Już  dawno minęła euforia związana z prezentami na Boże Narodzenie, a jest  znacznie za wcześnie, żeby myśleć o wakacjach. Wszystko jest ponure  –zarówno ludzie, jak i przedmioty. Firanka jest brudna. Tablica – źle  umyta. Dzieci są ciche i zrezygnowane, a nauczycielka ma chandrę. Do  klasy nagle wbiega postać jakby z zupełnie innej bajki. Tryskający  entuzjazmem pan Przymiotnik. Ma dla każdego wiele ciepłych słów, choć  nikt nie podziela jego zachwytu. Słońce zakrywa się chmurką. Firanka  uświadamia sobie, że – wbrew słowom pana Przymiotnika – nie jest  śnieżnobiała i pada na podłogę ze wstydu. Jeden z chłopców czuje się  urażony, gdy gość chwali jego spodnie, których serdecznie nie znosi.  Jednak pan Przymiotnik też ma słaby punkt. Trudna relacja z  Rzeczownikiem. Pozbawiony entuzjazmu, staje się nagle po ludzku  sympatyczny.Pan Przymiotnik uczy przez zabawę.  Opowiada o sobie. Daje zadania do wykonania. Jednak nauka gramatyki „na  luzie" to nie jedyna treść książeczki. Końcowy fragment to piękna lekcja  relacji między ludźmi.Lektura ciepła. Zabawna. Mądra. Wzruszająca. Jak przystało na tematykę, posłużyłam się pomocą Przymiotników.dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/podejrzanie-pozytywny-przymiotnik-lekcje-gramatyki-dla-dzieci-o-mocnych-nerwach/30803  Recenzja książki:  Podejrzanie pozytywny przymiotnik.Należę do tego - dość wąskiego - grona osób, które od dziecka lubiły gramatykę i w związku z tym ochoczo się jej uczyły. Pewnie, że czas odcisnął swoje piętno na trudniejszych rzeczach, które wymagałyby odświeżenia, ale faktem jest, że problemów z gramatyką języka polskiego nie miałam na żadnym etapie edukacji, włącznie ze studiami. Znam jednak wiele osób, które nie miały szczęścia w postaci "smykałki" do polskiego, a nauka gramatyki spędzała im sen z powiek. Pamiętam z praktyk, które odbywałam w różnych szkołach, że uczniowie niekoniecznie uwielbiają ten dział, stąd ze sporą dozą ciekawości sięgałam po "Podejrzanie pozytywny przymiotnik". Interesowało mnie, w jaki sposób autorka ugryzła temat, by zaciekawić nim młodych ludzi. I trzeba przyznać, że pomysł jest nietypowy, a co za tym idzie - zwracający uwagę. Do klasy pełnej dzieci, podczas jednej z nudnawych lekcji, wpadł pewnego dnia nietypowy jegomość, który wszystko zachwalał. Każda osoba, przedmiot czy zjawisko było według niego piękne, wspaniałe i pozytywne. Nie wzbudziło to jednak zaufania dzieci, które zaczęły doszukiwać się w jego wypowiedziach fałszu i prześmiewczego tonu. Okazało się, że tym niespodziewanym gościem był Przymiotnik, który faktycznie silił się na bycie bardzo uprzejmym, a to dlatego, że próbował ukryć własny kompleks. Jaki? Tego już dowiecie się z książki.Doceniam to, że autorka opowieść przeplata zadaniami do wykonania przez czytelnika, związanymi z przymiotnikiem, rzecz jasna. Fajne ćwiczenie na utrwalenie wiedzy, ale także ciekawy przerywnik w lekturze. Lubię takie zabiegi, więc mocny plus za to.     Książeczka jest niewielkich gabarytów, liczy niespełna czterdzieści stron i choć znajdują się w niej ilustracje, to są one jedynie dodatkiem do tekstu, który zdecydowanie w publikacji dominuje, wysuwając się na pierwszy plan. I choć osobiście uwielbiam estetyczne, dopracowane w szczegółach obrazy w książkach skierowanych do młodszego czytelnika, to tym razem jestem skłonna wybaczyć zepchnięcie warstwy graficznej na drugi plan, bo ta publikacja ma charakter mocno edukacyjny i na tym zdaje się skupiać.Natomiast tym, co zupełnie mnie nie przekonuje, jest pomysł na okładkę. Chaotyczna mieszanka kolorów sprawia, że jest jakoś tak pstrokato, a czarny napis drukowanymi literami średnio eksponuje tytuł. Osobiście, gdybym gdzieś na sklepowych półkach zobaczyła tę publikację, pewnie nawet nie zarejestrowałabym, że to książka, a nie zeszyt z kolorową okładką. Podobnie rzecz się ma ze środkiem, po prostu można by to bardziej dopracować.     Trochę szkoda, że nie zadbano należycie o takie detale - albo być może to kwestia gustu i tylko ja odnoszę takie wrażenie - bo chociaż treść rekompensuje niedostatki wizualne, to jednak publikacja ma o wiele większe szanse na to, by trafić do szerszego grona odbiorców, gdy przyciąga wzrok. Tutaj niestety tego nie ma, przynajmniej jak dla mnie.     Z tekstu wnioskuję, że to tylko jedna część całej serii i przyznam, że ciekawa jestem pozostałych książeczek. Sądzę, że ta publikacja powinna trafić do domów, w których dzieciaki mają problem z nauką gramatyki. Może stanowić ona czynnik motywujący, bo jest i ciekawie, i zabawnie. Polecam także dla początkujących nauczycieli, być może znajdziecie tu inspirację, by wykorzystać coś na własnych lekcjach? Bo lekcje gramatyki, jak wszystkie inne, nie muszą być nudne, to kwestia pomysłu.źródło: Anetahttps://sztukater.pl/ksiazki/item/27109-podejrzanie-pozytywny-przymiotnik.html ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 38 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-565-3.jpg
"Wybrane przestrzenie niepełnosprawności";"Teoria, diagnoza, badania.W przestrzeni niepełnosprawności. Tom 3";"Anida Szafrańska";978-83-8095-573-8;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                        Książka Wybrane przestrzenie niepełnosprawności. Teoria, diagnoza, badania jest kontynuacją zapoczątkowanej w 2017 roku serii wydawniczej „W Przestrzeni Niepełnosprawności” pod redakcją prof. dr hab. Anny Nowak, kierownika Zakładu Pedagogiki Specjalnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W ramach serii opublikowano dotychczas dwie monografie: Edukacyjno-terapeutyczną podróż w lepszą stronę pod redakcją Krystyny Moczii oraz Osobę z niepełnosprawnością na ścieżkach życia, której redaktorem jest Joanna Godawa.                          Szeroki z założenia tytuł serii oraz tytuł prezentowanej monografii odnoszą się do złożoności pedagogiki specjalnej, wynikającej z różnorodności przedmiotu badań tej dyscypliny. Podmiotem zainteresowań jest człowiek z niepełnosprawnością na różnych etapach życia i rozwoju oraz jego otoczenie, powiązania i relacje. W monografii wyodrębniono następujące obszary: rozważań teoretycznych, diagnozy oraz badań empirycznych. Zróżnicowanie tematyczne widoczne w niniejszej publikacji odzwierciedla, choć w skromnym zakresie, wielość i różnorodność obszarów zainteresowań pedagogiki specjalnej. Autorzy poszczególnych artykułów to pracownicy naukowi, w większości posiadający także doświadczenie praktyczne.                          Książkę rozpoczyna tekst naszego autorstwa, na temat funkcjonowania społecznego osób, u których zdiagnozowano zaburzenia ze spektrum autyzmu, oraz osób ze schizofrenią. Omawiając różne sposoby rozumienia tego, czym jest funkcjonowanie społeczne, ukazujemy jego specyfikę oraz uwarunkowania w odniesieniu do jednostek diagnostycznych. W konkluzji zwracamy uwagę na niesatysfakcjonujący stan wiedzy dotyczącej funkcjonowania społecznego osób, u których mamy do czynienia ze współwystępowaniem zaburzeń ze spektrum autyzmu i schizofrenii.              Kolejne dwa artykuły poświęcone są problematyce diagnozy. Bogumiła Bobik zajmuje się diagnozą zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. Autorka opisuje proces zbierania danych o dziecku, dzieląc go na dwa, zróżnicowane pod względem liczby zadań, etapy. Przedstawia również dostępne i możliwe do zastosowania w praktyce pedagogicznej narzędzia diagnozy.              Marta Niemiec skupia się zaś na specyficznych obszarach diagnozy środowiska rodzinnego osób z niepełnosprawnością oraz związanych z tym problemach etycznych. Autorka zwraca uwagę na problemy adaptacyjne oraz trudne sytuacje rodzin wychowujących osoby z niepełnosprawnością, a także omawia elementy zakłócające proces diagnostyczny oraz zjawisko oporu rodziców, będące swoistą reakcją na zaburzenia w kontakcie diagnostycznym. Rozważania kończy postulatem wszechstronnego przygotowania pedagogów specjalnych do współpracy z rodzinami osób z niepełnosprawnością oraz wyposażenia tej grupy w kompetencje diagnostyczne pozwalające na rozpoznanie sytuacji rodzin i projektowanie działań pomocowych.              Doskonalenie posiadanych i nabywanie nowych kompetencji przez pedagogów specjalnych oznacza pozostawanie w roli uczącego się podmiotu. Problematyka ta stała się podstawą rozważań metodologicznych Iwony Wendreńskiej. Jej tekst poświęcony jest zagadnieniom związanym z prowadzeniem wśród pedagogów specjalnych badań metodą zogniskowanego wywiadu grupowego. Prezentowana technika badawcza, będąca specyficzną formą dyskusji, od kilkunastu lat jest stosowana na gruncie nauk pedagogicznych. Wpisuje się w paradygmat badań jakościowych. Autorka omawia możliwości i ograniczenia tej techniki oraz podaje przykład badań własnych, w których posłużyła się wywiadem fokusowym.              Artykuł Edyty Nieduziak poświęcony jest zagadnieniu przygotowania dorosłych osób z autyzmem do podjęcia pracy oraz roli, jaką w tym procesie odgrywają rodzice/opiekunowie i asystenci osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD). Autorka przedstawia projekty aktywizacji zawodowej osób z ASD, a także trudności wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania społecznego. Ta specyfika funkcjonowania społecznego, w tym duża zależność osób z ASD od opiekunów, wymusza złożoność działań podejmowanych w ramach realizowanych projektów. Zaprezentowane w tekście wyniki badań ukazują problemy doświadczane przez asystentów i rodziców wspomagających osoby z ASD w przygotowaniu do zatrudnienia.              Tomasz Kasprzak wprowadza czytelnika w problematykę niepełnosprawności sprzężonej, czyniąc podmiotem swoich rozważań osoby głuchoniewidome. Ukazuje trudności w pełnieniu ról społecznych przez osoby z tym rodzajem niepełnosprawności. Podkreśla przy tym, że uwarunkowania środowiskowe są ważnymi czynnikami ograniczającymi osiąganie niezależności przez te osoby. Na tym tle przedstawia kierunki dotychczasowych badań, których tematyka oscyluje wokół zagadnień ogólnych lub terminologii. Stan badań nad rolami społecznymi osób głuchoniewidomych prowadzonych w Polsce i Republice Czeskiej uznaje za zdecydowanie niezadowalający, postulując kontynuację i prowadzenie nowych projektów badawczych, których wyniki mogą stać się impulsem do wprowadzenia zmian systemowych.              Tematyka wczesnego wspomagania rozwoju jest istotnym przedmiotem zainteresowania pedagogów specjalnych. Analizując tę problematykę, Daria Rajda-Marek koncentruje się na udziale rodziców w procesie wczesnego wspomagania rozwoju dzieci z niepełnosprawnością słuchową. Przedstawia wyniki badań własnych dotyczących oceny procesu wczesnego wspomagania rozwoju, zaangażowania rodziców oraz identyfikacji trudności, z którymi muszą się zmierzyć rodzice dzieci z tym rodzajem niepełnosprawności.              Poszczególne teksty ukazują przede wszystkim zainteresowania ich autorów oraz są przyczynkiem do dalszych rozważań teoretycznych i eksploracji badawczych. Żywimy nadzieję, że zamieszczone w tomie artykuły wzbudzą refleksję oraz staną się inspiracją do dalszych działań w wymiarze teoretycznym, empirycznym oraz praktycznym. Ze swej strony pragniemy złożyć serdeczne podziękowania autorom, którzy zechcieli podzielić się swoimi zainteresowaniami badawczymi oraz dokonaniami.                         Mateusz Penczek             Anida Szafrańska                                                                                       Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                                                                                                                              W przestrzeni niepełnosprawności                                                                                                                 Tom 1. Edukacyjno-terapeutyczna podróż w lepszą stronę                          Tom 2. Osoba z niepełnosprawnością na ścieżkach życia                         Tom 3. Wybrane przestrzenie niepełnosprawności                                                                                                                                                                                                                    ";;"Wprowadzenie            Mateusz Penczek, Anida SzafrańskaZaburzenia ze spektrum autyzmu, schizofrenia i funkcjonowanie społeczne            Bogumiła BobikWybrane aspekty diagnozy pedagogicznej zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną           Marta NiemiecDiagnozowanie sytuacji rodzinnej osób z niepełnosprawnością – obszary, problemy, aspekty etyczne          Iwona WendreńskaUżyteczność zogniskowanego wywiadu grupowego w badaniu pedagogów specjalnych jako uczących się podmiotów            Edyta M. NieduziakRola rodziców i asystentów w przygotowaniu dorosłych osób z autyzmem do zatrudnienia        Tomasz KasprzakBadania nad rolami społecznymi osób głuchoniewidomych w Polsce i Republice Czeskiej           Daria Rajda-MarekUdział rodziców we wczesnym wspomaganiu rozwoju dzieci z niepełnosprawnością słuchową        Notki o autorach";"   Publikacja wprowadza w niezbyt często podejmowane aktualne obszary rozważań pedagogiki specjalnej. Jej tematyka jest bogata poznawczo, empirycznie, treściowo oraz badawczo. Książka jest też pełna odwołań do działań praktycznych. Problematykę w niej poruszoną należy zatem uznać za niezwykle cenną, szczególnie w kontekście współczesnego, psychospołecznego, wieloaspektowego funkcjonowania osób z niepełnosprawnością i ich rodzin.  Z recenzji dr hab. Bernadety Szczupał, prof. APS   Niepełnosprawność oznacza długotrwały stan występowania pewnych  ograniczeń w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu człowieka.  Ograniczenia te są wynikiem obniżenia sprawności funkcji fizycznych,  psychicznych bądź umysłowych. Pociągają one za sobą trwałą lub okresową  niezdolność do wypełniania ról społecznych, czyli czynnego udziału w  życiu społeczeństwa, a w szczególności do wykonywania pracy zawodowej.  Tak naprawdę pojęcie niepełnosprawności jest wielorako interpretowane, w  zależności czy dotyczy kwestii medycznych czy też prawnych. Wiele też  jest publikacji omawiających różne aspekty niepełnosprawności, niestety  niezależnie od tego, ile jest rocznie wydawanych, wciąż niewystarczająca  jest wiedza na temat funkcjonowania osób niepełnosprawnych, a w  konsekwencji, trudno jest im to funkcjonowanie ułatwić.  Jedną z książek, dotykających ważkich kwestii w zakresie niepełnosprawności, jest publikacja Oficyny Wydawniczej IMPULS, pt. „Wybrane przestrzenie niepełnosprawności. Teoria. Diagnoza. Badania”.    Pozycja pod redakcją naukową Mateusza Penczka i Anidy Szafrańskiej  stanowi kontynuację zapoczątkowanej w 2017 roku serii wydawniczej „W  Przestrzeni Niepełnosprawności”. To już trzeci tom cyklu, koncentrujący  się na funkcjonowaniu społecznym osób, u których stwierdzono zaburzenia  ze spektrum autyzmu, a także osób ze schizofrenią, problemowi diagnozy  zaburzeń zachowania u dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością  intelektualną oraz diagnozy środowiska rodzinnego. Publikacja zwraca  również uwagę na doskonalenie posiadanych oraz nabywanie nowych  kompetencji przez pedagogów specjalnych, omawia również kwestię  podejmowania pracy przez osoby niepełnosprawne. Szeroki zakres  poruszanych tematów sprawia, że książka przydatna będzie nie tylko  wspomnianym pedagogom specjalnym, ale i nauczycielom w szkołach  specjalnych, czy pozostałych placówkach - oni bowiem mają szansę  dostrzec niepokojące zachowania dzieci, a także psychologom i  pedagogom.   Książka składa się z siedmiu artykułów, rozpoczyna ją tekst autorstwa  redaktorów naukowych, dotyczący różnych sposobów rozumienia tego, czym  jest funkcjonowanie społeczne w przypadku osób z zaburzeniami ze  spektrum autyzmu i osób cierpiących na schizofrenię. Autorzy zwracają  uwagę na dokumenty stanowiące podstawę diagnozowania autyzmu i zaburzeń  pokrewnych,  omawiają również kwestię współwystępowania zaburzeń ze  spektrum autyzmu oraz schizofrenii.   Artykuł Bogumiły Bobik porusza natomiast wybrane zagadnienia diagnozy  zaburzeń zachowania dzieci i młodzieży, opisując m.in. dostępne  narzędzia pomiaru zaburzeń zachowania, a także czynniki predysponujące  do tych zaburzeń. Z kolei Marta Niemiec omawia w kolejnym artykule  zagadnienia dotyczące sytuacji rodzin wychowujących dziecko z  niepełnosprawnością.   Iwona Wendreńska w kolejnym artykule omówi natomiast jedno z przydatnych  pedagogom narzędzi, jakim jest zogniskowany wywiad grupowy, zwany też  fokusem, wywiadem fokusowym czy grupą fokusową. Z kolei Edyta  M.Nieduziak zwraca uwagę na rolę rodziców i asystentów w przygotowaniu  dorosłych osób z autyzmem do podjęcia pracy. W swoim artykule autorka  prezentuje wyniki badania przeprowadzonego wśród rodziców osób autyzmem,  a także asystentów zaangażowanych w projekt, będących częścią szerszego  badania dotyczącego różnych aspektów rehabilitacji zawodowej osób z tym  rodzajem niepełnosprawności.   Kolejny tekst, autorstwa Tomasza Kasprzaka, poświęcony jest tematyce ról  społecznych osób głuchoniewidomych. Książkę zamyka tekst Darii  Rajda-Marek, dotyczący zaangażowania rodziców we wczesne wspomaganie  dziecka z niepełnosprawnością słuchową. Celem artykułu, jest zebranie  doświadczeń, zakresu oraz form zaangażowania rodziców w proces wwr, ale  przede wszystkim omówienie trudności na tym polu oraz sposobów radzenia  sobie z nimi.    Zawartość merytoryczna książki sprawia, że staje się ona interesująca  zarówno dla rodziców dzieci niepełnosprawnych, jak i dla terapeutów,  nauczycieli oraz wszystkich, którzy z niepełnosprawnością mają do  czynienia. Mimo naukowego języka, który niekiedy może utrudniać odbiór  tekstów, książka „Wybrane przestrzenie niepełnosprawności. Teoria.  Diagnoza. Badania”, przynosi wiele nowych informacji i rzuca światło na  pewne aspekty funkcjonowania osób z niepełnosprawnością. źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/01/mateusz-penczek-i-anida-szafranska.html  ";24.00;"Wydanie II, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 120 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-573-8.jpg
"Wargi parskają i pięknie głoski wypowiadają";"Ćwiczenia logopedyczne dla starszaka";"Aleksandra Sadowska-Krajewska";978-83-8095-513-4;;"Podnoszenie kompetencji językowych u dzieci jest niezwykle ważne, rzutuje bowiem na rozwój ich osobowości, buduje pewność siebie i kształtuje prawidłowe kontakty społeczne. Bardzo duże znaczenie w prawidłowym rozwoju mowy ma profilaktyka logopedyczna – ćwiczenia logopedyczne przeprowadzane w formie zabawy z dzieckiem.  Książeczka ta jest przeznaczona dla dzieci starszych – od 4. do 6. roku życia. Może być wykorzystana do samodzielnej pracy z dzieckiem zarówno przez terapeutów, jak i rodziców. Zawarte w niej ćwiczenia pomogą w usprawnianiu aparatu artykulacyjnego, kształtowaniu prawidłowego toru oddechowego, doskonaleniu słuchu fonologicznego, wzbogacaniu słownika czynnego, rozwijaniu percepcji słuchowej dzieci. Przy wykonywaniu ćwiczeń logopedycznych zadaniem dorosłego jest stworzenie atmosfery zabawy, aby nie były one dla naszych smyków przykrym obowiązkiem. Ćwiczenia powtarzajmy regularnie, a z pewnością przyczynią się one do harmonijnego rozwoju językowego dzieci. Czas trwania ćwiczeń oraz liczbę ich powtórzeń dostosowujemy do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych naszych pociech. Każdy szkrab jest przecież wyjątkowy, jedyny i niepowtarzalny!   ";;"Spis treści:MiotełkaRowerKary konik Latający papierekKto przeciągnie kartkęTańcząca żuchwaCzekoladowe czary-marySmaczny wyścigUlubiona książkaZwierzę z kropekPochowane głoskiMowa spółgłoskowaGuma do żuciaWargi żabkiSamogłoskowa wieżaKamienie na rzeceBudujemy domJakie znasz zwierzątkaNazywamy i tworzymy słowaRozsypankaWyróżnianie wyrazówWydzielanie spółgłosek nagłosowychZabawa w mimaBadamy nasze buzieAnaliza sylabowaWydzielanie spółgłosek wygłosowychPyszny podwieczorekBiegające rumakiMowa ufoludkówWyścigówkiKowboj Sam";"Gimnastyka buzi i językaSprawność aparatu artykulacyjnego, czyli  popularna gimnastyka buzi i języka są niewątpliwie ważnym elementem  rozwoju mowy i wymowy, dlatego sama czasem wykorzystuje różnego rodzaju  zabawy usprawniające buzię podczas zajęć, ale nie są one koniecznością,  ani regułą, ani stałym punktem każdego spotkania z dzieckiem.Zdziwieni?  Niepotrzebnie. Stereotyp logopedy robiącego tylko śmieszne miny i  dmuchającego na piórka na szczęście już dawno odszedł w niepamięć. Co  nie znaczy, że tego nie robimy. Owszem ćwiczenia usprawniające ruchomość  języka, wzmacniające napięcie warg, wydłużające fazę wydechową oraz  ruchy naprzemienne (np. rytmiczne unoszenie i opuszczania języka  wewnątrz buzi, dotykanie czubkiem języka kącików ust raz z lewej raz z  prawej strony i tak dalej) są ważne, ale zwykle za zaburzeniami  artykulacji stoi coś więcej i należałoby najpierw znaleźć przyczynę, by  móc trwale wyeliminować problem.Kiedy przychodzi do mnie dziecko ze  “zwyczajną” wadą wymowy np. zamienia szereg szumiący [sz ż cz dż] na  syczący [s z c dz] albo nie wymawia głoski [r], a zamiast tego słychać  [l] lub co gorsza [j] sprawdzam czy przyczyną jest tylko niska sprawność  buzi czy należy szukać głębiej, a tutaj mamy już cały wachlarz  możliwości m.in. :– ankyloglosja, czyli niedorozwój wędzidełka podjęzykowego– słabe bądź wzmożone napięcie mięśniowe w obrębie aparatu artykulacyjnego– nieprawidłowy tor oddechowy– infantylny sposób połykania– wady anatomiczne twarzy– podłoże środowiskowe (np. gdy w najbliższa dziecku osoba ma wadę wymowy)Jak widzicie opcji jest wiele, ważne by  żadnej nie lekceważyć i próbować pomóc.   W przypadku niskiej sprawności  buzi sprawa jest dość oczywista – trzeba tę buzię usprawnić. Pojawiają  się więc zabawne minki, rysunki, obrazki, zdjęcia, historyjki, zagadki,  opowiastki, bajeczki i mnóstwo zabawy, w której łatwo jest przemycić  konkretne ćwiczenie. Przemycić to tutaj słowo klucz, bo  jako logopeda nie skupiam się wyłącznie na artykulacji, ale na  całościowym obrazie dziecka, bo ćwiczenia ogólnorozwojowe (nawet jeśli  dziecko radzi sobie w nich całkiem dobrze) mają pozytywny wpływ na  funkcjonowanie Malucha i dają tego odzwierciedlenie w wymowie. Nie wyobrażam sobie więc, aby przez całe  zajęcia (często 60minutowe) dmuchać, parskać, cmokać, chuchać albo  “machać” językiem, a przy tym jeszcze siedzieć przed lustrem i w  nieskończoność powtarzać te same czynności. Spróbujcie sami przez 10-15  minut unosić i opuszczać język do wałka dziąsłowego, robić naprzemiennie “ryjek i uśmiech” albo dmuchać bańki mydlane – i jak? zmęczeni? Bo ja TAK. Uwierzcie  mi, że dziecko też będzie. Zmęczone, znudzone i zniechęcone do dalszych  działań, a już na pewno nie będzie chciało powtarzać ćwiczeń w domu.Dlatego tak duży nacisk kładę na  zaangażowanie dziecka we wspólną pracę, bo mózg najszybciej uczy się  poprzez działanie, najlepiej i najszybciej zapamiętuje to czego dziecko  samo może doświadczyć, co może zobaczyć, poczuć, dotknąć, powąchać,  posmakować. A przy odrobinie kreatywności nudne bądź co bądź ćwiczenia  artykulacyjne uda się przemycić wszędzie – dosłownie i w przenośni.  A jeśli nie macie pomysłów na ćwiczenia i  szukacie zróżnicowanej tematycznie, nadającej się do pracy w domu, w  gabinecie, na zajęciach w przedszkolu książeczki, która pomoże usprawnić  buzię Waszego malucha zajrzycie na stronę Oficyny Wydawniczej Impuls po nowości “Język skacze, buzia dmucha. Ćwiczenia logopedyczne dla malucha” oraz jej młodszą siostrę “Wargi parskają i pięknie głoski wypowiadają. Ćwiczenia logopedyczne dla starszaka” obie części autorstwa Aleksandry Sadowskiej-Krajewskiej.Książeczki zawierają kilkadziesiąt  krótkich, bardzo prostych tekstów, opowiastek, zabaw ćwiczących m.in.  mięśnie języka, warg, policzków i podniebienia, wydłużających fazę  wydechową oraz usprawniających słuch fonematyczny – każda skoncentrowana  na doskonaleniu innej umiejętności, dostosowana do wieku i możliwości  poznawczych dziecka. Duży format, obrazki w formie kolorowanek,  ćwiczenia zachęcające do zabawy w pionie i w poziomie, na siedząco i na  leżąco, idealne do rozwijania kreatywnego myślenia i aktywizujące  dziecko do samodzielnego działania są tylko dodatkowym bodźcem do pracy.  No i cena, zachęcająco niska.  Zobaczcie sami, jak fajnie to wszystko wygląda od środka!                                                              źródło: http://www.loogomowa.pl/gimnastyka-buzi-i-jezyka  Zajęcia logopedyczne są formą pomocy dziecku. Ich treść, formy, metody muszą być maksymalnie dostosowane do indywidualnych potrzeb oraz możliwości dziecka i skierowane nie tylko na wyeliminowanie wykrytych w mowie nieprawidłowości, ale też na im zapobieganie, poprzez usprawnianie narządów artykulacyjnych. W przypadku dzieci, realizując kolejne ćwiczenia wychodzi się od treści znanych i łatwych, zaś podstawową pracy są ćwiczenia w formie zabaw i gier. Dzięki temu dziecko uczy się bawiąc, a kolejne ćwiczenia pobudzają jego zainteresowanie i motywację do pracy, a przy tym – odpowiednio dobrane zadania – angażują maksymalną liczbę zmysłów i wykorzystują posiadane przez dziecko umiejętności. Skąd jednak wziąć takie ćwiczenia? Jak właściwie je dobrać? Jedną z takich propozycji dla starszaków, które wykorzystywać mogą zarówno rodzice / opiekunowie, jak i nauczyciele i czy logopedzi, jest pozycja opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS, pt. „Wargi parskają i pięknie głoski wypowiadają. Ćwiczenia logopedyczne dla straszaka”. Autorka, Aleksandra Sadowska-Krajewska, to filolog, oligofrenopedagog i neurologopeda, zajmujący się diagnozą i terapią zaburzeń mowy o podłożu neurologicznym. Wspólnie z Marceliną Krzemińską, graficzką, która zajęła się ilustracjami do ćwiczeń, stworzyła ona wspaniały zbiór zabaw, które jednocześnie pozwalają podnieść kompetencje językowe u dzieci, w ramach profilaktyki logopedycznej.   W książce, autorka proponuje nam blisko trzydzieści różnego rodzaju ćwiczeń, w pełni angażujących dziecko i wciągających go do zabawy. Znajdziemy tu zarówno ćwiczenia oddechowe (np. „Latający papierek”, „Smaczny wyścig”), jak i ćwiczenia narządów artykulacyjnych (np. „Kary konik”, „Czekoladowe czary-mary”) czy słuchu fonemowego (np. „Nazywamy i tworzymy słowa”).   Wszystkie te ćwiczenia wciągają dzieci w fascynujący świat kreatywnej zabawy, niejako przy okazji poprawiając umiejętności komunikacyjne. Na dodatek wspaniałe ilustracje przyciągają uwagę i zachęcają do czynnego uczestniczenia w proponowanych ćwiczeniach. Warto włączyć te pozycję do swojej biblioteczki i systematycznie realizować z dzieckiem proponowane ćwiczenia – zabawy, które zarówno pomogą w usprawnianiu aparatu artykulacyjnego czy doskonaleniu słuchu fonologicznego, jak i służą wzbogacaniu słownictwa.  źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/05/aleksandra-sadowska-krajewska-wargi.html Obecne czasy dają nam wiele możliwości. Jedną z nich jest domowa  logopedia. Teraz nie tylko przedszkole, czy szkoła mają wpływ na  umiejętność poprawnego wypowiadania się. Dzięki wielu publikacjom,  rodzic może brać czynny udział w rozwoju mowy swojego dziecka.Aleksandra Sadowska-Krajewska stworzyła serię książek, które mają  pomóc w rozwijaniu mowy na różnym etapie rozwoju. Są ćwiczenia dla  maluchów, starszaków, a nawet dla osób dorosłych. Wszystko po co aby  wspomóc poprawne wypowiadanie się.Książka jest w w dużym formacie, dzięki czemu jest dużo miejsca na  ilustracje. Wszystkie zadania, które występują w książce są napisane w  łatwy, przystępny i zrozumiały sposób. Różnorodność zadań jakie  występują w "Wargi parskają i piękne głoski wypowiadają" jest naprawdę  duża. Każdy znajdzie coś dla siebie. Są ćwiczenia języka, słuchu  fonemowego, oddechowe i wiele innych. Jak przy każdych zadaniach,  zaczynamy od tych łatwych aby przechodzić do coraz trudniejszych.  Ćwiczenia w większości są wielokrotnego użytku, więc możemy do nich  wracać i powtarzać je kiedy chcemy. Wszystkie wydają się bardzo łatwe.  Uważam, że to doskonały sposób na spędzenie czasu z dzieckiem. Dzięki  tym ćwiczeniom nie tylko wesoło spędzimy czas, machając językiem jak  miotełką, czy mówienie staccato i legato, ale również nauczymy się  czegoś nowego i rozwiniemy mowę. Jak już wspomniałam zadania nie należą  do trudnych. Jednak nawet dorosłemu zajmie chwilę opanowanie niektórych  ćwiczeń w zadowalającym stopniu."Wargi parskają i piękne głoski  wypowiadają" to nie tylko książka logopedyczna. Znajdują się w niej  również zadania, które wymagają kredek i flamastrów. Oprócz powtarzania  określonych głosek, spółgłosek i samogłosek mamy również pokolorować  żabki, odkryć jakie zwierze czai się po połączeniu kropek itp. Bardzo  podoba mi się ta forma, ponieważ jak pisze sama autorka, zadania te mają  mieć formę zabawy. To rodzic lub nauczyciel ma stworzyć odpowiednią,  zachęcającą atmosferę żeby zainteresować dziecko. Wszystko zostało  podane jak na tacy. Zadania są ciekawe i różnorodne, nie można się przy  nich nudzić. W każdej chwili można przerwać zabawę i wrócić do niej  kiedy będzie się miało ochotę. Dodatkowo ilustracje, które stworzyła Marcelina Krzemińska powodują,  że książka jest bardzo czysta i schludna. Jest w niej miejsce na własną  interpretację, a grafiki, które się w niej znajdują zachęcają do  zagłębienia się w świecie, w którym to pojedyncze litery są ważne, a nie  całe zdania. Bardzo prosta kreska, żywe kolory i ciekawe postacie  powodują, że chce się sięgnąć po tę książkę. Marcelina Krzemińska  zadbała o to aby również dzieci miały coś do powiedzenia. Przecież  pokolorowanie żaby nie musi oznaczać, że będzie ona na pewno zielona.  Ilustracje, które wykonała zostawiają wiele miejsca na własne grafiki i  dzieła. Dlatego ta książka jest taka wyjątkowa.Uważam, że "Wargi parskają i piękne głoski wypowiadają" to pozycja,  po którą będą sięgać nie tylko rodzice chcący rozwijać mowę własnego  dziecka, ale i same pociechy. Dużo zabawy, śmiechu i oczywiście nauki  sprawia, że jest to idealna książka na nudne wieczory. Okazuje się, że  dziecko można zająć nie tylko za pomocą ekranu, ale również i ciekawych  ćwiczeń, które każdy starszak na pewno z chęcią wykona i będzie mieć  przy tym dużo frajdy. Bardzo polecam tę książkę.     Ocena: 6/6 źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27401-wargi-parskaja-i-pieknie-gloski-wypowiadaja.html ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format A4, ";"Objętość 38 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-513-4.jpg
"Wysłów się!";"Ćwiczenia dla osób z afazją, niepełnosprawnością intelektualną i trudnościami w komunikacji językowej";"Agnieszka Olszewska";978-83-8095-584-4;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                     Polecamy zbiór ćwiczeń napisanych z myślą o osobach, które mają problemy z komunikacją językową. Autorka tworzyła je pracując jako logopeda, oligofrenopedagog i terapeuta pedagogiczny. Korzystać z nich mogą logopedzi, nauczyciele, rodzice oraz terapeuci pracujący zarówno z dziećmi i młodzieżą, jak i z osobami dorosłymi, które wskutek różnych czynników nie nabywają umiejętności komunikacyjnych lub utraciły je na przykład w wyniku afazji czy niepełnosprawności intelektualnej.             W ćwiczeniach autorka starała się zawrzeć materiał słowny, nawiązujący do codziennych czynności i doświadczeń. Wiele zadań poświęconych jest kształtowaniu umiejętności słowotwórczych, które traktuję w sposób szczególny w kontekście rozwijania zasobu słownictwa biernego i czynnego oraz zdolności rozumienia oraz tworzenia nowych słów. Zaproponowane ćwiczenia posłużą także do rozwijania umiejętności poprawnego stosowania zasad fleksji i gramatyki.              Zadania opatrzone są w proste instrukcje i przykłady ich wykonania. Terapeuta powinien przedstawić sposób wykonania zadania oraz upewnić się, czy polecenie zostało właściwie zrozumiane. Kolejne strony można kopiować i w zależności od potrzeb terapeutycznych wykorzystywać jako karty pracy bądź karty sprawdzające ćwiczone umiejętności.             Zapraszamy do lektury.                                                                Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                  ";;"Wstęp  Ćwiczenie 1 Ćwiczenie 2     Ćwiczenie 3    Ćwiczenie 4     Ćwiczenie 5     Ćwiczenie 6    Ćwiczenie 7     Ćwiczenie 8    Ćwiczenie 9     Ćwiczenie 10     Ćwiczenie 11     Ćwiczenie 12    Ćwiczenie 13    Ćwiczenie 14     Ćwiczenie 15     Ćwiczenie 16     Ćwiczenie 17    Ćwiczenie 18    Ćwiczenie 19     Ćwiczenie 20     Ćwiczenie 21     Ćwiczenie 22     Ćwiczenie 23     Ćwiczenie 24     Ćwiczenie 25    Ćwiczenie 26     Ćwiczenie 27     Ćwiczenie 28     Ćwiczenie 29     Ćwiczenie 30     Ćwiczenie 31     Ćwiczenie 32     Ćwiczenie 33    Ćwiczenie 34     Ćwiczenie 35     Ćwiczenie 36     Ćwiczenie 37     Ćwiczenie 38    Ćwiczenie 39    Ćwiczenie 40     Ćwiczenie 41   Ćwiczenie 42     Ćwiczenie 43    Ćwiczenie 44     Ćwiczenie 45     Ćwiczenie 46     Ćwiczenie 47    Ćwiczenie 48    Ćwiczenie 49    Ćwiczenie 50    Ćwiczenie 51    Ćwiczenie 52     Ćwiczenie 53    Ćwiczenie 54     Ćwiczenie 55     Ćwiczenie 56     Ćwiczenie 57     Ćwiczenie 58    Ćwiczenie 59     Ćwiczenie 60     Ćwiczenie 61     Ćwiczenie 62    Ćwiczenie 63       ";" Pobudzanie rozwoju dziecka, jego terapia, to świadome oddziaływanie specjalistów i środowiska domowego na wszystkie sfery poznawcze. Ma to na celu niwelowanie skutków zaburzeń spowodowanych m.in. uszkodzeniami genetycznymi czy okołoporodowymi. Dzięki bodźcowaniu kształtują się nowe umiejętności, a także utrwalają osiągnięte sprawności. To wspomaganie musi odbywać się oczywiście na wielu płaszczyznach i obejmuje między innymi kształtowanie umiejętności słowotwórczych, w tym rozwijanie słownictwa biernego i czynnego oraz zdolności rozumienia i tworzenia nowych słów. Ma to na celu zwiększenie zasobu słów, rozwój poznawczy pozwalający również używać abstrakcyjnych nazw oraz porządkować świat, zarówno czasowo i przestrzennie.   W tym rozwoju kompetencji językowych pomocne są odpowiednio dobrane ćwiczenia. Znajdziemy je m.in. w publikacji Oficyny Wydawniczej Impuls. Zbiór różnego rodzaju ćwiczeń językowych, które są niezbędne do osiągnięcia sprawności komunikacyjnej, znajdziemy w książce autorstwa Agnieszki Olszewskiej, pt. „Wysłów się!”. Autorka, absolwentka Wydziału Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, prowadząca terapię logopedyczną oraz zajęcia edukacyjne i rewalidacyjne dla uczniów niepełnosprawnych intelektualnie, w oparciu o swoje doświadczenie zawodowe, przygotowała propozycje ćwiczeń, z myślą o osobach mających problemy z osiągnięciem biegłości językowej.   Z tej pozycji książkowej korzystać mogą zarówno rodzice i opiekunowie dzieci, jak i logopedzi i terapeuci. Zróżnicowanie zadań pozwala dobrać ich rodzaj do odpowiedniej grupy wiekowej / problemu, nie wykluczając również osób dorosłych, które z pewnych względów nie nabyły umiejętności komunikacyjnych lub też utraciły je na przykład na skutek afazji.   Każde ćwiczenie zostało rozpisane na osobnej stronie, co daje możliwość ego skopiowania i bezpośredniej pracy na tekście – o czego zresztą zachęca sama autorka. Niezwykle istotne jest to, iż poszczególne zadania zostały opatrzone prostymi, dokładnymi instrukcjami przeprowadzenia ćwiczenia oraz przykładami wykonania. Jest to szczególnie istotne w przypadku pracy z książką rodziców / opiekunów, nie mających wiedzy logopedycznej.   W publikacji znajdziemy ćwiczenia mające na celu rozwój słownictwa, kształtowanie się umiejętności metajęzykowej, zabawę słowami, zrozumienie wyrażeń metaforycznych. Nacisk położony jest również na rozwijanie umiejętności poprawnego stosowania zasad fleksji i gramatyki. Ćwicząc części mowy, kategorie gramatyczne oraz schematy składniowe polszczyzny dziecko / dorosły nabywa sprawność posługiwania się językiem. Ta stymulacja językowa, proponowana przez Olszewską ma na celu ćwiczenie oczekiwanych umiejętności, a przy tym długość ćwiczeń jest tak dobrana, by nie zniechęcić osobę poddaną terapii. To wszystko sprawia, że książka „Wysłów się!” jest niezwykle cennym materiałem do pracy, znacząco ułatwiającym prace logopedom i terapeutom, otrzymującym gotowy zestaw ćwiczeń. Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/05/agnieszka-olszewska-wysow-sie.html";20.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, Objętość 78 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-584-4.jpg
"Harcerska lista (nie)obecności";"Analiza polskiej bibliografii harcerstwa za lata 1989–2017";"Katarzyna Marszałek";978-83-8095-531-8;;"                                    Harcerska lista (nie)obecności. Analiza polskiej bibliografii harcerstwa za lata 1989–2017  to kolejny tom serii wydawniczej obejmującej publikacje dotyczące  dziejów organizacji harcerskich w Polsce ukazującej się w Oficynie  Wydawniczej „Impuls” od 2014 r.                         Seria  ta zawiera zbiory źródeł odnoszące się do ruchu harcerskiego,  organizacji harcerskich od chwili powstania stowarzyszeń do czasów  współczesnych. W skład serii wchodzi również monografia z 2016 r. Dziedzictwo, którego nie można odrzucić. Próba interpretacji wybranych źródeł z lat 1918–2015 do dziejów Związku Harcerstwa Polskiego.                         Autorka  równolegle pracuje nad monografią będącą próbą interpretacji i  porównania opublikowanych źródeł ZHP i ZHR w latach 1989–2018. Niniejsza  książka powstała w toku prac nad tą monografią i jest próbą odpowiedzi  na pytania oraz wątpliwości, które zrodziły się w tym czasie. Dotyczyły  one sposobu budowania relacji w procesie komunikacji autorka/autor –  czytelniczka/czytelnik, jak również możliwości zastosowania innej/innych  narracji...                                                                                            Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię             autorsywa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHP:                                                                                                Tom I                        Tom II                        Tom III                        Tom IV                                                                                                                                                                                                                 Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca serię             autorstwa Katarzyny Marszałek pt. Wybór źródeł do dziejów ZHR:                                                                                     Ruch harcerski                        Tom I                        Tom II                        Tom III                                                                                                                                                                                                                 Oficyna Wydawnicza "Impuls" poleca kolejne publikacje harcerskie            autorstwa Katarzyny Marszałek                                                                                                 ZHP i ZHR 17-18                                                Harcerska lista...                                                                                                                                                                                                                                                                                             ";;"Wprowadzenie     Część I Analiza polskiej bibliografii harcerstwa za lata 1989–2017  Część II Bibliografia harcerstwa za lata 1989–2017     1.    1989       1.1.    Pozycje zwarte     1.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    2.    1990   2.1.    Pozycje zwarte   2.1.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   3.    19913.1.    Pozycje zwarte    3.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     4.    1992    4.1.    Pozycje zwarte        4.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników       5.    1993       5.1.    Pozycje zwarte      5.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników        6.    1994        6.1.    Pozycje zwarte        6.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników      7.    1995      7.1.    Pozycje zwarte    7.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   8.    1996          8.1.    Pozycje zwarte            8.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    9.    1997    9.1.    Pozycje zwarte     9.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników       10.    1998       10.1.    Pozycje zwarte      10.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     11.    1999      11.1.    Pozycje zwarte      11.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników      12.    2000       12.1.    Pozycje zwarte       12.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     13.    2001       13.1.    Pozycje zwarte  13.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     14.    2002     14.1.    Pozycje zwarte        14.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    15.    2003       15.1.    Pozycje zwarte       15.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     16.    2004       16.1.    Pozycje zwarte       16.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników      17.    2005     17.1.    Pozycje zwarte    17.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    18.    2006        18.1.    Pozycje zwarte     18.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    19.    2007      19.1.    Pozycje zwarte    19.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    20.    2008        21.1.    Pozycje zwarte     21.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników        21.    2009    21.1.    Pozycje zwarte      21.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    22.    2010      22.1.    Pozycje zwarte   22.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     23.    2011       23.1.    Pozycje zwarte       23.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników    24.    2012      24.1.    Pozycje zwarte    24.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   25.    2013     25.1.    Pozycje zwarte      25.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   26.    2014      26.1.    Pozycje zwarte      26.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   27.    2015     27.1.    Pozycje zwarte     27.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników     28.    2016      28.1.    Pozycje zwarte     28.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników       29.    2017    29.1.    Pozycje zwarte   29.2.    Artykuły z czasopism, gazet i tygodników   Bibliografia    ZałącznikiZałącznik 1Spis biogramów kobiet i mężczyzn umieszczonych w Harcerskim słowniku biograficznym (tomy I–IV)      Załącznik 2Spis tabel i wykresów      Spis zawartości poszczególnych tomów serii       ";-;34.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 328 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-531-8.jpg
"Obyczajowość seksualna Polaków";"Perspektywa interdyscyplinarna";"Krzysztof Wąż";978-83-8095-536-3;;"                                    Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook                          Choć zmiany wzorów obyczajowych dokonują się zazwyczaj powoli, a ich trwałe zaistnienie można stwierdzić czasem dopiero w perspektywie historycznej (…), to współcześnie następuje zasadnicza zmiana w ładzie aksjonormatywnym odnoszącym się do seksualności człowieka (…). Ludzie coraz bardziej cenią sobie podmiotowość, możliwość decydowania o sobie, zwłaszcza w sferze prywatnej i nie chcą aby ktoś obcy w nią ingerował, szczególnie w odniesieniu do kwestii związanych z seksualnością i pozostawania w związku. Następuje proces indywidualizacji, uwalniania się jednostek od więzów narzuconych przez tradycję i grupę, odspołecznienie, prywatyzacja seksu i zarazem jego „odmoralnienie” (…).                         Publikacja „Obyczajowość seksualna Polaków. Perspektywa interdyscyplinarna” została pomyślana przeze mnie jako monografia opracowana przez autorów reprezentujących różne dziedziny wiedzy (…). Zamieszczono w niej zarówno teksty o charakterze teoretycznym, opracowania bazujące na danych zastanych, jak i relacje z badań własnych.             W rezultacie w prezentowanym tomie znalazły się opracowania, których autorzy omawiając interesujące ich zagadnienia związane z obyczajowością seksualną odwołują się do różnych paradygmatów teoretycznych i referują wyniki badań zrealizowanych przy wykorzystaniu różnych strategii badawczych, zarówno ilościowych, jak i jakościowych (…).             Jako redaktor przedkładanego czytelnikom wydawnictwa chciałbym wyrazić nadzieję, że zamysł pokazania obyczajowości seksualnej jako ważnej kategorii teoretyczno-metodologicznej i zebranie tekstów poświęconych obyczajowości seksualnej współczesnych Polek i Polaków w jednym tomie zostanie uznany za godny zainteresowania.                          Autor                         Krzysztof Wąż                        W gronie osób reprezentujących różne dyscypliny naukowe chcielibyśmy się przyjrzeć, co w zakresie obyczajowości seksualnej jest najważniejsze, najbardziej dynamiczne, co można dzisiaj zidentyfikować jako znaczącą zmianę.             Obyczajowość seksualna, jak pisała kiedyś profesor Maria Trawińska, jest to całokształt dozwolonych i niedozwolonych zachowań seksualnych, zobiektywizowanych kulturowo, mających charakter publiczny. Trudno się z tym do końca zgodzić. Ludzi zawsze interesowało to, co u kogoś dzieje się w alkowie. Dzisiaj poprzez treści i charakter przekazu medialnego, poprzez tabloidyzację mediów to zjawisko jeszcze bardziej się nasiliło. Proponuję, abyśmy przyjęli, że obyczajowość seksualna to normy, wzory i modele postępowania, które wiążą się z aktywnością seksualną człowieka (manifestacją i realizacją potrzeb seksualnych). Należałoby również uwzględnić normy dotyczące relacji między partnerami w trzech etapach funkcjonowania związku intymnego: poznawania się partnerów – tworzenia związku, jego trwania – rozwoju oraz zakończenia, bo tutaj dzisiaj bardzo wiele się zmienia. Niektóre z tych zachowań, uznane przez prawo, religię lub otoczenie społeczne za ważne, poddane są kontroli społecznej mimo ich prywatnego charakteru.             W tym kontekście za istotne uznałbym pytanie, jak w zakresie poszczególnych dyscyplin wiedzy można opisać pojęcie obyczajowości seksualnej, żeby ta według mnie nośna kategoria teoretyczna służyła interdyscyplinarnemu spojrzeniu na pewne procesy zmian, które na naszych oczach zachodzą.             Pytanie wyjściowe: przywykło się mówić, że obyczajowość się zmienia; na ile się zmienia i jak trwałe są to zmiany? Jak słusznie twierdził Jan Stanisław Bystroń, trwałe zmiany obyczajowe można stwierdzić, dopiero oceniając je z perspektywy historycznej. Wydaje się, że w ostatnich kilkudziesięciu latach obyczajowość seksualna w Polsce uległa znaczącym przeobrażeniom. Z perspektywy poszczególnych dyscyplin naukowych należałoby odpowiedzieć: czy mamy w Polsce odroczoną rewolucję seksualną czy pełzającą ewolucję w zakresie przemian obyczajowości seksualnej? Co można określić jako cezurę tych dynamicznych przemian? W latach 60. ubiegłego wieku, gdy na Zachodzie miała miejsce rewolucja seksualna, w Polsce była w tym zakresie stagnacja, władza i Kościół miały nastawienie purytańskie, skutecznie te ruchy hamowały. Czy wydanie 40 lat temu Sztuki kochania Michaliny Wisłockiej było tą cezurą, czy rok 1989, czy upowszechnienie Internetu, a może jeszcze coś innego?                                                              Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                              ";;"Krzysztof WążObyczajowość seksualna i jej interdyscyplinarny charakter Wprowadzenie      I. Obyczajowość seksualna. Zagadnienia podstawoweBeata Pastwa-WojciechowskaMiłość a wierność i zdrada, czyli wieloznaczność postrzegania i oceny zachowań seksualnych człowiekaMariola BieńkoSpołeczne konteksty seksualności  Zbigniew IzdebskiWybrane metodologiczne i etyczne problemy w badaniach obyczajowości seksualnej II. Obyczajowość seksualna. Kalejdoskop obrazówKrzysztof WążCechy obyczajowości seksualnej osiemnastolatków       Maria WoźniakKulturowe wyznaczniki tożsamości płciowej i zachowań seksualnych młodych ludzi    Emilia PaprzyckaBiografie intymne singli – analiza typologiczna   Beata TrzopDojrzała kobiecość po polsku: pomiędzy kulturą nowoczesności a kulturą młodości  Maria ŁukaszekObyczajowość seksualna mężczyzn społecznie niedostosowanych    Beata WróbelStereotypy seksualne a diagnozowanie i leczenie zaburzeń zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego kobiet    Lidia HendlerNiepłodność a leczenie metodą zapłodnienia pozaustrojowego in vitro. Dylematy niepłodnych par  III. Socjalizacyjne konteksty obyczajowości seksualnejMarzanna FarnickaMiędzy wyborem a przymusem – ku autonomiczności w pełnieniu roli kobiety i mężczyzny w rodzinie Krzysztof WążRola nauczyciela wychowania fizycznego i trenera we wspomaganiu rozwoju psychoseksualnego młodzieży. Kontekst obyczajowy  Joanna Dec-PietrowskaObyczajowość seksualna jako kategoria subiektywna w streetworkingu   Tatiana MaciejewskaInstagram i Facebook jako przestrzeń kreowania cielesności  IV. Zamiast podsumowaniaObyczajowość seksualna współczesnych Polaków.Dyskusja panelowa  Noty o autorach i uczestnikach dyskusji panelowej        ";"Noty o autorach i uczestnikach dyskusji panelowejMariola Bieńko – dr hab., socjolog, adiunkt w Katedrze Studiów Rodziny i Patologii Społecznej w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się problematyką socjologii małżeństwa i rodziny, wychowania i edukacji seksualnej oraz zagadnieniami intymności i seksualności w doświadczeniach i praktykach życia codziennego. Ekspertka w programach naukowo-badawczych.Joanna Dec-Pietrowska – dr pedagogiki, adiunkt w Zakładzie Seksuologii, Poradnictwa i Resocjalizacji w Instytucie Pedagogiki na Wydziale Pedagogiki, Psychologii i Socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Jej zainteresowania badawcze to: poradnictwo skierowane do grup marginalizowanych, zjawisko prostytucji, edukacja seksualna, prawa seksualne i reprodukcyjne, gender.Andrzej Depko – dr med., specjalista seksuolog, specjalista neurolog, certyfikowany seksuolog sądowy, superwizor psychoterapii zaburzeń seksualnych. Prezes Polskiego Towarzystwa Medycyny Seksualnej, członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Prezes Fundacji Promocji Zdrowia Seksualnego im. dr. Stanisława Kurkiewicza. Redaktor naczelny kwartalnika „Seksuologia po Dyplomie” wydawanego przez Fundację Promocji Zdrowia Seksualnego.Marzanna Farnicka – dr psychologii, adiunkt w Zakładzie Psychologii Klinicznej i Psychopatologii Rozwoju w Instytucie Psychologii na Uniwersytecie Zielonogórskim. Jej zainteresowania badawcze dotyczą warunków kształtujących rozwój i funkcjonowanie jednostki w ujęciu kontekstualnym (w perspektywie indywidualnej, rodzinnej i zawodowej/szkolnej). Lidia Hendler – dr pedagogiki, adiunkt w Katedrze Pedagogiki Opiekuńczej i Profilaktyki Społecznej Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół edukacji seksualnej dzieci i młodzieży oraz przygotowania nauczycieli do prowadzenia zajęć, w ramach których omawiana jest problematyka seksualności człowieka. Ponadto zajmuje się promocją zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, profilaktyką HIV/AIDS oraz profilaktyką przemocy seksualnej wobec dzieci. Zbigniew Izdebski – prof. dr hab., pedagog, seksuolog, doradca rodzinny, specjalista w zakresie zdrowia publicznego. Kierownik Katedry Biomedycznych Podstaw Rozwoju i Seksuologii na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik Zakładu Seksuologii, Poradnictwa i Resocjalizacji w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Zielonogórskiego. Inicjator i organizator Ogólnopolskich Debat o Zdrowiu Seksualnym. Honorowy członek Niemieckiego Towarzystwa Wychowania Seksualnego (2008). Od 2010 roku jest współpracownikiem naukowym Instytutu ds. Badań nad Seksem, Płciowością i Prokreacją im. Kinsey’a w Uniwersytecie Indiana w USA. Autor znaczących polskich i międzynarodowych badań nad seksualnością człowieka. Popularyzuje wiedzę z zakresu zdrowia seksualnego w prasie, radiu i telewizji. Autor licznych publikacji, m.in. Seksualności Polaków na początku XXI wieku. Studium badawczego (2012). Grzegorz Jakiel – prof. dr hab. med., Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Specjalista w dziedzinie położnictwa i chorób kobiecych oraz w zakresie zdrowia publicznego, androlog. Kierownik Katedry i Kliniki Rozrodczości i Andrologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Przewodniczący Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Andrologicznego. Autor i współautor ponad 270 publikacji recenzowanych i doniesień zjazdowych z zakresu medycyny rozrodu, ginekologii i położnictwa, andrologii i seksuologii. Agnieszka Kościańska – dr hab., antropolożka kulturowa, adiunkt w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się badaniami nad seksualnością, płcią i religijnością. Jest autorką książek: Zobaczyć łosia. Historia polskiej edukacji seksualnej od pierwszej lekcji do internetu (2017); Płeć, przyjemność i przemoc. Kształtowanie wiedzy eksperckiej o seksualności w Polsce (2014) oraz Potęga ciszy. Konwersja a rekonstrukcja porządku płci na przykładzie nowego ruchu religijnego Brahma Kumaris (2009).Zbigniew Lew-Starowicz – prof. dr hab. med., kierownik Zakładu Seksuologii Medycznej i Psychoterapii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Kierownik Katedry Psychospołecznych Podstaw Rehabilitacji na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Lekarz specjalista psychiatra, seksuolog, licencjonowany psychoterapeuta, doradca małżeński, biegły seksuolog sądowy, superwizor psychoterapii zaburzeń seksualnych. Ekspert z zakresu seksuologii i konsultant krajowy w tej dziedzinie. Prezes Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i Polskiego Towarzystwa Medycyny Seksualnej. Autor wielu prac z zakresu psychiatrii, a zwłaszcza seksuologii, a także książek popularnonaukowych.Maria Łukaszek – dr pedagogiki, adiunkt w Katedrze Pedagogiki Społecznej i Resocjalizacyjnej Uniwersytetu Rzeszowskiego. Jej zainteresowania naukowe koncetrują się wokół zagadnień seksualności osób społecznie niedostosowanych oraz jej uwarunkowań (związanych głównie z procesem wykolejania się: socjalizacją w grupach dewiacyjnych, uzależnieniami, przestępczością, pobytem w placówkach resocjalizacyjnych). Tatiana Maciejewska – dr pedagogiki, adiunkt w Zakładzie Seksuologii, Poradnictwa i Resocjalizacji w Instytucie Pedagogiki na Wydziale Pedagogiki, Psychologii i Socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Zajmuje się badaniem obrazów ciała, kreowania cielesności oraz problematyką w obszarze men’s studies. Emilia Paprzycka – dr socjologii, Zakład Socjologii Katedry Socjologii Struktur i Działań Społecznych Wydziału Nauk Społecznych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Obszary jej zainteresowań naukowych to: single, przemiany intymności i obyczajowości, kulturowe wzorce kobiecości i męskości, kapitał seksualny, metodologia badań społecznych. Beata Pastwa-Wojciechowska – prof. dr hab. psychologii, pracuje w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego. Jej specjalnościami naukowymi i praktycznymi są psychologia kliniczna, sądowo-penitencjarna i seksuologia. W sferze jej zainteresowań naukowych leżą przede wszystkim metodologiczne, etyczne i kliniczne aspekty opiniowania sądowo-psychologicznego w sprawach karnych, psychologia zaburzeń osobowości, zwłaszcza psychopatyczne zaburzenia osobowości, psychologia zdrowia i kliniczna: norma vs. patologia, a także zaburzenia rozwoju psychoseksualnego osób z zaburzeniami osobowości. Monika Płatek – prof. dr hab., prawniczka, pracuje w Zakładzie Kryminologii w Instytucie Prawa Karnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Jej działalność naukowa i społeczno-polityczna koncentruje się na takich dziedzinach, jak prawo karne wykonawcze, prawa człowieka, w tym prawa kobiet, penitencjarystyka, kryminologia, wiktymologia, penologia, psychologia społeczna, gender studies, mediacja, sprawiedliwość naprawcza i socjologia prawa. Jest założycielką (1994) i długoletnią prezeską Polskiego Stowarzyszenia Edukacji Prawnej. Beata Trzop – dr hab., socjolog, pracuje na stanowisku profesora w Zakładzie Metodologii i Socjologii Empirycznej w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Zainteresowania badawcze koncentrują się wokół problematyki kultury masowej i czasu wolnego, stylu życia, zjawisk zachodzących na pograniczu oraz problematyki płci społeczno-kulturowej. Autorka monografii: Typy kultury popularnej na łamach czasopism kobiecych (2005); Dojrzałe, spełnione, niezależne…? Kobiety 50+ w socjologicznym zwierciadle (2013). Bohdan Wasilewski – prof. dr hab. med., specjalista w zakresie psychiatrii, licen-cjonowany psychoterapeuta, specjalizujący się w leczeniu zaburzeń emocjonalnych, psychosomatycznych, problemów rodzinnych i osobistych, w tym seksualnych. Dyrektor Instytutu Psychosomatycznego w Warszawie. Orędownik wykorzystania w nowoczesnej medycynie dorobku medycyny tradycyjnej oraz podtrzymania tradycji sztuki medycznej i jej holistycznego rozumienia choroby. Zajmował się następstwami zdrowotnymi stresu, w tym mobbingu, molestowania i dyskryminacji. Maria Woźniak – absolwentka Uniwersytetu Amsterdamskiego (UvA), doktorantka w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, socjolożka, edukatorka seksualna, certyfikowana doradczyni ds. HIV/AIDS. Pracę doktorską poświęca konstrukcjom i indywidualnym negocjacjom seksualności młodych ludzi w kontekście szkolnej i pozaszkolnej edukacji seksualnej. Beata Wróbel – dr n. med., lekarz ginekolog-położnik, specjalista seksuolog. Prowadzi Indywidualną Specjalistyczna Praktykę Lekarską w Dąbrowie Górniczej. Ukończyła studia podyplomowe z filozofii w Collegium Civitas. Praktykuje zawód lekarza ginekologa-położnika od 30 lat, seksuologa od 20 lat. Jej praca naukowa i badawcza jest powiązana z Uniwersytetem Medycznym w Katowicach. Jej główne zainteresowania badawcze i naukowe skupiają się wokół seksuologii ginekologicznej.   Pozycja o tytule Obyczajowość seksualna Polaków. Perspektywa  interdyscyplinarna to skrajnie naukowy dyskurs, który otwiera przed nami  tajemnicę mentalności rodaków w kwestiach własnej seksualności i  poglądów na przywołany temat. Drugi człon tytułu określa nam charakter  zbioru, który wydaje się być niezwykle różnorodny, a obrany temat staje  się fundamentem interpretacji wielu dziedzin nauki – psychologii,  pedagogiki, socjologii, kultury, historii oraz medycyny. W każdym  osobnym artykule wypowiada się specjalista z danej dziedziny, który  przeprowadza badania na wybranej przez siebie grupie w kontekście  konkretnego problemu lub zagadnienia seksualnego. Pierwszy rozdział  stanowi wprowadzenie do tematu seksualności Polaków, wdraża w terminy  oraz pojęcia, które pomagają w późniejszej interpretacji poszczególnych  artykułów naukowych. W tej części dyskursu najważniejszy staje się  kontekst społeczny oraz poszczególne obrane metody badania, które  zostały przywołane, po to aby uświadomić czytelnikowi zakres prowadzonej  analizy teoretycznej oraz praktycznej. Dalsze partie tekstu to już specjalistyczne dyskursy o seksualności.  Wybrane są w nich określone tematy, które wpisują się w ramy głównego  zagadnienia – między innymi przypatrujemy się obyczajowości seksualnej  polskiej młodzieży, w tym osiemnastolatków, czyli znamiennej grupy,  wkraczającej w symboliczny wiek dorosłości. Oprócz tego, badaczka Beata  Trzop, przypatruje się zapomnianej grupie kobiet dojrzałych, które  również mogą być i bardzo często są aktywne seksualnie. Badaczka bardzo  wnikliwie rozpatruje obrany przez siebie temat, nie jest to dla niej  zagadnienie tabu, tylko ciekawy eksperyment społeczno – socjologiczny.  Inny z artykułów traktuje natomiast o seksualności tzw. „mężczyzn  niedostosowanych społecznie”, ten temat również wydaje się być ciekawy,  gdyż dosyć często bywa on omijany w opracowaniach zbiorczych na temat  ludzkiej seksualności w ogóle.Moją uwagę przykuł także tekst na temat pełnienia poszczególnych ról w  rodzinie przez kobiety oraz mężczyzn – autorka opracowania rozpatruje  temat autonomiczności w kontekście czasów najnowszych i kultury  wyjaskrawiania znaczenia płci żeńskiej. Wspomniany fragment całego  dyskursu wydaje się być dla mnie niezwykle ciekawy, ze względu na to, że  sama jestem kobietą, która również próbuje określić swoje miejsce w  strukturze rodzinnej. Aktualnym zagadnieniem wydaje się być także  pojęcie „nowych mediów” w odniesieniu do kreowania poczucia własnej  wartości i swojej cielesności. Innymi słowy, widać, że poszczególni  autorzy artykułów zadbali o aktualność swoich wywodów naukowych,  ewidentnie nie boją się tematów trudnych, co więcej, chętnie sięgają po  te, które jeszcze w żadnym innym opracowaniu nie zostały zinterpretowane  i przeanalizowane. Należy zaznaczyć, że język całości zbioru jest czysto naukowy i może  wydać się niektórym odbiorcom trudny. Nie są w nim zawarte luźne  refleksje autorów, tylko tezy poparte dyskursem dowodów, badaniami i  wieloletnimi obserwacjami. Użyte słownictwo jest zdecydowanie  specyficzne i naukowe, bazuje na zagadnieniach opisujących zjawiska z  określonych dziedzin. Wydaje się, w tym kontekście, że nie jest to  lektura dla wszystkich, co więcej, niektórzy mogą czuć się rozczarowani,  że nie jest to książka bazująca na skandalu, czy robieniu sensacji z  tematów trudnych, należących dla niektórych do strefy tabu. Tutaj  wszystko jest poważne, rzetelne, odrobinę skomplikowane, ale iście  ciekawe i interesujące.Niniejszą pozycję mogę polecić wszystkim tym, którzy nie boją się  tekstów naukowych, chcą zapoznać się z wiedzą udowodnioną, sprawdzoną i  przeanalizowaną. Plusem tej książki jest to, że można „skakać” po  artykułach, nie trzeba czytać całości, żeby coś z niej wynieść. Jest to  zdecydowanie pozycja oryginalna i potrzebna dla zrozumienia współczesnej  seksualności Polaków.     Ocena:  5/6 źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27392-obyczajowosc-seksualna-polakow.html   ";56.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 374 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-536-3.jpg
"Takiej Polski chce Józef Piłsudski";;" ";978-83-8095-502-8;;"Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć”                     ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje             założycieli       ruchu   skautowego, twórców rozwoju idei i      metodyki        harcerskiej z   lat      1911–1946. Reprint wydania z 1937 roku "Takiej Polski chce Józef Piłsudski" Wielkim trudem Swego życia budował siłę w Narodzie, geniuszem umysłu, twardym wysiłkiem woli Państwo wskrzesił. Prowadził je ku odrodzeniu mocy własnej, ku wyzwoleniu sił, na których przyszłe losy się oprą. Za ogrom Jego pracy danym Mu było oglądać Państwo nasze jako twór żywy, do życia zdolny, do życia przygo­towany, a armię naszą sławą zwycięskich sztandarów okrytą. Ten największy na przestrzeni całej naszej historii Człowiek z głębi dziejów minionych moc Swego Ducha czerpał, a nadludzkim wytężeniem myśli drogi przyszłe odgadywał. Nie siebie tam już widział, bo dawno odczuwał, że siły Jego fizyczne ostateczne posunięcia znaczą. Szukał i do samodzielnej pracy zaprawiał ludzi, na których ciężar odpowiedzialności z kolei miałby spocząć. Przekazał Narodowi dziedzictwo myśli o honor i potęgę Państwa dbałej. Ten Jego Testament, nam żyjącym przekazany, przyjąć i udźwignąć mamy. Prezydent Rzeczypospolitej IGNACY MOŚCICKI  w dniu 12 maja 1935 r.  Polecamy zapoznać się z zakładką Spis terści w której zamieściliśmy list Marszałka do harcerzy.Polecamy całą serię Przywrócić Pamięć  <TUTAJ>  ";;;"Dziedzictwo po przodkach jest w nas i wokół nas, w duszach i w rzeczach. Możemy wyobrażać je sobie, interpretować i oceniać na najrozmaitsze, niekiedy bardzo rozbieżne lub jawnie sprzeczne, sposoby, możemy nawet je przeklinać i ostentacyjnie się go wyrzekać, ale nie jesteśmy w stanie spowodować, żeby go – na dobre czy na złe – nie było. Jedni z nas chcą dziedzictwo uświęcać, inni wręcz przeciwnie, ale jedni i drudzy nieuchronnie je mają, chociaż – powtórzmy za Janem Assmannem – „jedna grupa pamięta przeszłość ze strachu przed odejściem od jej wzorów, inna ze strachu przed jej powtórzeniem”.Jerzy Szacki, TradycjaOd wydawcySeria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” pojawiła się na rynku w 2014 roku, by umożliwić młodzieży i instruktorom harcerskim oraz badaczom dziejów ruchu harcerskiego dostęp do twórczych dokonań wybitnych postaci mających wpływ na kształt i rozwój harcerstwa i jego niepodważalny udział w odzyskaniu i obronie niepodległości kraju oraz patriotycznym wychowaniu wielu pokoleń młodzieży.W serii „Przywrócić Pamięć” w latach 2014–2018 ukazały się 163 reprinty. To niezwykła dawka wiedzy historycznej, metodycznej, naukowej i literackiej. Starannie wydane książeczki, w wygodnym kieszonkowym formacie, pomogą w harcerskiej służbie, poznawaniu tradycji, odnowieniu zniszczonych pokoleniowych więzi i poczucia dumy z ponad stuletniej tradycji harcerskiego ruchu.hm. Wojciech Śliwerski  Osobę Józefa Piłsudskiego chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Jest to jedna z ważniejszych i kluczowych postaci w procesie odzyskania przez Polskę niepodległości jak i odbudowy państwa. Choć na kartach historii zapisał się jako dwuznaczna postać. W związku z wydarzeniami z tysiąc dziewięćset dwudziestego szóstego roku i kolejnymi decyzjami podejmowanymi w późniejszych latach.     Po tytule ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' spodziewałam się czegoś zgoła innego. Myślałam, że znajdę w niej informacje o jego koncepcji dotyczącej wschodniej granicy Polski po zakończeniu I Wojny Światowej, czy też jego pomysłu na wykorzystanie trwającej wojny rosyjsko-japońskiej z dziewięćset piątego roku. Co ciekawe w obu tych spraw Roman Dmowski jak i Józef Piłsudski mieli całkowicie odmienne podejście i pomysły jak wykorzystać zaistniałą sytuację.     Książka ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' zawiera reprinty wypowiedzi Józefa Piłsudskiego zamieszczane w ówczesnych gazetach i przemówienia z różnych spotkań. Należy nadmienić, że reprint to dosłowny przedruk, przeznaczony do ponownej publikacji utwór.     W książce ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' wchodzącej w skład serii ,,Przywrócić Pamięć' widoczny jest znaczny podział na wypowiedzi o tematyce skupiającej się na człowieku oraz Polsce.     W wypowiedziach dotyczących ludzi jako jednostkach Józef Piłsudski zawiera prawdy ogólne dobrze znane wszystkim, ale o którym często nadal się zapomina. Najdłuższym fragmentem znajdującym się w tym przedziale tematycznym dotyczył pracy. Jak powszechnie wiadomo i na ogół głównie z tego kojarzony jest dziś Józef Piłsudski, to fakt, że był on żołnierzem. Mało kto zdaje sobie sprawę, że w późniejszych latach po zakończeniu I Wojny Światowej pełni on również rolę polityka. W związku jednak z tym, że był żołnierzem, wydaję mi się, iż nie mogło w tej książce zabraknąć jego wypowiedzi o służbie i żołnierzach.     Druga część książki ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski'  dotyczyła głównie państwa polskiego jego odbudowy, ważnych aspektów, mniejszości narodowych oraz obronności czyli wojskowości. Przyznam szczerze, że kiedy czytałam tę część poszczególne fragment analizowałam w głowie z wydarzeniami, które miały miejsce w późniejszych latach.     Ostatni fragment wypowiedzi zamieszczony w tej książce jest bardzo wymowny, ale perfekcyjnie podsumowuje wstrząsające i przerażające do dnia dzisiejszego wydarzenia historyczne z minionego wieku. Józef Piłsudski dobrze zdawał sobie sprawę, że przejdą one do historii i zostaną w pamięci wielu na długo.     Wypowiedzi zamieszczone w książce ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' są krzepiące, poruszające na duchu. Optymistycznie patrzące na przyszłość, ale podejrzliwe, zwracające uwagę na czyhające, prawdopodobne zagrożenia.     Do dnia dzisiejszego Rzeczpospolita Polska ma dalej nieciekawe geopolityczne położenie.     Na początku tej książki znajdują się fragmenty Orędzia Rzeczpospolitej Polski Ignacego Mościckiego do obywateli w chwili śmierci Józefa Piłsudskiego, które zostało również w całości umieszczone na jej końcu. Wraz z wypowiedziami marszałka skierowanymi głównie go harcerzy. Na końcu książki zawarto także kilka zdjęć Józefa Piłsudskiego, które były  zamieszczane w starych gazetach bądź na ich okładkach. Wśród nich wyróżnia się plakat,afisz nawiązujący do wojny polsko-bolszewickiej z tysiąc dziewięćset dwudziestego, który miał upamiętniać polskich harcerzy.     Książka ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' to krótka, bo liczy sobie tylko osiemdziesiąt stron w formacie kieszonkowym, pozycja warta przeczytania. Nie ma w niej kontrowersji, czy różnicy zdań, bo zawiera wypowiedzi jednej osoby mającej duży wpływ na kształt i sposób funkcjonowania ówczesnej Rzeczpospolitej Polski.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27682-takiej-polski-chce-jozef-pilsudski.html  ";28.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, ";"Kraków 2018, ";"Reprint wydania z 1937 roku, ";"Format A6, Objętość 84 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-502-8.jpg
"Filozofia nauczania";"Kształtowanie umysłu";"Adolf E. Szołtysek";978-83-8095-616-2;;"                                    Książka dostępna w wersji elektronicznej - ebook                          Monografia Filozofia nauczania wspiera się na dwóch autorskich paradygmatach: pierwszy ujmuje teorię biokultury człowieka, drugi – związany z pierwszym – ujmuje nauczanie jako kształtowanie umysłu.             Paradygmat biokultury człowieka jest oparty na dwóch tezach: (1) jeżeli człowiek posiada główne cechy naczelnych, to nie wynika z tego, że człowiek jest identyczny z naczelnymi; człowiek przekracza swoją zwierzęcość dzięki socjokulturowemu kształtowaniu osobowości oraz umysłu lingwistycznego, empirycznego, racjonalnego i egzystencjalnego, (2) jeżeli wszelkie procesy socjokulturowego kształtowania są możliwe jedynie w obrębie neurobiologicznie rozwijających się predyspozycji (pierwotnie mających status genetycznych struktur wrodzonych), to nie ma ludzkiej struktury uzależnionej jedynie od kształtowania kulturowego.             Paradygmat edukacji jest oparty na dwóch tezach: (1) jeżeli nie ma ludzkiej struktury w obrębie umysłu i osobowości, która byłaby całkowicie przekazywana w procesie edukacji, to efektywna edukacja jest możliwa na gruncie rozeznanych i rozwijających się predyspozycji umysłowych i osobowościowych, wyprowadzonych z rozwijających się schematów wrodzonych, (2) każdy strukturalny błąd popełniony na początku szkolnej edukacji jest dziedziczony i zwielokrotniony w dalszym procesie; z trudem da się go umniejszyć, lecz nie usunąć.                                                                              Polecamy pozostałe tytuły autora:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"WPROWADZENIE ROZDZIAŁ IPARADYGMAT EDUKACJI1.0. Dylematy szkolnej edukacji 1.1. Krytyczna analiza edukacji1.2. Postmodernizm jako źródło kryzysu edukacji 1.3. Szkoła masowa a szkoła elitarna2.0. Autorski paradygmat edukacji człowieka 2.1. Paradygmat biokultury człowieka 2.2. Paradygmat edukacji biokulturowej 2.3. Nauczanie jako kształtowanie atrybutów umysłu 2.4. Wychowanie jako kształtowanie atrybutów osobowości ROZDZIAŁ IIDYDAKTYKA A METODYKA 1.0. Dylematy dydaktyki1.1. Strukturalne błędy dydaktyki 1.2. Kontrowersje wokół zasady poglądowości 1.3. Granice kompetencji pedagoga dydaktyka 2.0. Paradygmat metodyki nauczania przedmiotu 2.1. Źródła i granice metodyki nauczania przedmiotu 2.2. Problem diady: nauczanie – uczenie się2.3. Metodyczne kształtowanie umysłu ucznia ROZDZIAŁ IIIFORMALNE PODSTAWY NAUCZANIA 1.0. Strukturalne wymogi nauczania1.1. Struktura lekcji standardowej 1.2. Struktura programu nauczania 2.0. Logika nauczania2.1. Teoria – język – metoda 2.2. Język teorii 2.3. Wnioskowanie 2.4. Problem prawdy ROZDZIAŁ IVNAUCZYCIEL KSZTAŁTUJĄCY UMYSŁ UCZNIA 1.0. Kompetencje nauczyciela wychowującego 1.1. Etos nauczyciela w kontekście szkolnych realiów 1.2. Kultura moralno-etyczna nauczyciela 1.3. Powinności nauczyciela wychowawcy 2.0. Kompetencje nauczyciela nauczającego 2.1. Kultura lingwistyczna i logiczna nauczyciela2.2. Wieloujawnieniowy język edukacji BIBLIOGRAFIASummary   ";-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 258 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-616-2.jpg
"Kształcenie zawodowe ";"Dylematy i perspektywy. Problemy nauk pedagogicznych. Tom 1";"Beata Mydłowska";978-83-8095-550-9;;"Książka dostępna w elektronicznej - ebook  Pierwsza część niniejszej publikacji ukazuje teoretyczne dylematy kształcenia zawodowego, rozpoczynając od aksjologicznej analizy pojęcia pracy, która w sposób personalistyczny wpływa nie tylko na rozwój osobisty człowieka, ale także bezpośrednio oddziałuje na właściwy rozwój systemów kształcenia zawodowego. Niematerialnymi elementami etyki stają się te wartości, które są obiektywnymi i realnymi twórcami pracy, pośrednio przyczyniającymi się do budowania społeczności nakierowanej na umożliwienie rozwoju osobistego każdego człowieka.Praca w głównej mierze decyduje o kierunkach zmian w szkolnictwie zawodowym. Istotne wydaje się stworzenie takiego kierunku zmian, który pomoże oraz wyposaży w kompetencje i kwalifikacje absolwentów szkół zawodowych ułatwiające im na rynku pracy dostosowanie się do wymogów globalizacji gospodarki światowej. Dlatego ważny staje się dyskurs o przyszłości szkolnictwa zawodowego oraz jego potrzebie utrwalenia i doskonalenia; wskazanie takich zmian, które stworzą szansę holistycznego spojrzenia uczestników potrzeby „uczenia się przez całe życie” (lifelong learning programme, LLP). W tym kontekście ważna wydaje się próba odpowiedzi na pytania o związki i zależności, jakie występują między kształceniem ogólnym a zawodowym. W kształceniu zawodowym istotne jest planowanie pracy dydaktyczno-wychowawczej. Dodać należy, że współczesna dydaktyka opiera się na spójności zadaniowej dostosowanej do metod i form organizacji kształcenia, bezpośrednio związanej z efektami kształcenia. Ważnym elementem kończącym rozważania zawarte w tej część są problemy związane z przygotowaniem przyszłego uczestnika rynku pracy, które po­winno odbywać się od najmłodszych lat. Okres przedszkola to czas, który można wykorzystać przez zabawę na kształcenie umiejętności i kompetencji społecznych niezbędnych w przyszłym kształceniu zawodowym. Kształcenie odpowiedniego stosunku do pracy powinno przebiegać już we wczesnym okresie życia człowieka. W drugiej części monografii ukazane zostało kształcenie zawodowe w praktyce. Zdobycie konkretnego zawodu wiąże się z odpowiednim procesem kształcenia zawodowego, uzyskaniem profesjonalnych kompetencji, dzięki którym pozyskuje się odpowiednie kwalifikacje potwierdzone dyplomem.Jedną z najbardziej rozwijających się nauk interdyscyplinarnych jest kryminalistyka. Biegli z tego zakresu muszą zdobywać odpowiednie kompetencje, które uzyskują po wymagającym cyklu szkoleń, a którego finałem są uprawnienia do wykonywania zawodu. W starzejącym się społeczeństwie istotną rolę pełni zawód pracownika socjalnego. Wymagania zawodowe dotyczą nie tylko wiedzy i umiejętności praktycznych, ale bardzo istotne stają się kompetencje społeczne związane z cechami osobowościowymi kandydatów. W aspekcie pedagogiki pracy istotną rolę spełnia kształcenie pracowników służb społecznych, które staje się odpowiedzią na zapotrzebowania środowisk lokalnych.Ważną rolę społeczną pełni zawód rehabilitanta-fizjoterapeuty, który ściśle związany jest z naukami medycznymi, o zdrowiu i kulturze fizycznej. Znaczącym elementem w procesie edukacyjnym tego zawodu jest metodyka nauczania ruchu. Wymagania, którym musi sprostać student rehabilitacji, związane są nie tylko z wiedzą i umiejętnościami, jakie musi posiąść w zakresie poprawy codziennego funkcjonowania pacjenta, ale także umiejętnością codziennego wpływu na zdrowie emocjonalne swoich podopiecznych. W części tej omówiono także problematykę kształcenia zawodowego pedagogów specjalnych w kontekście ich pracy z uczniami z niepełnosprawnością intelektualną. Istotną rolę pełnią tu kompetencje społeczne, w jakie są wyposażeni nauczyciele pracujący z uczniami niepełnosprawnymi. Doskonalenie zawodowe staje się nieodłączną częścią rozwoju zawodowego nauczyciela. Utożsamiane jest z ustawicznym procesem jego kształcenia, które polega na podwyższaniu i modyfikacji jego zawodowych kompetencji oraz kwalifikacji, a także wszechstronnym rozwoju osobowości.Część trzecia niniejszej publikacji przedstawia wyniki badań empirycznych dotyczących dostosowania kształcenia zawodowego do wymagań rynku pracy. Młodzi ludzie, decydując się na wybór zawodu, potrzebują wsparcia nie tylko ze strony szkoły (w postaci doradcy zawodowego, który towarzyszyłby im od momentu pierwszych wyborów edukacyjnych), ale przede wszystkim ze strony rodziców. Rodzice, którzy często mają istotny wpływ na wybór ścieżki edukacyjnej dziecka, coraz częściej doceniają znaczenie szkolnictwa zawodowego. Istotną rolę dla gospodarki pełni współpraca szkół zawodowych z pracodawcami w procesie organizacji zajęć praktycznych i praktyk zawodowych. Ważne są formy organizacyjne i metody stosowane w trakcie zajęć przedmiotowych, często pełniących funkcję pierwszego kontaktu z zawodem. Warto postawić pytanie o możliwości zatrudnienia absolwentów uczelni ekonomicznych i celowość ich kształcenia pozaformalnego, które – zorganizowane przez instytucje – daje możliwość uzyskania kwalifikacji zarejestrowanej i nieformalnej. Dzięki niej nabywanie wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych odbywa się poza procesem kształcenia formalnego. Kolejnym ważnym elementem monografii jest pokazanie istotności pilotażowych badań, które przedstawiają doświadczenia osób niepełnosprawnych wchodzących na rynek pracy. Mam nadzieję, że niniejsza monografia chociaż w części przyczyni się do dalszej poszerzonej dyskusji nad kształceniem zawodowym, jego przyszłością i rozwojem, oraz przybliży wybrane problemy absolwentów szkół zawodowych.Beata Mydłowska   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp     Część pierwszaDylematy kształcenia zawodowego Stanisław UrbańskiEtyka pracy człowieka Labor ethics of human Wioleta GawełSpołeczna odpowiedzialność biznesu w kształceniu na uczelniach wyższychSocial responsibility of businessin education on university  Beata MydłowskaKształcenie zawodowe na tle polskich uwarunkowań – stan, problemy, perspektywy Vocational education against the background of Polish conditions – state, problems, perspectives  Barbara Baraniak Dyskurs o przyszłości szkolnictwa zawodowego The discourse about the future occupational vocational schools Ryszard Stępień Współczesne kontrowersje wokół dylematu: kształcić ogólnie czy zawodowo? Contemporary controversy around dilemmas: general or professional education Aleksandra Kobylańska Planowanie pracy dydaktyczno-wychowawczej w kształceniu zawodowym Planning didactic and educational work in vocational education    Magdalena Malik, Dorota Silber-Furman Czym skorupka za młodu nasiąknie… Kilka słów o kształtowaniu w wieku najmłodszym stosunku do pracy As the twig is bent, so grows the tree… Some words about shaping at a young age dispositions towards work  Część druga Kształcenie zawodowe w praktyceJarosław Moszczyński Jak zostać biegłym z zakresu kryminalistyki? How to become an expert in forensic sciences?  Renata Rasińska, Dorota Kinal, Agnieszka Geneja-NiedzielskaKształcenie pracowników służb społecznych przez pryzmat pedagogiki społecznej Educating employees for social services through the prism of social pedagogy  Aleksandra Zwalińska, Leszek ZakrzewskiZnaczenie metodyki nauczania ruchu w kształceniu zawodowym rehabilitantówThe importance of the methodology of teaching movement in vocational education of physiotherapists    Regina Korzeniowska Kształcenie zawodowe pedagogów specjalnych drogą do społecznej inkluzji osób z niepełnosprawnością intelektualną Vocational training of special needs educators as a way of social inclusion for people with mental disability    Część trzecia Kształcenie zawodowe a rynek pracy w świetle wyników badań empirycznychMariusz Kubiak, Renata Rasińska, Janina Golik Doradztwo zawodowe w szkołach ponadgimnazjalnych w województwie wielkopolskim Professional consulting in upper secondary schools in the Greater Poland voivodeship  Renata Rasińska, Mariusz Kubiak, Dorota Kinal Kształcenie zawodowe a szanse na rynku pracy w opiniach rodzicówProfessional education and job prospects in parents’ opinions Beata Mydłowska Rola praktycznej nauki zawodu w kształtowaniu umiejętności niezbędnych do wykonywania zawodów usługowych The role of practical vocational training in shaping the skills necessary to perform service professions    ";"Kształcenie zawodowe jest istotnym elementem nie tylko systemu edukacji, ale i szeroko rozumianego systemu gospodarczego. Dynamicznie rosnące w ostatnich latach znaczenie tego typu kształcenia wynika z potrzeb rynku pracy – rozpatrywanego zarówno z lokalnej, jak i globalnej perspektywy. Absolwenci różnych form kształcenia zawodowego, odpowiednio przygotowani do realizacji stale zmieniających się zadań, wynikających z rozwoju techniki i technologii, są poszukiwani przez modernizujące swoją działalność przedsiębiorstwa produkcyjne i usługowe. Ten stan rzeczy wymaga refleksji o charakterze ilościowym i jakościowym nad szkolnictwem zawodowym, nad kierunkami zmian w zakresie celów, treści, form i metod kształcenia, a także nad sposobami oceny kompetencji zawodowych uczniów i absolwentów tego, jakże ważnego, obszaru edukacyjnego. Refleksji tej sprzyja bogaty merytorycznie zbiór tekstów składający się na niniejszą publikację, która ma cechy monografii poświęconej teraźniejszości i przyszłości kształcenia zawodowego. [...]Poziom naukowy poszczególnych rozdziałów publikacji oceniam wysoko. Ich autorzy umiejętnie łączą teorie pedagogiczne, psychologiczne i socjologiczne z realiami ekonomicznymi odzwierciedlającymi współczesny rynek pracy. Wspomniana integracja teorii z praktyką jest istotnym walorem tej monografii, która jest ważnym głosem w toczącej się dyskusji nad przyszłością kształcenia zawodowego, a szerzej rzecz ujmując, nad perspektywami całego systemu edukacji – analizowanymi w kontekście zmieniającego się w niespotykanym dotąd tempie świata pracy.Z recenzji prof. zw. dr. hab. Stefana M. Kwiatkowskiego  ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 268 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-550-9.jpg
"Jak kochamy?";"o przywiązaniu w miłości";"Katarzyna Lorecka";978-83-8095-538-7;;"Publikacja Katarzyny Loreckiej Jak kochamy? o przywiązaniu w miłości dotyczy jednego z ważnych aspektów związków romantycznych – stylów przywiązania. Stanowi ona kontynuację zagadnień podjętych w jej wcześniejszym książce Miłość. Kocha… lubi… szanuje…? (Impuls, 2016). Autorka kompetentnie omawia tworzenie się i dynamikę więzi między partnerami... […]  fragment z recenzji dr hab. Andrzeja Łukasika, prof. URWśród licznych koncepcji dotyczących miłości coraz większą popularność zyskuje teoria przywiązania. To właśnie w obszarze przywiązania, które w największym stopniu wpływa na to, jak w danym związku wygląda miłość, często pojawiają się trudności. Wyzwania, jakie można wówczas napotkać, zależą od tego, na ile komfortowo ludzie czują się w fizycznej i emocjonalnej bliskości. Teoria przywiązania nie tylko jest tym, co pomaga lepiej zrozumieć, czym jest dla nas miłość i jaką drogą najczęściej idziemy jej naprzeciw, lecz także wytycza kierunek możliwej zmiany. A kiedy już się wie, dokąd się zmierza i po co, łatwiej jest znosić trudy podróży. W książce „Jak kochamy? O przywiązaniu w miłości” przyjrzymy  się każdemu ze stylów przywiązania i temu jak się przejawia w miłości.  Jak wpływa na poczucie atrakcyjności, na klimat tworzonych związków,  seksualność, bliskość emocjonalną, fizyczną, i in. Przyjrzymy się też  temu co, w zależności od stylu przywiązania, może pomóc zbudować dobrą  relację. Tego uczy nas teoria więzi, stworzona przez Johna Bowlby’iego i  rozwinięta przez innych naukowców, którzy od dziesięcioleci zgłębiają  tajniki miłości po to, by żyło się nam lepiej.Mam nadzieję, że książka ta pomoże Czytelnikom w odnalezieniu własnej, najlepszej drogi dotarcia do swojego celu.Katarzyna Lorecka Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp    Część I. Czym jest styl przywiązania?Rozdział 1. Niewidzialne ramy   Część II. Jak styl przywiązania przejawia się w związkach miłosnych?Rozdział 2. Miłosny wzorzec z Sèvres     Rozdział 3. Osamotnieni w bliskości     Rozdział 4. Uwięzieni w bliskości                   4.1. Więcej światła na unikający – bojaźliwy styl przywiązania      Część III. Jazda na autopilocie czy przejęcie sterów? Rozdział 5. Razem czy osobno?       Rozdział 6. Kogo przyciągamy?     Rozdział 7. Jak oswoić styl przywiązania?    Posłowie      Aneks     Spis rysunków i tabel    Bibliografia";"Publikacja Katarzyny Loreckiej Jak kochamy. O przywiązaniu w miłości dotyczy jednego z ważnych aspektów związków romantycznych – stylów przywiązania. Stanowi ona kontynuację zagadnień podjętych w jej wcześniejszym książce Miłość. Kocha…, lubi…, szanuje…? (Impuls, 2016). Autorka kompetentnie omawia tworzenie się i dynamikę więzi między partnerami. Język pracy jest przystępny, co szczególnie istotne, gdyż Katarzyna Lorecka w swoich wywodach odwołuje się do wielu badań naukowych dotyczących przywiązania. Jest to więc opracowanie, które łączy naukę z publicystyką i poradnictwem. Trudna to sztuka – tutaj bardzo udana. Niewątpliwą zaletą Jak kochamy… jest podanie w tekście przykładów różnych sytuacji występujących w związkach romantycznych, co powoduje, że Czytelnik może tworzyć głębszą, bardziej osobistą interakcję z książką.  dr hab. Andrzej Łukasik, prof. UR   Z autorką książki pt. Jak kochamy? O przywiązaniu w miłości Panią Katarzyną Lorecką miałam bliższą okazję przyjrzeć się jej pedagogicznemu spojrzeniu na opisane we wcześniejszej książce wydanej przez Oficynę Wydawniczą Impuls pt. Miłość. Kocha... lubi... szanuje...?.  Z przeprowadzonych przez nas codziennych obserwacji możemy dokonać oceny spostrzeżenia, jak przebiegają występujące relacje pomiędzy małżonkami, rodzice- dziecko, student- wykładowca, pracownik- pracodawca, pielęgniarka- pacjent, lekarz-pacjent, kasjerka- klient jasno wynika, że komunikacja dialogowa nie prezentuje się najlepiej, na godnym poziomie wypowiedzi, gdyż każda ze wskazanych przeze mnie osób nie czuje pewnej swobody w trakcie przeprowadzanej rozmowy.  Przyczyną takiego określiłabym, zachowania niepewnego jest stres, który praktycznie towarzyszy od zawsze. Może on pełnić funkcję motywującą, ale nie daje on poczucia 100% skuteczności czy przeprowadzona rozmowa przyniosła pozytywny oczekiwany przez nas pozytywny rezultat.  Zadajemy sobie w głębi wiele pytań dotyczących, jak powinien przebiegać prawidłowy dialog, aby był pełen wiarygodności, miłości i widocznej owocnej codziennej pracy nad nim i ciągłym doskonaleniem go.   1. Czy w dzisiejszym świecie istnieje szansa na poprawę relacji osób, które czują się zagubione we współczesnym świecie osób, które nie mają właściwie czasu na nic, a są pochłonięte nowymi powstającymi technologiami informatycznymi? 2. Dlaczego społeczeństwo ucieka od wszelkiego rodzaju relacji międzyludzkich? 3. Co może być główną przyczyną występujących nagłych zmian we współczesnej społeczności, która to ma bardzo widoczne i wyraźnie rzucające się na pierwszy rzut oka kłopoty z nawiązaniem pierwszego kontaktu?Te pytania nasunęły mi się po zapoznaniu z tę oto bardzo dobrze dostrzeżoną problematyką, którą podejmuje, się Pani Katarzyna Lorecka opisując realia prawdziwości w III częściach spostrzeżenia na temat okazywanej miłości, w jaki sposób potrafimy kochać i czy umiemy kochać i o przywiązaniu, które odgrywa znaczącą rolę w życiu codziennym i partnerskim. Pani Katarzyna w prawidłowy sposób rozważa wzorce miłosne, sposoby na miłość, przykłady odpowiednio dobrane do sytuacji potwierdzają, że jest bardzo dobrym obserwatorem życia społecznego, partnerskiego, nie boi się pisać prawdy, która niestety jest trudna w akceptacji i prowadzi czasem do kłótni poprzez nieporozumienia.  Możemy, z bliska przyglądnąć się jak przebiegają relacje w doświadczeniu zawodowymi Pani Katarzyny, gdyż dostrzega ona wiele aspektów z własnego punktu widzenia, a tym, co dla nas niewidoczne, jeśli chodzi o budowanie codziennych relacji.  Jak dla mnie świetnie zostały opracowane ćwiczenia w części III dotyczące stosowania strategii buforowania. Są bardzo motywujące do działania, a dzięki temu możemy wiele zyskać w relacjach partnerskich.  W 2 pozostałych częściach poznamy, czym jest i jaką rolę odrywa styl przywiązania oraz jaką funkcję spełnia w związkach.  Elementem dodatkowym są tutaj doskonale zestawiony aneks, spis rysunków, tabel, bibliografia opracowana w dwóch językach: polskim oraz angielskim.  Lubię, kiedy autorzy stosują wiedzę praktyczną i teoretyczną opartą na zawodowych oraz na własnych przykładach, a Pani Katarzyna Lorecka jest na to idealnym, doskonałym oraz przy tym skromnym pedagogicznym przykładem, na udowodnienie na to, że każdy Czytelnik może, a nawet jest po części dla siebie autorytetem o ile, jeśli nie pozna siebie do końca.   Oficynie Wydawniczej „Impuls” dziękuje za podarowany mi egzemplarza książki autorstwa Pani Katarzyny Loreckiej. To książka, którą warto przeczytać. źródło: Anna   Książka Katarzyny Loreckiej to pozycja więcej niż zajmująca, pozwalająca spojrzeć na relacje międzyludzkie – własne i cudze – w sposób bardziej dogłębny.  To, co udało się zrealizować autorce, a co z całą pewnością przyczyni się do większego sukcesu publikacji, to dopasowanie języka i sposobu przekazywania spostrzeżeń do szerszego grona czytelników. Jak kochamy? O przywiązaniu w miłości nie jest książką ani typowo akademicką, ani medyczną. Jej lektura nie wymaga znajomości specjalistycznego słownictwa, lekkości w posługiwaniu się wynikami różnych badań czy żonglowania nazwiskami psychologów i znawców zagadnienia przywiązania. Autorka z wydawnictwem dołożyli wszelkich starań, by publikacja była na tyle przystępna, by mogli sięgnąć po nią zarówno laicy psychologii, pragnący spenetrować kwestię relacji między osobami w związku, jak i znawcy tematu. Nie znaczy to jednak, że Jak kochamy? pod względem treści czy dobranej metodologii nie reprezentuje wysokiego, fachowego poziomu. Nic z tych rzeczy. Książka Loreckiej to pełnoprawna pozycja naukowa, opracowana jednak pod względem edytorsko-wydawniczym pod „zwykłego”, niezaangażowanego w obserwowanie życia naukowego, czytelnika: na przykład za sprawą przystępnego języka, stosowania klarownych, wypunktowanych podsumowań, zawartych na końcu każdego rozdziału, oraz wytłuszczania co ważniejszych fragmentów w tekście. Scheda po dzieciństwa Publikacja Loreckiej traktuje przede wszystkim o typach przywiązania w związkach, czyli o tym, co sprawia, że w dany sposób traktujemy zarówno drugą osobę, jak i samych siebie. W psychologicznych rozpoznaniach na pierwszy plan wychodzą doświadczenia z dzieciństwa oraz relacje z rodzicami – głównie z matką, która na ogół ma najgłębszą więź z dzieckiem. To właśnie podczas pierwszych dwóch lat życia kształtuje się fundament pod naszą przyszłą postawę, to właśnie wtedy kładzione są podwaliny pod konkretny typ przywiązania. Sposób, w jaki matka reaguje na potrzeby dziecka, jak odnosi się do wyrażanych pragnień, determinuje jego przyszłe postrzeganie więzi międzyludzkich oraz własnej wartości – jeżeli podchodzi do niego z zainteresowaniem, spełnia jego wole, umacnia w nim tym przekonanie, że ma prawo domagać się uwagi oraz że jego prośby będą respektowane. Na podstawie zarówno takich doświadczeń, jak i przeciwnych (niewspierania dziecka, nierealizowania jego pragnień itd.) mogą ukształtować się trzy style przywiązania: bezpieczny, lękowo-ambiwalentny oraz unikający. Każdy z nich wyraża się w innych postawach i reakcjach na różnego rodzaju bodźce zewnętrzne, związany jest również z różnymi zachowaniami: podczas gdy bezpieczny styl przywiązania utożsamiany jest z poczuciem bezpieczeństwa w związku i pozytywnym obrazem samego siebie, unikający styl charakteryzuje się wysokim poziomem niepokoju i ciągłym dystansowaniem się od drugiej osoby. Świadomość omawianych w książce Loreckiej stylów budowania relacji jest o tyle istotna, o ile pozwala zrozumieć mechanizmy, które wpływają między innymi na nasze codzienne postępowania. Toria i praktyka Jak kochamy? wnikliwie przedstawia problem przywiązania, wykorzystując nie tylko samą teorię, przeprowadzone przez różnych naukowców badania, ale również liczne przykłady zachowań i ich omówienia, wykresy oraz tabele. Tak szeroki dobór treści wpływa po pierwsze na przejrzystość i zrozumiałość podejmowanego przez autorkę zagadnienia, a po drugie znacznie urozmaica recenzowaną książkę. Badaczka, co należy podkreślić, zajmuje się nie tylko samymi stylami przywiązania oraz ich źródłami, ale również innymi, równie ważnymi, aspektami miłości i budowania związków: kwestią „powodów” zakochania, mechanizmami dobierania się w pary oraz sposobami na dopasowywanie się do siebie. Ostatnie z wymienionych zagadnień zostało opracowane w sposób najbardziej przypominający styl poradnikowy, a jego umiejscowienie – zaraz po wnikliwym teoretycznym, merytorycznym omówieniu – sprawia, że przedstawione sugestie oraz rady wydają się pomocne i zasadne. Można w związku z tym odnieść wrażenie, że lektura książki Loreckiej ma wartość nie tylko naukowo-poznawczą, ale również praktyczną. Pozwala bowiem precyzyjniej spojrzeć zarówno na siebie, jak i na tych, z którymi tworzymy rozmaite relacje.źródło: Kamilhttps://czytelnik7.blogspot.com  Książka Katarzyny Loreckiej to pozycja więcej niż zajmująca, pozwalająca spojrzeć na relacje międzyludzkie – własne i cudze – w sposób bardziej dogłębny. To, co udało się zrealizować autorce, a co z całą pewnością przyczyni się do większego sukcesu publikacji, to dopasowanie języka i sposobu przekazywania spostrzeżeń do szerszego grona czytelników. „Jak kochamy? O przywiązaniu w miłości” nie jest książką ani typowo akademicką, ani medyczną. Jej lektura nie wymaga znajomości specjalistycznego słownictwa, lekkości w posługiwaniu się wynikami różnych badań czy żonglowania nazwiskami psychologów i znawców zagadnienia przywiązania. Autorka z wydawnictwem dołożyli wszelkich starań, by publikacja była na tyle przystępna, by mogli sięgnąć po nią zarówno laicy psychologii, pragnący spenetrować kwestię relacji między osobami w związku, jak i znawcy tematu. Nie znaczy to jednak, że „Jak kochamy?” pod względem treści czy dobranej metodologii nie reprezentuje wysokiego, fachowego poziomu. Nic z tych rzeczy. Książka Loreckiej to pełnoprawna pozycja naukowa, opracowana jednak pod względem edytorsko-wydawniczym pod „zwykłego”, niezaangażowanego w obserwowanie życia naukowego, czytelnika: na przykład za sprawą przystępnego języka, stosowania klarownych, wypunktowanych podsumowań, zawartych na końcu każdego rozdziału, oraz wytłuszczania co ważniejszych fragmentów w tekście. Publikacja Loreckiej traktuje przede wszystkim o typach przywiązania w związkach, czyli o tym, co sprawia, że w dany sposób traktujemy zarówno drugą osobę, jak i samych siebie. W psychologicznych rozpoznaniach na pierwszy plan wychodzą doświadczenia z dzieciństwa oraz relacje z rodzicami – głównie z matką, która na ogół ma najgłębszą więź z dzieckiem. To właśnie podczas pierwszych dwóch lat życia kształtuje się fundament pod naszą przyszłą postawę, to właśnie wtedy kładzione są podwaliny pod konkretny typ przywiązania. Sposób, w jaki matka reaguje na potrzeby dziecka, jak odnosi się do wyrażanych pragnień, determinuje jego przyszłe postrzeganie więzi międzyludzkich oraz własnej wartości – jeżeli podchodzi do niego z zainteresowaniem, spełnia jego wole, umacnia w nim tym przekonanie, że ma prawo domagać się uwagi oraz że jego prośby będą respektowane. Na podstawie zarówno takich doświadczeń, jak i przeciwnych (niewspierania dziecka, nierealizowania jego pragnień itd.) mogą ukształtować się trzy style przywiązania: bezpieczny, lękowo-ambiwalentny oraz unikający. Każdy z nich wyraża się w innych postawach i reakcjach na różnego rodzaju bodźce zewnętrzne, związany jest również z różnymi zachowaniami: podczas gdy bezpieczny styl przywiązania utożsamiany jest z poczuciem bezpieczeństwa w związku i pozytywnym obrazem samego siebie, unikający styl charakteryzuje się wysokim poziomem niepokoju i ciągłym dystansowaniem się od drugiej osoby. Świadomość omawianych w książce Loreckiej stylów budowania relacji jest o tyle istotna, o ile pozwala zrozumieć mechanizmy, które wpływają między innymi na nasze codzienne postępowania. „Jak kochamy?” wnikliwie przedstawia problem przywiązania, wykorzystując nie tylko samą teorię, przeprowadzone przez różnych naukowców badania, ale również liczne przykłady zachowań i ich omówienia, wykresy oraz tabele. Tak szeroki dobór treści wpływa po pierwsze na przejrzystość i zrozumiałość podejmowanego przez autorkę zagadnienia, a po drugie znacznie urozmaica recenzowaną książkę. Badaczka, co należy podkreślić, zajmuje się nie tylko samymi stylami przywiązania oraz ich źródłami, ale również innymi, równie ważnymi, aspektami miłości i budowania związków: kwestią „powodów” zakochania, mechanizmami dobierania się w pary oraz sposobami na dopasowywanie się do siebie. Ostatnie z wymienionych zagadnień zostało opracowane w sposób najbardziej przypominający styl poradnikowy, a jego umiejscowienie – zaraz po wnikliwym teoretycznym, merytorycznym omówieniu – sprawia, że przedstawione sugestie oraz rady wydają się pomocne i zasadne. Można w związku z tym odnieść wrażenie, że lektura książki Loreckiej ma wartość nie tylko naukowo-poznawczą, ale również praktyczną. Pozwala bowiem precyzyjniej spojrzeć zarówno na siebie, jak i na tych, z którymi tworzymy rozmaite relacje.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27182-jak-kochamy-o-przywiazaniu-w-milosci.html ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 170 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-538-7.jpg
"Ewaluacja edukacyjna";"Społeczne światy ewaluatorów";"Justyna Nowotniak";978-83-8095-648-3;;"                                    Prezentowana publikacja skupia się na zagadnieniu ewaluacji (w szczególności ewaluacji edukacyjnej), które na świecie systematycznie zyskuje na znaczeniu, zwiększając wpływ na działania podejmowane w polityce publicznej. Bezpośrednio wynika to ze wzrastającego nacisku na efektywność, trafność alokowania środków i odpowiedzialność działań instytucji publicznych, także w systemie oświaty. Rola ewaluacji łączy się z potrzebą budowania strategii rozwoju w różnych dziedzinach życia społecznego i zabezpieczaniem interesu publicznego.                        Przedmiotami badania są ewaluacja wewnętrzna (zbudowana na fundamencie teoretycznym autoewaluacji) i prowadzący ją w polskich szkołach nauczyciele, odgrywający rolę ewaluatorów. Głównymi celami uczyniono opis ich społecznych światów i próbę rekonstrukcji przebiegu procesu stawania się ewaluatorem.                        Książka ma strukturę typową dla pracy empirycznej. W pierwszej części podjęto próbę przebycia wraz z Czytelnikiem wyboistej drogi prowadzącej od próby uchwycenia istoty ewaluacji do momentu wprowadzenia ewaluacji wewnętrznej do polskich szkół i opisu zawiłości instytucjonalnej praktyki ewaluacyjnej w rodzimym systemie oświaty, z wyeksponowaniem roli ewaluatora.            Część druga prezentuje zamysł badawczy w typowy sposób. Wieńczy ją wskazanie „rusztowania” kategorialnego dla całego zamysłu badawczego i jednocześnie dla rozkładu treści w części trzeciej, w której zamieszczono wyniki badań własnych. Zakończeniem jest próba opisu procesu stawania się ewaluatorem przez nauczyciela.                        Adresatami książki są wszyscy zainteresowani ewaluacją edukacyjną – zarówno ci, którzy oprócz ustaleń teoretycznych poszukują także kolejnych empirycznych odsłon tego zagadnienia, jak i ci, dla których jest to początek podróży do „stacji ewaluacja”. Inspirację odnajdą w niej również nauczyciele wszystkich etapów edukacyjnych, którzy podejmują działania analityczno-badawcze w ramach swojej praktyki zawodowej.                                                               ";;"Przedmowa       CZĘŚĆ PIERWSZARecepcja idei ewaluacji i jej źródła w polu praktyki edukacyjnej      Wprowadzenie      1. Istota pojęcia „ewaluacja”       2. Praktykowanie ewaluacji poza teorią – teoria na usługach praktyki ewaluacyjnej       3. Ewaluacja edukacyjna – w drodze do autoewaluacji (ewaluacji wewnętrznej)    4. Zmiana systemu nadzoru pedagogicznego w Polsce    5. Nieoczywiste potencjały ewaluacji wewnętrznej    6. Nauczyciele ewaluatorami – nowa rola czy nowa scena?    7. Zespoły ewaluacyjne   CZĘŚĆ DRUGAKonceptualizacja projektu badawczego 1. Teoria społecznych światów Anselma Straussa jako perspektywa teoretyczna2. Cele, przedmiot, problematyka badań 3. Złożona natura przedmiotu badań a procedura analityczno-badawcza  4. Temporalne ramy doboru próby celowej do badań    CZĘŚĆ TRZECIASpołeczne światy szkolnych ewaluatorów  Wprowadzenie   1. Ewaluacja jako działanie podstawowe  2. Subświaty ewaluacji – procesy segmentacji      3. Proces legitymizacji ewaluacji w zróżnicowanych perspektywach temporalnych  4. Profile ewaluatorów – areny sporu      5. Proces „stawania się” ewaluatorem Zakończenie    Bibliografia    ";"Książka Ewaluacja edukacyjna. Społeczne światy ewaluatorów jest dowodem znakomitego i pogłębionego, a przy tym interdyscyplinarnego przygotowania dr hab. Justyny Nowotniak do prowadzenia dyskursu naukowego na temat ewaluacji. […] Zarówno część teoretyczna, jak i badawcza pokazują nadzwyczajną umiejętność autorki w zakresie prowadzenia oryginalnej narracji oraz znakomite dyspozycje nie tylko do bardzo abstrakcyjnych rozważań i uogólnionej refleksji, lecz także do detalicznych rekonstrukcji. […] Z zaprezentowanych analiz wyłania się podstawowe napięcie, które tworzy – moim zdaniem – istotę […] kontrowersji wokół ewaluacji (a może i istotę ewaluacji jako takiej?) i które przenika kolejne fragmenty napisanej przez Justynę Nowotniak książki. Dotyczy ono dynamiki relacji między tym, co obiektywne, a tym, co subiektywne, między tym, co zewnętrzne, a tym, co wewnętrzne (także w kontekście ewaluatora jako insidera lub outsidera), między tym, co stricte diagnostyczne, a tym, co formatywne, między tym, co policzalne i „wyrażalne”, a tym, co rozproszone i trudne do zdefiniowania. Opisane w monografii wyniki własnych badań jakościowych, przy konsekwentnym wykorzystaniu wprowadzonych uprzednio kategorii teoretycznych, stanowią bardzo udaną próbę uchwycenia świadomości/tożsamości nauczycieli w relacji do założeń, zjawisk i procesów ewaluacyjnych, co dowodzi posiadania przez autorkę unikatowej umiejętności wykorzystywania kategorii i koncepcji teoretycznych w działaniach analitycznych. […] Narracje są bardzo szczegółowe, systematyczne, a jednocześnie pełne polotu; pokazują światy społeczne pełne kolorów i sprzeczności, konfliktów czy meandrów myślenia. […] Rozważania pozbawione są jakiegokolwiek moralizatorstwa czy dydaktyzmu. Autorka jest świadoma, że jej rekonstrukcje tytułowego problemu także mają charakter społecznych konstrukcji. Jej narracje są w tym kontekście „otwartym tekstem”, który zaprasza czytelnika do nadawania własnych znaczeń. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszka Melosika  ";44.80;"Wydanie II, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 194 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-648-3.jpg
"Ignacy Kozielewski - Harcmistrz Rzeczypospolitej";;"Stanisław Stanik";978-83-8095-566-0;;"Portret Ignacego Kozielewskiego Współtwórca ruchu harcerskiego, pedagog, działacz społeczny, Ignacy  Kozielewski, urodził się 13 stycznia 1882 roku w rodzinie wielodzietnej  jako jedno z dwanaściorga dzieci Sebastiana i Barbary z Prochanów w  Starzenicach, w powiecie wieluńskim. Do  nazwy miejscowości, w której przyszedł na świat, nawiązuje pseudonim  Ignacego – Starzeńczyk, użyty zamiast rodowego nazwiska na karcie  tytułowej powieści Harcerskie troski. Z kolei od imienia ojca pochodzi  inny jego pseudonim Sebastjanowicz, od nazwiska matki – pseudonimy  Prochański i Prochan, a od miasta powiatowego ze stron rodzinnych  Wielunia – pseudonim Wieluńczyk. Tym ostatnim Ignacy podpisywał się pod  artykułami prasowymi w „Życiu Nowym” i „Orce”, pismach wychodzących w  okresie pierwszej wojny światowej. Wieś rodowa Ignacego Starzenice leżała w oddaleniu sześciu wiorst od  Wielunia, a jej kościół parafialny znajdował się w Rudzie. We wsi  znajdowało się czternaście domów z 247 mieszkańcami, czyli była to  społeczność niemała, folwark zaś posiadał dziewięć domów z 22  mieszkańcami. Co ważniejsze, folwark ten, jako własność Łubieńskich,  według danych z 1886 roku, składał się ze Starzenic, Ludwinowa i  Jodłowa, dóbr liczących 2993 morgi powierzchni, w tym był ogród o areale  456 mórg. Ostatnia liczba miała szczególne znaczenie dla rodziny  Ignacego, gdyż ojciec Sebastian był z zawodu ogrodnikiem i dlatego był  zatrudniony przy folwarku jako sadownik, znawca roślin pospolitych i  ozdobnych oraz kwiatów.  W związku ze zmianami zatrudnienia ojca Sebastiana rodzina Kozielewskich  zmieniała miejsca pobytu, ale nie są one wszystkie znane. Dość  powiedzieć, że syn pod koniec XIX wieku podjął naukę w gimnazjum  rządowym w Piotrkowie Trybunalskim, mieście znanym z tradycji  patriotycznych...                         Polecamy w serii:                                                                 ";;"Portret Ignacego Kozielewskiego        W orbicie zainteresowań     Pisane pod natchnieniem      Zasługi badawcze     W kręgu ideałów      Interwencje twórcze     Jak zrodził się hymn harcerski?  Kalendarium      Bibliografia    Indeks osobowy  ";"Nakładem Oficyny Wydawniczej  Impuls, ukazała się właśnie niezwykle interesująca pozycja pt. "Ignacy  Kozielewski - harcmistrz Rzeczyspospolitej", autorstwa Stanisława  Stanika. To właśnie ta biograficzna książka odsłania przed nami postać  jej tytułowego bohatera, który wsławił się w dzieje tworzenia polskiego  harcerstwa, jak i też jako autor wielu wspaniałych pozycji literackich  na polu pedagogiki oraz nauki, ale też i poezji.   Stanisław Stanik - autor niniejszej pozycji, przedstawia nam na jej  stronach zarówno życiorys Ignacego Kozielowskiego, jak i też przekrój  jego pisarskiej twórczości. To właśnie tu dowiemy się tego, gdzie  urodził się ten ceniony pedagog, jak wyglądała jego edukacja i zawodowa  kariera oraz poznamy pisarskie dokonania - od pierwszych artykułów  począwszy, poprzez pełnowymiarowe dzieła literackie, a kończąc na rzeczy  najbardziej znanej - stworzeniu przez Ignacego Kozielowskiego, hymnu  polskiego harcerstwa.  Całość tej niewielkiej, bo liczącej sobie  zaledwie 90 stron - pozycji, została podzielona tu na kilka głównych  części. Pierwsza z nich pt. "Portret Ignacego Kozielowskiego", skupia  się na ukazaniu życiorysu tej niezwykłej postaci, od dnia jej narodzin,  aż po datę śmierci w 1964 roku. To tu poznamy jego bogatą karierę, wkład  w polskie harcerstwo, ale też i chociażby stosunek do komunistycznej  władzy.  Kolejna część - "W orbicie zainteresowań", podejmuje się  ukazania literackiego, naukowego i pedagogicznego wkładu tej postaci w  rozwój polskiej kultury i nauki. To właśnie tutaj zostały wskazane i  omówione najważniejsze publikacje Ignacego Kozielowskiego, wraz z  przedstawionymi okolicznościami - chociażby czasowymi i politycznymi,  ich powstania.  I wreszcie trzecia część pt. "Jak zrodził się  hymn harcerski", odsłania przed nami kulisy stworzenia tego  nieśmiertelnego i ponadczasowego, utworu. I tak oto poznajemy tu  okoliczności, jakie doprowadziły do powstania tego hymnu, inspirację  autora, jak i oczywiście rzecz najważniejszą - pełny tekst tej pieśni. Na  koniec czeka nas bardzo rzeczowe, szczegółowe i skrupulatnie  przygotowane, kalendarium wydarzeń z życia Ignacego Kozielowskiego. Książkę  tę cechuje niezwykła merytoryczność i zarazem szczegółowość relacji,  która to przedstawia nam całościowy portret tytułowej postaci, wraz z  jej największymi dokonaniami na bardzo wielu polach. Każdy czytelnik,  który tylko sięgnie po niniejszy tytuł, uzyska za jego sprawą kompletną  wiedzę na temat życia Ignacego Kozielowskiego, pozna jego literacką  twórczość, jak i też zaznajomi się z ogromem wkładu tej postaci w rozwój  i kształtowanie się polskiego harcerstwa. To również bardzo czytelne i  przystępnie podanie tych wszystkich informacji, co z kolei przekłada się  na jeszcze większą przyjemność lektury tej książki. I dlatego też można  w tym miejscu pokusić się o stwierdzenie, iż mamy oto do czynienia z  bardzo dobrą, biograficzną pozycją.  Komu poleciłabym sięgnięcie  po ten tytuł w pierwszej kolejności...? Myślę, że przede wszystkim tym  czytelnikom, którzy interesują się osobą Ignacego Kozielowskiego, ale  też i m.in. polską pedagogiką, poezją, jak i również historią  harcerstwa. To właśnie oni wyniosą z tego czytelniczego spotkania  najwięcej. Oczywiście, książka ta może stać się także punktem wyjścia do  jeszcze dokładniejszego zgłębienia życiorysu tej zasłużonej postaci. Słowem  podsumowania - książka Stanisława Stanika pt. "Ignacy Kozielewski -  harcmistrz Rzeczyspospolitej", to pozycja niezwykle interesująca,  wartościowa i merytoryczna w przedstawieniu życia i zawodowego dorobku  tytułowej postaci. Dlatego też z jak największym przekonaniem zachęcam  was do sięgnięcia po ten tytuł, jak i też poznania życia i biografii  Ignacego Kozielowskiego. Polecam!źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31698-ignacy-kozielewski-harcmistrz-rzeczpospolitej.html  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 90 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-566-0.jpg
"Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów";;"Maria Bystrzanowska";978-83-8095-618-6;;"                                    Nowe wydanie V. 2019 poprawione i uzupełnione.                                    Z satysfakcją informujemy, że po półtora roku od premiery książki Mutyzm  wybiórczy – poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów,   która  miała miejsce 8 czerwca 2017 roku, nakład czterech poprzednich  jej  wydań  jest już wyczerpany. Wszystkie dotychczasowe nakłady, co  rzadko   się zdarza w tego typu publikacjach, rozchodziły się w ciągu kilku tygodni.             Zaraz po ukazaniu się książki na rynku Autorka otrzymała wiele sygnałów od Czytelników, nie tylko od rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym, lecz także od specjalistów i nauczycieli z całego kraju oraz z zagranicy, z których jednoznacznie wynikało, że opracowanie było bardzo potrzebne i zostało bardzo pozytywnie przyjęte.                         Nalęży pamiętać, że praca z dzieckiem z mutyzmem wybiórczym nie jest łatwa. Niemniej jednak podjęcie właściwych oddziaływań na wczesnym etapie występowania tego zaburzenia może naprawdę szybko przynieść pozytywne efekty terapeutyczne. Co istotne, pracę z dzieckiem z MW powinni jednocześnie podjąć specjaliści (psycholodzy, logopedzi, pedagodzy), nauczyciele, ale przede wszystkim rodzice dzieci z MW. Rodzice bowiem decydują, jaką terapię otrzymają (bądź nie) ich dzieci. Oznacza to, że motorem niezbędnych zmian powinni być właśnie oni. Chodzi przecież tutaj o dobro i przyszłość dzieci z MW, które – jeśli w porę nie uzyskają właściwej pomocy – mogą mieć zdecydowanie gorszy standard życia w wieku młodzieńczym i dorosłości.                                    Człowiek tyle jest wart, ile może dać drugiemu człowiekowi            św. Jan Paweł II                                                 Publikację poleca Stowarzyszenie „Polskie Towarzystwo Mutyzmu Wybiórczego”                                                             Książka   w przystępny sposób przybliża Czytelnikom problem mutyzmu wybiórczego.  W  kolejnych rozdziałach omawia istotę zaburzenia, proces diagnostyczny  i  terapeutyczny [...].                         […]   wszystkie refleksje Autorki wypływają wprost z jej doświadczeń, a   właściwa narracja wzbogacona jest przykładami różnych przypadków   terapeutycznych, fragmentami wypowiedzi pacjentów i ich rodziców,   tekstami z blogów. Wiele wniosków i spostrzeżeń Maria Bystrzanowska   popiera badaniami sondażowymi (np. zrealizowanymi wśród 100 rodziców   dzieci z mutyzmem).                         Ważną   część stanowi obszerny aneks, zawierający: narzędzia diagnostyczne  (np.  arkusze obserwacji dla rodziców i nauczycieli, kwestionariusz  wywiadu z  rodzicami) i terapeutyczne (mapa mowy, drabina z zadaniami),  opisy  procedur diagnostycznych, wskazówki dla dzieci z mutyzmem  wybiórczym  oraz różnych grup osób, z którymi dziecko z mutyzmem  wybiórczym może się  zetknąć: nauczycieli, rehabilitantów, lekarzy  [...].                         Rodzice   i nauczyciele otrzymują do ręki poradnik, z którego dowiedzą się, jak   rozpoznać mutyzm, jak postępować z dzieckiem z tą przypadłością, gdzie   szukać pomocy, jak wygląda diagnostyka i proces terapii. Specjaliści  zaś  mogą skonfrontować własne doświadczenia z doświadczeniami Autorki  […].                         Z recenzji dr hab. Agnieszki Myszki                                      Książkę   przeznaczono głównie dla rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym,  a także  dla ich nauczycieli i specjalistów. W Polsce jest dostępnych  niewiele  pozycji, w których czytelnik znajdzie nowoczesne podejście do  mutyzmu  wybiórczego (MW). Angielska i amerykańska literatura nie jest  dostępna  dla wszystkich, dlatego też wielu rodziców, nauczycieli czy  specjalistów  wciąż uważa, że skoro dziecko rozmawia w domu, w szkole na  przerwie czy  w gabinecie, to na pewno nie ma żadnego zaburzenia.            Dlaczego książka ta jest przeznaczona dla rodziców?   To właśnie oni często zadają sobie pytanie, dlaczego moje dziecko,   które w domu rozmawia i świetnie się bawi, po przekroczeniu progu   przedszkola/szkoły milknie. Na początku trudno im to zaakceptować.   Czasem słyszą uwagi typu: pewnie dziecko nie mówi, bo rodzice mu nie   pozwalają, manipuluje otoczeniem, wybiera sobie osoby do rozmowy, nie   lubi tej cioci czy nauczycielki. Rodzice z takimi komentarzami muszą się   zmagać nie tylko w przedszkolu, szkole, u lekarza, ale i w rodzinie.   Niestety, nawet rodzina nie rozumie problemów dziecka, uważa, że dziecko   ma taką fanaberię. Wszyscy muszą zrozumieć istotę tego zaburzenia,  żeby  na co dzień nie szkodzić dziecku swoim zachowaniem, tylko go  wspierać  i pomagać.            Dlaczego książka ta jest przeznaczona dla nauczycieli i specjalistów?   Otóż jako osoby pracujące z dziećmi i młodzieżą powinni znać   niepokojące objawy, które sugerują nieprawidłowości w rozwoju. Muszą   także zwracać uwagę na wszelkie zachowania, które nie są typowe.             Z doświadczenia   wiemy, że termin „mutyzm wybiórczy” jest czymś nowym nawet dla wielu   specjalistów (psychiatrów, psychologów, logopedów, pedagogów), którzy do   tej pory nie spotkali dziecka z taką diagnozą bądź nie potrafili   właściwie sklasyfikować występujących u niego objawów. Diagnozując   dziecko z MW, specjaliści powinni mieć wystarczającą wiedzę na temat   istoty zaburzenia i samego przebiegu terapii. Ponadto niektórzy   nauczyciele nie mogą zrozumieć, dlaczego uczeń na lekcji nie odpowiada   na pytania, nie rozmawia z nauczycielami, z rówieśnikami, a czasem na   przerwie buzia mu się nie zamyka. Twierdzą, że uczeń ten manipuluje   otoczeniem i mówi tylko wtedy, kiedy chce lub gdy ma coś do przekazania,   np.: „jakby wiedział, to by odpowiedział”.                                                 Książka rekomendowana             przez Polskie Towarzystwo             Mutyzmu Wybiórczego                                                                 ";;"Przedmowa do czwartego wydania       Wstęp      Rozdział I. Mutyzm wybiórczy – jako zaburzenie w werbalnym komunikowaniu się o podłożu lękowym  1. Wprowadzenie   2. Definicja, istota, przyczyny mutyzmu wybiórczego     3. Czynniki mające wpływ na pojawienie się mutyzmu wybiórczego     4. Objawy kluczowe mutyzmu wybiórczego    5. Cechy dziecka z mutyzmem wybiórczym     6. Mutyzm wybiórczy ciężkiego i lekkiego stopnia    Rozdział II. Mutyzm wybiórczy a inne współistniejące zaburzenia     1. Wyniki nieformalnych badań własnych dotyczących mutyzmu wybiórczego   2. Mutyzm wybiórczy i fobia społeczna    3. Mutyzm wybiórczy i wady wymowy     4. Mutyzm wybiórczy i wielojęzyczność      5. Mutyzm wybiórczy i ASD (zaburzenia ze spektrum autyzmu)      6. Mutyzm wybiórczy i nieśmiałość     Rozdział III. Sytuacja dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu, szkole i w domu1. Charakterystyka zachowań dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu, szkole i w domu na podstawie własnych doświadczeń     2. Specjalne potrzeby edukacyjne oraz edukacja włączająca w aspekcie dzieci i młodzieży z mutyzmem wybiórczym Rozdział IV. Diagnoza – czyli gdzie, kto i jak powinien diagnozować mutyzm wybiórczy 1. Wstęp    2. Trudności diagnostyczne w przypadku mutyzmu wybiórczego   3. Diagnoza i monitorowanie postępów w terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym    4. Diagnoza wstępna dziecka z mutyzmem wybiórczym w poradni psychologiczno-pedagogicznej    5. Poradnia zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży  6. Jak powinno wyglądać badanie psychologiczne, logopedyczne, pedagogiczne dziecka/ucznia z mutyzmem wybiórczym  7. Diagnostyka różnicowa  Rozdział V. Terapia dziecka z mutyzmem wybiórczym1. Wstęp       2. Techniki metody behawioralnej      3. Obszary, metody i sposoby terapii mutyzmu wybiórczego      4. Planowanie terapii dziecka w przedszkolu/szkole i w domu     5. Podstawowe zasady pracy terapeutycznej z dzieckiem z mutyzmem wybiórczym6. Ważne aspekty, które należy uwzględnić w terapii mutyzmu wybiórczego 7. Jak nawiązać dobrą relację z dzieckiem?    8.  Stopnie osiągnięć komunikacyjnych dziecka z mutyzmem wybiórczym na  podstawie terapii w poradni psychologiczno-pedagogicznej  9. Pomoc specjalistów i ich rola w terapii  10. Miejsce terapii  11. Przewidziany czas terapii mutyzmu wybiórczego   12. Jak dziecko z mutyzmem wybiórczym może zacząć rozmawiać w klasie    13. Generalizacja w szkole i w terenie       14. Możliwe przyczyny niepowodzeń w terapii mutyzmu wybiórczego    15. Efekty terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym       16. Opis i analiza przypadków       17. Od chóru do solo – terapia dziecka z mutyzmem wybiórczym, czyli odwrotny sliding in – metoda autorska    18. Terapia mutyzmu wybiórczego u nastolatków 19. Jak nie należy postępować w stosunku do dziecka z mutyzmem wybiórczym, a jak się powinno  20. Skuteczność terapii grupowej u dzieci z mutyzmem wybiórczym  21. Stosowanie farmakoterapii w leczeniu dzieci z mutyzmem wybiórczym    22. Konsultacje online w terapii mutyzmu wybiórczego    23. Najczęstsze pytania rodziców i nauczycieli      Rozdział VI. Prewencja      1. Przygotowanie dziecka do przedszkola/szkoły w aspekcie działań prewencyjnych dotyczących mutyzmu wybiórczego   Podsumowanie     Bibliografia   Aneks     Załącznik 1. Arkusz obserwacji dziecka z podejrzeniem mutyzmu wybiórczego dla rodziców    Załącznik 2. Arkusz obserwacji dziecka z podejrzeniem mutyzmu wybiórczego w przedszkolu/szkole Załącznik 3. Mapa mowy i plan terapii – druki Załącznik 4. Schemat diagnozy dziecka w poradni psychologiczno-pedagogicznej     Załącznik 5. Procedury badania w poradni psychologiczno-pedagogicznej   Załącznik  6. Kwestionariusz wywiadu z rodzicami dziecka z trudnościami  w komunikacji werbalnej (podejrzenie mutyzmu wybiórczego)      Załącznik 7. Dziecko z zespołem Aspergera i mutyzmem wybiórczym – zalecenia dla nauczyciela Załącznik 8. Zadania dla dziecka z MW z uwzględnieniem obciążenia komunikacyjnego Załącznik 9. Przykładowa drabina z zadaniami dla dziecka z MW   Załącznik 10. Dziecko z MW na zajęciach dodatkowych     Załącznik 11. Zalecenia dla lekarzy, pielęgniarek, rehabilitantów dziecka z MW    Załącznik 12. Arkusz samoobserwacji osoby z podejrzeniem mutyzmu wybiórczego      Załącznik 13. Drabina zadań    Załącznik 14. Dziecko lękowe (z mw) idzie do szkoły       ";" Magdalena: Przeczytałam i muszę powiedzieć , że jest to  książka godna polecenia ! Zawiera esencję najważniejszych informacji dotyczących mutyzmu wybiórczego. Informacje są usystematyzowane i napisane w bardzo przystępnej formie dla czytelnika. Zawiera bardzo dobry i pomocny aneks , który może posłużyć do pracy z dzieckiem. Po przeczytaniu tej książki ma się pełny poukładany obraz co to jest mutyzm, a przede wszystkim jak pomóc dziecku. Szczerze polecam !!!Ewa: Bardzo dobra książka dotycząca mutyzmu wybiórczego. W jasny i zrozumiały dla rodziców i nauczycieli sposób omawia podstawowe informacje dotyczące tego zaburzenia. Książka osobiście bardzo mnie zachwyciła, a wszystkim tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z MW powinna pomóc zrozumieć przedmiotowy problem. Książka jest przydatna nie tylko rodzicom ale jest Idealna do sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu, który będzie pracował z dzieckiem. Wszystko jest szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i nieformalnie. Chciałabym aby było więcej takich książek. Świetna pozycja i bardzo za nią dziękuję!     Książka  w przystępny sposób przybliża Czytelnikom problem mutyzmu wybiórczego. W  kolejnych rozdziałach omawia istotę zaburzenia, proces diagnostyczny i  terapeutyczny [...]. […]  wszystkie refleksje Autorki wypływają wprost z jej doświadczeń, a  właściwa narracja wzbogacona jest przykładami różnych przypadków  terapeutycznych, fragmentami wypowiedzi pacjentów i ich rodziców,  tekstami z blogów. Wiele wniosków i spostrzeżeń Maria Bystrzanowska  popiera badaniami sondażowymi (np. zrealizowanymi wśród 100 rodziców  dzieci z mutyzmem). Ważną  część stanowi obszerny aneks, zawierający: narzędzia diagnostyczne (np.  arkusze obserwacji dla rodziców i nauczycieli, kwestionariusz wywiadu z  rodzicami) i terapeutyczne (mapa mowy, drabina z zadaniami), opisy  procedur diagnostycznych, wskazówki dla dzieci z mutyzmem wybiórczym  oraz różnych grup osób, z którymi dziecko z mutyzmem wybiórczym może się  zetknąć: nauczycieli, rehabilitantów, lekarzy [...]. Rodzice  i nauczyciele otrzymują do ręki poradnik, z którego dowiedzą się, jak  rozpoznać mutyzm, jak postępować z dzieckiem z tą przypadłością, gdzie  szukać pomocy, jak wygląda diagnostyka i proces terapii. Specjaliści zaś  mogą skonfrontować własne doświadczenia z doświadczeniami Autorki […]. Z recenzji dr hab. Agnieszki Myszki  „MUTYZM WYBIÓRCZY Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” Maria Bystrzanowska Maria Bystrzanowska napisała fantastyczny podręcznik, który  poprowadzi za rękę Was, drodzy rodzice oraz specjalistów – logopedów,  psychologów, pedagogów, nauczycieli, z którymi współpracujecie w walce o  zdrowie Waszych dzieci, od diagnozy po terapię. Przeczytanie tej  książki w mojej opinii pozwala rodzicowi na to, aby szybko przejść fazę  wyparcia, poprzez akceptację do działania. Jak pokazuje Pani Maria,  która jest przede wszystkim znakomitym praktykiem, pomoc dziecku z  mutyzmem wybiórczym w polskich realiach, na terenie przedszkoli, szkół  przy wsparciu specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznych (Pani  Maria jest pracownikiem ppp) jest możliwa, a im prędzej wprowadzi się  stosowne działania, tym szybciej można pokonać u dziecka lęk przed  mówieniem. Tak naprawdę wystarczy szczera chęć współpracy i życzliwość  oraz trochę czasu, aby zdobyć wiedzę, która pozwoli zrozumieć istotę  zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy.Poradnik „Mutyzm wybiórczy” autorstwa Marii Bystrzanowskiej ukazał się nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls: http://www.impulsoficyna.com.pl/nowosci/mutyzm-wybiorczy,1886.htmlW imieniu Zarządu Polskiego Towarzystwa Mutyzmu Wybiórczego składam  serdeczne podziękowania Oficynie Impuls za przekazane na rzecz naszego  stowarzyszenia egzemplarze książki.Zachęcam do zakupienia egzemplarzy z kolejnego już nakładu (pierwszy  rozszedł się w błyskawicznym tempie!) – to obowiązkowa pozycja do  biblioteczki rodzica dziecka z mutyzmem wybiórczym, specjalisty  zajmującego się tą tematyką, ale też znakomity prezent dla wszystkich,  którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę o tym, jak pracować z dziećmi, w  końcu każdy nauczyciel, pracownik poradni zdrowia psychicznego, lekarz  pediatra, specjalista z poradni psychologiczno-pedagogicznej może  spotkać w swojej karierze zawodowej dziecko z mutyzmem wybiórczym – po  przeczytaniu książki Pani Marii będzie miał rzetelną widzę o zaburzeniu,  ale też świadomość, czego należy unikać w kontakcie z dzieckiem nim  dotkniętym, a co może okazać się pomocne. Poniżej kilka opinii, jakie ukazały się w naszej grupie wsparcia na fb:Łucja Cyranek – Specjalista„Super! Dziękuję za świetną lekturę (…) KAWAŁ DOBREJ ROBOTY! P.S.  Pozwoliłam sobie przejrzeć bibliografię. Jakie smutne jest to, że  praktycznie nie ma w niej polskich pozycji. Wierzę w to, że książka  Marii odmieni zatem oblicze MW, szczególnie w kręgach akademickich,  poradnianych i terapeutycznych!”Ela Bednarczyk-Szaj – Rodzic„Książka jest wspaniała! Zarwałam nockę, żeby ją przeczytać, ale nie  żałuję. Wszystkie najważniejsze wiadomości – teoria, opis terapii, i  najważniejsze – przykłady! W inny niż u Maggie i bardziej dla mnie  przejrzysty sposób pokazane obciążenie komunikacyjne – nie w formie  tabelarycznej, ale zwykle przykłady – dla mnie to duży atut. Dużo  fajnych przykładów jak po kolei pracować nieformalnie z dzieckiem, jest  także przykład drabinki do formalnego sliding in, to na pewno bardzo  pomocne komuś, kto zaczyna pracować z dzieckiem. Idealna książka do  sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu,  który będzie pracował z dzieckiem czy też dla pracowników PPP. Dużym  atutem jest objętość książki – taka w sam raz. Wiadomo, że my rodzice  chcielibyśmy, aby treści było jak najwięcej, ale nie czarujmy się – dla  nauczyciela, specjalisty ze szkoły czy ppp nawet zaangażowanego, nasze  dziecko jest jednym z wielu dzieci, z którymi pracuje i może nie mieć  czasu na przeczytanie 500 stronicowej książki. (…)Jednym słowem wspaniała pozycja i bardzo za nią dziękuję!”Anna Jasiołek – Rodzic„I ja dołączam do grona osób, które przeczytały poradnik Marii.  Szukałam słowa, które by w 100% odzwierciedlało zawartość książki i to  co mi przyszło na myśl po jej przeczytaniu to, że ta książka jest  fenomenalna. Bardzo mnie cieszy, że taka wspaniała pozycja będzie  zasilać półki w naszych domach, księgarniach i w wielu innych miejscach.Po przeczytaniu tej książki mam bardzo pozytywne odczucia, świetny,  doskonały przekaz. Zwracają moją uwagę przykłady przytaczane z pracy z  dziećmi z MW. Wszystko szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i  nieformalnie. Co i jak po kolei i na co zwracać uwagę mając w terapii  dziecko z MW. Język prosty i nieskomplikowany. Wszystko bardzo obrazowo  zostało przedstawione (…) najważniejsze treści są wytłuszczonym drukiem.  Bardzo przejrzysta, czytelne tabele, wszystko usystematyzowane co  stwarza, że przyjemnie się ją czyta.(…) W książce wiele informacji na temat samej diagnozy, zwrócenie  uwagi na zachowania u dziecka, które nas powinny zaniepokoić, gdzie się  wtedy udać i jak przebrnąć przez ten cały etap. Świetnie opisane zadania  dla rodzica, nauczyciela i specjalisty w procesie terapii. Zaciekawiły  mnie też przykłady błędów popełnianych przez rodziców na co dzień w domu  i środowisku i jak ważne jest zmodyfikowanie tych działań, tak aby nie  przenosić swoich lęków na dziecko.(…) Świetnie opracowany aneks, nie obawiam się użyć słowa gotowiec-ściąga dla każdego diagnosty i nie tylko.W książce jest ujęte wszystko, co najbardziej istotne. Ja z pewnością  sięgnę po nią jeszcze nie raz i będę ją polecać i w ten sposób szerzyć  świadomość o MW.Książka mnie osobiście bardzo zachwyciła, a wszystkim tym, którzy  dopiero zaczynają swoją przygodę z MW pomoże zrozumieć nurtujący  problem. Dla osób już wtajemniczonych w specyfikę tego zaburzenia,  książka ta poszerzać będzie ich horyzonty (…) Książka jest hitem na  polskim rynku!” źródłó:  http://www.mutyzm.org.pl/recenzja-ksiazki-mutyzm-wybiorczy-poradnik-dla-rodzicow-nauczycieli-specjalistow-maria-bystrzanowska/   O mutyzmie wciąż wiemy za mało. I choć to wydaje się niewiarygodne, niektórzy nauczyciele czy szkolni pedagodzy nawet o nim nie słyszeli. Może to wynikać z faktu, że w Polsce wciąż niewiele jest pozycji na ten temat, szczególnie tych prezentujących nowoczesne podejście do mutyzmu wybiórczego (MW), zaś literatura obcojęzyczna nie dla wszystkich jest dostępna. Tymczasem ilość dzieci z mutyzmem, w tym ilość dzieci, które nie zostały jeszcze zdiagnozowane, lub są zdiagnozowane błędnie, rośnie.   Dlatego też tak cenną jest publikacja Marii Bystrzanowskiej, logopedy i specjalisty wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, która w swojej książce „Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” stara się przybliżyć istotę zaburzenia. Chociażby po to, by swoim codziennym zachowaniem nie szkodzić dziecku na co dzień, ale przeciwnie – by go wspierać. Po książkę sięgnąć zatem powinni wszyscy, którzy mają, albo mogą mieć styczność z przypadkami MW, a także rodzice dzieci z tym zaburzeniem oraz studenci, zarówno logopedii, jak i psychologii czy pedagogiki. Książka ta jest niezbędna, by specjaliści w tych dziedzinach potrafili poprawnie sklasyfikować występujące objawy oraz by potrafili podjąć odpowiednie kroki, mające na celu prowadzenie terapii dzieci z MW.   Książka składa się z sześciu rozdziałów, zawierających zmienione i uzupełnione – w stosunku do poprzednich wydań – tematy. Układ książki pozwala stopniowo zgłębiać zagadnienie mutyzmu, zaś użyty język czy liczne przykłady z życia codziennego, zarówno z praktyki zawodowej autorki, jak i przypadki osób należących do poświęconych mutyzmowi grup na FB, pozwalają zrozumieć zarówno wagę problemu, jak i powiązać teorię z praktyką.   W rozdziale pierwszym autorka przybliża nam definicję, istotę i przyczyny mutyzmu wybiórczego, a także omawia czynniki mające wpływ na pojawienie się tego zaburzenia. Poznamy również objawy kluczowe mutyzmu oraz cechy dziecka z mutyzmem wybiórczym. Rozdział drugi stanowi omówienie zagadnienia mutyzmu w kontekście innych współistniejących zaburzeń. Autorka posłużyła się wynikami badań ankietowych przeprowadzonych wśród rodziców dzieci z MW, celem lepszego zrozumienia funkcjonowania tych dzieci oraz wyłonienia współistniejących objawów.   W rozdziale trzecim Bystrzanowska charakteryzuje zachowania dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu, szkole oraz w domu. Omawia pewne cechy wspólne, które posiadają osoby z tym zaburzeniem, takie jak: lękowa osobowość, dwoistość natury oraz wybiórczość mówienia. Kolejny rozdział dotyczy diagnozowania mutyzmu – autorka odpowiada na pytania: gdzie i kto oraz jak powinien diagnozować MW. Zwraca też uwagę na trudności diagnostyczne oraz zajmuje się kwestią samej diagnozy i monitorowania postępów w terapii dziecka z MW.   Kluczową sprawą terapii dziecka z MW jest wczesna interwencja, czyli prowadzenie oddziaływań terapeutycznych z chwilą zaobserwowania pierwszych objawów MW, dlatego też omówienie terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym, stało się tematem rozdziału piątego. Ostatni, szósty rozdział, dotyka kwestii działań prewencyjnych, choć autorka zwraca uwagę na fakt, iż w przypadku MW istotna jest szybka diagnoza oraz wczesne działanie terapeutyczne.  Opublikowana nakładem Wydawnictwa IMPULS książka pt. „Mutyzm wybiórczy” to poradnik, który nie tylko pomaga w zrozumieniu zaburzenia rodzicom, terapeutom czy nauczycielom, ale dostarcza szeregu narzędzi i przydatnych wskazówek, tak cennych w pracy z zaburzonym dzieckiem. Załączone arkusze pomagają w diagnozowaniu dziecka z MW, zaś porady zawarte w kolejnych rozdziałach – w planowaniu terapii. I mimo iż jako terapeuta nie zetknęłam się do tej pory z przypadkiem mutyzmu wybiorczego to wiem, że kiedy tylko tak się stanie, książka Marii Bystrzanowskiej będzie nieocenioną pomocą w pracy z tym zaburzeniem.Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2018/12/maria-bystrzanowska-mutyzm-wybiorczy.html  Doczekaliśmy się pierwszej w Polsce książki o mutyzmie wybiórczym godnej polecenia!„MUTYZM WYBIÓRCZY Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów” Maria BystrzanowskaMaria Bystrzanowska napisała fantastyczny podręcznik, który  poprowadzi za rękę Was, drodzy rodzice oraz specjalistów – logopedów,  psychologów, pedagogów, nauczycieli, z którymi współpracujecie w walce o  zdrowie Waszych dzieci, od diagnozy po terapię. Przeczytanie tej  książki w mojej opinii pozwala rodzicowi na to, aby szybko przejść fazę  wyparcia, poprzez akceptację do działania. Jak pokazuje Pani Maria,  która jest przede wszystkim znakomitym praktykiem, pomoc dziecku z  mutyzmem wybiórczym w polskich realiach, na terenie przedszkoli, szkół  przy wsparciu specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznych (Pani  Maria jest pracownikiem ppp) jest możliwa, a im prędzej wprowadzi się  stosowne działania, tym szybciej można pokonać u dziecka lęk przed  mówieniem. Tak naprawdę wystarczy szczera chęć współpracy i życzliwość  oraz trochę czasu, aby zdobyć wiedzę, która pozwoli zrozumieć istotę  zaburzenia, jakim jest mutyzm wybiórczy.Poradnik „Mutyzm wybiórczy” autorstwa Marii Bystrzanowskiej ukazał się nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls.W imieniu Zarządu Polskiego Towarzystwa Mutyzmu Wybiórczego składam  serdeczne podziękowania Oficynie Impuls za przekazane na rzecz naszego  stowarzyszenia egzemplarze książki.Zachęcam do zakupienia egzemplarzy z kolejnego już nakładu (pierwszy  rozszedł się w błyskawicznym tempie!) – to obowiązkowa pozycja do  biblioteczki rodzica dziecka z mutyzmem wybiórczym, specjalisty  zajmującego się tą tematyką, ale też znakomity prezent dla wszystkich,  którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę o tym, jak pracować z dziećmi, w  końcu każdy nauczyciel, pracownik poradni zdrowia psychicznego, lekarz  pediatra, specjalista z poradni psychologiczno-pedagogicznej może  spotkać w swojej karierze zawodowej dziecko z mutyzmem wybiórczym – po  przeczytaniu książki Pani Marii będzie miał rzetelną widzę o zaburzeniu,  ale też świadomość, czego należy unikać w kontakcie z dzieckiem nim  dotkniętym, a co może okazać się pomocne. Poniżej kilka opinii, jakie ukazały się w naszej grupie wsparcia na fb:Łucja Cyranek – Specjalista„Super! Dziękuję za świetną lekturę (…) KAWAŁ DOBREJ ROBOTY! P.S.  Pozwoliłam sobie przejrzeć bibliografię. Jakie smutne jest to, że  praktycznie nie ma w niej polskich pozycji. Wierzę w to, że książka  Marii odmieni zatem oblicze MW, szczególnie w kręgach akademickich,  poradnianych i terapeutycznych!” Ela Bednarczyk-Szaj – Rodzic„Książka jest wspaniała! Zarwałam nockę, żeby ją przeczytać, ale nie  żałuję. Wszystkie najważniejsze wiadomości – teoria, opis terapii, i  najważniejsze – przykłady! W inny niż u Maggie i bardziej dla mnie  przejrzysty sposób pokazane obciążenie komunikacyjne – nie w formie  tabelarycznej, ale zwykle przykłady – dla mnie to duży atut. Dużo  fajnych przykładów jak po kolei pracować nieformalnie z dzieckiem, jest  także przykład drabinki do formalnego sliding in, to na pewno bardzo  pomocne komuś, kto zaczyna pracować z dzieckiem. Idealna książka do  sprezentowania nauczycielowi, albo specjaliście w szkole, przedszkolu,  który będzie pracował z dzieckiem czy też dla pracowników PPP. Dużym  atutem jest objętość książki – taka w sam raz. Wiadomo, że my rodzice  chcielibyśmy, aby treści było jak najwięcej, ale nie czarujmy się – dla  nauczyciela, specjalisty ze szkoły czy ppp nawet zaangażowanego, nasze  dziecko jest jednym z wielu dzieci, z którymi pracuje i może nie mieć  czasu na przeczytanie 500 stronicowej książki. (…)Jednym słowem wspaniała pozycja i bardzo za nią dziękuję!” Anna Jasiołek – Rodzic„I ja dołączam do grona osób, które przeczytały poradnik Marii.  Szukałam słowa, które by w 100% odzwierciedlało zawartość książki i to  co mi przyszło na myśl po jej przeczytaniu to, że ta książka jest  fenomenalna. Bardzo mnie cieszy, że taka wspaniała pozycja będzie  zasilać półki w naszych domach, księgarniach i w wielu innych miejscach.Po przeczytaniu tej książki mam bardzo pozytywne odczucia, świetny,  doskonały przekaz. Zwracają moją uwagę przykłady przytaczane z pracy z  dziećmi z MW. Wszystko szczegółowo opisane, jak pracować formalnie i  nieformalnie. Co i jak po kolei i na co zwracać uwagę mając w terapii  dziecko z MW. Język prosty i nieskomplikowany. Wszystko bardzo obrazowo  zostało przedstawione (…) najważniejsze treści są wytłuszczonym drukiem.  Bardzo przejrzysta, czytelne tabele, wszystko usystematyzowane co  stwarza, że przyjemnie się ją czyta.(…) W książce wiele informacji na temat samej diagnozy, zwrócenie  uwagi na zachowania u dziecka, które nas powinny zaniepokoić, gdzie się  wtedy udać i jak przebrnąć przez ten cały etap. Świetnie opisane zadania  dla rodzica, nauczyciela i specjalisty w procesie terapii. Zaciekawiły  mnie też przykłady błędów popełnianych przez rodziców na co dzień w domu  i środowisku i jak ważne jest zmodyfikowanie tych działań, tak aby nie  przenosić swoich lęków na dziecko.(…) Świetnie opracowany aneks, nie obawiam się użyć słowa gotowiec-ściąga dla każdego diagnosty i nie tylko.W książce jest ujęte wszystko, co najbardziej istotne. Ja z pewnością  sięgnę po nią jeszcze nie raz i będę ją polecać i w ten sposób szerzyć  świadomość o MW.Książka mnie osobiście bardzo zachwyciła, a wszystkim tym, którzy  dopiero zaczynają swoją przygodę z MW pomoże zrozumieć nurtujący  problem. Dla osób już wtajemniczonych w specyfikę tego zaburzenia,  książka ta poszerzać będzie ich horyzonty (…) Książka jest hitem na  polskim rynku!” źródło: http://www.mutyzm.org.pl/recenzja-ksiazki-mutyzm-wybiorczy-poradnik-dla-rodzicow-nauczycieli-specjalistow-maria-bystrzanowska/?fbclid=IwAR16FbnRWxyaUSdUQwkX8gyadB9ll5lcwhWPSRisOmMhgUNMY5tKZlHiv9M   ";34.00;"Wydanie V poprawione i uzupełnione, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 172 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-618-6.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 14";"Konteksty społeczne i międzykulturowe";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-8095-563-9;;"                                                                                       Tom 14 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Konteksty społeczne i międzykulturowe,  prezentuje kolejne rozważania teoretyczne i praktyczne nad  współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.             Kontekstom społecznym i międzykulturowym oraz tendencjom i problemom edukacji małego dziecka poświęcone są opracowania zamieszczone w tej publikacji. W poszczególnych tekstach znajdują się poglądy, propozycje oraz wyniki badań i studiów dotyczące różnych obszarów funkcjonowania dziecka w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym we współczesnej rzeczywistości społeczno-kulturowej.            Prezentowany tom składa się z dwóch części. W pierwszej, noszącej tytuł Społeczne konteksty dziecka i dzieciństwa – propozycje teoretyczne i rozwiązania praktyczne, autorzy zwracają uwagę m.in. na potrzebę opracowania metodologii badań nad dzieciństwem. Jak podkreśla Danuta Waloszek, na świecie, obok nas dorosłych, jest konkretny, rozwijający się człowiek – dziecko/uczeń z imienia i nazwiska oraz z własną biografią, któremu należy się uwaga i powaga. Jest swoiście wyposażoną, wartościową, fascynującą „cząstką elementarną” ludzkości. Uchwycenie niezwykłości „nowego, kolejnego powołanego do życia człowieka”, jego indywidualności i ustosunkowanie się do nich jest podstawowym zadaniem dorosłej części społeczeństwa, w tym nauczyciela. Autorzy poszczególnych tekstów opisują dzieciństwo z dwóch perspektyw: a) węższej – obejmującej indywidualny dziecięcy świat przeżyć, znaczeń, wartości, doświadczeń, aktywności, którego centrum stanowi rodzina, szkoła, rówieśnicy, codzienne kontakty społeczne, oraz b) szerszej – rozumianej jako historyczno-społeczno-kulturowa kategoria, odnosząca się do statusu społecznego dziecka, ukazująca jego położenie w grupie społecznej. Wskazują także na potrzebę edukacji refleksyjnej w pracy pedagogicznej, opartej m.in. na dialogowaniu z dziećmi.            Druga część, zatytułowana Wychowanie międzykulturowe małego dziec­ka – doświadczenia polskie i zagraniczne, zawiera zarówno teoretyczną, jak i praktyczną egzemplifikację zagadnień związanych z edukacją międzykulturową. W kontekście polskich, słowackich, czeskich, duńskich i niemieckich doświadczeń prezentowane są zagadnienia dotyczące nabywania kompetencji społecznych przez uczniów żyjących w środowiskach zróżnicowanych kulturowo czy funkcjonowania w szkołach większościowych dzieci wywodzących się z mniejszości narodowych i etnicznych. Tę część zamyka przewodnik bibliograficzny, obejmujący najważniejsze lektury do edukacji międzykulturowej dla dzieci. Przemysław P. Grzybowski, autor przewodnika, słusznie zaznacza, że przemyślana praca z lekturami do edukacji międzykulturowej uświadamia, iż każdy z ich bohaterów – nawet najbardziej niezwykły, wręcz dziwaczny – jest wartościowy i przez to godzien szacunku, a jedną z cech konstytuujących jego wartość stanowi właśnie odmienność, różnica, dzięki której świat młodego czytelnika ulega wzbogaceniu o nowe idee, poglądy, wzory postępowania.                        Ewa Ogrodzka-Mazur                                                   Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !                        KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):                        Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)                                    Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)                        Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)                          Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj)                         Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)                          Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)                                    Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)                        Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)                        Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)                                    Tom 13: Konteksty oświatowe (zobacz tutaj)                                    Tom 14: Konteksty społeczne i międzykulturowe (zobacz tutaj)                                      ";;"Wprowadzenie     SPOŁECZNE KONTEKSTY DZIECKA I DZIECIŃSTWA  – PROPOZYCJE TEORETYCZNE I ROZWIĄZANIA PRAKTYCZNEDanuta WaloszekMetodologia badań dzieciństwa. Wstępny zarys obszaru poszukiwań i pytań badawczych      Marzenna Magda-Adamowicz Jakość dzieciństwa  Elżbieta Maria Minczakiewicz Dialog z dziećmi i jego miejsce w systemie wychowawczym Janusza Korczaka budowanym na fundamencie personalizmu i etyki   Danuta Ulewicz-Adamczyk Wychowanie do demokracji w szkole – ujęcie teoretyczne      Alina Górniok-Naglik W stronę edukacji refleksyjnej  – od odtwarzania sensów i znaczeń do ich kreowania  Zofia Olek-Redlarska Teatr moją pasją, przygodą, fascynacją. Rzecz o Janie Wilkowskim     WYCHOWANIE MIĘDZYKULTUROWE MAŁEGO DZIECKA – DOŚWIADCZENIA POLSKIE I ZAGRANICZNE Ewa Ogrodzka-Mazur Kompetencje społeczne uczniów a realizacja zadań rozwojowych w okresie późnego dzieciństwa – studium z pogranicza polsko-czeskiego    Aneta Czerska Duńska sztuka szczęścia – hygge – w edukacji przedszkolnej i szkolnej   Alena Doušková, Soňa Karikova Vzdelávacie centrá pre Slovákov žijúcich v zahraničí a ich podpora pri príprave detí na komisionálne skúšky Daniel Hanuš Aktuální praktické právní souvislosti předškolního vzdělávání v České republice    Hristo Kyuchukov, Baris Giray, Burak DalkılıçFrom bilingualism to monolingualism  – Turkish children in Berlin      Jaroslav Balvín, Monika Farkašová Roma, school and Romani children      Iva Staňková, Lenka Venterová The concept of educational values from the perspective of learnersfrom different cultural backgrounds    Przemysław Paweł Grzybowski Lektury do edukacji międzykulturowej dla dzieci. Przewodnik bibliograficzny      Informacja o autorach";-;40.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 206 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-563-9.jpg
"Animacja społeczno-kulturalna współczesne wyzwania";"Młodzież i seniorzy jako odbiorcy kultury";"Mariusz Cichosz";978-83-8095-585-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook  Animacja społeczno-kulturalna jest jednym z kierunków pedagogiki zajmującym się zagadnieniem praktyki wychowawczej i edukacyjnej, realizowanej w obszarze szeroko rozumianej kultury. Można jednak powiedzieć, iż jest to tradycyjne zagadnienie pedagogiki w ogóle, gdyż we wszystkich subdyscyplinach pedagogicznych w mniejszym lub większym stopniu pojawia się i jest podejmowany temat kultury i jej wpływu na proces wychowania.Przy czym chodzi tu nie tylko o fundamentalne dla animacji społeczno-kulturalnej zagadnienie wartości, które jest przecież podstawą każdego myślenia o wychowaniu i edukacji, ale także o konkretne praktyczne rozstrzygnięcia – o wykorzystywanie treści kulturowych w działaniach edukacyjnych. Jest to przestrzeń rozważań i projektów dotyczących wychowania realizowanego przez określone, różnorodne instytucje edukacyjne. Za tym idzie zaś potrzeba nie tylko rozpoznawania i wpisywania się w określony kontekst, dziedzictwo i tożsamość kulturową, ale także odczytywania zmieniających się potrzeb kulturalnych ludzi, co przekłada się na możliwe i potrzebne uczestnictwo w kulturze wszystkich jednostek uczestniczących w życiu społecznym: dzieci, młodzieży, dorosłych oraz osób starych – seniorów.Tradycji rozwoju animacji społeczno-kulturalnej – tak szeroko i specyficznie tu rozumianej: jako praktyki wychowawczej odwołującej się do kultury – można i należy poszukiwać wieloaspektowo, a także w dość odległej przeszłości – na drogach rozwoju pedagogiki. Autorzy tej monografii starali się podejść do tematyki dość szeroko, rekonstruując zagadnienie animacji społeczno-kulturalnej w tradycji pedagogiki kultury czy edukacji humanistycznej, jak również wskazując na osiągnięcia i rozstrzygnięcia, jakie w tym zakresie wypracowano w pedagogice społecznej. Kierunki tych poszukiwań i rekonstrukcji zostały zawarte w rozdziale pierwszym. Jeśli zaś chodzi o podejmowane i realizowane dziś działania wychowawcze i animacyjne związane z kulturą, szczególnie w kontekście ich współczesnych przemian i wyzwań, uwzględniono w książce dwa wątki takich uwarunkowań – w odniesieniu do młodzieży i seniorów. Te dwa biegunowo różne i odmienne obszary oddziaływań wydają się szczególnie wrażliwe i podatne na zmiany kulturowe i w rezultacie niosą zapotrzebowanie na specyficzną praktykę wychowawczo-animacyjną. Stanowią więc tym samym szczególne wyzwanie dla współczesności. Książka składa się z trzech rozdziałów poświęconych powyższym zagadnieniom. Należy też powiedzieć, iż powstała ona w zespole badawczym złożonym z trzech osób, które od lat prowadzą swoje badania w tych obszarach, zajmując się, po pierwsze, rekonstrukcją podstaw teoretycznych działań wychowawczych i animacyjnych warunkowanych społecznie i środowiskowo – w tym zagadnieniem podstaw animacji społeczno-kulturalnej; następnie – funkcjonowaniem młodzieży, także w kontekście jej aksjologicznych wyborów i uczestnictwa w kulturze, jak również zagadnieniem funkcjonowania seniorów i podejmowania wobec nich działań animacyjnych. W książce kolejne rozdziały skupiają się właśnie na tych tematach.Na końcu publikacji Czytelnik znajdzie również wykaz pojęć/haseł związanych z jej problematyką, co w naszym zamierzeniu ma służyć szczegółowemu, a jednocześnie szerokiemu rozpoznaniu podjętych w książce wątków problemowych. Ponieważ zagadnienie animacji społeczno-kulturalnej z jednej strony wyrasta z bogatej tradycji namysłu nad wychowaniem, z drugiej zaś – jest ciągle aktualnym i żywo dziś podejmowanym zagadnieniem, w książce zamieszczona została bogata, rozbudowana bibliografia przedmiotowa, umożliwiająca wgląd w literaturę, z której skorzystali autorzy, ale także głębszą penetrację tego zagadnienia. Publikację uzupełnia również dodatkowa, ale z naszego punktu widzenia równie istotna bibliografia anglojęzyczna. Mamy nadzieję, że nasza książka będzie dobrym i ważnym głosem w dyskusji nad współczesnymi uwarunkowaniami animacji społeczno-kulturalnej, a także dobrą pomocą dla praktyków realizujących swoje zadania w tym obszarze.Mariusz Cichosz  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp     1. Kultura – rozumienie pojęcia, wybrane konteksty    1.1. Kultura i jej znaczenia   1.1.1. Społeczny i antropologiczny wymiar kultury     1.1.2. Kultura a wartości    1.2. Animacja społeczno-kulturalna – geneza, rozwój koncepcji, perspektywa pedagogiczna1.2.1. Początki – nurt oświatowo-kulturalny    1.2.2. Rozwój koncepcji – nurt systemowy – działalność kulturalno-oświatowa    1.2.3. Edukacja środowiskowa i edukacja kulturalna   1.2.4. Animacja społeczno-kulturalna – charakterystyka   2. Uczestnictwo młodzieży w kulturze  2.1. Uczestnictwo młodzieży w kulturze – konteksty teoretyczne    2.1.1. Partycypacja kulturalna/ w kulturze – rozstrzygnięcia terminologiczne  2.1.2. Młodzież w ujęciu definicyjnym2.1.3. Młodzież w kontekście wybranych teorii/koncepcji rozwoju człowieka2.2. Aktywność kulturalna młodego pokolenia – wybrane aspekty i konteksty2.2.1. Aksjologiczne aspekty uczestnictwa młodzieży w kulturze    2.2.2. Społeczno-pedagogiczne konteksty uczestnictwa młodzieży w kulturze 2.3. Młodzież – (nie)uczestnicy kultury   2.3.1. Nowe formy uczestnictwa młodzieży w kulturze – możliwości i ograniczenia 2.3.2. Wyzwania dla animacji społeczno-kulturalnej – drogowskazy  3. Wybrane przestrzenie aktywności seniorów       3.1. Wybrane obszary optymalnego starzenia się człowieka w okresie późnej dorosłości 3.1.1. Starzenie się człowieka w okresie późnej dorosłości  3.1.2. Obszary uczestnictwa w kulturze ludzi w okresie późnej dorosłości 3.1.3. Całożyciowe uczenie się jako fundament wysokiej jakości życia ludzi starszych 3.2. Człowiek w podeszłym wieku w przestrzeni ekonomicznej  3.3. Przeszłość – teraźniejszość – przyszłość seniorów jako podstawa wyznaczania kierunków w animacji społeczno-kulturalnej    3.3.1. Materiał i metoda 3.3.2. Wyniki badań      3.3.3. Wyzwania w pracy z seniorami w sferze animacji społeczno-kulturalnejZakończenie     Słownik pojęć     Bibliografia    Summary     Noty o autorach   ";"Swoją tematyką praca ta trafia absolutnie w aktualne i pilne potrzeby środowiska naukowego i akademickiego w zakresie rozważań teoretycznych i empirycznych dotyczących animacji społeczno-kulturalnej, mającej przyczyniać się do uruchamiania w środowisku sił społecznych, dzięki którym można dokonywać różnorodnych zmian i których rezultatem byłby harmonijny rozwój społeczności we wszystkich dziedzinach życia. […]  Zamieszczone w tym zbiorze rozdziały są odzwierciedleniem inspirującej i ożywionej narracji naukowej. Ilustrują one bardzo dobrze bogactwo koncepcji i teorii pojawiających się na gruncie pedagogiki społecznej i pedagogiki kultury. […] Książka stanowi w mojej ocenie atrakcyjny naukowo kąsek dla każdego odbiorcy zainteresowanego tematyką animacji społeczno-kulturalnej – rozumianej ostatecznie za autorami jako edukacyjna aktywność i działanie mające na celu pobudzanie do twórczej aktywności i społecznego uczestnictwa, realizowanej na drodze edukacji zarówno środowiskowej, jak i kulturalnej – inspirując i rozwijając poznawczo w tym obszarze tematycznym oraz porządkując pewne kategorie, a także ukazując drogi realizacji określonych idei, koncepcji czy założeń praktycznych. […]  Książka z pewnością będzie cieszyła się zainteresowaniem, ponieważ pod względem zarówno merytorycznym – odpowiedniego poziomu naukowego przedstawianych w niej refleksji – jak i formy przekazu spełnia wszelkie standardy pracy naukowej i dydaktyczno-akademickiej. Z recenzji prof. UAM dr hab. Katarzyny Segiet   ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 196 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-585-1.jpg
"Uznanie dorosłości człowieka z niepełnosprawnością";"Studium socjopedagogiczne narracji osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym";"Iwona Myśliwczyk";978-83-8095-609-4;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook  Inspiracją do napisania tej książki była przede wszystkim chęć poznania i zrozumienia dorosłości osób o niepełnej sprawności intelektualnej, która jest lub nie jest uznana przez rodzinę, specjalistów, pracowników instytucji i innych grup środowiska społecznego. Chciałam zobaczyć, jak osoby te rozumieją, definiują, doświadczają uznania/deficytu uznania własnej dorosłości. Zrozumieć świat dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną to poznać ich osobowość, marzenia, zainteresowania oraz problemy dnia codziennego, będące konsekwencją niepełnosprawności, ale przede wszystkim postaw społecznych konstruowanych w wyniku braku akceptacji dla tego, co „inne”.Uznanie dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną stało się podmiotem moich zainteresowań, a bohaterami niniejszego opracowania są osoby z orzeczoną niepełnosprawnością intelektualną, które w swoich biografiach doświadczają uznania swojej dorosłości, ale także deficytu uznania, wskutek którego cierpią, czują się osamotnione, a izolując się, pozostają w kręgu grupy defaworyzowanej społecznie. Przez podjęte badania starałam się odczytać, zrozumieć i zinterpretować swoisty „tekst społeczny” konstruowany przez dorosłe osoby z umiarkowaną niepełnosprawnością intelektualną, realizowany w toku różnych interakcji. Aby zrozumieć istotę tych zachowań, usiłowałam poznać „prawdziwe” znaczenia nadawane przez dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną własnemu doświadczeniu.Książka składa się z dwóch części. Pierwsza, zatytułowana Między niepełnosprawnością a normalnością. Konceptualizacja badań własnych, obejmuje trzy rozdziały, z których dwa traktują o teoretycznych zagadnieniach podjętej problematyki, a jeden z nich odnosi się do metodologicznej części projektu. W pierwszym rozdziale ukazałam uwarunkowania funkcjonowania człowieka z niepełnosprawnością w nowoczesnym świecie. Wyakcentowane zostały takie kategorie, jak: godność, autonomia, szacunek, tożsamość, podmiotowość, jako komponenty wizerunku osób z niepełnosprawnością, oraz te, które zawsze „wpływały na kształt teorii fenomenu niepełnosprawności i praktyki w podejmowaniu pracy z osobami odbiegającymi od normy” (Głodkowska 2014a, s. 100). W rozdziale drugim skupiłam się głównie na teoretycznych podstawach analiz, tj. na teorii uznania Honnetha i koncepcji kapitału społecznego oraz teorii pola Pierre’a Bourdieu. Wyakcentowałam również kategorię normalności oraz sprawczości jako pochodnej dorosłości. W kolejnym rozdziale przedstawiłam przyjętą w badaniach perspektywę badawczą, uzasadniłam ją, a także opisałam poszczególne kroki procedury badawczej. Konstrukcja tego rozdziału odzwierciedla strukturę projektu jakościowego. Druga część książki, empiryczna, zatytułowana Jednostkowe i społeczne doświadczanie nie(uznanej) dorosłości w różnych polach społecznego egzystowania, zawiera retrospekcję doświadczeń biograficznych dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. W tej części pracy zawarłam dosłowne wypowiedzi badanych, pozyskane za pomocą wywiadów narracyjnych. Starałam się zachować postawę otwartą wobec danych wyłaniających się z rzeczywistości społecznej doświadczanej przez dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną, aby odkryć „prawdziwe” znaczenia nadawane przez rozmówców. Rozdział V książki to zarówno wyniki analiz uznania/deficytu uznania dorosłości, które są tylko możliwą interpretacją w kontekście postawionych pytań badawczych, jak i próba umieszczenia uzyskanej przestrzeni wynikowej w ramach funkcjonujących teorii społecznych. Świadoma jestem, że przyjęcie jakościowej strategii badawczej może być narażone na krytykę z powodu subiektywnej interpretacji, którą można podważyć. Aby tego uniknąć, starałam się dokładnie zaprezentować strategię badawczą, a w części dotyczącej interpretacji danych – przywoływać kontekst badanej sytuacji. Prezentowana książka jest przede wszystkim dyskursem naukowym i poznawczo odkrywa nie w pełni jeszcze rozpoznany obszar kategorii uznania osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną. Ze względu na empirię zgromadzoną w postaci narracji biograficznej jest także znakomitym obszarem do wykorzystania przez rodziców i praktyków. Publikacja jest próbą eksploracji zmian, które dokonały się w zakresie nadawania znaczeń dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną z perspektywy ich subiektywnego doświadczenia. Zarysowany w wyniku przeprowadzonych badań obraz społecznego świata dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną wchodzi w dialog z różnymi koncepcjami pedagogiki specjalnej, wskazując ich niedociągnięcia i niejednoznaczność interpretacyjną oraz kierunki zmian. Tak więc książkę kieruję przede wszystkim do rodziców i praktyków, aby wsłuchali się w głos rozmówców, próbując zrozumieć fenomen niepełnosprawności ich dzieci czy podopiecznych. Poleciłabym ją także osobom, grupom, środowiskom, które chciałyby nie tylko zgłębić wiedzę na temat uznania dorosłości osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną, ale i zobaczyć w takiej osobie człowieka, któremu bezwarunkowo przypisane są godność, tożsamość, autonomia i podmiotowość. Mam nadzieję, że książka pobudzi do refleksji i zainspiruje do rozważań wszystkie środowiska, które teoretycznie i praktycznie uwikłane są w fenomen niepełnosprawności.Autorka  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Podziękowanie        Wstęp        Część 1Między niepełnosprawnością a normalnością. Konceptualizacja badań własnychRozdział 1. Człowiek z niepełnosprawnością w nowoczesności  1.1. Niepełnosprawność intelektualna na tle zmian paradygmatycznych      1.2. Podmiotowość we współczesnych debatach naukowych a podmiotowość osoby z niepełnosprawnością 1.3. Autonomia i samostanowienie osób z niepełnosprawnością w relacji dialogowej  1.4. Kategoria „ja” a poczucie tożsamości osób z niepełnosprawnościąRozdział 2. Osoby niepełnosprawne intelektualnie na drodze do normalności  2.1. Teoria uznania i jej kluczowe kategorie    2.2. Koncepcje Pierre’a Bourdieu – demaskowanie porządku świata   2.3. Dorosłość osób z niepełnosprawnością intelektualną jako kategoria dyskusyjna w pedagogice specjalnej 2.4. Prawa i wybory osób z niepełnosprawnością jako mechanizm sprawczości 2.5. Normalizacja życia osób niepełnosprawnych czy przemoc symboliczna – implikacje dla integracji społecznej  2.6. Stereotyp i uprzedzenie – przykład zniekształconej rzeczywistości społecznej Rozdział 3. Założenia metodologiczne i procedura badawcza  3.1. Przyjęta orientacja metodologiczna a fenomen niepełnosprawności 3.2. Cel i problematyka badań   3.3. Biograficzna perspektywa badawcza, czyli chcę bardziej (z)rozumieć, jak postrzegasz świat    3.4. Codzienność i aktorzy życia społecznego – aktorzy (nie)jednej roli  3.5. Proces analizy materiału badawczego – dane narracyjne w koncepcji Schützego  Część 2Jednostkowe i społeczne doświadczanie (nie)uznanej dorosłości w różnych polach społecznego egzystowaniaRozdział 4. Retrospekcja doświadczeń biograficznych dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną4.1. Interpretowanie dorosłości    4.2. Kapitał domu rodzinnego w zakresie uznania lub deficytu uznania dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną a zdolność do partycypacji, zdobycia kompetencji społecznych, obywatelskich  4.3. Uznanie dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną przez innych warunkiem lepszej jakości życia 4.4. (Nie)uznane płaszczyzny społecznego egzystowania dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz wynikające z nich role społeczne 4.5. Implikacje odmowy uznania dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną i podjęte działania w celu uzyskania aprobaty innychRozdział 5. Uznanie dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną. Próba rekapitulacji     5.1. Podsumowanie i wnioski z badań własnych  5.2. Przestrzeń wynikowa w świetle teorii społecznych  Bibliografia     ";"Monografia wpisuje się w najnowsze trendy współczesnej pedagogiki specjalnej, to jest w odkrywanie i nadawanie znaczeń zjawiskom wcześniej marginalizowanym, pomijanym lub rozpatrywanym w jednostronnej perspektywie. Takim zjawiskiem niewątpliwie jest dorosłość człowieka z niepełnosprawnością intelektualną, badana dotychczas głównie w kontekstach zatrudnienia, zamieszkania czy praktycznych wymiarów społecznego funkcjonowania. Autorka przekracza to wąskie spojrzenie poprzez uczynienie osią swych analiz socjokulturowej koncepcji uznania dorosłości rozważanej w kontekstach dyktatu norm i społecznie rozumianej normalności. Ogromną zaletą pracy jest przyjęcie perspektywy człowieka z niepełnosprawnością intelektualną. W szczegółowych analizach materiału empirycznego Iwona Myśliwczyk wykazuje, że podstawą bycia osobą dorosłą nie są składowe funkcjonalne, lecz świadomość społecznego uznania bycia dorosłym. W podejściu Autorki nie brak także krytycznego spojrzenia na dyscyplinujący charakter normalności oraz na organizację świata podporządkowaną wymogom pełnosprawności. Co ważne, pracę wyróżnia solidna podbudowa teoretyczna z mocno zaznaczoną koncepcją wiodącą i rozważaniami daleko wychodzącymi poza pedagogikę specjalną. Analizy teoretyczne nie są przypadkowe, lecz dedykowane ściśle określonemu zamysłowi badawczemu. Całość odbieram jako jedną z najbardziej wartościowych publikacji ostatnich lat na gruncie pedagogiki specjalnej.  Z recenzji prof. dr. hab. Amadeusza Krause  O dojrzałości można wiele mówić, a choć każdy rozumie to pojęcie, to jego sprecyzowanie jest naprawdę trudne, podobnie jak trudne jest podanie definicji dojrzałości. Niekoniecznie bowiem dojrzałość ma swoje odbicie w metryce, tym trudniej jest mówić o dojrzałości osób z niepełnosprawnością intelektualną. Jeśli bowiem potraktować dojrzałość jako właściwość psychiczną i / lub zdolność do samodzielnego kształtowania własnego życia, to w jaki sposób ująć w tej definicji osoby niepełnosprawne intelektualnie?  Zagadnienie to stało się przedmiotem badań pod koniec XX wieku, kiedy to pedagogika specjalna zaczęła zauważać istnienie dorosłych osób niepełnosprawnych i specyfikę ich funkcjonowania. Niestety okazało się (choć hipotezę można było taką postawić i zweryfikować już nawet bez badań), że społeczeństwo podchodzi do dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną z dystansem, ale jednocześnie narzuca im takie same oczekiwania, jak w przypadku osób pełnosprawnych. Jakie są tego konsekwencje? Czy można zapobiec bierności i wycofaniu dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną? To zaledwie początek pytań, które nasuwają się w trakcie lektury książki pt. „Uznanie dorosłości człowieka z niepełnosprawnością. Studium socjopedagogiczne narracji osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym”, opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS.   Pozycja autorstwa Iwony Myśliwczyk, nie tylko porusza temat, który do tej pory był marginalizowany, ale też i dla mnie – jako instruktora pracującego z dorosłymi osobami niepełnosprawnymi – a także dla tych osób i ich rodzin, jest szczególnie istotny. To właśnie do rodzin osób z niepełnosprawnością intelektualną, nie tylko w stopniu głębszym, a także grona psychologów, terapeutów, pedagogów specjalnych, adresowana jest ta publikacja.   Autorka słusznie podkreśla, że to przede wszystkim uprzedzenia w stosunku do tej grupy osób z niepełnosprawnością stają się przyczyną braku możliwości czy trudności w eliminowaniu barier czy normalizowania warunków życiowych. W konsekwencji, dorosłe osoby niepełnosprawne skazane są na funkcjonowanie w pełnej zazwyczaj zależności od środowiska rodzinnego czy systemu pomocy społecznej. W swojej publikacji Myśliwczyk stara się poznać i zrozumieć w jaki sposób uznanie (czy tez jego brak) determinuje dorosłość osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym, a także w jaki sposób sami badani definiują akceptację innych i jak interpretują ją, a także jakie nadają jej znaczenie. Przyjęcie takiej perspektywy czyni tę książkę niezwykle cenną, daje nam bowiem możliwość zrozumienia dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną i podjęcia działań, by te dorosłość zacząć uznawać.   Książka składa się z dwóch części, z czego pierwsza (obejmująca trzy rozdziały) koncentruje się na teoretycznych zagadnieniach temu, a także na metodologicznej części projektu, natomiast część druga, empiryczna, zawiera retrospekcję doświadczeń biograficznych badanych dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także próbę umieszczenia zebranych informacji w ramach funkcjonujących teorii społecznych.   Myśliwczyk zaznacza, że „publikacja jest próbą eksploracji zmian, które dokonały się w zakresie nadawania znaczeń dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną z perspektywy ich subiektywnego doświadczenia” . Choć z pewnością książka nie wyczerpuje tematu, to jest niezwykle istotna, bowiem zarysowany obraz dorosłości osoby niepełnosprawnej może (a wręcz powinien) stać się przyczynkiem do dalszych badań, dyskusji i wreszcie przyjęcia rozwiązań, poprawiających sytuację osób niepełnosprawnych intelektualnie i dających im szansę na dorosłość.      Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/06/iwona-mysliwczyk-uznanie-dorososci.html";48.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 314 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-609-4.jpg
"Zabawy i ćwiczenia na cały rok";"Propozycje do pracy z dziećmi młodszymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych";"Anna Franczyk";978-83-8095-630-8;;"      Nowe wydanie IX. 2019   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.       Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla nauczycieli i terapeutów pracujących z dziećmi z porażeniem mózgowym, z zaburzeniami emocjonalnymi, z zaburzeniami z zakresu motoryki, mowy, myślenia pojęciowego, z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym i niesprawnymi ruchowo. Zebrane i opisane w tej publikacji zabawy i ćwiczenia są dużą pomocą w zwalczaniu wszelkich deficytów rozwojowych dzieci młodszych o specjalnych potrzebach edukacyjnych; mogą być wykorzystane zarówno w pracy indywidualnej z dzieckiem, jak też stanowić część zajęć z mniejszymi grupami dzieci. Priorytetowym celem opracowanej pozycji jest pomoc w umożliwieniu dzieciom niepełnosprawnym zdobycia wiedzy i umiejętności na miarę ich możliwości, w warunkach przedszkola ogólnodostępnego, kształtowanie właściwych interakcji międzyosobowych, kształtowanie postaw otwartości i samoakceptacji.Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"WstępObszar pierwszy:Ćwiczenia i zabawy rozwijające i usprawniające percepcję wzrokową i koordynację wzrokowo-ruchową.Obszar drugi:a)     Ćwiczenia i zabawy rozwijające i usprawniające percepcję i pamięć słuchową    oraz koordynację słuchowo-ruchową.b)     Ćwiczenia i zabawy rozwijające mowę i myślenie. Obszar trzeci:Ćwiczenia i zabawy rozwijające orientację zmysłową, przestrzenną i kierunkową.Obszar czwarty: Ćwiczenia i zabawy w zakresie sprawności ruchowej Propozycje sytuacji edukacyjnych oparte na proponowanych zabawach i ćwiczeniach z wybranych obszarów etapów. Bibliografia  ";"Rozwój przez zabawę Dziecko niepełnosprawne ma wszelkie prawa do tego, by być szczęśliwym i radosnym, by – na miarę swoich możliwości – rozwijać się intelektualnie i fizycznie. Zbyt często zapominamy o potrzebach dzieci specjalnej troski, zbyt często są one ignorowane. Na szczęście od kilku lat sytuacja ta się zmienia wraz z pojawieniem się wyedukowanej kadry, zdolnej wspomóc dziecko w rozwoju oraz wraz ze wzrostem świadomości społeczeństwa. Pociągnęło to za sobą wydanie stosownych rozporządzeń, regulujących chociażby kwestię wczesnego wspomagania rozwoju. Wczesne wspomaganie ma na celu pobudzanie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka, które powinno mieć stworzone takie warunki, by w jak największym stopniu można było pomóc mu usprawnić bądź skompensować zaburzone funkcje. Na rynku coraz częściej możemy znaleźć publikacje poświecone różnym formom pomocy dzieciom niepełnosprawnym czy zagrożonym niepełnosprawnością, a spory w tym udział ma oficyna IMPULS. Zabawy i ćwiczenia na cały rok. Propozycje do pracy z dziećmi młodszymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych autorstwa Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej to właśnie jedna z takich propozycji, adresowanych nie tylko do nauczycieli zajmujących się wczesnym wspomaganiem rozwoju, oligofrenopedagogów czy terapeutów, ale także do rodziców i wszystkich zainteresowanych tematem. Zawarte w zbiorze propozycje zabaw mogą być wykorzystane nie tylko do pracy indywidualnej, ale także i grupowej, zaś ich usystematyzowanie i zróżnicowanie stopnia trudności oraz obszarów wspomagania pozwala na konstruowanie własnych planów pracy z dzieckiem na bazie niniejszej książki. Opisane przez autorki zabawy są możliwe do wprowadzenia przy dzieciach z porażeniem mózgowym, zaburzeniami w zakresie motoryki (małej i dużej), z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz umiarkowanym, przy dzieciach z zaburzeniami emocjonalnymi, ale także w przypadku zajęć w grupach integracyjnych czy nawet z dziećmi z tzw. normą. Będziemy zatem wraz z dziećmi porównywać, porządkować, składać, wyodrębniać, dobierać, wyszukiwać, wykonywać ćwiczenia rozwijające zmysł smaku i węchu, a także oddawać się wielu innym zabawom, łączącym cechy rozrywki, ale także nauki i usprawniania poszczególnych funkcji. Zaproponowany przez autorki zestaw zabaw i gier umożliwia pracę nauczycieli i terapeutów w czterech obszarach. Są to ćwiczenia i zabawy mające na celu rozwijanie i usprawnienie percepcji wzrokowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, ćwiczenia i zabawy obejmujące percepcję i pamięć słuchową, a także koordynację słuchowo-ruchową, rozwijające mowę i myślenie. W zbiorze znajdziemy również propozycje, mające na celu ćwiczenie orientacji zmysłowej, przestrzennej oraz sprawności ruchowej. Warto nadmienić, że ćwiczenia w każdym z obszarów zostały podzielone również na etapy rozwojowe. Do książki zostały ponadto załączone propozycje sytuacji edukacyjnych, oparte na proponowanych zabawach i ćwiczeniach, w postaci scenariuszy zajęć dydaktyczno-terapeutycznych oraz stanowiąca część składową jednego z nich gra dydaktyczna Podróże małe i duże do wykorzystania również w scenariuszach własnego autorstwa. Wszystko to sprawia, że Zabawy i ćwiczenia na cały rok. Propozycje do pracy z dziećmi młodszymi o specjalnych potrzebach edukacyjnych Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej to książka, która powinna stać się niezbędnikiem każdego pedagoga czy terapeuty, a także inspiracją dla pedagogów wczesnoszkolnych czy osób prowadzących wczesne wspomaganie. To również wspaniała propozycja dla kreatywnych rodziców, którzy chcą uczestniczyć w rozwoju umiejętności poznawczych swojego dziecka.źródło, Justyna Gul: http://www.granice.pl/recenzja,zabawy-i-cwiczenia-na-caly-rok,8377  ";36.00;"Wydanie IX, Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 146 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-630-8.jpg
"Wierszowane zawody";"Część 2";"Magdalena Dawidziuk-Stach";978-83-8095-411-3;;"Najnowsza książka  Magdaleny Dawidziuk-Stach to kontynuacja w II tomiku zbioru dwunastu pięknie zilustrowanych przedstawionych wierszem zawodów. Adresowana do  dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Napisana w sposób przystępny dla młodego  czytelnika, motywuje do rozwijania zainteresowań i predyspozycji. W  opisach zawodów znajdują  się treści zachęcające dzieci do zadawania  pytań dorosłym o drogę do zdobycia wymarzonego zawodu. Dzieci  marzą o różnych zawodach. Ktoś  chce zostać dziennikarzem, ktoś – fotografem,  jeszcze inny – naukowcem czy strażakiem.  Przykłady można by mnożyć. Nie zawsze jednak  plany są sprecyzowane.  Wiele maluchów jeszcze nie wie, co pragnie  robić w dorosłym życiu.  Podpowiedzią może być omawiana książeczka.  Znajdziemy tu wierszowane  opisy wybranych zawodów. Książeczka  bardzo przyjemna w odbiorze.  Napisana z poczuciem humoru i wewnętrznym  ciepłem. Dużą zaletą są też  pełne uroku rysunki. [...] Jednak  wspomniany  humor i ciepło powodują, że mogę małym czytelnikom polecić  książeczkę.  Nie doznają zawodu.   ";;"Dziennikarz   Fotograf   Instruktor jazdy konnej  Metaloplastyk   Muzyk   Naukowiec   Pielęgniarka   Pilot  Sekretarka    Sportowiec   Sprzedawca   Strażak     ";-;16.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 30 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-411-3.jpg
"Wychowanie chrześcijańskie szansą integralnego rozwoju człowieka";"Studium z pedagogiki religii";"Helena Słotwińska";978-83-8095-594-3;;" Niniejsza  publikacja jest unikatowym dziełem wnoszącym cenny wkład do polskiej  myśli naukowej w zakresie pedagogiki, w tym pedagogiki religii. Na temat  wychowania chrześcijańskiego powstało wiele opracowań. Wpisują się one  głównie w teologię. Istniejące prace o charakterze pedagogicznym mają  charakter jednostronny, wąski, bez gruntownej podstawy teologicznej. To  jednostronne podejście do problemu przełamuje niniejsza książka. I to  stanowi zasadniczą jej wartość. 	Autorka  w sposób wielostronny ukazuje wychowanie chrześcijańskie, łącząc wiedzę  teologiczną, filozoficzną, pedagogiczną. Posługuje się przy tym również  wiedzą psychologiczną, socjologiczną, historyczną. [...] Z recenzji prof. dr hab. Krystyny ChałasRefleksja nad wychowaniem sięga pierwotnych kultur aż po czasy współczesne. Wychowanie jako jeden z rodzajów działalności (twórczości) człowieka ma miejsce w każdej społeczności ludzkiej, będąc faktem powszechnym. Wielu pedagogów zauważa, że refleksja nad tak powszechnym zagadnieniem jest integralnie związana z historią człowieka i jego dokonaniami. Podstawową cechą życia człowieka jest jego ustawiczny rozwój, którego początek tkwi w dążeniu do stawania się coraz lepszym. To otwarcie się na ten rozwój pozwala mu na coraz pełniejsze wyrażanie swojej istoty. W ten sposób życie człowieka ustawicznie jest rozpostarte między sobą aktualnym a sobą potencjalnym, możliwym, lepszym. Ten sam ustawiczny rozwój obejmuje również wiernego przyjaciela człowieka w jego drodze życiowej, jakim jest wychowanie. Może ono przejawiać się w różnych formach i systemach wychowawczych czy realizować się w rozmaitych środowiskach i uwarunkowaniach społeczno-politycznych.Tytuł niniejszej książki Wychowanie chrześcijańskie szansą integralnego rozwoju człowieka wskazuje jednoznacznie na zasadniczy problem: W czym wyraża się potencjał edukacyjny wychowania chrześcijańskiego jako czynnika integralnego rozwoju człowieka? Drugim ważnym zagadnieniem badawczym o charakterze szczegółowym jest odpowiedź na pytanie: W jaki sposób wzbogacić cały proces wychowania chrześcijańskiego, aby dawało szansę na integralny rozwój człowieka?Rozprawa oparta na zgromadzonym materiale naukowym i wykorzystująca wskazane metody składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział 1, który wprowadza w wychowanie chrześcijańskie, koncentrując się na wartościach, został zatytułowany Wartości i wychowanie chrześcijańskie. Będą w nim omówione trzy kwestie: 1)    pojęcie, rodzaje i zagrożenia wartości chrześcijańskich, 2)    antroposfera aksjologiczna wychowanka, oraz 3)    wychowanie chrześcijańskie i rozwój człowieka. Wychowanie chrześcijańskie, czyli towarzyszenie wychowankowi przez wychowawcę w procesie jego integralnego rozwoju chrześcijańskiego, wymaga od wychowawcy wskazania młodemu człowiekowi trwałych fundamentów tego procesu. Będzie to zadanie rozdziału 2, noszącego tytuł Podstawy wychowania chrześcijańskiego w integralnym rozwoju człowieka. Te podstawy w układzie logicznym to: 1)    podstawy biblijno-teologiczne, 2)    podstawy filozoficzne: filozofia tomistyczna, personalizm, antropologia, humanizm, 3)    chrześcijańskie wzory osobowe. To fundamentalna wiedza dla każdej wierzącej osoby dotycząca podstawowych prawd: o Bogu, człowieku, sensie życia, sensie przeżywanych niepowodzeń, sensie śmierci, wieczności. Te prawdy będą potwierdzone przez Boże Objawienie, a także rozum oraz świadectwo wzorowego życia chrześcijan. Elementy struktury procesu wychowania chrześcijańskiego w perspektywie integralnego rozwoju człowieka to tytuł 3 rozdziału. Spośród wielu elementów tego wychowania zostaną zaprezentowane i omówione najistotniejsze w następującej kolejności:1)    podmiot i przedmiot wychowania chrześcijańskiego; 2)    cele wychowania według: nauczania Kościoła, personalizmu oraz W. Brezinki, M. Nowaka i M. Rusieckiego;  3)    czynniki i składniki struktury wychowania chrześcijańskiego: - czynniki sprawcze: społeczność i jednostka; - czynniki rozwojowe: czynniki wewnętrzne człowieka i zewnętrzne oraz czynniki osobowościowe; - składniki (elementy) nadające wychowaniu charakter integralny –składniki dynamizujące wychowanie: bios, ethos, agos, los; 4)    elementy dydaktyczne wychowania (metody i techniki, style, modele  oraz strategie wychowania) odgrywające ważną rolę w wychowaniu.  Wychowanie chrześcijańskie, które ma być szansą na integralny rozwój, musi umieścić w swoim obszarze następujące składniki (rozdział 4):1)    wychowanie i rozwój religijny,2)    wychowanie do modlitwy,3)    wychowanie (formacja) do uczestnictwa w liturgii,4)    wychowanie (formacja) moralne,5)    wychowanie ukierunkowane na rozwój cnót,6)    wychowanie do życia społecznego (socjalizacja), oraz7)    wychowanie fizyczne jako podłoże integralnego rozwoju. Umieszczenie wychowania fizycznego na ostatnim miejscu nie jest degradacją, ale wprost przeciwnie, jest podkreśleniem konieczności jego obecności – chociaż w różnej formie i zakresie – we wszystkich wcześniej wymienionych rodzajach wychowania. Dla czynności i przeżyć duchowych sprawne ciało jest środkiem ich wyrazu: In corpore sano, mens sana („W zdrowym ciele zdrowy duch”). Jędrzej Śniadecki postulował, aby wychowanie fizyczne uczynić fundamentem całego procesu wychowawczego. W rozdziale 5, ostatnim, zatytułowanym Wychowanie chrześcijańskie oraz integralny rozwój człowieka wyzwaniem dla współczesnej szkoły, omówione zostaną następujące zagadnienia: 1)    kryzys aksjologiczny zjednoczonej Europy, o którym coraz częściej i coraz głośniej mówi zarówno Kościół, jak i media, w programach nie tylko publicystycznych, ale również informacyjnych; 2)    podstawowe założenia edukacyjne Unii Europejskiej; 3)    konsekwencje kryzysu urzeczywistniania wartości w działalności wychowawczej współczesnej szkoły. Niniejsze opracowanie, podejmując problem wychowania chrześcijańskiego, którego zadaniem, a zarazem szansą jest integralny rozwój człowieka, otwiera przed pedagogami, pedagogami religii i teologami nowe perspektywy badań, których celem będzie wspieranie człowieka w nieustannym procesie doskonalenia siebie.";;" Spis treści  Wykaz skrótów       Wstęp  Rozdział 1. Wartości i wychowanie chrześcijańskie    1.1. Pojęcie, rodzaje i zagrożenia wartości chrześcijańskich       1.2. Antroposfera aksjologiczna wychowanka     1.2.1. Rodzina, Kościół (parafia) i szkoła (państwo) jako główne elementy antroposfery aksjologicznej wychowanka   1.2.2. Pozainstytucjonalne grupy rówieśnicze i organizacje młodzieżowe  1.2.3. Media jako środowisko wychowawcze – między szansą a zagrożeniem    1.3. Wychowanie chrześcijańskie i rozwój człowieka   Rozdział 2. Podstawy wychowania chrześcijańskiego w integralnym rozwoju człowieka      2.1. Podstawy biblijno-teologiczne      2.1.1. Biblia wraz z Tradycją słowem Boga skierowanym do człowieka      2.1.2. Teologia – nauka funkcjonująca w świetle wiary i rozumu    2.1.3. Wybór i przymierze jako zasadnicze tematy biblijno-teologiczne    2.1.4. Biblia w relacjach z teologią (wiara – rozum)  2.2. Podstawy filozoficzne (tomizm, personalizm, antropologia, humanizm)     2.2.1. Filozofia tomistyczna, „chrześcijańska”, „prawdziwa”      12.2.2. Personalizm chrześcijański     2.2.3. Antropologia chrześcijańska      2.2.4. Humanizm chrześcijański    2.3. Chrześcijańskie wzory osobowe      2.3.1. Pojęcie wzoru osobowego      2.3.2. Biblijne wzory osobowe     2.3.3. Wybrane starotestamentalne wzory osobowe     2.3.4. Wybrane nowotestamentalne wzory osobowe      2.3.5. Wzory osobowe spoza Biblii      Rozdział 3. Elementy struktury procesu wychowania chrześcijańskiego w perspektywie integralnego rozwoju człowieka    3.1. Podmiot i przedmiot wychowania chrześcijańskiego     3.2. Składniki i czynniki struktury wychowania chrześcijańskiego      3.2.1. Składniki wychowania    3.2.2. Czynniki sprawcze wychowania   3.2.3. Czynniki rozwojowe     3.3. Elementy dydaktyczne wychowania chrześcijańskiego      3.3.1. Metody wychowania     3.3.2. Style wychowawcze      3.3.3. Modele wychowania    3.3.4. Strategie wychowania chrześcijańskiego      3.4. Cele wychowania chrześcijańskiego      3.4.1. Cele wychowania w nauczaniu Kościoła     3.4.2. Cele wychowania według personalizmu      Rozdział 4. Zasadnicze składniki wychowania chrześcijańskiego w integralnym rozwoju człowieka   4.1. Wychowanie i rozwój religijny     4.1.1. Religijny rozwój dziecka w poszczególnych jego okresach i fazach    4.1.2. Wychowanie religijne jako główne działanie w rozwoju dojrzałej osobowości      4.1.3. Autorzy (podmioty) wychowania i rozwoju religijnego      4.1.4. Zadania i wymagania związane z wychowaniem i rozwojem dziecka    4.2. Wychowanie do modlitwy    4.2.1. Pojęcie modlitwy oraz jej znaczenie dla chrześcijanina    4.2.2. Uczestnicy modlitwy, jej elementy, przymioty i czynności z nią związane     4.2.3. Wychowanie do modlitwy jako czynnik warunkujący integralny rozwój człowieka     4.3. Wychowanie (formacja) do uczestnictwa w liturgii    4.3.1. Źródła poznania liturgii, jej pojęcie i wielowymiarowość    4.3.2. Istota liturgii      4.3.3. Czynności liturgiczne     4.3.4. Nabożeństwa ludu chrześcijańskiego (pia exercitia)     4.3.5. Wychowanie (formacja) liturgiczne dzieci i młodzieży     4.4. Wychowanie (formacja) moralne   4.4.1. Rozwój i wychowanie moralne dziecka     4.4.2. Formacja moralna     4.4.3. Wychowanie sumienia     4.4.4. Godność osoby ludzkiej w integralnym rozwoju człowieka   4.5. Wychowanie ukierunkowane na rozwój cnót      4.5.1. Cnoty i wady w Biblii      4.5.2. Pojęcie cnoty, różne jej ujęcia oraz rodzaje 4.5.3. Nabywanie cnót oraz ich rozwój w osiągnięciu pełni człowieczeństwa   4.6. Wychowanie do życia społecznego (socjalizacja)  4.6.1. Człowiek – istotą społeczną     4.6.2. Socjalizacja oraz jej ujęcia (aspekty)   4.6.3. Socjalizacja jako proces    4.6.4. Główne środowiska socjalizacji     4.6.5. Ludzkie struktury umożliwiające wychowanie społeczne      4.6.6. Składniki obszaru wychowania społecznego (socjalizacji)      4.6.7. Nauczanie Chrystusa i Kościoła o wychowaniu i życiu społecznym      4.6.8. Rozwój i wychowanie społeczne dziecka      4.7. Wychowanie fizyczne jako podłoże integralnego rozwoju     4.7.1. Określenie wychowania fizycznego i krótki rys historyczny      4.7.2. Wychowanie fizyczne w Polsce     4.7.3. Sport i turystyka w obszarze wychowania fizycznego     4.7.4. Aksjologiczny wymiar wychowania fizycznego, sportu i turystyki   Rozdział 5. Wychowanie chrześcijańskie oraz integralny rozwój człowieka wyzwaniem dla współczesnej szkoły     5.1. Kryzys aksjologiczny zjednoczonej Europy    5.1.1. Twórcy kultury i cywilizacji Europy     5.1.2. Historia Unii Europejskiej jako tworu wieloelementowego 5.1.3. Obecność i kondycja wartości chrześcijańskich w Unii Europejskiej    5.2. Podstawowe założenia edukacyjne Unii Europejskiej    5.2.1. Przemiany w edukacji     5.2.2. Globalizacja – pojęcie, istota, skutki     5.2.3. Glokalizacja filtrem ochronnym przed globalizacją?     5.3. Niedomagania wychowawcze współczesnej szkoły     5.3.1. Szkoła – jej określenie, funkcje i zadania      5.3.2. Różne modele szkoły i szkoła przyszłości      5.3.3. Szkoła jako instytucja krytykowana     Zakończenie      Bibliografia     Indeks osobowy       ";"Niniejsza publikacja jest unikatowym dziełem wnoszącym cenny wkład do polskiej myśli naukowej w zakresie pedagogiki, w tym pedagogiki religii. Na temat wychowania chrześcijańskiego powstało wiele opracowań. Wpisują się one głównie w teologię. Istniejące prace o charakterze pedagogicznym mają charakter jednostronny, wąski, bez gruntownej podstawy teologicznej. To jednostronne podejście do problemu przełamuje niniejsza książka. I to stanowi zasadniczą jej wartość. 	Autorka w sposób wielostronny ukazuje wychowanie chrześcijańskie, łącząc wiedzę teologiczną, filozoficzną, pedagogiczną. Posługuje się przy tym również wiedzą psychologiczną, socjologiczną, historyczną. [...] praca ma charakter interdyscyplinarny, ale ta interdyscyplinarność zorientowana jest na wychowanie chrześcijańskie i integralny rozwój człowieka. Takie podejście przesądza o usytuowaniu jej na gruncie pedagogiki, wnosząc tym samym cenny wkład naukowy do tej dyscypliny. 	Wielostronne ukazanie wychowania chrześcijańskiego w perspektywie integralnego rozwoju ma również niezwykle cenny walor praktyczny. Po raz pierwszy w polskiej myśli pedagogicznej została stworzona teoretyczna podstawa realizacji nadrzędnego celu reformującej się szkoły w Polsce, którym jest integralny rozwój ucznia. Jest to wyjątkowa zaleta recenzowanej książki. Ze względu na te dwa aspekty: naukowy i praktyczny wartość tej pracy jest ponadczasowa. Z recenzji prof. dr hab. Krystyny Chałas    Owocem gigantycznej pracy analizy bogatych źródeł chrześcijańskiej tradycji wychowawczej oraz zgromadzonej niezwykle szerokiej literatury przedmiotu i pomocniczej jest bardzo obszerna publikacja na temat znaczenia wychowania chrześcijańskiego w integralnym rozwoju człowieka. […] Z jednej strony można powiedzieć, że zbyt obszerna, ale z drugiej strony dzięki temu czytelnik znajdzie w niej bogactwo materiału, wiele informacji i refleksji ważnych w studium pedagogiczno-religijnym. Otrzymaliśmy nie tylko monografię na temat roli i znaczenia wychowania chrześcijańskiego dla integralnego rozwoju człowieka, ale i uporządkowany wykład na temat zagadnień istotnych dla pracy wychowawczej Kościoła. Owoc benedyktyńskiej pracowitości Autorki oraz jej kompetencji będzie zarówno bardzo potrzebnym narzędziem pracy dla pracowników naukowych i studentów poświęcających się studiom nad szeroko rozumianym wychowaniem chrześcijańskim, jak i pomocą dla wszystkich, których interesuje problematyka przekazu wiary i wychowania, a zwłaszcza dla tych, którzy na co dzień w praktyce podejmują trud nauczania i wychowania dzieci i młodzieży oraz formacji dorosłych w zespołach i wspólnotach religijnych. Z recenzji ks. prof. dr. hab. Jerzego Bagrowicza   Ksiażka zwychowanie chrześcijańskie szansą rozwoju młodego człowieka autorstwa Heleny Słotwińskiej. Pierwszym rozdziale  opowiada o wartościach i wychowaniu chrześcijańskim  wyjaśnia termin tego znaczenia następnie rodzaj. opowiada  jaki wpływ na wychowanka ma rodzina, kościół parafia. Kolejnym punkcie tego rozdziału są wyjaśnione pozainstytucjonalne grupy równiesńicze. Wpływ mediów na wychowanie młodego człowieka. Kolejny rozdział podstawy wychowania chrześcijańskiego w integralnym rozwoju człowieka podstawy biblijne, podstawy filozoficzne,  chrześcijańskie wzoru osoby na przestrzeni dziejów starym i nowym testamentem. Trzeci rozdział elementy struktury wychowania w perspektywie młodego człowieka podmiot wychowania, chrześcijańskie metody wychowanie, style wychowawcze, cele wychowania chrześcijańskiego.  Przed  ostatni rozdział to zasadnicze elementy struktury procesu wychowania chrześcijańskiego to wychowanie do modlitwy przygotowanie młodego człowieka do uczestnictwa w życiu parafialnym a  w szczególności do zasady jakie mam przestrzegać podczas mszy św. Wychowanie moralne, wychowanie do życia społeczeństwie otwarcie sie na drugie człowieka. Rozdział piąty to wychowanie chrześcijańskie młodego człowieka w szkole, kryzys wiary jaki dotknął Unii Europejską a jakie były założenia cele jej powstawania. Podstawowe założenia edukacyjne wspólnoty Europejskie.    Ksiażka dla mnie to kompedium wiedzy jak wychować dziecko wartościach chrześcijanskich. Studiując pedagogike czesto zniej korzystałem. Do egzaminu do pracy magisterskich… Krystian Ch.";68.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 626 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-594-3.jpg
"Skarbiec nauczyciela-terapeuty (na bazie własnych doświadczeń z pracy terapeutycznej)";" – czyli od programu do realizacji – propozycje rozwiązań pracy terapeutycznej prowadzonej z dziećmi w wieku przedszkolnym o specyficznych i specjalnych potrzebach edukacyjnych";"Anna Franczyk";978-83-8095-632-2;;"Nowe wydanie IX. 2019   Książka dostępna w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook.  [...] mów dziecku, że jest dobre, że może, że potrafi [...] – zachęcał Janusz Korczak. Proces uczenia się małego dziecka, w tym również dziecka o specjalnych potrzebach edukacyjnych, polega na dążeniu do wiedzy, rozwijaniu umiejętności i gromadzeniu doświadczeń. Każde dziecko musi mieć określone miejsce w społeczeństwie, swoje prawa i obowiązki, w tym prawo do rozwoju, który dorośli powinni wspomagać.  Chcąc zaspokoić potrzeby i spełnić oczekiwania zarówno dziecka, jak i środowiska, autorki zgromadziły materiały, które mogą być pomocne dla nauczycieli, terapeutów i rodziców podczas prowadzenia zajęć terapeutycznych o charakterze ogólnorozwojowym, stymulacyjnym, korekcyjnym lub kompensacyjnym. Opracowanie obejmuje szeroko pojętą pracę terapeutyczną z dziećmi w wieku przedszkolnym.  W pierwszej części książki znajdują się materiały, przy pomocy których można przeprowadzić wstępną diagnozę dziecka. Druga część opracowania zawiera przykładowe opisy przypadków oraz programy terapeutyczne dostosowane do określonego przez terapeutę poziomu. W trzeciej części zawarte są wskazówki dla nauczyciela dotyczące planowania pracy dydaktyczno-terapeutycznej oraz przykładowe indywidualne plany pracy terapeutycznej. Proponowane ćwiczenia i zabawy w poszczególnych planach okresowych mogą zarówno być wykorzystane w pracy indywidualnej z dzieckiem, jak i stanowić część zajęć z niezbyt licznymi grupami dzieci.  Część czwarta książki zawiera podsumowanie pracy terapeutycznej. Znajdują się tu przykładowe opinie wydawane o dziecku i opisy jego postępów. W piątej i szóstej części autorki umieściły przykładowe scenariusze zajęć dydaktyczno-terapeutycznych, przyporządkowane do danego poziomu, oraz zestawy pomocy dydaktycznych i karty pracy, opracowane i wykorzystywane przez autorki w codziennej pracy z dziećmi.  Dwie ostatnie części książki stanowią zawartość płyty CD (Przykładowe scenariusze zajęć dydaktyczno-terapeutycznych oraz wybrane karty pracy) Wersja ebook zawiera całą zawartość płyty CD. 120 stron scenariuszy plus cała książka zostały zawarte w jednym ebooku! Polecamy!Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Spis treściPrzedmowaCzęść IDIAGNOZAWybrane narzędzia diagnostyczne (zabawy, ćwiczenia, karty pracy wykorzystywane podczas diagnozowania umiejętności i możliwości dziecka)Poznajmy sięBawimy się razemZabawy z klockamiZabawy manualneZabawy z wykorzystaniem figur geometrycznychZabawy ze zwierzętamiZabawy z literamiKwestionariusze obserwacyjne rozwoju dzieckaKwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka - poziom zmysłowy.Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka - poziom poznawczyKwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka - poziom odkrywczo-badawczy.Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka - abstrakcyjno-symboliczny.Część IIWYNIKI DIAGNOZYPrzykładowy wzór opisu z zeszytu indywidualnej pracy terapeutycznej.Opis przypadku - praca na poziomie zmysłowym.Opis przypadku - praca na poziomie poznawczym z wybranymi elementami poziomu zmysłowego.Opis przypadku - praca na poziomie poznawczym.Opis przypadku - praca na poziomie poznawczym i odkrywczo-badawczym wzbogaconym o wybrane elementy zawarte na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym.Opis przypadku - praca na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym z wybranymi elementami poziomu odkrywczo-badawczego.Opis przypadku - praca na poziomie odkrywczo-badawczym i abstrakcyjno-symbolicznym.Część IIIPLANOWANIE PRACY DYDAKTYCZNO-TERAPEUTYCZNEJPrzykładowy okresowy plan pracy dydaktyczno-terapeutycznej - praca na poziomie zmysłowym.Pierwszy czasookresDrugi czasookresTrzeci czasookresPrzykładowy okresowy plan pracy dydaktyczno-terapeutycznej - praca na poziomie odkrywczo-badawczym.Pierwszy czasookresDrugi czasookresTrzeci czasookresPrzykładowy okresowy plan pracy dydaktyczno-terapeutycznej - praca na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym.Pierwszy czasookresDrugi czasookresTrzeci czasookresCzęść IVPODSUMOWANIE PRACY DYDAKTYCZNO-TERAPEUTYCZNEJPrzykładowe opisy postępów rozwoju psychomotorycznego dziecka.Bibliografia ZAWARTOŚĆ PŁYTY CD:PRZYKŁADOWE SCENARIUSZE ZAJĘĆ DYDAKTYCZNO-TERAPEUTYCZNYCH ORAZ WYBRANE KARTY PRACYWzory wybranych scenariuszy zajęć dydaktyczno-terapeutycznych:1. Scenariusz (praca na poziomie zmysłowym)2. Scenariusz (praca na poziomie zmysłowym)3. Scenariusz (praca na poziomie zmysłowym)4. Scenariusz (praca na poziomie poznawczym)5. Scenariusz (praca na poziomie poznawczym)6. Scenariusz (praca na poziomie poznawczym)7. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym)8. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym)9. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym)10. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym i abstrakcyjno-symbolicznym)11. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym i abstrakcyjno-symbolicznym)12. Scenariusz (praca na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym)13. Scenariusz (praca na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym)14. Scenariusz (praca na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym)15. Scenariusz (praca na poziomie odkrywczo-badawczym i abstrakcyjno-symbolicznym)16. Scenariusz (relaksacja do zastosowania na każdym poziomie)Wzory wybranych kart pracy:1. Zabawy z figurami2. jakie to figury?3. Policz, ile4. Ile?5. Połącz6. Uzupełnij7. Ile teraz jest?8. Układanie zapasów w spiżarni wiewiórki (1)9. Układanie zapasów w spiżarni wiewiórki (2)10. W spiżarni wiewiórki (1)11. W spiżarni wiewiórki (2)12. ""Gdy wiosna na świecie""13. Gra ""wiosenne domino""14. Co tu nie pasuje15. Zabawy i sporty zimowe16. Wielkanoc17. Przeczytaj, wytnij i ułóż18. Przeczytaj, pokoloruj pisanki według poleceń z wiersza19. Ola robi porządki w pokoju20. Obrazki zwierząt21. Dźwięk i obrazki22. Pory roku23. Prawda czy fałsz?24. Jesienne zabawy słuchowe25. Zabawy rytmiczne26. Zwierzęta mieszkające w lesie27. ""Poranek Kasi""28. Warzywna wykreślanka29. Rebusy30. Obrazkowe zabawy31. Co tu nie pasuje?Część VIPOMOCE DYDAKTYCZNE WYKORZYSTYWANE W PRACY DYDAKTYCZNO-TERAPEUTYCZNEJ Z DZIEĆMI W WIEKU PRZEDSZKOLNYMPuzzle całoroczneLoteryjka ""w ciemno""Kolorowy drapacz chmurPrzestrzenne klocki dydaktyczne ""Gigant""Pizza obrazkowo-sylabowaKolorowe mozaiki geometrycznePodróże małe i duże ";"Anna Franczyk, Katarzyna Krajewska - Skarbiec nauczyciela – terapeuty ( na bazie własnych doświadczeń z pracy terapeutycznej), w której czytelnik pozna pracę nauczyciela jaką wykonuje pani Anna Franczyk oraz zawód pani Katarzyny Krajewskiej, terapeuta. Przez wiele lat nauczyciele zachowywali w tajemnicy sposoby nauczania ze względu na tajemnicę i sposoby nauczania. Obecnie edukacja się zmienia i chcemy jako odbiorcy każdej dziedziny poznawać szczeble skomplikowanych kroków edukacji. Skarbiec nauczyciela – terapeuty ( na bazie własnych doświadczeń z pracy terapeutycznej) składa się z VI rozdziałów następującej treści:I rozdział: Diagnoza, II rozdział : Wyniki diagnozy,III rozdział : Planowanie pracy dydaktyczno- terapeutycznej,IV rozdział: Podsumowanie pracy dydaktyczno – terapeutycznej,V rozdział: Przykładowe scenariusze zajęć dydaktyczno – terapeutycznych oraz wybrane karty pracy,VI rozdział: Pomoce dydaktyczne wykorzystywane w pracy dydaktyczno – terapeutycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym.Autorki na wstąpie udzieliły informacji związanych z tematyką książki – rozwój dziecka oraz pracę z dziećmi w wieku przedszkolnym, która jest oparta na pracy z dziećmi o specyficznych i specjalnych potrzebach edukacyjnych, nawiązanie do książki wydanej wcześniej przez wydawnictwo Impuls. „Program psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju. Ćwiczenia i zabawy do wykorzystania w pracy dydaktyczno - terapeutycznej dla nauczycieli i terapeutów pracujących z dziećmi o specyficznych potrzebach edukacyjnych. Franczyk Anna, Krajewska Katarzyna skupiły swoją uwagę oraz na kwestionariusz obserwacji rozwoju dziecka oraz wyjaśnione są poziomy zmysłowy, poznawczy, abstrakcyjno – badawczy, abstrakcyjno – symboliczny.I rozdział Diagnoza jest najważniejszym z zagadnień skupiającym uwagę autorek, aby zapoznać czytelnika z problemem występującym u dzieci w początkowej fazie ich początkowego rozwoju. Opisane są narzędzia diagnostyczne (zabawy, ćwiczenia, karty pracy, które są wykorzystywane podczas diagnozowania umiejętności i możliwości dziecka) w tym: Poznajemy się, zabawy klockami, zabawy manualne, zabawy z wykorzystaniem figur geometrycznych, zabawy ze zwierzętami, zabawy z literami.Rozdział I zawiera również kwestionariusze dotyczące obserwacji rozwoju dziecka: kwestionariusz obserwacji rozwoju dziecka poziom zmysłowy,kwestionariusz obserwacji rozwoju dziecka poziom poznawczy,kwestionariusz obserwacji rozwoju dziecka poziom abstrakcyjno - badawczy,kwestionariusz obserwacji rozwoju dziecka poziom abstrakcyjno - symboliczny.Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju składa zawiera następujące informacje: imienia i nazwisko, wiek, rok w przedszkolu, wskaźniki rozwojowe, pierwsza obserwacja, druga obserwacja, trzecia obserwacja. Umieszczony jest kwestionariusz w formie tabelki. Autorki wyjaśniają pojęcie kwestionariusza, co ułatwia czytelnikowi w sposób czytelny rozwinąć zasób wiedzy w tym temacie.Bawimy się razem - „Zabawa w dom” jest zabawą, która zwróciła moją uwagę. Można wiele z niej wywnioskować z i zadać dzieciom wiele pytań związanych z poznaniem środowiska domowego i czynności z nim związanych np. za pomocą rysunków i rozmowy dotyczące domu. Zabawy są dostosowane dla każdego dziecka wieku przedszkolnym. Dzieci, które wymagają szczególnej uwagi nie będą odczuwać odrębnej dyskwalifikacji, lecz poznają sposoby na wspólną integrację razem z rówieśnikami. II rozdział dotyczy przykładowych przypadków oraz programy terapeutyczne dostosowane do określonego przez terapeutę poziomu obserwacji rozwoju dziecka. Uwaga została skupiona na opisie obserwacji dziecka na każdym poziomie poznawczy, zmysłowy, abstrakcyjno - badawczy, abstrakcyjno - symboliczny. Zawiera ten rozdział informacje na temat dziecka – indywidualne opisy przypadków, problemy, osiągnięcia dziecka podczas obserwacji w trakcie pracy terapeutycznej, zapoznanie się z przypadkiem dziecka, opis sytuacji dziecka, dane o dziecku, ogólny program pracy pedagogiczny. Adekwatny sposób przedstawienia przez panią Katarzynę problemu dziecka opisanego przez indywidualne przypadki przybliżą nam wiedzę z zakresu pracy z terapeutą.W rozdziale III pani Anna Franczyk podzieliła się swoją wiedzą pedagogiczną i opisała przykładowe indywidualne plany dydaktyczno – terapeutyczne dotyczące pracy nauczyciela z dzieckiem. Nawiązanie jest również do poziomu obserwacji dziecka na każdym poziomie poznawczym, zmysłowym, abstrakcyjno - badawczym, abstrakcyjno-symbolicznym. Zawierają one trzy czasookresy, tzw. plan pracy. 1. Strefa oddziaływań terapeutycznych,2. Działania edukacyjne – rodzaje zastosowanych ćwiczeń,3. Uwagi nauczyciela. Tabelka przedstawia okresowy plan pracy dydaktyczno – terapeutycznej ułatwiający zrozumienie pracy nauczyciela od strony teoretycznej. Rozdział IV zawiera szczegółowe podsumowanie pracy dydaktyczno – terapeutycznej w tym:- opisy postępów rozwoju psychomotorycznego tj. dane o dziecku, wiek, rodzaj dysfunkcji, rok w placówce i jej nazwa, sukcesy oraz nawiązanie do poziomu obserwacji dziecka.Ten rozdział przybliża nam postępy edukacyjne dzieci w wieku przedszkolnym oraz te, które mają indywidualny tok edukacji. Rozdział V zawiera dołączoną do książki płytę CD z scenariuszami. Przykładowe scenariusze zajęć dydaktyczno – terapeutycznych oraz wybrane karty pracy. Wyszczególnione jest wszystko na zajęcia co posłuży do pracy w zawodzie nauczyciela: cel ogólny, cel szczegółowy, temat, metody, środki dydaktyczne, przebieg zajęć.Jako dodatkowy element można napisać własne uwagi dotyczące zajęć. Gdy miałam praktyki w przedszkolu bardzo mi to pomogło w prowadzeniu późniejszych zajęć. Mogłam zaobserwować co dzieci lubią najbardziej podczas zabaw oraz prowadzenia zabaw. Rozdział VI skupia się na pomocach dydaktycznych wykorzystywanych w pracy dydaktyczno – terapeutycznej z dziećmi w wieku przedszkolnym jakie wykonuje się podczas trwania zajęć. Pomoce są ważne, gdyż utrwalają zapamiętywanie tematów, które nauczyciel - terapeuta przygotował do zajęć. Przykłady pomocy dydaktycznych są następujące: klocki, puzzle, mozaiki geometryczne.Skarbiec nauczyciela – terapeuty (na bazie własnych doświadczeń z pracy terapeutycznej) to książka, którą warto polecić. Napisana językiem zrozumiałym. Autorki przekazały wiedzę, która będzie służyć czytelnikom poznającym świat edukacji od kuchni, zabawy zamieszczone przybliży problemy dzieci jakie występują w wieku przedszkolnym. Polecam zapoznać się z tą interesującą książką wydaną przez Wydawnictwo Impuls, gdyż stanowi prawdziwy pedagogiczno - terapeutyczny Skarbiec do którego warto zaglądnąć.źródło: Annahttp://www.granice.pl/ksiazka,skarbiec-nauczyciela-terapeuty--na-bazie-wlasnych-doswiadczen-z-pracy-terapeutycznej-,240786 W pracy nauczyciela- terapeuty wszytko rozpoczyna się od stworzenia odpowiedniego programu, który pozwoli właściwie działać, przez jakiś wyznaczony wcześniej czas. Po stworzeniu konkretnego programu nadchodzi moment rozpoczęcia kolejnego etapu pracy, realizacji. Książka „Skarbiec nauczyciela- terapeuty” Autorstwa Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej, która została stworzona na bazie doświadczeń z pracy, daje czytelnikowi cały szereg pomysłów na prowadzenie działań terapeutycznych z dziećmi w wieku przedszkolnym, które wymagają specjalnego, indywidualnego podejścia.W pierwszej części, czytelnik rozpoczyna swoją przygodę z diagnozą, czyli najważniejszym etapem w pracy z dzieckiem ze specjalnymi potrzebami. Autorki przedstawiają propozycje narzędzi diagnostycznych, zabaw dzięki którym łatwiej zdiagnozować dziecko i dostrzec jego mocne jak i słabe strony. Następnie w książce znajdują się przykładowe kwestionariusze obserwacyjne rozwoju dziecka, skupiające się na poszczególnych poziomach, zmysłowym, poznawczym, odkrywczo- badawczym oraz abstrakcyjno- symbolicznym. W kolejnej części treść skupia się na wynikach diagnozy. Czytelnik ma okazję zapoznać się z przykładowymi wzorami opisów przypadków, programami terapeutycznymi, które skupiają się na poprawie rozwoju konkretnych sfer życia dziecka.W części trzeciej ukazane są informacje na temat planowania pracy dydaktyczno- terapeutycznej, jak przykładowe plany pracy terapeutycznej skupiające się na konkretnym dziecku. Plany przedstawione są w tabelach, dzięki czemu całość jest czytelna i przejrzysta, łatwa w odczytaniu i zrozumieniu. W tym rozdziale czytelnik może poznać cały szereg nowych zabaw, które będzie mógł wykorzystać podczas pracy z jednym dzieckiem wymagającym wsparcia, jak i z większą grupą dzieci w wieku przedszkolnym. W części czwartej następuję moment podsumowania pracy terapeuty, czas ewaluacji. Przedstawione są tutaj przykładowe opisy postępów jakie dokonały się w rozwoju dziecka, sukcesy dziecka, poczyniony progres. Piąta i szósta część znajdują się na płycie dołączonej do książki. Znajdują się tam przykładowe scenariusze zajęć, które można przeprowadzić z dzieckiem, karty pracy oraz inne pomoce dydaktyczne, które przydadzą się do zajęć z przedszkolakami.Skarbiec jest idealną pozycją dla nauczycieli, którzy dopiero rozpoczynają swoją pracę w tym zawodzie. Dzięki tej książce poszerzą swoją wiedzę o nowe pomysły, które sprawdziły się już w praktyce, a także zyskają pomoce, które wesprą ich w czasie zajęć dydaktycznych z dziećmi.  Całość jest zaprezentowana w czytelny i prosty sposób, zrozumiały dla czytelnika, który nie operuję jeszcze specjalistycznymi pojęciami.Polecam „Skarbiec nauczyciela- terapeuty” każdej osobie, która chcę zdobyć wiedzę na temat pracy terapeutycznej z małym dzieckiem ze specjalnymi potrzebami. źródło: http://kulturalna-rzeczywistosc.blogspot.com/  ";46.00;"Wydanie IX Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 256 stron,";"Oprawa miękka, klejona,";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-632-2.jpg
"Współpraca i uczenie się nauczycieli w kulturze organizacyjnej szkoły";"STUDIUM TEORETYCZNO-EMPIRYCZNE";"Kamińska Małgorzata";978-83-8095-598-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookPublikacja jest efektem badań sondażowych przeprowadzonych wśród nauczycieli zatrudnionych w szkołach różnego typu w regionie mazowieckim. Jest pracą godną uwagi i opublikowania nie tylko dlatego, że przybliża aktualny stan opinii nauczycieli na temat współpracy i wspólnego uczenia się w praktyce szkolnej, realizowanej w określonym regionie naszego kraju – przez co może być użyteczna w projektowaniu pracy nauczycielskiej – ale także dlatego, że porusza problemy ważne dla organizacji życia w instytucji szkolnej pojętej jako organizacja ucząca się i dzięki temu zdolna do pomyślnego podejmowania działań edukacyjnych. […]  Przedstawione w książce analizy w znacznym stopniu poszerzają wiedzę na temat współpracy nauczycieli w procesie kształcenia szkolnego, są wynikiem rzetelnych badań i wskazują na liczne problemy, jakie warto jeszcze w tej dziedzinie podjąć. Z recenzji prof. dr. hab. Jacka Piekarskiego   Opracowanie […] prezentuje ciekawe badania nad postrzeganiem przez nauczycieli kultury organizacyjnej szkoły, nad rolą zespołów nauczycielskich w kulturze organizacyjnej szkoły, nad współdziałaniem w zespołach i zespołów między sobą w organizacji, jaką jest szkoła. Stanowi ważny przyczynek do dalszych rozważań i badań empirycznych nad funkcjonowaniem środowiska pedagogicznego w warunkach współczesnej szkoły w społeczeństwie wiedzy i zarazem ponowoczesnym. Z recenzji dr. hab. Wojciecha Sroczyńskiego, em. prof. UPH w Siedlcach  Książka składa się z dwóch części: teoretycznej i empirycznej.  Osią tematyczną części teoretycznej jest pojęcie współpracy  międzyludzkiej w zespołach. Zostało ono ukazane na tle zagadnienia  kultury szkoły jako organizacji uczącej się.W rozdziale pierwszym omawiam wybrane koncepcje kultury w ujęciu  socjologicznym, antropologicznym, pedagogicznym. Charakteryzuję różne  aspekty kultury organizacyjnej wraz z wybranymi klasyfikacjami i  cechami opisującymi jej wymiary. Autor przedstawia zarys problematyki  współpracy międzyludzkiej w perspektywie kulturowej i społecznej.Rozdział drugi zawiera analizę pojęcia współpracy zespołowej w  odniesieniu do środowiska szkolnego oraz pracy zawodowej nauczycieli.  Główne wątki analizy dotyczą ukazania współpracy jako zjawiska  towarzyszącego codzienności szkolnej. Odnosi się również do kwestii  organizacyjno-prawnych funkcjonowania zespołów nauczycielskich w  praktyce szkolnej. Prezentuje opis wybranych wyników dotychczasowych  badań pedagogicznych w tym obszarze.Rozdział trzeci jest poświęcony zagadnieniu uczenia się we  współpracy. Autor ukazuje związek współpracy i uczenia się w pracy  zespołowej oraz interpretację zjawiska „wspólnoty uczących się  praktyków” jako kategorii charakteryzującej proces oddolnego  doskonalenia zawodowego nauczycieli. Prezentuje wybrane przykłady form i  metod uczenia się w zespołach, które potencjalnie zwiększają szanse  na rozwój kompetencji nauczycielskich. Wskazuje także na czynniki,  które mogą warunkować przebieg i jakość wzajemnego uczenia się, w  tym zasady awansu zawodowego nauczycieli.W przeprowadzonych badaniach podejmuje próbę scharakteryzowania  problemu współpracy i zespołowego uczenia się na podstawie opinii  nauczycieli i dyrektorów szkół. Deklaracje i wypowiedzi badanych osób  dotyczyły współpracy zespołowej w rozumieniu wspólnego działania  zespołu nauczycieli w celu realizacji ustalonych wspólnie zadań,  których skuteczne przeprowadzenie wiąże się ze świadomością celu,  określonymi normami i synergicznym wykorzystaniem potencjału  kompetencyjnego członków zespołu. Badane były opinie nauczycieli na  temat zespołowego uczenia się w rozumieniu wzajemnego przekazywania  wiedzy, umiejętności i doświadczeń zawodowych i osobistych, poprzez  aktywne i świadome uczestnictwo w zespole ludzi współpracujących ze  sobą na zasadach partnerstwa i otwartej komunikacji.Prezentacja ilościowa wyników badań zawiera również rezultaty  statystycznej weryfikacji związków między wyróżnionymi zmiennymi.  Materiał badawczy był źródłem opisu jakościowego, sporządzonego na  podstawie wypowiedzi udzielonych przez badanych nauczycieli w  kwestionariuszu ankiety i wypowiedzi dyrektorów szkół w wywiadach.  Ważnym etapem badań było sformułowanie wniosków oraz refleksji z  punktu widzenia praktyki edukacyjnej. Ten aspekt wpisuje się w postulat  rozumienia pedagogiki jako nauki praktycznej, dla której edukacja nie  stanowi jedynie przedmiotu badań i tworzenia teorii, ale także daje  impuls do ciągłego jej doskonalenia. Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp       Rozdział 1. Teoretyczne podstawy współpracy w kulturze organizacji     1.1. Interpretacja pojęcia kultury – przegląd wybranych stanowisk       1.2. Kultura organizacji   1.3. Typy kultur organizacyjnych      1.4. Kulturowy i społeczny sens współpracy – między wspólnotowością a indywidualizmem       1.5. Uwarunkowania współpracy międzyludzkiej  Rozdział 2. Współpraca nauczycieli w kulturze organizacyjnej szkoły    2.1. Miejsce współpracy w kulturze szkoły jako organizacji uczącej się      2.2. Współpraca a efektywność pracy zespołowej nauczycieli  2.3. Badania nad współpracą zespołową w szkole   2.4. Prawne przesłanki współpracy zespołowej nauczycieli    2.5. Organizacja współpracy zespołowej    2.6. Działalność zespołów nauczycielskich w praktyce edukacyjnej    2.6.1. Zadania zespołów nauczycielskich   2.6.2. Formy współpracy zespołowej     2.7. Bariery i ograniczenia w rozwijaniu współpracy     Rozdział 3. Zespołowe uczenie się nauczycieli we współpracy 3.1. Współpraca a wzajemne uczenie się nauczycieli    3.2. Zespoły nauczycielskie jako wspólnoty uczących się praktyków   3.3. Czynniki uczenia się nauczycieli w zespołach      3.4. Przegląd wybranych metod zespołowego uczenia się nauczycieli  3.5. Uczenie się nauczycieli a system awansu zawodowego  Rozdział 4. Metodologiczne podstawy badań   4.1. Koncepcja teoretyczna badań    4.2. Przedmiot i cel badań    4.3. Problemy badawcze i hipotezy robocze   4.4. Metody, techniki i narzędzia badawcze      4.5. Teren i organizacja badań     4.6. Opis doboru próby do badań     4.6.1. Charakterystyka populacji generalnej   4.6.2. Dobór próby i liczebność badanych nauczycieli  4.6.3. Reprezentatywność próby badawczej     4.7. Status społeczno-zawodowy badanych nauczycieli     Rozdział 5. Przekonania nauczycieli o współpracy zespołowej w szkole    5.1. Stosunek nauczycieli do zjawiska „kultury pracy za zamkniętymi drzwiami”  5.2. Pozytywne i negatywne aspekty współpracy zespołowej  5.3. Jakość współpracy w szkole w wymiarze osobowym i instytucjonalnym   5.3.1. Poziom współpracy w zespołach  5.3.2. Znaczenie współpracy w rozwoju szkoły, uczniów i nauczycieli 5.3.3. Korzystność współpracy w wymiarze osobowym i instytucjonalnym5.4. Czynniki wspierające i utrudniające współpracę w zespołach  5.4.1. Uwarunkowania współpracy zespołowej   5.4.2. Trudności we współpracy 5.4.3. Postulaty zmian na rzecz poprawy jakości współpracy   5.5. Podsumowanie    Rozdział 6. Normy współpracy w zespołach nauczycielskich 6.1. Znaczenie norm formalnoprawnych w rozwijaniu współpracy 6.1.1. Poziom spełniania wymagań nadzoru pedagogicznego w zakresie współpracy nauczycieli   6.1.2. Rola norm regulujących pracę szkoły w rozwijaniu współpracy6.2. Normy organizacyjne we współpracy zespołowej   6.2.1. Zasady współpracy stosowane w zespołach 6.2.2. Liczebność zespołów nauczycielskich    6.2.3. Zasady organizowania spotkań zespołów nauczycielskich  6.3. Podsumowanie Rozdział 7. Przejawy współpracy w zespołach nauczycielskich   7.1. Zadania realizowane w zespołach nauczycielskich    7.2. Formy współpracy zespołowej  7.3. Aktywność nauczycieli w zespołach i jej stymulowanie   7.4. Typy zachowań organizacyjnych w zespołowych relacjach międzyludzkich7.5. Podsumowanie  Rozdział 8. Stosunek nauczycieli do zespołowego uczenia się  8.1. Potrzeba zespołowego uczenia się   8.2. Powszechność standardów zawodowych nauczycieli jako uczących się praktyków 8.3. Podsumowanie  Rozdział 9. Przejawy wzajemnego uczenia się w zespołach nauczycielskich 9.1. Działania wspierające zespołowe uczenie się     9.2. Metody zespołowego uczenia się  9.3. Efekty wzajemnego uczenia się nauczycieli – nabywanie kompetencji zawodowych i osobistych9.3.1. Wzajemne uczenie się w schemacie „Ja – inni nauczyciele” 9.3.2. Wzajemne uczenie się w schemacie „inni nauczyciele – Ja” 9.4. Podsumowanie Zakończenie Aneks 1. Kwestionariusz ankiety    Aneks 2. Kwestionariusz wywiadu z dyrektorem szkoły Bibliografia     Spis tabel     Spis wykresów   ";"Publikacja  jest efektem badań sondażowych przeprowadzonych wśród nauczycieli  zatrudnionych w szkołach różnego typu w regionie mazowieckim. Jest pracą  godną uwagi i opublikowania nie tylko dlatego, że przybliża aktualny  stan opinii nauczycieli na temat współpracy i wspólnego uczenia się w  praktyce szkolnej, realizowanej w określonym regionie naszego kraju –  przez co może być użyteczna w projektowaniu pracy nauczycielskiej – ale  także dlatego, że porusza problemy ważne dla organizacji życia w  instytucji szkolnej pojętej jako organizacja ucząca się i dzięki temu  zdolna do pomyślnego podejmowania działań edukacyjnych. […]  Przedstawione  w książce analizy w znacznym stopniu poszerzają wiedzę na temat  współpracy nauczycieli w procesie kształcenia szkolnego, są wynikiem  rzetelnych badań i wskazują na liczne problemy, jakie warto jeszcze w  tej dziedzinie podjąć. Z recenzji prof. dr. hab. Jacka Piekarskiego   Opracowanie  […] prezentuje ciekawe badania nad postrzeganiem przez nauczycieli  kultury organizacyjnej szkoły, nad rolą zespołów nauczycielskich w  kulturze organizacyjnej szkoły, nad współdziałaniem w zespołach i  zespołów między sobą w organizacji, jaką jest szkoła. Stanowi ważny  przyczynek do dalszych rozważań i badań empirycznych nad funkcjonowaniem  środowiska pedagogicznego w warunkach współczesnej szkoły w  społeczeństwie wiedzy i zarazem ponowoczesnym. Z recenzji dr. hab. Wojciecha Sroczyńskiego, em. prof. UPH w Siedlcach   ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 336 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-598-1.jpg
"Więźniowie poszkodowani – psychospołeczne funkcjonowanie osób zdegradowanych w przestrzeni penitencjarnej";;"Mariusz Snopek";978-83-8095-645-2;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook  Polska literatura penitencjarna wzbogaca się o niezwykle wartościową publikację, poświęconą sytuacji socjopsychologicznej więźniów tak zwanych chronionych lub poszkodowanych. Do grupy tej należą zarówno nowo przyjęci, którym zagraża poszkodowanie ze względu na popełnione przestępstwo (np. gwałt czy czyn pedofilny), jak i skazani już poszkodowani w okresie uwięzienia. […]  Przeprowadzone badania mają charakter ilościowy (metoda sondażu diagnostycznego) i jakościowy (metoda indywidualnych przykładów). Takie podejście pozwala na pełniejszy opis badanych zjawisk i wskazanie ich możliwych wyjaśnień. […]  Wyniki badań Mariusza Snopka nie są optymistyczne. Wskazują przede wszystkim na to, że […] zdecydowana większość badanych osób poszkodowanych nie uczestniczy w resocjalizacji penitencjarnej. Istotnym tego powodem są względy organizacyjne, których celem jest zapewnienie bezpieczeństwa więźniom zdegradowanym. Ten priorytetowy cel administracji wprawdzie zapewnia bezpieczeństwo poszkodowanym, ale jednocześnie poważnie ogranicza należne im prawa do rozmaitych form aktywności – tych właśnie, które były przedmiotem badań, a które mają służyć skutecznej resocjalizacji. Autor nie poprzestał na sformułowaniu jasnych konkluzji, […] ale przedstawił własną, oryginalną i w jakimś sensie „rewolucyjną”, propozycję zmiany sytuacji psychospołecznej tej grupy więźniów. Jest to wizja „uregulowania stanu prawnego poszkodowanych”. […]  Monografia ma nie tylko wysoką wartość poznawczą, ale także aplikacyjną. Propozycja bowiem regulacji stanu prawnego więźniów chronionych może być – i powinna być – z pożytkiem wykorzystana w praktyce penitencjarnej. Przedstawione w rozdziałach empirycznych szczegółowe i wnikliwe analizy przypadków stanowią potwierdzenie zdolności diagnostycznych Autora, dowodzą jego dociekliwości badawczej i znakomitej umiejętności psychologicznej interpretacji relacji interpersonalnych badanych osób.dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. EUHE  W niniejszej pracy Autor poddał analizie resocjalizację poszkodowanych w rozumieniu oddziaływań wychowawczych, które w kontekście więziennictwa nazywane są resocjalizacją penitencjarną.Głównym celem przedstawianych badań w polecanej publikacji jest rozpoznanie uczestnictwa w resocjalizacji penitencjarnej skazanych mających status osób poszkodowanych. Resocjalizacja rozpatrywana jest tu w kontekście wybranych oddziaływań resocjalizacyjnych (penitencjarnych), tj. zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych (KOiS), edukacyjnych i pracy, a także elementów resocjalizująco znaczących, tj. bezpośredniego oddziaływania wychowawcy (kontaktu z nim), kontaktu z rodziną oraz aktywności religijnej. Elementy te są istotne w kontekście oddziaływań penitencjarnych, w tym resocjalizacyjnych, które stanowią istotny element w kształtowaniu prospołecznych postaw skazanych.Ponadto w części empirycznej Autor zawarł charakterystykę przyczyn otrzymania statusu osoby poszkodowanej, relacje zbiorowości poszkodowanych z osadzonymi grypsującymi i niegrypsującymi oraz relacjami, jakie zachodzą między samymi chronionymi. Niezbędne okazało się również zbadanie subiektywnego poczucia zagrożenia, jakie występuje u poszkodowanych, albowiem emocje te mogą utrudniać lub uniemożliwiać racjonalne funkcjonowanie. Tematyka ta wykracza poza problemy szczegółowe, jednak część ta jest niezbędna dla przedstawienia klarowniejszego obrazu poszkodowanych (tzn. chronionych).Całość pracy zamyka zakończenie wraz z wnioskami zawierającymi propozycje dla praktyki penitencjarnej.Podjęty cel badań w założeniu umożliwić ma uzyskanie pełniejszego obrazu osób poszkodowanych w polskich zakładach karnych oraz ich specyficznej sytuacji psychospołecznej. Szczegółowa charakterystyka chronionych, jak również badania nad wybranymi aspektami ich resocjalizacji ukazać mają rzeczywisty obraz problemu degradacji więziennej. Przedstawiane badania przyczynić się więc mogą w konsekwencji do opracowania nowych, skuteczniejszych metod resocjalizacyjnych w pracy z poszkodowanymi.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp           Rozdział 1Zakład karny jako placówka resocjalizacyjna       1.1.    Zakłady karne w Polsce – historia i wewnętrzna struktura        1.2.    Formalny podział więźniów       1.3.    Cele i zadania personelu penitencjarnego       Rozdział 2Człowiek w warunkach izolacji więziennej      2.1.    Deprywacja podstawowych potrzeb      2.2.    Następstwa odosobnienia społecznego        2.3.    Przystosowanie człowieka do warunków odosobnienia    Rozdział 3Podkultura więzienna jako główny wyznacznik życia poszkodowanych    3.1.    Pozaformalny podział więźniów – struktura i znaczenie „drugiego życia”  3.2.    Skazani poszkodowani – charakterystyka populacji  3.3.    Pejoratywne skutki otrzymania statusu osoby poszkodowanej     Rozdział 4Założenia metodologiczne i organizacja badań własnych    4.1.    Przedmiot i cel badań     4.2.    Problemy i hipotezy badawcze      4.3.    Zmienne i wskaźniki    4.4.    Metody, techniki i narzędzia badawcze      4.5.    Teren badań i dobór próby badawczej      4.6.    Charakterystyka badanej próby       Rozdział 5Skazani poszkodowani w warunkach izolacji penitencjarnej   5.1.    Przyczyny otrzymania statusu osoby poszkodowanej    5.2.    Relacje zdegradowanych z grypsującymi i niegrypsującymi        5.3.    Relacje między poszkodowanymi      5.4.    Poczucie zagrożenia zdeprecjonowanych      5.5.    Skazani poszkodowani w warunkach izolacji penitencjarnej – analiza indywidualnych przypadków        Rozdział 6Uczestnictwo poszkodowanych w oddziaływaniach resocjalizacyjnych     6.1.    Aktywność w zajęciach kulturalno-oświatowych i sportowych      6.2.    Uczestnictwo w zajęciach edukacyjnych     6.3.    Aktywność pracownicza zdegradowanych       6.4.    Uczestnictwo poszkodowanych w oddziaływaniach resocjalizacyjnych – analiza indywidualnych przypadków     Rozdział 7Wybrane czynniki resocjalizacji skazanych poszkodowanych   7.1. Kontakt z wychowawcą penitencjarnym     7.2. Znaczenie kontaktów z rodziną     7.3. Religia w życiu skazanych zdeprecjonowanych       7.4. Wybrane czynniki resocjalizacji skazanych poszkodowanych – analiza indywidualnych przypadków    Zakończenie i wnioski        Bibliografia    ";"Polska  literatura penitencjarna wzbogaca się o niezwykle wartościową  publikację, poświęconą sytuacji socjopsychologicznej więźniów tak  zwanych chronionych lub poszkodowanych. Do grupy tej należą zarówno nowo  przyjęci, którym zagraża poszkodowanie ze względu na popełnione  przestępstwo (np. gwałt czy czyn pedofilny), jak i skazani już  poszkodowani w okresie uwięzienia. […]  Przeprowadzone  badania mają charakter ilościowy (metoda sondażu diagnostycznego) i  jakościowy (metoda indywidualnych przykładów). Takie podejście pozwala  na pełniejszy opis badanych zjawisk i wskazanie ich możliwych wyjaśnień.  […]  Wyniki  badań Mariusza Snopka nie są optymistyczne. Wskazują przede wszystkim  na to, że […] zdecydowana większość badanych osób poszkodowanych nie  uczestniczy w resocjalizacji penitencjarnej. Istotnym tego powodem są  względy organizacyjne, których celem jest zapewnienie bezpieczeństwa  więźniom zdegradowanym. Ten priorytetowy cel administracji wprawdzie  zapewnia bezpieczeństwo poszkodowanym, ale jednocześnie poważnie  ogranicza należne im prawa do rozmaitych form aktywności – tych właśnie,  które były przedmiotem badań, a które mają służyć skutecznej  resocjalizacji. Autor nie poprzestał na sformułowaniu jasnych konkluzji,  […] ale przedstawił własną, oryginalną i w jakimś sensie „rewolucyjną”,  propozycję zmiany sytuacji psychospołecznej tej grupy więźniów. Jest to  wizja „uregulowania stanu prawnego poszkodowanych”. […]  Monografia  ma nie tylko wysoką wartość poznawczą, ale także aplikacyjną.  Propozycja bowiem regulacji stanu prawnego więźniów chronionych może być  – i powinna być – z pożytkiem wykorzystana w praktyce penitencjarnej. Przedstawione  w rozdziałach empirycznych szczegółowe i wnikliwe analizy przypadków  stanowią potwierdzenie zdolności diagnostycznych Autora, dowodzą jego  dociekliwości badawczej i znakomitej umiejętności psychologicznej  interpretacji relacji interpersonalnych badanych osób.dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. EUHE ";52.00;"Wydanie II, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 284 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-645-2.jpg
"Tożsamość nieletnich a motywacja do zmiany";"W warunkach placówki resocjalizacyjnej";"Hubert Kupiec";978-83-8095-599-8;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook  Celem przygotowanej monografii jest diagnoza i analiza zależności pomiędzy stopniem rozwoju tożsamości dewiacyjnej nieletnich a poziomem ich motywacji do jej zmiany przez samodoskonalenie. Starano się przy tym, aby wnioski wynikające zarówno z analizy literatury przedmiotu, jak i przeprowadzonych badań służyły wzbogaceniu refleksji o znaczeniu obu zjawisk i występujących między nimi zależności, która byłaby przydatna w udoskonalaniu organizacji procesu resocjalizacji w warunkach instytucjonalnych. Aby osiągnąć ten cel, pracę badawczą podzielono na kilka etapów, której efekty znalazły swoje odzwierciedlenie w kolejnych rozdziałach pierwszej (teoretycznej) i drugiej (empirycznej) części monografii.W pierwszym rozdziale, z uwzględnieniem wiedzy z zakresu filozofii, psychologii i socjologii, dokonano pogłębionej analizy pojęcia, struktury, procesu formowania się i rozwoju tożsamości osobowej oraz warunków wyznaczających proces jej zmiany z perspektywy nauk humanistycznych i społecznych. Zadaniem było uchwycenie konstytutywnych dla zrozumienia jej istoty oraz struktury komponentów, które mogłyby być użyteczne w konceptualizacji modelu tożsamości dewiacyjnej. Przeglądu literatury poświęconej problematyce tożsamości człowieka dokonano również pod kątem poszukiwania odpowiedzi na pytanie, na ile możliwa i w jakich warunkach dokonuje się jej zmiana, ponieważ ma to duże znaczenie dla ewentualnego ukierunkowywania na ten cel oddziaływań resocjalizacyjnych. Zarówno poszukiwanie, kształtowanie, kreowanie, czy też zmiana tożsamości, dokonuje się głównie poprzez autorefleksję podejmowaną w kontekście nawiązywanych interakcji społecznych. Stąd też, aby ukazać całą złożoność tego procesu zdecydowano się na omówienie społeczno-kulturowych uwarunkowań w nieustannie zmieniającej się i niepewnej rzeczywistości postmodernistycznej. W drugim rozdziale przeprowadzono analizę pojęcia „tożsamość dewiacyjna” oraz – z wykorzystaniem wyników badań nad różnymi wewnętrznymi i zewnętrznymi aspektami funkcjonowania osób niedostosowanych społecznie – skonstruowano model uwzględniający sześć jej wymiarów: poznawczy, aksjologiczny, afektywny, ewaluacyjny, behawioralny i rozwojowy. Aby głębiej zrozumieć istotę badanego zjawiska, na podstawie literatury kryminologicznej dokonano analizy procesu powstawania tożsamości dewiacyjnej oraz psychospołecznych konsekwencji naznaczania etykietą dewianta. Odwołując się natomiast do poglądów czołowych przedstawicieli współczesnej myśli resocjalizacyjnej, starano się uzasadnić sens ukierunkowywania oddziaływań resocjalizacyjnych na wywoływanie zmian w tożsamości dewiacyjnej nieletnich w trudnych, ze względu na niesprzyjający klimat społeczny, warunkach instytucjonalnych.W rozdziale trzecim zaprezentowano wiedzę na temat mechanizmów motywujących człowieka do podejmowania aktywności planowej w odniesieniu do procesów motywujących młodzież do samodoskonalenia w okresie dorastania. Dokonano wyboru typologii motywacji na podstawie analizy literatury przedmiotu oraz charakterystyki procesu zmiany według transteoretycznego modelu TTM autorstwa J.O. Prochaski i C.C. DiClemente’a. Wszystko to z zamiarem wyłonienia komponentów użytecznych w konceptualizacji modelu motywacji do zmiany. W drugiej części tego rozdziału przedstawiono metody, których implementacja może przyczyniać się do rozwijania i wzmacniania u nieletnich motywacji do wprowadzania w sobie konstruktywnych zmian.Następny rozdział dotyczy przyjętych założeń metodologicznych i zawiera określenie przedmiotu badań, opis celów oraz uzasadnienie zastosowania paradygmatu dedukcyjnego i strategii ilościowej w przeprowadzonych badaniach. Zgodnie z obowiązującymi w przyjętym paradygmacie zasadami sformułowano problemy i hipotezy, wyznaczone i zoperacjonalizowane zmienne, co pozwoliło na określenie metod oraz technik badawczych z wykorzystaniem wystandaryzowanych narzędzi badawczych w postaci sześciu kwestionariuszy ankiet. W kolejnych trzech rozdziałach zaprezentowano wyniki badań i analiz statystycznych. W rozdziale piątym znajduje się opis zróżnicowania stopnia rozwoju tożsamości dewiacyjnej, dokonany na podstawie natężenia komponentów składających się na jej poszczególne wymiary. Rozdział szósty zawiera rezultaty badań odnoszące się do poziomu i typu posiadanej przez wychowanków motywacji oraz ich zaawansowania w procesie zmiany, a w ostatnim przedstawiono zależności pomiędzy natężeniem poszczególnych wymiarów tożsamości dewiacyjnej nieletnich a ich motywacją do zmiany. Całość kończy podsumowanie, które stanowi syntetyczne uporządkowanie wniosków wynikających z przeprowadzonych badań, potrzebnych do sformułowania zaleceń dotyczących organizowania oddziaływań resocjalizacyjnych w praktyce wychowawczej. W aneksie znajdują się natomiast wzory zastosowanych kwestionariuszy ankiet oraz wyniki statystycznej analizy rzetelności skonstruowanych narzędzi badawczych.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp      Część 1. Założenia teoretyczne i metodologiczne badań własnychRozdział 1. Tożsamość osobowa w perspektywie humanistyczno-społecznej 1.1. Filozoficzne tropy myślenia o tożsamości człowieka    1.1.1. Samoświadomość jako istota tożsamości osobowej      1.1.2. Tożsamość osobowa w ujęciu procesualnym      1.1.3. Aksjologiczno-etyczny wymiar tożsamości osobowej    1.1.4. Określanie własnej tożsamości przez nawiązywanie relacji dialogicznej z innymi  1.1.5. Twarze i maski   1.1.6. Autorefleksja i sytuacje graniczne w budowaniu tożsamości osobowej    1.2. Pojęcie, struktura, rodzaje i rozwój tożsamości osobowej w ujęciu psychologicznym     1.2.1. Pojęcie tożsamości osobowej na tle kategorii bliskoznacznych  1.2.2. Rodzaje tożsamości osobowej       1.2.3. Struktura oraz procesy integracji tożsamości osobowej    1.2.4. Wewnętrzne mechanizmy konstruowania własnej tożsamości   1.2.5. Tożsamość osobowa w perspektywie rozwojowej      1.2.6. Przebieg i uwarunkowania procesu zmian w tożsamości osobowej   1.3. Społeczno-kulturowe uwarunkowania zmienności tożsamości osobowej    1.3.1. Znaczenie kontekstu społeczno-kulturowego w socjologicznych modelach rozwoju tożsamości   1.3.1.1. Rozwój tożsamości w poglądach przedstawicieli interakcjonizmu symbolicznego 1.3.1.2. Kształtowanie się tożsamości według założeń modelu światopoglądowego 1.3.1.3. Rozwój tożsamości w założeniach modeli eklektycznych 1.3.2. Tworzenie własnej tożsamości w zmieniającym się społeczeństwie i kulturze ponowoczesnej1.3.2.1. Popkulturowe uwarunkowania kształtowania się tożsamości współczesnej młodzieżyRozdział 2. Zmiana tożsamości dewiacyjnej jako cel oddziaływań resocjalizacyjnych 2.1. Pojęcie i struktura tożsamości dewiacyjnej    2.1.1. Poznawczy wymiar tożsamości dewiacyjnej    2.1.2. Aksjologiczny wymiar tożsamości dewiacyjnej    2.1.3. Afektywny i ewaluacyjny wymiar tożsamości dewiacyjnej     2.1.4. Behawioralny wymiar tożsamości dewiacyjnej  2.1.5. Wymiar rozwojowy tożsamości dewiacyjnej    2.2. Powstawanie i rozwój tożsamości dewiacyjnej w toku nawiązywanych interakcji społecznych   2.2.1. Tożsamość dewiacyjna jako efekt stygmatyzacji zewnętrznej i autostygmatyzacji 2.2.2. Znaczenie odzwierciedlania ocen innych w procesie autostygmatyzacji2.3. Psychospołeczne konsekwencje posiadania tożsamości dewiacyjnej  2.4. Pozytywne aspekty funkcjonowania kontroli społecznej   2.5. Wywoływanie zmian w tożsamości dewiacyjnej w warunkach resocjalizacji instytucjonalnej 2.5.1. Organizacja oraz funkcjonowanie młodzieżowych ośrodków wychowawczych i socjoterapeutycznych w systemie resocjalizacji nieletnich 2.5.2. Klimat społeczny w instytucjach resocjalizujących młodzież niedostosowaną społecznie  Rozdział 3. Motywacja do zmiany tożsamości dewiacyjnej w procesie resocjalizacji nieletnich 3.1. Podstawowe mechanizmy i typy motywacji do samodoskonalenia w okresie dorastania3.1.1. Pojęcie i funkcje motywacji w procesie samorozwoju człowieka3.1.2. Znaczenie emocji w motywacji zachowań3.1.3. Potrzeby jako motyw ludzkiego działania3.1.4. Oczekiwania związane z prawdopodobieństwem sukcesu i porażki 3.1.5. Atrybucje sukcesów i niepowodzeń jako mechanizm motywujący do zmiany3.1.6. Siła motywacji a zaangażowanie w proces zmiany  3.1.7. Typy motywacji w dążeniu do zmiany siebie 3.2. Motywowanie do zmiany w wychowaniu resocjalizującym   3.2.1. Znaczenie mechanizmów motywujących w procesie resocjalizacji     3.2.2. Metody motywowania do zmiany tożsamości dewiacyjnej stosowane w resocjalizacji nieletnich 3.2.2.1. Dialog motywujący w resocjalizacji nieletnich   3.2.2.2. Motywowanie do zmiany metodą coachingu 3.2.2.3. Mentoring jako sposób na rozwijanie wewnętrznej motywacji do zmiany  3.2.2.4. Metody twórczej resocjalizacji jako katalizator zmian w tożsamości dewiacyjnej  3.2.2.5. Motywowanie do zmiany zachowania za pomocą nagród i karRozdział 4. Założenia metodologiczne badań własnych4.1. Przedmiot, cele, problematyka i hipotezy badawcze     4.2. Charakterystyka zmiennych i wskaźników występujących w badaniu     4.3. Zastosowane metody, techniki i narzędzia badawcze    4.4. Teren i organizacja badań oraz charakterystyka grupy badawczej     4.5. Zastosowane procedury i metody analizy danych Część 2. Rezultaty badań własnychRozdział 5. Komponenty strukturalne tożsamości dewiacyjnej wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych (MOW)  5.1. Procesy rozwoju tożsamości osobowej wychowanków    5.2. Orientacje aksjologiczne i kryzys w wartościowaniu u wychowanków MOW      5.2.1. Zróżnicowanie natężenia kryzysu w wartościowaniu u wychowanków MOW  5.3. Wymiar ewaluacyjno-emocjonalny tożsamości dewiacyjnej nieletnich   5.3.1. Poczucie winy i lęk przed karą 5.4. Poznawcze i behawioralne aspekty tożsamości dewiacyjnej nieletnich  5.5. Struktura komponentów tożsamości dewiacyjnej nieletnich  5.6. Interpretacja i dyskusja nad wynikami dotyczącymi tożsamości dewiacyjnej nieletnich Rozdział 6. Motywacja do zmiany tożsamości dewiacyjnej u nieletnich przebywających w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych 6.1. Natężenie i powiązania między mechanizmami wyznaczającymi siłę motywacji do zmiany siebie 6.2. Typ motywacji do zmiany i zaawansowanie w procesie zmian a płeći wiek nieletnich oraz długość pobytu w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych 6.3. Wzajemne powiązania i znaczenie komponentów strukturalnych w przyjętym modelu motywacji do zmiany siebie6.4. Interpretacja i dyskusja nad wynikami dotyczącymi motywacji nieletnich do zmiany Rozdział 7. Wymiary tożsamości dewiacyjnej a motywacja do zmiany u wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych 7.1. Wymiar rozwojowy tożsamości dewiacyjnej a motywacja do zmiany siebie 7.1.1. Stopień rozwoju procesów tożsamościowych a zróżnicowanie siły motywacji do zmiany siebie  7.1.2. Natężenie komponentów wymiaru rozwojowego tożsamości dewiacyjnej a typ motywacji do zmiany siebie7.1.3. Procesy rozwoju tożsamości osobowej a zaawansowanie w procesie zmiany siebie  7.2. Wymiar aksjologiczny tożsamości dewiacyjnej a motywacja wychowanków do jej zmiany 7.2.1. Natężenie komponentów w wymiarze aksjologicznym tożsamości dewiacyjnej nieletnich a zróżnicowanie siły motywacji do zmiany  7.2.2. Natężenie komponentów w wymiarze aksjologicznym tożsamości dewiacyjnej nieletnich a typ motywacji do zmiany siebie  7.2.3. Preferencje aksjologiczne a zaawansowanie w procesie zmiany siebie 7.3. Wymiar autoewaluacyjny tożsamości dewiacyjnej a motywacja do zmiany siebie 7.3.1. Zróżnicowanie siły motywacji do zmiany i jej związki z poziomem samooceny nieletnich  7.3.2. Poziom samooceny a typ motywacji do zmiany 7.3.3. Poziom samooceny a zaawansowanie w procesie zmiany  7.4. Poziom kryzysu w wartościowaniu oraz trudności z określeniem własnej tożsamości osobowej a motywacja do zmiany siebie7.4.1. Zróżnicowanie siły motywacji do zmiany ze względu na poziom kryzysu w wartościowaniu oraz natężenie eksploracji ruminacyjnej  7.4.2. Natężenie komponentów kryzysu w wartościowaniu i kryzys poszukiwania własnej tożsamości a typ motywacji do zmiany7.4.3. Poziom kryzysu w wartościowaniu i natężenie eksploracji ruminacyjnej a zaawansowanie w procesie zmiany siebie 7.5. Wymiar behawioralny tożsamości dewiacyjnej a motywacja do zmiany siebie  7.5.1. Związki pomiędzy komponentami wymiaru behawioralnego tożsamości dewiacyjnej a siłą motywacji do jej zmiany 7.5.2. Poziom dysfunkcjonalności społecznej a typ motywacji do zmiany tożsamości dewiacyjnej  7.5.3. Natężenie komponentów w wymiarze behawioralnym tożsamości dewiacyjnej a zaawansowanie w procesie zmiany siebie 7.6. Komponenty wymiaru poznawczo-afektywnego tożsamości dewiacyjnej a motywacja do zmiany siebie7.6.1. Zróżnicowanie siły motywacji do zmiany ze względu na natężenie komponentów w poznawczo-afektywnym wymiarze tożsamości dewiacyjnej 7.6.2. Poziom natężenia komponentów w poznawczo-afektywnym wymiarze tożsamości dewiacyjnej a typ motywacji do zmiany siebie 7.6.3. Natężenie komponentów poznawczych i afektywnych tożsamości dewiacyjnej a zaawansowanie w procesie zmiany siebie Rozdział 8. Tożsamość dewiacyjna nieletnich a motywacja do zmiany w świetle uzyskanych rezultatów badawczych8.1. Stopień rozwoju tożsamości dewiacyjnej nieletnich a motywacja do zmiany – wyniki uogólnione8.2. Interpretacja i dyskusja nad wynikami przeprowadzonych badań 8.3. Zalecenia do pracy pedagogicznej nad rozwijaniem motywacji do zmiany u nieletnich przebywających w młodzieżowych ośrodkach wychowawczych  Zakończenie  Bibliografia   Aneks    Załącznik 1. Narzędzia badawcze  Załącznik 2. Wyniki skalowania (miary rzetelności) dla narzędzia Wymiary Tożsamości Dewiacyjnej (TD)   Załącznik 3. Wyniki skalowania (miary rzetelności) dla narzędzia Motywacja do Zmiany (MOZ)  ";"Książka stanowi interesujące studium teoretyczno-empiryczne na temat tożsamości nieletnich i ich motywacji do zmiany osadzonej w rzeczywistości przebywania w placówce resocjalizacyjnej. Na uwagę zasługuje fakt wielopłaszczyznowego omówienia tematu, wzbogaconego o opis dużego projektu badawczego, zrealizowanego z wykorzystaniem wielu narzędzi, w tym własnego autorstwa. Publikacja jest przykładem kompleksowego myślenia o zagadnieniu charakterystycznym dla podejścia holistycznego, ujmującego kontekst zarówno filozoficzny, społeczno-kulturowy, jak i psychologiczny dociekań naukowych w obszarze pedagogicznym. Z recenzji dr hab. Iwony Klonowskiej      ";80.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 502 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-599-8.jpg
"Kształcenie nauczycieli dla szkół elementarnych w Polsce 1775–1973 w kontekście przemian społecznych";"Na przykładzie Kielecczyzny";"Lidia Pawelec";978-83-8095-596-7;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookJednym  z podstawowych elementów systemu oświaty i wychowania jest szkolnictwo  pedagogiczne pozostające w ścisłym związku z rzeczywistością społeczną  zmieniającą się na przestrzeni wieków. Pełni ono istotną rolę w procesie  przygotowania kadr nauczycielskich dla edukacji pokoleń żyjących  w danym okresie historycznym i na danym obszarze społeczno-kulturowym.  Swoje powinności spełnią tylko wówczas, gdy będą posiadali wysokie  walory moralne, dobre przygotowanie pedagogiczne i gruntowną znajomość  materiału nauczania. Dlatego problemy kształcenia nauczycieli były  i nadal są przedmiotem nieustannych dyskusji i prowadzonych badań  pedeutologicznych. Dotyczą nie tylko historii kształcenia nauczycieli,  lecz również współczesnych problemów zawodu nauczycielskiego. W niniejszej  pracy skoncentrowano się na problematyce kształcenia nauczycieli dla  szkół elementarnych w Polsce w poszczególnych okresach historycznych.  Już w XVI wieku pojawił się w Polsce typ szkoły zwany seminarium  nauczycielskim. Jego organizatorami byli jezuici, którzy przy kolegiach  zakładali seminaria przygotowujące nauczycieli do pracy pedagogicznej  w jezuickich szkołach średnich (kolegiach). Obok seminariów zakonnych  w XVIII wieku pojawiły się tego typu instytucje świeckie dzięki KEN,  która założyła dwa seminaria w Krakowie i Wilnie kształcące nauczycieli  dla szkół średnich i trzy dla szkół parafialnych. Gwałtowny rozwój tych  instytucji dokona się dopiero w XIX wieku. Wiązało się to  z podniesieniem rangi edukacji elementarnej w związku z wprowadzaniem  obowiązku szkolnego w poszczególnych krajach europejskich. Szkoła ludowa  stawała się stopniowo obowiązkowa, ogólnokształcąca, finansowana przez  państwo i pozostająca pod jego jurysdykcją. Publikacja  ma charakter nowatorski, w literaturze polskiej nie posiadamy bowiem  globalnego ujęcia problematyki kształcenia nauczycieli dla potrzeb  szkolnictwa elementarnego od ich powstania w 1775 roku, aż po likwidację  tych szkół w latach siedemdziesiątych XX wieku.(Z recenzji dr hab. Bogusławy Doroty Gołębniak, prof. CDV)Książka zawiera cztery rozdziały,  z których dwa pierwsze obejmują czas od późnego średniowiecza do  wybuchu I wojny światowej. W rozdziale pierwszym opisano rozwój  kulturalny Kielecczyzny, odniesiono się także do historii rozwoju  gospodarczego Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej. Autorka podkreśliła tu, iż  region kielecki uczestniczył w tworzeniu kultury i literatury od  zarania polskiej państwowości. Omówione w rozdziale kwestie upoważniają  do stwierdzenia, że ziemia świętokrzyska szczyciła się od  najdawniejszych czasów bogatym dorobkiem kulturalnym i oświatowym. Ów  dorobek powstawał przede wszystkim w klasztorach i kościołach oraz  w domach lokalnego możnowładztwa, tam był pielęgnowany, wzbogacany  i rozwijany. Rozdział pierwszy to także opis początków szkolnictwa na  Kielecczyźnie związanego ściśle z duchowieństwem. W rozdziale  drugim obszernej analizie poddano rozwój szkolnictwa w okresie zaborów.  Wiele miejsca poświęcono powstaniu i organizacji kształcenia  w seminariach nauczycielskich. Rozdział  trzeci objął czasy między wojnami oraz trudne lata okupacyjnej  rzeczywistości II wojny światowej. Podkreślono tu trudności w obszarze  szkolnictwa wynikające z sytuacji politycznej, która miała zasadniczy  wpływ na kształt i rozwój form kształcenia nauczycieli. W rozdziale  czwartym opisany został rozwój liceów pedagogicznych i skróconych form  kształcenia nauczycieli. Osobno potraktowano kształcenie nauczycielek  przedszkoli. Uwzględniono także półwyższe szkoły kształcące nauczycieli, tj. studia nauczycielskie i wyższe szkoły nauczycielskie.   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp       Rozdział 1. Rozwój społeczno-kulturalny Kielecczyzny  1.1. Charakterystyka środowiska społecznego ziemi kieleckiej   1.2. Początki szkolnictwa na Kielecczyźnie    Rozdział 2. Kształcenie nauczycieli na Kielecczyźnie w okresie zaborów       2.1. Kształcenie nauczycieli w programach Komisji Edukacji Narodowej       2.2. Stan szkolnictwa ludowego       2.3. Powstanie seminariów nauczycielskich   2.4. Organizacja kształcenia nauczycieli w seminariach     Rozdział 3. Kształcenie nauczycieli na ziemi kieleckiej w okresie międzywojennym i w czasie II wojny światowej    3.1. Szkoła i nauczyciele po odzyskaniu niepodległości      3.2. Preparandy nauczycielskie      3.3. Seminaria na Kielecczyźnie w okresie międzywojennym   3.4. Kształcenie nauczycieli po reformie jędrzejewiczowskiej     3.5. Kształcenie nauczycielek przedszkoli     3.6. Rola tajnego nauczania w kształceniu nauczycieli w czasie wojny    Rozdział 4. Kształcenie nauczycieli w latach 1945–1973    4.1. Powojenna sytuacja społeczna i oświatowa na Kielecczyźnie    4.2. Kształcenie nauczycieli w liceach pedagogicznych   4.3. Skrócone formy kształcenia nauczycieli       4.4. Kształcenie nauczycielek przedszkoli   4.5. Kształcenie nauczycieli na studiach nauczycielskich i w wyższych szkołach nauczycielskich     ZakończenieBibliografia    Aneks    Spis map i tabel ";"Monografia Lidii Pawelec [...] dzięki rzetelności prowadzonych w niej studiów i analiz nie tylko uzupełni naszą, pedagogów, zarówno studentów, doktorantów, jak i nauczycieli, wiedzę na temat konstytuowania się insty­tucjonalnego kształcenia nauczycieli, ale poprzez przytaczanie na kartach makro-, mezo- i mikroopowieści historycznych zachęci do odkrywania „żywej obecności” czy śladów w doświadczanym „zrywaniu, zawieszaniu i różnic sensu” u samego ich źródła.  Z recenzji dr hab. Bogusławy Doroty Gołębniak, prof. CDV  Publikacja ma charakter nowatorski, w literaturze polskiej nie posiadamy bowiem globalnego ujęcia problematyki kształcenia nauczycieli dla potrzeb szkolnictwa elementarnego od ich powstania w 1775 roku, aż po likwidację tych szkół w latach siedemdziesiątych XX wieku. Autorka wykazała się bardzo dobrą znajomością źródeł i literatury przedmiotu, która została poddana szczegółowej krytyce i umiejętnie wykorzystana. Dzięki temu omawianie poszczególnych zagadnień zostało przeprowadzone w kontekście uwarunkowań społecznych i oświatowych danych okresów historycznych. Tak szerokie ujmowanie zagadnień pozwoliło Autorce lepiej zrozumieć i ocenić system kształcenia nauczycieli w Polsce, co zostało zaprezento­wane na przykładzie Kielecczyzny.  Z recenzji prof. dr. hab. Andrzeja Meissnera   ";44.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 266 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-596-7.jpg
"Kształtowanie się wspólnoty i sił społecznych na Warmii i Mazurach";"Studium socjopedagogiczne";"Cezary Kurkowski";978-83-8095-590-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookPublikacja Cezarego Kurkowskiego znakomicie wpisuje się w aktualne potrzeby społeczne. Jest trafnie wkomponowana w specyficzne realia regionalne. Prezentuje także sporo uniwersalnych prawd i uogólnień, które czynią z niej nośnik ważnych prawd i konkluzji dla ogólnych procesów społecznych zachodzących w Polsce. Zwiększa to jej wartość poznawczą i  instruktywną... (Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Pilcha) W niniejszym opracowaniu Kształtowanie się wspólnoty i sił społecznych na Warmii i Mazurach. Studium socjopedagogiczne przedstawiono przykład działań społecznych stanowiących przeciwwagę dla przytoczonych negatywnych oddziaływań globalizacji, jakim jest m.in. zatracanie poczucia wspólnotowości i sprawstwa. Cel przyświecający realizacji opisywanych badań koncentrował się na ukazaniu roli, jaką odegrały działania projektowe o charakterze społeczno-kulturalnym w kontekście pobudzania sił społecznych w środowiskach lokalnych na terenach Warmii i Mazur. Kategoria sił społecznych odnosi się tu do procesu reorganizacji środowiska życia ludzi, grup i społeczności na podstawie ich sił własnych. Próbując dookreślić przedmiot badań, uznano, że ważnym obszarem, w obrębie którego mogą pojawiać się procesy odkrywające, uruchamiające czy wspierające siły społeczne w społecznościach lokalnych, jest obszar działań określanych jako projektowe, ze szczególnym uwzględnieniem projektów społeczno-kulturalnych.  Do powstania niniejszego opracowania przyczyniły się przesłanki zarówno subiektywne, jak i obiektywne. Wśród subiektywnych przesłanek pojawiła się chęć lepszego rozumienia przebiegu zjawisk społecznych mających miejsce na terenie Warmii i Mazur, które niejednokrotnie przyjmują inną trajektorię niż w pozostałych regionach kraju, a także chęć zbadania, co te procesy warunkuje. Do obiektywnych przesłanek towarzyszących podjęciu decyzji o prowadzeniu badań zaliczyć można wyraźne luki w zakresie badań naukowych rozpoznających kategorię sił społecznych w odniesieniu do ich praktycznych egzemplifikacji. W pedagogice społecznej siły społeczne są kategorią, której sporo miejsca w swych rozważaniach poświęcili pionierzy tej dyscypliny: Helena Radlińska i Aleksander Kamiński, a współcześnie Brygida Butrymowicz, Ewa Marynowicz-Hetka, Edward A. Mazurkiewicz, Andrzej Olubiński, Barbara Smolińska-Theiss, Jerzy Szmagalski i Wiesław Theiss.  O ile jednak trudno zaprzeczyć zasadności ich wyodrębnienia z grupy innych pojęć opisujących procesy społeczne, o tyle nie sposób też nie zauważyć, że wymykają się one próbom operacjonalizacji i dokładnego dookreślenia. Jak zaznacza Mary Deller Brainerd (2004), paradoksalnie dzięki niedookreśloności kategoria ta inspiruje i stale wzbudza żywe zainteresowanie.  Chcąc zbadać uwarunkowania związane z czynnikami środowiskowymi mającymi wpływ na przebieg i rezultaty działań projektowych o charakterze społeczno-kulturalnym, realizowanych na terenach wiejskich i mało- miasteczkowych Warmii i Mazur, nie można nie uwzględnić wiedzy dotyczącej uwarunkowań społeczno-historycznych. Wpływ tych uwarunkowań ma kluczowe znaczenie dla rozumienia tworzenia się nowej tożsamości regionalnej Warmiaków i Mazurów.  Rozdział pierwszy zawiera kompendium wiedzy z zakresu różnorodnych uwarunkowań formowania się tożsamości regionalnej. Zawarto w nim opis skomplikowanego procesu społecznego, jakim jest formowanie się tożsamości regionalnej, z uwzględnieniem okresu poprzedzającego II wojnę światową, okresu wojny, a także kluczowego dla przebiegu formowania się tożsamości okresu powojennego. Proces ten przede wszystkim odnosił się do stosunków narodowościowych na Warmii i Mazurach. Ich charakterystyczną cechą była swoista dwutorowość dokonujących się tutaj procesów. Z jednej strony była to dezintegracja i rozpad całych społeczności lokalnych, składających się z dawnych mieszkańców tego obszaru, tzn.: Niemców, Warmiaków, Mazurów, Żydów i rosyjskich staroobrzędowców. Z drugiej strony zapoczątkowane zostały procesy kształtowania nowych społeczności lokalnych. Społeczności te składały się w znacznej mierze z różnych grup ludności, które napłynęły na te ziemie po 1945 roku, a ich budowanie charakteryzuje niezwykła złożoność i zróżnicowana dynamika. Podsumowując, w 1945 roku na Warmii i Mazurach w zasadniczy sposób zmieniły się dotychczasowe stosunki państwowe, polityczne, gospodarcze, wyznaniowe, ludnościowe i narodowe. Trudno w przypadku tego obszaru mówić o jakiejkolwiek kontynuacji czy ciągłości, zarówno w odniesieniu do terytorium, jak i ludzi, nie mówiąc już o tożsamości regionalnej. W rozdziale tym wiele miejsca poświęcono Warmii i Mazurom jako regionowi, którego mieszkańcy częściej niż inni zagrożeni są wykluczeniem społecznym w różnych obszarach życia. Analiza wybranych cech regionu Warmii i Mazur oraz problemów społecznych, jakie w sposób widoczny zaznaczają się na jego mapie, zarysowuje specyfikę tego miejsca. Rozdział drugi, zatytułowany Aktywizacja społeczna i kulturalna – drogą budowania sił społecznych na Warmii i Mazurach, zawiera analizy takich pojęć, jak: „animacja społeczno-kulturalna”, „siły społeczne”, „edukacja środowiskowa”, „wsparcie społeczne”, „empowerment”. W rozdziale tym wiele miejsca poświęcono roli, jaką odgrywa animacja społeczno-kulturalna w zmieniającej się rzeczywistości społecznej, a także dynamice i uwarunkowaniom tworzenia się trzeciego sektora.  W niniejszym opracowaniu zaprezentowano również procedurę badawczą oraz uzyskane wyniki badań. Realizacja zamierzeń badawczych związanych z rozstrzygnięciem głównego pytania: Jaką rolę w pobudzaniu i utrwalaniu sił społecznych w lokalnych środowiskach Warmii i Mazur odegrały projekty społeczno-kulturalne? – wymagała zebrania danych zarówno o charakterze ilościowym, jak i jakościowym. Przeto jako najbardziej adekwatne rozwiązanie przyjęto zastosowanie strategii mieszanej (Creswell 2013) z dominującymi badaniami sondażowymi, które pozwoliły na rozpoznanie opinii osób zaangażowanych w realizację projektów społeczno-kulturalnych na temat efektów działań projektowych w odniesieniu do procesów pobudzania i rozwijania sił społecznych. Metodą zbierania danych jakościowych, zastosowaną jako druga w sekwencji przyjętej strategii mieszanej, było etnograficzne studium przypadku (mini-ethnographic case study) (Fusch, Fusch, Ness 2017), skupiające się na odkrywaniu kulturowych i środowiskowych uwarunkowań tych procesów. Dobór próby miał charakter nieprobabilistyczny, uwarunkowany poruszaniem się w obszarze aktywności projektowej małych miejscowości (wsi i miasteczek) regionu Warmii i Mazur.    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp     Rozdział 1Warmia i Mazury – tożsamość regionalna w budowie1.1. Warmia i Mazury jako Ziemie Odzyskane – tygiel kulturowy    1.2. Kształtowanie się tożsamości regionalnej „nowych” Warmiaków i Mazurów     1.3. Warmia i Mazury – charakterystyczne cechy regionu     Rozdział 2Aktywizacja społeczna i kulturalna – drogą budowania sił społecznych na Warmii i Mazurach2.1. Rola animacji społeczno-kulturalnej w kształtowaniu rzeczywistości społecznej   2.2. Siły społeczne jako metakategoria pedagogiki społecznej     2.3. Dynamika i uwarunkowania tworzenia się trzeciego sektora       Rozdział 3Uwarunkowania aktywności Warmiaków i Mazurów w środowiskach lokalnych – studium empiryczne3.1. Założenia metodologiczne badań 3.2. Realizatorzy projektów społeczno-kulturalnych w środowiskach Warmii i Mazur  3.3. Aktywizacja sił społecznych poprzez uczestnictwo w działaniach społeczno-kulturalnych 3.4. Wykorzystywanie potencjału sił społecznych tkwiących w środowisku lokalnym w animacji społeczno-kulturalnej3.5. Bariery w aktywizacji sił społecznych w środowisku lokalnym 3.6. Rola liderów społecznych w aktywizacji środowiska lokalnego    3.7. Efektywność i trwałość sił społecznych w środowiskach lokalnych    3.8. Przykłady dobrych praktyk – o wyzwalaniu sił społecznych   3.8.1. Stowarzyszenie na rzecz Rozwoju Wsi „Aniołowo”    3.8.2. Fundacja na rzecz Wspierania Rozwoju Kreatywności oraz Rozwoju Twórczości Dzieci, Młodzieży i Dorosłych „Kreolia – Kraina Kreatywności” 3.8.3. Ełckie Stowarzyszenie Aktywnych „STOPA”  3.9. Korelacja wyników badań   Podsumowanie i wnioski z badań   Aneks     Spis fotografii, schematów, tabel i wykresów   Bibliografia  ";"Wysoko oceniam wartość merytoryczną książki Kształtowanie się wspólnoty i sił społecznych na Warmii i Mazurach. Studium socjopedagogiczne. Ocena ta wynika z kilku powodów. Z aprobatą dostrzegam, że poszukiwanie sił społecznych i możliwości ich pobudzania Autor wyprowadza z fundamentalnego zadania pedagogiki społecznej, jakim jest właśnie dążenie do ich uaktywniania i konstruktywnej roli w melioracji warunków życia człowieka. Prymat sprawstwa w budowaniu wspólnoty, która dla pedagogiki społecznej jest jedną z naczelnych wartości społecznych, zasługuje na szczególne podkreślenie, a wskazana przez Autora reorganizacja środowiska życia ludzi, grup i społeczności na podstawie ich sił własnych stanowi przykład znakomitego wyczucia potrzeb społecznych. […] Niekwestionowanym atutem pracy jest podjęcie problematyki dotyczącej animacji społeczno-kulturalnej. Analiza takich pojęć, jak: „animacja społeczno-kulturalna”, „siły społeczne”, „edukacja środowiskowa”, „wsparcie społeczne”, „empowerment”, „aktywność społeczna” czy „zasoby sprzyjające kształtowaniu się aktywności w środowiskach lokalnych” – stanowi solidną bazę do dalszych rozważań i badań, które dotyczą działań projektowych o charakterze społeczno-kulturalnym, realizowanych na terenach wiejskich i małomiasteczkowych Warmii i Mazur. […]  Publikacja Cezarego Kurkowskiego znakomicie wpisuje się w aktualne potrzeby społeczne. Jest trafnie wkomponowana w specyficzne realia regionalne. Prezentuje także sporo uniwersalnych prawd i uogólnień, które czynią z niej nośnik ważnych prawd i konkluzji dla ogólnych procesów społecznych zachodzących w Polsce. Zwiększa to jej wartość poznawczą i  instruktywną.  Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Pilcha  Postęp, rozwój, globalizacja... - to wszystko stanowi wartość i  dorobek naszego świata, ale też i zagrożenia dla niezwykle ważnej  rzeczy, jaką to jest wspólnota "małych ojczyzn", czyli mieszkańców  danego regionu kraju. Temu zagadnieniu została poświęcona niezwykle  ciekawa monografia pt. "Kształtowanie się wspólnoty i sił społecznych na  Warmii i Mazurach. Studium socjopedagogiczne", która to ukazała się  nakładem Wydawnictwa Impuls.  Cezary Kurkowski - autor niniejszej  publikacji, podejmuje się w niej omówienia zagadnienia budowania i  kształtowania społecznej wspólnoty, na przykładzie Warmii i Mazur. To  właśnie tu znajdziemy cenne informacje i badania nad tym, co należy  robić, by ów społeczną i wspólnotową aktywizację pogłębiać, jaki można  spotkać w tym obszarze trudności, czy też wreszcie jaki wymierny efekt  mogą przynieść ów działania. Poznamy tu także przebieg samego procesu  aktywizacji społecznej współczesnej ludności, który zmienia się wraz ze  zmianami otaczającej nas rzeczywistości...  Książka ta została podzielona na trzy główne części, z których to każda odnosi się do innego aspektu omawianej tu tematyki.   "WARMIA I MAZURY - TOŻSAMOŚĆ REGIONALNA W BUDOWIE" - w tym pierwszy  rozdziale poddano tu charakterystyce ów region naszego kraju, w ujęciu  dziejowym, historycznym, etnicznym, jak i też kulturowym. To właśnie  tutaj poznamy interesujące spojrzenie na kwestię różnorodności ludności  tego regionu, zachodzące tu procesy integracji, czy też chociażby  statystyczne ujęcie społeczeństwa Warmii i Mazur, m.in. ze względu na  wiek, wielkość miejsca zamieszkania, wykształcenie, dochody, itd. I  można traktować tę część książki jako swoiste wprowadzenie i wstęp do  dalszej treści.  "AKTYWIZACJA SPOŁECZNA I KULTURALNA" - drogą  budowania sił społecznych na Warmii i Mazurach" - w tej części została  podjęta próba wskazania roli animatora społecznego w procesie  aktywizacji ludności. Jest tu mowa o konkretnych środkach na scalanie  społeczeństwa - m.in. za sprawą organizacji różnego rodzaju  uroczystości, spotkań, wspólnych przedsięwzięć, ale też i o oporze, z  jakim może spotkać się taka osoba. To także odniesienia do  zainspirowania lokalnych społeczności do "wzięcia sprawy w swoje ręce",  co wydaje się najlepszym sposobem inspiracji. Całość znajduje swoje  oparcie na fachowej literaturze, badaniach i wiedzy autora. "UWARUNKOWANIA  AKTYWNOŚCI WARMIAKÓW I MAZURÓW W ŚRODOWISKACH LOKALNYCH - STUDIUM  EMPIRYCZNE" - w tej oto części możemy poznać już stricte praktykę  działania, czyli m.in. opis konkretnych projektów aktywizacji społecznej  mieszkańców, przykłady takowej działalności na gruncie konkretnych  stowarzyszeń i fundacji, jak i wreszcie naukowe badania wraz z ich  wynikami i wysnuwanymi na ich podstawie, wioskami i tezami. To już  najbardziej namacalna, praktyczna i konkretna część tej książki, która  ukazuje nam sobą to, co i jak można zrobić w zakresie kształtowania się  lokalnych wspólnot, by osiągnąć na tym polu sukces.  Książka ta  stanowi sobą bardzo ciekawą propozycję dla wszystkich socjologów, ale  też i pedagogów, którzy zajmują się w swojej pracy zagadnieniem  aktywizacji społeczeństwa, ale też i chociażby obserwacją kulturowych  zmian, jakie to zachodzą na gruncie utożsamiania się z lokalną  wspólnotą, wobec postępującej globalizacji. Autor zadaje tu ważne  pytania i uzyskuje następnie bardzo ciekawie odpowiedzi, gdy oto na  przykładzie Warmii i Mazur, rysuje przed nami tak naprawdę obraz  lokalnych wspólnot w odniesieniu do różnych regionów naszego kraju. To  sama merytoryka, solidność naukowych badań, jak i też bardzo przystępny  język przekazu, dzięki czemu jest to tytuł nie tylko dla zawodowych  socjologów, ale też i wszystkich osób interesujących się tą tematyką.   "Kształtowanie się wspólnoty i sił społecznych na Warmii i Mazurach.  Studium socjopedagogiczne", to ciekawa, wyczerpująca temat i niezwykle  merytoryczna pozycja. To właśnie za sprawą tego tytułu poznajemy  dzisiejszą kondycję lokalnych wspólnot, szansę na aktywizację  społeczeństwa, jak i też metody i środki, ku temu służące.  Polecam!źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31701-ksztaltowanie-sie-wspolnoty-i-sil-spolecznych-na-mazurach.html   ";38.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2019, Format B5, ";"Objętość 200 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-590-5.jpg
"Edukacja małego dziecka. Tom 13";"Konteksty oświatowe";"Ewa Ogrodzka-Mazur";978-83-8095-579-0;;"                                                                                       Tom 13 serii Edukacja małego dziecka, zatytułowany Konteksty oświatowe,  prezentuje kolejne rozważania teoretyczne i praktyczne nad  współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.                        W 13 już tomie zostały zaprezentowane trzy wątki tematyczne. Pierwszy związany jest z wyzwaniami i dylematami edukacji małego dziecka, kolejny odnosi się do działań obejmujących etap nauczania początkowego, a ostatni nawiązuje bezpośrednio do pracy samego nauczyciela.            Część pierwsza nosi tytuł Edukacja małego dziecka – nowe wyzwania, stare dylematy. Prezentowane w niej teksty ukazują istotne problemy i potrzeby, przed którymi stoją instytucje oświatowe wspierające i stymulujące rozwój dziecka od 6. miesiąca do 6. roku życia. Okres ten w życiu człowieka determinuje całe jego późniejsze życie. Tym bardziej zatem należy położyć szczególny nacisk na przestrzeganie wszelkich wymogów higienicznych, przestrzennych i personalnych, aby świadczone w tych instytucjach usługi były na najwyższym poziomie. Kluczowe są również zagadnienia związane z metodyką pracy z małymi dziećmi, gdzie w sposób szczególny powinno się akcentować potrzebę realizacji konstruktywistycznego modelu, w którym nauczanie podające zostaje zastąpione poszukiwaniem wiedzy, otoczenie podmiotu uczącego się wyposażone jest w narzędzia do aktywnego tworzenia nowej wiedzy i umiejętności, a nie ją podaje, oraz w którym praca indywidualna zostaje zastąpiona pracą w grupie i dla grupy, aby osiągnąć zadowalające wszystkich efekty. Praca grupowa jest bowiem znaczącym elementem funkcjonowania nowoczesnego społeczeństwa. Należy zadbać o podtrzymanie w dzieciach wewnętrznej motywacji do zdobywania i poznawania otaczającego świata, a więc trzeba zredefiniować rolę nauczyciela i wyzwolić w nim potrzebę samokształcenia.            Kolejna część została zatytułowana Ku edukacji wspierającej rozwój dziecka w niższych klasach szkoły podstawowej. Zebrane w niej artykuły prezentują propozycje ukierunkowane na zagadnienia (podobnie jak w edukacji dzieci w wieku do 6 lat) związane z koniecznością odejścia od przekazywania wiedzy na rzecz rozumienia procesu nauczania – uczenia się jako postrzegania dziecka z naturalną ciekawością świata, aby mogło stawać się silną, znającą siebie jednostką, ale potrafiącą również współpracować z innymi i dla innych. Ważny jest wielostronny rozwój dziecka w sferze poznawczej, emocjonalnej i społecznej poprzez odpowiednie wspieranie jego samodzielności, aktywności i kreatywności, a także właściwe zaaranżowanie przestrzeni edukacyjnej.            W tekstach zamieszczonych w ostatniej części opracowania – Nauczyciel w (z)reformowanej rzeczywistości szkolnej – autorki skoncentrowały się na kompetencjach, nadziejach i dylematach przyszłych i pracujących już nauczycieli. Dokonujące się zmiany społeczne i kulturowe przyczyniają się bowiem do stawiania pedagogom nowych wymagań związanych przede wszystkim z otwarciem się na jego potrzeby, inspirowaniem i wspieraniem aktywności dziecka poprzez odpowiednie przygotowanie stymulującego go otoczenia edukacyjnego.            Edukacja małego dziecka to obszar w systemie oświaty nie zawsze doceniany, ale niezwykle cenny. Powinien stać się fundamentalnym zagadnieniem we współczesnej pedagogice, a przede wszystkim w praktyce edukacyjnej. Jego wartość zyskała uznanie w zgromadzonych w tym tomie artykułach, w których zwraca się uwagę na konieczność rezygnacji z adap­tacyjnego paradygmatu, zmierzającego do przystosowania człowieka do istniejących warunków życia, na korzyść paradygmatu konstruktywistycznego. Możemy w nich odnaleźć wiele inspiracji i propozycji dla teorii i praktyki edukacyjnej.             Ewa Ogrodzka-Mazur            Aleksandra Minczanowska                                       Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena:  280,00 zł !                        KUPUJĄC CAŁĄ SERIĘ WYDAWNICZĄ OSZCZĘDZASZ PONAD 30%:                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      Edukacja małego dziecka - seria (kliknij tutaj):                        Tom 1: Teoretyczne odniesienia, tendencje i problemy (zobacz tuta)                                    Tom 2: Wychowanie i kształcenie w praktyce (zobacz tutaj)                        Tom 3: Nowe konteksty, poglądy i doświadczenia (zobacz tutaj)                          Tom 4: Konteksty rozwojowe i wychowawcze (zobacz tutaj)                         Tom 5: Nauczyciel-wychowawca w przedszkolu i szkole (zobacz tutaj)                          Tom 6: Wybrane obszary aktywności (zobacz tutaj)                                    Tom 7: Przemiany rodziny i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 8: Przedszkole - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 9: Szkoła - przemiany instytucji i jej funkcji (zobacz tutaj)                        Tom 10: Wychowanie i kształcenie – kierunki i perspektywy zmian (zobacz tutaj)                        Tom 11: Nauczyciel i dziecko w dobie kryzysu edukacji (zobacz tutaj)                        Tom 12: Kierunki zmian w edukacji i stymulacji aktywności twórczej (zobacz tutaj)                                    Tom 13: Konteksty oświatowe (zobacz tutaj)                                    Tom 14: Konteksty społeczne i międzykulturowe (zobacz tutaj)                                                   ";;"Wprowadzenie   EDUKACJA MAŁEGO DZIECKA – NOWE WYZWANIA, STARE DYLEMATYKatarzyna SadowskaWczesnodziecięca edukacja w żłobku – stare dylematy, nowe wyzwania       Ewa JędrzejowskaPraca w grupach jako istotna forma organizacyjna w edukacji przedszkolnej     Radmila BurkovičováIndywidualnie zidentyfikowane potrzeby samokształcenia nauczycielek przedszkola     Bronislava KasáčováDieťa ako objekt výskumu a subjekt edukácie Čo si myslia dospelí o deťoch na prahu vzdelávania?    Mariana CabanováKvalitatívna analýza výpovedí dospelých o dnešných deťoch na prahu vzdelávania     KU EDUKACJI WSPIERAJĄCEJ ROZWÓJ DZIECKA W NIŻSZYCH KLASACH SZKOŁY PODSTAWOWEJ Aleksandra KruszewskaDzieci sześcio- i siedmioletnie trzy lata później – diagnoza kompetencji trzecioklasistów   Renata ReclikDeterminanty jakości wczesnoszkolnej edukacji matematycznej w opinii studentów edukacji elementarnej   Małgorzata Drost-RudnickaEdukacja ogólnotechniczna małego dziecka w szkolnej rzeczywistości   Renata RaszkaUczniowie edukacji wczesnoszkolnej o pieniądzach  Elżbieta MarekAranżacja przestrzeni edukacyjnej a rozwój dziecka    NAUCZYCIEL W (Z)REFORMOWANEJ RZECZYWISTOŚCI SZKOLNEJAnna SzafrańskaWybory, nadzieje i dylematy – przyszli nauczyciele dzieci młodszych o wybranym zawodzie   Agnieszka Leszcz-KrysiakNauczyciel twórczy – konieczność w reformowanym systemie oświaty: doniesienie z badań      Łucja Reczek-ZymrózWartości preferowane we współczesnym modelu bycia nauczycielem wczesnej edukacji:na przykładzie badań porównawczych przeprowadzonych na terenie południowej Polski (Tarnów) oraz północnych i południowych Węgrzech (Kaposvári i Sárospatak)   Danuta DyrekPedagodzy i nauczyciele otwierający się na potrzeby dziecka szansą edukacji      Małgorzata Zalewska-BujakNauczyciel o sobie i innych nauczycielach w świecie szkoły (z perspektywy nauczycielskich narracji) Beata Oelszlaeger-KosturekOdczytywanie znaczeń wypowiedzi uczniów przez nauczyciela – wybrane problemy Jadwiga OleksyPodręcznik jako narzędzie sterujące działaniami nauczyciela i aktywnością edukacyjną uczniów klas I–III      Informacja o autorach    ";-;40.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 250 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-579-0.jpg
"Terapia jąkania u dzieci w młodszym wieku szkolnym";"Podręcznik dla logopedów";" Carl W. Dell Jr.";978-83-8095-535-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Do logopedów!Jest to książka o praktyce terapii jąkania. Zawiera zbiór wypróbowanych metod pracy z dziećmi, możliwych do zastosowania w warunkach szkolnych. Opracowano je w trakcie kilkuletniego programu badań sponsorowanego przez Amerykańską Fundację Mowy (Speech Foundation of America).Autor publikacji, logopeda szkolny, należał do zespołu terapeutów biorących udział w programie. Wcześniej ukończył specjalistyczny kurs terapii pod kierunkiem Charlesa Van Ripera, uznanego za światowy autorytet w dziedzinie problematyki jąkania.Gorąco zachęcam do lektury tej książki. Została napisana w sposób interesujący, a zarazem łatwy w odbiorze. Jestem głęboko przekonany, że korzystanie z zawartych w niej doświadczeń i sugestii ułatwi rozpoczęcie pracy terapeutycznej z jąkającymi się dziećmi albo — w przypadku osób prowadzących już praktykę - pomoże uczynić ją bardziej skuteczną i satysfakcjonującą.Malcolm FraserPrzedmowa do trzeciego wydania w języku polskim  Chociaż minęło 10 lat od pierwszego wydania w języku polskim klasycznej książki Carla Della „Terapia jąkania u dzieci w młodszym wieku szkolnym” zawarte w niej treści są nadal wartościowe i okazują się spójne z osiągnięciami współczesnej nauki. Jednocześnie opisane tu podejście modyfikacji jąkania coraz bardziej zakorzenia się w polskiej praktyce logopedycznej stanowiąc, obok technik kształtowania płynności, drugi główny nurt w terapii jąkania.Książka przedstawia krok po kroku program terapeutyczny dla dzieci z lekkim, umiarkowanym i znacznym problemem jąkania ilustrując kluczowe jej momenty fragmentami dialogów logopedy z dzieckiem. Korzystającym z niej terapeutom daje bazę, którą można uzupełniać o własne pomysły zabaw terapeutycznych i rozbudowywać o inne form pracy dostosowane do indywidualnych potrzeb dziecka. Poprzedzony jest nawiązaniem relacji terapeutycznej, z nieodłącznymi cechami jak empatia i wsparcie psychiczne.Doświadczenie praktyki terapeutycznej na podstawie tej książki pozwala mi na sugestię, że program dla dzieci ze znacznym jąkaniem - po odpowiedniej korekcie - może być wykorzystywany do pracy ze starszymi dziećmi, a nawet młodzieżą; cenne bywało uzupełnienie go o elementy psychoterapii. Dodatkowo przekonałam się, że interwencja terapeutyczna u dzieci w młodszym wieku szkolnym rzadko musiała sięgać tak głęboko; wcześniejsze etapy programu okazywały się wystarczające.  Sprawdzało się bowiem - podkreślane w książce - znaczenie profilaktyki i wczesnej interwencji.Szczególną wartością książki jest klarowne przedstawienie idei modyfikacji jąkania w trakcie zająknięcia. Proces przekształcenia trudnej formy jąkania w łagodną, która nie zakłóca komunikacji, opisany jest z wielkim wyczuciem dla trudu tego przedsięwzięcia, ale i z przekonaniem o możliwości jego przezwyciężenia.   Lucyna Jankowska-Szafarska Książkę przetłumaczyła Lucyna Jankowska-Szafarska, psycholog kliniczny Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                     ";;"Przedmowa do wydania polskiego   Do logopedów  Wprowadzenie     Dzieci lekko jąkające się    Lekka postać jąkania     Włączenie do grupy jako sposób na dokładną diagnozę problemu       Diagnoza różnicowa między jąkaniem a zwykłą niepłynnością mówienia   Obserwacja mowy dziecka w różnych sytuacjach społecznych     Bezpośrednia rozmowa na temat jąkania jako kolejny etap diagnozy     Podejście niedyrektywne jako główna idea terapii dzieci lekko jąkających się       Modelowanie lżejszej postaci jąkania       Pogłębianie procesu diagnozy      Bezpośrednia praca terapeutyczna       Sposoby wzmacniania płynności   Podsumowanie       Dzieci jąkające się w sposób umiarkowany       Charakterystyczne cechy umiarkowanej postaci jąkania       Program terapii: stopniowe dążenie do bezpośredniej konfrontacji z jąkaniem       Pierwsza konfrontacja z jąkaniem  Udawanie jąkania jako metoda desentyzacji      Poznawanie stylu funkcjonowania emocjonalnego dziecka     Praca nad rozpoznawaniem stanu napięcia i walki podczas jąkania się      Praca nad zmniejszaniem liczby powtarzanych sylab lub długości przeciągania dźwięków  Podsumowanie  Dzieci jąkające się w sposób znaczny     Najtrudniejsza postać jąkania      Idea trzech sposobów mówienia      Lokalizacja miejsca napięcia     Pierwszy etap pracy nad modyfikacją jąkania: modyfikacja po blokuDrugi etap pracy nad modyfikacją jąkania: modyfikacja w trakcie udawanych bloków      Krótki kurs modyfikacji jąkania dla terapeutów  Celowe włączanie udawanego lekkiego jąkania do zwyczajnej mowy    Refleksje na temat form kontaktu fizycznego z dziećmi podczas pracy terapeutycznejTrzeci etap pracy: modyfikacja w trakcie prawdziwych trudnych zająknięć     Rola rodziców w terapii dziecka   Wzmacnianie płynności    Budowanie niezależności   Współpraca z rodzicami     Współpraca z rodzicami     Rozmowa na temat przyczyn jąkania  W czym rodzice mogą pomóc?     Współpraca z nauczycielami      Uwagi końcowe       ";"Dzięki tej książce odważyłam się podjąć terapię dzieci jąkających się, terapię w nurcie modyfikacji jąkania. Publikacja zawiera czytelną teorię i przykłady kluczowych dialogów terapeutycznych, a także porusza temat obaw i wątpliwości przeżywanych przez samych logopedów. Ostatnie rozdziały mogą pomóc rodzicom i nauczycielom dzieci jąkających się w poszukiwaniach drogi rozwiązywania konkretnych problemów. Atmosfera dobrego kontaktu terapeutycznego – którą naznaczona jest każda strona tej publikacji – powoduje, że można ją uznać za książkę z pogranicza psychoterapii i logopedii. Warto przeczytać ją więcej niż jeden raz. Lucyna Jankowska-Szafarska, psycholog kliniczny   Ta niezwykła książka w bardzo przystępny sposób wytycza kierunek, jaki warto przyjąć w terapii, by skutecznie wspierać jąkające się dzieci. Jej autor szczodrze dzieli się z czytelnikami nie tylko swoim niezwykle bogatym dorobkiem profesjonalnym, ale także przemyśleniami wynikającymi z osobistych doświadczeń. Wrażliwość i empatia – obecne w jego postawie wobec jąkających się dzieci – są bezcenną lekcją dla wszystkich tych, którzy chcą terapeutycznie wspierać młodych ludzi zmagających się z jąkaniem. Uważny czytelnik znajdzie tu liczne przykłady praktycznych ćwiczeń i wzmacniających dziecko dialogów. Książka ta może sprawić, że praca z logopedą nad modyfikacją jąkania będzie dla dziecka dobrym doświadczeniem, umożliwiającym mu zmianę postaw, przekonań i zachowań, a także dobrą zabawą i ekscytującą przygodą.  dr hab. Katarzyna Węsierska, Uniwersytet Śląski, Centrum Logopedyczne w Katowicach  ";35.00;"Wydanie III poprawione, Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 150 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-535-6.jpg
"Doświadczenia rodzin w odkrywaniu i rozwijaniu zdolności dzieci";"Perspektywa pedagogiczna";"Małgorzata Stańczak";978-83-8095-655-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook  Podjęta w monografii problematyka jest niezwykle ważna z perspektywy adekwatności oddziaływań edukacyjnych kierowanych do grupy dzieci i młodzieży zdolnej. Procesami wychowania, kształcenia i samokształcenia, „sprzyjających rozwojowi zdolności człowieka w cyklu całego jego życia” zajmuje się pedagogika zdolności (giftedchild pedagogy). Transformacja potencjału zdolnościowego dziecka w dojrzały talent jest procesem rozciągniętym w czasie i warunkowanym szeregiem czynników, zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych, które mogą go wspierać albo ograniczać. Rodzice jako pierwsi mogą dostrzec najwcześniejsze nawet przejawy dziecięcych zdolności i to oni na ogół wprowadzają swoje córki i synów w określoną dziedzinę aktywności, wzmacniając ich zainteresowania nią. W kolejnych zaś etapach transformacji potencjału zdolnościowego mogą budować motywację swego dziecka i jego wytrwałość w dążeniu do postawionych celów, jak i rozwijać jego kompetencje społeczne, ale i zapewniać wsparcie finansowe, organizacyjne oraz emocjonalne. Rodziny uczestniczące w prezentowanym projekcie badawczym odegrały rolę stymulującą rozwój zdolności swoich córek i synów.     Zawarte w monografii analizy mogą stać się inspiracją dla praktyków – pedagogów, nauczycieli i innych osób związanych z tworzeniem oferty edukacyjnej, adresowanej do dzieci i młodzieży zdolnej – zainteresowanych budowaniem form współpracy ze środowiskiem rodzinnym. Opisane tu doświadczenia rodzin, towarzyszących dzień po dniu swoim zdolnym córkom i synom w ich procesach rozwojowych, stać się mogą cenną wskazówką dla innych rodziców.  Książka składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym z nich przedstawiono tendencje dominujące we współczesnym rozumieniu istoty zdolności, ich genezy i rozwoju. Autorka przyjmęła założenie o rozwojowym charakterze zdolności, definiując je za F. J. Mönksem jako pewien potencjał do uzyskania wysokich lub bardzo wysokich osiągnięć w jednej lub kilku dziedzinach aktywności. Chcąc zaakcentować kontekst czasowy zjawiska zdolności w tytule monografii używa terminów „odkrywanie” i „rozwijanie” w odniesieniu do procesów diagnozowania i kształcenia zdolności, analizowanych na gruncie pedagogiki zdolności, jako kluczowych etapów wszelkich działań edukacyjnych podejmowanych z myślą o dzieciach i młodzieży zdolnej.            W rozdziale drugim monografii odnosi się do dotychczasowych eksploracji badawczych podejmujących próby scharakteryzowania różnych wymiarów środowiska rodzinnego osób zdolnych oraz jego roli w rozwoju dziecięcych potencjalności. Jak wykazała powyżej, w swoim rozumieniu rodziny bazuje na podejściu systemowym, traktując ją jako dynamiczny system wzajemnych sprzężeń.        Kolejny rozdział odsłania założenia ontologiczne, epistemologiczne i metodologiczne, które legły u podłoża opisywanego w monografii projektu badawczego.  Przedstawia tu uzasadnienie dokonanych wyborów oraz szczegółowy opis zastosowanego instrumentarium (indywidualnego wywiadu pogłębionego), jak również zasady konstruowania próby badawczej. I wreszcie trzy kolejne rozdziały przedstawiają konstruowany w rodzinie obraz zdolności córek i synów oraz ukazują doświadczenia rodzin związane z odkryciem potencjałów zdolnościowych dzieci wraz z podjętymi działaniami wspierającymi ich rozwój.  Przedstawione tu wyniki badawcze wpisują się w polskie i światowe eksploracje, zmierzające do nakreślenia obrazu rodzin wychowujących dzieci i młodzież zdolną i ich roli w procesach transformacji dziecięcych zdolności. Odsłaniają ich fenomen ukryty w codziennych, zwyczajnych praktykach rodzinnych wraz z przemianami, jakie im towarzyszą. Zaprezentowane wyniki pozwalają też na uchwycenie atrybutów badanych rodzin upodabniających je do wyróżnionych przez Kevina Rathunde’a rodzin autotelicznych, które przygotowują swoje dzieci do czerpania zadowolenia i satysfakcji z życia, dając im tym samym szanse na doświadczanie stanu „przepływu” (flow) odkrytego i opisanego przez M. Csikszentmihalyiego. Zdaniem tego autora osoby, które nie przeżywają takich stanów emocjonalnych rzadko są w stanie przekraczać granice tego, co już poznane, dokonane.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"WprowadzenieRozdział I. Zdolności dzieci i ich rozwój 1. Współczesne pojmowanie zdolności 2. Geneza zdolności 3. Wybrane koncepcje i modele zdolności 4. Refleksje podsumowująceRozdział II. Dziecko zdolne w rodzinie1. Współczesne rozumienie rodziny 2. Rola środowiska rodzinnego w rozwoju zdolności 3. Cechy domu rodzinnego3.1. Potencjał społeczno-ekonomiczny3.2. Konstelacje rodzinne3.3. Klimat emocjonalny 4. Refleksje podsumowujące Rozdział III. Proces badawczy – założenia i realizacja1. Perspektywa badawcza2. Cel i problematyka 743. Metoda gromadzenia danych 4. Zasady konstruowania próby badawczej5. Metoda analizy danych Rozdział IV. Odkrywanie zdolności dzieci 1. Poszukiwanie źródeł 2. Rodzicielskie oszacowanie potencjałów3. Ścieżki rozpoznania3.1. Eksperck3.2. Rodzinna 3.3. Rodzinno-ekspercka 4. Refleksje podsumowujące Rozdział V. Rozwijanie zdolności dzieci1. Wczesna stymulacja rozwoju 2. Kształcenie specjalistyczne 2.1. Poszukiwanie możliwości kształcenia 2.1.1. Spiritus movens 2.1.2. Rodzicielskie rozterki2.1.3. Decyzja2.2. Ścieżki rozwoju zdolności2.2.1. Akademickie2.2.2. Muzyczne2.2.3. Taneczne 2.2.4. Sportowe 3. Rodzinne kształcenie incydentalne3.1. Praktyki czytelnicze 3.2. Partycypacja w kulturze artystycznej3.3. Kontakty międzykulturowe 3.4. Rodzinne podróże edukacyjne 4. Refleksje podsumowująceRozdział VI. Cechy rodzin wspierające rozwój zdolności dzieci1. Bliskość uczuciowa 2. Elastyczne granice zewnętrzne3. Koncentracja na dziecku 3.1. Wymiar temporalny 3.2. Wymiar zawodowy 3.3. Wymiar czasu wolnego4. Możliwość dokonywania wyborów5. Refleksje podsumowująceZakończenieBibliografia";"Pani Małgorzata Stańczak autorka książki pt. Doświadczenia rodzin w odkrywaniu i rozwijaniu zdolności dzieci. Perspektywa pedagogiczna wydanej przez Oficynę Wydawniczą "Impuls" zaprasza Czytelnika, aby wraz z nią odkrywał rozwój zdolności wśród rodzin posiadających zdolne dzieci z punktu widzenia doświadczonej pedagogicznej obserwatorki.  Książka ta składa się z 6 rozdziałów.   Doskonale napisany wstęp napisany przez autorkę,  zachęcił mnie do zapoznania się z bliżej przedstawionymi głównymi zagadnieniami dotyczącymi procesów badawczych uzdolnień dzieci, doświadczeń rodzin, które odkrywały walory początkowe z życia ich uzdolnionych dzieci.  Tematyka została trafnie dobrana zarówno, jak i pomysłowo skonstruowana, a przy tym uświadomiona została rodzicom wszechstronna wiedza autorki, z którą ma możliwość się podzielić.  Jestem pod ogromnym wrażeniem rozwinięcia głównego tematu, który dotyczy doświadczenia rodzin w odkrywaniu i rozwijaniu zdolności dzieci, który we współczesnym środowisku szkolnym odbierany jest bardzo różnie.  Rodzice sami na ogół próbują poradzić sobie z tym trudnym zagadnieniem dotyczącym uzdolnień na co dzień. Zdolności są te najczęściej zauważone w przedszkolu, kiedy dziecko ma 3- 4-latka.  Najlepiej jest rozwinąć talenty u dzieci jednak w wieku szkolnym, ale należą pamiętać o najważniejszych zasadach pedagogicznych. Należy mieć pozytywne nastawienie do uzdolnień dzieci bez względu na uzyskane posiadane przez niego talentu. Owszem zdarzają się przypadki, że rodzice nie chcą, aby uzdolnienia ich dzieci były ujawniane. Przykładem jest na to brak czasu oraz to, że talent może niekorzystnie wpłynąć na rezultat edukacji.  Rodzic musi zadać sobie pytania, które nasuwające  się po przeczytaniu tej książki.  Co ja tak naprawdę oczekuje od własnego dziecka i czy chce, uaktywniało swoją aktywność ukrytą dotychczas w zdolności, którą ja jako rodzic dostrzegam?,  Czy moje dziecko będzie szczęśliwe w momencie ujawnienia, że ma umiejętność szybkiego rozumowania przeczytanego przez niego tekstu?  Pani Małgorzata Stańczak, autorka książki w rozdziale III pozwala rodzicowi spojrzeć inaczej na problem wynikający z tego, że podjęty przez nią tematu uzdolnień, który nie jest łatwy w drodze ku dążeniu do doskonałej edukacji.  Autorka wykorzystała w książce bogatą literaturę.  Zamieszczone zostały przykłady rodzin, u których wykazano, że ich dzieci posiadają uzdolnienia. Rodziny te dzielą się swoimi osobistymi uwagami, jak wyglądało, ich codzienne życie mając na uwadze dziecko uzdolnione.  Oficynie Wydawnicze "Impuls" dziękuje podarowanie mi do zrecenzowania egzemplarza książki autorstwa Pani Małgorzaty Stańczak autorka książki        pt. Doświadczenia rodzin w odkrywaniu i rozwijaniu zdolności dzieci. Perspektywa pedagogiczna.  Jest to bardzo przydatna książka zarówno dla rodziców, jak i nauczycieli.źródło: Anna Sz. Co za utalentowany człowiek! – krzyczymy obserwując kogoś, kto nas zachwyca swoimi osiągnięciami. Kiedy widzimy taką osobę w akcji, mamy wrażenie, że wszystko przychodzi mu z wielką łatwością, że sukcesy w jego życiu przychodzą w niezwykły wręcz sposób. Widzimy rezultaty (na różnych polach) i zachwycamy się nimi. Nie zastanawiamy się nigdy, ile dana osoba pracowała na swój sukces, zapominamy o godzinach ciężkiej pracy, o poświęceniu zarówno jej, jak i całego jej otoczenia. Tak naprawdę jednak ponad 90 procent sukcesu to tylko i wyłącznie ciężka praca. Talent stanowi maksymalnie 10 procent, a nawet mniej.   Aby ta ciężka praca – a w konsekwencji rezultaty – miała sens, na samym początku trzeba dany talent odkryć i pomóc mu się rozwijać. Niekiedy wyjątkowe umiejętności dostrzega sam zainteresowany, ale częściej to rodzice i nauczyciele znają i obserwują dziecko na tyle uważnie, że są w stanie odkryć jego potencjał. Właśnie o roli rodziny w osiąganiu sukcesów, w rozbudzaniu zainteresowań, które mogą przerodzić się w pasję, traktuje książka Małgorzaty Stańczak, pt. „Doświadczenia rodzin w odkrywaniu i rozwijaniu zdolności dzieci. Perspektywa pedagogiczna”. Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS pozycja to nie tylko lektura adresowana do socjologów czy pedagogów, ale do wszystkich zainteresowanych tematem – począwszy od psychologów po samych rodziców, którzy wywierają realny wpływ na życie dziecka i jego wybory.   Już dawno okazało się, że na zdolności ma wpływ wiele czynników, zaś środowisko rodzinne jest jednym z ważniejszych. Autorka prezentuje badania, które ukazują rolę rodziny w przemianie odkrytego potencjału dziecka w talent. Wychodząc od założenia, że środowisko domowe stanowi najistotniejszy czynnik transformacji zdolności dzieci, Małgorzata Stańczak, starała się dokonać rekonstrukcji doświadczeń rodzin dzieci i młodzieży, wykazujących uzdolnienia w różnych obszarach, związanych z odkryciem, a także rozwojem potencjału dzieci.   Książka składa się z sześciu rozdziałów, z czego w pierwszym autorka prezentuje podstawy teoretyczne badanego zagadnienia, koncentrując się na pojmowaniu zdolności, ich genezie, a także prezentuje wybrane koncepcje i modele zdolności. Rozdział drugi został poświęcony rodzinie – zarówno jej współczesnym rozumieniu i traktowaniu, jak też roli środowiska rodzinnego w rozwoju zdolności dziecka.   W trzecim rozdziale został opisany proces badawczy – jego założenia i realizacja. Autorka dokładnie opisuje tu różne metody gromadzenia danych, którymi posłużyła się realizując badania biograficzne, wyjaśnia również zasady konstruowania próby badawczej, które zastosowała. Kolejne rozdziały stanowią odzwierciedlenie procesu badawczego i omówienie wyników przeprowadzonych badań oraz wyciągnięcie wniosków. Stańczak zidentyfikowała trzy ścieżki rozpoznania zdolności dzieci (ekspercka, rodzinna oraz rodzinno-ekspercka), zauważając przy tym, że postrzeganie zdolności dzieci różnicuje przede wszystkim poziom uzyskiwanych osiągnięć – większość z tych dzieci, które są traktowane przez swoje rodziny jako „uzdolnione”, odznaczają się wysokimi osiągnięciami. Autorka przywołuje również trzy etapy kształcenia talentu, z czego pierwszy ma charakter rozpoznawczy, drugi to nabywanie wiedzy i umiejętności fachowych, zaś trzeci to etap tworzenia unikatowego miejsca w dziedzinie lub wkładu w nią. Zwraca również uwagę na poszukiwanie możliwości kształcenia oraz kształcenie specjalistyczne.   Każdy z etapów przemiany potencjału dziecka w jego talent, stawia przez rodzicami określone zadania. To, w jaki sposób im sprostają, jak poradzą sobie z dylematami związanymi z wyborem określonych dróg rozwoju / kształcenia, będzie miało bezpośredni wpływ na to, jak te talenty dziecka się rozwiną. Dlatego też warto poświęcić szczególna uwagę ostatnim dwóm rozdziałom książki chociażby po to, by nie zaprzepaścić możliwości stojących przed dzieckiem i przeanalizować wszystkie możliwe ścieżki jego rozwoju. Nie można również zapomnieć o samym klimacie panującym w domu, atmosferze, w jakiej dziecko wzrasta”. Jak bowiem Stańczak zauważa: „ przyjazna atmosfera domu rodzinnego, dobre relacje rodziców i dzieci koncentracja rodziców na potrzebach dziecka, pozostawienie mu przestrzeni do podejmowania własnych wyborów tworzą fundament dla dobrego klimatu motywacyjnego i dają dzieciom szansę na korzystanie z własnych zasobów”.   Zawartość merytoryczna, ale i wymiar praktyczny książki - możliwość wyciągnięcia własnych wniosków, a także posiłkowania się doświadczeniami innych rodzin sprawiają, że publikacja Małgorzaty Stańczak jest szczególnie cenna dla samych rodzin, ale również dla osób pracujących z dziećmi i dzięki wnikliwiej ich obserwacji mają swój udział w odkrywaniu i rozwijaniu ich potencjału.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/09/magorzata-stanczak-doswiadczenia-rodzin.html";40.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 292 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-655-1.jpg
"Bliźnięta - pierwszy rok życia";"czyli BOBOLOTEM do nieba i z powrotem";"Joanna Maciejewska";978-83-8095-556-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook Bobolotem do nieba i z powrotem  to historia jednego roku z życia naszej rodziny. Przełomowego roku.  Najtrudniejszego, najbardziej wymagającego i wyczerpującego, a  jednocześnie najpiękniejszego – tego, w którym przyszli na świat nasi  synkowie. Jeśli również spodziewacie się bliźniąt, to, po pierwsze, moje  gratulacje! Po drugie: polecam tę książkę, gdyż nie mam wątpliwości, że  okaże się dla Was wartościową lekturą. Dowiecie  się z niej rzeczy, których nie uczą w szkołach rodzenia, przeczytacie  rady, których nie udzielą Wam rodzice „pojedynczych” dzieci, zapoznacie  się z wykorzystanymi przez nas metodami postępowania,  ocenicie, czy  warto je zastosować, czy też zdecydujecie się zrobić zupełnie odwrotnie!  Kim jesteśmy  i po co ta książka? Mam na imię Asia, mój mąż to Kuba. Głównymi bohaterami książki są nasi synowie: Benio i Samuelek. Książka ta z założenia jest  bardziej pamiętnikiem niż poradnikiem, dlatego też staram się niczego  Wam nie narzucać. Nie zakładam, że wszystko, co zrobiliśmy, jest jedynym  słusznym rozwiązaniem. Przyznajemy się do błędów, nie stawiamy się za  wzór, nie uważamy się za „rodziców idealnych”. Chcemy być dla Was  wsparciem, bo mamy świadomość, że być może nie będziecie mieli nikogo,  kto mógłby Wam udzielić wartościowej porady. Choć bliźniąt rodzi się  coraz więcej, to nadal młodzi rodzice często pozostawieni są sami sobie  i zupełnie nierozumiani. Kwestie, nad którymi prawdopodobnie się  zastanawiacie i problemy, które wydają się przed Wami piętrzyć, są  w dużej mierze obce rodzicom jedynaków, a nawet tym, którzy mają dwoje  lub kilkoro dzieci w różnym wieku. Służymy więc pomocą. [...]Ach, jestem Wam jeszcze winna wyjaśnienia. Pewnie zastanawiacie się, czym jest tytułowy bobolot? Otóż to nic nadzwyczajnego, typowa dziecięca zabawa, taki samolot tylko… dla bobasów. Bierzesz dziecko na ręce i robisz: ziuuu! I jeszcze. I jeszcze, jeszcze, jeszcze! I jeszcze chociaż troszeczkę. Na początku przyjemność dla wszystkich, lecz wraz z dodatkowymi kilogramami dziecka radość rodzica przemienia się w chroniczny ból kręgosłupa. Nasze dzieci uwielbiają tę zabawę!Dlaczego do nieba? Bo pojawienie się dzieci na świecie to najpiękniejsze, co nas w życiu spotkało. Od tego czasu każdy dzień przepełniony jest cudownymi chwilami. Dlaczego z powrotem? Bo codzienność to nie tylko wpatrywanie się w słodko śpiące niemowlęta w pięknych ubrankach i w dziecięcym pokoiku z wystrojem jak z magazynu wnętrzarskiego. To także zderzenie z rzeczywistością w postaci zmęczenia, chorób, szpitali, przychodni, bałaganu, płaczu i marudzenia. W książce opisuję nasze wzloty i upadki, wspaniałe wspomnienia, ale również chwile zwątpienia i wyczerpania, czas beztroskiej zabawy i uśmiechu oraz błędy i momenty, w których wszystko zdawało się iść zupełnie nie po mojej myśli. Mam nadzieję, że nasze doświadczenia nie przestraszą Was, bo mimo wszystko uważam, że rodzicielstwo to naprawdę rewelacyjna sprawa, a bliźnięta to podwójne szczęście. Autorka Zapraszamy do odwiedzenia bloga Joanny Maciejewskiej: bobolotem.pl   Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Kim jesteśmy i po co ta książka?     Ciąża   Idziemy do szkoły rodzenia     Lekarz     Inny lekarz      Kompletujemy wyprawkę     Wybieramy imiona      Pobyt w szpitalu       Poród   SZOK      Po porodzie. Nadal szpital   Moja wersja wydarzeń    Wersja taty    Następnego dnia (środa)    Czwartek    Piątek     Prezenty ze szpitala    Pierwszy miesiąc życia   Jedziemy do domu     Sobota      Niedziela    Poniedziałek      Wtorek     Witaj w domu, synku!    Pierwsza kąpiel    Kolejne dni     Wizyty patronażowe    Znowu wtorek   Witaj w domu, synku – po raz drugi       Ogarniamy       Umawianie wizyt lekarskich      Mleko dla wcześniaków       Karmienie nocne       Pierwsza kąpiel dwójki dzieci       Łóżeczka       Ubranka       Werandowanie       Obcinanie paznokci      Okulista (wersja taty, ja nie mogłam na to patrzeć)       Sesja pamiątkowa       Drugi miesiąc życia (skończony pierwszy miesiąc) Butelki     Czas na ćwiczenia      Rehabilitacja     Rytm snu     Wielkanoc      Ciemieniucha    Cztery kilogramy      Trzeci miesiąc życia (skończone dwa miesiące)     Priorytety      Smoczki      Wózek bliźniaczy       Czwarty miesiąc życia (skończone trzy miesiące)  Ustalamy plan dniaPoradnia patologii noworodka       Piąty miesiąc życia (skończone cztery miesiące)  Marchewka jest mniam!     Ubranka    Ciekawe momenty     Nasze łóżeczko jest za małe!      Zakłócenia snu      Szósty miesiąc życia (skończone pięć miesięcy)    Koniec odciągania      Wizyta u audiologa     Zapalenie płuc     Bezpieczna przestrzeń      Zabawki      Picie z kubka       Siódmy miesiąc życia (skończone sześć miesięcy)    Pleśniawki      Jedziemy na wakacje!    Siedem i pół miesiąca – kryzys u bobasów  Idziemy do ZOO     Wycieczka    Tuż przed skończeniem ośmiu miesięcy      Krzyki w nocy     Zęby! To jednak były zęby!       Ósmy miesiąc życia (skończone siedem miesięcy)    Chrzest święty     Osiem i pół miesiąca – trafiamy do szpitala    Pobyt w szpitalu     Po wyjściu ze szpitala    Dzień czwarty po wyjściu ze szpitala    Dziewiąty miesiąc życia (skończone osiem miesięcy)    Dzień szósty po wyjściu ze szpitala      Siódmy dzień po wyjściu ze szpitala   Ósmy dzień     Dziewiąty dzień     Dziesiąty dzień     Jedenasty dzień po wyjściu ze szpitala   Wszyscy zdrowi     Codzienne porządki      Dziesiąty miesiąc życia (skończone dziewięć miesięcy)   Plan dnia     Braterstwo     Alergia. Na wszystkoKąpiele    Jedenasty miesiąc życia (skończone dziesięć miesięcy)   Zmiany, zmiany!     Alergolog     Boże Narodzenie   Zabawki      Jutro chłopcy skończą jedenaście miesięcy     Dwunasty miesiąc życia (skończone jedenaście miesięcy)      Później będzie łatwiej    Rozwiązany problem nocnego marka     Problem jednak nie jest rozwiązany    Kolejna noc     I kolejna      Tydzień przed pierwszymi urodzinami    Cztery dni do pierwszych urodzin     Trzy dni do pierwszych urodzin – wizyta u fryzjera      Dwa dni do pierwszych urodzin   W przeddzień pierwszych urodzin    Pierwsze urodziny   ";"Czytając wstęp napisany przez autorkę książki pt. Bliźnięta-pierwszy rok życia, czyli bobolotem do nieba i z powrotem Panią Joannę Maciejewską wydaną w formie pamiętnika byłam pod wielkim wrażeniem spojrzenia, jak wygląda życie rodziców, z perspektywy przygotowań się do bycia podwójnym rodzicami, zanim ich sympatyczne bliźnięta Samuel i Beniamin pojawią się na świecie.Droga Pani Joanny nie wyglądała łatwo, gdyż pokonywała dzielnie szybkie i niełatwe dla niej decyzje związane z przebiegiem ciąży.Dzięki towarzyszącej na każdym kroku obecności męża było jej raźniej znosić trud związany z ciągłym wyzwaniami pod względem zdrowotnym. Pani Joanna nie poddawała się nawet w chwili, kiedy miała chwilę zwątpień. Poznawała wiele młodych mam, które też jak ona były traktowane niegodnie jako przyszłe mamy.Pani Joanna wraz z mężem Jakubem dzielą się z Czytelnikami swoją rodzinną historią, w której opowiada o swoich przeżyciach, wzlotach i upadkach, ale udowodnili, że pomimo wszystko miłość do bliźniąt to podwójne szczęście i radość.To doskonale napisana książka, w której Czytelnik, rodzic znajdzie praktyczne porady, osobiste uwagi autorki i jej męża Jakuba z perspektywy bycia tatą bliźniąt, przebiegu wizyt lekarskich, przebieg ciąży bliźniaczej, poród oraz opisany barwnym językiem pierwszy miesiąc życia- dwunasty miesiąc życia, pierwsze urodziny.Dla wielu Czytelników ta książka stanowiła będzie podpowiedź, jak można pomimo wielu na początku zadanych sobie pytań związanych z psychologią: Jak sobie poradzimy, mając na utrzymaniu bliźniaki? Czy uzyskamy odpowiednią pomoc od państwa, lekarza?Książka ta została wzbogacona o pięknie wykonane i zamieszczone w niej zdjęcia z życia całej rodziny od momentu narodzin, aż po ukończenia roku przez chłopców.Trudny roczny okres wychowania tych przesympatycznych chłopców Samuela i Beniamina wynagradza rodzicom ogromna siła miłości, czas spędzony z nimi, ich szybki rozwój oraz to, że lubią, być w centrum zainteresowania zachowując przy tym uśmiech i przedmiot, z którym są blisko zainteresowani.Oficynie Wydawniczej Impuls dziękuje za podarowanie mi do zrecenzowania książki autorstwa Pani Joanny Maciejewskiej pt. Bliźnięta-pierwszy rok życia, czyli bobolotem do nieba i z powrotem.Książkę tę polecam przeczytać każdemu Czytelnikowi. źródło: Anna Sz.  "Bobolotem do nieba i z powrotem to historia jednego roku z życia naszej rodziny. Przełomowego roku. Najtrudniejszego, najbardziej wymagającego i wyczerpującego, a jednocześnie najpiękniejszego – tego, w którym przyszli na świat nasi synkowie.     Jeśli również spodziewacie się bliźniąt, to, po pierwsze, moje gratulacje! Po drugie: polecam tę książkę, gdyż nie mam wątpliwości, że okaże się dla Was wartościową lekturą.     Dowiecie się z niej rzeczy, których nie uczą w szkołach rodzenia, przeczytacie rady, których nie udzielą Wam rodzice „pojedynczych” dzieci, zapoznacie się z wykorzystanymi przez nas metodami postępowania, ocenicie, czy warto je zastosować, czy też zdecydujecie się zrobić zupełnie odwrotnie!"     Zawsze powtarzałam, że chcę mieć bliźniaki. Płeć jest dla mnie nieważna. Ludzie pukali się w głowę i pytali, czy wiem, na co się piszę. Odpowiadałam, że nie wiem, ale się dowiem. Poza tym, gdyby się okazało, że jestem w bliźniaczej ciąży, to co? Miałabym jedno z dzieci na Allegro wystawić, bo z dwójką będzie mi za ciężko? Po lekturze tej książki wiem, że wszystko da się przeżyć. Owszem, koszty są podwójne, zamiast jednego głodnego/zmęczonego/płaczącego dziecka jest dwójka, ale to nie jest tragedia.     Autorka książki, mama Beniamina i Samuela, opowiada o tym, jak zmieniło się ich życie od momentu, gdy dowiedziała się, że jest w bliźniaczej ciąży. Mówi, jak przebiegała, jak wyglądał poród oraz pierwsze chwile chłopców na świecie. Nie była to sielanka, ale trzeba było wziąć na klatę to, co dał los i się z tym zmierzyć. Nie było wyjścia.     Czy można wyjechać gdziekolwiek, mając tak małe dzieci? Jak wyglądają święta, wyjścia do lekarza czy spotkania z bliskimi? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie w książce.     To luźne opowieści mamy, która chciała podzielić się swoimi przeżyciami z pierwszego roku życia swoich dzieci. Nie jest to trzymająca się sztywnych ram powieść. Są tu pewne językowe wpadki, ale wiecie co - zupełnie mi to nie przeszkadza. Dostałam napisaną przez życie historię i w nosie miałam to, czy gdzieś są wyrażenia, których być tu nie powinno. I tak, pisze to osoba, która z wykształcenia i zawodu jest korektorem. Tyle że w tym przypadku takie wygładzenie tekstu odebrałoby mu jego naturalność. Miałabym wrażenie, że coś tu jest nie tak. W takim wydaniu publikacja jak najbardziej do mnie przemówiła. W środku znajdziecie także zdjęcia chłopców i ich rodziców, które pokazują, jak bardzo zmienili się na przestrzeni opisywanego przez mamę (i czasem też tatę) roku. Nigdy nie przestanę się zachwycać tym, jak szybko dzieciaki "dorastają" - wyrastają z ciuszków, uczą się nowych rzeczy.     Myślę, że po tę książkę spokojnie mogą sięgnąć rodzice, którzy spodziewają się bliźniąt. Oczywiście żadnej sytuacji nie można porównać 1:1, ale będą mogli przekonać się, co mniej więcej będzie ich czekać, gdy dzieci pojawią się już na świecie.     Obawiałam się nieco tego, że to będzie słodka, ociekająca lukrem historia mamy zakochanej w swoich dzieciach, którą porzucę po przeczytaniu paru stron. Nic bardziej mylnego. Historia Joanny, Jakuba, Samuela i Beniamina pokazuje, jak wiele powinno się w Polsce zmienić, zwłaszcza jeśli chodzi o kwestie związane z porodem. Ta książka uświadamia parę kwestii. Jeśli szukacie "krótkiej instrukcji obsługi bliźniaków", to myślę, że znajdziecie tutaj coś dla siebie.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/28666-bliznieta-pierwszy-rok-zycia-czyli-bobolotem-do-nieba-i-z-powrotem.html";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 206 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-556-1.jpg
"Podmiotowe uwarunkowania radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym słuchem";;"Anna Czyż";978-83-8095-615-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook Książka stanowi wkład w rozwój obszaru nauk społecznych. Podjęta w niej problematyka wykracza jednak poza sztywne ramy jego dyscyplin i subdyscyplin. Opracowanie łączy wiedzę z zakresu psychologii, audiofonologii, socjologii i jest próbą wprowadzenia jej do surdopedagogiki. Rozprawa dostarcza wiedzy na temat specyfiki bio-psycho-społecznego funkcjonowania osób z trudnościami słuchowymi w okresie późnej adolescencji (w wieku młodzieńczym) i wczesnej dorosłości. Podejmuje problematykę wpływu niedosłuchu na codzienne życie, wskazuje, jak ukierunkowywane są działania osób nim dotkniętych, co je warunkuje i czy podejmowane aktywności pozwalają na skuteczną walkę z przeciwnościami losu. Osadzona w transakcyjnej teorii stresu Lazarusa i Folkman oraz teorii zasobów Hobfolla, pokazuje, jaki jest poziom stresu, które zmienne demograficzne najlepiej ten poziom opisują i jakie style oraz strategie walki ze stresem są najczęściej stosowane. Konfrontuje powyższe, zgodnie z teorią Leary’ego i Baumeistera, z percepcją siebie jako obrazem społecznego funkcjonowania jednostki.   Niniejsza książka pozwala dostrzec i zrozumieć niektóre jego aspekty, a dzięki temu udzielać lepszego wsparcia psychopedagogicznego osobom niesłyszącym i słabosłyszącym, co może się przełożyć na lepszą jakość ich funkcjonowania i życia. Jest to pozycja dedykowana wszystkim tym, którzy profesjonalnie zajmują się rehabilitacją, nauczaniem i wychowaniem osób z uszkodzonym słuchem. Problematyka badawcza koncentruje się wokół trudnych sytuacji, sposobów ich przezwyciężania i podmiotowych uwarunkowań radzenia sobie z codziennym stresem.  Z recenzji wydawniczej dr hab. Doroty Podgórskiej-Jachnik, prof. UKW Monografia  Podmiotowe uwarunkowania radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym  słuchem jest obszerną pracą empiryczną poświęconą psychologicznym  aspektom funkcjonowania w warunkach głuchoty. Ciągle odczuwa się  niedosyt badań z tego zakresu, zarówno ze względu na wyzwania  metodologiczne związane z ograniczeniem instrumentarium badawczego  uwzględniającego różnice językowe i kulturowe, jak i z uwagi na  zakwestionowanie istnienia psychologii głuchych jako takiej. Trzeba więc podkreślić, że  Autorka książki podjęła się bardzo trudnego zadania. […] W obszarze  badań wyznaczonym przez Annę Czyż ukazane zostały w mrówczy sposób  ciekawe analizy […]. Może to zapoczątkować nowe poszukiwania i nowe  działania wspierające na rzecz osób z uszkodzonym słuchem.    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Podziękowania      Wstęp      1. Koncepcje i uwarunkowania stresu    1.1. Od biologizmu po personalizm      1.2. Transakcyjne ujęcie stresu       1.3. Wybrane zasoby osobiste a radzenie sobie w sytuacjach trudnych      1.3.1. Samoocena jako zasób w radzeniu sobie ze stresem     1.3.2. Samoocena jako obraz jakości współżycia społecznego – socjometryczna teoria samooceny 2. Specyfika funkcjonowania psychospołecznego osób słabosłyszących  2.1. Epidemiologia występowania uszkodzeń słuchu     2.2. Wybrane konteksty diagnozy i rehabilitacji uszkodzeń słuchu      2.3. Uszkodzenia słuchu a radzenie sobie w sytuacjach trudnych       2.4. Samoocena osób z uszkodzonym słuchem      3. Metodologiczne podstawy prowadzonych badań      3.1. Przedmiot, cel badań i pytania badawcze     3.2. Zmienne, wskaźniki, metody weryfikacji danych 3.3. Narzędzia pomiaru zmiennych3.3.1. Analiza rzetelności pomiarów, normalności rozkładu zmiennych ilościowych oraz jednorodności wariancji w badaniach własnych3.4. Procedury prowadzenia badań 3.5. Charakterystyka próby 4. Zestawienie wyników badań nad poziomem stresu osób z uszkodzonym narządem słuchu kwestionariuszem PSS-10 4.1. Wyniki badań ogółem4.2. Wyniki badań w podziale według zmiennej płeć  4.3. Wyniki badań w podziale według zmiennej wiek     4.4. Wyniki badań w podziale według zmiennej miejsce zamieszkania      4.5. Wyniki badań w podziale według zmiennej pozycja zawodowa     4.6. Wyniki badań w podziale według zmiennej sposób protezowania      4.7. Wyniki badań w podziale według zmiennej głębokość niedosłuchu       5. Zestawienie wyników badań nad strategiami radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym narządem słuchu kwestionariuszem Mini-COPE5.1. Wyniki badań ogółem 5.2. Wyniki badań w podziale według zmiennej płeć    5.3. Wyniki badań w podziale według zmiennej wiek     5.4. Wyniki badań w podziale według zmiennej miejsce zamieszkania    5.5. Wyniki badań w podziale według zmiennej pozycja zawodowa    5.6. Wyniki badań w podziale według zmiennej sposób protezowania    5.7. Wyniki badań w podziale według zmiennej głębokość niedosłuchu     6. Zestawienie wyników badań nad stylami radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym narządem słuchu kwestionariuszem CISS   6.1. Wyniki badań ogółem 6.2. Wyniki badań w podziale według zmiennej płeć   6.3. Wyniki badań w podziale według zmiennej wiek   6.4. Wyniki badań w podziale według zmiennej miejsce zamieszkania6.5. Wyniki badań w podziale według zmiennej pozycja zawodowa    6.6. Wyniki badań w podziale według zmiennej sposób protezowania   6.7. Wyniki badań w podziale według zmiennej głębokość niedosłuchu   7. Zestawienie wyników badań nad samooceną osób z uszkodzonym narządem słuchu kwestionariuszem MSEI 7.1. Wyniki badań ogółem7.2. Wyniki badań w podziale według zmiennej płeć   7.3. Wyniki badań w podziale według zmiennej wiek      7.4. Wyniki badań w podziale według zmiennej miejsce zamieszkania   7.5. Wyniki badań w podziale według zmiennej pozycja zawodowa  7.6. Wyniki badań w podziale według zmiennej sposób protezowania     7.7. Wyniki badań w podziale według zmiennej głębokość niedosłuchu     8. Zestawienie wyników badań nad związkami pomiędzy poziomem stresu, stylami i strategiami walki ze stresem oraz samooceną8.1. Zmienne objaśniające poziom stresu oraz poziom samooceny ogólnej i jej komponentów w badanej próbie8.1.1. Zmienne objaśniające poziom stresu8.2. Komponenty samooceny a aktywne sposoby walki ze stresem8.3. Komponenty samooceny a sposoby walki ze stresem skoncentrowane na poszukiwaniu wsparcia8.4. Komponenty samooceny a pasywne i unikowe sposoby walki ze stresem      2458.5. Komponenty samooceny a sposoby walki ze stresem zorientowane na emocje i zwrot ku religii 8.6. Zmienne objaśniające poziom ogólnej samooceny w badanej próbie 8.7. Związki pomiędzy komponentami samooceny a poziomem stresu, sposobami walki ze stresem8.7.1.  Kompetencje   8.7.2.  Bycie kochanym      8.7.3.  Popularność    8.7.4.  Zdolności przywódcze      8.7.5.  Samokontrola    8.7.6.  Samoakceptacja moralna      8.7.7.  Atrakcyjność fizyczna   8.7.8.  Witalność    8.7.9.  Integracja tożsamości   8.7.10. Obronne wzmacnianie samooceny  9. Analiza i interpretacja wyników badań    9.1. Poziom stresu oraz analiza uwarunkowań trendu   9.2. Strategie, style walki ze stresem a samoocena      9.2.1. Ogółem      9.2.2. Płeć    9.2.3. Wiek      9.2.4. Miejsce zamieszkania      9.2.5. Pozycja zawodowa   9.2.6. Sposób protezowania9.2.7. Głębokość niedosłuchu  9.3. Analiza związków pomiędzy poziomem stresu, stylami i strategiami walki ze stresem oraz samooceną    10. Odpowiedzi na pytania badawcze   11. Wnioski i postulaty   Zakończenie  ";"Monografia Podmiotowe uwarunkowania radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym słuchem jest obszerną pracą empiryczną poświęconą psychologicznym aspektom funkcjonowania w warunkach głuchoty. Ciągle odczuwa się niedosyt badań z tego zakresu, zarówno ze względu na wyzwania metodologiczne związane z ograniczeniem instrumentarium badawczego uwzględniającego różnice językowe i kulturowe, jak i z uwagi na zakwestionowanie istnienia psychologii głuchych jako takiej. Warto o tym wspomnieć, bo nawet akceptacja tej skrajnej tezy Harlana Lane’a nie zmniejsza zapotrzebowania na rzetelną wiedzę psychologiczną, użyteczną we wspomaganiu, edukacji, rehabilitacji i – jeśli trzeba – to także (psycho)terapii osób z uszkodzonym słuchem. Trzeba więc podkreślić, że Autorka książki podjęła się bardzo trudnego zadania. […] W obszarze badań wyznaczonym przez Annę Czyż ukazane zostały w mrówczy sposób ciekawe analizy […]. Może to zapoczątkować nowe poszukiwania i nowe działania wspierające na rzecz osób z uszkodzonym słuchem. Z recenzji wydawniczej dr hab. Doroty Podgórskiej-Jachnik, prof. UKW    Autorka przygotowała obszerne studium dotyczące interesującej problematyki wspomagania tej grupy osób, które z powodu ograniczeń w procesie odbioru informacji narażone są na przeżywanie mniej lub bardziej nasilonego stresu. Badania […] zostały przeprowadzone poprawnie, z uwzględnieniem najnowszej literatury przedmiotu […]. Na podkreślenie zasługuje szczegółowa analiza tematyki radzenia sobie ze stresem. Autorka ukazała dość złożone konsekwencje trudności występujących u osób z uszkodzeniem słuchu w procesie komunikacji. […] Książka może stanowić cenną pomoc zarówno dla specjalistów zajmujących się omawianą problematyką, jak i rodzin osób z uszkodzonym słuchem. […] W publikacji tej znajdą dla siebie cenne inspiracje nie tylko profesjonaliści, ale także studenci takich kierunków, jak: pedagogika specjalna, psychologia i logopedia. Z recenzji wydawniczej prof. dr. hab. Tadeusza Gałkowskiego   Pani Anna Czyż autorka książki pt. Podmiotowe uwarunkowania radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym słuchem skupia największą uwagę na tym, że należy zwracać we współczesnym świecie na osoby, które mają uszkodzony słuch. Jest to problem, z którym na ogół społeczeństwo nie zawsze potrafi sobie poradzić.  Książka ta składa się z 11 rozdziałów, w których to autorka bada, analizuje, zestawia oraz wyjaśnia, dlaczego tak ważne jest w edukacji rozumowanie aspektów związanych z niedosłyszeniem u osób, których dotyczy ten problem.  Dla studentów pedagogiki, logopedii  książka ta została opracowana właściwie, gdyż pojawiają się w zamieszczone znajome mi zagadnienia z przedmiotów związanych z pedagogiką specjalną, a w tym surdopedagogika. Właściwe podejście autorki do tematu obrazuje nam, jak wiedza na temat radzenia sobie ze stresem sprawia wielu osobom poczucie bezsilności, a wyniki z uzyskanych badań przez autorkę przedstawiają, nam prawdziwe realia dotyczące postrzegania jak jesteśmy oceniani, w momencie stresu wynikającego z uszkodzeń słuchu.  Dodatkowym elementem stanowiącym są zamieszczone przez Panią Annę tabele, wykresy, wnioski, które są najlepszym dowodem na ujawnienie prezentacji dokonanych przez nią badań.  Oficynie Wydawnicze Impuls dziękuje podarowanie mi do zrecenzowania egzemplarza książki autorstwa Pani Anna Czyż pt. Podmiotowe uwarunkowania radzenia sobie ze stresem osób z uszkodzonym słuchem.  Polecam przeczytać każdemu Czytelnikowi tę książkę. źródło: Anna Sz.";44.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 368 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-615-5.jpg
"Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo w wieku przedszkolnym";"Program terapii i wspomagania rozwoju oraz scenariusze zajęć";"Renata Wiącek";978-83-8095-664-3;;"Książka dostępna w nowym wydaniu 8.2019 w wersji  papierowej i elektronicznej - ebook. Program do pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w wieku przedszkolnym, ukazujący propozycje kontrolowania dziecięcej energii poprzez odpowiednio zorganizowane zabawy i ćwiczenia relaksacyjne, zawarte w praktycznych scenariuszach zajęć dostosowanych do poszczególnych grup wiekowych.Książka ukazuje przyczyny niewłaściwego zachowania dzieci i sposoby radzenia sobie z nimi. Omawia następujące metody pracy z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo:    1. Techniki relaksacyjne            - według Jakobsona        - oparte na treningu autogennym Schultza            2. Metodę Symboli Dźwiękowych    3. Techniki parateatralne              - technikę zamiany ról          - teatr palcowy          - teatrzyk kukiełkowy          - teatrzyk wyboru            4. Metodę malowania dziesięcioma palcami    5. Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne        Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo sprawiają rodzicom i wychowawcom wiele problemów wychowawczych. Zdarza się często, że dorośli są nieświadomi głównych przyczyn niewłaściwego zachowania dzieci. Z tego powodu winą za złe zachowanie obarczają dzieci. Tymczasem znajomość i świadomość przyczyn nieodpowiedniego zachowania dzieci jest niezwykle ważna. Dzieciom nadpobudliwym należy poświęcać dużo uwagi. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, w czym tkwi problem dzieci nadpobudliwych, ponieważ bez tego nie można im pomóc. Należy przede wszystkim nauczyć dzieci kontrolowania swojej energii. W osiągnięciu tego celu pomogą odpowiednio zorganizowane zabawy ruchowe i ćwiczenia relaksacyjne, w czasie których dzieci uczą się różnych sposobów rozładowania swojej energii (np. swobodna ekspresja ruchowa, ekspresja ruchowa kontrolowana, „zabawa w słabego i silnego” – relaksacja metodą Jacobsona). Istotne też jest, aby nauczyć dzieci korzystania z nagromadzonej w swoim ciele energii we właściwym kierunku. W niniejszej pracy – napisanej w formie programu – autorka zajęła się zagadnieniem nadpobudliwości psychoruchowej u dzieci w wieku przedszkolnym. W części teoretycznej (rozdziały I–V) starała się wykazać, na czym polega problem nadpobudliwości oraz jak sobie z nim radzić. W części praktycznej (rozdziały VI–IX) natomiast zamieściła scenariusze zajęć dla poszczególnych grup wiekowych. Program jest uzupełnieniem indywidualnych oddziaływań terapeutycznych – jak pisze bowiem M. Bogdanowicz: „ważne jest tu uspołecznienie dzieci nadpobudliwych psychoruchowo, nadmiernie skupionych na realizacji swoich potrzeb. Zajęcia w grupie pomagają im w rozwijaniu empatii i uczeniu się współpracy z innymi” (M. Bogdanowicz i in., 1992, s. 86). Tak skonstruowany program będzie pomocny w postępowaniu z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo. Zgodnie z poglądami H. Nartowskiej, „tylko od nas, dorosłych, zależy, czy dziecko nadpobudliwe psychoruchowo będzie tylko trudniejszym wychowawczo dzieckiem, czy też dzieckiem o zaburzonym zachowaniu” (H. Nartowska, 1976).Polecamy!  ";;"Wstęp Rozdział pierwszyNadpobudliwość psychoruchowa dziecka w wieku przedszkolnym. Rozdział drugiPrzyczyny nadpobudliwości psychoruchowej dziecka. Rozdział trzeciWychowanie dziecka nadpobudliwego w wieku od 3 do 6 lat. Rozdział czwartyMetody pracy z dzieckiem nadpobudliwymi psychoruchowo. Rozdział piątyCele programu korekcji zachowań dzieci nadpobudliwych psychoruchowo. Rozdział szóstyScenariusze zajęć dla dzieci trzyletnich nadpobudliwych psychoruchowo. Rozdział siódmyScenariusze zajęć dla dzieci czteroletnich nadpobudliwych psychoruchowo. Rozdział ósmyScenariusze zajęć dla dzieci pięcioletnich nadpobudliwych psychoruchowo. Rozdział dziewiątyScenariusze zajęć dla dzieci sześcioletnich nadpobudliwych psychoruchowo. Bibliografia";"                      Praca składa się z dwóch podstawowych części, w których Autorka prezentuje problem nadpobudliwości psychoruchowej dzieci w wieku przedszkolnym (pojęcie, przyczyny, metody pracy z dziećmi nadpobudliwymi, wychowanie dzieci nadpobudliwych) oraz skonstruowany przez siebie oryginalny program terapii i wspomagania rozwoju. Program ten jest w pracy demonstrowany poprzez scenariusze zajęć zróżnicowane ze względu na wiek dzieci, a więc scenariusze dla 3-, 4- i 5-latków.                 Część przeglądowa jest bardzo dobrze skonstruowana, z wykorzystaniem najistotniejszych źródeł. Daje ona podstawę do zrozumienia problemu nadpobudliwości psychoruchowej przedszkolaków oraz tego, w jaki sposób, przy pomocy jakich metod wychowania i terapii można im pomóc.                 Podstawowa, szczególnie wartościowa część pracy, stanowi demonstrowany przez Autorkę program. Składa się on z w sumie 18 scenariuszy zajęć (po 6 na poziom 3, 4 i 5 lat). Zajęcia te dopasowane są do możliwości dzieci w danym wieku, uczą dzieci kontrolowania własnej aktywności, mają właściwości wyciszające, rozwijają tendencje prospołeczne, bazują na podstawowych potrzebach dzieci. Scenariusze te powinny być wykorzystywane w codziennej pracy przedszkola. Mają wartości uniwersalne. Niektóre z nich można też stosować w terapii dzieci zahamowanych.             Dr Wojciech Soborski      Twoje dziecko wciąż jest pobudzone, wierci się, porusza rękami, nogami, nie umie dostosować swojego zachowania do okoliczności, nie potrafi „wysiedzieć w jednym miejscu“, jest nadmiernie gadatliwe nawet w sytuacjach, kiedy takie zachowanie jest niewłaściwe? A może podczas nauki, odrabiania zadań czy wykonywania domowych obowiązków nie zwraca uwagi na szczegóły, jest mało staranne, ma trudności w postępowaniu według instrukcji, przerywa wykonywanie zadań i nie kończy ich? Często odpowiada na pytanie, zanim pytająca osoba skończy je zadawać, zaś w sytuacjach grupowych nie potrafi spokojnie czekać na swoją kolej? To wszystko mogą być objawy ADHD, czyli zespołu nadpobudliwości psychoruchowej. ADHD to jedno z najczęstszych zaburzeń wieku rozwojowego, a im szybciej dziecko zostanie zdiagnozowane, tym wcześniej można podjąć odpowiednie kroki, które mają na celu nauczyć dziecko opanować niewłaściwe reakcje. Istotne jest to, by uniknąć przypięcia łatki „niegrzecznego” dziecka, by dostrzec – co istotne zarówno dla rodziców, jak i dla nauczycieli – prawdziwą przyczynę niewłaściwego zachowania dzieci oraz problemów z tym związanych.    O tym, czym jest ADHD, co powinno nas zaniepokoić i jak sobie z nim radzić, pisze Renata Wiącek w swojej książce Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo w wieku przedszkolnym. Program terapii i wspomagania rozwoju oraz scenariusze zajęć. Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS pozycja to nieoceniona pomoc zarówno dla rodziców / opiekunów, którzy znajdą to wskazówki postępowania z dzieckiem nadpobudliwym, jak i dla nauczycieli, którzy otrzymują gotowe scenariusze zajęć adresowanych do dzieci w różnym wieku(od trzech do sześciu lat). Również w domu możemy wykorzystywać fragmenty przedstawionych scenariuszy, zapraszając dziecko do różnych aktywności szczegółowo w nich opisanych, tak by w jak największym stopniu zniwelować problemy wychowawcze i pomóc dziecku.    Książka Wiącek napisana została w formie programu i podzielona na dwie części. Pierwsza, teoretyczna (rozdziały od I do V) stanowi krótki omówienie zagadnienia ADHD, z uwzględnieniem najważniejszych kwestii związanych z nadpobudliwością oraz dostarczeniem szeregu wskazówek, w jaki sposób pracować z dzieckiem nadpobudliwym, zarówno w domu, jak i w szkole. Część druga, praktyczna (rozdziały VI do IX) zawiera scenariusze zajęć dla poszczególnych grup wiekowych.    Autorka pisze o nadpobudliwości psychoruchowej dziecka w wieku przedszkolnym, tłumacząc, czym ta nadpobudliwość jest, w jakich sferach się objawia i jaka jest rola dorosłych w korygowaniu zachowań dzieci. Porusza również temat przyczyn nadpobudliwości psychoruchowej, zwracając uwagę na mnogość czynników zaburzających prawidłowy rozwój dziecka. Niezmiernie istotny jest rozdział trzeci, w którym Wiącek pisze o wychowaniu dziecka nadpobudliwego w wieku od 3 do 6 lat. Podkreśla również, że niewłaściwe podejście do dzieci nadpobudliwych nasila tylko pobudliwość i wzmaga nieprawidłowe zachowania, a na dodatek wytwarza postawy lekowo-obronne. W kolejnym, czwartym rozdziale, autorka opisuje metody pracy z dzieckiem nadpobudliwym, poczynając od technik relaksacyjnych, poprzez niezwykle interesującą Metodę Symboli Dźwiękowych, po Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. W piątym rozdziale natomiast krótko charakteryzuje cele programu korekcji zachowań dzieci nadpobudliwych proponując w kolejnych rozdziałach książki scenariusze zajęć dla trzy-, cztero-, pięcio- oraz sześciolatków.    Praktyczny wymiar książki autorstwa Renaty Wiącek, poprzedzony merytoryczną podbudową sprawia, że jest to pozycja niezwykle przydatna, która może być wykorzystywana zarówno w środowisku domowy, jak i w przedszkolu czy świetlicy. Podbudowa merytoryczna dostarcza nam podstawowej wiedzy na temat nadpobudliwości, natomiast część praktyczna, pokazuje, jak wiedzę tę można wykorzystać w codziennej pracy z dzieckiem. Jest to o tyle istotne, że dzieci nadpobudliwych psychoruchowo jest coraz więcej…   Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/07/renata-wiacek-dzieci-nadpobudliwe.html ";28.00;"Wydanie VIII, Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 94 strony,";"Okładka: miękka, klejona, folia błysk";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-664-3.jpg
"Krakowiaczek Krakowiak";"Zaśpiewaj, zatańcz i pokochaj nowe wiersze, tańce i piosenki o Krakowie";"Romualda Ławrowska";978-83-8095-627-8;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookKsiążka z nutami przeznaczona jest dla dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Może stanowić doskonały materiał dla nauczycieli szkół muzycznych i ogólnokształcących oraz instruktorów pracujących w domach kultury, a także wychowawców i rodziców. Szczególną rolę może odegrać w życiu rodzin i zespołów polonijnych. W tomiku zamieszczono piosenki i wiersze naszego autorstwa o tematyce związanej z Krakowem. Piosenki posłużą zarówno do śpiewania, jak i tańczenia — do poznawania charakterystycznych rytmów synkopowanych, tempa, dynamiki i energii krakowiaka, a także łączenia melodii krakowskich z tradycyjnymi figurami i krokami tanecznymi w łatwych układach choreograficznych.  Dzieci otrzymują szansę poznania — często zabawnie przedstawionych — znanych miejsc, realiów i tradycji Krakowa, takich jak: Planty, Wawel, Stary Kleparz, Błonia, wesele krakowskie, smok wawelski, lot balonem, wielkanocny festyn Emaus, Wianki (tradycyjna impreza pełna muzyki i tańca, odbywająca się corocznie w noc świętojańską nad Wisłą), kopce. Proponowane przez nas piosenki i wiersze sprzyjają przybliżaniu dzieciom wiedzy historycznej i kształtowaniu u nich postawy patriotycznej. Książka jest bogato ilustrowana, co stanowi jej dodatkowy walor.    Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"Wstęp       Krakowiak w programach edukacyjnych    Krakowiak jako taniec narodowy       Znane stylizacje krakowiaka w muzyce artystycznej      Krakowiak w kulturze polskiej i światowej      Opis charakterystycznych kroków i figur tanecznych      Cwał boczny    Krzesanie / krzesany      Hołubce      Hołubce w kwadracie      Układ pary, chwyty w parach      Propozycje metodyczne do nauki krakowiaka  Nauka piosenki w rytmie krakowiakaSpotkanie z synkopą (ti-ta-ti)    Ćwiczenia typu echo z zastosowaniem rytmów krakowiaka      Echo rytmiczne       Echo melodyczne     Echa krakowskie w metrum dwudzielnym    Układanie choreografii      Inscenizacje     Chórek i tancerze    Tworzenie rytmizacji wierszy i stosowanie cech stylistycznych krakowiaka     Wiązanka krakowska    Wycieczka     Zaśpiewaj, zatańcz i pokochaj ruch z muzykąNowe piosenki i wiersze o Krakowie   Nowe piosenki o Krakowie   Krakowiaczek, krakowiak  Opis tańca krakowiaczek – w łatwym układzie dla dzieci    Walczyk na Błoniach      Wiązanka krakowska     Smok     Lajkonik    Widok z góry     Pomnik Grunwaldzki  Emaus      Na Plantach      Wesele krakowskie      Wianki pod Wawelem     Zbigniew NowakNowe wiersze o Krakowie     Z mariackiej wieży      Na Rynek      Targ na Kleparzu      Na Barbakan      W Sukiennicach      Krakowskie kopce     Fantastyczny spacer po dawnym Kazimierzu      Szopka krakowska      Serce Rzeczypospolitej      Bibliografia    ";"Nakładem Wydawnictwa Impuls ukazała się właśnie niezwykle intrygująca  pozycja pt. "Krakowiaczek, Krakowiak. Zaśpiewaj, zatańcz i pokochaj  nowe wiersze, tańce i piosenki o Krakowie". Pozycja przeznaczana zarówno  dla przedszkolnych wychowawców i szkolnych nauczycieli muzyki, jak i  też dla samych rodziców, którzy dzięki tej książce będą mogli zapewnić  swoim dzieciom znakomitą zabawę! Romualda Ławrowska i Zbigniew  Nowak - autorzy tej książeczki, zapraszają nas za jej sprawą do  czytelniczej i muzycznej podróży po Krakowie. Podróży, wypełnionej  zarówno klasycznymi, jak i też nowymi wierszykami, piosenkami i tańcem,  które to nawiązują sobą do kultury i tradycji najpiękniejszego z  polskich miast. Co ważne, obok samych tekstów i wskazówek dotyczących  pracy i zabawy z nimi, zawarto tu również zapisy nutowe tychże utworów,  co docenią z pewnością nauczyciele muzyki, jak i osoby potrafiące grać  na instrumentach. Całości pozytywnego i jakże okazałego efektu, dopełnia  zaś sobą bogata szata fotograficzna, obrazująca najładniejsze i  najważniejsze zakątki Krakowa. Książka ta została podzielona na  kilka głównych części, z których to każda odnosi się sobą do innego  aspekt tej poetycko-muzycznej opowieści o Krakowie i jego kulturze. I  tak oto wita nas merytoryczny, aczkolwiek bardzo przystępny w odbiorze  wstęp o Krakowiaku, jako tańcu narodowym. Kolejne strony skupiają się  już bezpośrednio na krokach, figurach i propozycjach metodycznej nauki  tego tańca. Druga część przedstawia zaś sobą nowe wiersze i piosenki o  Krakowie - m.in. autorstwa Zbigniewa Nowaka, które to także oferują nam  nie tylko piękne, zabawne i ciekawe słowa, ale też i nutowe zapisy, czy  też kroki taneczne. I trzeba tu obiektywnie przyznać, że bogactwo oferty  tej książki w tym względzie, jest naprawdę imponujące. Spotkanie  z tą pozycją łączy w sobie przyjemne z pożytecznym. Oto bowiem z jednej  strony mamy okazję poznać, nauczyć się i świetnie się bawić przy  odkrywaniu podstaw kroków Krakowiaka i innych tańców, jak i też po  prostu czerpać wielką przyjemność z poznawania wspaniałych wierszy o  Wieży Mariackiej, Barbakanie, Sukiennicach, czy też choćby Kazimierzu. Z  drugiej strony książka ta niesie sobą cenne walory edukacyjne w  zakresie rytmiki, śpiewu oraz samego tańca. Naturalnie, nie sposób nie  wskazać tu także na wspaniałą naukę o kulturze, historii i architekturze  miasta Kraków, przystosowaną tu w idealny sposób do możliwości  najmłodszego odbiorcy tej pozycji. Duże słowa uznania należą się  tu również pod kątem wydania tej książki, które to jest naprawdę piękne.  Mam tu na myśli skoroszytowy charakter łączenia kartek, doskonałej  jakości papier, przejrzysty układ treści, czy też wreszcie malownicze  zdjęcia. Otóż fotografie te oddają sobą w niezwykle barwny, efektowny i  wielce imponujący sposób najważniejsze obiekty tego miasta, co spotka  się z pewnością ze szczególnym zainteresowaniem u dziecięcych odbiorców  tej książki. Książka ta może okazać się z pewnością doskonałym  wsparciem pracy nauczyciela muzyki, czy też choćby animatora kultury.  Oto bowiem treść ta oraz zawarte tu porady i wskazówki, stanowią sobą  coś na wzór gotowego scenariusza zajęć, który może być oczywiście  dowolnie modyfikowane względem potrzeb i wymagań danej grupy odbiorców.  Dlatego też pragnę zwrócić na ten tytuł uwagę właśnie tej grupy  zawodowej, która wyniesie z tej treści najwięcej. Jednocześnie polecam  sięgnięcie po ten tytuł także i wszystkim tym czytelnikom, którzy  kochają muzykę, poezję, taniec, jak i oczywiście miasto Kraków. Polecam - naprawdę warto!Ocena recenzenta: 6/6!źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/29232-krakowiaczek-krakowiak.html";48.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format 21/20 cm, ";"Objętość 80 stron, ";"Oprawa miękka, spiralna, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-627-8.jpg
"Migration and Education";"To Understand Relations between Migration and Education – Challenges for Research and Practice";"Małgorzata Pamuła-Behrens";978-83-8095-610-0;;"From the EditorsThe volume MIGRATION AND EDUCATION is the first publication of the recently created Migrant Education and Integration Research Centre (CBEIM – in Polish: Centrum Badań nad Edukacją i Integracją Migrantów) at the Pedagogical University of Kraków. It appears at a time when the integration of migrants in Europe has become a crucial issue. The International Office for Migration defines migration as “the movement of a person or a group of persons, either across an international border, or within a State. It is a population movement, encompassing any kind of movement of people, whatever its length, composition and causes; it includes migration of refugees, displaced persons, economic migrants, and persons moving for other purposes, including family.” In this book we focus on migrant education because education is one of the most important determinants of an individual’s human capital and there is a strong relationship between migration and education. “Education enables people to supply skills that can be used in a variety of tasks. Migrants raise the supply of certain skills and hence the range of potential tasks associated with them, but natives can limit the effect of the increased competition brought by migrants by moving onto different tasks that are less easily supplied by immigrants” (Tani 2017). Migrants leave their country to find a more peaceful or just a better place to live. Migrants also move to gain an education and this also has a direct effect on education in the host country itself. Any person’s integration in Europe is defined by his/her positively playing a set of social roles. The basic role is that of a working person, working successfully and according to the European labour legislation. This assures the dignity of work. To be integrated in Europe also means to successfully play the role of a citizen of a democratic country, one who is conscious of his/her rights and duties. [...] ";;"From the Editors       Part 1 – Migrants Integration ContextsGuglielmo ChiodiOn Cultural Migration Flows   Mara ClementeAnti-trafficking Discourses, Migration Control and Representations of Trafficked Women: The Portuguese Case    Antonella Marcucci De VincentiL’insertion des migrants dans et par le territoire. L’immigration comme revelateur de la dimension integrative des territoires en Italie    Part 2 – Migrants Education and Its ContextsMaria Alessia MontuoriUnaccompanied Asylum-seeking Children and Adolescents in Switzerland: an Introduction Agnieszka ŚwiętekThe Romani versus Immigrants in Poland – Opportunities and Transfer of Good Practices Lyudmyla TymchukEnsuring the Educational Rights of Internally Displaced Persons  Agnieszka Hennel-BrzozowskaMigrant Children’s Relationship with Grandparents and the Consequences of Mother Tongue Loss   Maria Immacolata MaciotiNew Citizens, New Exigences: Has the Time Come to Teach History of Religions in Schools?  Part 3 – Learning Polish as Second/Foreign/Heritage LanguagePrzemysław E. GębalDeterminants of a Sustainable Teacher Training Model for Teachers of Polish as Foreign or Second Language Katarzyna GrudzińskaThe Need for Language for Specific Purposes for Foreign Students in Post-Gymnasium Schools – the Results of Empirical Research on the Specialist Vocabulary of Ukrainian Students Joanna Rokita-JaśkowReturning Migrant Children in the Polish School System: Challenges and Opportunities Agnieszka JasińskaDeveloping Language and Communication Competences in Polish in the Process of Bringing Cultures Together   ";-;39.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 198 stron, ";"Oprawa miękka, spiralna, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-610-0.jpg
"Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii";;"Maria Bystrzanowska";978-83-8095-626-1;;"                                    Po niespełna dwóch latach od wydania książki pt. Mutyzm wybiórczy – poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów, która spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem, zarówno wśród rodziców, jak również wśród nauczycieli i specjalistów, Maria Bystrzanowska, tym razem wspólnie z córką Eweliną Bystrzanowską – psychologiem o specjalności klinicznej, przystąpiły do opracowania nowej książki z zakresu mutyzmu wybiórczego (MW). Książkę tę można z jednej strony potraktować jako kontynuację ww. poradnika, z drugiej zaś może ona stanowić całkiem odrębną całość.                          Do jej napisania zaproszone zostało szersze grono osób: praktyków pracujących na co dzień z dziećmi z mutyzmem wybiórczym (psychologów, logopedów, pedagogów i nauczycieli), a także rodziców dzieci z MW oraz osoby dorosłe, które już w dzieciństwie miały objawy tego zaburzenia i nie otrzymały właściwej pomocy. Zamiarem autorek było, aby powstała publikacja wszechstronnie opisująca to coraz powszechniej diagnozowane zaburzenie lękowe, w szczególności skuteczne sposoby jego terapii, co ważne, z uwzględnieniem realiów i specyfiki polskiego systemu oświaty.                        Książka składa się z dwóch głównych części. W pierwszej, bardziej teoretycznej części (rozdziały 1–3) Ewelina Bystrzanowska i Maria Bystrzanowska przedstawiły istotę mutyzmu wybiórczego oraz znaczenie wczesnej diagnozy i terapii dzieci z tym zaburzeniem. Poznamy również następstwa niewłaściwej terapii lub jej braku.                          W drugiej, praktycznej części książki (rozdział 4) – po krótkim wprowadzeniu Marii Bystrzanowskiej, zawierającym przegląd skutecznych metod terapii MW, sporządzony na podstawie wyników najnowszych badań naukowych oraz doświadczeń własnych autorki - znajdują się opisy i analizy konkretnych terapii i oddziaływań prowadzonych na terenie naszego kraju przez różnych specjalistów (psychologów, logopedów i pedagogów), a także nauczycieli oraz rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym.                                                                                          ";;"Wstęp  1 MUTYZM WYBIÓRCZY JAKO ZABURZENIE O PODŁOŻU LĘKOWYMEwelina Bystrzanowska, Maria BystrzanowskaIstota i przyczyny lęku     Zaburzenia lękowe    Epidemiologia zaburzeń lękowych    Etiologia zaburzeń lękowych    Fobia społeczna     Kryteria diagnostyczne – ICD-10   Epidemiologia fobii społecznej   Mutyzm wybiórczy     Pojęcie i istota mutyzmu wybiórczego       Kryteria diagnostyczne – ICD-10       Postacie mutyzmu wybiórczego        Etiologia mutyzmu wybiórczego   Epidemiologia mutyzmu wybiórczego  Mutyzm wybiórczy a fobia społeczna       Współwystępowanie lęku społecznego u rodziców i mutyzmu wybiórczego u dzieci       Rodzina jako źródło oddziaływań wychowawczych      2 ZNACZENIE WCZESNEJ DIAGNOZY I TERAPII DZIECI Z MUTYZMEM WYBIÓRCZYMMaria BystrzanowskaDziecko z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu    Uczeń z mutyzmem wybiórczym w szkole     Rola rodziców w terapii mutyzmu wybiórczego      3 SKUTKI BRAKU TERAPII, CZYLI NASTĘPSTWA NIELECZONEGO MUTYZMU WYBIÓRCZEGOEwelina BystrzanowskaFobia społeczna      Fobia szkolna      Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne     Zaburzenia opozycyjno-buntownicze       Depresja      Historia Katarzyny       4 ANALIZA PRZYPADKÓW TERAPII MUTYZMU WYBIÓRCZEGOMaria Bystrzanowska Skuteczne metody terapii mutyzmu wybiórczego – wprowadzenie    Maria BystrzanowskaOpis i analiza przypadku chłopca z mutyzmem wybiórczym i alalią motoryczną     Joanna C.Rola i znaczenie rodzica w terapii mutyzmu wybiórczego  Wirginia LaskowskaTerapia pięcioletniej Poli    Agnieszka CyrońPrzypadek Kaliny    Marlena AndrzejczakHania z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu  Aleksandra RosińskaMutyzm wybiórczy w rodzinie dwujęzycznej    Natalia SzramkaMoje spotkania z Anią   Edyta Tyszkiewicz Historia Ewy      Anna Ł.Mutyzm wybiórczy u nastolatka – opowieść mamy     Maria BystrzanowskaTerapia dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu prowadzona przez rodzica przy wsparciu koordynatora online     Podsumowanie     Nota o redaktorach naukowych i autorach    ";"  Publikacja Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii pod redakcją Eweliny i Marii Bystrzanowskich, będąca opracowaniem łączącym wiadomości z kilku dyscyplin naukowych, zasługuje na uwagę przede wszystkim praktyków zajmujących się mutyzmem wybiórczym w perspektywie diagnostyczno-terapeutycznej oraz rodziców dzieci z MW. Jest ona znakomitą pozycją, komplementarną do książki Marii Bystrzanowskiej Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów. Wszystkie przedstawione w publikacji doświadczenia terapeutów i rodziców oraz samych osób z MW są bezcenne i warto z nich korzystać. W pracy można dostrzec z jednej strony emocjonalne zaangażowanie Autorek w trudny proces diagnostyczno-terapeutyczny dzieci z MW, z drugiej wiedzę i doświadczenie, którymi chcą się dzielić z innymi, oraz znajomość obcojęzycznej, najnowszej literatury dotyczącej omawianego zaburzenia. Rozważania praktyczne zawarte w książce mogą mieć zastosowanie zarówno w terapii, jak i w pracy wychowawczej oraz dydaktycznej z dziećmi z MW. Jestem przekonana, że opracowanie spotka się z życzliwym odbiorem czytelników i zniknie szybko z półek księgarń i wydawnictwa.   Z recenzji dr hab. Renaty Marciniak-Firadzy, prof. UŁ         Ta recenzja pisała się długo, bo wiele emocji i wiedzy krążyło mi po głowie i nie było łatwo uformować te myśli w jedną, spójną całość. Zacznę od tego, że Maria Bystrzanowska jest dla mnie ogromnym autorytetem. Po wcześniejszej książce i bardzo refleksyjnym szkoleniu z założenia miałam duże wymagania i mogę ze spokojnym sumieniem powiedzieć, że zostały one spełnione.Chociaż w tytule mamy napisane, że są to skuteczne metody terapii, to dostaniemy tutaj znacznie więcej. Przede wszystkim mnóstwo wiedzy o tym, czym jest mutyzm, jak go diagnozować i prowadzić terapię, jakie skutki może nieść niepodjęcie terapii, czy jakie szanse daje wczesne rozpoznanie MW. Dużo istotnych informacji o fobiach i zaburzeniach lękowych przekazuje nam również córka p. Marii – Ewelina Bystrzanowska, która jest psychologiem klinicznym i świetnie uzupełnia logopedyczną wiedzę o aspekty bardziej psychologiczne. Najważniejsza jest tu jednak praktyka, którą książka jest przesiąknięta, więc czyta się ją szybko i z wielką ciekawością, ale też refleksją w sercu.Niezwykle wiele wnoszą tu historie rodziców, którzy opowiadają o swojej drodze z mutyzmem wybiórczym. Są one ważne przede wszystkim dlatego, że czytelnikowi łatwiej jest sobie wyobrazić uczucia towarzyszące całej rodzinie. Jestem neurologopedą, więc ten punkt widzenia był mi potrzebny, żeby z jeszcze większym zaangażowaniem i empatią podchodzić do swojej pracy. Zaskoczyło mnie to, jak wiele razy rodzice byli zbywani, a ich problem bagatelizowany. Szczerze mówiąc jestem tym głęboko przerażona i tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że wiedzę o mutyzmie trzeba koniecznie rozpowszechniać, niestety również wśród logopedów, psychologów i pedagogów, co (przynajmniej w ostatnim przypadku) mam szczęście robić.  Historie rodziców i terapeutów nie są tu jedynymi historiami, które usłyszymy. Możemy też przeczytać wspomnienia osób, które same miały lub mają mutyzm wybiórczy i pamiętają, jak wiele je to kosztowało. Możemy się również przekonać o tym, że mutyzm „nie przechodzi” sam z siebie, a przynajmniej nie w każdym przypadku dziecko jest sobie w stanie poradzić z lękiem bez profesjonalnej terapii. Bardzo przejmująca jest tu również historia nastolatki, której mutyzm wybiórczy odebrał głos dopiero w wieku 10 lat, choć oczywiście objawy MW występowały wcześniej, jednak były bagatelizowane i uznawane za nieśmiałość.Istotne jest dla mnie to, że książka jest napisana po POLSKU, a nie po NAUKOWOPRZEMĄDRZAŁEMU. Może moje słowa brzmią niepoważnie, może nawet komuś się nie spodobają, ale jestem zwolenniczką pisania wszystkiego jak najprostszym językiem, bez zbędnej naukowości. Dzięki temu mamy same korzyści – czytelnik mniej się męczy podczas czytania i książkę swobodnie może przeczytać również ktoś spoza środowiska logopedycznego. Po tę lekturę spokojnie mogą zatem sięgnąć rodzice, nauczyciele, lekarze, studenci i każdy, kto jest zainteresowany tematem. Uważam, że tej książki nie można czytać nie przeczytawszy również wcześniejszej części, czyli Mutyzm wybiórczy – poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów. Te dwie pozycje doskonale się uzupełniają i dają szeroki obraz tego, czym jest mutyzm wybiórczy, jak go diagnozować i przede wszystkim jak wspierać dzieci i ich rodziców.Mutyzm wybiórczy – skuteczne metody terapii to książka, która nie tylko rozwija wiedzę, ale również chwyta za serce i zmusza do refleksji nad tym, jak traktowane są przez nas dzieci. Wydawać by się mogło, że wcześniej mutyzm wybiórczy nie istniał i nagle zaczęły się dziać z dziećmi dziwne rzeczy, ale to nieprawda! Po prostu nasza wiedza była zbyt mała i wszelkie dziwne zachowania były zrzucane na karb chorobliwej nieśmiałości, bo przecież „ona tak już ma”. Wierzę gorąco, że świadomość polskich terapeutów, nauczycieli, lekarzy, ale również rodziców wzrasta i mutyzm wybiórczy przestaje być obcobrzmiącym słowem. Właśnie za to zwiększanie świadomości, za grupy wsparcia na Facebooku i za ogromne zaangażowanie dziękuję p. Marii Bystrzanowskiej.  źródło: https://nauka-to-tez-sztuka.blogspot.com/2019/07/mutyzm-wybiorczy-skuteczne-metody.html?fbclid=IwAR3-_Uw7zzyH5ConmHeEhiXXzaR0TCHTF8UUQz1vMKNZiQEU32TdyzJXLyk  Przyznam szczerze, że w swojej dotychczasowej pracy poznałam tylko kilkoro dzieci z mutyzmem wybiórczym. Nie jest to zjawisko częste, co niestety działa na niekorzyść dzieci i rodziców, ponieważ nadal mamy w Polsce zbyt mało publikacji oraz dostępnych szkoleń z tego zakresu. Dlatego każda wartościowa nowość wydawnicza jest niezwykle potrzebna zarówno rodzicom, jak i terapeutom, aby mogli oni skutecznie pomagać swoim podopiecznym.    Dziś chciałam Wam polecić książkę Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii, pod redakcją Pani Marii Bystrzanowskiej oraz jej córki Eweliny Bystrzanowskiej. Do stworzenia tej publikacji zaproszono nie tylko terapeutów (logopedów, psychologów, pedagogów, nauczycieli) lecz także, a może przede wszystkim – rodziców dzieci z mutyzmem wybiórczym oraz Panią Kasię – dorosłą, 26-letnią kobietę, która opowiada o swoim dzieciństwie przeżytym z objawami mutyzmu, o braku odpowiedniej diagnozy, a co za tym idzie pomocy, o emocjach oraz o konsekwencjach swojego zaburzenia. Zdecydowanie warto to przeczytać…     Książka po krótce wyjaśnia istotę oraz przyczyny mutyzmu wybiórczego, pomaga zrozumieć to zaburzenie. Kiedy lepiej coś poznamy, mniej się tego boimy. Autorki podkreślają bardzo istotną rolę wczesnej diagnozy i terapii dzieci. Nie tylko terapii na zorganizowanych zajęciach, lecz także na co dzień w domu, przedszkolu czy w szkole. Zwracają uwagę na skutki braku odpowiedniej pomocy.  Szczególnie cenna dla terapeutów, rodziców i nauczycieli może okazać się także analiza przypadków terapii mutyzmu wybiórczego, w której znajdziemy historie konkretnych osób przedstawione z różnych perspektyw (rodziców, specjalistów). Każda strona przeżywa i próbuje zrozumieć to zaburzenie na swój sposób. Próbuje także pomóc w miarę swoich możliwości i umiejętności.źródło: http://ulogopedy.pl/portfolio/mutyzm-wybiorczy/  Maria Bystrzanowska i Ewelina Bystrzanowska, redaktor naczelne książki Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii  to uznane w Polsce specjalistki od mutyzmu wybiórczego. Pani Maria  Bystrzanowska jest logopedą - praktykiem z ponad 20-letnim stażem,  specjalistą wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, od kilku lat prowadzi  skuteczną terapię dzieci z mutyzmem wybiórczym, a także konferencje,  szkolenie i warsztaty poświęcone mutyzmowi wybiórczemu. Pani Ewelina  Bystrzanowska jest psychologiem klinicznym, specjalizuje się w diagnozie  i terapii dzieci w wieku przedszkolnym. Jest certyfikowanym trenerem  umiejętności społecznych i terapeutą ręki. Książkę można traktować, jako kontynuację wydanej 2017 r., książki Marii Bystrzanowskiej: Mutyzm wybiórczy. Poradnik dla rodziców, nauczycieli i specjalistów.  Obie książki tworzą komplementarną całość i stanowią unikatową pozycję  dotyczącą postępowania z dzieckiem z mutyzmem. Z drugiej strony,  recenzowana przeze mnie książka, może być rozpatrywana całkowicie  odrębnie, jako niezależna publikacja.Książkę tę, jak w jej  wstępie określają same Autorki, napisało szersze grono osób: praktyków  pracujących na co dzień z dziećmi z mutyzmem wybiórczym (psychologów,  logopedów, pedagogów i nauczycieli), a także rodziców dzieci z mutyzmem  oraz osoby dorosłe z objawami mutyzmu w dzieciństwie. Nie jest to więc  pozycja teoretyczna, ale kopalnia praktycznej wiedzy wynikającej z  bezpośredniego doświadczenia Autorów piszących poszczególne rozdziały  książki. Autorki książki stworzyły gotowe narzędzie do diagnozy i  terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym. Już od samego początku Autorki  przekazują esencję informacji związanej z tą tematyką. W bardzo  precyzyjny, a zarazem przystępny sposób zostaje przedstawiona diagnoza  różnicowa mutyzmu wybiórczego i innych zaburzeń lękowych. Bezsprzecznym  atutem tej publikacji jest prosty i zrozumiały sposób przekazywania  wiedzy naukowej, związanej z etiologią mutyzmu wybiórczego, kryteriami  diagnostycznymi, samymi definicjami mutyzmu, czy współwystępowaniem  zaburzeń lękowych, całym procesem diagnozy i terapii mutyzmu  wybiórczego. W niezwykle klarowny sposób przedstawione zostają objawy  mutyzmu, zarówno w odniesieniu do dzieci w wieku przedszkolnym, jak i w  odniesieniu do dzieci w wieku szkolnym. W książce tej Autorki zawarły  konkretne pytania diagnostyczne, które pozwalają przeprowadzić przez  proces diagnostyczny, umożliwiający postawienie wstępnej diagnozy i  skierowanie dziecka na specjalistyczną konsultację. Przedstawione  pytania diagnostyczne można traktować, jako swoiste narzędzie  przesiewowe, które w moim przekonaniu powinien znać każdy nauczyciel,  wychowawca, czy specjalista, pracujący z dziećmi w wieku przedszkolnym i  szkolnym. Sam opis metod i technik pracy z dzieckiem z mutyzmem  wybiórczym jest przedstawiony w taki sposób, że czytelnik nie będący  specjalistą w tej dziedzinie nie powinien mieć wątpliwości jakie  techniki terapeutyczne zastosować i na czym one polegają. Kształtowanie  pożądanych zachowań, systematyczna desensytyzacja, mapa mowy opracowana  przez Agnieszkę Cyroń, czy autorska metoda Marii Bystrzanowskiej „od  chóru do solo”, to sprawdzone techniki terapeutyczne bez zastosowania  których trudno jest obecnie wyobrazić sobie skuteczną terapię dziecka z  mutyzmem wybiórczym. Ponadto przedstawione są również przykłady  nieskutecznych działań, co do których nie ma badań naukowych  potwierdzających ich skuteczność, a które niestety nadal są stosowane  przez niektórych specjalistów nieświadomych istnienia innych skutecznych  metod. Niezwykle ciekawe są, przedstawione przez Autorki dane  epidemiologiczne, dotyczące częstości występowaniu mutyzmu wybiórczego w  populacji polskiej. Zaskakującym jest wskaźnik, wynikający z danych  epidemiologicznych, sygnalizujący, że liczba dzieci z mutyzmem  wybiórczym jest zbliżona do liczby dzieci z diagnozą spektrum autyzmu  (ok. 1%). Analizując tę informację, biorąc pod uwagę częstość  występowania obu jednostek diagnostycznych i mając powszechny dostęp do  publikacji dotyczących spektrum autyzmu, nie ma wątpliwości, że tak  fachowych publikacji, dotyczących właśnie mutyzmu wybiórczego potrzeba  na naszym rynku wydawniczym znacznie więcej. Brak świadomości skali  problemu oraz trudności, jakich na co dzień doświadczają osoby z  mutyzmem wybiorczym, sprawiają, że przedstawiona w rozdziale trzecim  historia dorosłej już dziewczyny z ponad przeciętnym ilorazem  inteligencji i niezdiagnozowanym mutyzmem wybiórczym, która niemal  trafiła do szkoły specjalnej, nie jest wcale ewenementem z ubiegłego  wieku, ale niestety nadal spotykaną smutną rzeczywistością. Z  zainteresowaniem czyta się rozdziały opracowane przez rodziców dzieci z  mutyzmem wybiórczym, a także same osoby z mutyzmem. Historie te,  przedstawione w formie tzw. analizy przypadków, pokazują że terapia  mutyzmu wybiórczego może być prowadzona w skuteczny sposób. Są jednak  tutaj także przykłady wskazujące na problem bagatelizowania objawów  mutyzmu wybiórczego, co pokazuje, jak wiele jeszcze jest do zrobienia w  zakresie poszerzania wiedzy wśród samych specjalistów, a także  zwiększania świadomości problemu i uwrażliwiania na potrzeby osób z  mutyzmem w całym społeczeństwie. Zapadające w pamięć są metafory  użyte przez Autorki, które w obrazowy sposób przedstawiają istotę  mutyzmu wybiórczego i przebiegu terapii. Porównanie przebiegu terapii  mutyzmu do drogi, której nie możemy przebyć na skróty, czy przejechać  windą oddaje esencję całości terapii w odniesieniu do zastosowania  metody małych kroków. Przytoczenie parafrazy z Małego Księcia,  dotyczącej stopniowego i powolnego zmniejszania poziomu lęku, użytej  przez Annę Skoczek: „Każdego dnia można usiąść tylko troszeczkę bliżej” w moim przekonaniu powinno stać się hasłem przewodnim skutecznej terapii mutyzmu. Podręcznik,  a w zasadzie można by napisać „narzędzie”, jakie stworzyły Autorki,  jest użyteczne nie tylko do diagnozowania dzieci z mutyzmem wybiórczym,  może służyć do planowania długofalowych działań wspierających, które  daje konkretne rozwiązania i ważne wskazówki dotyczące pracy  terapeutycznej z dzieckiem z mutyzmem. Zawiera precyzyjne i jasno  sformułowane informacje, prowadzące niemalże krok po kroku przez proces  diagnozy i terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym. Publikacja Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii  jest narzędziem wydanym w niemal broszurowej formie, jednak esencja  informacji dotyczących rozwoju dziecka z mutyzmem wybiórczym  diagnostycznie i terapeutycznie jest niezmiernie rozległa i wartościowa.  Diagnoza dziecka dokonana z użyciem podręcznika – narzędzia,  stworzonego przez Marię Bystrzanowską i Ewelinę Bystrzanowską oraz  pozostałych specjalistów, jest diagnozą funkcjonalną, holistycznie  ujmującą proces diagnozy, a także pozwalającą planować działania  wspierające oraz podejść w sposób całościowy do terapii dziecka z  mutyzmem wybiórczym. Publikację tę rekomenduję i polecam przede  wszystkim jako psycholog – praktyk, ponieważ na co dzień pracuję w  poradni psychologiczno-pedagogicznej i zawodowo zajmuję się diagnozą  dzieci z dysfunkcjami rozwojowymi. Karolina Zdziechowska-Dzierzgwa Akademia Pedagogiki Specjalnej karolina_zd@interia.pl Być u autorki na szkoleniu to czysta przyjemność. Informacja o tym,  że mogę skromnie wyrazić swoje zdanie na temat publikacji była miłym  zaskoczeniem. Pani Maria uderza swoją skromnością, jako praktyk z ponad  20letnim stażem, z podobną skromnością i pokorą wobec swoich młodszych i  starszych klientów gabinetu oraz dzieci objętych pomocą PPP podeszła do  napisania tejże książki. Ogromny szacunek do dzieci i ich rodziców,  oddanie im sprawczości i bycie po stronie przewodnika w drodze do głosu  to zdecydowanie walor tej publikacji. Obszerna bibliografia daje  umocowanie merytoryczne poparte różnymi badaniami. Konstrukcja książki  jest przejrzysta i składa się w logiczną całość. Nie każda książka  zmusza do myślenia. Ta z kolei jest otwierająca, nienachalna, jednak  solidnie poparta badaniami, przykładami, elementami z praktyki  zawodowej. Po zamknięciu ostatniej strony, pojawia się myśl, hipoteza,  pomysł, energia na sprawdzenie, czy zadziała z dzieckiem, z którym  pracuję, jak mogę dopasować to, co robię, jeszcze bardziej do małego  klienta, aby terapia rzeczywiście była szyta na miarę. Ta książka  jest bardzo komplementarna w dwóch aspektach: logopedycznym pod opieką  Pani Marii Bystrzanowskiej oraz psychologiczną pod opieką Pani Eweliny  Bystrzanowskiej. Dzięki takiemu połączeniu i paralelnemu prowadzeniu  Czytelnika przez książkę uzyskuje się kompleksowy, skomplikowany i pełen  merytorycznych detali obraz mutyzmu wybiórczego. Bardzo  użytecznym, dającym wyobrażenie o tym, z czym zmagają się dzieci i ich  rodzice i opiekunowie są umieszczone historie rodzinne, w których  wystąpił mutyzm wybiórczy. Dzięki nim zarówno specjaliści jak i inne  osoby pomocowe, wspierające dziecko mogą spojrzeć z perspektywy rodzica  na trud i wielokontekstowość tego zaburzenia o podłożu lękowym. Ta część  publikacji wskazuje na stosunkowo niewielką świadomość otoczenia, skalę  potrzeb oraz skalę występowania mutyzmu wybiórczego. Głos jest  także oddany osobom, którym towarzyszył mutyzm wybiórczy, ich opowieść  daje wiele refleksji i przeformułowań dotyczących komunikatów, które do  nich docierały, oczekiwań, które im stawiano, nie zawsze adekwatnych i  możliwych do wypełnienia. Niezwykle istotne jest także częste  podkreślanie w książce, iż terapia dziecka z mutyzmem wybiórczym musi  być prowadzona przez zespół specjalistów, w którym każdy zajmuje się  specyficzną funkcją w procesie terapii. Osobiście, bardzo  liczyłam na część poświęconą studium przypadku, spełniła moje  oczekiwania jako psychologa. Uporządkowanie, przedstawienie kontekstu  zgłoszenia jak i kontekstu rodzinnego, a potem dokładne przeprowadzenie  Czytelnika przez kolejne etapy postępowania terapeutycznego jak i opis  narzędzi zastosowanych do każdego dziecka. Nieśmiałość, wycofanie  dzieci, zachowania pojmowane społecznie jako grzeczne, autorki odnoszą  te określenia do rzeczywistego obrazu dziecka z mutyzmem wybiórczym,  poszerzając perspektywę myślenia na ten temat. Wiele osób nie słyszało o  MW, w polskiej literaturze niewiele jest źródeł , do których można  sięgnąć. Według mnie, ta książka to publikacja potrzebna w każdej  biblioteczce specjalisty.Anna PiotrowiczNa polskim rynku istnieje niewiele publikacji dotyczących mutyzmu wybiórczego. Można odnieść wrażenie, iż jest to tematyka w pewien sposób pomijana – zarówno jeżelii chodzi o literaturę przedmiotu, jak i dostępność szkoleń. Jest to sytuacja niezrozumiała, gdyż w praktyce psychologa pracującego w szkole czy przedszkolu przypadki dzieci z objawami charakterystycznymi dla mutyzmu wybiórczego pojawiają się na ogół w sposób regularny. Żyjemy w czasach, gdy wiedza na temat zaburzeń występujących wśród dzieci i młodzieży, takichjak na przykład zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia koncentracji, dysleksja czy niepełnosprawność intelektualna, staje się coraz bardziej powszechna. Rośnie świadomość społeczna dotycząca zaburzeń wieku dziecięcego, zarówno wśród specjalstów, nauczycieli, jak i rodziców. Niestety można odnieść wrażenie, iż w przypadku mutyzmu wybiórczego wiedza jest mniej dostępna, a na pewno mniej upowszechniona. Moje doświadczenie jako psychologa a także analizy konkretnych przypadków opisane w najnowszej książce M. i E. Bystrzanowskich dowodzą, iż świadomość dotycząca mutyzmu wybiórczego bywa niewystarczająca również wsród specjalistów pracujących w poradniach, przedszkolach czy szkołach. Tym bardziej cieszy, iż na polskim rynku pojawiła się nowa pozycja dotycząca MW, zwłaszcza, że jest to książka niezwykle wartościowa, konkretna, bazująca na solidnej porcji wiedzy oraz na ogromnym doświadczeniu autorek. "Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii" to książka, która może stanowić kompedium wiedzy w zakresie MW zarówno dla specjalistów, jak i rodziców. Została podzielona na cztery rozdziały, z czego pierwsze trzy można zakwalifikować jako teoretyczne wprowadzenie do tematu, natomiast ostatni, najdłuższy rozdział, stanowi wnikliwą analizę terapii kolejno opisanych dziesięciu przypadków dzieci z mutyzmem wybiórczym. Myślę, iż nie będzie przesadą stwierdzenie, iż każda kolejna strona tej książki jest niezwykle wartościowa. Autorki w sposób zwięzły, niemniej jednak konkretny i szczegółowy, opisują, czym jest mutyzm wybiórczy, jaka jest jego etiologia iepidemiologia oraz umiejscowienie wśród innych zaburzeń lękowych. Można powiedzieć, że książka przynosi solidną porcję wiedzy teoretycznej i praktycznej, stanowiąc swoisty przegląd oraz podsumowanie badań i literatury przedmiotu. Myślę, że lektura tej książki może być przydatna nie tylko dla poszerzenia wiedzy na temat samego mutyzmu wybiórczego, lecz również ogółem na temat zaburzeń lękowych. Warto podkreślić, iż autorki odnoszą się do wyników badań oraz literatury zarówno polskiej, jak i zagranicznej. Z książki dowiemy się, jak może wyglądać funkcjonowanie dziecka z MW w placówce, jakie znaczenie ma wczesna diagnoza i rozpoczęcie terapii oraz jakie mogą być długofalowe skutki niezdiagnozowanego bądź nieskutecznie leczonego mutyzmu wybiórczego. Opisana również została rola, jaką w procesie terapeutycznym pełnią rodzice. W ramach wprowadzenia do opisu konkretnych przykładów terapii Maria Bystrzanowska przedstawiła świetny przegląd metod stosowanych w terapii MW. Kolejno opisane historie poszczególnych dzieci z MW stanowią przedstawienie zastosowania tych metod od strony praktycznej. I tutaj właśnie dochodzimy do argumentu, który przemawia za niezwykłością tej książki: historie są autentyczne, pełne opisów zarówno zachowań i emocji, jak również konkretnych działań. Dzięki tej książce możemy niejako poznać świat dzieci z diagnozą mutyzmu wybiórczego. Świat ten oglądamy zarówno z perspektywy specjalisty (w zależności od historii: pracującego z dzieckiem w placówce, gabinecie prywatnym, czy nawet online), jak irodzica dziecka, a nawet, co szczególnie wartościowe-samego dziecka (w książce znalazła się bowiem historia opowiedziana przez dorosłą kobietę, która jako dziecko zmagała się z MW). Lektura książki "Mutyzm wybiórczy. Skuteczne metody terapii" może być moim zdaniem wartościowa zarówno dla specjalistów, jak i rodziców. Jeżeli chodzi o specjalistów: nie ma znaczenia, czy dana osoba obecnie pracuje z dzieckiem z diagnozą mutyzmu wybiórczego, ani ile takich dzieci spotkała w swojej praktyce. Zarówno osoby bez doświadczenia, jak i je posiadające zapewne wyciągną z tej książki wiele wartościowej wiedzy. Jest napisana w sposób przystępny, momentami wręcz intrygujący, czyta się ją więc z dużą przyjemnością. Można na podstawie tej lektury stworzyć sobie osobisty poradnik dotyczący istoty MW czy też zasad postępowania z dzieckiem, które się z mutyzmem boryka. Serdecznie polecam zarówno osobom obeznanym w temacie, jak i takim, które dopiero chciałyby nabyć wiedzę na temat mutyzmu wybiórczego, czy też funkcjonowania dziecka z zaburzeniami lękowymi ogółem. psycholog szkolny Martyna Jezusek-Stopa  Dlaczego dziecko nagle milknie? Jak  to możliwe, że bez przeszkód rozmawia z rodzicami, bratem czy siostrą, a  nie może odezwać się do babci czy dziadka, o nauczycielach nie mówiąc?  To pytanie zadają sobie nie tylko rodzice, ale i specjaliści,  szczególnie że brak dostępnej literatury nie sprzyjał zgłębianiu  problemu. Dla wielu zatem określenie „mutyzm wybiórczy” był niedawno  czymś nowym, a choć ostatnie lata przyniosły nieco informacji na ten  temat, to wciąż wiele jest osób, które nie spotkały dziecka z taką  diagnozą bądź też nie potrafiły właściwej diagnozy postawić na podstawie  występujących objawów. Nieocenioną pomocą dla rodziców,  nauczycieli i specjalistów stał się poradnik „Mutyzm wybiórczy”, Marii  Bystrzanowskiej, opublikowany nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS.  Książka ta stworzyła podwaliny dla zrozumienia tego, czym mutyzm  wybiórczy jest (a czym nie jest), opisywała sytuację dziecka z mutyzmem  wybiórczym w przedszkolu, szkole i w domu, jeden z rozdziałów traktował  również o diagnozie, a także o terapii dziecka z mutyzmem wybiórczym. Na  tej ostatniej kwestii koncentruje się właśnie książki „Mutyzm  wybiórczy. Skuteczne metody terapii”, pod redakcją naukową Marii  Bystrzanowskiej oraz Eweliny Bystrzanowskiej. Przy opracowaniu tego  poradnika pracowało wielu specjalistów, mających do czynienia z mutyzmem  wybiórczym (psychologów logopedów, pedagogów i nauczycieli), a także  rodziców dzieci z mutyzmem, a nawet osobę dorosłą, która w dzieciństwie  wykazywała objawy występowania tego zaburzenia, niestety nie otrzymała  pomocy. Dzięki tej pozycji możemy nie tylko lepiej zrozumieć zagadnienie  mutyzmu, ale dzięki wieloaspektowemu spojrzeniu na problem, lepiej  prowadzić terapię. Dlatego tez przede wszystkim pozycja ta adresowana  jest do logopedów czy psychologów, ale również do studentów tych  kierunków, dostarcza bowiem praktycznej wiedzy, osadzonej w solidnym  podłożu teoretycznym. Książka składa się z czterech części, z  czego pierwsza, autorstwa Marii Bystrzanowskiej i Eweliny  Bystrzanowskiej prezentuje mutyzm wybiórczy jako zaburzenie o podłożu  lękowym. Poznamy zatem istotę i przyczyny lęku, autorki krótko  charakteryzują pojęcie zaburzeń lękowych i fobii społecznej. Jednym z  tych zaburzeń lękowych jest właśnie mutyzm wybiórczy – poznamy kryteria  diagnostyczne, które należy uwzględnić podczas stawiania diagnozy,  postacie mutyzmu wybiórczego, czynniki mające wpływ na jego pojawienie  się oraz różnice pomiędzy mutyzmem wybiórczym a fobią społeczną.  Rozdział drugi, autorstwa Marii Bystrzanowskiej, zwraca uwagę na  znaczenie wczesnej diagnozy i terapii dzieci z mutyzmem wybiórczym.  Autorka porusza temat dziecka z mutyzmem wybiórczym w przedszkolu, a  także w szkole, koncentrując się przede wszystkim za tym, jakie  zachowania mogą sugerować występowanie mutyzmu wybiórczego i jakie  objawy powinny zaniepokoić nauczycieli. Poznamy również znaczenie  rodziców w terapii mutyzmu wybiórczego. Kolejny rozdział autorstwa  Eweliny Bystrzanowskiej, zamykający cześć teoretyczną, skupia się na  konsekwencjach braku terapii mutyzmu wybiórczego, m.in. fobiach:  społecznej i szkolnej, depresji czy zaburzeniach  obsesyjno-kompulsyjnych.  Rozdział czwarty, praktyczny, stanowi  omówienie konkretnych terapii prowadzonych przez różnego rodzaju  specjalistów, a także oddziaływań nauczycieli i rodziców dzieci z  mutyzmem. Wprowadzenie Marii Bystrzanowskiej do tej części, zawiera  przegląd skutecznych metod terapii, sporządzonych w oparciu o najnowsze  badania naukowe i własne doświadczenia. Następnie autorka przedstawia  opis i analizę przypadku pięcioletniego Kamila z mutyzmem wybiórczym.  Joanna C., mama Kasi, opisuje przypadek swojej córki, której sama  postanowiła pomóc, stając się tym samym ekspertką w temacie mutyzmu.  Wirginia Laskowska opisuje z kolei terapię pięciolatki z lękiem  separacyjnym i mutyzmem wybiórczym, zaś Agnieszka Cyroń – przypadek  sześciolatki, z którą pracowała nie tylko w gabinecie, ale również  koordynowała terapię w przedszkolu i środowisku domowym. Marlena  Andrzejczak przedstawia natomiast terapię czteroletniej dziewczynki,  która od początku pobytu w przedszkolu z nikim nie rozmawiała, zaś  Aleksandra Rosińska – terapię dwujęzycznej pięciolatki z MW. Przypadek  Ani, z utrwalonym MW, opisuje Natalia Szramka, zaś Edyta Tyszkiewicz  przybliża przypadek sześcioletniej dziewczynki. Anna Ł., to kolejna  mama, która dzieli się swoim doświadczeniem na łamach książki. Część  praktyczną kończy omówienie przez Marię Bystrzanowską przypadku  pięcioletniego chłopca, u którego występowała w roli koordynatora  zewnętrznego online.Wieloaspektowość tej publikacji, możliwość  przyjrzenia się poszczególnym przypadkom dzieci z mutyzmem wybiorczym, a  przede wszystkim ich terapii, czyni tę książkę szczególnie cenną. Nie  może jej zatem zabraknąć nie tylko w biblioteczkach specjalistów  pracujących z dziećmi mutyzmem wybiórczym, bowiem dzięki niej jest  szansa na szybkie rozpoznanie i udzielenie kompleksowej pomocy dziecku  na jak najwcześniejszym etapie.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/05/rednauk-maria-bystrzanowska-ewelina.html   ";36.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 160 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-626-1.jpg
"Dwadzieścia pięć twarzy dziewczyny z perłą";"Praktyka czytania dzieł malarskich w procesie kształcenia kulturowo-literackiego";"Piotr Kołodziej";978-83-8095-179-2;;"Wiesław Myśliwski, zapytany w jednym z wywiadów, jak w praktyce wygląda jego praca, odpowiedział po namyśle: „Piszę ołówkiem, mażę gumką. Właściwie więcej mażę, niż piszę”. Jest w tym lapidarnym stwierdzeniu głęboka prawda na temat aktu tworzenia i finalnego dzieła. Powieść, którą dostajemy do ręki, to tylko ostatni ślad długiego procesu myślenia i przemyśliwania po wielokroć, ciągłego konstruowania i rekonstruowania, dodawania nowego lub rezygnacji. Gotowa książka to także ostateczny wyraz większej całości, która jako taka bezpośrednio do utworu nie trafia, co nie znaczy, że nie istnieje. Na tę całość składa się wszystko to, co przez autora przeżyte, oraz wszystko to, co z przeżytego w nim zostaje i określa jego tożsamość w danym momencie.Niniejsza książka też jest końcowym wyrazem pewnej większej całości. Jeśli w ogóle wypada odwołać się do Myśliwskiego, to można by powiedzieć, że więcej niż napisane, zostało w tej książce wymazane lub nienapisane wcale. Czasem z braku słów, czasem z ich nadmiaru, ale zawsze, przynajmniej w założeniu, w trosce o czytelność. Do tego, czego w książce napisać się nie dało lub co trzeba było wymazać, będzie jeszcze okazja powrócić na końcu (Podziękowania). Teraz natomiast kilka uwag o tym, co w tej książce na pewno jest.Jak wynika z podtytułu, za główny cel publikacji uznać należy prezentację całościowej koncepcji czytania dzieł malarskich w praktyce kształcenia kulturowo-literackiego, pomyślanego jako proces, a nie działania incydentalne. Oznacza to, że Autor nie skupia się na formułowaniu kolejnych diagnoz stanu rzeczy lub postulatów koniecznych do zrealizowania, ale w odwołaniu do konkretnych przykładów pokazuje przede wszystkim, na czym polega praktyczna realizacja założeń i ustaleń teoretycznych, opisuje także warunki organizacyjne tak rozumianej edukacji oraz przedstawia możliwe do uzyskania efekty działań według wypracowanych reguł. W książce znajduje się ponadto zestaw studiów kulturowo-literackich, które stanowią problemowy, merytoryczny i kontekstualny fundament proponowanych rozwiązań lekturowych.Podtytuł niniejszej książki należy rozumieć również i tak, że wszystkie zaprezentowane w niej przypadki lektury oraz wszystkie rozważania metalekturowe i teoretyczne obliczone są na praktykę oraz z działań praktycznych wyrastają. Autor korzysta przy tym z ponaddwudziestoletniego doświadczenia pracy w charakterze nauczyciela-wykładowcy na różnych kierunkach studiów humanistycznych, jak również licealnego nauczyciela polonisty i współautora podręczników. Podsumowuje jednocześnie kolejny etap poszukiwań naukowych. Oznacza to, iż opisywana w książce praktyka podbudowana jest studiami z zakresu literaturoznawstwa i różnych dyscyplin pokrewnych, na przykład filozofii, wiedzy o sztukach plastycznych, antropologii, semiotyki czy historii... Polecamy!   Książka Piotra Kołodzieja to oryginalne i niezwykłe dzieło naukowe. Autor wykazuje się w niej nie tylko głębokim znawstwem humanistyki, literatury, malarstwa oraz dydaktyki literatury odnoszonej do „czytania” malarstwa, ale zarazem w pracy naukowej sam chwilami pisze na granicy literatury pięknej i sztuki. Książka napisana jest przejrzyście, wspaniałym, urzekającym językiem, z wieloma odniesieniami do rozległej literatury związanej z percepcją malarstwa w literaturze pięknej oraz do różnych dyscyplin nauk humanistycznych. […] Autor nie stroni od dowcipu, żartu i ironii, co nakazuje czytelnikowi nie tylko dalszą lekturę kolejnych części książki, ale także powroty do już przeczytanych fragmentów. […] Sam byłem nauczycielem języka polskiego, nauczycielem pedagogiki dla studentów polonistyki, ale chciałbym raz jeszcze móc kształcić się w szkole, w której tak się uczy „czytania” dzieł malarskich poprzez literaturę piękną, i raz jeszcze być studentem polonistyki i tak uczyć się dydaktyki języka polskiego, jak to proponuje (i realizuje) Piotr Kołodziej i szkoła Profesor Agnieszki Kłakówny.  Z recenzji prof. dr. hab. Kazimierza Zbigniewa Kwiecińskiego      Książka Piotra Kołodzieja jest fascynująca, skrząca się humorem i błyskotliwa […]. W dużej mierze jest to zasługa żywego języka […], który sprawa, że podejmowane przez autora zagadnienia nabierają życia. Napisana z pasją monografia z pewnością nie jest kolejną nudną naukową pozycją, która będzie zalegać półki magazynu. […] Zaproponowane analizy pokazują bardzo dobry warsztat autora, szczególnie niezwykłą wrażliwość optyczną, uważnego odbiorcę, który z troski o przedmiot spojrzenia przygląda się długo. To samo robi z tekstem literackim, traktując go z największą pieczołowitością. Czy głos Piotra Kołodzieja, wieloletniego nauczyciela, współautora programu i książek dydaktycznych na temat kulturowo-literackiej, humanistycznej edukacji nieoddzielającej słowa od obrazu, literatury od dźwięku, zapisu od architektury trafi na podatny grunt? Chciałbym w to wierzyć.  Z recenzji prof. dr. hab. Adama Regiewicza              ";;"Wprowadzenie              Kilka uwag wstępnych               Dwadzieścia pięć twarzy dziewczyny z perłą     Słowo i obraz         Z perspektywy „pytań naiwnych”         W kontekście filozofii i nie tylko         Ani w muzeum, ani w mauzoleum...      W szkole           Na przykładzie czytania obrazu Memlinga        „Ludzkie, arcyludzkie”       O kreatorach narodowej wyobraźni i o tym, co wspólne, a co osobne        Narodowa tożsamość, czyli w „centrum polszczyzny”      Nieśmiertelność narodowego mitu albo wąsy Rejtana     Egzamin z „historii ludzi”     O cierpieniu albo o Starych Mistrzach, którzy „nie mylili się nigdy”...        Dziedzictwo i wydziedziczenie: Barbarzyńca w Jeruzalem      Wiara i nóż Abrahama     Zwątpienie i palec Tomasza      Pokonać rozpacz i strach       Próba konkluzji        O „obrotach ciał” w szkole      Podziękowania       Nota edytorska        Summary      Bibliografia      Internetowe źródła fotografii     Indeks nazwisk ";"Książka Piotra Kołodzieja to oryginalne i niezwykłe dzieło naukowe. Autor wykazuje się w niej nie tylko głębokim znawstwem humanistyki, literatury, malarstwa oraz dydaktyki literatury odnoszonej do „czytania” malarstwa, ale zarazem w pracy naukowej sam chwilami pisze na granicy literatury pięknej i sztuki. Książka napisana jest przejrzyście, wspaniałym, urzekającym językiem, z wieloma odniesieniami do rozległej literatury związanej z percepcją malarstwa w literaturze pięknej oraz do różnych dyscyplin nauk humanistycznych. […] Autor nie stroni od dowcipu, żartu i ironii, co nakazuje czytelnikowi nie tylko dalszą lekturę kolejnych części książki, ale także powroty do już przeczytanych fragmentów. […] Sam byłem nauczycielem języka polskiego, nauczycielem pedagogiki dla studentów polonistyki, ale chciałbym raz jeszcze móc kształcić się w szkole, w której tak się uczy „czytania” dzieł malarskich poprzez literaturę piękną, i raz jeszcze być studentem polonistyki i tak uczyć się dydaktyki języka polskiego, jak to proponuje (i realizuje) Piotr Kołodziej i szkoła Profesor Agnieszki Kłakówny. Z recenzji prof. dr. hab. Kazimierza Zbigniewa Kwiecińskiego    Książka Piotra Kołodzieja jest fascynująca, skrząca się humorem i błyskotliwa […]. W dużej mierze jest to zasługa żywego języka […], który sprawa, że podejmowane przez autora zagadnienia nabierają życia. Napisana z pasją monografia z pewnością nie jest kolejną nudną naukową pozycją, która będzie zalegać półki magazynu. […] Zaproponowane analizy pokazują bardzo dobry warsztat autora, szczególnie niezwykłą wrażliwość optyczną, uważnego odbiorcę, który z troski o przedmiot spojrzenia przygląda się długo. To samo robi z tekstem literackim, traktując go z największą pieczołowitością. Czy głos Piotra Kołodzieja, wieloletniego nauczyciela, współautora programu i książek dydaktycznych na temat kulturowo-literackiej, humanistycznej edukacji nieoddzielającej słowa od obrazu, literatury od dźwięku, zapisu od architektury trafi na podatny grunt? Chciałbym w to wierzyć. Z recenzji prof. dr. hab. Adama Regiewicza   ";68.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 404 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-179-2.jpg
"Ewolucja wiedzy studentów i młodzieży na temat Płodowego Zespołu Alkoholowego";;"Marek Banach";978-83-8095-657-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook Praca socjalna, jako nauka interdyscyplinarna, czy pedagogika obligują osobę chcącą legitymować się wykształceniem wyższym do zdobywania wiedzy wkraczającej często na grunt psychologii, medycyny – socjologii i innych nauk. Badanie zjawiska Płodowego Zespołu Alkoholowego daje do tego świetną okazję.Problematyka pracy dotycząca prenatalnej ekspozycji na alkohol wyznacza temat i cel niniejszej publikacji. I tak przedmiotem rozważań uczyniono wiedzę respondentów dotyczącą skutków prenatalnej ekspozycji płodu na alkohol. Cele związane są z poznaniem specyfiki wiedzy studentów i uczniów szkół ponadgimnazjalnych na temat zagrożeń, jakie niesie spożywanie alkoholu, oraz FAS. Treści niniejszej pracy oscylują wokół dwóch podstawowych aspektów. Po pierwsze poruszają problematykę alkoholizowania się części społeczeństwa, w tym przypadku młodzieży oraz kobiet w wieku prokreacyjnym, po drugie analizują dostępną wiedzę na temat Płodowego Zespołu Alkoholowego. Stąd pojawiają się dwa problemy badawcze, które mają weryfikować posiadaną przez respondentów wiedzę. Pierwszy to badanie świadomości zagrożeń, jakie stwarza spożywanie alkoholu dla matki i dla rozwijającego się w niej płodu. Drugi nurt badań skoncentrowany jest na analizowaniu wiedzy związanej z Płodowym Zespołem Alkoholowym. Oba nurty znajdują odzwierciedlanie w przeprowadzonych badaniach, których wyniki przedstawiam w niniejszym opracowaniu. Badania oparte są na metodzie sondażu diagnostycznego i mają ilościowy charakter. Wyniki uzyskane w badaniach ukazują ewolucję wiedzy dotyczącą opisywanych aspektów w kontekście kilkunastu lat w obu badanych grupach respondentów, tj. studentów i uczniów szkół ponadgimnazjalnych.Problematyka zawarta w tej publikacji wyznacza jej strukturę. W pierwszym rozdziale opisano terminologię związaną z FAS, przybliżono historię badań nad tym zjawiskiem, jego charakterystykę i teratogenny wpływ alkoholu na płód oraz zagrożenia, jakie niesie ze sobą picie alkoholu przez kobietę w ciąży. W dalszej kolejności omówiono założenia metodologiczne badań, określono przedmiot, cel i problemy badawcze. Opisano przyjętą metodę, techniki i narzędzia badawcze. Przedstawiono przebieg badań oraz dobór grupy badawczej, a także techniki statystyczne wykorzystane w opracowaniu. W następnym rozdziale zaprezentowano wyniki badań sondażowych przeprowadzonych w latach 2005—2018 w grupach studentów różnych uczelni, głównie krakowskich, oraz w grupach uczniów szkół ponadgimnazjalnych z terenu województwa małopolskiego. W rozdziale empirycznym zawarto także analizy porównawcze uzyskanych wyników badań z wykorzystaniem technik statystycznych. Całość zamyka zakończenie z wnioskami i postulatami dla praktyki działań pedagogicznych i profilaktycznych. Opracowanie ma charakter badań porównawczych, zestawiono w nim wyniki badań dotyczące problematyki Płodowego Zespołu Alkoholowego z kilkunastu ostatnich lat.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp       Rozdział I. Płodowy Zespół Alkoholowy      1. Terminologia związana z pojęciem FAS      2. Historia badań nad szkodliwością wpływu alkoholu na płód      3. Płodowy Zespół Alkoholowy – obraz kliniczny, charakterystyka     4. Teratogenne działanie alkoholu na rozwój płodu      5. Zaburzenia rozwoju dziecka spowodowane prenatalną ekspozycją na alkoholRozdział II. Metodologia badań własnych     1. Przedmiot, cel, problemy badawcze, zmienne i wskaźniki      2. Metoda, techniki i narzędzia badawcze    3. Organizacja badań, dobór grupy, techniki analizy statystycznej      Rozdział III. Wiedza studentów na temat Płodowego Zespołu Alkoholowego   1. Spożywanie alkoholu i wiedza na temat jego negatywnych skutków wśród studentów      2. Wiedza studentów na temat Płodowego Zespołu Alkoholowego   3. Analiza statystyczno-porównawcza wybranych wyników badań w grupach studentów  Rozdział IV. Wiedza uczniów szkół ponadgimnazjalnych na temat Płodowego Zespołu Alkoholowego1. FAS w opiniach młodzieży   2. Badania porównawcze dotyczące wiedzy o FAS   3. Porównanie statystyczne wyników badań studentów oraz uczniów szkół ponadgimnazjalnych w wybranych kategoriach Zakończenie    Literatura przedmiotu     Spis rysunków i tabel    ";"Problematyka wiedzy na temat zagrożeń związanych ze spożywaniem alkoholu oraz funkcjonowaniem osób z różnorodnymi zaburzeniami związanymi ze spektrum poalkoholowych zaburzeń płodu – FASD – jest przedmiotem coraz większego zainteresowania badaczy. Jednocześnie tematyka ta należy do szczególnie złożonych, a zarazem doniosłych obszarów poszukiwań badawczych. Konsekwencje spożywania alkoholu są przedmiotem wielu różnych często spornych analiz, zwłaszcza w odniesieniu do zdrowia przyszłego potomstwa. Narosło wokół tych zagadnień wiele stereotypów i kontrowersji, wymagających obiektywnych analiz. Książka Marka Banacha wychodzi naprzeciw temu wzrastającemu zainteresowaniu.  Z recenzji dr hab. Anny Fidelus, prof. UKSW    Temat, jaki w swoim opracowaniu zawarł Marek Banach, jest aktualny i ma szczególne znaczenie społeczne. W kontekście danych dotyczących spożywania alkoholu w Polsce oraz coraz większej liczby dzieci cierpiących na spektrum poalkoholowych zaburzeń płodu ważne jest, aby w coraz większym stopniu upowszechniać wiedzę o tym społecznie niepożądanym zjawisku. Opracowanie to przybliża skalę problemu i poziom wiedzy o zagrożeniach związanych z prenatalną ekspozycją na alkohol w grupach respondentów badanych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Wydaje się, że budowanie wiedzy dotyczącej tego zjawiska jest zadaniem ciągle aktualnym i wymagającym podejmowania na bieżąco różnorodnych prób związanych z propagowaniem treści przybliżających omawianą w tej książce tematykę.  Z recenzji dr hab. Anny Walulik, prof. Akademii Ignatianum      ";34.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 186 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-657-5.jpg
"Leksykon gerontologii";;"Adam Alfred Zych";978-83-8095-301-7;;"Leksykon gerontologii  obejmuje łącznie ponad 1 200 haseł rzeczowych, w zdecydowanej  większości dotyczących kwestii medycznych, społecznych, ekonomicznych,  pedagogicznych, psychologicznych i prawnych.Od  pierwszego wydania tego leksykonu minęło już dwanaście lat – w tym  czasie Adam A. Zych otrzymał tytuł profesora nauk społecznych (2014),  wyróżnienie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za nowatorskie  rozwiązania w zakresie upowszechniania wiedzy gerontologicznej na temat  starzenia się społeczeństwa polskiego i aktywizacji społecznej seniorów  (2015) oraz honorowy tytuł „Przyjaciel Seniora” (2016).Zmiany treściowe w obecnym wydaniu Leksykonu gerontologii  objęły wymianę niektórych z haseł, a nade wszystko aktualizację danych  statystycznych lub demograficznych oraz usunięcie drobnych  niedokładności, usterek bądź pomyłek rzeczowych, formalnych i  literowych, jednak główny korpus tej publikacji zasadniczo pozostał  nienaruszony. Na końcu zaś dodane zostały oceny i opinie na temat tego  leksykonu przygotowane przez znawców problematyki.Takie  walory niniejszego dzieła, jak: rozległy zakres tematyczny, aktualność i  szczegółowość, własny styl, przejrzystość narracji, umiejętność wykładu  spraw trudnych, niemniej jednak z odrobiną uśmiechu, czy też logiczny  układ haseł, sprawiają, że najnowsza edycja Leksykonu gerontologii  Adama A. Zycha będzie użyteczna dla wielu  Czytelników zainteresowanych złożoną, wielowątkową problematyką  starzenia się i wielopostaciowej starości w czasach, w jakich przyszło  nam żyć, dojrzewać oraz zmierzać ku kresowi własnego istnienia.Adresatami  publikacji są osoby zainteresowane gerontologią, w szczególności  geriatrzy, pracownicy socjalni, gerontopsycholodzy, gerontosocjolodzy, pielęgniarki  geriatryczne, opiekunowie społeczni, studenci  kierunków medycznych, społecznych i humanistycznych. Uwagi wstępne      Niewielki ten tekst wprowadzający Czytelnika w treść obecnej publikacji  piszę wieczorową porą, na tarasie, wsłuchany w przenikający do głębi  śpiew cykad, w którym rozpoznaję starczy głos Titonosa. Nadciąga już  przedjesień, liście klonów, buków i grabów przemieniają swoje barwy z  soczystej zieleni w różnokolorową paletę – od złota starych mistrzów,  poprzez brunatne, brązowe i ugrowe odcienie do rudych plam w kolorze  różu indyjskiego i płonącej miedzi. Na  coraz szybciej ciemniejącym niebie widzę klucz dzikich kaczek,  zmierzających w cieplejsze strony. W pobliżu chicagowskie lotnisko  O’Hare – obserwuję startujące bądź lądujące samoloty, których lot  przypomina nasze życie: dziecinne kołowanie w chwili startu, nabieranie  szybkości i wzlot ku gwiazdom w młodości, a niekiedy gwałtowny upadek,  znacznie zaś częściej łagodne, pogodne lądowanie, bez wstrząsów i bez  dramatów – taką może być starość wielu z nas. Nasuwa się tu trafne  spostrzeżenie Bertolda Brechta (1898–1956): „Trudy gór mamy za sobą:  przed nami trudy równiny”. Wracając  do tej książki, jest rzeczą oczywistą, że ludność Polski szybko się  starzeje. Bieg życia ludzkiego, los człowieka, starzenie się i  nieuchronna starość przynoszą wiele nowych problemów i trudnych do  rozwiązania kwestii dotyczących opieki zdrowotnej i zabezpieczenia  społecznego oraz utrzymania kondycji i dobrego stanu zdrowia. Książka ta  – w moim przekonaniu – jest bardzo potrzebna nie tylko specjalistom  rozmaitych dyscyplin gerontologicznych: geriatrom, gerontologom  społecznym, gerontobiologom, gerontopsychologom, gerontosocjologom, ale  także pielęgniarkom geriatrycznym, pracownikom socjalnym, opiekunom  społecznym oraz studentom kierunków i/lub specjalności medycznych,  społecznych i humanistycznych.  Leksykon ten jest adresowany również do wszystkich zainteresowanych  wielowymiarowymi procesami starzenia się i starością jako ważną fazą  życia ludzkiego. Jesteśmy społeczeństwem starzejącym się demograficznie.  Sytuacja ta wymaga zapewnienia właściwej opieki nad ludźmi starzejącymi  się i starymi, będącej wyrazem kultury społeczeństwa, a także  stanowienia nowego prawa, innowacyjnych zabezpieczeń socjalnych oraz  tworzenia nowej terminologii i uporządkowania już istniejącej. Od  czasów Arystotelesa (384–322 p.n.e.), wciąż obecne przeciwstawianie  młodości starości zaznacza się nader wyraźnie w wynikach rozmaitych  wyborów. Świadczy o tym referendum w sprawie brexitu. Chociaż dotyczyło  przyszłości kraju, przy urnach pojawiło się zaledwie 36% Brytyjczyków w  wieku od 18 do 24 lat. Z tych powyżej 65. roku życia głosowało 83%.  Młodzi ludzie są w większości proeuropejscy i gdyby liczniej poszli  głosować, Wielka Brytania nie wychodziłaby z Europy. Podobnie w Polsce, dobrą zmianę ‒ z prostotą ujęcia: damy radę ‒  poparli głównie starsi wyborcy – wśród najstarszych (60 lat i więcej)  Prawo i Sprawiedliwość miało 47,6% poparcia, natomiast wśród młodych (w  wieku 30–39 lat) niespełna 30%. Włoski ekonomista Edoardo Campanella  (ur. 1981), prognozując międzypokoleniowy wybuch, pisze: „[…] kiedy  nierealne obietnice składane starszym ludziom pozostają w sprzeczności z  realiami starzejącego się kontynentu, politycy przerzucają ciężar na  następne pokolenie”, dodając: „130 milionów ludzi, w przybliżeniu jedna  czwarta populacji Unii, żyje w dostatku i zachowuje przywileje, gdy ich  dzieci i wnuki zaciskają pasa, by utrzymać armię emerytów” (Campanella,  2016) ‒ oto zaledwie jeden z wątków tematycznych obecnej książki. Przekraczając smugę cienia,  osiągamy bogactwo doświadczenia, wiedzy bądź mądrości życiowej, a nade  wszystko wspaniały dar rozumienia kultury i naszego świata, jednakże  wraz z zaawansowanym wiekiem przybywa mnóstwo różnorodnych problemów,  głównie zdrowotnych, ale także emocjonalnych, społecznych, finansowych  czy prawnych, żeby wymienić najważniejsze. Prawie wszystkich tych  zagadnień dotyczy obecny leksykon gerontologii. W  minionym XX stuleciu wyraźnie wydłużyła się przeciętna długość życia, o  czym przekonują dane demograficzne, następuje również moderacja  rozwoju. 65-letni mężczyzna lub kobieta mają dzisiaj na ogół lepszą  kondycję zdrowotną niż 65-letnia osoba w 1900 czy 1940 r. Gdy  twórca pierwszego systemu opieki społecznej w Europie, kanclerz Otto  von Bismarck (1815–1898), wprowadzał ubezpieczenia na starość, większość  ludzi umierała przed osiągnięciem wieku emerytalnego i mało kto dożywał  zasłużonej emerytury starczej. Dziś wiele osób po 60. czy po 65. roku  życia jest nadal aktywnych społecznie i zawodowo. Wzrost subpopulacji  ludzi starych przynosi nowe kwestie społeczne i problemy indywidualne,  takie jak: choroby przewlekłe, rosnące ryzyko zaburzeń psychicznych i  neurologicznych – z chorobą Alzheimera na pierwszym miejscu. Towarzyszą  mu także niezwykle trudne dylematy etyczne XXI w., w rodzaju pytań  stawianych przez Christine Adamec (ur. 1949) i Josepha Kandela (2003):  „Kto jest odpowiedzialny za opiekę nad starymi ludźmi, którzy potrzebują  emocjonalnej troski, wsparcia i finansowej pomocy?, Czy jest to  zadanie rodziny, czy jest to kwestia odpowiedzialności społeczeństwa?,  Czy można tę odpowiedzialność rozłożyć pomiędzy rodzinę a  społeczeństwo?, W jakim wieku osoba jest »za stara«, by przeprowadzić u  niej transplantację serca? I kto ma podjąć decyzję: rząd, parlament,  rodzina, lekarz czy ktokolwiek inny?, A co z prawem człowieka starego do  życia, ale i do umierania?, oraz Co z kosztami tego życia? Odwracając  tę kwestię: Kto może zakończyć życie starej, śmiertelnie chorej osoby?” –  jest to skomplikowany problem uporczywej terapii i eutanazji oraz  podstawowych praw ludzkich. Są to w końcu złożone kwestie dyskryminacji z  powodu wieku, uprzedzeń, stereotypizacji i nietolerancji, społecznego  wyłączania ludzi starzejących się i starych oraz ich samotności i  osamotnienia. Zagadnienia te ująłem również w obecnej publikacji.Najważniejszą sprawą przy tworzeniu tego leksykonu była „siatka pojęć”, czyli problem wyboru terminów z zakresu gerontologii, które należy w nim uwzględnić, mając świadomość,  że nie wszystkie kategorie, określenia, wyrażenia czy nazwy są  powszechnie zaakceptowane, a wiele z nich jest różnorodnie definiowanych. Opracowując wspomnianą „siatkę pojęć”, wykorzystywałem  rozmaite źródła encyklopedyczne i słownikowe, które wymieniam w takich  hasłach leksykonu, jak: „encyklopedie gerontologiczne” i „słowniki  gerontologiczne”. Pomocne były też „słowa kluczowe”, uwzględniane przez  wiele czasopism gerontologicznych, które to pisma przedstawiłem w tym  leksykonie, jak również przez źródła internetowe, ujęte w haśle:  „gerontologia w Internecie”. Przygotowując Leksykon gerontologii,  musiałem podjąć się uporządkowania zamętu terminologicznego w tej  dziedzinie – to samo pojęcie bywa często odmiennie interpretowane przez  różnych teoretyków i badaczy. Zamiarem moim nie była jednak  „standaryzacja siatki pojęciowej” współczesnej gerontologii, lecz w miarę  dokładne odnotowanie bieżących zastosowań terminów.Świadomie  zrezygnowałem z przedstawiania biogramów wybitnych gerontologów i  podawania wykorzystanej w tej pracy literatury, gdyż niepotrzebnie  zwiększałoby to i tak znaczną objętość obecnej publikacji, za słuszne  jednak uznałem wprowadzenie odniesień do stron internetowych. Aby tekst  był przejrzysty oraz by ułatwić studiowanie zawartości treściowej definiowanych terminów, pominąłem prawie zupełnie odsyłacze. Jeśli one  występują, to tylko w przypadkach koniecznych, jak np. ageizm (ageism) – patrz dyskryminacja z powodu wieku; zamiast tego w hasłach rzeczowych pogrubieniem  wyróżniłem pojęcia i określenia, które zostały zdefiniowane w  leksykonie. Mając na uwadze użyteczność obecnej publikacji, na pierwszym  miejscu uwzględniłem terminy powszechnie używane, dając w nawiasach  określenie fachowe, np. powszechnie używa się nazwy osteoporoza, chociaż specjaliści używają wyrażenia zrzeszotnienie kości,  dlatego też znajdziemy w tym leksykonie zapis: osteoporoza  (zrzeszotnienie kości), a następnie definicję powyższego terminu.  Określenie znaczenia pojęcia – sprowadzające się zwykle do sprecyzowania  jego treści i zorientowania w jego możliwym zakresie, co ułatwia  właściwe posługiwanie się danym terminem – dopełniają określenia  synonimiczne. Wyjątkowo też wprowadziłem przy definiowanym określeniu  jego akronim, jak np. w haśle: Międzynarodowe Stowarzyszenie Gerontologii (International Association of Gerontology – IAG).Struktura tej książki obejmuje cztery elementy: po uwagach wstępnych następuje część leksykalna w układzie alfabetycznym, po niej aneks z materiałami ważnymi z punktu widzenia potrzeb Czytelników, a także indeksy  – haseł i nazw rzeczowych, nazw osobowych oraz nazw inicjatyw,  instytucji, organizacji, stowarzyszeń i towarzystw. Najnowszą edycję  leksykonu dopełnia posłowie Wydawcy oraz oceny i opinie.      ";;"Uwagi wstępneCzęść leksykalnaAneks Wykaz druków urzędowych cytowanych w leksykonie Ujednolicona (unisex) tablica średniego dalszego trwania życia (Polska, 2019)Klasyfi kacja poziomu cholesterolu we krwi Zestawienie wskaźników masy ciała – BMIPosłowie Wydawcy IndeksyIndeks haseł i nazw rzeczowych Indeks nazw osobowychIndeks nazw inicjatyw, instytucji, organizacji, stowarzyszeń i towarzystw Oceny i opinie  ";"Oceny i opinie       Słowniki i encyklopedie spełniają ważne role: porządkują pojęcia, uściślają ich znaczenia, stanowią podstawowe źródło wiedzy, rozwijają wyobraźnię społeczną, stanowią terminologiczną podstawą i/lub przegląd zagadnień z danej dziedziny. Wszystkie te istotne funkcje i role spełnia Leksykonu gerontologii, opracowany przez profesora Adama Zycha.       Pojawia się pytanie: czy w dobie Internetu takie opracowania są potrzebne? Uważam, że tak, gdyż warto wiedzieć o co pytać i czego poszukiwać. Proces starzenia się społeczeństwa, zjawisko starości ‒ czynią ważnymi i aktualnymi sposoby sprostania tym zjawiskom, gdzie poszukiwać pomocy, wsparcia oraz wskazówek ich rozwiązania. Podstawą poszukiwań i rozwoju są różne wademekum, leksykony i słowniki, które uczą stawiania pytań, oraz zawierają hasła prezentujące rozmaite rozwiązania.       Od druku do Internetu, od wiedzy pisemnej do wiedzy płynnej, informacyjnej, od tradycji do ponowoczesności. Coś dla pokoleń czytających, coś dla „generacji cyfrowej” i wsparcie dla współczesnych roczników ‒ to w zarysie określony cel leksykonu, który rekomenduję. Ważne, aby wiedza na temat starości, potrzeb ludzi starych i starzejącego się społeczeństwa była dostępna i aktualizowana, aby rozwijała wyobraźnię społeczną na temat oczekiwań i możliwości starzejących się ludzi i społeczeństw.  prof. zw. dr hab. Olga Czerniawska Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi         Przekazywanie wiedzy w sposób prosty, zrozumiały i prawdziwy jest trudną umiejętnością. Autor Leksykonu gerontologii ma w tej dziedzinie duże doświadczenie. Trzy wydania tej pracy świadczą o potrzebie takiej formy przekazu. Wprawdzie współczesne publikatory, takie jak: prasa, telewizja, Internet, stają się ‒ zwłaszcza dla ludzi młodych ‒ źródłem wiedzy, nie zawsze prawdziwej, ale łatwo dostępnej, to jednak książka którą od lat brało się do ręki, wydaje się być bardziej wiarygodna. [Leksykon gerontologii] [...] może być dla starszego czytelnika nie tylko łatwo dostępnym źródłem informacji i zaspokojeniem ciekawości, ale także sui generis przewodnikiem przez troski podeszłego wieku. Z zadowoleniem przyjąłem wiadomość o przygotowaniu czwartego wydanie Leksykonu gerontologii profesora Adama Zycha. Nie wątpię, że będzie on dobrze przyjęty przez Czytelników.prof. zw. dr hab. Wojciech Pędich Honorowy Przewodniczący Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego         W Polsce czynnych zawodowo jest kilkuset geriatrów na prawie 6 milionów potencjalnych pacjentów (osób powyżej 65. roku życia). Stąd rodziny, bliscy i znajomi osób starszych skazani są na niemal wyłącznie własne siły w opiece nad starzejącymi się osobami. Bez względu na to, czy senior jest  niedomagający, czy pozostaje w domu, czy otrzymał opiekę dochodzącą, czy przebywa w pensjonacie, jest czy nie wspomagany przez fundusze społeczne – istotne w opiece nad nim będą osoby, którym zaufa, staną się mu bliskie, które zachowają lub zdobędą jego zaufanie. Najczęściej opiekującymi się osoba starszą pozostają członkowie rodziny, którzy wspomagają się wzajemnie w różnych wymiarach życia. Okazują swą troskę, przywiązanie, dzielą się doświadczeniem, wspierają w trudach dnia codziennego.       Jednym z wielu stereotypów, dotyczących osób starszych, jest traktowanie starości jako schyłkowej  fazy życia ludzkiego, którym rządzą wyłącznie prawa biologii. Dopiero w drugiej połowie XX wieku rozpowszechniło się przekonanie, że z wiekiem pogarszają się zdolności umysłowe. Prawdą jest, że starzy inaczej niż młodzi odbierają i przetwarzają bodźce, ale to nie znaczy, że ich umysł jest mniej twórczy. Odpowiednio stymulowanym, nieustannie się rozwija. Ich stan duchowy dobrze oddają słowa, które Tennessee Williams (1911‒1983) kładzie w usta jednej z postaci sztuki pt. Orfeusz zstępujący (1957): „Wszyscy jesteśmy mocno zaryglowani od wewnątrz. Możesz powiedzieć, ze jesteśmy skazani na więzienie w samotnej celi wewnątrz naszych ciał”.       Autor Leksykonu starości, obecnego już przez dekadę na polskim rynku wydawniczym, świadomie zrezygnował – jak to zapowiada w Uwagach wstępnych,  z przedstawiania biogramów wybitnych gerontologów i podawania wykorzystanej w tej pracy literatury. Wprowadził  jednak odniesienia do stron internetowych, co ułatwia uzupełnienie treści wielu haseł. Pominął także  prawie zupełnie odsyłacze. Jeśli występują, to tylko w przypadkach koniecznych.       Struktura tej interesującej publikacji obejmuje cztery elementy: po uwagach wstępnych następuje część leksykalna w układzie alfabetycznym, po niej aneks z materiałami ważnymi z punktu widzenia potrzeb Czytelników, a także indeksy – haseł i nazw rzeczowych, nazw osobowych oraz nazw inicjatyw, instytucji, organizacji, stowarzyszeń i towarzystw. Nową edycję leksykonu dopełniają Posłowie Wydawcy oraz Oceny i opinie.      Leksykon gerontologii zawiera łącznie ponad 1 200 haseł rzeczowych. Aby, w niewielkim stopniu, przybliżyć zawartość niezwykle bogatego i różnorodnego w treści  leksykonu, warto przywołać niektóre z haseł: aerobik, aterektomia (zabieg chirurgiczny), arterapia (leczenie sztuką), brodawka starcza, choroba Pageta (zniekształcające zapalenie kości), depresja, dna (artretyzm), emerytura częściowa, fundusz emerytalny, gen APOE-i4 (zwiększający ryzyko choroby Alzheimera), higiena wieku starczego (gerokomia), integracja wiekowa, jaskra (glaukoma), Klostebol (lek w leczeniu osteoporozy), lata pracy, łysienie starcze, majaczenie starcze (zespół majaczeniowy), nadciśnienie tętnicze (hipertonia), odleżyna, percepcja czasu, religijność w starszym wieku, samobójstwo, udar mózgu, wiek starczy, zarządzanie wiekiem, zasiłek celowy, zespół słabości (syndrom kruchości), życie seksualne w starszym wieku.       Każde z haseł uświadamia, jak wielka panorama problemów i zagadnień wiąże się ze  starszym wiekiem. Są to jednocześnie wyznania dla opiekunów osób starszych, bliskich i rodziny, której nie wystarczy dobra wola opieki i niesienia wsparcia, lecz – by ta pomoc była adekwatna i rozsądna ‒ wymaga refleksji i poznania wielu nowych, odkrywanych przez samych starszych ludzi spraw i tematów.       W zdecydowanej większości hasła dotyczą kwestii medycznych, społecznych, ekonomicznych, pedagogicznych, psychologicznych i prawnych – gerontologii oraz nauk i dyscyplin z nią współdziałających, np. psychologii zdrowia, psychologii biegu życia, andragogiki i pedagogiki specjalnej, filozofii, socjologii czy tanatologii, jak również dziedzin praktycznych i nauk stosowanych, takich jak np. ubezpieczenia społeczne, medycyna społeczna, marketing czy zarządzanie.       Kluczem do starości, a zarazem podstawą do budowania zarówno instytucjonalnej, jak i rodzinnej opieki nad osobami starszymi, może być Leksykon gerontologii – jedyna tego typu publikacja na polskim rynku wydawniczym. ks. prof. zw. dr hab. Andrzej Zwoliński Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie         W niezwykle urokliwy sposób rozpoczyna się lektura Leksykonu gerontologii. Poetycka wizja początku jesieni, ukazana w Uwagach wstępnych i namalowana składnym, poetyckim słowem, gdyż profesor Adam A. Zych jest również mistrzem słowa ‒ poetą, eseistą i leksykografem. Autor tej cennej publikacji, sugerując Czytelnikowi równie bogatą paletę „uroków” jesieni życia ludzkiego, czyli starości, bez wątpienia zachęca do lektury. Nie wdając się w szczegółowe  analizy, już na wstępie, można powiedzieć, że czas przeznaczony na zapoznanie się z tym dziełem nie jest czasem straconym, a lektura jego całości jawi się jako zjawisko wręcz pasjonujące. Czytelnik o zróżnicowanym zakresie potrzeb ‒ i ten zaawansowany w badaniach gerontologicznych uczony, i osoba działająca w środowisku ludzi starszych oraz na ich rzecz, i student wkraczający w obszary wiedzy gerontologicznej, i człowiek, który osiągnął „jesień życia”, jak również ten, który będąc w młodym wieku chciałby o starzeniu się i starości, np. swoich najbliższych, wiedzieć więcej, znajdzie w tym opracowaniu wiele pożytecznych i inspirujących treści, także do dalszych, własnych poszukiwań.      Profesor Adam Zych, mający już duże doświadczenie w pracach o charakterze słownikowym, potrafił w swym Leksykonie gerontologii naszkicować niezwykle bogatą panoramę problematyki współczesnej gerontologii, pojmowanej jako interdyscyplinarna nauka o procesie starzenia się i ludzkiej starości. Ponad 1 200 haseł, jakie zawiera to autorskie opracowanie, dotyczy zarówno klasycznych, podstawowych, transwersalnych, wręcz uniwersalnych zagadnień wyjaśniających ludzką starość, jak i kwestii opisujących życie człowieka starszego w aktualnym kontekście, zarówno społeczno-kulturowym, jak i cywilizacyjnym. Praca ta jest zestawieniem i wyjaśnieniem ważnych terminów, powiązanych z przedmiotem szeroko pojętej problematyki badań i zainteresowań gerontologicznych. Dotyka ważnych problemów życia człowieka w starszym wieku, a wśród nich zdrowia i choroby, życia i śmierci, kryzysów rozwojowych i życiowej satysfakcji, wsparcia społecznego i społecznej izolacji, aktywności życiowej i atrofii rozwojowej, opieki i edukacji, a także przestrzeni społecznej, duchowej i życiowej. Autor ukazuje starość w jej dwoistości, ale również, mimo biologicznych prawidłowości starzenia się, ukazuje ją z perspektywy szansy na wybór życia udanego, a nie jedynie skazania na „dożywanie życia”.        Leksykon gerontologii zdecydowanie przełamuje hegemonię nauk biologiczno-medycznych w obszarze badań gerontologicznych, które rozpoczęły przecież ofensywę gerontologicznego rozpoznania, i uwidacznia ogromny już dorobek nauk społecznych (socjologii, pedagogiki, psychologii, pracy socjalnej) i ekonomiczno-demograficznych w zakresie badań nad starzeniem się człowieka i starością jako ważnym okresem życia ludzkiego. Autor ukazuje Czytelnikowi powszechnie uznany już fakt, że starość jest niezwykle złożonym fenomenem istnienia człowieka, i żeby ją pełniej rozumieć, należy opisywać ją w sposób holistyczny. Tego rodzaju publikacje dobrze służą temu, by nasze nowe stulecie stało się wiekiem człowieczego dojrzewania, zmierzającego ku mądrości, zaś starość stawała się czasem spełniania się człowieka, zarówno w sensie jednostkowym, jak i gatunkowym. Starości nie da się zaprzeczyć, ale można ją poznawać, a nade wszystko starać się zrozumieć i kształtować. Osobę starszą nie można zamienić w młodzieńca, ale można ją wspierać i towarzyszyć w jej odmiennej, ale może i fascynującej drodze życiowego wzrastania. I temu ważnemu celowi od zawsze służyły, i ‒ mimo rozwoju cyberprzestrzeni ‒ nadal mogą służyć wartościowe książki, a taką bez wątpienia jest Leksykon gerontologii.  prof. nadzw. dr hab. Elżbieta Kowalska-Dubas Uniwersytet Łódzki  Adam A. Zych wprowadził na polski rynek wydawniczy książkę, która dla wielu Czytelników jest sposobnością do pierwszego zetknięcia się z zagadnieniami niezbędnymi w rozumieniu i interpretacji zjawisk społeczno-kulturowych, charakteryzujących współczesne starzejące się społeczeństwa. Leksykon gerontologii daje wgląd w podstawowe zagadnienia gerontologii jako nauki ‒ zarówno w  wymiarze podstawowym, jak i stosowanym. Dojrzałym badaczom daje możliwość skonfrontowania swoich przekonań z wieloma autorskimi ujęciami. Umiejętnie dobrane i bardzo rzetelnie opracowane hasła pomagają w dostrzeżeniu multi- i interdyscyplinarności gerontologii. Czwarte wydanie tej ważnej publikacji umożliwiło Autorowi zaktualizowanie treści haseł oraz ich merytoryczne poszerzenie.  prof. nadzw. dr hab. Zofia Szarota Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Redaktor naczelna serii „Exlibris Biblioteka Gerontologii Społecznej”    Z wielką radością przyjęłam wiadomość o kolejnym wydaniu Leksykonu gerontologii Adama A. Zycha. Ta pierwsza w Polsce i jedyna jak dotąd pozycja zawierająca tak obszerny, liczący ponad 1 200 pozycji zbiór haseł rzeczowych, stanowi odzwierciedlenie rozwoju gerontologii, nauki o starzeniu się i starości, fascynującej dyscypliny o interdyscyplinarnym przedmiocie badań. Warta uznania jest konsekwencja i wytrwałość Autora w systematycznym rozwijaniu specjalistycznej terminologii gerontologicznej, począwszy od Słownika gerontologii społecznej (Warszawa 2001). W czasach kiedy starość przestała być zjawiskiem marginalnym a stała się zjawiskiem masowym, zrozumienie wielowymiarowości procesu starzenia się stało się wyzwaniem jednostkowym i społecznym.  Profesor Adam A. Zych, uznany polski gerontolog, geragog, encyklopedysta, dokonał wyboru terminów podstawowych dla gerontologii, konsekwentnie przez lata aktualizując autorską „siatkę pojęć”. Wykorzystując obszerne źródła, polskie i zagraniczne, precyzyjnie odnotowywał stosowane przez teoretyków i badaczy definicje, jednocześnie je porządkując. Autor wyjaśnia  powszechnie stosowane w gerontologii pojęcia, jak również specjalistyczne terminy z gerontologii medycznej, gerontologii społecznej, gerontologii doświadczalnej. Pozwala zrozumieć złożoność procesu starzenia się poruszając kwestie medyczne, społeczne, ekonomiczne, psychologiczne, prawne, pedagogiczne, odwołując się do dorobku nauk i dyscyplin współdziałających z gerontologią, jak również dziedzin praktycznych i nauk stosowanych. Precyzja Autora znajduje wyraz w aneksie i w indeksach: haseł i nazw rzeczowych, nazw osobowych oraz nazw inicjatyw, instytucji, organizacji, stowarzyszeń i towarzystw.  Książka ta ‒ z uwagi na encyklopedyczne uporządkowanie rozległej wiedzy ‒ jest przydatna specjalistom różnych dyscyplin gerontologicznych, ale i praktykom, w szczególności pracownikom socjalnym, pielęgniarkom geriatrycznym, opiekunom społecznym oraz studentom kierunków humanistycznych, społecznych i medycznych. Jako pozycja specjalistyczna dostarcza fachowej wiedzy wszystkim, którzy refleksyjnie odnoszą się do własnego starzenia się, jak również czują się odpowiedzialni za osoby starsze w rodzinie i w społeczeństwie. prof. nadzw. dr hab. Beata Bugajska Uniwersytet Szczeciński Dyrektor Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta w Szczecinie   Polska Myśl Pedagogiczna 5 (2019), s. 357–359 www.ejournals.eu/PMPWśród wielu wydawniczych nowości dostępnych na rynku pedagogicznym na szczególną uwagę zasługuje Leksykon gerontologii  Adama A. Zycha, wydany przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” w Krakowie w  2019 roku. Recenzowana pozycja jest czwartym z kolei wydaniem – pierwsze  ukazało się dwanaście lat temu, w 2007 roku, drugie, poprawione i  uzupełnione, w 2010 roku, a kolejne siedem lat później – w roku 2017.  Poprzednie pozycje spotkały się z pozytywnymi opiniami recenzentów i  czytelników. Obecne  wydanie nie zmieniło zasadniczo głównego korpusu publikacji, ale  nastąpiły w nim zmiany treściowe, dotyczące wymiany niektórych z  zawartych w nim haseł lub ich merytorycznego poszerzenia i aktualizacji.  Autor przede wszystkim dokonał aktualizacji danych demograficznych i  statystycznych oraz usunął pojawiające się w poprzednim wydaniu pomyłki  rzeczowe, literowe i formalne, w tym drobne niedoskonałości. Dokonał  również wzbogacenia najnowszej wersji Leksykonu gerontologii o Posłowie Wydawcy oraz Oceny i opinie  dzieła wystawione przez wybitnych naukowców z zakresu danej dziedziny.  Opublikowanie recenzji, które zostały zamieszczone na końcu publikacji,  ułatwia potencjalnym czytelnikom szybki do nich dostęp i zapoznanie się z  nimi, a ich treść podkreśla wybitność dzieła, które mają w ręku. Recenzowana  pozycja zawiera łącznie ponad 1200 haseł rzeczowych, uporządkowanych w  sposób alfabetyczny i logiczny, dotyczących głównie kwestii medycznych,  społecznych, pedagogicznych, psychologicznych, ekonomicznych i prawnych.  Prezentowane hasła, poza współczesną gerontologią – nauką o starzeniu  się i starości, obejmują swym zakresem nauki i dyscypliny z nią  współdziałające, a więc psychologię zdrowia i psychologię biegu życia,  demografię, andragogikę, pedagogikę specjalną, socjologię, filozofię,  tanatologię, a także dziedziny praktyczne i nauki stosowane, np.  medycynę społeczną, ubezpieczenia społeczne czy marketing. Autor  publikacji, posiadający wieloletnie doświadczenie w pracach  o  strukturze słownikowej, celowo zrezygnował z umieszczania biogramów  wybitnych gerontologów oraz wykazu wykorzystywanej literatury,  wprowadzając przy tym odniesienia do stron internetowych, co wydaje się  zabiegiem słusznym, gdyż nie zwiększa objętości i tak obszernego już  dzieła. Również odsyłacze autor prawie zupełnie pominął, umieszczając je  jedynie w koniecznych przypadkach. Przy selekcjonowaniu zamieszczonych w Leksykonie gerontologii  haseł rzeczowych autor publikacji posłużył się różnorodnymi źródłami  encyklopedycznymi i słownikowymi, jak również czasopismami  gerontologicznymi i źródłami internetowymi, porządkując, zgodnie ze  swoim zamierzeniem, istniejący w dziedzinie gerontologii terminologiczny  zamęt. Dokonał tego przez szczegółowe, dokładne i rzetelne odnotowanie  bieżących zastosowań użytych w dziele terminów gerontologicznych.  Zamieszczone w recenzowanej pozycji hasła obrazują czytelnikowi  różnorodność zagadnień i problemów związanych z wiekiem starszym,  porządkując przy tym rozległą wiedzę z zakresu gerontologii. Znajdziemy w  niej nie tylko podstawowe, uniwersalne zagadnienia wyjaśniające życie  człowieka starszego, ale również terminy wyjaśniające ten etap życia w  kontekście cywilizacyjnym i społeczno-kulturowym. Dotyczą one m.in.  zdrowia i choroby człowieka, w tym śmierci, opieki i wsparcia  społecznego, aktywności życiowej, kryzysów rozwojowych, edukacji czy  przestrzeni społecznej i duchowej. Na pierwszy plan autor wysunął  powszechnie używane terminy, umieszczając terminy fachowe w nawiasach,  co ułatwia korzystanie z publikacji. Niektóre z zamieszczonych haseł to:  aerobik, ageizm (dyskryminacja z powodu wieku), arteterapia, choroba  Pageta, integracja wiekowa, nadciśnienie tętnicze, osamotnienie, pozycja  wiekowa, programy ubezpieczenia społecznego, przestrzeń życiowa,  rozkład wiekowy, Skala czynności życia ludzkiego Kleina i Bella,  starzenie replikacyjne, zarządzanie wiekiem, zespół słabości, życie  seksualne w starszym wieku. Struktura Leksykonu gerontologii  obejmuje cztery elementy. Pierwszy stanowią Uwagi wstępne autora, w  których zwraca on uwagę na istotę wieku starczego z różnej perspektywy.  Kolejny, najważniejszy to część leksykalna, uporządkowana w sposób  alfabetyczny. Po niej czytelnik znajdzie bogaty aneks zawierający Wykaz  druków urzędowych cytowanych w leksykonie, aktualną dla Polski Ujednoliconą (unisex) tablicę średniego dalszego trwania życia (Polska, 2019), Klasyfikację poziomu cholesterolu we krwi, a także Zestawienie wskaźników masy ciała – BMI. Ostatni element stanowią Posłowie Wydawcy oraz indeksy: Indeks haseł i nazw rzeczowych, Indeks nazw osobowych oraz Indeks nazw inicjatyw, instytucji, organizacji, stowarzyszeń i towarzystw. Książkę dopełniają Oceny i opinie sześciu wybitnych naukowców. Adresatami  recenzowanej pozycji są głównie specjaliści dyscyplin  gerontologicznych, w szczególności geriatrzy, gerontobiolodzy,  gerontolodzy społeczni, gerontopsycholodzy, gerontosocjolodzy, a także  pielęgniarki geriatryczne, opiekunowie społeczni, pracownicy socjalni  oraz studenci kierunków i specjalności medycznych, humanistycznych i  społecznych. Jednak publikacja może posłużyć wszystkim czytelnikom  zainteresowanym poszerzeniem wiedzy na temat starzenia się i starości, w  tym opiekunom osób starszych. Styl pisania autora publikacji bez  wątpienia trafi nawet do osób nieobcujących na co dzień z zagadnieniami z  zakresu gerontologii.  W dobie postępującego procesu starzenia się społeczeństwa, z jakim mamy do czynienia ówcześnie nie tylko w Polsce1,  koniecznym działaniem jest pogłębienie wiedzy oraz możliwości wsparcia  występujących w społeczeństwie osób starszych. Bez wątpienia pomocny w  tym będzie Leksykon gerontologii Adama A. Zycha. Recenzowana  pozycja, ze względu na swą bogatą treść i rzetelne opracowanie, nie  tylko umożliwi poszerzenie wiedzy czytelnika, ale również ją  uporządkuje. Zainteresowanym wskaże ponadto drogi wsparcia, pomocy i  aktywizacji tej licznej grupy wiekowej, przyczyniając się jednocześnie  do zapobiegania ich wykluczeniu społecznemu. Książka zdecydowanie warta  jest uwagi każdego z nas – z jednej strony dlatego, że współdzielimy  społeczność z osobami starszymi, a z drugiej z powodu nieuchronności  tego etapu rozwoju w naszym życiu.  Polska Myśl Pedagogiczna Dominika Jagielska2 Uniwersytet Jagielloński ORCID: 0000-0003-4633-0550     1  Piotr Czekanowski, Społeczne aspekty starzenia się ludności w Polsce.  Perspektywa socjologii starości (Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu  Gdańskiego 2012), 9. 2  Dr Dominika Jagielska – adiunkt w Zakładzie Pedagogiki Szkoły Wyższej i  Polskiej Myśli Pedagogicznej w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu  Jagiellońskiego. Adres: Instytut Pedagogiki, ul. Batorego 12, 31-135  Kraków; e-mail: dominika.jagielska@uj.edu.pl. ";76.00;"Wydanie IV, przejrzane, poprawione i uaktualnione, ";"Kraków 2019,";"Format A4,";"Objętość 282 strony,";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-301-7.jpg
"Funkcjonowanie dorosłego rodzeństwa osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków";;"Joanna Marta  Kamińska-Wójcik";978-83-8095-575-2;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookKsiążka przedstawia problem alkoholizmu i narkomanii, ich konsekwencje nie tylko dla samego uzależnionego, lecz także dla dzieci alkoholików, a szczególnie rodzeństwa osoby uzależnionej od alkoholu i narkotyków. Funkcjonowanie tych drugich nie jest opisane w literaturze przedmiotu. Celem niniejszej pracy jest naświetlenie grupy, jaką jest rodzeństwo osób uzależnionych. Jak na nie wpływa atmosfera rodzinna związana z uzależnieniem brata lub siostry? Czy ma to swoje konsekwencje w ich funkcjonowaniu w czasie teraźniejszym i w wizji przyszłości? Jeśli skutki są negatywne, to nie tylko dzieci alkoholików, ale także rodzeństwo potrzebuje uwagi i ewentualnej pomocy profesjonalnych terapeutów. Jeśli ktoś, czytając obraz stworzony w rozdziale badawczym, zobaczy siebie lub osobę sobie bliską, zrozumie zachowanie, którego może nie jest w stanie zaakceptować, a które jest przyczyną kolejnych negatywnych skutków w życiu zawodowym i osobistym. W pierwszym rozdziale podjęto próby zdefiniowania takich pojęć, jak „uzależnienie”, „współuzależnienie”, „alkoholizm”. Zamieszczono w nim także informacje dotyczące przyczyn i faz tych zjawisk. Nie zabrakło także zestawień ilości spożywania alkoholu przypadających na jednego mieszkańca wielu krajów świata oraz charakterystyki wybranych narkotyków.W rozdziale drugim poruszono zagadnienie pełnego rozwoju młodego człowieka, do którego potrzebne są sprzyjające warunki, jakie powinna tworzyć rodzina. W wyniku braku realizacji tego zadania pojawiają się komplikacje mogące zaważyć na życiu dorosłym osoby wychowującej się w niezdrowej atmosferze. W tej części scharakteryzowano grupę, którą tworzą Dorosłe Dzieci Alkoholików. Wbrew pozorom jest to bardzo liczebna grupa. Można nie zdawać sobie sprawy z ich istnienia, gdyż osoby te nie chcą mówić o traumach dzieciństwa związanych z alkoholizmem jednego lub obojga rodziców.Rozdział trzeci przedstawia metodologiczne podstawy przeprowadzonych badań na temat cech, przeżyć i funkcjonowania dorosłego już rodzeństwa osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków, a mianowicie przedmiot badań, ich cel, problemy, wybraną metodę, techniki i narzędzia badawcze. Na końcu zaprezentowano próbę oraz procedurę badawczą.Ostatni rozdział to próba analizy badań. Opis wyników podzielono na sfery życia badanych, które były wzięte pod uwagę, w celu uzyskania odpowiedzi na postawione pytania badawcze. W dwóch przypadkach udało się porozmawiać zarówno z uzależnionym bratem, jak i jego siostrą. Rodzeństwo, każde osobno, otrzymało propozycję napisania listu do siebie nawzajem. Dwa listy zamieszczono na końcu tego rozdziału.Niniejsza publikacja może być przydatna osobom zajmującym się dziedziną uzależnień i współuzależnień oraz zainspirować do szerszej pracy z rodziną osób uzależnionych, gdyż ukazuje grupę, której funkcjonowanie jest zagrożone przez nałóg brata lub siostry. Poruszone w książce kwestie mogą być także pomocne studentom, osobom uzależnionym, współuzależnionym oraz tym wszystkim, którym los takich osób nie jest obojętny.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp    1. Środki uzależniające jako problem społeczny     1.1. Uzależnienie i współuzależnienie    1.2. Alkoholizm ‒ podstawowe informacje      1.2.1. Próba zdefiniowania pojęcia      1.2.2. Objawy i fazy alkoholizmu    1.2.3. Typy alkoholizmu     1.2.4. Wysoko funkcjonujący alkoholicy     1.2.5. Przyczyny i podłoże alkoholizmu      1.2.6. Konsekwencje nadużywania alkoholu   1.3. Narkomania    1.3.1. Narkomania ‒ próba zdefiniowania zjawiska oraz opis form zażywania    1.3.2. Przyczyny zażywania środków psychoaktywnych    1.3.3. Zestawienie najpopularniejszych narkotyków    1.4. Odpowiedzialność społeczna we współczesnej kulturze zdrowotnej    1.5. Podsumowanie  2. Dorosłe Dzieci Alkoholików (DDA)  2.1. Uwarunkowania prawidłowego rozwoju dzieci    2.2. Warunki domowe w rodzinie alkoholowej   2.3. Role dzieci w rodzinie z problemem alkoholowym      2.3.1. Zjawisko parentyfikacji     2.3.2. Role przyjmowane przez DDA   2.4. Cechy DDA    2.5. Podsumowanie   3. Metodologia badań własnych   3.1. Przedmiot i cele badań    3.2. Problemy badawcze    3.3. Hipotezy, zmienne i ich wskaźniki    3.4. Metody, techniki i narzędzia badawcze    3.5. Charakterystyka terenu badań i badanej próby     3.6. Organizacja i przebieg badań     4. Analiza badań własnych     4.1. Związki miłosne a trauma uzależnienia   4.2. Obecne kontakty z uzależnionym rodzeństwem    4.3. Grupa rówieśnicza    4.4. Szkoła i praca   4.5. Reakcje na sukcesy i niepowodzenia    4.6. Dorosłe rodzeństwo osób uzależnionych ‒ samoocena, zadowolenie z życia  4.7. Wizja przyszłości   4.8. Dorosłe rodzeństwo osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków a Dorosłe Dzieci Alkoholików     4.9. Listy do…      Podsumowanie i wnioski    Bibliografia      Aneks 1. Wyrażenia slangowe dotyczące narkotyków i ich zażywania   Aneks 2. Wywiad z siostrą mężczyzny uzależnionego od alkoholu     ";"Monografia Funkcjonowanie dorosłego rodzeństwa osób uzależnionych od alkoholu i narkotyków [...] znajduje pełne uzasadnienie w aktualnej problematyce pedagogiczno-zdrowotnej oraz w szeroko pojętych działaniach profilaktyczno-terapeutycznych. Jej doniosłość i znaczenie praktyczne sprawiają, że powinna stać się przedmiotem zainteresowania przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych, m.in. pedagogiki (zdrowia i społecznej), medycyny, psychologii i socjologii. […] Po pierwsze wartością pracy, a zarazem osiągnięciem Joanny Marty Kamińskiej-Wójcik – początkującej badaczki – jest próba interdyscyplinarnego ujęcia problemów zdrowia, rodziny i edukacji (jako m.in. kategorii aksjologicznych). Rozważania terminologiczne zostały przez nią przedstawione w duchu współczesnych podejść do tych zagadnień, z podkreśleniem ich wielowymiarowych aspektów. Po drugie istotne miejsce w publikacji zajmują oparte na literaturze przedmiotu refleksje pedagogiczne dotyczące uzależnienia od alkoholu i środków odurzających. W tym obszarze zamysł Autorki jest czytelny i przemyślany.  Z recenzji dra hab. Mirosława Kowalskiego, prof. nadzw. UZ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 92 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-575-2.jpg
"Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego";;"Sylwia Burnicka-Kalischewska";978-83-8095-576-9;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPrzedstawiona Czytelnikowi monografia wieloautorska pt. Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego stanowi zbiór oryginalnie ujętych refleksji oraz zupełnie nowych faktów dotyczących twórczości autora Roty. Feliks Nowowiejski jest kompozytorem doskonale znanym w środowisku muzycznym, jednak niedostatecznie rozpoznawalnym i obecnym w świadomości i ogólnej wiedzy osób niezwiązanych z zawodami muzycznymi. Próbę naświetlenia tego problemu, z okazji 70. rocznicy jego śmierci, podjęło w 2016 roku – formalnie ustanowionym przez Sejm RP Rokiem Nowowiejskiego – wiele instytucji. Z uwagi na 140. rocznicę urodzin twórcy zakres prowadzonych działań naukowych, artystycznych i popularyzatorskich rozszerzono na rok 2017, w którym Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego ogłosiło specjalny program dotacyjny – „Nowowiejski 2017”. Publikacja naukowa Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego składa się z trzynastu rozdziałów, z których pierwszy, autorstwa doktor Iwony Fokt, poświęcony jest szczegółowemu opisowi spuścizny Feliksa Nowowiejskiego w zbiorach poznańskich. Profesor Elżbieta Karolak dotarła do niosących wiele cennych informacji nekrologów i właśnie na podstawie wiedzy z nich wynikających napisała swój artykuł Feliks Nowowiejski – ostatnie pożegnanie z Poznaniem. Pytanie, które zadaje sobie bardzo wiele osób: dlaczego arcydzieło światowe, oratorium Quo vadis Feliksa Nowowiejskiego, zostało wymazane z kart historii muzyki poza granicami kraju, pomimo że tuż po premierze święciło niewyobrażalne triumfy, zajmowało doktor habilitowaną Sylwię Burnicką-Kalischewską. Doktor Friederike Meinel zanalizowała wyróżnioną w Berlinie spośród 750 kompozycji konkursowych balladę Nowowiejskiego Der Schmied von Barlt (Kowal z Barlt), porównując częściowo jej styl kompozytorski do Quo vadis. Odpowiedź na pytanie, czy instytucje, których patronem jest Feliks Nowowiejski, powinny upatrywać w tym fakcie nową szansę i dlaczego prawie nigdy postaci patrona nie wykorzystuje się w celu kształtowania postaw młodych pokoleń, stanowi sedno wywodu doktor Alicji Deleckiej-Bury. Wątki folklorystyczne na podstawie pieśni Młynarka, Kazała mi mama i Sikoreczka świergoli Feliksa Nowowiejskiego przybliżyła w swoim artykule doktor habilitowana Sylwia Burnicka-Kalischewska, podczas gdy pieśni Róże dla Safo i Pod niebem Persji posłużyły doktor habilitowanej Joannie Tylkowskiej-Drożdż za podstawę do rozważań o motywach hellenistycznych i orientalnych w twórczości Feliksa Nowowiejskiego. Wycinkiem twórczości instrumentalnej w aspekcie nurtów i kierunków muzyki pierwszej połowy XX wieku w symfoniach orkiestrowych Feliksa Nowowiejskiego zajął się magister Jerzy Kukla. Istnienia pierwiastków marynistycznych w utworach organowych Feliksa Nowowiejskiego dowiódł natomiast doktor Waldemar Gawiejnowicz. Doktor Ilona Dulisz podjęła próbę odszyfrowania symboliki polskiego morza w muzyce Feliksa Nowowiejskiego, a doktor habilitowana Zenona Rondomańska – próbę analizy recepcji Śpiewnika morskiego po śmierci artysty. Obraz morza i jego kolorystyczna wizja w wybranych pieśniach omawianego kompozytora stanowią przedmiot rozważań w artykule magister Moniki Kuchty. Tekst doktor Małgorzaty Kornackiej zamyka publikację muzyczną interpretacją długich i krótkich form zaimka dzierżawczego w utworach wokalnych Feliksa Nowowiejskiego. Tematyczna rozpiętość monografii czyni ją pozycją szczególną i pozwala Czytelnikowi na wypracowanie opinii o wybranych fragmentach obszernej twórczości niedostatecznie docenianego, znakomitego kompozytora, jakim był Feliks Nowowiejski.Wyjątkowość monografii Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego polega nie tylko na przedstawieniu i zanalizowaniu po raz pierwszy w historii muzyki marynistycznej części jego twórczości oraz propagowaniu treści artystycznych i patriotycznych. Książka niesie także przesłanie o wiele głębsze, wypływające z często jeszcze nieznanych młodym pokoleniom wartości, takich jak „Bóg, Honor, Ojczyzna”. Zawiera opis wielkiej determinacji Nowowiejskiego w walce o niepodległość Polski, jak również stanowi swoisty hołd złożony przez obecne pokolenie muzyków, naukowców i muzykologów w formie rozdziałów monografii – jako symbolu uznania dla muzycznych i patriotycznych zasług tego wybitnego kompozytora. Gdy młode pokolenie pozna prawdę o poświęceniu przez Nowowiejskiego z wielkim trudem osiągniętej międzynarodowej sławy dla sprawy wolnej Polski, jego zasługi z pewnością zostaną docenione. Publikacja ma na celu także przywrócenie osoby Feliksa Nowowiejskiego do kanonu wielkich, znanych powszechnie polskich kompozytorów.";;"Wstęp       Spuścizna Feliksa Nowowiejskiego. Zbiory poznańskiedr Iwona Fokt(Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu)       Feliks Nowowiejski – ostatnie pożegnanie z Poznaniemprof. dr hab. Elżbieta Karolak(Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu)      Dlaczego arcydzieło światowe Quo vadis Feliksa Nowowiejskiego zostało zapomniane poza polskimi granicami?dr hab. Sylwia Burnicka-Kalischewska, prof. AS (Akademia Sztuki w Szczecinie)    Nagrodzona ballada Kowal z Barlt (Der Schmied von Barlt) Feliksa Nowowiejskiegodr Friederike Meinel(Akademia Sztuki w Szczecinie)    Feliks Nowowiejski jako patron szkół muzycznych. Szansa czy obciążenie?dr Alicja Delecka-Bury(Akademia Sztuki w Szczecinie)      Feliksa Nowowiejskiego igraszki z folklorem w kontekście analizy wybranych pieśni artystycznychdr hab. Sylwia Burnicka-Kalischewska, prof. AS(Akademia Sztuki w Szczecinie)     Motywy hellenistyczne i orientalne w twórczości Feliksa Nowowiejskiego na podstawie Róż dla Safo op. 51 nr 1 i Pod niebem Persji op. 51 nr 7dr hab. Joanna Tylkowska-Drożdż, prof. AS (Akademia Sztuki w Szczecinie)     Nurty i kierunki muzyki pierwszej połowy XX wieku w symfoniach orkiestrowych Feliksa Nowowiejskiegomgr Jerzy Kukla(Lublin)     Pierwiastki marynistyczne w twórczości organowejFeliksa Nowowiejskiegodr Waldemar Gawiejnowicz(Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu)    Symbolika polskiego morza w muzyce Feliksa Nowowiejskiegodr Ilona Dulisz(Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie)      Śpiewnik morski i jego recepcja po śmierci kompozytoradr hab. Zenona Rondomańska, prof. AM(Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy)    Rozumiem fal mowę… – obraz morza i jego kolorystyczna wizja w wybranych pieśniach Feliksa Nowowiejskiegomgr Monika Kuchta (Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie)    Muzyczna interpretacja długich i krótkich form zaimka dzierżawczego w utworach wokalnych Feliksa Nowowiejskiegodr Małgorzata Kornacka(Uniwersytet Warszawski)   Bibliografia ";"Monografia wieloautorska Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego pod redakcją Sylwii Burnickiej-Kalischewskiej i Alicji Deleckiej-Bury dokumentuje wyniki szeroko zakrojonych badań nad wybranymi elementami twórczości kompozytora. Autorzy w swoich tekstach analizują utwory Feliksa Nowowiejskiego pod względem budowy formalnej, omawiają ważkie treści przekazywane przez tkankę literacką. Podkreślają, iż jego twórczość jest nie tylko istotnym elementem polskiej kultury, ale także stanowi znaczący wkład w nurt walki narodowo-wyzwoleńczej. Artykuły w swej treści obejmują wątki biograficzne, charakteryzują dorobek artysty, omawiają jego twórczość kompozytorską, działalność organizatorską, zarysowują sylwetkę i ukazują ją na tle elit kulturalnych. Przedstawiane treści uzupełniają obraz epoki na przełomie XIX i XX wieku, a także w pierwszej połowie XX stulecia. […] Przy ograniczonych możliwościach dostępu do źródeł publikacja Wokół muzyki Feliksa Nowowiejskiego posiada duże znaczenie poznawcze oraz stanowi istotny zbiór ważnych wiadomości i analiz twórczości niewątpliwie wielkiej postaci, jaką był Feliks Nowowiejski. Być może ksiażka ta przyczyni się do szerszego poznania twórczości kompozytora, a także – co byłoby najcenniejsze – do spopularyzowania jego twórczości, nieco zapomnianej, jak również do większej obecności w polskim życiu muzycznym. Z tego też powodu pojawienie się takiej monografii przyjmuję z prawdziwą radością, a wydanie jej drukiem w pełni popieram. Z recenzji prof. dr hab. Jolanty Gzelli";48.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5, ";"Objętość 298 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-576-9.jpg
"Heterotopie dziecięcego uchodźstwa";"Syryjczycy w Libanie";"Edyta Januszewska";978-83-8095-653-7;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook[Jest]  to interesujące poznawczo studium społeczno-kulturowe poświęcone losom  syryjskich uchodźców. Materiał empiryczny do publikacji Autorka zbierała  w 2017 roku w Libanie [...]. Uczyła języka angielskiego w mieście Zahle  w szkołach dla uchodźców z Syrii. Na podstawie materiałów zbieranych  metodycznie w trakcie pobytu, głównie wywiadów jakościowych, powstało  studium terenowe o dużym potencjale informacyjnym, poglądowym i  wizualnym (oprócz tekstu kanałem przekazu informacyjnego są fotografie).  Rozdziały wprowadzające [...] świadczą o znakomitym przygotowaniu  teoretycznym Autorki, dużej erudycji, w szczególności o jej wiedzy z  zakresu problematyki uchodźczej. Wszak to nie jest jej pierwsza praca  poświęcona tym zagadnieniom [...]. Z recenzji dr hab. Danuty Lalak Monografia składa się z trzech rozdziałów: teoretycznego, metodologicznego i trzeciego stanowiącego relację z badań. W pierwszym z nich dokonuję przeglądu wybranych koncepcji teoretycznych dotyczących heterotopii, miejsca i przestrzeni. Koncepcją nadrzędną, do której się odnoszę, jest koncepcja heterotopii Michela Foucaulta. Odwołując się do charakterystyki miejsca i przestrzeni, sięgam do teorii i badań nauk społecznych oraz do innych koncepcji interdyscyplinarnych, ponieważ tylko w takiej perspektywie można dokonać „oglądu” środowiska życia ludzi narażonych na przymuszoną mobilność – uchodźców. Przywołuję wybrane koncepcje miejsca i przestrzeni w ujęciu teoretyków filozofii, historii, socjologii antropologii, geografii, literatury, pedagogiki zajmujących się tymi zagadnieniami. Wymienię nazwiska niektórych z nich: Martin Heidegger, Michel de Certeau, Henri Lefebvre, Manuel Castells, Yi-Fu Tuan, Edward W. Soja. Spośród polskich przedstawicieli odwołuję się przede wszystkim do Marii Mendel i jej teorii „pedagogiki miejsca”. O związkach pedagogiki z etnologią i antropologią pisze Alina Szczurek-Boruta, która uważa, że przedmiot badań pedagogicznych „istnieje w kontekstach wkraczających w systemy pojęciowe tych nauk”.Kolejnym zagadnieniem poruszanym w tym rozdziale jest koncepcja hipernowoczesności i nie-miejsca Marca Augégo. Odwołuję się także m.in. do poglądów Edwarda Relpha (nie-miejsce jako „bezmiejsce”), Jerzego Kociatkiewicza i Moniki Kostery („puste miejsce”) oraz do terminu blisko związanego z po­jęciem nie-miejsca – atopii. W odczytaniu koncepcji nie-miejsca przywołuję relację między człowiekiem a tekstem w nie-miejscu oraz przedstawiam nie-miejsce jako nie-miasto. Rozdział ten to także próba charakterystyki problemów niepełnosprawnych uchodźców. Odnoszę się do modeli niepełnosprawności, dokumentów międzynarodowych dotyczących niepełnosprawnych uchodźców oraz organizacji działających na ich rzecz. Rozdział drugi to rozdział metodologiczny, w którym przedstawiam ramy teoretyczne moich badań. Dlatego najpierw dokonuję przeglądu badań jakościowych w perspektywie pedagogicznej i socjologicznej, a także charakteryzuję wykorzystane przeze mnie metody, techniki i narzędzia badawcze. Przedstawiam również opis grupy badawczej oraz czas i miejsce badań.W rozdziale trzecim prezentuję doświadczenia syryjskich uchodźców, którzy w wyniku wybuchu wojny w 2011 roku poszukują schronienia – najpierw u rodzin w innych miejscowościach w Syrii, a potem w ościennym Libanie. Opisuję także życie w obozie dla uchodźców oraz w innych miejscach zamieszkania – w pustostanach, kurnikach, oborach dla krów, stajniach w Zahle i w najbliższych miejscowościach. Przedstawiam doświadczenia syryjskich dzieci związane z postrzeganiem własnego miejsca zamieszkania oraz opisuję rozłączenie syryjskich rodzin na skutek uchodźstwa. Dokonuję także charakterystyki czasu społeczno-kulturowego, kategorii czasu ilościowego, jakościowego, ludzkiego i społecznego. Przywołuję narracje syryjskich uchodźców odnoszące się do ich życia w bezpiecznej, przedwojennej Syrii. Staram się objaśnić doświadczanie przez nich czasu w perspektywie codziennego życia w obozach dla uchodźców (zarówno dorosłych, jak i dzieci) i innych miejscach zamieszkania.Kolejnymi zagadnieniami poruszanymi w tym rozdziale są trudne warunki życia syryjskich uchodźców w Libanie: bieda, bezrobocie, niewystarczająca pomoc ze strony organizacji międzynarodowych i pozarządowych. W rozdziale tym ukazuję także brak lub nikłe możliwości edukacji syryjskich dzieci, relacje ze społecznością lokalną oraz problemy związane ze zdrowiem fizycznym i psychicznym uchodźców. Pokazuję też trud budowania własnego miejsca przez uchodźców i ich działania zmierzające do „zadomowienia” się w nowym środowisku przyjmującym. Opisuję także ich zasoby społeczne, informacyjne i religijne. W rozdziale tym odwołuję się również do narracji uchodźców na temat ich wizji, planów i marzeń na przyszłość. W podrozdziałach poświęconych niepełnosprawnym uchodźcom oraz życiu syryjskich uchodźców w Libanie odwołuję się do literatury anglojęzycznej, ponieważ w polskiej literaturze jest niewiele informacji na ten temat (najczęściej są to materiały prasowe). W 2013 roku, w czasie prowadzenia badań pedagogicznych w Winnipeg (Kanada), przeprowadziłam kwerendę w bibliotece Uniwersytetu Manitoba (Slavic Collection Elizabeth Dafoe Library). Kwerendy dokonałam także w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym w Londynie dzięki uzyskanemu grantowi: Grant Polonia Aid Foundation Trust (Londyn). Z kolei w 2014 roku, w czasie dwumiesięcznego pobytu, jako profesor wizytujący na Uniwersytecie w Oksfordzie w Wielkiej Brytanii (Refugee Studies Centre, Oxford Department of International Development, University of Oxford), zapoznałam się z literaturą przedmiotu w Bibliotece Bodleian (Bodleian Library), gdzie zebrałam materiały (artykuły, monografie, dokumenty, raporty) dotyczące tych zagadnień [...]Autorka Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp               Rozdział ITeoretyczne aspekty miejsca i przestrzeni w zdestabilizowanym świecie      1.1.    Heterotopia wobec miejsca i przestrzeni w wybranych koncepcjach społecznych1.1.1.    Heterotopia według Michela Foucaulta1.1.2.    Współczesne koncepcje miejsca i przestrzeni w perspektywie socjologicznej, antropologicznej, filozoficznej, pedagogicznej     1.2. Hipernowoczesność i koncepcja nie-miejsca Marca Augégo    1.2.1.    Hipernowoczesność a nie-miejsce w rozważaniach Marca Augégo 1.2.2.    Nie-miejsce w ujęciach socjologów, antropologów, filozofów  1.2.3.    Relacja człowiek – tekst w nie-miejscu   1.2.4.    Specyfika nie-miejsca – nie-miasta  1.3. Traumatyczne doświadczanie nie-miejsca  1.3.1.    Współczesne rozumienie niepełnosprawności   1.3.2.    Dokumenty międzynarodowe dotyczące niepełnosprawnych uchodźców i organizacje pomocowe 1.3.3.    Niepełnosprawni uchodźcy a ich specyficzne problemy      1.3.4.    Kwestie zdrowia psychicznego i fizycznego uchodźców w nie-miejscu Rozdział IIMetodologia badań własnych w paradygmacie badań jakościowych      2.1. Badania jakościowe w perspektywie pedagogicznej i socjologicznej       2.2. Teoretyczny zakres badań własnych     2.3. Ramy interpretacji jako przyjęte kategorie analityczne     2.4. Wykorzystane metody, techniki i narzędzia badawcze 2.4.1.    Metoda biograficzna  2.4.2.    Wywiad częściowo ustrukturyzowany    2.4.3.    Obserwacja uczestnicząca       1002.5. Grupa badawcza, czas i miejsce badań Rozdział IIISyryjscy uchodźcy w Libanie – heterotopiczny charakter nie-miejsca   3.1.    Ucieczka z Syrii i obozy dla uchodźców   3.1.1.    Peregrynacja jako szansa i nadzieja na odnalezienie bezpieczeństwa – między przestrzenią ucieczkia zadomowieniem    3.1.2.    Obozy dla uchodźców jako przestrzeń życia 3.1.3.    Uchodźcy w Dolinie Bekaa i ich namioty    3.1.4.    Inne miejsca zamieszkania uchodźców  3.1.5.    Przestrzeń życia w fotografiach syryjskich dzieci  3.1.6.    Rozłączenie rodzin jako skutek uchodźstwa 3.2.    Pojęcie czasu w literaturze socjologicznej i w narracjach syryjskich uchodźców 3.2.1.    Czas społeczno-kulturowy w rozważaniach socjologów3.2.2.    Czas ilościowy a czas jakościowy   3.2.3.    Czas jednostkowy a czas społeczny 3.2.4.    Przeszłość w narracjach uchodźców 3.2.5.    Kategoria czasu w życiu codziennym uchodźców  3.3.    Przestrzeń życia uchodźców3.3.1.    Wykluczenie społeczne – bieda, prace dorywcze i bezrobocie3.3.2.    Pomoc organizacji międzynarodowych i pozarządowych 3.3.3.    Trudne relacje z Libańczykami w środowisku lokalnym3.3.4.    Szkoła jako przestrzeń edukacyjna syryjskich dziec3.3.5.    Choroba i niepełnosprawność Syryjczyków w obozach dla uchodźców 3.4.    „Oswajanie” przestrzeni poprzez budowanie nowego miejsca do życia     3.4.1.    Otoczenie i wnętrze namiotów      3.4.2.    Rozwój zasobów kapitałowych syryjskich uchodźców     3.4.3.    Budowanie relacji międzyludzkich w „oswajanych” miejscach zamieszkania3.4.4.    Szkoła jako miejsce zadomowienia       3.4.5.    Przyszłość syryjskich uchodźców – między miejscem a czasem    Zakończenie    Bibliografia     Spis schematów        Spis tabel     Spis map     Spis fotografii  ";"Publikację odbieram jako bardzo wartościową poznawczo. [...] jest to praca o charakterze etnopedagogicznym osadzona w pedagogice społecznej. Monografia, ze względu na swoją problematykę, odwołuje się do treści międzykulturowych, geograficznych i zagadnień egzystencjalnych. Wyraźnie obecne są też wątki aksjologiczno-tożsamościowe. Poruszona tematyka niewątpliwie rozszerza płaszczyznę pedagogiczną nie tylko o wiedzę na temat aktualnych wyzwań stojących przed człowiekiem, zmuszonym do funkcjonowania w warunkach uchodźczych, ale przede wszystkim jest bodźcem do formułowania istotnych pedagogicznie pytań o nas samych. Jak my, Polacy, Europejczycy, żyjący z dala od przywołanego konfliktu zbrojnego i doświadczanych przez cywilów jego skutków, powinniśmy się zachować? Jakie edukacyjne wnioski powinniśmy wyciągnąć, do jakich postaw powinny nas ukazane rozważania skłonić? Z recenzji dr hab. Anety Rogalskiej-Marasińskiej  [Jest] to interesujące poznawczo studium społeczno-kulturowe poświęcone losom syryjskich uchodźców. Materiał empiryczny do publikacji Autorka zbierała w 2017 roku w Libanie [...]. Uczyła języka angielskiego w mieście Zahle w szkołach dla uchodźców z Syrii. Na podstawie materiałów zbieranych metodycznie w trakcie pobytu, głównie wywiadów jakościowych, powstało studium terenowe o dużym potencjale informacyjnym, poglądowym i wizualnym (oprócz tekstu kanałem przekazu informacyjnego są fotografie). Rozdziały wprowadzające [...] świadczą o znakomitym przygotowaniu teoretycznym Autorki, dużej erudycji, w szczególności o jej wiedzy z zakresu problematyki uchodźczej. Wszak to nie jest jej pierwsza praca poświęcona tym zagadnieniom [...]. Z recenzji dr hab. Danuty Lalak  ";60.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 304 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-653-7.jpg
"Uczniowskie korzyści z funkcjonowania w rzeczywistości szkolnego pogranicza między światami mediów online i offline";;"Tomasz Huk";978-83-8095-639-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookBadania nad korzyściami uczniów w kontekście edukacyjnym nie należą do częstych, a te nieliczne, z którymi możemy się spotykać w literaturze prowadzone były najczęściej w obszarze pedagogiki medialnej. Ta subdyscyplina jako nauka społeczna w sposób szczególny związana jest z teoriami masowego komunikowania, a zatem również z teorią użytkowania i korzyści, zgodnie z którą Tomasz Huk prowadził opisane w publikacji badania. Zastosowanie podejścia pedagogicznego w badaniach nad teorią użytkowania i korzyści rzuca nowe światło na poznawany wycinek rzeczywistości.   Założeniem Autora było spojrzenie na środowisko szkolne w perspektywie możliwości i szans rozwojowych. Tomasz Huk prowadząc badania starał się opisać rzeczywistość, w której funkcjonuje uczeń, umiejscowiony na pograniczu między światami online i offline.   Korzyści, będące przedmiotem prezentowanych w książce badań, Autor rozpatruje w aspekcie funkcjonowania ucznia klasy czwartej, piątej i szóstej w świecie szkoły podstawowej, który jest również pograniczem światów mediów online i offline. Jest to szkolny świat pełen sytuacji, w którym zdarza się, że uczeń korzysta z mediów online i offline, aby poszukać informacji, zaspokoić swoją ciekawość, poczuć się bezpieczniej, odnaleźć wzorzec godny do naśladowania czy autorytet, zidentyfikować system wartości kształtujący jego tożsamość, odnaleźć grupę rówieśniczą, paczkę, mieć kontakt z innymi uczniami (koleżankami i kolegami), wypełnić sobie czas na rozrywce, relaksie, a nawet aby uciec od dręczących go problemów.  Okazuje się, że zidentyfikowane w pracy problemy, nieczęsto były tak kompleksowo analizowane na kanwie ilościowych badań prowadzonych w obszarze pedagogiki medialnej na stosunkowo dużej próbie badawczej uczniów uczęszczających do klasy czwartej, piątej oraz szóstej szkoły podstawowej. A więc na próbie 4004 uczniów będących w przejściowym okresie, kiedy przestają być określani mianem dzieci, a jeszcze nie należą do typowych reprezentantów młodzieży.  Książkę otwiera rozdział, w którym przedstawił światy mediów cyfrowych rozpatrywanych przez analizę spostrzeżeń podmiotu jakim jest uczeń funkcjonujący na pograniczu tych światów w kontekście czerpanych korzyści. W rozdziale drugim Autor charakteryzuje szkołę rozumianą jako jeden ze światów, ale również jako pogranicze, na terenie którego stykają się owe światy mediów online i offline. W kolejnym rozdziale Tomasz Huk nawiązuje do koncepcji Marschala McLuhana przywołując jego poglądy, ponieważ postrzegał on media z perspektywy ich użyteczności, czyli w aspekcie korzyści rozpatrywanych w moich badaniach. Wskazuje tu również na pewne trendy, które możemy zaobserwować w szkolnej rzeczywistości.   Rozdział piąty dotyczy metodologicznych podstaw badań, w który opisany został autorski, wystandaryzowany Kwestionariusza Korzyści Medialnych Ucznia.  Kolejną część monografii otwiera rozdział szósty, w którym Autor dokonał charakterystyki badanych uczniów pod względem cech społeczno-demograficznych oraz pod względem wybranych zasobów medialnych. W siódmym rozdziale opisana została analiza częstotliwość korzyści osiąganych przez uczniów klas 4-6 szkoły podstawowej użytkujących media online i offline w związku z ich funkcjonowaniem w szkole. W prowadzonych analizach nie mogło zabraknąć natężenia, które definiuję jako liczbę punktów osiąganych przez uczniów, a które mierzone było za pomocą KKMU. Poziom tego natężenia analizowałem w odniesieniu do wybranych zmiennych takich jak: płeć, posiadanie profilu na Facebooku, posiadanie starszego rodzeństwa, posiadanie smartfonu, posiadanie dostęp do Internetu w domu, posiadanie dostępu do bezprzewodowego Internetu w szkole, rodzaj szkoły, poziom edukacyjny oraz poziom samooceny osiągnięć edukacyjnych.  W kolejnym rozdziale niniejszej monografii zawarłem dyskusję i wnioski, które sformułowałem na podstawie przeprowadzonych analiz empirycznych. Wnioski te mogą być potraktowane jako punkt odniesienia do budowania hipotez, a nawet do weryfikowania teorii użytkowania i korzyści w projektowanych badaniach. W ramach tego rozdziału opracowane zostały również wnioski praktyczne, które tworzą zbiór wskazówek pedagogicznych dla studentów, nauczycieli, dyrektorów szkół oraz dla pracowników nadzoru pedagogicznego. Przeprowadzone badania umożliwiły na podstawie danych dotyczących świata rzeczywistego i świata cyfrowego skonstruowanie nie tylko wniosków, ale również pewnych pytań i hipotez roboczych. Czy są one ważne, o tym zdecyduje z każdy z czytelników? Autor Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                 ";;"Wstęp        1.    Zmieniający się świat mediów cyfrowych        1.1.    Świat cyfrowych mediów online i offline     1.2.    Konwergencja i charakterystyka wybranych mediów offline i online   1.3.    Ewolucja Internetu od Web 1.0 do Web 3.0   2.    Ekspansja świata mediów online i offline a świat szkoły      2.1.    Szkoła jako świat i jako pogranicze      2.2.    Szkoła podstawowa..Charakterystyka środowiska edukacyjnego         3.    Uczeń na pograniczu świata mediów online i offline     3.1.    Okres wczesnej adolescencji      3.2.    Na styku – sylwetka rozwojowa uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej    4.    McLuhanowski świat mediów a trendy i wyzwania szkoły     4.1.    Wyzwania szkolnej rzeczywistości a wizja McLuhanowskiego świata mediów    4.2.    Znaczenie mediów cyfrowych w kształtowaniu się trendów funkcjonowania współczesnej szkoły    5.    Metodologiczne podstawy badań własnych       5.1.    Wykorzystanie mediów cyfrowych przez uczniów w świetle dotychczasowych badań5.2.    Model teoretyczny badań      5.2.1.    Teoria użytkowana i korzyści jako podstawa teoretyczna badań        5.2.2.    Przedmiot, cel, problemy badawcze i zmienne     5.2.3.    Metody i techniki badawcze    5.2.4.    Dobór próby, organizacja i przebieg badań     6.    Charakterystyka badanych uczniów     6.1.    Charakterystyka społeczno-demograficzna badanej próby      6.2.    Wybrane zasoby medialne badanych uczniów      6.3.    Portret badanej zbiorowości uczniów   7.     Korzyści osiągane przez uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej w  związku z ich funkcjonowaniem w świecie mediów online i offline7.1.    Częstotliwość osiągania łącznie wszystkich korzyści przez uczniów za pośrednictwem mediów online i offline 7.1.1.    Częstotliwość osiągania korzyści poznawczych przez uczniów za pośrednictwem mediów online i offline7.1.2.    Częstotliwość osiągania korzyści osobowościowych przez uczniów za pośrednictwem mediów online i offline 7.1.3.    Częstotliwość osiągania korzyści społecznych przez uczniów za pośrednictwem mediów online i offline7.1.4.     Częstotliwość osiągania korzyści związanych z rozrywką i eskapizmem  przez uczniów za pośrednictwem mediów online i offline7.2.    Natężenie korzyści osiąganych przez uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej  7.2.1.    Natężenie osiąganych przez uczniów korzyści w odniesieniu do wybranych zmiennych  7.2.2.    Natężenie osiąganych przez uczniów korzyści ze względu na wykorzystywane z osobna media online lub offline Dyskusja i wnioski końcowe  Zakończenie    Bibliografia        Wykaz rysunków        Wykaz tabel          Wykaz wykresów      Aneksy";"Zmiana podejścia do nauki online – na co powinniśmy zwrócić uwagę po powrocie do normalnościSzkoła  przeniosła się do internetu. Taką mamy sytuację i choć część  podejmowanych przez nauczycieli i uczniów prób edukacji zdalnej jest  krytykowanych. To jednak okazuje się, że wielu nauczycieli i uczniów  odnalazło się w nowej roli.I choć teraz pewnie bardziej  niż wcześniej dostrzegamy niedogodności płynące z nadmiernego spędzania  czasu w świecie wirtualnym, to jednak nikt już nie kwestionuje  edukacyjnych zalet bycia online.Dzisiaj trochę właśnie na ten temat. Opierając się na książce Uczniowskie korzyści z funkcjonowania w rzeczywistości szkolnego pogranicza między światami mediów online i offline Tomasza  Huka (Oficyna Wydawnicza Impuls). Badania przeprowadzone przez doktora  Huka doprowadziły go do przekonania, że świat online może być dla  uczniów niezwykle pomocnym narzędziem nauki i warto się tym tematem  zainteresować, zamiast narzekać że dzieci zbyt dużo czasu spędzają przed  ekranem. Oto część jego wniosków:„1. Szkoły powinny  podjąć działania edukacyjne skierowane do uczniów, ich rodziców oraz  nauczycieli, których celem będzie wskazywanie dobrych praktyk  wykorzystywania przez uczniów mediów online i offline umożliwiających im  osiąganie korzyści ułatwiających funkcjonowanie w szkole. W działaniach  edukacyjnych należy podkreślić wagę mediów online i offline w  samokształceniu. Dlatego należy również uczyć kultury korzystania ze  smartfonów i innych mediów mobilnych. Wskazywać właściwe i niewłaściwe  postawy związane z użytkowaniem tych mediów. (…)2. Kolejnym  ważnym krokiem dla szkoły chcącej pretendować do szkoły online jest  uregulowanie kwestii związanych z wykorzystywaniem smartfonów i  Internetu na terenie szkoły. Określenie jasnych, nieograniczających  zasad, pokazujących, w jaki sposób korzystać z danych mediów. Zasady  powinny obowiązywać nie tylko samych uczniów, ale również nauczycieli.  Ważny jest tu osobisty przykład nauczyciela. (…)5.  Nauczyciele powinni posiadać właściwe kompetencje związane z  wykorzystywaniem mediów online, co umożliwi im włączenie się w media  społecznościowe. Wówczas uczniowie będą wiedzieli, że w świecie online  funkcjonują również nauczyciele, na których pomoc mogą liczyć także w  wirtualnej przestrzeni. Nauczyciele powinni być z uczniami razem w  Sieci, tak aby uczniowie byli świadomi, że w wirtualnym świecie mogą  liczyć na ich pomoc. (…)7. Należy zaprojektować program  edukacyjny oparty na łączeniu osiągania korzyści. Na przykład korzyści  poznawcze osiągane za pośrednictwem Internetu mogą być połączone z  korzyściami związanymi z rozrywką. Rezultatem takich działań może być  internetowa gra dostępna dla społeczności danej szkoły, a jej wyniki  dostępne mogą być na stronie internetowej placówki. Jest to również  sposób na wyeliminowanie nudy, z którą szkoła bywa utożsamiana. (…)”Czy to możliwe?Jak  myślicie, czy tego typu rzeczy można osiągnąć w szkołach? Być może,  gdyby te postulaty były wprowadzone w życie trochę wcześniej, obecnie  nasza zdalna edukacja wyglądałaby całkiem inaczej. Ale nie ma co gdybać.  Chyba lepiej będzie po prostu zastanowić się nad wprowadzeniem zmian w  podejściu do internetu i innych mediów choćby od teraz.BonusA  jako mały bonus, chciałam Wam jeszcze pokazać ciekawy pomysł Wydawnictw  RM na połączenie mediów tradycyjnych (książki) i mediów online. W serii  „Krótka historia…” znajdziecie jak to w tradycyjnej książce, krótki  zarys historii danego tematu (my na przykład mamy „Krótką historię  informatyki”), ale tekst jest tu przeplatany kodami QR, które po  zeskanowaniu odsyłają nas do informacji na dany temat w internecie. Poza  informatyką są też książki poświęcone archeologii, ekonomii, filozofii,  medycyny, nauki, opium, psychologii i religii. Bardzo fajny pomysł na  naukę. Przynajmniej nam się sprawdza.PodsumowującPosumujmy  więc – obecnie (i to nie tylko w czasach kwarantanny) edukacja nie jest  chyba możliwa bez internetu. Warto więc by szkoła uczyła nie tylko z  książek, ale również by korzystała z możliwości nowych technologii. A co  za tym idzie – warto by szkoły dbały też o edukację w kwestii  posługiwania się tymi nowymi technologiami i wspierały uczniów w nauce  online, a nie tylko wprowadzały kolejne zakazy używania smartfonów.Oczywiście  są rzeczy, których przez internet się nie nauczymy. Dotyczy to  szczególnie młodszych dzieci, których edukacja częściej wymaga doznań  sensorycznych, dotykania, wąchania, smakowania i obserwowania realnych  rzeczy, które wymagają rozwoju motoryki zarówno małej jak i dużej, które  wymagają kontaktu z nauczycielem – przytulenia, miłego słowa i  spojrzenia. Młodsze dzieci więcej korzyści czerpią z poznawania świata  realnego.Z resztą starsze dzieci i młodzież również nie  powinny spędzać ośmiu godzin dziennie przed ekranem – z wielu względów.  Nie chcę więc nikomu wmówić, że cała edukacja powinna zostać  przeniesiona do świata wirtualnego. Chciałabym tylko powiedzieć, że tego  świata naprawdę nie należy się bać i wyganiać go całkowicie z naszego  życia. To jest świat, który jest częścią naszego życia, narzędzie, które  jeśli je poznamy, może naprawdę pomóc nam w wielu sytuacjach. Nie bójmy  się go – uczmy się go. Wykorzystujmy go na naszą korzyść, kiedy  zachodzi taka potrzeba. Dobrze używany może nam przynieść dużo dobrego.  Tak jak każde inne narzędzi.Pamiętajcie, że ja w ten  artykuł włożyłam czas i pracę. Jeśli więc Wam się podoba i uważacie że  może się przydać komuś z Waszych znajomych – udostępnijcie go dalej.  Takie udostępnienia i komentarze, to dla mnie znak, że moja praca nie  idzie na marne.źródło: http://www.naszekluski.pl/2020/04/zmiana-podejscia-do-nauki-online-na-co-powinnismy-zwrocic-uwage-po-powrocie-do-normalnosci/  ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 486 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-639-1.jpg
"Społeczne ontologie niepełnosprawności";Ciało-tożsamość-performatywność;"Jolanta Rzeźnicka-Krupa";978-83-8095-646-9;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookCzym jest niepełnosprawność? Jak jest rozumiana i postrzegana? Jakie  znaczenia ją definiują i jakie wartości są z nimi związane? Co oznacza  bycie niepełnosprawnym? Kto może zabierać głos na temat  niepełnosprawności, kiedy i w jakim kontekście? Kto/co decyduje o tym,  jakie treści/znaczenia/definicje stanowią odpowiedzi na te pytania?  Kto/co decyduje o tym, jaka wiedza na temat niepełnosprawności jest  prawomocna i jakie praktyczne działania oraz społecznie dostępne wzory  funkcjonowania są realizowane? Co możemy powiedzieć o  niepełnosprawności, próbując szukać odpowiedzi na tak postawione  pytania, które pobudzają do przemyślenia i prze-pisania na nowo porządku  społecznego, a także uczestnictwa w życiu społecznym i kulturze osób  postrzeganych jako niepełno­sprawne?Książka składa się z trzech części. W pierwszej, zatytułowanej Wytyczanie terytorium  i obejmującej dwa rozdziały, dokonuję niezbędnego wprowadzenia w  zasadniczą problematykę przedmiotu badań przedstawionych w pracy. W  rozdziale pierwszym szkicuję niezbędny dla zrozumienia całości szerszy  kontekst epistemologiczno-ontologiczny i metodologiczny, ugruntowany w  studiach kulturowych. W rozdziale drugim natomiast przedstawiam zarys  analizy teoretycznej dokonywanej w perspektywie epistemologicznej „myśli  nieosiadłej” G. Deleuze’a i F. Guattariego oraz krytycznie  ukierunkowanych studiów kulturowych. W przestrzeni wyznaczanej przez  przecięcie się tych dwóch obszarów osadzam ujmowane interdyscyplinarnie  badania nad niepełnosprawnością/ o niepełnosprawności.Druga część książki, Deterytorializacje,  obejmuje jeden rozdział, który zawiera kluczową analizę współczesnych  teorii niepełnosprawności prezentowanych w różnych ujęciach. Dokonywano  jej za pomocą teoretycznych narzędzi w postaci pojęć wywiedzionych z  teorii dyskursu E. Laclaua i Ch. Mouffe. W jej rezultacie wyłonione  zostały społeczne ontologie niepełnosprawności, które nazwałam ontologią braku, ontologią opresji (występującą w łączności z ontologią zwyczajnego życia) oraz ontologią oporu.W części trzeciej, Zamieszkiwanie,  obejmującej dwa ostatnie rozdziały książki, powracam do pojęcia  społecznego imaginarium i możliwości jego transformacji w kontekście  rozważań nad kategorią emancypacji, której przygodność zakreśla płynne  granice społecznego bytowania osób z (nie)pełnosprawnością. W ostatnim  rozdziale przedstawiam wywiedzione z filozofii G. Deleuze’a i F.  Guattariego oraz posthumanistycznych nurtów tzw. nowego materializmu (D.  Haraway i K. Barad) założenia kształtujące perspektywę myślenia i  mówienia o niepełnosprawności oraz działania w relacji z nią, które  nazwać można performatywną ontoepistemologią  (nie)pełnosprawności, pojmowanej jako materialno-dyskursywny asamblaż.  Ujęcie to dopełnia, choć nie w sensie poznawczego zamknięcia,  prezentowany w Zakończeniu projekt polityczno-etyczny nomadycznego  procesu stawania-się podmiotem w ciągłych relacjach z innymi (etyka  afirmacji R. Braidotti). Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                  ";;"Wstęp     CZĘŚĆ PIERWSZA: Wytyczanie terytoriumRozdział 1. Epistemologia myśli nieosiadłej – zarys pola analizy    Badacz jako nomada w perspektywie filozofii Gilles’a Deleuze’a i Félixa Guattariego    Proces badawczy jako „wybrakowana układanka” – status teorii i kategorii analizy w studiach kulturowych    Badanie tekstów kulturowych i dyskursywnych aspektów podmiotu    Rozdział 2. Współczesne imaginaria niepełnosprawności – w stronę kulturowych interpretacji fenomenu    Społeczne imaginaria w ujęciu Charlesa Taylora    Kultura, zwrot kulturowy, studia kulturowe    Kulturowy wymiar disability studies – studiów nad niepełnosprawnością/ o niepełnosprawności    CZĘŚĆ druga: DeterytorializacjeRozdział 3. Podmiot i niepełnosprawność – polityczne gry z różnicą    Język, tożsamość, performatywność    Społeczne ontologie niepełnosprawności – granice wykluczeń i „tryby patrzenia”    Teoria dyskursu Ernesta Laclaua i Chantal Mouffe – retoryka i wspólnota    Dekonstrukcja współczesnych ujęć niepełnosprawności    Ontologia biologicznego braku    Ontologia społecznej opresji versus ontologia zwyczajnego życia    Ontologia kulturowego oporu   Postscriptum – fantazmat tożsamości   CZĘŚĆ trzecia: ZamieszkiwanieRozdział 4. Polityka, estetyka i (nie)pełnosprawność – emancypacyjne negocjacje Przygodność emancypacji (E. Laclau, J. Rancière)   Ucieleśnienie, tożsamość i performatywność (E. Laclau, J. Rancière, J. Butler, R. McRuer)   Rozdział 5. Imaginarium upragnione/wymarzone/pożądane – w stronę performatywnej ontoepistemologii (nie)pełnosprawności Ontologia stawania-się (świata) Gilles’a Deleuze’a i Félixa Guattariego   Materialność, performatywność, hybrydyczna tożsamość w perspektywie „wiedzy usytuowanej” (D. Haraway)  Ontoepistemologia realizmu sprawczego – rekonfiguracje „oznaczania ciał” (D. Haraway, K. Barad)   Zakończenie: Polityka stawania-się nomadycznego podmiotu i etyka afirmacji Rosi Braidotti   Bibliografia ";"Publikacja jest wyrazem głębokiego namysłu nad ontologicznymi,  epistemologicznymi i etycznymi kontekstami społecznego konstruowania  kategorii „niepełnosprawność”, wpisuje się w domenę rozważań filozofii  wychowania, pedagogiki specjalnej, a także – w generalnym wymiarze –  filozofii nauk społecznych. Praca jest świetnie osadzona w światowym  dorobku studiów nad niepełnosprawnością (disability studies), a także  w bogactwie filozoficznych pojęć i koncepcji pełniących rolę narzędzi,  sprawnie wykorzystywanych do prowadzenia krytycznych analiz i rozwijania  oryginalnych tez. Tym, co wyjątkowo zwraca moją uwagę i daje o sobie  znać na każdej karcie recenzowanej monografii, jest szczególna  dojrzałość Autorki, na którą składają się jej samoświadomość oraz  wrażliwość. Badaczka w jasny sposób przedstawia Czytelnikowi motywacje  towarzyszące podjęciu analiz w kontekście własnej – osobowej, a zarazem  poznawczej biografii […]. Tekst został napisany świetnym językiem  akademickim, Autorka z ogromną starannością wprowadza pojęcia  teoretyczne o proweniencji filozoficznej, uważnie konstruując  analityczne rusztowania dla analizy przedmiotu badań.dr hab. Astrid Męczkowska-Christiansen, prof. AMWAutorka  na bazie stanowisk filozoficznych odświeża kulturowe uwikłanie  niepełnosprawności i jej społeczne postrzeganie poprzez wybrane  kategorie różnicowania i inności. Zamysł takiego spojrzenia doceniam  z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze ze względu na dynamiczne zmiany  kulturowe i społeczne, jakich w XXI wieku doświadczamy, zasadność  reinterpretacji uwarunkowań postrzegania niepełnosprawności nie podlega  najmniejszej dyskusji […]. Drugim powodem zasadności powstania tej  książki są zmiany w samych naukach społecznych i humanistycznych, w tym  w dyscyplinie pedagogika, którą reprezentuje Autorka. Wraz ze zmianami  paradygmatycznymi w pedagogice specjalnej […] wzrosła świadomość badaczy  co do krytycznego spojrzenia na samą subdyscyplinę i wiedzę, którą do  tej pory tworzyła […]. W całości pracy Badaczka wyjątkowo sprawnie  porusza się w kontekstach filozoficznych. Powiązania interdyscyplinarne,  jakie tworzy pomiędzy pedagogiką a filozofią, są na najwyższym poziomie  merytorycznym i mogą stanowić źródło dalszych analiz w polskiej  pedagogice specjalnej, tym bardziej że Autorka w przeważającej mierze  opiera swoje rozważania na uznanej literaturze anglojęzycznej. W tym  sensie jest to praca wręcz unikatowa.prof. dr hab. Amadeusz Krause  Niepełnosprawność wciąż jeszcze pozostaje tematem tabu, zaś osoby niepełnosprawne wzbudzają niezdrową ciekawość, lub przerażenie, jak zmienić tę sytuację? Przede wszystkim przez edukację i pokazywanie, że osoby niepełnosprawne mają często dokładnie takie same potrzeby czy marzenia, jak osoby pełnosprawne, że mogą być wspaniałymi kompanami, że zasługują na coś więcej, niż dostają od otoczenia.   Czym zatem jest niepełnosprawność i co oznacza bycie niepełnosprawnym? Jak niepełnosprawni funkcjonują w świecie? To tylko dwa z wielu pytań, które postawiła sobie )i nam) Jolanta Rzeźnicka-Krupa, doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego i autorka książek oraz artykułów poświęconych różnym aspektom niepełnosprawności. Jej najnowsza pozycja, pt. „Społeczne ontologie niepełnosprawności. Ciało. Tożsamość. Performatywność”, opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls, to niezwykle cenna pozycja, nie tylko z uwagi na merytoryczną zawartość, ale jej wkład w przybliżanie otoczeniu tematyki niepełnosprawności. To książka adresowana nie tylko do studentów pedagogiki specjalnej czy osób pracujących z osobami niepełnosprawnymi, ale również dla ich rodzin oraz samych niepełnosprawnych. Dla mnie, jako terapeuty zajęciowego, jest to pozycja szczególnie cenna z uwagi na obalanie pewnych stereotypów, jakie narosły wobec kwestii niepełnosprawności.   Publikacja składa się z trzech części, z czego pierwsza stanowi swego rodzaju wprowadzenie do tematu, kolejna zawiera analizę współczesnych teorii niepełnosprawności, natomiast trzecia porusza kwestie funkcjonowania osób niepełnosprawnych, przybliżając jednocześnie założenia stanowiące perspektywę myślenia i mówienia o niepełnosprawności.   Pierwsze dwa rozdziały książki, stanowiące zarazem jej pierwszą część, kreślą ramy dokonywanej przez autorkę analizy oraz opisują projekt badawczy przedstawiony w pracy, z podkreśleniem, iż jest to projekt o charakterze teoretycznym. Jolanta Rzeźnicka-Krupa przybliża nam główne tezy, na których oparła tok swojego wywodu, a także kategorie, wokół których skonstruowała proces analizy. Pisze również o relacjach istniejących pomiędzy niepełnosprawnością i kulturą, zwracając jednocześnie uwagę na dokładne omówienie znaczeń obu tych pojęć.   Część druga publikacji („Deterytorializacje”), obejmująca jeden rozdział, zawiera kluczową analizę współczesnych teorii niepełnosprawności prezentowanych w różnych ujęciach. Autorka pisze o koncepcji samoświadomego Ja, tłumaczy pojęcie performatywności i przybliża teorię dyskursu Ernesta Laclaua i Chantal Mouffe. Z kolei część trzecia („Zamieszkiwanie), obejmująca dwa ostatnie rozdziały, jest z jednej strony doskonałym podsumowaniem lektury. Autorka nawiązując do wcześniejszego omówienia pojęć oraz teorii dyskursu pisze o emancypacji podmiotów, powraca również do koncepcji społecznego imaginarium, o którym mowa była w pierwszej części książki, przedstawiając jednocześnie podstawy, warunki i możliwości budowania nowych ujęć niepełnosprawności, wyrastających z podejścia kulturowego i jego postulatów.   Treści zamieszczone w książce, choć niełatwe w odbiorze, są jednak na tyle istotne – zarówno dla jednostki, jak i ogółu – że warto się nad pozycją Jolanty Rzeźnickiej-Krupa pochylić. I to nie tylko rozpatrując ją pod kątem pedagogicznym, ale również filozoficznym! źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/08/jolanta-rzeznicka-krupa-spoeczne.html ";34.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 194 strony, ";"Oprawa twarda, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-646-9.jpg
"WF: Rusz się człowieku kl. IV–VIII: Obudowa metodyczna programu ""Rusz się człowieku""";"Plany pracy i przedmiotowy system oceniania dla klas IV–VIIIPlany pracy nauczyciela na zajęciach do wyboru.";"Urszula Kierczak";978-83-8095-516-5;;"                                    Program Wychowania Fizycznego dla klas IV-VIII  autorstwa Urszuli Kierczak pt. Obudowa metodyczna programu „RUSZ SIĘ CZŁOWIEKU” wraz z Planami pracy i przedmiotowym system oceniania dla klas IV–VIII, Planem pracy nauczyciela na zajęciach,  już teraz dostępny w sprzedaży w wersji papierowej    i/lub   elektronicznej ebook (format PDF otwarty do drukowania i kopiowania).                        (wszelkie zapytania prosimy kierować na adres zamowienia@impulsoficyna.com.pl             lub tel. 506-624-220).                                       WSTĘP                        Planowanie jest fundamentem skutecznego działania we wszystkich dziedzinach życia. Ogłoszone 14 lutego 2017 roku Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. z dnia 24 lutego 2017 r. poz. 356) zawiera ogólne i szczegółowe cele kształcenia, czyli wskazuje, jakie umiejętności, wiadomości i kompetencje społeczne powinien nabyć uczeń na zakończenie danego etapu edukacji we wszystkich szkołach w Polsce.                         Nauczyciel, opierając się na podstawie programowej, tworzy własny lub wybiera z dostępnych na rynku program nauczania. Program nauczania stanowi opis sposobu osiągania celów z podstawy programowej, jest więc zapisem treści nauczania, form i metod pracy. Program dotyczy całego etapu kształcenia. Na jego bazie nauczyciel opracowuje własny plan pracy rocznej, określający zadania do realizacji i przewidywane osiągnięcia uczniów w danym roku szkolnym, w danej klasie. Ostatnim etapem planowania jest przygotowanie konspektów zajęć, czyli plan realizacji lekcji.                         Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego obejmuje rok nauki i opisuje realizowane czynności i treści nauczania, które mają umożliwić osiągnięcie celów szczegółowych dla danej klasy. Układ planu pracy jest indywidualną sprawą każdego nauczyciela, powinien się jednak opierać na wskazanych w podstawie programowej i wybranym programie nauczania celach edukacyjnych dla danego etapu kształcenia. Plan powinien być czytelny, rzeczowy, konkretny i realny, czyli możliwy do wykonania, jasno określać realizowane treści, wyznaczać zadania szczegółowe, dostosowane do możliwości uczniów i aktualnych założeń programowych szkoły. Plan pracy musi więc być dostosowany do poziomu sprawności uczniów, warunków szkoły, posiadanej bazy dydaktycznej, zaplecza sportowo-rekreacyjnego, sprzętu i wyposażenia. Powinien być powiązany z tradycjami sportowymi, odpowiadać na potrzeby szkoły i środowiska. Aby umożliwić uczniom twórczy i aktywny udział w procesie edukacji, plan pracy powinien także uwzględniać ich zainteresowania i pasje. Przed przystąpieniem do opracowania planu pracy nauczyciel musi zatem przeprowadzić diagnozę indywidualną, grupową i środowiskową.                        Diagnoza indywidualna to określenie stanu zdrowia, wieku rozwojowego, poziomu zdolności kondycyjnych, koordynacyjnych, gibkości, umiejętności organizacyjnych, technicznych, taktycznych, sportowych i rekreacyjnych uczniów. To także ocenienie umiejętności uczniów w zakresie samousprawniania się, samokontroli i samooceny. To informacja o poziomie opanowania wiadomości w zakresie kultury fizycznej i edukacji zdrowotnej oraz wykorzystania tej wiedzy w praktyce.                         Diagnoza grupowa stanowi ocenę zespołu klasowego jako grupy społecznej. Powinna obejmować ustalenie składu grupy, rodzajów interakcji między jej członkami, identyfikację uczniów wymagających specjalnej uwagi, wpływu poszczególnych osób na zespół i roli, jaką w nim pełnią.                         Diagnoza środowiskowa to określenie warunków materialnych (stan możliwych do wykorzystania urządzeń sportowych, przyborów i przyrządów), warunków terenowych i klimatycznych oraz warunków społecznych (nastawienie i sugestie rodziców, lekarza, innych nauczycieli, tradycje regionalne związane z kulturą fizyczną).                         Prezentowane propozycje rocznych planów pracy stanowią obudowę metodyczną programu „Rusz się człowieku”, zawierają wszystkie cele ogólne i szczegółowe opisane w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lutego 2017 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz.U. z dnia 24 lutego 2017 r. poz. 356).                                                                                                               Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.                                                                                         Warunki organizacji zajęć wychowania fizycznego określają rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 marca 2017 roku w sprawie ramowych planów nauczania dla publicznych szkół (Dz.U. z dnia 31 marca 2017 r. poz. 703) oraz z dnia 29 czerwca 2017 roku w sprawie dopuszczalnych form realizacji obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego (Dz.U. z dnia 5 lipca 2017 r. poz. 1322).                         W klasach IV–VIII wychowanie fizyczne ma być realizowane w wymiarze czterech godzin tygodniowo w formie zajęć klasowo-lekcyjnych oraz zajęć do wyboru. Przy czym zajęcia klasowo-lekcyjne powinny być prowadzone w wymiarze nie mniejszym niż dwie godziny lekcyjne tygodniowo. Dopuszczalne jest łączenie godzin zajęć do wyboru w okresie nie dłuższym niż cztery tygodnie. Zajęcia do wyboru mogą mieć formę zajęć lekcyjnych, pozalekcyjnych lub pozaszkolnych, mogą być realizowane przez nauczyciela prowadzącego zajęcia klasowo-lekcyjne lub przez innego zatrudnionego w szkole, posiadającego odpowiednie kwalifikacje.                         Wprowadzenie zajęć do wyboru ma na celu zapewnienie świadomego i aktywnego uczestnictwa uczniów w procesie edukacji, odejście od schematycznego „realizowania zadań” na rzecz pracy opartej na poczuciu wolności i współdecydowania.                        Dyrektor szkoły, po uzgodnieniu z organem prowadzącym i po zaopiniowaniu przez radę pedagogiczną i radę szkoły lub radę rodziców, przedstawia propozycję zajęć do wyboru. Uczniowie (z wyłączeniem uczniów pełnoletnich) dokonują wyboru za zgodą rodziców. Oznacza to w praktyce, że nauczyciele wychowania fizycznego powinni przedstawić na początku roku szkolonego propozycję organizacji wychowania fizycznego dyrektorowi szkoły.                         Zajęcia wychowania fizycznego w klasie IV powinny głównie wyrównywać różnice w poziomie nabytych umiejętności i wiadomości w trakcie edukacji wczesnoszkolnej, stanowić jednocześnie wprowadzenie w świat sportu i rekreacji. Dzieci w tym wieku nie mają jednoznacznie ukierunkowanych zainteresowań w sferze aktywności fizycznej, dopiero w kolejnych latach uczniowie poszerzają swoją wiedzę o różnorodnych formach aktywności ruchowej, rozwijają swoje zainteresowania, poznają i zdobywają nowe umiejętności ruchowe, stają się coraz bardziej świadomi własnych potrzeb. Dlatego proponowany w tym materiale model organizacji zajęć wychowania fizycznego przewiduje realizację:                         w klasie IV czterech godziny zajęć klasowo-lekcyjnych bez zajęć do wyboru;                         w klasach V−VI trzech godzin zajęć klasowo-lekcyjnych i jednej godziny zajęć do wyboru,                         w klasach VII–VIII dwóch godzin zajęć klasowo-lekcyjnych i dwóch godzin zajęć do wyboru.                                     Przyjęty model organizacji zajęć w danej szkole powinien jednak w głównej mierze odpowiadać na potrzeby uczniów oraz być możliwy do realizacji. Propozycje zajęć do wyboru powinny być związane z zainteresowaniami uczniów, tradycjami sportowymi środowiska i szkoły oraz dostępną bazą rekreacyjno-sportową. Oznacza to, że dyrektor szkoły może uznać inny podział zajęć, respektując jednocześnie prawo uczniów do współdecydowania o wyborze treści nauczania z wychowania fizycznego. Podstawą świadomego wyboru jest posiadany zakres wiedzy i umiejętności w przedmiocie wyboru. Chętnie realizujemy zadania, które oznaczają czynności znane i dobrze opanowane. Dlatego uczniowie na zajęciach klasowo-lekcyjnych powinni poznać jak największą gamę zajęć sportowych, rekreacyjnych i turystycznych, nabyć najszerszy z możliwych zakres umiejętności ruchowych.                        Prezentowane plany pracy opisują realizację zajęć w systemie klasowo-lekcyjnym dla każdej klasy oddzielnie oraz propozycje realizacji treści dodatkowych – fakultatywnych - dla zajęć do wyboru, sportowych, sprawnościowo-zdrowotnych, tanecznych i aktywnej turystyki bez podziału na klasy, na sto pięć godzin zajęć. Nauczyciel powinien dokonać modyfikacji przedstawionych materiałów, dostosowując je do warunków pracy i przyjętego w szkole systemu organizacji zajęć wychowania fizycznego.                         Treści nauczania przewidywane do realizacji w danej klasie, w systemie klasowo-lekcyjnym zostały podzielone na cykle obejmujące tematy zajęć w formie haseł informacyjnych oraz zadania do realizacji w zakresie czterech bloków tematycznych: rozwój fizyczny i sprawność fizyczna, aktywność fizyczna, bezpieczeństwo w aktywności fizycznej, edukacja zdrowotna oraz kompetencje społeczne. Cykle zostały opracowane tak szczegółowo, że można je traktować jako uproszczone osnowy lekcji. Planowane do realizacji treści nauczania mają względem siebie układ spiralny. To oznacza, że w kolejnych latach nauki uczniowie powtarzają poszczególne zadania, rozwijając uzdolnienia, utrwalając oraz nabywając nowe umiejętności i wiadomości na coraz wyższym poziomie. Taki układ treści pozwala na łączenie zajęć w różnych grupach, a ułożenie pracy w cykle systematyzuje i ułatwia pracę nauczyciela. Dla każdego cyklu opracowane zostały przewidywane osiągnięcia, czyli standardy wymagań, określone kompetencje w zakresie wiedzy, umiejętności i postaw, które uczeń powinien posiadać po realizacji zaplanowanych treści nauczania. Standardy wymagań wraz z zasadami oceniania tworzą przedmiotowy system oceniania.                        Dla ułatwienia planowania oraz organizacji pracy nauczyciela cykle w kolejnych klasach ułożone są tak samo. Oznacza to, że nauczyciel w tym samym okresie realizuje na przykład zajęcia z piłki siatkowej we wszystkich klasach (oczywiście na różnych poziomach). Pozwala to na odpowiednie przygotowanie sali i sprzętu do zajęć.                         Przed rozpoczęciem zajęć z danego cyklu nauczyciel powinien przedstawić uczniom zadania do realizacji, przewidywane osiągnięcia, czyli co i na jakim poziomie będzie poddane pomiarowi decydującemu o uzyskanej ocenie. Natomiast na zakończenie każdego cyklu nauczyciel powinien dokonać ewaluacji realizacji zadań, zanotować uwagi o trudnościach, stopniu opanowania wiadomości, umiejętności i postaw przez uczniów, a także wyniki ewaluacji wybranych jednostek lekcyjnych. Podsumowanie tych informacji pozwoli w kolejnych latach dokonywać korekty planów, aby lepiej i efektywniej realizować zdania w cyklu.                        Plan pracy powinien być poprzedzony orientacyjnym przydziałem godzin na poszczególne cykle i przewidywanym terminem realizacji.                                                                                                                                                   Polecamy również PAKIET:                        Obudowa  metodyczna programu „RUSZ SIĘ CZŁOWIEKU” (podręcznik) wraz z Planami pracy i  przedmiotowym system oceniania dla klas IV–VIII, Planem pracy  nauczyciela na zajęciach                                                 wersja PAPIEROWA  + EBOOK (PDF) razem                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ";;"PLAN PRACY NAUCZYCIELA WYCHOWANIA FIZYCZNEGO W KLASACH IV–VIII SZKOŁY PODSTAWOWEJ NA PODSTAWIE PROGRAMU „RUSZ SIĘ CZŁOWIEKU”  Wstęp 	   Plan pracy dla klasy IV  	Plan pracy dla klasy V  	 Plan pracy dla klasy VI  	  Plan pracy dla klasy VII	Plan pracy dla klasy VIII 	 Uwagi o realizacji planów pracy 	 Plan pracy nauczyciela na zajęciach do wyboru Na podstawie programu „rusz się człowieku” Wstęp 	 Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w ramach zajęć do wyboru: zajęcia sportowe 	Narciarstwo biegowe 	 Piłka siatkowa 	 200 Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w ramach zajęć do wyboru: zajęcia rekreacyjno-zdrowotne  Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w ramach zajęć do wyboru: zajęcia taneczne Plan pracy nauczyciela wychowania fizycznego w ramach zajęć do wyboru: zajęcia aktywnej turystyki Uwagi organizacyjne dotyczące zajęć do wyboruEwaluacja osiągnięć uczniów i ocena z wychowania fizycznego Zasady oceniania z wychowania fizycznego (zgodnie ze szkolnym systemem oceniania)    ";"W życie weszła nowa podstawa programowa dla szkół. Zmianom podlega także nauczanie wychowania fizycznego. Rusz się człowieku to  propozycja programu WF-u dla szkoły podstawowej z uwzględnieniem  podziału na etap wczesznoszkolny (klasy 1-3) i późniejszy. Zawiera  treści nauczania oraz przewidywane osiągnięcia uczniów w trzech  aspektach: „Wiem" (teoretyczna wiedza), „Potrafię" (umiejętności  praktyczne), „Jestem" (pożądane cechy charakteru i postawy, na przykład  godzenie się z porażką).Książka ma założenie szlachetne. Pomaga  nauczycielowi WF-u ułożyć zajęcia tak, żeby zadbać o wszechstronny  rozwój maluchów. Może dzięki temu nie dołączą one w dorosłym życiu do  podgatunku ludzkiego „kanapowiec pospolity". Trzeba jednak pamiętać, że  jest to praca dotycząca metodyki kształcenia, a więc napisana jest  stylem pracy naukowej. Cytaty z dzienników ustaw, sporo terminologii,  nie ma tu emocji znanych ze zmagań sportowych. Jest za to – niestety,  dość smutny – obraz pracy nauczyciela w polskiej szkole. Mnóstwo bardzo  szczegółowych wymagań, papierologia. Łatwo w tym wszystkim zgubić  podstawowy cel – dbanie o rozwój ruchowy młodzieży. Publikacja Rusz się człowieku pomoże  sobie o nim przypomnieć, pomoże zadbać o jego realizację, ale też  wesprze nauczyciela, by nie zagubił się w gąszczu edukacyjnych wymogów  czy formalnych niuansów.   dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej/25340  Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że z kondycją fizyczną naszych dzieci i naszej młodzieży nie jest najlepiej... Komputer, telewizja, sztuczne słodkie przekąski i siedzący tryb życia sprawiają, że coraz więcej młodych ludzi cierpi na nadwagę, kłopoty z kręgosłupem i inne tego typu dolegliwości. Dlatego też tym większe znaczenie ma czas spędzony na szkolnych lekcjach wychowania fizycznego, który często stanowi jedyną formę ruchu dla współczesnej młodzieży. A o tym, jak takie zajęcia powinny wyglądać - tak by przyniosły pożądany efekt i jednocześnie były dla dzieci atrakcyjne, opowiada świetna książka Urszuli Kierczak pt. "Rusz się człowieku. Program wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej".     Zgodnie z tytułem tej publikacji, stanowi on sobą cenny program zajęć wychowania fizycznego dla klas pierwszych szkoły podstawowej, oparty na nowej podstawie programowej. I tak oto każdy nauczyciel odnajdzie tu pokaźny zestaw cennych materiałów w postaci szczegółowego planu pracy dla klasy, przykładowe konspekty zajęć wraz ze szczegółowym opisem każdego ćwiczenia, standardy wymagań i oczekiwań, jak i wreszcie liczne materiały do diagnozy i ewaluacji. Całość przyjmuje zaś bardzo czytelną, przejrzystą, jak i również dodatkowo popartą pokaźną porcją materiałów graficznych całość!     Niniejsza publikacja przyjmuje tu formę interesującego i nowoczesnego podręcznika dla nauczycieli wychowania podstawowowgo, którzy mogą zaczerpnąć tu wiedzy na temat współczesnych, a nierzadko i dość nowatorskich technik prowadzenia szkolnych zajęć. Otóż książka ta proponuje sobą pokaźną porcję ciekawych, pomysłowych i odkrywczych rozwiązań z zakresu ćwiczeń, gier i zabaw, które uczynią lekcją w-fu nie tylko atrakcyjnymi, ale też i przynoszącymi jak najbardziej wymierne efekty w zakresie kondycji, sprawności i zdrowia fizycznego dzieci. I choć całość przyjmuje bardzo fachowy charakter, to forma tej książki sprzyja jak najbardziej temu, by z wielką łatwością i przystępnością czerpać z niej wiedzę, a następnie wprowadzać do szkolnej sali gimnastycznej.     Całość książki została podzielona na dwie zasadnicze części, czyli wstęp, teoretyczne wprowadzenie, plan wykazu zajęć dla klasy z jednej strony, z drugiej zaś meritum tej publikacji - szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego. Pierwsza część pozwala na przygotowanie się do działania, nabycie odpowiedniej wiedzy, jak i też rozpisanie ćwiczeń zgodnie z przyjętymi wytycznymi. Druga skupia się już zaś na czystej praktyce, czyli szczegółowych opisach ćwiczeń, podpartych cennymi rysunkami i grafikami. Warto tu zauważyć, iż każde z nich opiera się na podziale na części wstępne, główne i końcowe, a więc odpowiednią rozgrzewkę, faktyczny przebieg ćwiczeń oraz ich etap końcowy, stanowiący swoiste podsumowanie danej lekcji, a dla chętnych także i przydział zadań domowych.     Wielką siłą tej książki jest z pewnością różnorodność ćwiczeń, jakie ona sobą proponuje. Mam tu na myśli inteligentny rozkład związany m.in. z porami roku, czy też podziałem na zajęcia w sali, jak i na otwartym powietrzu. To dobre, ciekawe i z pewnością urozmaicające szkolną rutynę rozwiązanie, które przypadnie do gustów dzieci, jak i nauczycieli. Co do samych ćwiczeń, to znajdziemy ich tu naprawdę mnóstwo, gdyż w liczbie 120 godzin lekcyjnych, a kilka z nich wydaje się szczególnie intrygującymi - m.in. ćwiczenie polegająca na naśladowaniu ruchów zwierząt, nauka bezpiecznej jazdy na sankach, czy też zabawa w berka w warunkach leśno-parkowych. Co więcej, w wielu przypadkach zajęcia te łączą się z cenną edukacją dzieci - jak chociażby w zakresie prawidłowego przechodzenia przez jednię. To także idealne dopasowanie zajęć do wieku, wyobraźni i inteligencji pierwszoklasistów, co w przypadku tak młodych osób, ma wielkie znaczenie.     Na duże słowa uznania zasługuje także samo wydanie tej książki, które jest tyleż praktyczne w korzystaniu zeń, jak i efektowne wizualnie. Począwszy od pięknej okładki, poprzez przejrzysty druk i czytelny układ treści, a na bogatej szacie graficznej w postaci rysunków i rycin, skończywszy. To wszystko sprawia, że podręcznik ten prezentuje się bardzo okazale i udanie, a tym samym zachęcająco do korzystania z jego bogactwa porad, wskazówek i pomysłów.     "Rusz się człowieku...", to książka którą powinien poznać każdy nauczyciel wychowania fizycznego w naszym kraju. Poznać, a następnie przełożyć jej treść na swoją lekcyjną codzienność, gdyż dzięki temu nasze dzieci będą nie tylko chętniej uczęszczać na zajęcia w-fu, ale też i dysponować lepszą sprawnością fizyczną i - co najważniejsze, zdrowiem. To doskonała pomoc dydaktyczna, łącząca w sobie fachowość z atrakcyjnością, co wcale nie zdarza się tak często...źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26151-rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej.html ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2018, ";"Format B5 poziomy, ";"Objętość 230 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-516-5.jpg
"Vade mecum skauta";;"Zygmunt Wyrobek ";978-83-8095-607-0;;"Seria wydawnicza  „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje  założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki  harcerskiej z lat 1911–1946. Reprint wydania z 1912 roku "Vade mecum skauta" VADE MECUM niniejsze miało się pierwotnie składać z dwóch części: z  części ogólnej, obejmującej organizacyę skautową, instrukcye, regulaminy  i t. p. i z części technicznej. Ponieważ niektóre działy części  pierwszej mają uledz zmianie a inne znów nie są dotąd ustalone, autor  zaś podając własne projekty lub wprowadzając zmiany mógłby stanąć w  sprzeczności z oficyalnem brzmieniem praw skautowych, regulaminów i t.  p. — przeto z konieczności opuszczono w tem wy­daniu cześć I. a podano  jedynie część II.Vade mecum zawiera najważniejsze wiadomości ze wszystkich  działów ćwiczeń skautowych i ma być doradcą i pomocnikiem zwiadowcy w  czasie wycieczek. W tym też celu posiada małą objętość, dyktowaną  również względami na możliwie niską cenę, wygodny format kieszonkowy a  nadto dołączoną kartę ze znakami map wojskowych.    ";;-;"Dziedzictwo po przodkach jest w nas i wokół nas, w duszach i w rzeczach. Możemy wyobrażać je sobie, interpretować i oceniać na najrozmaitsze, niekiedy bardzo rozbieżne lub jawnie sprzeczne, sposoby, możemy nawet je przeklinać i ostentacyjnie się go wyrzekać, ale nie jesteśmy w stanie spowodować, żeby go – na dobre czy na złe – nie było. Jedni z nas chcą dziedzictwo uświęcać, inni wręcz przeciwnie, ale jedni i drudzy nieuchronnie je mają, chociaż – powtórzmy za Janem Assmannem – „jedna grupa pamięta przeszłość ze strachu przed odejściem od jej wzorów, inna ze strachu przed jej powtórzeniem”.Jerzy Szacki, TradycjaOd wydawcySeria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” pojawiła się na rynku w 2014 roku, by umożliwić młodzieży i instruktorom harcerskim oraz badaczom dziejów ruchu harcerskiego dostęp do twórczych dokonań wybitnych postaci mających wpływ na kształt i rozwój harcerstwa i jego niepodważalny udział w odzyskaniu i obronie niepodległości kraju oraz patriotycznym wychowaniu wielu pokoleń młodzieży.W serii „Przywrócić Pamięć” w latach 2014–2018 ukazały się 163 reprinty. To niezwykła dawka wiedzy historycznej, metodycznej, naukowej i literackiej. Starannie wydane książeczki, w wygodnym kieszonkowym formacie, pomogą w harcerskiej służbie, poznawaniu tradycji, odnowieniu zniszczonych pokoleniowych więzi i poczucia dumy z ponad stuletniej tradycji harcerskiego ruchu.hm. Wojciech Śliwerski  Osobę Józefa Piłsudskiego chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Jest to jedna z ważniejszych i kluczowych postaci w procesie odzyskania przez Polskę niepodległości jak i odbudowy państwa. Choć na kartach historii zapisał się jako dwuznaczna postać. W związku z wydarzeniami z tysiąc dziewięćset dwudziestego szóstego roku i kolejnymi decyzjami podejmowanymi w późniejszych latach.     Po tytule ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' spodziewałam się czegoś zgoła innego. Myślałam, że znajdę w niej informacje o jego koncepcji dotyczącej wschodniej granicy Polski po zakończeniu I Wojny Światowej, czy też jego pomysłu na wykorzystanie trwającej wojny rosyjsko-japońskiej z dziewięćset piątego roku. Co ciekawe w obu tych spraw Roman Dmowski jak i Józef Piłsudski mieli całkowicie odmienne podejście i pomysły jak wykorzystać zaistniałą sytuację.     Książka ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' zawiera reprinty wypowiedzi Józefa Piłsudskiego zamieszczane w ówczesnych gazetach i przemówienia z różnych spotkań. Należy nadmienić, że reprint to dosłowny przedruk, przeznaczony do ponownej publikacji utwór.     W książce ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' wchodzącej w skład serii ,,Przywrócić Pamięć' widoczny jest znaczny podział na wypowiedzi o tematyce skupiającej się na człowieku oraz Polsce.     W wypowiedziach dotyczących ludzi jako jednostkach Józef Piłsudski zawiera prawdy ogólne dobrze znane wszystkim, ale o którym często nadal się zapomina. Najdłuższym fragmentem znajdującym się w tym przedziale tematycznym dotyczył pracy. Jak powszechnie wiadomo i na ogół głównie z tego kojarzony jest dziś Józef Piłsudski, to fakt, że był on żołnierzem. Mało kto zdaje sobie sprawę, że w późniejszych latach po zakończeniu I Wojny Światowej pełni on również rolę polityka. W związku jednak z tym, że był żołnierzem, wydaję mi się, iż nie mogło w tej książce zabraknąć jego wypowiedzi o służbie i żołnierzach.     Druga część książki ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski'  dotyczyła głównie państwa polskiego jego odbudowy, ważnych aspektów, mniejszości narodowych oraz obronności czyli wojskowości. Przyznam szczerze, że kiedy czytałam tę część poszczególne fragment analizowałam w głowie z wydarzeniami, które miały miejsce w późniejszych latach.     Ostatni fragment wypowiedzi zamieszczony w tej książce jest bardzo wymowny, ale perfekcyjnie podsumowuje wstrząsające i przerażające do dnia dzisiejszego wydarzenia historyczne z minionego wieku. Józef Piłsudski dobrze zdawał sobie sprawę, że przejdą one do historii i zostaną w pamięci wielu na długo.     Wypowiedzi zamieszczone w książce ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' są krzepiące, poruszające na duchu. Optymistycznie patrzące na przyszłość, ale podejrzliwe, zwracające uwagę na czyhające, prawdopodobne zagrożenia.     Do dnia dzisiejszego Rzeczpospolita Polska ma dalej nieciekawe geopolityczne położenie.     Na początku tej książki znajdują się fragmenty Orędzia Rzeczpospolitej Polski Ignacego Mościckiego do obywateli w chwili śmierci Józefa Piłsudskiego, które zostało również w całości umieszczone na jej końcu. Wraz z wypowiedziami marszałka skierowanymi głównie go harcerzy. Na końcu książki zawarto także kilka zdjęć Józefa Piłsudskiego, które były  zamieszczane w starych gazetach bądź na ich okładkach. Wśród nich wyróżnia się plakat,afisz nawiązujący do wojny polsko-bolszewickiej z tysiąc dziewięćset dwudziestego, który miał upamiętniać polskich harcerzy.     Książka ,,Takiej Polski chce Józef Piłsudski' to krótka, bo liczy sobie tylko osiemdziesiąt stron w formacie kieszonkowym, pozycja warta przeczytania. Nie ma w niej kontrowersji, czy różnicy zdań, bo zawiera wypowiedzi jednej osoby mającej duży wpływ na kształt i sposób funkcjonowania ówczesnej Rzeczpospolitej Polski.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/27682-takiej-polski-chce-jozef-pilsudski.html  ";28.00;"Oficyna Wydawnicza ""Impuls”, Kraków 2019, ";"Reprint wydania z 1912 roku, Format A6, ";"Objętość 60 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-607-0.jpg
"O doświadczaniu szkoły";"Studium fenomenograficzne szkolnej codzienności z perspektywy uczniów";"Wiesława Martyniuk";978-83-8095-611-7;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookNiniejsze opracowanie, poświęcone najogólniej rzecz ujmując codziennemu życiu ucznia w szkole, lokować można w nurcie badań, które Mary Jane Kehily (2008, s. 26) określa jako „wnoszące wiele w rozumienie dzieciństwa z perspektywy samych dzieci”. Z tego powodu dominują w nim dziecięcy głos i dziecięca optyka. Ukazywanie punktu widzenia uczniów odnośnie do kwestii związanych z tym, jak oni sami doświadczają swego codziennego bycia w szkole, wysuwa się tu na plan pierwszy, a katalog znaczeń, jakie uczniowie przypisują szkolnej codzienności, staje się wiodącym rezultatem poszukiwań badawczych. Niniejsza książka składa się z pięciu rozdziałów, z których pierwsze dwa nakreślają teoretyczne tło zrealizowanych przeze mnie badań. Mając na celu ukazanie kontekstu badanego zjawiska, w pierwszym rozdziale nie tylko przybliżono istotę kluczowych kategorii pojęciowych, a mianowicie terminów „doświadczanie”, „doświadczenie” oraz „szkolna codzienność”, lecz także poprzez próbę rekonstrukcji obrazu szkoły wygenerowaną z migawek jej codziennego życia, których źródłem stały się publikowane w literaturze pedagogicznej wyniki badań na ten temat, uzasadniono potrzebę podjętego wysiłku badawczego. Punktem wyjścia rozważań podjętych w rozdziale drugim jest prezentacja kilku perspektyw teoretycznych, które eksponują różne spojrzenia na szkołę, umożliwiając odmienny sposób interpretacji życia toczącego się w jej murach. Wśród wiodących inspiracji teoretycznych, które omawiam, znalazły się: koncepcja Jerzego Trzebińskiego (1994), ujmująca szkołę jako swoiste laboratorium życia społecznego; perspektywa teoretyczna­ Petera McLarena (1994), posługująca się kategorią rytuału i zrytualizowanych form działania w szkole; teoria dramaturgiczna Ervinga Goffmana (2000), zakładająca, że wszystko, co dzieje się na co dzień w szkole, można opisać za pomocą analogii do teatru; teoria reprodukcji społecznej Pierre’a Bourdieugo (1990), akcentująca wagę posiadanego przez uczniów kapitału kulturowego w codziennych rozgrywkach z innymi, a także teoria dystansów osobniczych amerykańskiego antropologa Edwarda T. Halla (1997), która wraz z koncepcją Aleksandra Nalaskowskiego (2002) wykorzystuje kategorię przestrzeni w refleksji nad edukacją.  Trzy kolejne rozdziały pracy − empiryczne − nawiązują do założeń metodologii badań jakościowych i fenomenografii jako strategii postępowania badawczego, którą zaprezentowano w rozdziale trzecim. Przybliża on cel i przedmiot badań oraz ważne dla mnie pytania badawcze, a także opisuje procedurę pozyskiwania materiału badawczego, złożoną z dwóch etapów. Pierwszy z nich polegał na zgromadzeniu pisemnych wypowiedzi uczniów, by następnie przejść do etapu drugiego, który polegał na przeprowadzeniu pogłębionych wywiadów grupowych z ochotnikami, co pozwoliło na pozyskanie materiału wyjściowego do analizy fenomenograficznej. Podsumo­waniem rozdziału jest omówienie poszczególnych etapów analizy zgromadzonego materiału badawczego.  Rozdział czwarty poświęcono zaprezentowaniu wyłonionych w toku badań kategorii opisu, które odzwierciedlają uczniowskie widzenie szkolnego świata i rozumienie szkolnej codzienności, będącej ich udziałem. Ponad trzydzieści koncepcji znaczeń, które wyłoniły się w toku badań, utworzyły mapę prezentującą różne sposoby doświadczania szkolnej codzienności przez uczniów, z których każdy szczegółowo opisano i zilustrowano ich wypowiedziami.  Rozdział piąty w całości wypełnia interpretacja wyników badań, którą poprzedziło ponowne odczytanie znaczeń wchodzących w zakres badanych wypowiedzi, po to by uchwycić najbardziej typowe tendencje zaznaczające się w myśleniu uczniów. Przyjęła ona charakter interpretacji krytycznej, umożliwiającej skonstruowanie teoretycznych ram dla trendów ujawnionych w uczniowskiej refleksji nad codziennością w szkole. Pracę finalizują refleksje końcowe, które jednak nie mają charakteru zamkniętego. Sygnalizują one raczej możliwość poszukiwania nowych znaczeń bądź odkrywania czy konstruowania odmiennych od nakreślonych w tym opracowaniu perspektyw interpretacyjnych. ";;"Wstęp      Rozdział 1Kategorie „doświadczanie” i „szkolna codzienność” w naukach społecznych  1.1. Doświadczanie i doświadczenie – rozważania wokół zakresów znaczeniowych 1.2. Szkoła i jej codzienność w literaturze pedagogicznej      1.3. Uczniowskie doświadczanie szkolnej codzienności     Rozdział 2 Metafory szkoły jako inspiracja oglądu szkolnej codzienności     2.1. Szkoła jako laboratorium życia społecznego   2.2. Szkoła jako teren petryfikacji rytualnych praktyk   2.3. Szkoła jako teatr     2.4. Szkoła jako terytorium rozgrywek „na czas” – testowanie ról życiowych2.5. Szkoła jako przestrzeń uczniowskiej codzienności   Rozdział 3 Podstawy metodologiczne badań własnych     3.1. Cel badań, problemy badawcze i ich uzasadnienie      3.2. Fenomenografia jako strategia badań własnych      3.3. Procedura pozyskiwania materiału badawczego      3.4. Etapy analizy materiału badawczego   Rozdział 4 Szkolna codzienność jako przedmiot opisu – rekonstrukcja uczniowskich sposobów doświadczania codziennego bycia w szkole     4.1. Szkolna codzienność jako przestrzeń uczenia się      4.2. Szkolna codzienność jako przestrzeń relacji rówieśniczych      4.3. Szkolna codzienność jako doświadczenie egzystencjalne     4.4. Szkolna codzienność jako doświadczenie zmysłowe      4.5. Szkolna codzienność jako oczekiwanie na przerwę      4.6. Szkolna codzienność jako poszukiwanie prywatności    Rozdział 5 Dekonstrukcja uczniowskich konceptualizacji szkolnej codzienności – interpretacja krytyczna   5.1. Spojrzenie na materiał badawczy z perspektywy fenomenografii    5.2. Lekcja i przerwa – dwójjednia szkolnej codzienności  5.3. Konfiguracje wyników, czyli trzy obrazy szkolnej codzienności   5.3.1. Rówieśniczy archipelag    5.3.2. Szkolny survival     5.3.3. Eskapistyczna zabawa   5.4. Podsumowanie i kilka refleksji końcowych      Bibliografia";"Potrzebne są w pedagogice rozprawy o szkole, w których ma miejsce odczytanie codziennego bytowania w niej uczniów z ich perspektywy. Takich publikacji wciąż jest mało w literaturze pedagogicznej, gdyż tego typu badanie i jego eksplikacja wymagają antyscjentystycznego języka oraz bezzałożeniowego podejścia. W tym przypadku wchodzimy w świat szkolnych doznań dzięki temu, że Autorka książki przywraca sens pytań o to, dla kogo, czyja i po co jest szkoła. Czy nie jest to kwestia, którą dzielą się dzieci w relacjach ze swoimi najbliższymi – rodzicami, rówieśnikami, a zdarza się, że i nauczycielami? Czy nie spotykamy się z pytaniem: „po co ja muszę iść do szkoły?” zamiast: „dlaczego nie mogę dzisiaj iść do szkoły?”. Warto skorzystać z tej inspiracji, by kontynuować badania szkolnej codzienności, która zmienia się bardziej, niż to nam się wydaje, ale też nie zmienia polityki oświatowej, bo władzom jest ona całkowicie obojętna.  Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego   Szkoła... - miejsce nauki,  nabywania wiedzy, wychowywania i kształtowania właściwych postaw  społecznych. Wszyscy uczęszczaliśmy do szkoły, choć zapewne bardzo  różniącej się względem tego, na jakie lata przypadła nasza edukacja. Jak  bowiem wiemy, szkoły nieustannie się zmienia, przekształca i  przeobraża, o czym najlepiej wiedzą ci, dla których powstało to miejsce -  uczniowie. I właśnie perspektywie oceny i zobrazowaniu współczesnej  szkoły, przez uczniów, została poświęcona niezwykle ciekawa monografia  pt. "Studium fenomenograficzne szkolnej codzienności z perspektywy  uczniów", autorstwa Wiesławy Martyniuk. Książka ta ukazała się nakładem  Oficyny Wydawniczej "Impuls". Pozycja ta ukazuje nam sobą  szkolną codzienność, widzianą, obserwowaną i rozumianą z perspektywy  ucznia. To właśnie uczniowie dzielą się, za sprawą przeprowadzanych na  potrzeby tej publikacji badań, swoimi przemyśleniami na temat szkoły,  jako miejsca nauki, kontaktu z rówieśnikami, czy też chociażby  efektywności owych działań. To niezwykle intrygujące, miarodajne i ważne  odpowiedzi, mogące przyczynić się sobą nie tylko do zobrazowania  kondycji i roli współczesnej szkoły w naszym kraju, ale też i do  przeprowadzenia koniecznych zmian, by uczynić polską szkołę jeszcze  lepszym, skuteczniejszym w swej misji, jak i przyjaźniejszym dla  dziecka, miejscem. Całość niniejszej monografii została  podzielona na pięć głównych części, z których to każda odnosi się do  nieco odmiennego aspektu tychże badań. I tak oto pierwsza z nich skupia  się na konkretyzacji pojęcia "doświadczania szkoły", ukazaniu miejsca  tego zagadnieniu w kontekście społecznych badań, jak i też wyjaśnieniu  celu i przebiegu tych zabiegów. To swoiste wprowadzenie do całości tej  książki, które daje nam wszelkie niezbędne informacje ku temu, by  czerpać z jej lektury jak najwięcej. Kolejna część skupia się już  na ukazaniu szkoły, jako "metafory" społecznego życia, w którym to  uczniowie nabywają niezbędną wiedzę na temat codziennego życia, czyli  m.in. relacji międzyludzkich, umiejętności współpracowania w grupie,  właściwych zachowań, itd. To ciekawe, zaskakujące w kontekście  uczniowskiej perspektywy i dające wiele do myślenia, kwestie. Trzeci  rozdział podejmuje sobą kwestię metodologii badań autorki, jakie to  stanowią głównym aspekt i przedmiot tej pozycji. Mowa tu o celach,  sposobach ich osiągania, oczekiwaniach względem rezultatów, czy też  wreszcie analizie zebranych danych. To z pewnością najbardziej  szczegółowa część tej książki, która ukazuje sobą także i trudność, z  jaką spotkała się autorka. Czwarta część pt. "Szkolna codzienność  jako przedmiot opisu", przedstawia nam meritum tej publikacji, czyli  słowa uczniów względem czasu spędzanego w szkole. Mowa tu m.in. o takich  kwestiach, jak przygotowania do lekcji, przebieg szkolnej przerwy,  obawy przed otrzymaniem złej oceny, czy też chociażby o ulubionych  przedmiotach oraz nazbyt dużej ilości zadań domowych. To cenne  informacje, pozwalające ujrzeć współczesną szkołą taką, jaka jest  naprawdę. I wreszcie część ostatnia, czyli skonfrontowanie owych  wyników z pedagogiczną nauką, dzięki czemu autorka ukazuje nam swoje  wnioski, odpowiedzi i podsumowanie tejże publikacji. To bez wątpienia  najważniejsza część książki, która obrazuje nam sobą obraz polskiej  szkoły w najbardziej prawdziwy, z możliwych sposobów. I trzeba przyznać,  że trudno też nie zgodzić się tu z wysnuwanymi przez autorkę wnioskami.  Bezsprzecznie książka ta jest niezwykle ważną, potrzebną i  doskonale napisaną pozycją, którą zainteresuje sobą całe środowisko  polskiej edukacji. Nie może być inaczej, gdyż przeprowadzone tu przez  Wiesławę Martyniuk badania, ukazują sobą faktyczny stan polskiego  szkolnictwa, gdyż przedstawiający tę instytucję z perspektywy ucznia.  Często zapominamy bowiem o tym, że szkoła jest przede wszystkim dla  uczniów, nie zaś polityków, decydentów i profesury. Z tego też względu  polecam tę monografię tak nauczycielom, jak i też rodzicom, którzy  również mogą wynieść z tej lektury wiele dobrego.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/29249-o-doswiadczaniu-szkoly-studium-fenomenograficzne-szkolnej-codziennosci-z-perspektywy-uczniow.html";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5 (163x229), ";"Objętość 300 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-611-7.jpg
"Być parą z niepełnosprawnością intelektualną";"Studium mikroetnograficzne w kontekście teorii postkolonialnej Homiego K. Bhabhy";"Dorota Krzemińska";978-83-8095-647-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebookFenomen bycia parą (relacji) kobiety i mężczyzny z niepełnosprawnością intelektualną głębszego stopnia interesuje mnie od dawna, sam zaś pomysł jego przemyślanej i celowo zaprojektowanej eksploracji zrodził się podczas realizacji zupełnie innego przedsięwzięcia badawczego. Dotyczyło ono poznawania codziennego życia wymienionej grupy osób przez obserwację zachowań językowych badanego środowiska (D. Krzemińska, 2009, 2012c). Już wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że placówka, w której przeprowadzałam badania — a był nią środowiskowy dom samopomocy — jest przestrzenią, w jakiej dorosłe osoby z głębszym stopniem niepełnosprawności intelektualnej nie tylko angażują się w proponowane im rodzaje i formy terapii zajęciowej czy inne aktywności, ale także nawiązują relacje międzyosobowe. Wśród tych relacji jako niezwykle istotne jawi się bycie parą. Autorka Książka  Doroty Krzemińskiej wpisuje się w najnowsze nurty badań współczesnej  pedagogiki specjalnej, jest krytycznym spojrzeniem na jej  niedoskonałości i ważnym głosem w sprawie społecznej emancypacji i  równości osób z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to praca ważna i  potrzebna, dobrze napisana. […] Robią wrażenie nie tylko jej walory  koncepcyjne, ale także kunszt narracji Autorki, jej uwidaczniające się  na każdym kroku znawstwo tematu, kompletny dobór źródeł oraz precyzja  wyrażania myśli. W sensie spojrzenia na dorosłość osób z głębszą  niepełnosprawnością intelektualną jest to publikacja wręcz przełomowa.  […] Odbiorca poprzez szeroko prezentowane wątki życia badanych wtapia  się w ich świat, co daje mu podstawę zrozumienia istoty opisywanego  fenomenu. Precyzyjnie dobrane i omawiane fragmenty życia osób z  niepełnosprawnością intelektualną będących w związkach partnerskich […]  otwierają zamknięty dotychczas świat dla wielu pedagogów, rodziców i  terapeutów, […] odkrywają warstwa po warstwie kolejne odsłony  codzienności, których istnienia byśmy nie podejrzewali, codzienności,  gdzie naczelnej roli nie odgrywa kategoria niepełnosprawności, lecz to,  co bliskie również każdemu człowiekowi pełnosprawnemu. […] Drugi powód  wagi tej książki to jej niezwykle trafne umocowanie teoretyczne. Użyta w  rozważaniach teoria postkolonialna Homiego K. Bhabhy przypomina nam o  współczesnych mechanizmach kolonizacji niepełnosprawności przez  społeczeństwo ludzi pełnosprawnych. Jest nie tylko głosem demaskującym  pozorną przyjazność dzisiejszego świata wobec ludzi z  niepełnosprawnością intelektualną, ale też głosem walki o prawdziwą i  nieskrępowaną systemowo wolność tych osób.  prof. dr hab. Amadeusz KrauseMonografia  autorstwa Doroty Krzemińskiej stanowi udaną próbę lepszego poznania  fenomenu, jakim są pary osób z głębszą niepełnosprawnością  intelektualną. Na szczególne uznanie zasługuje warstwa językowa pracy –  całość została napisana komunikatywnym, pięknym językiem. […] Książka  jest propozycją interesującą i aktualną zarówno ze względu na podjętą  tematykę (bycie parą w sytuacji głębszej niepełnosprawności  intelektualnej), podmiot badań (dorośli – kobiety i mężczyźni – z  głębszą niepełnosprawnością intelektualną), jak i przyjętą perspektywę  badawczą (badania jakościowe). […] Stanie się ona ważną lekturą dla  studentów pedagogiki specjalnej, nauczycieli i wychowawców pracujących z  młodzieżą i dorosłymi z niepełnosprawnością, a także innych osób  profesjonalnie zajmujących się wspieraniem ludzi z niepełnosprawnością  intelektualną (pracownicy socjalni, terapeuci, instruktorzy). Dobrze  byłoby, gdyby zainteresowała również twórców rozwiązań legislacyjnych  oraz tych, którzy wypracowują system wsparcia społecznego, tak aby  relacje damsko-męskie stały się – jak pisze Autorka – zadaniem „dla  wymiaru regulacji socjalnych, finansowych, a także prawnych czy  legislacyjnych, by zaprojektować realną ofertę pomocy i wsparcia w  zorganizowaniu wspólnego życia zwłaszcza tym parom, które wydają się  zdolne podołać trwaniu w związku, z uwzględnieniem niezbędnej  profesjonalnej asysty w tej drodze”.   dr hab. Agnieszka Żyta, prof. UWM  Polecamy: ";;"Słowo wstępne       Rozdział 1Wprowadzenie w kontekst pola przedmiotowego — wokół (nie)zdolności do bycia parą z niepełnosprawnością intelektualnąDyskurs upośledzonego ucznia i wychowanka — (nie)dorosłość z obniżonym ilorazem inteligencji w kolizji z wiekiem biologicznym  Dyskurs ułomnej uczuciowości — kwestionowanie zdolności do (za)kochaniaOdkrycie seksualności osób z niepełnosprawnością intelektualną i kłopotliwa natura jej ekspresji Dylematy i pytania o wsparcie w dorosłości — wiele mówiąca (nie)obecność zainteresowania kobietą i mężczyzną z niepełnosprawnością intelektualną jako parą  Rozdział 2Metodologiczny kontekst badań — konstrukcja własnego projektu Zakreślenie obszaru przedmiotowego i jego umiejscowienie w jakościowej strategii badawczejMetodologiczny dylemat i jego rozstrzygnięcie: rekonstrukcja założeń dotyczących metod(y) badań i miejsca akcjiStrategia etnograficzna w poznawaniu zjawiska bycia parą osób z niepełnosprawnością intelektualnąPisanie etnografii Deklaracja paradygmatycznaMiejsce akcji i badane osoby a etyczny aspekt badań  Rozdział 3Par portrety subiektywne. „Przekształcenie” danych empirycznych z badań w tekst — opowieści z terenu Maria i HenrykPrzyszli tutaj, spotkali się i to spotkanie utrzymują! Trzymają tą relację, mocno trzymają — bo stali się sobie bliscy. I się tego trzymają! Maria i Henryk jako para w perspektywie terapeutówTo jest taka para, która bez siebie nie jest w stanie funkcjonować  Marta i Dawid, Marta i Adrian, Marzena i Adrian, Marzena i Dawid — hermetyczny krąg relacji damsko-męskich w placówce wsparcia   Marta i Dawid No, wszystko dobrze! Pięknie jest! A co!  Marta i AdrianNie chcę być z Adrianem! A on ciągle za mną łazi!     Marzena i AdrianJa Marzenkę bardzo kocham. Bardzo chcę się o nią troszczyć, opiekować, być z nią cały czas. Cały czas z nią być    Marzena i Dawid Tak, tak, jesteśmy razem, jest bardzo dobrze. No, wreszcie jest tak, jak miało być      Marta — Dawid, Marta — Adrian, Marzena — Adrian, Marzena — Dawid jako pary w perspektywie terapeutów Leitmotiv ośrodka! Tu się wszystko kotłuje wokół tego   Terapeuci o Marcie i DawidzieONA BARDZO SIĘ W NIM ZAKOCHAŁA i najważniejsze dla niej było to, żeby on BYŁ!   Marzena i Adrian widziani przez terapeutów Tak naprawdę to tylko Adrian chciał z nią być. Ona nie. […] Ona to robiła dla mamy. Bo Adrian bardzo podobał się mamie Marzeny jako odpowiedni dla jej córki chłopak  Marzena i Dawid — zapoczątkowanie relacji w oglądzie terapeutówZnudził się Martą. Zauroczył Marzeną. Tamta opatrzyła mu się?     Małgorzata i Tomasz No, to pasujemy do siebie, misiu, nie? […] Tylko że tamten jeszcze nie wie, bo ja go nie chcę zranić    Małgorzata i Tomasz jako para w perspektywie terapeutówTo jest taki związek… trochę takich flirtujących nastolatków   Alina i DariuszNo, my jesteśmy poważną parą! W ogóle jak się jest parą tutaj, to się jest ważnym!  Alina i Dariusz jako para w perspektywie terapeutów No, są parą. Tutaj są. Ale jakiejś głębi w tym nie ma   Dominika i Paweł […] jak chcesz, to już jestem wolny. A ona — że tak!    Dominika i Paweł jako para w perspektywie terapeutów Na pewno jest to jeden z najfajniejszych związków tu w ośrodkuOni wzajemnie coś sobie dają!      305Postscriptum. Być (z) parą w środowiskowym domu samopomocy     Rozdział 4Być parą z niepełnosprawnością intelektualną — interpretacja zjawiska w wybranych kategoriach teorii postkolonialnej Homiego K. Bhabhy   (O) czym jest postkolonializm?    Mimikra, czyli upodobnienie — transformacja pary z niepełnosprawnością intelektualną w „cywilizowany” podmiot    Hybryda/postać hybrydyczna — „prawienormalna”/„pełnosprawnopodobna” para niepełnosprawnych intelektualnie    (Współ)skolonizowani terapeuci — rozszczepienie tożsamości kolonizatora     Spotkanie w Trzeciej Przestrzeni  Słowo końcowe. Emancypacyjna moc etnografii     Bibliografia     O autorce";"Książka Doroty Krzemińskiej wpisuje się w najnowsze nurty badań współczesnej pedagogiki specjalnej, jest krytycznym spojrzeniem na jej niedoskonałości i ważnym głosem w sprawie społecznej emancypacji i równości osób z niepełnosprawnością intelektualną. Jest to praca ważna i potrzebna, dobrze napisana. […] Robią wrażenie nie tylko jej walory koncepcyjne, ale także kunszt narracji Autorki, jej uwidaczniające się na każdym kroku znawstwo tematu, kompletny dobór źródeł oraz precyzja wyrażania myśli. W sensie spojrzenia na dorosłość osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną jest to publikacja wręcz przełomowa. […] Odbiorca poprzez szeroko prezentowane wątki życia badanych wtapia się w ich świat, co daje mu podstawę zrozumienia istoty opisywanego fenomenu. Precyzyjnie dobrane i omawiane fragmenty życia osób z niepełnosprawnością intelektualną będących w związkach partnerskich […] otwierają zamknięty dotychczas świat dla wielu pedagogów, rodziców i terapeutów, […] odkrywają warstwa po warstwie kolejne odsłony codzienności, których istnienia byśmy nie podejrzewali, codzienności, gdzie naczelnej roli nie odgrywa kategoria niepełnosprawności, lecz to, co bliskie również każdemu człowiekowi pełnosprawnemu. […] Drugi powód wagi tej książki to jej niezwykle trafne umocowanie teoretyczne. Użyta w rozważaniach teoria postkolonialna Homiego K. Bhabhy przypomina nam o współczesnych mechanizmach kolonizacji niepełnosprawności przez społeczeństwo ludzi pełnosprawnych. Jest nie tylko głosem demaskującym pozorną przyjazność dzisiejszego świata wobec ludzi z niepełnosprawnością intelektualną, ale też głosem walki o prawdziwą i nieskrępowaną systemowo wolność tych osób.  źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/29951-byc-para-z-niepelnosprawnoscia-intelektualna.html  prof. dr hab. Amadeusz KrauseMonografia autorstwa Doroty Krzemińskiej stanowi udaną próbę lepszego poznania fenomenu, jakim są pary osób z głębszą niepełnosprawnością intelektualną. Na szczególne uznanie zasługuje warstwa językowa pracy – całość została napisana komunikatywnym, pięknym językiem. […] Książka jest propozycją interesującą i aktualną zarówno ze względu na podjętą tematykę (bycie parą w sytuacji głębszej niepełnosprawności intelektualnej), podmiot badań (dorośli – kobiety i mężczyźni – z głębszą niepełnosprawnością intelektualną), jak i przyjętą perspektywę badawczą (badania jakościowe). […] Stanie się ona ważną lekturą dla studentów pedagogiki specjalnej, nauczycieli i wychowawców pracujących z młodzieżą i dorosłymi z niepełnosprawnością, a także innych osób profesjonalnie zajmujących się wspieraniem ludzi z niepełnosprawnością intelektualną (pracownicy socjalni, terapeuci, instruktorzy). Dobrze byłoby, gdyby zainteresowała również twórców rozwiązań legislacyjnych oraz tych, którzy wypracowują system wsparcia społecznego, tak aby relacje damsko-męskie stały się – jak pisze Autorka – zadaniem „dla wymiaru regulacji socjalnych, finansowych, a także prawnych czy legislacyjnych, by zaprojektować realną ofertę pomocy i wsparcia w zorganizowaniu wspólnego życia zwłaszcza tym parom, które wydają się zdolne podołać trwaniu w związku, z uwzględnieniem niezbędnej profesjonalnej asysty w tej drodze”.   dr hab. Agnieszka Żyta, prof. UWM   Ze wstępu: "Fenomen bycia parą (relacji) kobiety i mężczyzny z niepełnosprawnością intelektualną głębszego stopnia interesuje mnie od dawna, sam zaś pomysł jego przemyślanej i celowo zaprojektowanej eksploracji zrodził się podczas realizacji zupełnie innego przedsięwzięcia badawczego. Dotyczyło ono poznawania codziennego życia wymienionej grupy osób przez obserwację zachowań językowych badanego środowiska. Już wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że placówka, w której przeprowadzałam badania — a był nią środowiskowy dom samopomocy — jest przestrzenią, w jakiej dorosłe osoby z głębszym stopniem niepełnosprawności intelektualnej nie tylko angażują się w proponowane im rodzaje i formy terapii zajęciowej czy inne aktywności, ale także nawiązują relacje międzyosobowe. Wśród tych relacji jako niezwykle istotne jawi się bycie parą".     Nie mam nic wspólnego z psychologią, nie pracuję z osobami z niepełnosprawnością umysłową, ale zaintrygował mnie temat związany z tym, w jaki sposób tworzą ze sobą związki takie osoby. Nie mówi się o tym raczej głośno, a czasami można spotkać się z łosami mówiącymi o tym, że ktoś taki w ogóle nie powinien się z kimś spotykać, bo pojawi się dziecko i co?     Początek książki był dla mnie bardzo trudny do przejścia. Podchodziłam kilka razy do tego, by przeczytać pierwszy rozdział. Podejrzewam, że osoby, które nie mają nic wspólnego z psychologią, a zdecydują się na lekturę tej książki, będą miały podobne odczucia. Później było zdecydowanie ciekawiej, pojawiły się relacje osób z niepełnosprawnością intelektualną.     Boli mnie to, kiedy mówi się o nich, że są głupie. To nie jest prawda. Postrzegają rzeczywistość inaczej, ale to nie znaczy, że są gorsi. Czytając ich wypowiedzi, czułam bijącą z nich szczerość. Ci ludzie potrafią cieszyć się z rzeczy, na które my nie zwracamy uwagi. Nie kryją się z uczuciami. To my czasem powinniśmy się od nich uczyć podejścia do życia i drugiego człowieka. Niektóre wypowiedzi mnie wzruszały. Ci ludzie też zmagają się z pewnymi dylematami i nie wiedzą, z kim mają iść przez życie.     Myślę, że to jest książka przede wszystkim dla osób, które pracują z takimi ludźmi albo takich, które mają je w swojej najbliższej rodzinie. Można wtedy spróbować postawić się w ich sytuacji, postarać się je zrozumieć. Czytelnikom, którzy nie mają do czynienia z psychologią, ta książka może sprawić nieco trudności w odbiorze.     Nie mnie oceniać wartość tej publikacji. Mnie najbardziej poruszyły wypowiedzi osób z niepełnosprawnością intelektualną. Słowa autorki stanowiły dla mnie czasem czarną magię, więc w tej kwestii powinni wypowiedzieć się specjaliści. Ja nawet nie będę udawać, że kimś takim jestem, bo to nikomu nie wyjdzie na dobre.     Rozdziały są ułożone w czytelny sposób, nie ma skakania od jednego tematu do drugiego. Pod tym względem nie mogę mieć żadnych zarzutów. Na końcu znajduje się obszerna bibliografia, do której można sięgnąć, by poszerzyć swoją wiedzę na poruszany przez autorkę temat.     Przeczytanie tej publikacji stanowiło dla mnie nie lada wyzwanie, ale dało mi do myślenia, otworzyło oczy na pewne sprawy. Zaczęłam zastanawiać się nad tym, jak osoby z niepełnosprawnością intelektualną radzą sobie z uczuciami. Czasem związek wpływa na nich bardzo dobrze, innym razem to najgorsze, co może ich spotkać. Z nami, osobami zdrowymi, też przecież tak jest.     Reasumując, jeśli interesujecie się psychologią, to jest książka dla was. W przeciwnym wypadku możecie bardzo szybko odpaść i nie przejdziecie nawet przez początek, bo nie będziecie rozumieli, o czym autorka do was mówi.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/29951-byc-para-z-niepelnosprawnoscia-intelektualna.html ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 392 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-647-6.jpg
"Szkoła - polityka - prawo";"George Zygmunt Fijałkowski-Bereday i jego wizja edukacji";"Justyna Wojniak";978-83-8095-667-4;;"Książka poświęcona jest naukowej sylwetce George’a Beredaya (Zygmunta Fijałkowskiego), uznanego badacza polskiego pochodzenia, profesora Harvard University oraz Columbia University. Postać ta, mimo swojego niezaprzeczalnego wkładu w rozwój badań porównawczych w dziedzinie edukacji, pozostaje mało znana na gruncie polskim. W celu zaprezentowania postaci Beredaya w jak najbardziej wielowymiarowy sposób, w książce znalazło się również miejsce na przybliżenie biografii tego uczonego oraz odniesienie do jego intelektualnych i światopoglądowych inspiracji - elementy te niewątpliwie bowiem ukształtowały jego oryginalne spojrzenie na dyscyplinę, która stała się przedmiotem jego naukowej eksploracji. Obok rozważań o charakterze metodologicznym, dotyczących prowadzenia badań porównawczych, na szczególną uwagę zasługują artykułowane przez Beredaya cele, jakie powinny im przyświecać, a mianowicie wzajemne poznanie się narodów, odrzucenie etnocentrycznego punktu widzenia i budowanie przyjaznych, pokojowych relacji niezależnie od dzielących poszczególne kraje różnic ideologicznych, politycznych czy historycznych resentymentów.  Prowadzone przez autorkę badania w Stanford University, Columbia University oraz Harvard University umożliwiły dotarcie do prac Beredaya, które do tej pory nie zostały przetłumaczone na język polski. Prezentowana książka stanowi więc punkt wyjścia dla dalszych badań nad dorobkiem Beredaya oraz dla jego popularyzacji w ojczystym kraju tego uczonego.  Z recenzji prof. dr. hab. Juliana Dybca   Dzieło  Justyny Wojniak jest z wielu względów wyjątkowym w polskiej literaturze  pedagogicznej ostatnich lat. Poświęcone zostało bowiem pedagogice  porównawczej, której tematyka nie ma w Polsce zbyt wielu badaczy i  publikacji [...]. Wydobywa ze społeczności uczonych Amerykanina  polskiego pochodzenia i wprowadza go do naszej pamięci narodowej. [...]  Jest też pierwszą kompletną i całościową  monografią traktującą o tym  oryginalnym uczonym i myślicielu. [...]Z recenzji dr hab. Anny Kargol Recenzowana pozycja [...] to przemyślana prezentacja pełnej sylwetki  naukowca oraz całokształtu jego dorobku naukowego wraz z prześledzeniem  etapów jego rozwoju, znaczenia dla współczesnych mu czasów,  współzależności zarówno z myślą naukową, jak i uwarunkowaniami  zewnętrznymi, wreszcie przesłania wynikającego dla przyszłości. [...] ";;"Przedmowa        Wstęp       Rozdział 1. Jerzy Adam Rotblit / George Z. F. Bereday: żołnierz – imigrant – uczony   1.1. Dzieciństwo i wczesna młodość w międzywojennej Polsce 1.2. Czas drugiej wojny światowej – kariera wojskowa i emigracyjne nadzieje1.3. Amerykański sen: uczony i edukator Rozdział 2. Idea społecznej równości i edukacja dla wszystkich – źródła etycznych i intelektualnych inspiracji2.1. Richard Henry Tawney i idea społecznej równości  2.2. Robert Ulich i jego wizja edukacji  2.3. Edukacja dla wszystkich     Rozdział 3. Metoda porównawcza w badaniach nad edukacją3.1. Pedagogika porównawcza jako dyscyplina naukowa w ujęciu George’a Z. F. Beredaya 3.2. Proces badawczy w badaniach komparatystycznych – uwarunkowania i kontrowersje 3.3. Etapy realizacji badań porównawczych w dziedzinie edukacji – model czterech kroków 3.4. Metodologiczne założenia Beredaya a współczesna pedagogika porównawcza – potencjał i ograniczenia Rozdział 4. Metoda porównawcza w praktyce – wybrane systemy edukacyjne w ujęciu Beredaya 4.1. Geograficzne preferencje w badaniach Beredaya4.2. Związek Radziecki – szkoła jako trybik w politycznej machinie4.2.1. Radziecka polityka edukacyjna i jej priorytety 4.2.2. Radziecka szkoła a polityka narodowościowa federacji 4.2.3. Edukacja w Związku Radzieckim – droga ku bezklasowemu społeczeństwu?  4.3. Japonia – edukacja jako przestrzeń międzynarodowego porozumienia 4.3.1. Edukacja japońska a edukacja amerykańska – dwa różne światy?  4.3.2. Japońsko-amerykański program dla nauczycieli – od uprzedzeń narodowościowych do ujednolicenia poglądów Rozdział 5. Dziecko i jego prawa – nowa perspektywa w edukacji  5.1. Zagadnienia edukacyjne w perspektywie prawnej i prawo oświatowe5.2. Prawo dotyczące niepełnoletnich – w stronę koncepcji praw dziecka 5.2.1. Prawo do życia 5.2.2. Prawo dotyczące dzieci  5.2.3. Prawo obywatelskie    5.2.4. Prawo szkolne  5.2.5. Wymiar sprawiedliwości dla nieletnich      Zakończenie     Bibliografia   Spis fotografii";"Chwała Oficynie Wydawniczej "Impuls", która wydała znakomitą  monografię z nurtu biografistyki pedagogicznej autorstwa Justyny Wojniak  p.t. "SZKOŁA - POLITYKA - PRAWO. George Zygmunt Fijałkowski-Bereday i  jego wizja edukacji" (2019).Otrzymaliśmy pasjonującą historię  życia i twórczości naukowej jednego z najwybitniejszych w dziejach nauk  społecznych na świecie komparatystów. Na podstawie tej książki mógłby  powstać sensacyjny film o wybitnym Polaku, patriocie, uczonym, który  "pięknym umysłem" wpisał się w rozwój światowej komparatystyki. Chyba  niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że mieliśmy w dziejach polskiej  nauki wspaniałych uczonych, których twórczość, oryginalna metodologia  badań nie straciły na swojej aktualności. Stanowią kanon wiedzy dla  studentów i początkujących badaczy. Justyna Wojniak  wykonała "koronkową robotę" w zgromadzeniu wiedzy o PEDAGOGU (absolwent  pedagogiki w Harvard University), a zarazem i znakomicie wykształconym  PRAWNIKU (absolwent Columbia Law School), EKONOMIŚCIE, SOCJOLOGU i  POLITOLOGU (absolwent London School of Economics). Autorka  biografii Beredaya pozyskała wiedzę z amerykańskich archiwów, ale - co  jeszcze bardziej czyni tę pracę wiarygodną - od członków najbliższej  rodziny Profesora, która udostępniła bogate materiały i dokumenty z jego  życia. A był to absolutny fenomen w akademickim świecie nauk  społecznych, geniusz pedagogiki XX wieku, niebywały  talent, wspaniały wykładowca, autor fundamentalnych rozpraw naukowych,  który jest lepiej znany Amerykanom czy Brytyjczykom, aniżeli Polakom.  Jak o nim mówią: It is Man of Many Worlds - człowiek wielu światów. George Zygmunt Fijałkowski-Bereday  (ur. 20.07.1920 w Warszawie - zm. 22.10.1983) był uczonym, profesorem  najlepszych na świecie uniwersytetów w Harvard University oraz Columbia  University. Przyszedł na świat w Warszawie spędzając dzieciństwo i okres  dorastania w rodzinnym majątku z XVII w. Dębinki k.stolicy. W 1928 r.  uczęszczał do szkoły z internatem a następnie do gimnazjum. W domu miał  guwernantkę uczącą go niemieckiego, a w gimnazjum uczył się jeszcze  greki i łaciny. Chciał zostać duchownym, ale wybuch II wojny  światowej sprawił, że wstąpił do polskiej armii służąc w kawalerii. W  1940 r. wyjechał do Anglii, gdzie ukończył szkolenie w brytyjskiej  piechocie spadochronowej. Z jego inicjatywy powstał polski batalion, z  którym wziął udział we wrześniu 1944 r. w alianckim desancie 1 Dywizji  Powietrznodesantowej "Czerwonych Diabłów" pod Arnhem (operacja "Market  Garden"), którego zadaniem było przekroczenie Renu i opanowanie jednego z  mostów na rzece. Większość żołnierzy zginęła. Za udział w tej operacji  został odznaczony orderem Virtuti Militari. Po zakończeniu  działań wojennych nie powrócił do kraju pozostając w Wielkiej Brytanii,  gdyż miał informacje na temat sytuacji w Polsce przejętej przez sowiecką  władzę. Wiedział o mającym miejsce traktowaniu przez UB za wrogów,  walczących w AK czy poza granicami kraju, o ich aresztowaniach bądź  deportacjach i skrytobójczych morderstwach. Pozostał w Londynie, gdzie  ukończył studia z zakresu ekonomii i socjologii w London School of  Economics oraz studia historyczne w Oxford University, gdzie obronił  swoją rozprawę doktorską. Został zaangażowany przez Ministerstwo  Edukacji Wielkiej Brytanii w latach 1945-1947 w prace Committee for the  Education of Poles in Great Britain na rzecz polskiej wspólnoty. W  1950 r. opuścił Wyspy Brytyjskie płynąć do Ameryki Północnej, gdzie  doświadczył trudnego życia biednego imigranta. Pracował "na zmywaku" w  restauracji, ale i udzielał lekcji jeździectwa, zatrudniał się w hodowli  buldogów, zarabiając na życie, ale i zarazem poświęcając resztę czasu  na uczenie się. W 1954 r. został zatrudniony w Harvard University, potem  w Boston College czy następnie w Columbia University prowadząc badania  porównawcze. W związku z Mary Hale Gillam urodziło się dwoje dzieci -  najpierw córka Cornelia Krystyna, a w pięć lat później syn Thaddeus  Matthew Sigmund, zaś w 1966 r. adoptowali jeszcze sierotę  japońsko-amerykańskiego pochodzenia Mariko Nonaka. Nic dziwnego, że  wychowując i gruntownie kształcąc własne dzieci poświęcił się naukowo  problematyce edukacyjnej. Bereday opracował własną metodologię  badań porównawczych prowadząc intensywną działalność naukową w skali  międzynarodowej. Wykładał w Moskwie, Edynburgu, Barcelonie, Paryżu,  Sztokholmie, Singapurze, Kuala Lumpur, Honolulu, na Hawajach i w  Warszawie. Wykładał nie tylko pedagogikę porównawczą, ale także  socjologię i prawo. Jak pisze J. Wojniak: "Tym, co w opinii Beredaya  łączyło pedagogikę i prawo, był fakt, że nauczyciele i prawnicy  reprezentowali dwie profesje, które stoją na straży konstytucji i  istniejącego porządku społecznego.(...) Prawo i pedagogika niosły z sobą  określone wartości, fundamentalne z punktu widzenia funkcjonowania  ludzkiej społeczności" (s. 61). Bereday był ekspertem OECD i  UNESCO, a także sprawował funkcje szefa Krótkoterminowej Amerykańskiej  Misji Grantowej na rzecz Europy Zachodniej. Angażował się w działalność  Comparative Education Society przekształconej w 1969 r. w Comparative  and International Education Society. To Bereday powołał do życia  czasopismo Comparative Education Review, pełniąc rolę redaktora  naczelnego. Na łamach tego periodyku publikowali też polscy komparatyści  czasów PRL. W uznaniu zasług dla tego uczonego, po jego śmierci, w 1989  r. ustanowiono w stowarzyszeniu Comparative and International Education  Society nagroda jego imieniem za najlepsze publikacje z pedagogiki  porównawczej ("The George Bereday Annual Best CER Article Award"). George  Zygmunt-Fijałkowski-Bereday biegle posługiwał się oprócz języka  polskiego także angielskim, francuskim, niemieckim, rosyjskim, włoskim,  hiszpańskim i japońskim. Nie musiał znać języka fińskiego czy duńskiego,  by poznać swoistość polityki oświatowej i ustroju szkolnego tych  krajów. Tymczasem jeden z recenzentów Narodowego Centrum Nauki -  analfabeta kulturowy ośmiela się negować projekty polskich uczonych z  zakresu komparatystyki twierdząc, że jak nie znają fińskiego czy  duńskiego, to nie przysługuje im prawo do prowadzenia badań  porównawczych w tych krajach. No cóż, mali pseudouczeni tak mają. Polecam  rozprawę Justyny Wojniak o George Zygmuncie Fijałkowskim-Bereday, która  powinna stać się podstawową lekturą dla wszystkich studentów i  doktorantów pedagogiki, by nie tylko wyzbyli się kompleksów w stosunku  do innych nauk społecznych, ale poznali dzieło życia i twórczości  światowej klasy i rangi naukowca. Bereday znakomicie bowiem łączył pasję  swojej profesji z życiem rodzinnym i społeczno-kulturowym. Nie  zdradzam treści książki, ale dzisiejsza władza oświatowa, jak i może  przede wszystkim opozycja powinny przestudiować tę książkę, by nie tylko  poznać wybitnego Polaka, ale zrozumieć, czym są badania porównawcze dla  polityki oświatowej, w jakim zakresie można i powinno się korzystać z  doświadczeń zagranicznych oraz by zrozumieć, jak ważne są w rozwoju  dziecka i funkcjonowaniu demokratycznego społeczeństwa wiedzy prawa  nieletnich.profesor nauk humanistycznych Bogusław Śliwerskiźródło: http://sliwerski-pedagog.blogspot.com/2020/01/george-bereday-swiatowej-sawy.html   Dzieło Justyny Wojniak jest z wielu względów wyjątkowym w polskiej  literaturze pedagogicznej ostatnich lat. Poświęcone zostało bowiem  pedagogice porównawczej, której tematyka nie ma w Polsce zbyt wielu  badaczy i publikacji [...]. Wydobywa ze społeczności uczonych  Amerykanina polskiego pochodzenia i wprowadza go do naszej pamięci  narodowej. [...] Jest też pierwszą kompletną i całościową monografią  traktującą o tym oryginalnym uczonym i myślicielu.Z recenzji prof. dr. hab. Juliana DybcaRecenzowana  pozycja [...] to przemyślana prezentacja pełnej sylwetki naukowca oraz  całokształtu jego dorobku naukowego wraz z prześledzeniem etapów jego  rozwoju, znaczenia dla współczesnych mu czasów, współzależności zarówno z  myślą naukową, jak i uwarunkowaniami zewnętrznymi, wreszcie przesłania  wynikającego dla przyszłości. Z recenzji dr hab. Anny Kargol    ";54.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 364 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-667-4.jpg
"Osoba ludzka w realnym świecie";"Studium filozoficzno-prawne ";"Mariusz Paradowski ";978-83-8095-689-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookChciałbym zaproponować Czytelnikom krótkie studium  filozoficzno-prawne poruszające rudymentarne kwestie dotyczące osoby  ludzkiej w realnym świecie życia społecznego. Chociaż temat wydaje się  stricte filozoficzny, to jednak nie pozostaje obojętny dla prawa. Łączy  on ujęcie człowieka wypracowane w naukach humanistycznych  (filozoficzno-teologicznych) z ukazaniem jednostki ludzkiej w  perspektywie nauk społecznych (prawoznawstwa). Komparatystyczne  spojrzenie na rzeczywistość bytu osobowego usytuowanego w realnym  świecie powinno zachęcać do prowadzenia starannych badań naukowych,  dzięki którym pojawi się szansa tworzenia rzeczywistości społecznej na  miarę osoby ludzkiej. Trudno nie zauważyć, że nauki szczegółowe nie  pozostają samodzielnymi dyscyplinami. Filozofia musi zatem stanowić ich  dopełnienie, pozwalając człowiekowi pozyskiwać pełnię prawdy o nim  samym, jak również o jego życiu społecznym.Mariusz ParadowskiNiniejsze opracowanie składa się z wprowadzenia, sześciu  rozdziałów, appendiksu oraz zakończenia. Rozdział pierwszy  egzemplifikuje potrzebę realistycznej antropologii i metafizyki w  dziedzinie refleksji nad prawem stanowionym. Przedstawia on tematykę  błędu antropologicznego w kontekście prawa, źródła ideologizacji  myślenia o prawie oraz potrzebę analogicznego ujęcia prawa stanowionego.  Rozdział drugi porusza problematykę dotyczącą podmiotowości osoby  ludzkiej według koncepcji ks. Mieczysława A. Krąpca. U podstaw tej  analizy znajdują się kwestie związane z przedmiotowym obowiązywaniem  prawa oraz z obowiązywaniem prawa w podmiocie. Istotne miejsce w  przestrzeni dyskusji zajmują rozważania dotyczące duszy i ciała,  poznania intelektualnego i zmysłowego oraz metafizycznej logiki.  Rozdział trzeci omawia z kolei tematykę metafizycznego oraz  teologicznego spojrzenia na rzeczywistość w koncepcji M.A. Krąpca. Uwaga  koncentruje się tu na teologicznych podstawach rzeczywistości opartej  na biblijnym paradygmacie interpretacyjnym. Rozdział ten dostarcza także  podłoża dla teologicznego obrazu świata i człowieka. Ważną jego częścią  są rozważania na temat zależności pomiędzy teologią a metafizyką.  Rozdział czwarty ukazuje natomiast teologiczny wy- miar arche oraz jego  współczesne inklinacje. Niniejsza część opracowania wskazuje na  rozumienie znaczenia arche oraz genezę terminu. Tekst omawia wpływ  filozofii jońskiej na filozoficzną interpretację rzeczywistości.  Rozdział piąty podejmuje z kolei problematykę ius gentium w  średniowiecznej kulturze prawnej. U podstaw rozważań znajdują się  zagadnienia cenne dla prawoznawstwa, filozofii oraz kulturoznawstwa.  Poczynione ustalenia wyjaśniają rozumienie pojęcia kultury oraz termin  „kultura prawna”, umożliwiają dokonanie klasyfikacji prawa w światowej  kulturze. Uwypuklone zostało tu znaczenie ius gentium w kulturze prawnej  na tle konfliktu polsko-krzyżackiego w średniowiecznej Europie. Część  ta przedstawia oddziaływanie średniowiecznego prawa narodów na  współczesne rozumienie ius gentium obecne w nauce prawa. Rozdział szósty  dotyczy natomiast kultury i tradycji pielgrzymowania jako środka  umacniania i obrony tożsamości oraz podmiotowości człowieka. Porusza on  aspekty związane z genezą, istotą i znaczeniem pielgrzymek oraz  pielgrzymowania na Jasną Górę. Appendix jest dodatkiem odnoszącym się do  milczącej mowy ciała w koncepcji Agnieszki K. Haas. Zwraca on również  uwagę na upodmiotowienie człowieka przez sztukę.Książka przeznaczona jest dla każdego, kto chciałby lepiej poznać  relacje zachodzące między człowiekiem, filozofią, prawoznawstwem oraz  kulturą.  ";;"WprowadzenieRozdział IO potrzebie realistycznej antropologii i metafizyki w dziedzinie refleksji nad prawem stanowionym     Uwagi wstępne       Potrzeba metafizyki dla systemu prawa      Błąd antropologiczny a prawo        U źródeł ideologizacji myślenia o prawie        O potrzebie analogicznego ujęcia prawa stanowionego     Podsumowanie     Rozdział IIPodmiotowość osoby ludzkiej według ks. Mieczysława A. Krąpca   Uwagi wstępne     Przedmiotowe obowiązywanie prawa oraz obowiązywanie prawa w podmiocie    Dusza i ciało      Metafizyczna logika      Podsumowanie       Rozdział IIIMetafizyczne oraz teologiczne spojrzenie na rzeczywistość w koncepcji ks. Mieczysława A. Krąpca  Uwagi wstępne        Teologiczne podstawy rzeczywistości      Teologiczny obraz świata i człowieka       Metafizyczne podstawy rozumienia rzeczywistości      Podsumowanie   Rozdział IVTeologiczny wymiar arche oraz jego współczesne inklinacje   Uwagi wstępne     Rozumienie znaczenia terminu arche oraz jego geneza       Wpływ filozofii jońskiej na współczesność       Podsumowanie     Rozdział VIus gentium w średniowiecznej kulturze prawnej   Uwagi wstępne        Pojęcie kultury oraz termin kultury prawnej    Klasyfikacja prawa w kulturze światowej        Ius gentium w kulturze prawnej    Podsumowanie    Rozdział VIKultura a tradycja pielgrzymowania jako środek umacniania i obrony tożsamości oraz podmiotowości człowieka    Uwagi wstępne      Pojęcie kultury oraz tradycji na gruncie kulturoznawstwa    Znaczenie pielgrzymki oraz istota pielgrzymowania w kulturze     Geneza pielgrzymek do ziemi częstochowskiej     Istota i znaczenie pielgrzymowania do ziemi częstochowskiej     Podsumowanie       AppendixMilcząca mowa ciała Agnieszki K. Haas. Upodmiotowienie przez sztukę    Główne tezy lub problemy       Nawiązania do innych autorów     Punkt wyjścia i dojścia analiz        Uwagi, spostrzeżenia i wnioski      Zakończenie    Bibliografia     Netografia       Akty prawne";"Książka podejmuje niezwykle ważne zagadnienia dotyczące  filozoficznego rozumienia prawa stanowionego oraz ładu społecznego, w  którym istnieje autentyczna afirmacja podmiotowości osoby ludzkiej.  Autor pragnie wykazać, że zarówno stanowienie prawa, jak i jego  wykładnia oraz same działania społeczne człowieka pokierowane prawem  wymagają pogłębionego wykształcenia filozoficznego, przede wszystkim  ugruntowanego w filozofii klasycznej, metafizycznej. Z recenzji dr. hab. Pawła Skrzydlewskiego, prof. PWSZ w Chełmie  ";28.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 88 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-689-6.jpg
"Fenomen mangi i anime w środowisku młodzieży";"Studium dyfuzji kultur";"Agnieszka Materne";978-83-8095-478-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookWielu dorosłym osobom Japonia kojarzy się ze skomplikowanym systemem pisowni, kwitnącą wiśnią, sushi, samurajami i usłużnymi gejszami (erotyką) czy zaawansowaną technologią. Gdy pytamy zaś młodych ludzi o pierwsze skojarzenia z Japonią, częściej pada odpowiedź: manga lub anime. Na początku XXI wieku Jerzy Szyłak (2000a) napisał, że – chcąc nie chcąc – japońska twórczość plastyczna wniknęła w dorobek światowej sztuki sekwencyjnej, stając się jej integralną częścią. Dlatego zarówno manga, jak i anime funkcjonują jako jeden z licznych dziś tekstów kultury. Przedmiotem badań przedstawionych w niniejszej publikacji nie jest sam fenomen mangi i anime (choć starałam się je opisać w szerokim kontekście), ale jego wpływ na współczesną polską młodzież i jej postrzeganie, rozważany z punktu widzenia pedagoga posiadającego również artystyczną, akademicką formację. Dlatego Czytelnik znajdzie w publikacji dużo nawiązań do wizualnej strony mangi i anime, a mniej do np. właściwości językowych. Zdaję sobie sprawę, że niektóre wątki mogły zostać w książce za mało rozwinięte. Przenikająca do Polski kultura mangi i anime jest bowiem zjawiskiem na tyle złożonym i interdyscyplinarnym, że objęcie tego zagadnienia w całości tylko jednymi badaniami było po prostu niemożliwe. Niniejsza publikacja stanowi zatem próbę zrozumienia modelu rozprzestrzeniania się mangi i anime daleko poza granice Japonii – zarówno geograficzne, jak i kulturowe. Co sprawiło, że świat zachodni, w tym Polska, dobrowolnie zainfekował się „wirusem obrazkowym z Kraju Kwitnącej Wiśni” (Frąckiewicz, 2011) i jakie są tego konsekwencje? Jaki wpływ ta kultura miała na procesy wychowawcze? Co można zrobić, aby oddziaływania te przekształcać w wartości pozytywne – rozwijające młodych ludzi zafascynowanych mangą i anime?Monografia składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym podjęłam próbę usystematyzowania znaczeń pojęcia „kultura”, a także wskazania różnych koncepcji tego zjawiska oraz jego współczesnych dróg rozwoju i przeobrażeń. Opisałam w nim również historyczne procesy kulturowego dojrzewania mangi i anime w samej Japonii oraz dokonany przez nich podbój zachodniego świata. W rozdziale drugim przedstawiam zagadnienia związane z młodzieżą i jej kulturą, uwzględniając percepcję i recepcję sztuki w ogóle. W kolejnym rozdziale ukazuję metodologiczne założenia badań własnych. W rozdziałach czwartym, piątym i szóstym prezentuję zaś wyniki badań, wyciągnięte z nich wnioski oraz postulaty pedagogiczne.Wszystkie mangi i anime opublikowane w Polsce staram się cytować pod polskimi tytułami (często także oryginalnymi). Dzieła oficjalnie niewydane lub niewyemitowane w naszym kraju przytaczam w ich oryginalnym brzmieniu, z ewentualnym tytułem angielskim (jeżeli taki istnieje) i/lub tytułem w innym języku, jeżeli cytowanie odnosi się do konkretnej wersji językowej. Dla potrzeb publikacji przyjęłam oznaczanie japońskiego komiksu i filmu animowanego terminami „manga” i „anime”. Pojęcia te, w szerszym znaczeniu kontekstowym, omówiłam w pierwszym rozdziale książki. Określenie „kultura mangi” i skrót „m & a” (od manga & anime) odnoszą się natomiast do całości zainteresowań japońskim komiksem i filmem animowanym oraz do działań podejmowanych w celu realizacji przez młodzież pasji związanych z tymi zjawiskami kultu­rowymi.  ";;"Wstęp               Rozdział IKultura jako wymiar ludzkiego życia      1.    Koncepcje kultury           1.1.    Historyczne ujęcie pojęcia kultury         1.2.    Aspekty antropologiczne rozumienia pojęcia kultury   1.3.    Filozoficzne wyobrażenie kultury            2.    Procesy kulturowe we współczesnej Europie         2.1.    Historyczne uwarunkowania procesów kulturowych    2.2.    Dyfuzja kultur w dobie globalizacji            3.    Upowszechnianie się mangi i anime          3.1.    Manga i anime w Japonii            3.2.    Manga i anime na Zachodzie        3.3.    Manga i anime w Polsce       Rozdział IIMłodzież i kultura        1.    Młodzież – próba scharakteryzowania zbiorowości     1.1.    Ramy typologiczne          1.2.    Wiek niepokojów dojrzewania            1.3.    Grupy odniesienia            2. Globalna ekumena wyobraźni            2.1.    Idea uczestnictwa w kulturze      2.2.    Percepcja świata (i) sztuki            Rozdział IIIMetodologia badań własnych        1.    Problemy i hipotezy badawcze        2.    Metody i ich charakterystyka        3.    Zakres i populacja osób badanych       Rozdział IVManga i anime w polskiej kulturze młodzieżowej       1.    Specyfika mangi i anime       1.1.    Forma i treść    1.2.    Między formą a treścią        1.3.    Forma bez (istotnej) treści    2.    Manga i anime w świadomości swoich miłośników        2.1.    Czynniki zainteresowania się kulturą mangi      2.2.    Wiedza na temat swoich zainteresowań        2.3.    Realizacja zainteresowań w obszarze kultury mangi     Rozdział VObszary oddziaływań wychowawczych kultury mangi 1.    Kreatywność a powielanie        2.    Aktywność indywidualna a praca zespołowa        2.1.    Cosplay – (wy)twórcze poszukiwanie własnego Ja       2.2.    Skanlacje – (nielegalne) źródło nowych umiejętności praktycznych    Rozdział VIDoskonalenie oddziaływań wychowawczych mangi i anime       1.    Wykorzystanie w edukacji wychowawczego oddziaływania kultury mangi     2.    Udział mass mediów w kształtowaniu zainteresowań kulturą mangi       3.    Modelowanie kultury mangi przez główne podmioty wychowania – młodzież i rodzicówZakończenie       Bibliografia        Monografie i artykuły       Platformy i strony internetowe    Źródła statystyczne      Mangi     Spis ilustracji       Spis wykresów   ";"Książka […] podejmuje bardzo ważny problem naukowy w  perspektywie prób zrozumienia dynamiki rekonstrukcji tożsamości  młodzieży w naszym (po)nowoczesnym społeczeństwie. Obecnie w tej sferze  życia społecznego mamy bowiem do czynienia ze zjawiskiem dyskursywnego  przesunięcia socjalizacyjnego. Monografia ta z powodzeniem chwyta  „diagnostyczną kamerą” ten właśnie problem – na przykładzie znakomitej  jego krystalizacji, jaką stanowi fenomen mangi i anime. Ogląd, który  Czytelnik otrzymuje, jest zarówno niezwykle przekonywający, jak i  interesujący. […] Przedstawiając wyniki badań własnych, Autorka nie  rezygnuje z rozważań teoretycznych o charakterze społeczno-kulturowym,  co w jeszcze większym stopniu pogłębia wartość jej narracji. Jest to  analiza bardzo szczegółowa, systematyczna, oryginalna i rzetelna, a  jednocześnie obrazowa […].Z recenzji prof. dr. hab. Zbyszka MelosikaFenomen mangi i anime w środowisku młodzieżyOficyna  Wydawnicza IMPULS znana jest wśród tego rodzaju podobnych wydawnictw z  szerokiego wachlarza tematów jakie podejmują jej autorzy. Tym razem  Agnieszka Materna opublikowała plon swoje pracy badawczej poświęconej  odbiorowi japońskiej sztuki komiksowej mangi i anime w środowisku  polskiej młodzieży pt. „Fenomen mangi i anime w środowisku młodzieży”.Praca  jest wynikiem jej własnych badań ankietowych opartych o metodę  triangulacji czyli poszukiwania rozwiązań, które ukazały by całe  szerokie spektrum badanych zjawisk oraz ich wnikliwego i krytycznego  zrozumienia. Autorka wybrała z czterech dostępnych metod triangulacji:  źródeł, badaczy, teorii i metod tą ostatnią. Materna skupiła się na  naukowej analizie dokumentów związanych z badaną mangą i anime  dostępnymi w Polsce.Manga, japoński komiks, a właściwie książka  obrazkowa przedstawiająca w formie graficznej różnorodne fabuły, często  bardzo trudne w odbiorze jest ważnym elementem japońskiej kultury  czytelniczej. O czym informuje nas Agnieszka Materna w rozdziale  pierwszym w trzeciej jego części, a uzupełnia obraz swoich przemyśleń na  ten temat w rozdziale czwartym, w którym opisuje status japońskiej  mangi i anime w polskiej kulturze młodzieżowej.Fenomen jej  popularności stał się faktem kulturowym na całym świecie. Wpierw manga  osiągnęła swoją popularność w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii.  Dzięki własnej tradycji graficznej i plastycznej japońska manga  absorbując nowe techniki medialne rozlała się po całym świecie  docierając także do Polski. Znajdziemy tu na ten temat wiele ciekawych  informacji i faktów, co czyni monografię Materny ciekawym przyczynkiem  do pochylenia się nad historią recepcji japońskich komiksów w polskiej  kulturze komiksowej.W pierwszych dwóch rozdziałach autorka  próbuje usystematyzować znaczenie słowa kultura w szerszym ujęciu  antropologiczno-filozoficznym, co łączy się potem w analizę dyfuzji  kulturowej czyli łączeniu się i przenikaniu różnych elementów między co  najmniej dwiema kulturami, lub wewnątrz kulturowo zróżnicowanego  społeczeństwa. Jest to o tyle ciekawe, iż społeczeństwo polskie, jak  dowodzi Materna wywodzi się z kręgu tradycji kultury chrześcijańskiej.  Jej wpływ był we wcześniejszej historii bardzo silny, co związane było z  burzliwymi historycznymi przejściami narodu polskiego. Potem, w czasach  powojennych nastąpił stopniowy okres laicyzacji, który świadczy też o  otwartości społeczeństwa polskiego, szczególnie młodzieży na różne obce  wpływy kulturowe. Świadczy o tym też świetny odbiór tłumaczonych na  język polski serii japońskich mang i co to za tym idzie powstanie wielu  firm wydawniczych. Ważną częścią monografii Materny są jej własne  wyniki badań, w tym badań triangulacyjnych, gdzie skupia się nie tylko  na aspekcie odbioru czytelniczego w Polsce japońskiej mangi i anime, ale  również dzięki szerokiemu wachlarzowi pytań uzyskuje dużą wiedzę o  zainteresowaniach sztuką, plastyką polskiej młodzieży, czy też  informacje dotyczące jakości edukacji plastycznej w Polsce.Najciekawszą  częścią pracy Materny jest rozdział czwarty, w którym zajmuje się  specyfiką mangi i anime w środowisku polskiej młodzieży. Dowiadujemy się  z niej wiele ciekawych informacji dotyczących rodzajów literackich  japońskich mang ilustrowanych jej wybranymi przykładam. Autorka  analizuje je nie tylko od strony formy plastycznej ale również treści  fabuły.Agnieszka Materna szczegółowo analizuje, co interesuje  najczęściej polskiego czytelnika w odbiorze japońskiego komiksu. Okazuje  się, iż ponad 70% badanych respondentów wskazuje na styl rysowania, na  różnorodność treścią, wyraziste cechy bohaterów. Bardzo dużą rolę w  popularyzacji mangi w Polsce wzięły na siebie czasopisma np. „Kyaa”,  „Otaku” czy Arigato”, a także ostatnio wydawnictwa on-line, tu  Tanuki.pl.Myślę, że te pięćset tytułów przetłumaczonych na język  polski, co przełożyło się na dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt  woluminów przełożyło się na dużą popularność japońskich mang i filmów  anime. Wiele serii cieszy się wręcz kultową popularnością, a sporo  tytułów osiąga wysokie ceny na stronach internetowych antykwariatów,  Allegro, OLX, a także omówienia listy bestsellerów na blogach  internetowych.Japońskie mangi i anime na trwałe zagościły na  polskim rynku wydawniczym oraz w świadomości czytelniczej polskiej  młodzieży. Praca Agnieszki Materny wypełnia lukę na polu badań  komparatystycznych i czytelniczych dotyczących tak specyficznej  kategorii edytorskiej jaką jest japońska manga i anime, co przy okazji  przyczynia się do pogłębienia znajomości kultury japońskiej w polskim  społeczeństwie.Gabriel Leonard Kamińskiźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/fenomen-mangi-i-anime-w-srodowisku-mlodziezy  ";44.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 288 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-478-6.jpg
"Skrócony leksykon terminologii kościelnej Polsko-Włoski i Włosko-Polski";;"Artur J.  Katolo";978-83-8095-675-9;;"Niniejszy leksykon nie należy do rozpraw z dziedziny teologii ani tym bardziej prawa kanonicznego. Wpisuje się w językoznawstwo, ponieważ powodem jego powstania była chęć przedstawienia specyfiki terminologii kościelnej zarówno w języku polskim, jak i włoskim. Znajdujące się w książce krótkie definicje pojęć służą wyjaśnieniu znaczenia danego terminu. Autor zdaje sobie sprawę, że nie uwzględnił wszystkich terminów i pojęć, ale jego pracy przyświecała idea przygotowania skróconego leksykonu terminologii kościelnej. Piszący te słowa ma nadzieję, że leksykon ten będzie stanowił istotną pomoc dla tłumaczy języka włoskiego i polskiego, którzy na co dzień nie mają styczności ze specyfiką języka kościelnego.  Artur J. Katolo Z recenzji ks. prof. dr. hab. Andrzeja K. Rogalskiego – PWSTE w JarosławiuPodkreślić należy wartość użytkową leksykonu, który może służyć nie tylko studentom teologii, ale także każdemu wykształconemu człowiekowi pragnącemu poszerzyć swą wiedzę o specyficzne pojęcia z terminologii kościelnej. Bogata treść leksykonu powoduje, że jego lektura zachęca do głębszego poznania historii biblijnej, liturgii kościelnej, prawa kanonicznego, a nawet kultury włoskiej.   ";;"Wstęp      Introduzione    Wykaz skrótów / Elenco delle abbreviazioni       Leksykon POLSKO-WŁOSKI  VOCABOLARIO POLACCO-ITALIANO   VOCABOLARIO ITALIANO-POLACCO  Leksykon WŁOSKO-POLSKI   Bibliografia      O autorze   ";"Dzięki tej publikacji otrzymujemy najważniejsze i najczęściej spotykane pojęcia związane z liturgią, rokiem liturgicznym, świętami, а także terminy grzecznościowe. […] Pо ten słownik chętnie sięgną kleryk, zakonnik, ksiądz czy katecheta; i myślę, żе – jak każdy wierny – również biskup wykorzysta tę publikację w wielu sytuacjach. 			Z recenzji ks. bpa Jana Sobiły – biskupa pomocniczego diecezji charkowsko-zaporoskiej Il vocabolario polacco-italiano e italiano-polacco sulla terminologia ecclesiastica si presenta sotto due prospettive: la prima operativa, la seconda corrisponde ad una esigenza di natura spirituale e liturgica. […]  La cura che è stata posta nel dare senso alla terminologia ecclesiastica, pur avendo un carattere tecnico-linguistico, perde la sua fredda neutralità per manifestare la spiritualità che dalla parola si effonde. 			Z recenzji prof. dr. Giana Pietra Calabrò – Universitá della Calabria, Arcavacata di Rende  Skrócony leksykon terminologii kościelnej autorstwa ks. prof. dr. hab. Artura Katolo adresowany jest nie tylko do adeptów teologii, ale także do studentów i wykładowców innych dyscyplin. Może po niego sięgnąć każdy, kto chce szybko poznać znaczenie terminów kościelnych. Napisany językiem naukowym, zrozumiałym dla każdego – staje się przydatny w czytaniu literatury teologicznej. 				Z recenzji ks. prof. Dr. hab. Bogdana Węgrzyna – PWSZ w Tarnowie  Podkreślić należy wartość użytkową leksykonu, który może służyć nie tylko studentom teologii, ale także każdemu wykształconemu człowiekowi pragnącemu poszerzyć swą wiedzę o specyficzne pojęcia z terminologii kościelnej. Bogata treść leksykonu powoduje, że jego lektura zachęca do głębszego poznania historii biblijnej, liturgii kościelnej, prawa kanonicznego, a nawet kultury włoskiej.  		Z recenzji ks. prof. dr. hab. Andrzeja K. Rogalskiego – PWSTE w Jarosławiu   ";29.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 196 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-675-9.jpg
"Satysfakcja seksualna kobiet i mężczyzn w okresie wczesnej, średniej i późnej dorosłości – uwarunkowania psychospołeczne";"Komu i kiedy seks przynosi radość?";"Agnieszka Nomejko";978-83-8095-686-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookMonografia Agnieszki  Nomejko i Grażyny Dolińskiej-Zygmunt jest pierwszą publikacją na rynku  krajowym poświęconą uwarunkowaniom satysfakcji seksualnej doświadczanej  przez kobiety i mężczyzn. [...]Monografia zawiera pięć rozdziałów: trzy o charakterze teoretycznym i  dwa przedstawiające rezultaty badań własnych. Rozdział pierwszy  poświęcony został zdrowiu seksualnemu. Omówiono tu modele teoretyczne  zdrowia seksualnego i satysfakcji seksualnej. W rozdziale drugim ukazano  problem uwarunkowań satysfakcji seksualnej w kontekście różnych  perspektyw teoretycznych i badań empirycznych. W kolejnym rozdziale  podjęto zagadnienie rozwoju psychoseksualnego człowieka i uwarunkowań  zadowolenia z życia seksualnego w różnych okresach dorosłości. Rozdział  czwarty zawiera opis projektu badań własnych i prezentację uzyskanych  wyników, a ostatni podsumowuje dokonania badawcze. Pracę zamyka  zakończenie, w którym wskazano na aplikacyjny charakter autorskich badań  oraz zarysowano kierunki dalszych poszukiwań badawczych.W załączniku 1 zamieszczono autorskie narzędzia pomiaru satysfakcji  seksualnej i jej wyznaczników, które mogą być wykorzystane zarówno w  pracy badawczej, jak i praktyce klinicznej.Książka przeznaczona jest dla szerokiego grona osób zainteresowanych  problematyką psychologicznych uwarunkowań zadowolenia z życia  seksualnego, w tym profesjonalistów (seksuologów, psychologów, lekarzy,  terapeutów), a także studentów psychologii, pedagogiki i medycyny. Fragment Zakończenia Wartością przeprowadzonych badań jest ich aplikacyjny charakter. Uzyskane rezultaty badawcze mogą zostać wykorzystane w praktyce, w szczególności w obszarze promocji zdrowia seksualnego i jego subiektywnego wymiaru, jakim jest poczucie satysfakcji seksualnej. Prowadzone na tym polu działania powinny być skupione głównie na wzmacnianiu lub budowaniu pozytywnych przekonań związanych z seksualnością i umacnianiu poczucia osobistego wpływu na jakość tej sfery życia. Jak wykazano w niniejszej publikacji, zmienne psychologiczne mogą być równie ważne dla oceny życia seksualnego jako zadowalającego jak obiektywne funkcjonowanie seksualne czy stan somatyczny (a może nawet ważniejsze).  ";;"Wstęp   1. Satysfakcja seksualna jako wymiar zdrowia seksualnego    1.1. Seksualność człowieka  1.2. Zdrowie seksualne i jego wyznaczniki 1.3. Pojęcie satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 1.3.1. Ujęcie potoczne1.3.2. Perspektywa ewolucyjna  1.3.3. Perspektywa patogenetyczna   1.3.4. Perspektywa holistyczno-funkcjonalna   2. Uwarunkowania satysfakcji seksualnej    2.1. Modele uwarunkowań satysfakcji seksualnej 2.1.1. Bio-psycho-społeczny model zdrowia seksualnego i satysfakcji seksualnej 2.1.2. Model interpersonalnej wymiany seksualnej  2.1.3. Model systemów ekologicznych 2.1.4. Modele satysfakcji seksualnej wywiedzione z badań   2.2. Uwarunkowania satysfakcji seksualnej – badania empiryczne 2.2.1. Jakość życia      2.2.2. Zdrowie psychiczne i somatyczne 2.2.3. Dysfunkcje seksualne 2.2.4. System rodzinny i wychowanie   2.2.5. Samoocena 2.2.6. Atrakcyjność partnera 2.2.7. Jakość i charakterystyka bliskiego związku  2.2.8. Praktyki seksualne 2.3. Uwarunkowania satysfakcji seksualnej – różnice płciowe   3. Zadowolenie z życia seksualnego w różnych okresach dorosłości 3.1. Rozwój psychoseksualny w cyklu życia  3.2. Wczesna dorosłość 3.3. Średnia dorosłość    3.4. Późna dorosłość    4.  Psychospołeczne uwarunkowania satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn w  kolejnych okresach dorosłości w świetle badań własnych    4.1. Założenia i cel badań   4.2. Metoda badań    4.2.1. Narzędzia badawcze 4.2.1.1. Kwestionariusz Satysfakcji Seksualnej    4.2.1.2. Kwestionariusz Atrakcyjności Psychofizycznej4.2.1.3. Kwestionariusz Praktyk Seksualnych   4.2.1.4. Kwestionariusz Komunikacji Małżeńskiej i Partnerskiej4.2.2. Osoby badane  4.3. Rezultaty badań   4.3.1. Poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn a wiek, staż i typ bliskiego związku   4.3.1.1. Płeć a poziom satysfakcji seksualnej      4.3.1.2. Wiek/okres dorosłości a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 4.3.1.3. Typ bliskiego związku a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 4.3.1.4. Staż bliskiego związku a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 4.3.2. Jakość bliskiego związku a satysfakcja seksualna kobiet i mężczyzn 4.3.2.1. Związki atrakcyjności psychofizycznej z satysfakcją seksualną kobiet i mężczyzn 4.3.2.2. Związki komunikacji w bliskim związku z satysfakcją seksualną kobiet i mężczyzn  4.3.2.3.  Jakość bliskiego związku – atrakcyjność psychofizyczna a satysfakcja  seksualna osób w okresie wczesnej, średniej i późnej dorosłości  4.3.2.4. Jakość bliskiego związku – komunikacja a satysfakcja seksualna osób w okresie wczesnej, średniej i późnej dorosłości 4.3.3. Praktyki seksualne a satysfakcja seksualna kobiet i mężczyzn 4.3.3.1. Związki praktyk seksualnych (nasilenie, stopień przyjemności) z satysfakcją seksualną kobiet i mężczyzn4.3.3.2. Praktyki seksualne a satysfakcja seksualna osób w okresie wczesnej, średniej i późnej dorosłości 4.3.4. Wielowymiarowe modele zależności pomiędzy zmiennymi 4.3.4.1. Model psychospołecznych wyznaczników satysfakcji seksualnej kobiet  4.3.4.2. Model psychospołecznych wyznaczników satysfakcji seksualnej mężczyzn  5. Podsumowanie wyników badań 5.1. Płeć a poziom satysfakcji seksualnej  5.2. Wiek/okres dorosłości a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 5.3. Typ bliskiego związku a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn 5.4. Staż bliskiego związku a poziom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn  5.5. Jakość bliskiego związku a satysfakcja seksualna kobiet i mężczyzn w okresie wczesnej, średniej i późnej dorosłości  5.6. Praktyki seksualne a satysfakcja seksualna kobiet i mężczyzn w kolejnych okresach dorosłości  5.7. Predyktory satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn – wielowymiarowe modele zależności Zakończenie  Załącznik 1. Autorskie kwestionariusze badawcze   Załącznik 2. Statystyki opisowe zmiennych z kategorii jakość bliskiego związku Załącznik 3. Statystyki opisowe zmiennych z kategorii praktyki seksualne Bibliografia Spis schematów, tabel i wykresów";"Monografia Agnieszki Nomejko i Grażyny Dolińskiej-Zygmunt  jest pierwszą publikacją na rynku krajowym poświęconą uwarunkowaniom  satysfakcji seksualnej doświadczanej przez kobiety i mężczyzn. Należy  podkreślić niezaprzeczalnie nowatorski jej walor związany z próbą  odpowiedzi – na podstawie uzyskanych rezultatów badawczych – na  fundamentalne pytanie o psychologiczne predyktory satysfakcji  seksualnej, z uwzględnieniem nie tylko właściwości podmiotowych, ale  także wieku oraz statusu i stażu związku. W Polsce można odnotować  zaledwie jednostkowe i na ogół fragmentaryczne doniesienia z badań nad  wyznacznikami satysfakcji seksualnej. Brakuje natomiast opracowań  prezentujących wyniki badań przekrojowych, obejmujących zróżnicowaną  wiekowo populację badawczą. Książka wypełnia lukę w obszarze dociekań  poświęconych determinantom satysfakcji seksualnej kobiet i mężczyzn w  okresie wczesnej, średniej oraz późnej dorosłości. Szczególnie ważny  wydaje się ten ostatni okres, w zasadzie bowiem brak jest badań nad  seksualnością osób w wieku senioralnym.Z recenzji prof. dr hab. Niny Ogińskiej-BulikMonografia  jest spójną i konsekwentną analizą teoretyczną i empiryczną. Autorki,  postulując szeroki oraz interakcyjny sposób badania uwarunkowań  satysfakcji seksualnej, stosują go we własnych badaniach i otrzymują  wyniki potwierdzające zasadność takiego podejścia. Rezultaty te stanowią  znaczny wkład do wiedzy na temat satysfakcji seksualnej. Zbadanie  predyktorów zadowolenia z życia intymnego kobiet i mężczyzn w różnym  wieku nie tylko poszerza obraz badanego zjawiska, lecz także daje  szeroki ogląd możliwych czynników utrudniających uzyskanie satysfakcji  seksualnej przez osoby w poszczególnych grupach wiekowych.Z recenzji dr hab. Kingi Lachowicz-Tabaczek, prof. UWr";39.80;"Wydanie: I, 2019 Kraków,";"Objętość: 194 strony,";"Format: A5 + skrzydełka (145x208),";"Oprawa: miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-686-5.jpg
"Ćwiczę, bo chcę";"Program nauczania wychowania fizycznego do liceum i technikum";"Małgorzata  Plichcińska";978-83-8095-703-9;;"Program nauczania wychowania fizycznego dla liceum i technikum jest  zgodny z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 stycznia  2018 roku w sprawie podstawy programowej kształcenia ogólnego dla liceum  ogólnokształcącego, technikum oraz branżowej szkoły II stopnia. Program  jest napisany w oparciu o trzy koncepcje: personalistyczną koncepcję  wychowania, pedagogiczną wersję wychowania fizycznego oraz koncepcję  sprawności fizycznej ukierunkowaną na zdrowie. Uwzględnia także  założenia edukacji olimpijskiej.Program obejmuje wszystkie treści zapisane w podstawie programowej  wychowania fizycznego i koncentruje wokół budowania świadomości ucznia w  kontekście bycia aktywnym i dbania o swoje zdrowie. Program jest  autorskim spojrzeniem na prowadzenie wychowania fizycznego w szkole.  Uzupełniony jest o plany pracy (dla liceum i technikum), które mogą być  dowolnie modyfikowane przez nauczycieli bez konieczności dokonywania  modyfikacji programu.Publikacja składa się z części papierowej i płyty CD:Załącznik 1. Podstawa programowa dla liceum i technikum z ponumerowanymi wymaganiami    Załącznik 2. Plan pracy dydaktycznej z wychowania fizycznego dla klas I–IV liceum ogólnokształcącego  (na płycie CD) Załącznik 3. Plan pracy dydaktycznej z wychowania fizycznego dla klas I–V technikum  (na płycie CD)Program zalecany jest dla:- nauczycieli szkół podstawowych planujących podjęcie pracy w liceum lub technikum,- nauczycieli wychowania fizycznego planujący napisanie własnego programu nauczania,-  nauczycieli akademiccy w Akademiach Wychowania Fizycznego lub innych  uczelniach kształcących na kierunku wychowanie fizyczne prowadzący  zajęcia z metodyki wychowania fizycznego. ";;"Wstęp      1. Charakterystyka programu    Koncepcja teoretyczna programu    Założenia organizacyjne  Warunki wdrożenia i realizacji  2. Cele kształcenia i wychowania    3. Treści kształcenia (opis założonych osiągnięć ucznia)   4. Sposoby osiągania celów kształcenia i wychowania      5. Ocena z wychowania fizycznego    A. Przedmiot i kryteria oceny z wychowania fizycznego    B. Poprawianie oceny przez ucznia   C. Ocena klasyfikacyjna (śródroczna i końcoworoczna)    D. Egzamin klasyfikacyjny    E. Usprawiedliwienia     6. Ewaluacja programu      Bibliografia     Załącznik 1. Podstawa programowa dla liceum i technikum z ponumerowanymi wymaganiami  Załącznik 2. Plan pracy dydaktycznej z wychowania fizycznego dla klas I–IV liceum ogólnokształcącego  (na płycie CD)Załącznik 3. Plan pracy dydaktycznej z wychowania fizycznego dla klas I–V technikum (na płycie CD) ";"Program „Ćwiczę, bo chcę” […] uwzględnia problem dbałości ucznia o swoje zdrowie, a także zagadnienie świadomości i aktywności uczniów oraz ich zaangażowania w proces edukacyjny. Dokument jest napisany w sposób czytelny. Zawiera interesujące propozycje dla nauczycieli i uczniów, z możliwością modyfikowania systemu prowadzenia zajęć z uwagi na warunki panujące w poszczególnych szkołach. W ciekawy sposób umożliwia pełną realizację podstawy programowej z wzięciem pod uwagę zainteresowań uczniów. Autorski program nauczania wychowania fizycznego dla liceum i technikum […] we wszechstronnym zakresie powinien wpłynąć na rozwój uczniów oraz ich przygotowanie do całożyciowego uczestnictwa w kulturze ruchu i dbałości o zdrowie. Z recenzji dr Marii Skonieckiej  Program nauczania wychowania fizycznego „Ćwiczę, bo chcę” dla liceum i technikum […] jest zgodny z merytorycznymi i metodycznymi założeniami zawartymi w nowej podstawie programowej. Jest on rzetelnie przemyślany. Ułatwi realizację celów, zadań, funkcji i wymagań szczegółowych nowej podstawy programowej wychowania fizycznego dla III etapu edukacyjnego. Istotą programu jest wdrażanie do świadomego nabywania, przetwarzania i przyswajania przez uczniów nowej wiedzy i umiejętności, korzystania z wcześniejszych doświadczeń życiowych, a także […] ze wskazówek nauczyciela w celu pokonywania przeszkód w dbałości o swoje zdrowie. Kluczowym celem publikacji jest rozwinięcie u ucznia motywacji i wiary we własne możliwości. Zdobycie istotnych kompetencji społecznych w zakresie przedsiębiorczości i dbałości o siebie pozwoli mu zyskać odporność i zdolność dostosowania się do zmian współczesnego świata. Z recenzji mgr Lidii KorpakWychowanie  fizyczne to szkolny przedmiot, który wbrew zaskoczeniu wielu, stał się  dziś chyba jednym z najważniejszych. Najważniejszy za sprawą epidemii  otyłości i chorób kręgosłupa, na które to cierpią dziś coraz młodsi  ludzie. Dlatego też ważnym jest, by lekcje te były nie tylko efektywne w  swoim przebiegu, ale też i zachęcały uczniów do brania w nich udziału. I  tu z pomocą - nauczycielom wychowania fizycznego, przychodzi znakomity  poradnik pt. "Ćwiczę, bo chcę. Program nauczania wychowania fizycznego  dla liceum i technikum", autorstwa Małgorzaty Plichcińskiej. Ta  wydana nakładem Wydawnictwa Impuls, pozycja, oferuje sobą kompleksowy  program prowadzenia zajęć wychowania fizycznego, który obejmuje sobą  wszelkie wytyczne nowej podstawy programowej. Podstawy, która została  tutaj niezwykle szczegółowo scharakteryzowana, a następnie przeniesiona  na grunt szkolnej sali gimnastycznej. Jest tu mowa o stawianiu wymagań  wobec ucznia, oceny jego możliwości, czy też wreszcie interesujących  przykładów samych zajęć, które realizują program, angażują ucznia, jak i  też wpływają korzystnie na stan jego sprawności fizycznej. Całość  książki została podzielona tu na kilka głównych części, z których to  każda podejmują sobą odrębne zagadnienie tematu tej publikacji. I tak  oto pierwsza z nich - "Charakterystyka programu", skupia się w głównej  mierze na ukazaniu tu idei niniejszej podstawy, której przewodnią myślą  jest przeprowadzenie zajęć w-fu w taki sposób, by sami uczniowie chcieli  brać w nich udział i stanowili jak najbardziej aktywną część tych  zajęć. Trzy kolejne rozdziały - tj. "Cele kształcenia i wychowania";  "Treści kształcenia" oraz "Sposoby osiągania celów kształcenia i  wychowania", skupiają się na bezpośrednio na celach, jakie nauczyciel, a  pośrednio i jego uczniowie, chcą i powinni tu osiągnąć, sposobach ich  realizacji, jak i kwintesencji tej pozycji - ukazanych w postaci  przejrzystej tabeli przebiegów kolejnych zajęć. I wreszcie ostatnia z  głównych części - "Ocena z wychowania fizycznego", podejmują sobą  kryteria oceny ucznia - tak z poszczególnych zajęć, jak i chociażby  sprawdzianów okresowych, czy też oceny całego półrocza nauki. Co więcej,  do książki tej dołączono także płytę CD z planem pracy w ramach zajęć z  wychowania fizycznego - zarówno z uczniami z liceum, jak i z technikum.  Teoria  i praktyka - te dwa elementy stanowią sobą główną treść tej oto  książki, która w bardzo prosty, czytelny i w pełni zrozumiały sposób  prowadzi nauczyciela przez całoroczny okres jego pracy, pomagając mu,  inspirując go i pomagając wypełniać podstawę programową, a do tego  czynić to w jak najbardziej skuteczny, nowoczesny i interesujący dla  ucznia, sposób. Wielką siłą tej pozycji jest bowiem to, że podane tu  informacje, porady i wskazówki, są jak najbardziej czytelne dla każdego  odbiorcy. Dzięki temu też lektura tego poradnika jest o wiele bardziej  przyjemną, jak i przede wszystkim łatwiejszą, co zawsze ma bardzo duże  znaczenie. Na  słowa uznania zasługuje również wydanie tej książki, które cechuje  prostota, ale też i duża solidność. Mam tu na myśli bardzo ładną  okładkę, doskonałej jakości papier, przejrzysty układ treści, jak i  pomocne dodatki graficzne - m.in. w postaci licznych tabel. Dzięki temu  łatwiej jest odnaleźć w tej pozycji te dane i informacje, które  interesują nas w danej chwili w największym stopniu. Reasumując  - niniejsza książka pt. "Ćwiczę, bo chcę. Program nauczania wychowania  fizycznego dla liceum i technikum", to bezsprzecznie pozycja obowiązkowa  dla każdego nauczyciela wychowania fizycznego, który pracuje na  poziomie szkoły średniej. Pomocna, niezwykle przydatna w codziennej  pracy, a przy tym inspirująca do działania.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/29091-cwicze-bo-chce-program-nauczania-wychowania-fizycznego-do-liceum-i-technikum.html";34.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 58 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-703-9.jpg
"Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia";;"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-715-2;;"Polecamy kolejny wyjątkowy podręcznik akademicki w ramach serii autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształceniaW dziejach kształcenia jako kategorii pedagogicznej odzwierciedlają się dawne i współczesne losy pedagogiki, a w szczególności pedagogiki ogólnej w naszym kraju. Patrząc na obecny stan tej ostatniej, rodzi się odczucie, że doskonale radzi sobie bez tego pojęcia i związanych z nim kwestii teoretycznych i praktycznych. W dużym stopniu ten stan rzeczy wynika ze zmiany, która została zapoczątkowana ok. 30 lat temu, tj. na przełomie lat 80. i 90. minionego stulecia, kiedy to w pedagogice polskiej zaczęto stopniowo wyzwalać się ze spętania socjalistycznego i podjęto wysiłek nadrabiania zaległości spowodowanych politycznym zniewoleniem. W związku z tym zyskały na popularności nie tylko nowe teorie i pojęcia pedagogiczne, lecz również nowe zwyczaje językowe. Na tym tle klasyczna kategoria kształcenia wydawała się reliktem przeszłości, który działa hamująco na silny prąd modernizacyjny. To swoiste parcie do przodu paradoksalnie doprowadziło obecnie do punktu, w którym „stare” pojęcie kształcenia wzbudza ponownie zainteresowanie pedagogów. [...][...] Jeśli nie jesteśmy – z różnych powodów – zadowoleni z obecnej kondycji kształcenia, systemu edukacji czy, szerzej, życia społecznego i kultury, to nie stanowi wyjścia z tej sytuacji okopywanie się na swoim stanowisku i forsowanie własnego punktu widzenia. Potrzebne jest podjęcie dialogu w poszukiwaniu najlepszych źródeł i mądrych strategii. Chcieliśmy tym opracowaniem dostarczyć argumentów mogących posłużyć w takim dialogicznym przedsięwzięciu.Autorzy   Polecamy wyjątkową serię 17   autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce    autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.    Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława    Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,    prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki)15. Habilitacja (opis książki)16. Etnopedagogika (opis książki)17. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia (zapowiedź) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!        Seria  autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest    kolejnym  do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i     spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla     praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz  klasyczne    lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich  rozwiązywania. W  pono-   woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z  nieprawdopodobną  dynamiką,   intensywnością i częstotliwością, toteż  coraz trudniej jest  adeptom  tej  profesji odnaleźć się w jej  labiryncie. Autorzy serii  wydawniczej   jednak zarówno potwier­dzają  aktualność przekazywanej nam  wiedzy, jak i   wychodzą w przyszłość z  tym, co warte jest zatrzymania,  reflek­sji czy   dalszych badań.  Właśnie dlatego nadałem tej serii  tytuł: PEDAGOGIKA   NAUCE I PRAKTYCE,  bo każdy z auto­rów, pracując nad  zakresem   tematycz­nym własnej  subdyscypliny naukowej, łączy w  akademickim i   podręczniko­wym zarazem  przekazie teraźniejszość z  przyszłością, która   na naszych oczach i  tak staje się już  przeszłością.       Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i    zachęcam  do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim    pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski";;"Wstęp       Dariusz Stępkowski(Wy)kształcenie w polskiej pedagogice ogólnejProlegomena do historii pojęcia      Krzysztof Maliszewski Romantyczna tradycja Bildung – uwagi  o sensie kształcenia na podstawie Fragmentów Friedricha Schlegla  Bogusław ŚliwerskiRóżne wymiary teorii kształcenia oraz ich polityczne i naukowe uwarunkowania     Bibliografia      Noty o autorach    Indeks rzeczowy      Indeks osób   ";"Nie ulega dla mnie wątpliwości zasadność opublikowania tej monografii i ożywienia toczącego się w pedagogice (niemrawo) dyskursu, którego przedmiotem jest kształcenie. W ostatnich latach mieliśmy do czynienia z przesunięciem zainteresowań pedagogów (a zwłaszcza dydaktyków) od nauczania ku uczeniu się, z zapomnieniem jednocześnie, że w naszej tradycji istnieje kategoria pozwalająca unikać dychotomizacji refleksji o tym obszarze działania i społecznej praktyki.Z recenzji prof. dr. hab. Romana Lepperta  Kolejny podręcznik akademicki z cenionej przez specjalistów, nauczycieli i studentów serii Oficyny Wydawniczej "Impuls" pt. Pedagogika Nauce i Praktyce.  Tym razem mamy przed sobą próbę analizy pedagogiki ogólnej, będącej  wcześniej czyli w czasach PRL-owskich dyscypliną niepełną, poddaną  "obróbce" socjalistycznej przez ówczesnych teoretyków. Brakowało w niej  szerszej refleksji i namysłu odpowiadającego stanowi aktualnej wiedzy.Panowie  Krzysztof Maliszewski, Dariusz Stępkowski i Bogusław Śliwerski pokusili  się o próbę odpowiedzi, na pytanie: w którym miejscu znajduje się  dzisiaj pedagogika ogólna i co wydarzyło się w ciągu ostatnich  trzydziestu lat w polskiej pedagogice i systemie nauczania, a właściwie,  co zaważyło na jej kondycji i usytuowaniu w stosunku do innych nauk  skupionych na teorii i praktyce pedagogicznej. Ale zanim przystąpili do  odpowiedzi na te pytania, podjęli się próby ponownego usystematyzowania  problemów z jakimi boryka się system kształcenia w Polsce. Łatwo jest  bowiem sprowadzić cały dyskurs do stwierdzenia, że upłynęło zbyt mało  czasu, a może zbyt dużo go ubyło, aby stać nas było na całościową  syntezę wynikających z tego problemów.Autorzy  piszą w przedmowie o niemrawym dyskursie na ten temat jaki przetoczył  się przez środowisko, tak teoretyków pedagogii jak i praktyków, czyli  nauczycieli, tych, którzy wcielali w życie założenia współczesnej  edukacji. Fakt przeszliśmy po tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym  dziewiątym Rubikon, inaczej mówiąc, musiano całkowicie zrewidować  dotychczasowy stan wiedzy obowiązujący w Polsce przed transformacją.  Podjąć się próby zdjęcia ideologicznego gorsetu w którym „zamknęli”  dyskurs o pedagogice ówczesne tuzy nauki, jak prof. Wincenty Okoń i  Czesław Kupisiewicz.Towarzyszyły  dyskursowi o istocie i uwarunkowaniu pedagogiki ogólnej epizodyczność,  powierzchowność i pośpiech. Skutkowało to konwencjonalnym podejściem do  szeregu problemów i jak pisze cytowana Monika Jaworska-Witkowska –  powidoki czyli „widmowe pozostałości poważnego myślenia”. Dlatego też  autorzy niniejszej monografii postanowili rozszerzyć pole badawcze o  "rewitalizację pola semantycznego kategorii kształcenia", po to aby na  nowo przemyśleć jej źródła i konteksty.Dariusz  Stępkowski w swoim rozdziale ”(Wy)kształcenie w polskiej pedagogice  ogólnej. Prolegomena do historii pojęcia”, poddał badaniu historię  pojęcia kształcenia przeprowadzając analizę pojęciową i leksykalną słowa  kształcenie, wykształcenie. Takie podejście sprzyja formułowaniu  postulatu, aby przedmiotem pedagogiki ogólnej uczynić szeroką rozumianą  edukację, jej uwarunkowania, procesy i efekty, co sprzyjało by  społecznemu dyskursowi o edukacji, jej roli i celach. Ukazał on ewolucję  pojęcia w kontekście przytoczonych wybranych przedstawicieli pedagogiki  ogólnej w Polsce. Dzięki temu zakreślił szerokie pole badawcze, w  którym usytuował termin (wy(kształcenie, co pokazało jakie dokonały  zmiany w jego zastosowaniu od czasu wprowadzenia go do terminologii  pedagogicznej.W  swoim rozdziale Krzysztof Maliszewski poddaje analizie „Romantyczną  tradycję Bildung – uwagi o sensie kształcenia na podstawie „Fragmentów”  Friedricha Schlegla. Rozpoczyna od ustalenia jaki sens niesie w sobie  słowo bildung, co w nowoczesnym ujęciu znaczy „nowoczesna powszechnie  stosowana w refleksji pedagogicznej (od połowy XVIII w.) idea  kształtowania osobowości. Autor wykracza poza definicje Schlegla,  przytaczając w swojej pracy cytaty i omówienia Humboldta, Gadamera,  Hessena, dochodząc do konstatacji, iż Bildung, to romantyczne  (od)kształcenie, które nazwać można hermeneutyką wyobraźni. Gdyż  najważniejszymi desygnatami tego pojęcia jest pasja życia, twórcze –  artystyczne podejście do edukacji i jej treści, a także innowacyjne,  nowe podejście do osoby - osobowości ucznia. Dlatego idea Bildung wymaga  bardzo subtelnego, złożonego procesu myślenia, stąd jej słabość i  podatność na wykorzystanie przez nurty konserwatywne i nacjonalistyczne.  Niszczy jego logikę i sens instrumentalne szkolenie, gdyż funkcją  Bildung nie jest przysposobienie człowieka do jakiejś konkretnej funkcji  społecznej, lecz przemiana duchowa, osobowościowa, w dzieło sztuki  życia – w nową jakościowo egzystencję, egzystencję świadom. Gdyż  nauczanie, to nic innego jak sztuka przekazywania życiowej wiedzy, aby  uczeń mógł podmiotowo przeżyć swój los, czyli nadać mu nowego sensu.Bogusław  Śliwerski poświęcił swoje przemyślenia „Różnym wymiarom teorii  kształcenia oraz ich polityczne i naukowe uwarunkowania”. Ma to głęboki  sens w związku z tym, iż współczesna edukacja jest obecnie postrzegana  jako „proces permanentnego uczenia się człowieka przez całe jego życie”.  To już niesie ze sobą mnóstwo problemów, pytań i niebezpieczeństw. Gdyż  jak wiemy, podstawy programowe nauczania tworzą nam urzędnicy  Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego, pieczę sprawuje nad tym  państwo, które zawsze nagina je pod własne potrzeby i politykę. Mierząc  edukację i jej rezultaty nie możemy pominąć związanych z tych problemów  globalizacyjnych, etatyzacji, polityzacji, biurokracji i jurydifikacji i  hominizacji, czyli wychowania zdrowotnego, higenicznego, seksualnego,  zasady unikania kary i maksymalizacji przyjemności.Śliwerski  cytując definicję Kształcenia wg. niemieckiej encyklopedii wydawnictwa  Brockhaus, pisze "Kształcenie jest to proces i wynik duchowego  kształcenia człowieka". Wiemy jak daleko odchodzi od tego rzeczywistość z  jaką mamy do czynienia w Polsce. Walka o duszę, osobowość ucznia trwa  na wielu polach. Oprócz szkoły, celuje w tym wiele organizacji  pozarządowych i stowarzyszeń. Mają gotowe szkolenia, kursy, dostają na  to dofinansowanie. Wprowadza to stan permanentnej gry o władzę nad  dopiero co formującą się duchowością i charakterem młodego adepta tak  pojętego postmodernistycznego Bildung. Stąd bardzo ważna w całym tym  procesie jest osoba nauczyciela, przewodnika, mistrza. Ile osób z nas,  byłych uczniów może powiedzieć, że trafiło na swojej drodze na  prawdziwego nauczyciela, czy tutora?W  dalszej części swojej pracy Śliwerski skupia się na redefinicji  pedagogiki ogólnej i dydaktyki przedmiotowej w kontekście podobnych  porównań w krajach niemieckojęzycznych.Reasumując  wartością wykształcenia ogólnego jest jej inkulturacja – wrastanie we  wspólnotę duchową, językową, obyczajową, moralną. Ale po roku tysiąc  dziewięćset osiemdziesiątym dziewiątym, u zarania III RP. nastąpił  kompletny dualizm jak pisze Śliwerski w rozumieniu kształcenia  zawodowego i ogólnego, pro-akademickiego. W konsekwencji doprowadziło to  do likwidacji szkolnictwa zawodowego. Za nim doszło do rewizji mylnych  poglądów, doszło do kilku różnych reform, co obnażyło jak pisze  Śliwerski znaczne upolitycznienie edukacji i poddanie jej grze  politycznej. Stąd postulat o mądrą politykę oświatową wolną od wpływów  danej partii,trzeba też na nowo wyciągnąć wnioski z globalnej filozofii i  polityki zmieniających na naszych oczach rzeczywistość, w tym  rzeczywistość społeczną – przepływy między państwami taniej siły  roboczej, w tym wielu wykształconych młodych ludzi. To powinno uczulać  elastyczne podejście do potrzeb współczesnego rynku pracy.Śliwerski  postuluje podjęcie na szeroką skalę badań komparatystycznych  europejskich systemów szkolnych, tym bardziej, że w traktacie lizbońskim  zapisano ścisłą współpracę ministrów edukacji z członkowskich krajów  europejskich. Krytykuje badania kompetencyjne uczniów PISA, które nie  oddają prawdy o stanie ich wiedzy (robione są na pewnej próbce), a stałe  skupianie się na śledzeniu rankingów efektów edukacji danego państwa  dodatkowo spłyca jej sens. W zakończeniu swoich przemyśleń Śliwerski postuluje o edukację lokalną,  demokratyczną – kooperacyjną, prospołeczną. Powinno prowadzić to do  autentycznej aktywizacji uczniów, prawdziwego ich uspołecznienia a także  włączanie ich w świat kultury doświadczalnej i stosunków  międzyludzkich. Ale żeby zaistniał taki otwarty, obywatelski model  kształcenia potrzebna jest przebudowa całego mitu założycielskiego III i  IV RP.źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/istota-sens-i-uwarunkowania-wyksztalcenia ";38.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 208 stron, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-715-2.jpg
"Rusz się człowieku kl. III: Obudowa metodyczna programu wychowania fizycznego „Rusz się człowieku”. Klasa III szkoły podstawowej ";"Edukacja wczesnoszkolna: Plan pracy: 120 scenariuszy zajęć";"Urszula Kierczak";978-83-8095-569-1;;"Oddaję w Państwa ręce ostatnią część cyklu poradników dotyczących realizacji zajęć wychowania fizycznego na pierwszym etapie edukacyjnym. Poradniki stanowią obudowę metodyczną programu wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej „Rusz się człowieku”. Zostały przygotowane z myślą o nauczycielach nauczania wczesnoszkolnego jako forma wzbogacenia ich bazy dydaktycznej. Prezentowany w nich materiał jest szczegółowy, a opisy czynności proste i czytelne nawet dla osób z małym doświadczeniem w prowadzeniu zajęć wychowania fizycznego.W nauczaniu wczesnoszkolnym proces edukacji przebiega w sposób zintegrowany, a tempo pracy musi być dostosowane do możliwości psychoruchowych i percepcyjnych każdego ucznia. Edukacja na tym etapie wymaga od nauczyciela niezwykłej staranności w doborze treści, środków, strategii, metod kształcenia. Praca z dziećmi w klasach młodszych jest odpowiedzialna, ponieważ stanowi podstawę dalszej edukacji. Jednocześnie wychowanie fizyczne jest przedmiotem, który wymaga od nauczycieli specjalistycznej wiedzy i specyficznych umiejętności. W systemie kształcenia kandydatów na nauczycieli brakuje specjalizacji „wychowanie fizyczne w edukacji wczesnoszkolnej”. Dlatego od kilkunastu lat pojawiają się opinie o zaniedbaniach lub wręcz błędach w edukacji fizycznej uczniów klas początkowych. Absolwenci akademii wychowania fizycznego nie są właściwie przygotowani do pracy z małymi dziećmi, natomiast studia z pedagogiki wczesnoszkolnej dają dużą wiedzę ogólną, dydaktyczną i metodyczną, ale w obszarze wiedzy praktycznej i umiejętności związanych z wychowaniem fizycznym niedostatki są spore. Zajęcia wychowania fizycznego prowadzone w ramach edukacji wczesnoszkolnej powinny być dla uczniów przyjemnością i zabawą, a przede wszystkim wyzwalać radość z ruchu. Specyfika wychowania fizycznego umożliwia poznanie wartości oraz norm społecznych, zapewnia właściwy rozwój emocjonalny, wspiera kreatywność, wdraża do zachowań zapewniających bezpieczeństwo własne i innych. Zajęcia ruchowe sprzyjają kształtowaniu sprawności fizycznej, samodzielności oraz poczucia odpowiedzialności i obowiązku. Każde zajęcia powinny służyć rozwojowi fizycznemu, psychicznemu oraz społecznemu. Ponadto powinny wywoływać zaciekawienie, zdumienie, zadowolenie, a także kształtować umiejętność rozumienia uczuć i emocji swoich oraz innych osób. Organizacja lekcji wychowania fizycznego powinna być dostosowana do indywidualnych możliwości oraz potrzeb rozwojowych każdego dziecka.Jedną z najważniejszych potrzeb dzieci jest potrzeba ruchu, dlatego zajęcia wychowania fizycznego powinny być prowadzone każdego dnia. Wskazane jest, aby co najmniej jedna godzina zajęć wychowania fizycznego w tygodniu odbywała się w sali gimnastycznej z wykorzystaniem wszelkich środków i sprzętów sportowych. Nauczyciel w codziennej pracy powinien uwzględniać zabawy i gry ruchowe zapobiegające wadom postawy oraz ćwiczenia kształtujące nawyki utrzymania prawidłowej postawy. W realizacji celów określonych w podstawie programowej niezbędne jest właściwe zaplanowanie przez niego pracy. Prezentowane scenariusze zajęć stanowią zwartą całość, mogą być jednak realizowane jako pojedyncze lekcje lub stanowić inspirację do budowy własnych pomysłów. Nauczyciel może w dowolny sposób zmieniać kolejność zajęć lub ich układ, dostosowując treści do tematów z innych edukacji. Materiał przewidziany do realizacji podzielono na cykle tematyczne, a każdy z nich omówiono w postaci szczegółowych scenariuszy kolejnych zajęć. W niniejszym poradniku zamieszczono 120 scenariuszy zajęć. W każdym konspekcie podano: temat zajęć, zakres umiejętności ruchowych, przekazywanych wiadomości i kształtowanych postaw, miejsce zajęć, przybory do wykorzystania oraz dokładną charakterystykę czynności uczniów. Proponowane do realizacji gry i zabawy zaczerpnięto z książki Romana Trześniowskiego Zabawy i gry ruchowe (w konspektach podano jedynie ich nazwy). Pozostałe – oparte na pomysłach własnych lub innych autorów – opisano szczegółowo.Mam nadzieję, że poradnik umożliwi realizację zadań określonych w podstawie programowej oraz ułatwi sprostanie wymogom postawionym nauczycielom edukacji wczesnoszkolnej w dziedzinie wychowania fizycznego. Podane przykłady metod i form pracy, ćwiczeń, zabaw, gier i całych scenariuszy powinny nie tylko pomóc w prowadzeniu zajęć wychowania fizycznego, ale także zachęcić do tworzenia własnych ciekawych rozwiązań metodycznych.Autorka (wszelkie zapytania prosimy kierować na adres zamowienia@impulsoficyna.com.pl lub tel. 506-624-220).                                        Polecamy również pozostałe publikacje Urszuli Kierczak do klas I, II i IV-VIII:                        Obudowa  metodyczna programu „RUSZ SIĘ  CZŁOWIEKU” wraz z Planami pracy i  przedmiotowym system oceniania dla  klas IV–VIII, Planem pracy  nauczyciela na zajęciach                         wersja PAPIEROWA + EBOOK (PDF)                                                                                                                                                         ";;"Wstęp       Nieco teorii        Ocenianie w wychowaniu fizycznym i podstawa programowa w zakresie wychowania fizycznegoIlustrowany słownik podstawowych pozycji wyjściowych i ćwiczeń Plan Realizacji zajęć wychowania fizycznego w klasie III     Szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego w klasie III     Bibliografia";"W życie weszła nowa podstawa programowa dla szkół. Zmianom podlega także nauczanie wychowania fizycznego. Rusz się człowieku to  propozycja programu WF-u dla szkoły podstawowej z uwzględnieniem  podziału na etap wczesznoszkolny (klasy 1-3) i późniejszy. Zawiera  treści nauczania oraz przewidywane osiągnięcia uczniów w trzech  aspektach: „Wiem" (teoretyczna wiedza), „Potrafię" (umiejętności  praktyczne), „Jestem" (pożądane cechy charakteru i postawy, na przykład  godzenie się z porażką).Książka ma założenie szlachetne. Pomaga  nauczycielowi WF-u ułożyć zajęcia tak, żeby zadbać o wszechstronny  rozwój maluchów. Może dzięki temu nie dołączą one w dorosłym życiu do  podgatunku ludzkiego „kanapowiec pospolity". Trzeba jednak pamiętać, że  jest to praca dotycząca metodyki kształcenia, a więc napisana jest  stylem pracy naukowej. Cytaty z dzienników ustaw, sporo terminologii,  nie ma tu emocji znanych ze zmagań sportowych. Jest za to – niestety,  dość smutny – obraz pracy nauczyciela w polskiej szkole. Mnóstwo bardzo  szczegółowych wymagań, papierologia. Łatwo w tym wszystkim zgubić  podstawowy cel – dbanie o rozwój ruchowy młodzieży. Publikacja Rusz się człowieku pomoże  sobie o nim przypomnieć, pomoże zadbać o jego realizację, ale też  wesprze nauczyciela, by nie zagubił się w gąszczu edukacyjnych wymogów  czy formalnych niuansów.   dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej/25340  Wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że z kondycją fizyczną naszych dzieci i naszej młodzieży nie jest najlepiej... Komputer, telewizja, sztuczne słodkie przekąski i siedzący tryb życia sprawiają, że coraz więcej młodych ludzi cierpi na nadwagę, kłopoty z kręgosłupem i inne tego typu dolegliwości. Dlatego też tym większe znaczenie ma czas spędzony na szkolnych lekcjach wychowania fizycznego, który często stanowi jedyną formę ruchu dla współczesnej młodzieży. A o tym, jak takie zajęcia powinny wyglądać - tak by przyniosły pożądany efekt i jednocześnie były dla dzieci atrakcyjne, opowiada świetna książka Urszuli Kierczak pt. "Rusz się człowieku. Program wychowania fizycznego dla szkoły podstawowej".     Zgodnie z tytułem tej publikacji, stanowi on sobą cenny program zajęć wychowania fizycznego dla klas pierwszych szkoły podstawowej, oparty na nowej podstawie programowej. I tak oto każdy nauczyciel odnajdzie tu pokaźny zestaw cennych materiałów w postaci szczegółowego planu pracy dla klasy, przykładowe konspekty zajęć wraz ze szczegółowym opisem każdego ćwiczenia, standardy wymagań i oczekiwań, jak i wreszcie liczne materiały do diagnozy i ewaluacji. Całość przyjmuje zaś bardzo czytelną, przejrzystą, jak i również dodatkowo popartą pokaźną porcją materiałów graficznych całość!     Niniejsza publikacja przyjmuje tu formę interesującego i nowoczesnego podręcznika dla nauczycieli wychowania podstawowowgo, którzy mogą zaczerpnąć tu wiedzy na temat współczesnych, a nierzadko i dość nowatorskich technik prowadzenia szkolnych zajęć. Otóż książka ta proponuje sobą pokaźną porcję ciekawych, pomysłowych i odkrywczych rozwiązań z zakresu ćwiczeń, gier i zabaw, które uczynią lekcją w-fu nie tylko atrakcyjnymi, ale też i przynoszącymi jak najbardziej wymierne efekty w zakresie kondycji, sprawności i zdrowia fizycznego dzieci. I choć całość przyjmuje bardzo fachowy charakter, to forma tej książki sprzyja jak najbardziej temu, by z wielką łatwością i przystępnością czerpać z niej wiedzę, a następnie wprowadzać do szkolnej sali gimnastycznej.     Całość książki została podzielona na dwie zasadnicze części, czyli wstęp, teoretyczne wprowadzenie, plan wykazu zajęć dla klasy z jednej strony, z drugiej zaś meritum tej publikacji - szczegółowe scenariusze zajęć wychowania fizycznego. Pierwsza część pozwala na przygotowanie się do działania, nabycie odpowiedniej wiedzy, jak i też rozpisanie ćwiczeń zgodnie z przyjętymi wytycznymi. Druga skupia się już zaś na czystej praktyce, czyli szczegółowych opisach ćwiczeń, podpartych cennymi rysunkami i grafikami. Warto tu zauważyć, iż każde z nich opiera się na podziale na części wstępne, główne i końcowe, a więc odpowiednią rozgrzewkę, faktyczny przebieg ćwiczeń oraz ich etap końcowy, stanowiący swoiste podsumowanie danej lekcji, a dla chętnych także i przydział zadań domowych.     Wielką siłą tej książki jest z pewnością różnorodność ćwiczeń, jakie ona sobą proponuje. Mam tu na myśli inteligentny rozkład związany m.in. z porami roku, czy też podziałem na zajęcia w sali, jak i na otwartym powietrzu. To dobre, ciekawe i z pewnością urozmaicające szkolną rutynę rozwiązanie, które przypadnie do gustów dzieci, jak i nauczycieli. Co do samych ćwiczeń, to znajdziemy ich tu naprawdę mnóstwo, gdyż w liczbie 120 godzin lekcyjnych, a kilka z nich wydaje się szczególnie intrygującymi - m.in. ćwiczenie polegająca na naśladowaniu ruchów zwierząt, nauka bezpiecznej jazdy na sankach, czy też zabawa w berka w warunkach leśno-parkowych. Co więcej, w wielu przypadkach zajęcia te łączą się z cenną edukacją dzieci - jak chociażby w zakresie prawidłowego przechodzenia przez jednię. To także idealne dopasowanie zajęć do wieku, wyobraźni i inteligencji pierwszoklasistów, co w przypadku tak młodych osób, ma wielkie znaczenie.     Na duże słowa uznania zasługuje także samo wydanie tej książki, które jest tyleż praktyczne w korzystaniu zeń, jak i efektowne wizualnie. Począwszy od pięknej okładki, poprzez przejrzysty druk i czytelny układ treści, a na bogatej szacie graficznej w postaci rysunków i rycin, skończywszy. To wszystko sprawia, że podręcznik ten prezentuje się bardzo okazale i udanie, a tym samym zachęcająco do korzystania z jego bogactwa porad, wskazówek i pomysłów.     "Rusz się człowieku...", to książka którą powinien poznać każdy nauczyciel wychowania fizycznego w naszym kraju. Poznać, a następnie przełożyć jej treść na swoją lekcyjną codzienność, gdyż dzięki temu nasze dzieci będą nie tylko chętniej uczęszczać na zajęcia w-fu, ale też i dysponować lepszą sprawnością fizyczną i - co najważniejsze, zdrowiem. To doskonała pomoc dydaktyczna, łącząca w sobie fachowość z atrakcyjnością, co wcale nie zdarza się tak często...źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26151-rusz-sie-czlowieku-program-wychowania-fizycznego-dla-szkoly-podstawowej.html ";45.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 380 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-569-1.jpg
"Wspomaganie rozwoju dziecka z niepełnosprawnością intelektualną";"Poradnik dla rodziców i terapeutów";"Marta Wiśniewska";978-83-8095-713-8;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Książka jest zbiorem doświadczeń zawodowych i osobistych autorki. Opisuje w niej bowiem swoje doświadczenia, które zdobyła (i nadal zdobywa) jako matka niepełnosprawnego dziecka oraz jako terapeutka dzieci z głębokimi zaburzeniami w rozwoju.Jest to publikacja niezwykle cenna, gdyż większość książek dostępnych na rynku dotyczy zagadnień teoretycznych. Brakuje natomiast pozycji, która prosto, w zintegrowany sposób przekazywałaby podstawową wiedzę na temat wychowywania i wspomagania rozwoju dziecka niepełnosprawnego. Niniejsza książka znakomicie wypełnia tę lukę. Zawiera bowiem krótkie wprowadzenie teoretyczne, po którym następuje zasadnicza część książki - proste i czytelne wskazówki, jak pomóc dzieciom nauczyć się wielu umiejętności niezbędnych w codziennym funkcjonowaniu, oraz jasne procedury postępowania zweryfikowane w praktyce, a także postępowanie na wypadek problemów z zastosowaniem wskazanych procedur. Ogromnym atutem jest zwięzły i klarowny język.  ";;"Część I Wybrane aspekty wspomagania zaburzonego rozwoju małego dzieckaTeoria WprowadzenieKilka uwag o procesie wspomaganiaZrozumieć świat dziecka/osoby dorosłej z niepełnosprawnością intelektualnąMetody terapeutyczne – krótki przeglądSłowo o zasadach wspomagania rozwojuCzęść II Wybrane aspekty wspomagania zaburzonego rozwoju małego dziecka PraktykaWprowadzenieOcena profilu sensorycznego/reaktywności sensorycznej dziecka z niepełnosprawnością intelektualnąJak diagnozować profil sensoryczny dzieci z niepełnosprawnością intelektualną – wybrane zagadnieniaProgram nauki spożywania posiłków przy stoleProgram nauki spożywania posiłków przy użyciu sztućcówTrening czystości, czyli trudna sztuka korzystania z nocnikaSamodzielne zasypianieJak nauczyć dziecko posługiwania się własnymi rękomaMetoda Félicie AffolterCodzienna stymulacja sensorycznaDomowe zabawy z zakresu metody integracji sensorycznej (SI)Praca z dzieckiem z głęboką niepełnosprawnościąMuzyka w procesie wspomagania zaburzonego rozwoju dzieckaSłowo o wyglądzie zewnętrznymSeksualność i potrzeby seksualne niepełnosprawnych intelektualnieKiedy nadmiar zajęć i aktywności może być szkodliwy?Rodzina dzieckaDo Rodziców!Zakończenie AneksBibliografia";"„Pomyślny rozwój nie jest gwarantowany wszyst­kim dzieciom od dnia  urodzin. Jedni na starcie do­stają wszystkie potrzebne narzędzia  poznania (...) Inni nie. Wtedy do poznawania świata potrzebują drugiego  człowieka, który jak przewodnik pokaże im właściwą drogę (...)" - pisze  Marta Wiśniewska. Sama jest mamą niepełnosprawnego Adasia. Wtej książce  opisuje własne doświadczenia, które zdo­była (i wciąż zdobywa) jako  matka i jako terapeutka dzieci z głębokimi zaburzeniami w rozwoju. W  sposób przystępny i klarowny przekazuje podstawową wiedzę o wychowaniu i  wspomaganiu rozwoju dziecka niepełnosprawnego. Po krótkim wprowadzeniu  teoretycznym, szybko przechodzi do prak­tyki. Tłumaczy, jak pomóc  dziecku nauczyć się umiejętności niezbęd­nych w codziennym  funkcjonowaniu - posługiwać własnymi rękami, jeść przy stole sztućcami,  korzystać z nocnika, a potem z toalety, sa­modzielnie zasypiać.Marta  Wiśniewska przedstawia zasady pracy z dzieckiem niepeł­nosprawnym oraz  metody terapeutyczne. Jest wśród nich system Ma­rianny Frostig, masaż  logopedyczny Metoda Ruchu Rozwijającego, me­toda  symultaniczno-sekwencyjna i wiele innych. Dodatkowym atutem książki są  zdjęcia pomocy terapeutycznych, które mogą zainspirować wychowawców i  rodziców w pracy i zabawie z dzieckiem.Joanna HabieraMagazyn Literacki "Książki", nr 2/2009";26.00;"Wydanie III poprawione i uzupełnione, ";"Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 88 stron,";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-713-8.jpg
"Wielowymiarowość egzystencji człowieka we współczesnym świecie. Tom 2";"Problemy nauk pedagogicznych ";"Beata Mydłowska";978-83-8095-674-2;;"Zagadnienia  zaprezentowane w monografii wydają się istotne nie tylko z perspektywy  ich przydatności i wykorzystania w ramach kształcenia z zakresu  pedagogiki społecznej, ale w dobie dynamicznego rozwoju społeczeństwa  i zachodzących w nim zmian mogą inspirować do kontynuowania badań  w przedstawionym zakresie dla potrzeb naukowych szeroko pojmowanej  pedagogiki, socjologii, a nawet medycyny.Pierwsza część publikacji ukazuje złożoność problematyki społecznej  we współczesnym świecie. Rozpoczynają ją refleksje nad  filozoficzno-pedagogicznym ujęciem rozwoju człowieka, uwzględniającym  charakter moralny, skłaniającym do poszanowania zarówno osoby ludzkiej,  jak i wszelkich elementów świata przyrody...Druga część niniejszej publikacji jest swoistym głosem w gorącej  w ostatnich latach dyskusji na temat zagrożeń związanych z korzystaniem  ze współczesnych technologii komunikacyjnych w kontekście zwrócenia  uwagi na obowiązek kształtowania odpowiedniej polityki społecznej  i prawnej państwa, aby zapewnić odpowiednią ochronę kategorii osób  uzależnionych oraz narażonych na cyberprzemoc...Część trzecia niniejszej książki zawiera artykuły odnoszące się do  działań resocjalizujących podejmowanych wobec jednostek niedostosowanych  społecznie, które definiowane są interdyscyplinarnie, jako zespół  działań z zakresu prawa, pedagogiki, socjologii, psychologii oraz  wybranych dziedzin medycyny...W monografii nie mogło zabraknąć jednego z wiodących problemów  współczesnego świata – przemocy w rodzinie, który tutaj został  przedstawiony w kontekście aksjologii wychowania...";;"Wstęp       Część pierwsza Wieloaspektowość problematyki społecznejAndrzej BałandynowiczEkologia życia w świetle etycznych paradygmatów filozofii pedagogicznej Ecology of life in the context of ethical paradigms of pedagogical philosophy  Bartosz MitkiewiczFormy komunikacji międzypokoleniowej w kontekście eurosieroctwa seniorówForms of communication between generations in the context Euro-orphanhood of seniors  Henryk SkorowskiEtyczne niepokoje współczesnej rzeczywistościEthical concerns of contemporary reality      Dorota TomczyszynByć matką dziecka z niepełnosprawnością intelektualnąBeing the mother of a child with intellectual disability  CZĘŚĆ DRUGA Człowiek w labiryncie technologii informacyjnej Sylwia GwoździewiczUzależnienia  od technologii informacyjnych w ujęciu problematyki prawnej i medycznej  klasyfikacji uzależnień oraz międzynarodowych badań naukowych The  addiction to information technology in terms of legal issues and medical  classification addiction and of the international scientific research Agnieszka RoguskaOskarżenie mass mediów o zakupoholizm?Accusing mass media for shopaholism?      Dorota Katarzyna MarczukCyberprzemoc wśród dzieci i młodzieżyCyberbullying among children and adolescents   Karolina KarbownikPrzedsiębiorstwo w rzeczywistości wirtualnej. Specyfika mnogości zagrożeńEnterprise in virtual reality. The specificity of the multiplicity of threats  CZĘŚĆ TRZECIAResocjalizacja i profilaktyka społeczna we współczesnym świecieBeata MydłowskaDziałania resocjalizacyjne – readaptacyjne – wspierające kształcenie zawodowe więźniówActions correctional – readaptation – supporting vocational training of prisoners  Kazimierz PierzchałaKonteksty pedagogiczno-społeczne resocjalizacji w perspektywie integralnejPedagogical and social contexts of rehabilitation in an integral perspective  Monika MydłowskaAksjologia wychowania w kontekście przemocy wobec dziecka w rodzinieAxiology of upbringing in the context of violence against children in the family Marta Jaroszewska Kształcenie zawodowe skazanych w szkołach przywięziennychVocational education of convicts in prison schools";"[...] zaprezentowane w monografii teksty spełniają swoją funkcję naukowo-dydaktyczną i mogą być przydatne do wykorzystania w ramach kształcenia pedagogicznego w szkołach wyższych, jak również stać się przyczynkiem do realizacji badań naukowych w reprezentowanych wymiarach merytorycznych.  Z recenzji prof. zw. dr. hab. Marka Konopczyńskiego";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5 (163x229), ";"Objętość 242 strony, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-674-2.jpg
"DZIARA, CYNKÓWKA, KOLKA";" - zjawisko tatuażu więziennego";"Sławomir Przybyliński";978-83-8095-745-9;;"Album dostępny w wersji papierowej i elektronicznej - ebook.Człowiek interesował się technikami ozdabiania swojego ciała od niepamiętnych czasów. Jedną z nich jest wykonywanie tatuażu. Największą fascynację tym zjawiskiem przejawiają przedstawiciele świata przestępczego. W kręgach kryminogennych bywa on oznaką przestępczej działalności.W książce starano się przybliżyć i opisać kwestie związane z bardzo interesującym, a zarazem kontrowersyjnym zjawiskiem tatuażu w wydaniu penitencjarnym. Przedstawiono rodzaje i funkcje tatuaży więziennych, sposoby ich wykonywania, usuwania, ich symbolikę i znaczenie w grupie podkulturowej. Omówiono także narzędzia służące do „dziergania”, uregulowania legislacyjne i wiele innych zagadnień związanych z tą osobowością więzienną.Książka zawiera 197 fotografii tatuaży więziennych o różnych rozmiarach, różnej treści i znaczeniu, znajdujących się w rozmaitych miejscach ciała. Wszystkie zdjęcia zostały dokładnie opisane. Książka powinna wzbudzić zainteresowanie praktyków penitencjarnych, studentów pedagogiki resocjalizacyjnej, psychologii penitencjarnej, prawa karnego wykonawczego, zwłaszcza prawa penitencjarnego, oraz pracowników naukowych tych dyscyplin.  Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                   ";;"WprowadzenieZjawisko tatuażu (niekoniecznie) więziennego – rys historycznyRysunek tatuażowy w środowisku penitencjarnymMotywy „dziargania się” osób pozbawionych wolnościWielkość treści tatuaży pensjonariuszy zakładów resocjalizacyjnych            Treści podkulturowe („grypserskie”)            Treści humorystyczne            Treści erotyczne            Treści miłosne (sentymentalno-miłosne)            Treści ostrzegawcze            Treści informacyjne            Treści historyczne (dyskograficzne)            Treści ideologiczne            Treści religijne            Treści przestępcze            Treści markowe (firmowe)            Treści dowartościowujące            Treści męczeńskie            Treści emocjonalne            Treści sentencjonalne (hasłowe)Trójrodzajowość tatuaży więziennych            Podkulturowe            Przestępcze (kryminalne)            ArtystyczneTatuażowa topografia twarzy więźniaZnaczenie tatuażu w nieformalnej hierarchii zakładu karnego„Dziargałki” i „kolki” – więzienny sprzęt do tatuowania            „Dziargałka”            „Kolka”Wykonywanie i pielęgnacja tatuaży w zakładach penitencjarnych            Nakłuwanie skóry i wpuszczanie pod nią barwnika za pomocą „dziargałki” lub „kolki”            „Drapanka”            Skaryfikacja – tzw. tatuaż bliznowy            Przekłuwanie ciała igłą i przeciąganie jej przez skórę wraz z nitką nasączoną barwnikiem            Wypalanie tatuażu            Technika „transplantacyjna”Usuwanie „dziar” – przegląd technik            Wycinanie kawałka skóry            Ścieranie naskórka            „Chlasty”            Podrażnienie skóry            Zszycie powłok skórnych            „Cover-up”            Polewanie tatuażu klejem i zrywanie fragmentu skóry            Laserowe wywabianie tatuaży            PodsumowanieUregulowania legislacyjne dotyczące tatuowania na terenie więzieniaTatuowanie – więzienny biznesTatuaż na ciele skazanego – przejawy podkultury więziennej czy moda?„Porysowany” człowiek – wywiadSpołeczeństwo otwarte wobec tatuażu (niekoniecznie) więziennego ZakończenieLiteratura                 ";"Sztuka więziennego tatuażuW wię­zien­nym żar­go­nie czło­wiek bez  ma­lun­ku to "golas", a że ska­za­ni to po­my­sło­wi lu­dzie, więc  ta­tu­ują się cie­ka­wiej niż w nie­jed­nym pro­fe­sjo­nal­nym punk­cie  ta­tu­ażu. To pierw­si mi­strzo­wie tej dys­cy­pli­ny. Każde wię­zie­nie  ma okre­ślo­ny herb i zwy­kle jest on ta­tu­owa­ny na pier­siach. Orzeł  w locie ozna­cza Wro­cław, ryby to Łódź, a wi­sien­ki to Sztum. Ale  ta­tu­aż to rów­nież prze­dłu­że­nie "gryp­se­ry", bez któ­rej by nie  za­ist­niał i naj­le­piej jest, aby jego zna­cze­nie ob­ja­śniał  wię­zień.Sztu­ka wię­zien­ne­go ta­tu­ażu  -Get­ty Ima­ges/FPM55-let­ni Zby­szek na ciele ma wiele ta­tu­aży i kil­ka­dzie­siąt  "od­sia­dek" na kon­cie, a po ma­lun­kach na skó­rze fa­cho­wiec mógł­by  opo­wie­dzieć o nie­jed­nym zda­rze­niu z jego życia. Każdy motyw to  osob­na hi­sto­ria. Na lewej pier­si ma li­te­rę "K", pa­miąt­kę po  po­je­dyn­kach z Ka­li­sza, gdzie przez mie­siąc od­by­wał karę za bunt  wię­zien­ny i tylko sze­ściu więź­niom przy­słu­gi­wał przy­wi­lej tej  li­ter­ki. Zby­szek dum­nie po­ka­zu­je swoją dłoń z "Gwiaz­dą  wol­no­ści", którą ma­lo­wa­li sobie jesz­cze przed wojną sta­rzy  lwo­wia­cy: - Gryp­so­wa­nie i ta­tu­aż wy­wo­dzą się z car­skiej Rosji.  Pol­scy ze­słań­cy mu­sie­li wy­kształ­cić swój her­me­tycz­ny język  funk­cjo­nu­ją­cy na zna­nych im tylko za­sa­dach. Nikt nie miał prawa  do do­wol­no­ści. "Liść dębu", "Tru­pia czasz­ka" czy "Ma­rze­nie  po­rucz­ni­ka" to był ab­so­lut­ny kanon. Ale te czasy mi­nę­ły i już  pod ko­niec lat 70-tych można było od­czuć względ­ną wol­ność  oby­cza­jo­wą. Z tam­te­go okre­su na pra­wej pier­si mam twarz  ko­bie­ty po­dob­nej do Matki Bo­skiej, którą ro­bi­łem w ośrod­ku w  Szczy­pior­nie. Po cza­sie nie spodo­ba­ło mi się, że ko­bie­ta jest  naga i do­ma­lo­wa­łem jej su­kien­kę. Ko­le­dzy ma­lo­wa­li "Mysz­kę  Miki" w taki spo­sób, że przy po­ru­sza­niu mię­śniem łydki i uda  ta­tu­aż spra­wiał wra­że­nie ży­we­go. Nie­wie­le póź­niej po­ja­wia­ły  się "kom­po­zy­cje", czyli twa­rze na ple­cach. Do­brze zbu­do­wa­ny  męż­czy­zna, o sze­ro­kich ba­rach, po­tra­fił "ani­mo­wać"  kil­ka­na­ście twa­rzy łą­czo­nych z mo­ty­wa­mi ro­ślin­ny­mi i  wę­ża­mi.Nie­któ­rzy uwa­ża­ją, że  tra­dy­cja ta­tu­ażu wy­wo­dzi się od but­nych i tem­pe­ra­ment­nych  więź­niów, któ­rzy w pol­skich wię­zie­niach po­ja­wi­li się na  po­cząt­ku wieku, szcze­gól­nie w więk­szych mia­stach. Naj­czę­ściej  wy­róż­nia­ły ich cią­gną­ce się przez całe ciało ma­lun­ki wę­żo-smo­ka  i na­zy­wa­no ich Urka­mi, gdyż, jak nie­któ­rzy sądzą, od­no­szą się  do imie­nia przed­wo­jen­ne­go prze­stęp­cy i pi­sa­rza, Urke  Na­cha­li­ka, któ­re­go sym­bo­lem po osa­dze­niu w wię­zie­niu był  po­ko­na­ny przez świę­te­go Je­rze­go wi­ją­cy się smok.   - Pewne  jest, że Urko­wie ta­tu­owa­li się dość in­ten­syw­nie. Naj­bar­dziej  cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi ta­tu­aża­mi dla tej grupy były czar­ne  ja­skół­ki na czer­wo­nym tle oraz tru­pie czasz­ki wy­ko­ny­wa­ne na  skro­niach. Wielu ba­da­nych prze­ze mnie więź­niów stwier­dza­ło, iż  sporo wzo­rów za­czerp­nię­to z ro­syj­skich wię­zień. Obec­nie drogi  pol­skie­go ta­tu­ażu i pol­skiej pod­kul­tu­ry są od­le­głe od  ta­tu­ażu i pod­kul­tu­ry spo­ty­ka­nej w Rosji. Róż­nic jest wiele, a  jedną z nich są m.​in. ta­tu­aże wy­ko­ny­wa­ne na twa­rzy. W pol­skich  wię­zie­niach pięt­no­wa­nie za po­mo­cą ta­tu­ażu jest zja­wi­skiem  bar­dzo rzad­ko spo­ty­ka­nym, acz­kol­wiek jesz­cze spo­ra­dycz­nie  wy­stę­pu­ją­cym. Ta­tu­aże te wy­ko­ny­wa­ne są na oso­bach naj­ni­żej  usy­tu­owa­nych w nie­for­mal­nej stra­ty­fi­ka­cji wię­zien­nej, to  zna­czy na tzw. po­szko­do­wa­nych (w wię­zien­nej gwa­rze zwani jako  cwele). Wzory na tej gru­pie ska­za­nych są wy­ko­ny­wa­ne pod  przy­mu­sem i lo­ko­wa­ne w miej­scu wi­docz­nym po to, aby każdy kto  miał z nimi stycz­ność wie­dział jaką zaj­mu­ją po­zy­cję – mówi  Ma­riusz Sno­pek, pra­cow­nik na­uko­wy Uni­wer­sy­te­tu Opol­skie­go,  autor książ­ki "Ta­tu­aż. Ele­ment współ­cze­snej kul­tu­ry".Na­to­miast Ste­fan to cho­dzą­cy atlas ta­tu­ażu. Na swoim ciele ma  ich dwa­dzie­ścia i jest praw­dzi­wym ma­la­rzem wię­zien­nych wzo­rów, a  wszyst­kie zro­bio­ne są "gumą". Na lewej ręce "sa­ren­ki". Na pra­wej  "S", czyli pobyt w Sie­ra­dzu. Na kost­kach "kotki". Dalej -  "Pa­ję­czy­na z pa­jącz­kiem" oraz "Kleszcz pod tru­pią czasz­ką". Gdy  od­by­wał wy­ro­ki w la­tach 70-tych po­ja­wi­ły się już ka­ta­lo­gi z  ry­sun­ka­mi i z ze­szy­tu prze­ry­so­wy­wał motyw na szmat­kę i takim  spo­so­bem zdo­by­wał "cie­nie", "herb" i "dys­tynk­cje", czyli stop­nie  woj­sko­we ma­lo­wa­ne na bar­kach. Mimo, że Ste­fa­na wy­cho­wa­ła  ulica i od­sie­dział swoje 17 lat, dzi­siaj cho­dzi szczel­nie ubra­ny,  pod kra­wa­tem, aby za­sło­nić ka­wa­łek swo­jej prze­szło­ści.-  Ta­tu­aż dawał mi po­czu­cie pew­no­ści sie­bie, za­bi­jał moje lęki.  To był mój image i lu­dzie czuli re­spekt. Za­czy­na­łem od "kro­pek",  które po cza­sie wy­wa­bia­łem to­pią­cą się folią. Każda "krop­ka" to  jeden rok od­siad­ki. Zo­sta­ły mi jesz­cze "Dwie wi­sien­ki" zro­bio­ne  "cegłą". Mój oj­ciec miał na pier­si "Orła w ko­ro­nie" i ten fakt  bar­dzo mi im­po­no­wał. Gdy się bił z mi­li­cją, to nasza wła­dza biła  rów­nież tego orła, a nie tylko ojca. W la­tach sie­dem­dzie­sią­tych w  za­kła­dach kar­nych ta­tu­aż przy­brał formę bar­dziej sym­bo­licz­ną i  stał się pre­cy­zyj­ny. W tam­tym okre­sie po­ja­wił się rów­nież tak  zwany "kłó­tli­wy ta­tu­aż". Była to nowa grupa, tak zwane "Bie­dro­ny",  któ­rzy ozna­cza­li się bie­dron­ką, pra­co­wa­li dla wię­zien­nej  ad­mi­ni­stra­cji, aby bru­tal­nie zwal­czać gryp­su­ją­cych.Ta­tu­aż w la­tach 70-tych był ważny, gdyż za­ka­za­ny. Gryp­su­ją­cy  PRL-u nie da­rzy­li zbyt­nim sza­cun­kiem i ta­tu­aż był ozna­ką buntu.  Poza tym na ta­tu­owa­nie na­le­ża­ło mieć po­zwo­le­nie od star­szych  wię­zien­nym sta­żem. Ofi­cjal­nie za ko­mu­ny nie można było się  ta­tu­ować i był to gest ka­ra­ny przez straż­ni­ków "twar­dym łożem".  Kon­te­sta­cja sys­te­mu była więc to­tal­na i na no­gach za­czę­to  ta­tu­ować nie­bie­ski motyw "Śmierć mi­li­cji oby­wa­tel­skiej".  Po­dob­nie było z mo­ty­wa­mi "Es­es­man­ka w poń­czo­chach z bi­czem"  czy "Twa­rzą Chry­stu­sa", które wy­cho­dzi­ły w pro­stej linii z  hi­sto­rycz­nych traum i kli­ma­tu spo­łecz­ne­go końca de­ka­dy  Gier­ka.Mimo, że jesz­cze w la­tach osiem­dzie­sią­tych tylko  gryp­su­ją­cy mógł się wy­ma­lo­wać, to do­tych­cza­so­wa hie­rar­chia  za­czę­ła top­nieć, a wraz z upad­kiem ko­mu­ni­zmu na­stą­pi­ła  de­gra­da­cja kul­tu­ry ta­tu­ażu, mo­zol­ne­go ry­tu­ału, ma­ją­ce­go  swoje po­cząt­ki w XIX wieku.W la­tach 90-tych pod­kul­tu­ra  wię­zien­na zmie­ni­ła się wraz z rze­czy­wi­sto­ścią i ta­tu­aże  za­czę­ły bar­dziej ozda­biać, pod­kre­ślać in­dy­wi­du­al­ność, a nie  ma­ni­fe­sto­wać wię­zien­ną przy­na­leż­ność.Dzi­siaj jest jak  w mar­ke­cie i ta­tu­aż ma im­po­no­wać. Naj­pierw za krat­ka­mi, potem  na wol­no­ści. Można nosić pięk­ne­go węża na ra­mie­niu, nic nie  wie­dząc, co taki znak ozna­cza w świe­cie prze­stęp­czym. Dzi­siej­sza  wię­zien­na mło­dzież jest sym­bo­lem tego pro­ce­su i prze­kra­cza­jąc  próg wię­zie­nia, jest już wy­ta­tu­owa­na z ele­ganc­kim i do­wol­nie  wy­bra­nym mo­ty­wem. Tak było w przy­pad­ku Pio­tra,  trzy­dzie­sto­lat­ka z Wro­cła­wia, który ka­rie­rę wię­zien­ną za­czął  pod ko­niec lat dzie­więć­dzie­sią­tych, głów­nie za roz­bo­je.-  Nie na­le­ża­łem do sub­kul­tu­ry, gdyż nie wi­dzia­łem sensu  wcho­dze­nia w grupę, która nie po­sia­da zasad. Pierw­szy ta­tu­aż  zro­bi­łem sobie w 2003 roku w Ra­wi­czu. Na ple­cach mam ma­lu­nek  "Tri­ba­la", na­wią­zu­ją­cy do im­pro­wi­zo­wa­ne­go stylu tańca, w  któ­rym tan­cer­ki po­ro­zu­mie­wa­ją się ta­jem­nym ję­zy­kiem ge­stów.  To był ta­tu­aż bez wię­zien­ne­go kon­tek­stu i za­czerp­nię­ty z  ma­so­wej wy­obraź­ni. A ko­le­dzy z celi ro­bi­li sobie prze­waż­nie  mo­ty­wy zwią­za­ne z Me­men­to Mori – "Wi­king z cza­cha­mi na  mie­czach", "Ja­ku­za", "Ko­ścio­tru­pa" czy "Nogi z czasz­ka­mi". To  już jest efekt kul­tu­ry gier kom­pu­te­ro­wych i ko­mik­sów.  Więź­nio­wie przy­cho­dzą do celi już z ta­tu­ażem – pod­kre­śla Piotr.Gi­ną­ca ce­re­mo­niaMimo, że współ­cze­sny ta­tu­aż wię­zien­ny jest wchło­nię­ty przez  po­pkul­tu­rę, to dla ska­za­nych nadal jest jak herb na gło­wie  ry­ce­rza. To uro­czy­stość i ry­tu­ał, a nie moda i es­te­tycz­ny  popis. Kie­dyś miał ostrze­gać i bu­dzić lęk po­ten­cjal­nych  prze­ciw­ni­ków, a ma­lun­ki na ciele ob­ra­zo­wa­ły stany ducha,  po­sta­wy ży­cio­we i upodo­ba­nia.Ta­tu­aż wy­ko­nu­je się za  po­mo­cą ma­szyn­ki zwa­nej "dziar­gał­ką" lub "kolką" Po­trzeb­na jest  igła, a za zbior­nik może po­słu­żyć obu­do­wa dłu­go­pi­su. Jako  barw­ni­ki służą sprosz­ko­wa­ne cegły, sto­pio­na guma ze­rwa­na z  po­de­szwy buta albo tusz z dłu­go­pi­su. Na­stęp­nie barw­ni­ki mie­sza  się z szam­po­nem, a ranę oczysz­cza czym­kol­wiek, co za­wie­ra  al­ko­hol. Na ko­niec do ca­ło­ści przy­mo­co­wu­je się ka­bel­ki i  sil­ni­czek, naj­czę­ściej wy­mon­to­wa­ny z walk­ma­na. Potem już tylko  na­le­ży na­cią­gnąć sprę­żyn­kę od dłu­go­pi­su, pod­grzać i  za­ostrzyć koń­ców­kę. Taki in­stru­ment przy­wią­zu­je się do  za­pał­ki, moczy i wbija w ciało.Naj­waż­niej­sze jest  pa­so­wa­nie na ry­ce­rza, czyli ce­re­mo­nia nada­nia krop­ki pod oczy.  Jest to akt przy­ję­cia do wspól­no­ty wię­zien­nej, do elity. Siada  się w "prze­dzia­le". Star­si kładą "ba­ter­kę" z sadzy i z gumy,  na­le­wa­ją "czaju". Jeden z więź­niów za­sła­nia wi­zjer w celi  mie­sza­nej i ci, któ­rzy nie gryp­su­ją, muszą wów­czas opu­ścić celę,  aby zo­sta­li gryp­su­ją­cy. Ale taki gest nie ma już zna­cze­nia, a  "krop­kę" pod okiem może mieć każdy, gdyż ta­tu­aż to pod­rób­ka, która  nic nie mówi o życiu wła­ści­cie­la. Taka ce­re­mo­nia obec­na jest  tylko w nie­któ­rych cięż­szych wię­zie­niach, w Wo­ło­wie czy  Ra­wi­czu.Wy­glą­da na to, że ta­tu­aż stał się  co­dzien­no­ścią, a za­sa­dy zza muru prze­szły do la­mu­sa. - Dzi­siaj  jest tak, że ktoś, kto sie­dział, opo­wia­da o ta­tu­ażu, a ktoś, kto  nie był w wię­zie­niu, ta­tu­aż nosi! Moda na ta­tu­aż wy­par­ła sam  ta­tu­aż. Jesz­cze dwa­dzie­ścia lat temu gryp­su­ją­cy nie mógł  opo­wia­dać o swo­jej pro­fe­sji, a teraz mo­że­my sobie roz­ma­wiać –  tłu­ma­czy "Sfiersz­czu", były wię­zień, który w za­kła­dzie kar­nym we  Wro­cła­wiu pro­wa­dzi dla uza­leż­nio­nych au­tor­ską grupę  te­ra­peu­tycz­nąMożna się spy­tać, czy jest szan­sa, aby  po­wstał nowy cha­rak­ter współ­cze­sne­go pisma wię­zien­ne­go, jakim  jest ta­tu­aż? Nie za­po­mi­na­my, że za­kład karny jest sil­nym  ośrod­kiem sło­wo­twór­czym, a więź­nio­wie prze­ja­wia­ją zdol­no­ści  sło­wo­twór­cze. Prze­cież więk­szość slan­gu mło­dzie­żo­we­go  po­wsta­je w wię­zie­niach, a potem naj­młod­sze po­ko­le­nie sądzi, że  coś "kmini". Więc co musi się stać, aby ta­tu­aż stał się po­now­nie  in­te­gral­ną czę­ścią wię­zien­nej wspól­no­ty?- Bez  gryp­se­ry nie ist­nie­je kul­tu­ra ta­tu­ażu. Na razie wi­docz­na jest  prze­bu­do­wa spo­łe­czeń­stwa i dzi­siaj jest to nie­moż­li­we. Dru­gim  pro­ble­mem jest to, że gdy wię­zień bę­dzie się wy­róż­niał i  po­wró­ci do sta­rych tech­nik ta­tu­owa­nia, bę­dzie "gno­jo­ny". Ale  ta sy­tu­acja się zmie­ni, gdy do wię­zień wej­dzie sym­bo­li­ka i  es­te­ty­ka gan­gów, gdy po­wsta­nie nowy język or­ga­ni­za­cji  prze­stęp­czych, a takie zja­wi­sko jesz­cze nie funk­cjo­nu­je. Z  Wo­ło­mi­na będą ina­czej się ta­tu­owa­li niż z War­sza­wy. Po­wo­li  już można takie zja­wi­sko ob­ser­wo­wać – za­uwa­ża "Sfiersz­czu".  Ko­rzy­sta­łem z książ­ki Sła­wo­mi­ra Przy­by­liń­skie­go pt. "Dzia­ra,  Cy­nów­ka, Kolka – zja­wi­sko ta­tu­ażu wię­zien­ne­go". źródło: http://m.onet.pl/";38.00;"Wydanie II, Kraków 2019, ";"Format A4, ";"Objętość 86 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-745-9.jpg
"Zmieniając świat";"Edukacja globalna między zyskiem a zbawieniem";"Katarzyna Jasikowska";978-83-8095-758-9;;"                                    Książkę podzielono na dwie części. W pierwszej, zatytułowanej Edukacja globalna a współczesny świat, charakteryzuję wybrane globalne kryzysy i jednocześnie prezentuję krytyczną edukację globalną jako nieodzowny element prób skutecznego poszukiwania rozwiązań wybranych palących problemów współczesności. W części tej sięgam do najważniejszych intelektualnych inspiracji, które stanowią o oryginalności tego wariantu edukacji, czyli transformacyjnego uczenia się, pedagogiki emancypacyjnej i studiów postkolonialnych (por. rozdział 3). Oprócz omówienia badań prowadzonych podczas Światowego Forum Społecznego w 2015 roku (por. rozdział 4) zastanawiam się także nad tym, jakiego rodzaju wyzwania stawia krytycznej edukacji globalnej akademia i odwrotnie. Część pierwsza stanowi zatem historyczne ujęcie problemu – skąd się wzięła edukacja globalna, jak się zmieniała oraz na jakiego rodzaju potrzeby i przy użyciu jakich narzędzi odpowiada.                                     Druga część książki, Edukacja globalna w Polsce, jest rezultatem mojego uczestnictwa w rozmaitych przedsięwzięciach związanych z tworzeniem edukacji globalnej w naszym kraju w latach 2009–2015 oraz badań empirycznych z lat 2010–2011 prowadzonych z ekspertami w tej dziedzinie. Obydwa doświadczenia miały doprowadzić do poznania głównych mechanizmów realizowania u nas takiej edukacji. Jawi się ona jako ciekawy obszar tropienia procesów adaptowania europejskiej polityki edukacyjnej do narodowych kontekstów, pozostających w ścisłym związku z doświadczeniami kolonializmu i neokolonializmu (także w odniesieniu do Polski, por. rozdział 5). Moje badania miały doprowadzić do lepszego poznania początków (rozdział 6), głównych mechanizmów i najważniejszych podmiotów edukacji globalnej w Polsce (rozdział 7, 8 i 9).                        Książka, którą oddajemy do rąk czytelniczek(-ków), jest zatem wynikiem osobistych doświadczeń Autorki w toku kilkunastu lat jako aktywistki, uczennicy, nauczycielki, trenerki i liderki zespołów badawczych.                         Z recenzji dr. hab. Jana Sowy                         Praca  ta porusza ważny i słabo w Polsce przebadany temat globalnej edukacji,  która w dobie rosnących globalnych zależności jest, jak słusznie  twierdzi Autorka, niezbędnym elementem funkcjonowania globalnego  społeczeństwa. Wydanie owej publikacji przyczyni się moim zdaniem do  podniesienia poziomu dyskusji akademickich i publicznych na temat  globalizacji oraz wyzwań z nią związanych [...].               Podejście wybrane przez Autorkę mieści się dobrze w nurcie teorii  krytycznej, tak jak opisał ją Max Horkheimer w tekście Teoria tradycyjna  a teoria krytyczna z 1937 roku. Nie chodzi więc w niej o wolny od  wartościowania i zdystansowany opis świata, ale o konstrukcję wiedzy  zaangażowanej, czyli takiej, która odnosi się do ważnych ze społecznego  punktu widzenia problemów i ma przyczynić się do ich rozwiązania [...].                                                    Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub                                                                                                                       ";;"Nota metodologiczna       I. Edukacja globalna a współczesny świat1. Współczesny świat w pułapce logiki zysku      2. Edukacja globalna jako odpowiedź na kryzysy       2.1. Szyldy edukacji globalnej      2.2. Warunki tworzenia krytycznej edukacji globalnej – wybrane rysy      2.3. Krytyczna edukacja globalna a akademia       3. Narzędzia edukacji globalnej      3.1. Transformacyjne uczenie się       3.2. Pedagogika emancypacyjna       3.3. Studia postkolonialne      4. Światowe Forum Społeczne – w kierunku godności      II. Edukacja globalna w Polsce5. Doświadczenia kolonializmu i neokolonializmu    6. Początki edukacji globalnej     6.1. Międzynarodowy kontekst powstawania    6.2. Różne sposoby rozumienia edukacji globalnej    7. Międzysektorowy tłum edukacji globalnej    7.1. Charakterystyka tłumu   7.2. Wzajemne postrzeganie się działających podmiotów     7.3. Proces międzysektorowy jako edukacja globalna w działaniu      8. Krytyczna analiza działania tłumu     8.1. Uwarunkowania    8.2. Tłum o efektach swoich działań     9. Ludzie tworzący edukację globalną o sobie     9.1. Inspiracje i droga      9.2. Wartości   Zakończenie    Spis schematów i tabel      Bibliografia     ";"Praca ta porusza ważny i słabo w Polsce przebadany temat globalnej edukacji, która w dobie rosnących globalnych zależności jest, jak słusznie twierdzi Autorka, niezbędnym elementem funkcjonowania globalnego społeczeństwa. Wydanie owej publikacji przyczyni się moim zdaniem do podniesienia poziomu dyskusji akademickich i publicznych na temat globalizacji oraz wyzwań z nią związanych [...].  Podejście wybrane przez Autorkę mieści się dobrze w nurcie teorii krytycznej, tak jak opisał ją Max Horkheimer w tekście Teoria tradycyjna a teoria krytyczna z 1937 roku. Nie chodzi więc w niej o wolny od wartościowania i zdystansowany opis świata, ale o konstrukcję wiedzy zaangażowanej, czyli takiej, która odnosi się do ważnych ze społecznego punktu widzenia problemów i ma przyczynić się do ich rozwiązania [...].  Z recenzji dr. hab. Jana Sowy    Żyjąc  w globalnym świecie przypływu kapitału, w tym kapitału ludzkiego  zwracamy uwagę przede wszystkim na społeczno-gospodarcze aspekty  neoliberalnej filozofii. Ale jednym z ważnych jej elementów jest także  globalna edukacja - przepływ standardów, doświadczeń wynikających z tzw.  ciągłej edukacji, zdobywaniu wykształcenia potrzebnego na globalnym  rynku pracy. Ale jak wszystko związane z globalną filozofią liberalizmu  ekonomicznego ma ona swoje dobre i złe strony.Katarzyna  Jasikowska od lat zajmuje się badawczo zjawiskiem globalnej edukacji,  ale także dydaktyką globalizacji jako ogólnoświatowego zjawiska. Jest  członkinią wielu zespołów badawczych oraz autorskich i jej doświadczenie  daje nam rękojmię, iż jej praca „Zmieniając świat. Edukacja globalna  między zyskiem a zbawieniem” stanowi ważnym głos w sprawie oceny  współczesnego systemu edukacji, tak plusów, jak i minusów jakie za sobą  niesie. Na część pierwszą jej pracy składa się rozdział, w  którym problem edukacji globalnej ujęto w aspekcie historycznym. Autorka  charakteryzuje w nim następstwa wybranych globalnych kryzysów, a także  przeprowadza krytyczną analizę edukacji globalnej nastawionej w  neoliberalnym systemie ekonomicznym na zysk. Ukazuje nam różne warianty  transformacyjnego uczenia się, pokazuje pedagogikę emancypacyjną i  studia postkolonialne. W rozdziale czwartym omawia badania  prowadzone podczas Światowego Forum Społecznego w 2015 roku, SFS jest  miejscem, gdzie spotykają się ludzie, organizacje i instytucje  poszukujące rozwiązań dla ważnych kwestii społeczno-gospodarczych, które  generują kolejne kryzysy ekonomiczne. Jest to jedno z nielicznych forum  na którym mogą zabrać głos osoby lub organizacje marginalizowane przez  wielkie międzynarodowe organizacje i instytucje gospodarcze.Część  druga „ Edukacja globalna w Polsce” jest o tyle dla nas ważna, iż  dotyczy naszych rodzimych problemów, a z drugiej strony jest rezultatem  uczestnictwa autorki w wielu rozmaitych przedsięwzięciach związanych z  tworzeniem edukacji globalnej w naszym kraju w latach 2009-2015.  Prezentuje także wyniki badań empirycznych przeprowadzonych w latach  2010-2011 z ważnymi ekspertami w tej dziedzinie. Autorka stara się  ukazać nam procesy adaptowania europejskiej polityki edukacyjnej do  naszych polskich realiów,ozostającej  w ścisłym związku z doświadczeniami kolonializmu i neokolonializmu,  także w odniesieniu do naszego kraju. Poświęcony jest temu rozdział  piąty. Wszystko to razem ma pomóc nam w zrozumieniu początków  głównych  mechanizmów i najważniejszych podmiotów odpowiedzialnych za edukację  globalną w Polsce; patrz rozdział siódmy, ósmy i dziewiąty.Jasikowska  została zaproszona w 2009 roku przez Grupę Zagranica – polską platformę  organizacji pozarządowych działających w sektorze pomocy rozwojowej ,  do wzięcia udziału w procesie międzysektorowym związanym ze specyfiką i  skutkami edukacji globalnej w naszym kraju. Była jak pisze „jednocześnie  zaangażowanym uczestnikiem toczącego się procesu międzysektorowego oraz  badaczką reinterepretującą swoje związane z tym doświadczenie”.Główny  zadaniem uczestników było zwiększenie i utrwalanie obecności edukacji  globalnej w naszym systemie oświaty. Wynikiem miała być wymiana wiedzy  na ten temat przez ludzi reprezentujących różne instytucje oraz  organizacje zajmujące się tymi tematami.Uczestniczyło w tym około  trzydziestu różnych organizacji pozarządowych, trzy ministerstwa,  Ośrodek Rozwoju Edukacji i nauczycielki. W dwa tysiące jedenastym roku  zamknięte te spotkania podpisaniem porozumienia pomiędzy Ministerstwem  Spraw Zagranicznych (MSZ) i Ministerstwem Edukacji Narodowej (MEN), a  Grupą Zagranica, mówiącym o wspieraniu rozwoju edukacji globalnej w  Polsce. Autorka przeprowadziła w ramach wsparcia finansowego w ramach  funduszy własnych Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego  projekt badawczy dotyczący tworzenia edukacji globalnej w III RP.  Składały się na wywiady z wybranymi aktywnymi uczestniczkami debat  międzynarodowych, reprezentantkami organizacji pozarządowych skupionych  wokół Grupy Zagranica, a także przedstawicielami trzech ministerstw. Katarzyna Jasikowska przeprowadziła w sumie dwadzieścia siedem  pogłębionych wywiadów. Wzięło w nich udział dziewięć osób pracujących w  organizacjach pozarządowych zrzeszonych w Grupie Zagranica (patrz,  strona 12), osiem pracowniczek (-ków) administracji państwowej (MSZ,  MEN, Ministerstwo Środowiska) oraz trzy osoby zatrudnione w Centralnym  Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli (późniejszym Ośrodku Rozwoju Edukacji).  Autorka pod ich sugestią dołączyła do ankiet-wywiadów osoby związane z  akademią (pierwsza akademia edukacji globalnej w Europie na University  of Oulu w Finlandii) czy europejskiej platformy CONCORD (the European  NGO Confederation for Relief and Development) – zrzeszającej organizacje  pozarzadowe działające w sektorze pomocy rozwojowej. Autorka  sformułowała pytania, które wykazać na jakim etapie w Polsce znajduje  się edukacja globalna (patrz strona 12). W ostatniej części  swojej pracy autorka jako badaczka, uczestniczka różnego rodzaju  szkoleń, warsztatów i zajęć przedstawia nam wyniki wyniesionych  doświadczeń, a także własne przemyślenia na ten temat. Pamiętajmy, jak  pisze Jasikowska nasz globalny świat zmienia się w bardzo szybkim  tempie. Stąd zmieniają się często priorytety zawarte w systemie  współczesnej państwowej edukacji. Na przykład zamiast jak pisze autorka  mówić jak dotychczas o obywatelach (-kach), pojawiają się przede  wszystkim odwołania do narodu. Zamiast o elementach wielokulturowości  mówi się ostatnio o ciągłości kulturowej w ramach kultury narodowej –  tradycji, patriotyzmie. Katarzyna Jasikowska przedstawia to  jako neokonserwatywny zwrot, ale zauważmy, takie są reakcje wielu  nauczycieli, na zjawisko będące reakcją na agresywną indoktrynację  młodzieży w duchu europejskiego liberalizmu. Ale jest to już temat na  kolejną analizę globalnej edukacji nie tylko w Polsce, ale w krajach  członkowskich Unii Europejskiej.Gabriel Leonard Kamińskiźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/zmieniajac-swiat";40.00;"Wydanie II, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 284 strony, ";"Oprawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-758-9.jpg
"Dom na szwederowskiej skarpie";"Obrazki z historii bydgoskiego sierocińca w czasach od Henryka Dietza do Leona Stobrawy";"Przemysław Grzybowski";978-83-8095-746-6;;"Publikacja w wersji elektronicznej e-book BEZPŁATNA„Dom na szwederowskiej  skarpie...” to bogato ilustrowany zbiór opowieści o poszczególnych  etapach funkcjonowania jednego z najstarszych bydgoskich sierocińców,  mieszczącego się na Szwederowie przy ulicy Romualda Traugutta 5. Dom,  ufundowany w 1907 roku przez Henryka Dietza, przetrwał wraz ze swoimi  pracownikami i mieszkańcami burzliwe koleje losu podczas drugiej wojny  światowej, a po wyzwoleniu Bydgoszczy stał się przystanią dla  osieroconych dzieci i młodzieży. Pracownicy Domu, pod kierunkiem jego  administratora Leona Stobrawy (wybitnego żołnierza i wychowawcy), przez  wiele lat nie tylko zapewniali swym podopiecznym dach nad głową i  edukację, ale także – przede wszystkim – starali się otoczyć ich  rodzinnym ciepłem w miarę możliwości.W książce zostały zamieszczone, zaczerpnięte ze źródeł archiwalnych i  nielicznych wspomnień, szczegółowe informacje dotyczące okoliczności  wybudowania i inauguracji sierocińca im. Henryka Dietza, jego  funkcjonowania w okresie międzywojennym pod opieką zakonnic ze  Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo Prowincja  Chełmińska oraz okresu do 1965 roku, gdy kierownikiem mieszczącego się  tu Państwowego Domu Dziecka i Państwowego Domu Młodzieży był Leon  Stobrawa.  ";;"Wprowadzenie    Rozdział 1. Testament Henryka Dietza    Rozdział 2. Budowa sierocińca    Rozdział 3. Otwarcie Domu, zamurowany „skarb” i pierwsze kłopoty    Rozdział 4. Szczegóły architektoniczne i finansowe inwestycji    Rozdział 5. Dzieło sióstr miłosierdzia    31 Rozdział 6. Dom dzieci i młodzieży    Rozdział 7. Z kronikarskich zapisków    Rozdział 8. Leon Stobrawa – żołnierz i wychowawca    Zakończenie. Sierociniec miejscem międzykulturowych spotkań    Wykaz i źródła ilustracji   Bibliografia   Noty o autorach";"Fragmenty recenzji wydawniczej prof. UKW dr hab. Teresy Sołtysiak  (...) Praca ta zawiera ogrom wartości kształcąco-wychowawczych i może skłaniać Czytelnika do refleksji nad wyborami dróg postępowania w interakcjach społecznych. Czytając ją wręcz cisną się na usta słowa z utworu „Do młodych” opublikowanego 1880 roku w tomiku „Poezji” przez Adama Asnyka:  „(...) ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,  Choć macie sami doskonalsze wznieść;  Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,  I miłość ludzka stoi tam na straży,  I wy winniście im cześć!”. Autorzy monografii ukazali w niej wycinek historii skupiony na bydgoskim sierocińcu: od jego powstania, do którego przyczynił się Henryk Dietz, poprzez dalsze losy tej instytucji uwikłanej w szerszy kontekst drastycznych wydarzeń społecznych, bo I oraz II wojnę światową, i dalsze funkcjonowanie tego ośrodka do końca lat 60-tych XX wieku, a - precyzując - do śmierci dyrektora tej instytucji Leona Stobrawy. Na wyjątkowe podkreślenie zasługuje, iż przedstawiając sierociniec na tle tak traumatycznych wydarzeń historycznych jak wojny światowe, Autorzy nie stracili z pola widzenia podstawy, czyli funkcjonowania ośrodka i szerokiego zaangażowania pracowników w pracę opiekuńczo-wychowawczą, pomoc oraz wspieranie dzieci i młodzieży, częstokroć z narażeniem życia i zdrowia w okrutnych wojennych czasach. Można stwierdzić, iż Autorzy położyli spory nacisk na ukazanie tworzenia optymalnych warunków rozwoju i funkcjonowania w ośrodku dzieciom i młodzieży - istotom niesamodzielnym życiowo, lecz jakże z wielorakich egzogennych i okolicznościowo sytuacyjnych uwarunkowań doświadczonych przez los od początku życia, nieraz porzuconych przez najbliższe im osoby. (...) Wprawdzie na przestrzeni dziejów nieodosobnionymi były i są przypadki, że dzieci pozbawiane są tego co najważniejsze: rodziny i domowego ciepła, bez żadnych szans na zaspokajanie w niektórych okolicznościach nawet najbardziej elementarnych potrzeb. Zdarzało się i zdarza bowiem, iż „(...) upragnione przez nas ciepło rodzinne przybiera niekiedy temperaturę ognia piekielnego” (Gelles 1997, s.78). Mocno zaakcentować trzeba, iż Autorzy nie stracili w żaden sposób z pola widzenia właśnie młodego pokolenia, dla którego ten ośrodek został powołany. Co więcej, analizując i przedstawiając funkcjonowanie ośrodka w oparciu o źródła historyczne, potrafili wyeksponować tworzenie tu namiastki domu rodzinnego, wspólnoty, podmiotowego traktowania podopiecznych, szanowania ich godności, podnoszenia ich nadwątlonej samooceny etc. To nad wyraz trudne zadanie, aby w jednym opracowaniu umieścić tak starannie i wręcz z fotograficzną dokładnością przedstawić życiorysy ważnych ludzi, nie pomijając burzliwych wydarzeń społecznych, i potrafić tak kunsztownie ukazać główne spektrum realizacji zadań w ośrodku. Można te zadania dość ogólnikowo ująć jako ogromną troskę o optymalny rozwój i przygotowywanie dzieci i młodzieży do dorosłego życia.  Przedstawiona do recenzji praca dopełnia historię miasta Bydgoszczy, a szczególnie nie zawsze sławnej w obiegowej opinii dzielnicy Szwederowo, w której historii jak w każdej innej dzielnicy w tym mieście, zarysowują się „blaski” i „cienie” życia. Przyznać trzeba, że w tej książce Autorzy też je ukazali w oparciu o źródła historyczne, co jest niezwykle cenne. Z kart tej pracy czytelnik może poznać nie tylko wyjątkowo ważne wydarzenia historyczne, gdyż - raz jeszcze parafrazując słowa Asnyka - o przeszłości należy pamiętać i chylić nisko czoło przed twórcami historii. Może ona też skłaniać do refleksji Czytelnika uwikłanego w nurty współczesnej rzeczywistości przesyconej konsumeryzmem i zachowaniami ryzykownymi, spowinowaconymi z patologicznymi. Skłaniać do refleksji, iż wartości prospołeczne są niezmiernie istotne, a drugi człowiek - mały czy duży - to nie towar, lecz podmiot, który przeżywa, czuje i pragnie zrozumienia, a nieraz także pomocy i wsparcia. Wśród tych osób szczególne miejsce powinno się znaleźć dla młodego pokolenia, niechcianego, odrzucanego, niejednokrotnie kompensującego, a nawet nadkompensującego cierpienia związane z odrzuceniem, nieraz stygmatyzacją w otoczeniu, wielorakimi formami zachowań patologicznych. Przecież tych dorastających jednostek jest wcale niemało. Młode pokolenie natomiast to przyszłość każdego narodu (...). ";0.00;"Publikacja w wersji elektronicznej e-book BEZPŁATNA.";"	";"Wydanie I, Kraków 2019,";"Książka dostępna w wersji,";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-746-6.jpg
"Pedagogika specjalna";"Od tradycji do współczesności";"Iwona Chrzanowska";978-83-8095-752-7;;"Oficyna Wydawnicza „Impuls“ zaprasza Czytelników do wyjątkowego podręcznika akademickiego autorstwa prof. Iwony Chrzanowskiej „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności".Polecamy wydanie III 2019 w wersji papierowej i elektronicznej e-book.Publikacja, którą oddajemy do rąk czytelnika: Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności, jest próbą ukazania interdyscyplinarnego dorobku naukowego w zakresie tradycyjnych i nowych obszarów badań koncentrujących się na problematyce zróżnicowania rozwojowego, jego konsekwencji i implikacji.Zamysłem wyznaczającym uporządkowanie treści jest ich podział na dwie części: Wokół znanych kategorii i rozważań oraz Współczesne zagadnienia pedagogiki specjalnej.Monografia Iwony Chrzanowskiej to praca jakiej w ostatnim dziesięcioleciu nie opublikowano. To gigantyczne zadanie twórcze z szeregiem subdyscyplinarnych i interdyscyplinarnych wątków. Warto zwrócić uwagę, że książka ma aspiracje „wyjścia” poza tradycyjny podręcznik. Między innymi temu ma służyć podział książki na dwie części. Pierwsza niejako wprowadzająca w podstawy i tradycję pedagogiki specjalnej, druga traktująca o najważniejszych problemach dzisiejszej pedagogiki specjalnej. Autorka unika w dyskusji domniemań, posługuje się twardymi danymi empirycznymi i poprawną terminologią naukową. Przy czym autorce, co uważam jest niesłychanie ważne dla tego typu publikacji, udało się znaleźć kompromis pomiędzy naukowością a zrozumiałością tekstu. Książkę czyta się dobrze bez względu na poziom rozwoju naukowego. Będzie ona zapewne pomocna nie tylko dla studentów pedagogiki specjalnej, ale również dla wszystkich innych osób stykających się w swojej pracy zawodowej z osobami niepełnosprawnymi. Z recenzji Prof. dr hab. Amadeusz Krause Podręcznik zawiera bogatą i aktualną wiedzę z zakresu pedagogiki specjalnej. Autorka przytacza w nim najnowsze badania, wskazuje zagadnienia niejednoznaczne i budzące kontrowersje. Nie tylko opisuje, referuje i streszcza, ale również analizuje, porównuje i ocenia. Często akcentuje własny punkt widzenia, co jest zaletą pracy ponieważ nadaje jej indywidualny i niepowtarzalny charakter.Uważam, że książka będzie pożądanym materiałem dydaktycznym dla studentów pedagogiki specjalnej i pedagogiki a także studentów pokrewnych dyscyplin zainteresowanych problematyką niepełnosprawności. Praca powinna zainteresować również profesjonalistów – nauczycieli, pedagogów, psychologów, pracowników socjalnych, rehabilitantów. Z recenzji Prof. dr hab. Andrzej Twardowski    Polecamy wyjątkową serię 16   autorskich podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce     autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.     Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława     Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,     prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik i innych:1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości (opis książki)2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki (opis książki)3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki  (opis książki)4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki (opis książki)5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne (opis książki)6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne (opis książki)7. Pedagogika kognitywistyczna (opis książki)8. Pedagogika porównawcza (opis książki)9. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki) 10. Współczesna filozofia edukacji (opis książki)  11. Pedagogika społeczna (opis książki) 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji (opis książki) 13. Pedagogika specjalna (opis książki) 14. Pedagogika resocjalizacyjna (opis książki)15. Habilitacja (opis książki)16. Etnopedagogika (opis książki) Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena! Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!       Seria autorskich podręczników akade­mickich do pedagogiki jest kolejnym  do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i  spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla  praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne  lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono-  woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką,  intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej  jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i  wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy  dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA  NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem  tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i  podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która  na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.    Czytelnikom podręczników nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam  do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości. prof. dr hab. Bogusław Śliwerski    ";;"Wstęp.................................................................................................................................. 9 CZĘŚĆ I.Wokół znanych kategorii i rozważań w pedagogice specjalnej............. 15 Rozdział 1.Interdyscyplinarny charakter pedagogiki specjalnej......................................... 171.1. Pedagogika specjalna a medycyna – wybrane problemy....................... 191.1.1. Międzynarodowy system diagnozy nozologicznej WHO:ICD-10, ICIDH, ICF........................................................................................ 191.1.2. System diagnozy Amerykańskiego TowarzystwaPsychiatrycznego DSM-IV/DSMIV-TR/DSM-5..................................... 261.1.3. Pojęcie zdrowia i choroby....................................................................... 281.1.4. Diagnoza i terapia – istota związku pedagogiki specjalneji medycyny................................................................................................... 321.2. Pedagogika specjalna a psychologia – wybrane problemy.................... 451.2.1. Diagnoza dla rozwoju i system orzecznictwa.................................. 451.2.2. Bioekologiczna teoria systemów Urie Bronfenbrenneraa niepełnosprawność................................................................................ 491.2.3. Współpraca specjalistów i instytucjia specjalne potrzeby edukacyjne uczniów....................................... 541.3. Pedagogika specjalna a prawo – wybrane problemy............................... 621.3.1. Osoba z niepełnosprawnością a rozwiązania prawne ONZ i UE.... 631.3.2. Osoba z niepełnosprawnością a wymiar sprawiedliwości........... 811.4. Pedagogika specjalna a socjologia – wybrane problemy....................... 891.4.1. Postawy społeczne wobec niepełnosprawnościi osób z niepełnosprawnością............................................................... 901.4.2. Postawy wobec osób z niepełnosprawnościąw perspektywie rówieśniczej................................................................. 981.4.3. Postawy wobec niepełnosprawności i osóbz niepełnosprawnością – dorośli.......................................................... 1121.4.4. Zagrożenie wykluczeniem i marginalizacjąa niepełnosprawność................................................................................ 1201.4.5. Warunki życia osób z niepełnosprawnością i ich rodzin.............. 1311.5. Terminologiczne ustalenia, terminologiczne kontrowersje– wokół pojęcia „niepełnosprawność”............................................................ 147Rozdział 2.O podmiocie pedagogiki specjalnej – klasyczne ujęciagłównych rodzajów niepełnosprawności............................................................... 1622.1. Niepełnosprawność wzroku............................................................................... 1662.1.1. Podstawowe pojęcia................................................................................. 1662.1.2. Klasyfikacje uszkodzeń wzroku............................................................. 1782.1.3. Uszkodzenie wzroku a funkcjonowanie społeczne....................... 1862.2. Uszkodzenia słuchu............................................................................................... 1952.2.1. Podstawowe pojęcia................................................................................. 1952.2.2. Najpowszechniejsze klasyfikacje uszkodzeń słuchu..................... 2092.2.3. Metody wychowania językowego osóbz uszkodzeniem słuchu............................................................................ 2142.2.4. Osoby z uszkodzeniem słuchu w przestrzeni społecznej............ 2292.3. Niepełnosprawność intelektualna................................................................... 2402.3.1. Ustalenia terminologiczne i klasyfikacyjne...................................... 2402.3.2. Zróżnicowana, wieloczynnikowa etiologianiepełnosprawności intelektualnej..................................................... 2622.3.3. Etapy patologizacji rozwoju osób z niepełnosprawnościąintelektualną według Małgorzaty Kościelskiej................................ 2662.3.4. Osoba z niepełnosprawnością intelektualnąw przestrzeni społecznej......................................................................... 2712.4. Choroby przewlekłe i niepełnosprawność narządu ruchu...................... 2842.4.1. Teoretyczne koncepcje choroby przewlekłej................................... 2892.4.2. Konsekwencje utraty pełnej sprawności w sytuacjichoroby przewlekłej i niepełnosprawności narządu ruchu.......... 2982.4.3. Wrodzona a nabyta utrata sprawności w chorobieprzewlekłej i niepełnosprawności narządu ruchu......................... 3072.5. Niedostosowanie społeczne, zaburzenia zachowaniadzieci i młodzieży................................................................................................... 3242.5.1. Podstawowe pojęcia................................................................................. 3242.5.2. Teoretyczne koncepcje niedostosowania społecznegoi zaburzeń zachowania............................................................................. 3312.5.3. Przestępczość nieletnich......................................................................... 3492.5.4. Przemoc w rodzinie................................................................................... 362 CZĘŚĆ II.Współczesne zagadnienia pedagogiki specjalnej........................................ 385 Rozdział 3.Paradygmatyczne zmiany we współczesnej pedagogice specjalnej........... 387Rozdział 4.Specjalne potrzeby edukacyjne – między pedagogikąa pedagogiką specjalną................................................................................................ 4224.1. Wczesne wspomaganie rozwoju a niepełnosprawność.......................... 4384.1.1. Podstawowe pojęcia i koncepcje teoretycznewczesnego wspomagania rozwoju..................................................... 4384.1.2. Podstawy prawne wczesnego wspomagania rozwoju................ 4584.2. ASD – autustyczne spektrum zaburzeń jako egzemplifikacjacałościowych zaburzeń rozwojowych............................................................ 4654.2.1. Kryteria diagnostyczne spektrum zaburzeń autystycznych....... 4694.2.2. Patogeneza spektrum zaburzeń autystycznych............................. 4744.2.3. Osoba ze spektrum zaburzeń autystycznychw przestrzeni społecznej......................................................................... 4864.3. Uczeń zdolny – uczeń ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi....... 5004.3.1. Podstawy prawne wspomagania uczniów zdolnychw polskim systemie oświatowym........................................................ 5014.3.2. Uczeń zdolny – uczeń uzdolniony – uczeńze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi....................................... 5044.4. Osoba z niepełnosprawnością w różnych formach edukacji– między segregacją a włączaniem................................................................. 5324.4.1. Kształcenie specjalne................................................................................ 5354.4.2. Kształcenie integracyjne.......................................................................... 5444.4.3. Kształcenie włączające............................................................................. 5544.4.4. Uwarunkowania kształcenia uczniówz niepełnosprawnością w trzech typach szkół:specjalnej, integracyjnej i ogólnodostępnej.................................... 5634.4.5. Zwolnienie ze sprawdzianu, egzaminu zewnętrznegoa niepełnosprawność................................................................................ 581Rozdział 5.Dorosłość i starość z niepełnosprawnością– zagadnienia andragogiki i gerontologii specjalnej......................................... 5925.1. Edukacja ponadgimnazjalna osób z niepełnosprawnościąjako wyznacznik jakości życia w dorosłości.................................................. 5965.2. Osoba z niepełnosprawnością na rynku pracy– uwarunkowania, rzeczywistość, szanse...................................................... 6085.3. Subiektywne poczucie jakości życia................................................................ 6185.4. Starość osób z niepełnosprawnością – wyzwaniedla pedagogiki specjalnej................................................................................... 626Rozdział 6.Osoba z niepełnosprawnością w erze cyfrowej................................................... 6316.1. Nowe technologie a aktywność społeczna osóbz niepełnosprawnością......................................................................................... 6326.2. Komunikacja zapośredniczona – możliwości i zagrożenia...................... 6366.3. Zagrożenia związane z korzystaniem z nowych technologiikomunikacyjnych a niepełnosprawność – agresja elektroniczna........ 644 Bibliografia...................................................................................................................... 651Źródła internetowe...................................................................................................... 687Indeks rzeczowy............................................................................................................ 697Indesk osób...................................................................................................................... 702  ";"Tradycja a współczesność pedagogiki specjalnej Pedagogika specjalna ma wśród nauk pedagogicznych ugruntowane miejsce oraz niekwestionowany dorobek. Jest ona skoncentrowana na człowieku wymagającym profesjonalnego wsparcia w odkrywaniu własnego potencjału bądź w pokonywaniu różnorodnych trudności. Zajmuje się ona zarówno osobami w wieku niemowlęcym, jak i przedszkolnym, szkolnym czy w okresie dorosłości - w tym starości. Mimo iż na rynku znaleźć można wiele publikacji poruszających zagadnienia leżące w obszarze zainteresowań pedagogiki specjalnej, to jednak z uwagi na znaczenie problematyki niepełnosprawności każda pozycja jest cenna - szczególnie, jeśli dotyczy całego spektrum tematów z nią związanych.Taka właśnie jest książka autorstwa Iwony Chrzanowskiej, profesor zwyczajnej UAM w Poznaniu, pedagoga, pedagoga specjalnego, zatytułowana Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności. Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej Impuls pozycja jest już kolejną w serii autorskich podręczników akademickich, prezentującą bogaty dorobek naukowy oraz sygnalizującą ważne problemy edukacyjne. Jest to publikacja adresowana do szerokiego grona odbiorców – zarówno pedagogów specjalnych, jak i psychologów, studentów pedagogiki i rodziców oraz do opiekunów osób niepełnosprawnych, a także wszystkich zainteresowanych tematem.Publikacja składa się z dwóch części, z których pierwsza koncentruje się na tradycyjnym spojrzeniu na pedagogikę specjalną, ukazując jej związki z medycyną, socjologią czy psychologią. Autorka podkreśla jej interdyscyplinarny charakter oraz fakt, iż pedagogika specjalna nie tylko korzysta z doświadczeń wielu dziedzin, ale także dzieli się z nimi wypracowanymi osiągnięciami. Autorka porusza tu zagadnienia związane z międzynarodowym systemem diagnozy nozologicznej WHO, przybliża pojęcia zdrowia i choroby, a także diagnozy oraz terapii, wskazuje na związek pedagogiki specjalnej i psychologii, z uwzględnieniem zagadnień obejmujących system orzecznictwa. Chrzanowska pokazuje również pozycję osoby niepełnosprawnej w majestacie prawa, omawiając rozwiązania prawne ONZ i UE, a szczególnie te zapisy, które odnoszą się do praw człowieka. Poznajemy również wybrane problemy wynikające ze związków pedagogiki specjalnej z socjologią, w tym – szczególnie istotne – postawy społeczne wobec niepełnosprawności oraz osób z niepełnosprawnością. W części tej znajdziemy również charakterystykę wyróżnionych grup osób z niepełnosprawnością i niedostosowanych społecznie, tj. osób z zaburzeniami wzroku, z uszkodzeniem słuchu, z niepełnosprawnością intelektualną oraz z chorobami przewlekłymi i niepełnosprawnością narządu ruchu. Autorka porusza również problematykę niedostosowania społecznego, zaburzeń zachowania, przestępczości nieletnich oraz przemocy w rodzinie. Część druga książki została poświęcona współczesnym zagadnieniom pedagogiki specjalnej, a rozpoczyna ją rozdział dotyczący paradygmatycznych zmian we współczesnej pedagogice specjalnej. Autorka porusza również problematykę specjalnych potrzeb, w tym specjalnych potrzeb edukacyjnych, technicznych i psychospołecznych. Znajdziemy tu również zagadnienia dotyczące wczesnego wspomagania rozwoju (WWR), autystycznego spektrum zaburzeń, uczniów zdolnych i podstaw prawnych ich wspomagania w polskim systemie oświatowym, a także osób z niepełnosprawnością w różnych formach edukacji. Kolejne rozdziały poruszają wielce istotne kwestie związane z dorosłością oraz starością osób z niepełnosprawnością, a także z ich aktywnością społeczną i technologiczną.Wszystkie zagadnienia zostały omówione niezwykle szczegółowo, z wyjaśnieniem terminologii występującej w książce. Publikacja Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności stanowi  tym samym nieocenione źródło informacji dla wszystkich, którzy związali  swoje zawodowe życie z pomocą osobom niepełnosprawnym i niedostosowanym  społecznie. Ponadto opracowanie Iwony Chrzanowskiej to nie tylko  obszerne studium tematów leżących w kręgu zainteresowań tej dyscypliny  pedagogiki, lecz również bodziec do własnych rozważań, badań i wniosków. źródło:Justyna Gulhttp://www.granice.pl/recenzja Idealna zarówno dla studentów pedagogiki specjalnej, jak i dla ludzi mających na co dzień do czynienia z tym zagadnieniem. Jestem absolwentką pedagogiki Uniwersytetu w Białymstoku. Jako pedagog z chęcią sięgnęłam po książkę „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności”. Z przyzwyczajenia, jakie dało mi częste przesiadywanie w czytelni, oceniałam ją jako przydatną pod kątem pisania prac dyplomowych czy też użyteczności w praktyce. Nie jest to jedna z „tych” naukowych książek, które można czytać po kilka razy i nadal nie rozumieć co jest tam napisane. Język został tu idealnie wypośrodkowany między naukowym a zrozumiałym dla każdego z nas.Prof. dr hab. Amadeusz Krause tak oto pisze o niniejszej publikacji:„Monografia Iwony Chrzanowskiej to praca jakiej w ostatnim dziesięcioleciu nie opublikowano. To gigantyczne zadanie twórcze z szeregiem subdyscyplinarnych i interdyscyplinarnych wątków. Warto zwrócić uwagę, że książka ma aspiracje „wyjścia” poza tradycyjny podręcznik. Między innymi temu ma służyć podział książki na dwie części. Pierwsza niejako wprowadzająca w podstawy i tradycję pedagogiki specjalnej, druga traktująca o najważniejszych problemach dzisiejszej pedagogiki specjalnej. Autorka unika w dyskusji domniemań, posługuje się twardymi danymi empirycznymi i poprawną terminologią naukową.”Jeśli interesuje cię temat pedagogiki specjalnej to z pewnością w książce Iwony Chrzanowskiej spotkasz się z obfitą i teraźniejszą wiedzą. Ponadto autorka postanowiła śmiało wyrażać swoje zdanie, co pozytywnie wpływa na wydźwięk naukowej publikacji. Jesteś nauczycielem, psychologiem? Pracujesz w sektorze socjalnym? Jeśli tak, to niezaprzeczalnie musisz przeczytać książkę Chrzanowskiej.W owej publikacji autorka pisze: „Publikacja, którą oddaję do rąk czytelnika: „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności”, jest próbą ukazania interdyscyplinarnego dorobku naukowego w zakresie tradycyjnych i nowych obszar w badań koncentrujących się na problematyce zróżnicowania rozwojowego, jego konsekwencji i implikacji. Zamysłem wyznaczającym uporządkowanie treści jest ich podział na dwie części: Wokół znanych kategorii i rozważań oraz Współczesne zagadnienia pedagogiki specjalnej.”Profesor Iwona Chrzanowska jest autorką blisko stu publikacji dotyczących niepełnosprawności, wykluczenia społecznego, edukacyjnego oraz specjalnych potrzeb edukacyjnych. W „Pedagogice specjalnej” otwiera przed czytelnikiem wrota do pełnej i szczegółowej wiedzy, posługuje się aktualnym danymi, wykresami, co sprawia, że wszystkie przekazywane informacje są klarowne i spójne.Klaudia Rogaczewska (klaudia.rogaczewska@dlalejdis.pl) Monografia  Iwony Chrzanowskiej to praca jakiej w ostatnim dziesięcioleciu nie  opublikowano. To gigantyczne zadanie twórcze z szeregiem  subdyscyplinarnych i interdyscyplinarnych wątków. Warto zwrócić uwagę,  że książka ma aspiracje „wyjścia” poza tradycyjny podręcznik. Między  innymi temu ma służyć podział książki na dwie części. Pierwsza niejako  wprowadzająca w podstawy i tradycję pedagogiki specjalnej, druga  traktująca o najważniejszych problemach dzisiejszej pedagogiki  specjalnej. Autorka unika w dyskusji domniemań, posługuje się twardymi  danymi empirycznymi i poprawną terminologią naukową. Przy czym autorce,  co uważam jest niesłychanie ważne dla tego typu publikacji, udało się  znaleźć kompromis pomiędzy naukowością a zrozumiałością tekstu. Książkę  czyta się dobrze bez względu na poziom rozwoju naukowego. Będzie ona  zapewne pomocna nie tylko dla studentów pedagogiki specjalnej, ale  również dla wszystkich innych osób stykających się w swojej pracy  zawodowej z osobami niepełnosprawnymi. Z recenzji Prof. dr hab. Amadeusz Krause Podręcznik  zawiera bogatą i aktualną wiedzę z zakresu pedagogiki specjalnej.  Autorka przytacza w nim najnowsze badania, wskazuje zagadnienia  niejednoznaczne i budzące kontrowersje. Nie tylko opisuje, referuje i  streszcza, ale również analizuje, porównuje i ocenia. Często akcentuje  własny punkt widzenia, co jest zaletą pracy ponieważ nadaje jej  indywidualny i niepowtarzalny charakter.Uważam, że książka będzie pożądanym materiałem dydaktycznym dla  studentów pedagogiki specjalnej i pedagogiki a także studentów  pokrewnych dyscyplin zainteresowanych problematyką niepełnosprawności.  Praca powinna zainteresować również profesjonalistów – nauczycieli,  pedagogów, psychologów, pracowników socjalnych, rehabilitantów. Z recenzji Prof. dr hab. Andrzej Twardowski  Marcin  TeodorczykInstytut Rozwoju Służb Społecznych, redakcja kwartalnika „Niepełnosprawność i Rehabilitacja”Dr Magdalena KowalskaIwona Chrzanowska, „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności”, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2015, s. 710.W końcu doczekaliśmy się nowego podręcznika akademickiego. Studenci i nauczyciele akademiccy mieli dotąd dość duży wybór materiałów do nauki i nauczania, gdyż pojawiło się w ciągu kilkunastu lat kilka wyjątkowych pozycji. Dla przykładu: obok wydanych w ostatnich latach dwutomowego dzieła „Pedagogika specjalna” autorstwa Deborah Deutsch Smith (2011), popularnego amerykańskiego podręcznika, książek z lat 90. XX wieku pod redakcją Władysława Dykcika (1997, ze wznowieniami), następnie „Wprowadzenia do pedagogiki specjalnej” autorstwa Zofii Sękowskiej (1998), czy późniejszej - niemieckiego autora Otto Specka „Niepełnosprawni w społeczeństwie” (2005). Te kilka przykładów nie wyczerpują zagadnienia, studenci korzystali także z prac Władysława Dykcika (choćby kolejne wydanie  z 2005 roku), Janiny Doroszewskiej (1989), a więc klasycznych już podręczników. Trochę innym spojrzeniem, o charakterze problemowym, ale także podręcznikowym, była monografia „Niepełnosprawność” Colina Barnesa i Geofa Mercera (2008), wnosząca zupełnie nową perspektywę do polskiego dyskursu akademickiego dotyczącego niepełnosprawności z perspektywy  studiów kulturowych, zwanych disability studies, a więc dziedziny, która w Polsce dopiero raczkuje. Trzeba tu zaznaczyć, że perspektywa ujęcia problematyki przez autorów nie odnosiła się tylko do osób z niepełnosprawnością intelektualną i dalece wykraczała poza ramy pedagogiki. Oprócz tego pojawiło się na rynku książki akademickiej bardzo dużo publikacji, a do tego należy włączyć opracowania powstałe w ramach rozmaitych projektów unijnych, by wspomnieć o czasopismach naukowych, jak „Niepełnosprawność i Rehabilitacja”, które od lat dostarczają studentom materiałów do pracy. Profesor Iwona Chrzanowska jednak nieco przełamuje konwencję typowego podręcznika, który z definicji nastawiony jest na sztywnym bazowaniu na programach nauczania oraz ustala pewne hierarchie odnoszące się do wyboru głównych haseł i problematyki, określa ważność tematów przewijających się w procesie nauczania akademickiego. Często sztywna struktura podręcznika sprawia, że jest on niewystarczający do kształcenia wstępnego w danej dziedzinie nauki. Tutaj otrzymaliśmy nowoczesną publikację, przystępną językowo, która powinna być atrakcyjna także w warstwie wizualnej dla obecnych studentów, przyzwyczajonych już do innego trybu nauczania i zupełnie odmiennego sposobu przyswajania i komunikowania treści. Wiadomo także, że jedna publikacja nie jest w stanie zgromadzić i usystematyzować całej wiedzy z ogromnego obszaru pedagogiki specjalnej, nawet nie jest w stanie zarysować wszystkiego hasłowo, zwłaszcza w dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi, ale tworzy pewien kanon pojęć podstawowych, gdyż takie jest jej zadanie. Poza tym ustala także pewną hierarchię ważności koncepcji i autorów,  ale po ćwierćwieczu od upadku PRL-u, olbrzymiej zmianie mentalnej, której pionierami byli przedstawiciele organizacji pozarządowych i akademicy, już można takie ustalenia poczynić.Autorka podzieliła monografię na dwie części, na co wskazuje bezpośrednio tytuł. Pierwsza część „Wokół znanych kategorii rozważań w pedagogice specjalnej” odnosi się do „tradycji”, druga „Współczesne zagadnienia pedagogiki specjalnej” do zagadnień aktualnych. W pierwszej części autorka zaczyna od przedstawienia interdyscyplinarnego charakteru pedagogiki specjalnej, co uważam za bardzo dobre rozwiązanie i najciekawszą część książki: od podstawowych pojęć i klasyfikacji definicji niepełnosprawności zgodnie z obowiązującymi standardami WHO, które każdy student pedagogiki specjalnej znać musi. Do tego dochodzą przykłady systemu diagnozowania niepełnosprawności według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, następnie pojęcia zdrowia i choroby w kontekście punktów stycznych pedagogiki specjalnej i medycyny (a więc dyskursów modelu medycznego i społecznego niepełnosprawności). Kolejny obszar teoretyczny zaznacza autorka poprzez styk pedagogiki specjalnej i psychologii. Otrzymujemy tutaj wgląd w problematykę diagnozowania. Współpraca psychologów i pedagogów, a także innych specjalistów jest zatem niezaprzeczalna, konieczna nie tylko dla procesu diagnozy, ale również tworzenia warunków najbardziej sprzyjających realizacji zadań związanych z wychowaniem i kształceniem, w tym terapii, wczesnego wspomagania rozwoju, ale także działań ukierunkowanych na wykorzystanie potencjału, możliwości, w tym uzdolnień dzieci i młodzieży (s. 49). W tym obszarze pojawiają się także instytucje wspierające uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi oraz omówiony zakres ich działalności, z wielkim naciskiem na edukację integracyjną, co jest zbieżne z ideą inkluzji społecznej grup marginalizowanych, w tym z Konwencją ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Kolejnym kręgiem interdyscyplinarnego charakteru pedagogiki specjalnej jest obszar prawa oraz regulacje związane z osobami z niepełnosprawnościami. Profesor Iwona Chrzanowska podaje tutaj ujęcia ONZ, Kartę Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przykłady międzynarodowych aktów prawnych, odniesienia do Konstytucji RP, skończywszy oczywiście na najistotniejszym dokumencie ostatnich lat, czyli Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, którą Polska ratyfikowała w 2012 roku. To bardzo dobrze opracowany rozdział, który skrótowo odsłania kolejne obszary regulacji związane z osobami niepełnosprawnymi. Do tego bardzo ciekawie zaprezentowany został stosunek polskiego prawa i wymiaru sprawiedliwości oraz problematyczne kwestie odpowiedzialności karnej czy cywilnej osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Ważną kwestią jest oczywiście problematyka ubezwłasnowolnienia – jak pokazują rozmaite doniesienia z rozmów z rodzicami dzieci niepełnosprawnych intelektualnie oraz wypowiedzi przedstawicieli stowarzyszeń (w tym niezastąpione PSOUU) – nie jest to „instrument” prawny, który zyskuje aprobatę z uwagi na niepodmiotowe ujmowanie osoby niepełnosprawnej, która ma niezbywalną godność i której należy się szacunek. Tutaj dużą rolę odgrywają ruchy rodziców, bardzo ważne, także w monitorowaniu polskiego sądownictwa. Oddajmy głos autorce: Z przeprowadzonych w 2011 roku badań w trzech polskich sądach okręgowych wynika na przykład, iż w ponad 40% spraw dotyczących ubezwłasnowolnienia osoba, której one dotyczyły, nie brała udziału w postępowaniu. Sądy wręcz zdecydowały, by im nie doręczać korespondencji dotyczącej postępowania (s. 83, według badania Polskiego Towarzystwa Prawa Antydyskryminacyjnego opublikowanego w  2012 roku). Problematyka prawna jest ważna i została dość szczegółowo zasygnalizowana w podręczniku.Kolejnym obszarem interdyscyplinarnych zagadnień związanych z pedagogiką specjalną jest obszar socjologii, który zawiera bogaty zestaw wyników badań socjologicznych dotyczących różnych obszarów funkcjonowania społecznego osób z niepełnosprawnościami, od postaw rozmaitych grup przez codzienność – ujęte to zostało bardzo szeroko. Pojawiają się tutaj pojęcia wykluczenia społecznego, marginalizacji, nierówności społecznych, teoria naznaczania społecznego – całego obszaru, któremu należy przeciwdziałać w celu uskutecznienia inkluzji społecznej osób niepełno sprawnościami. Ostatnim dużym zagadnieniem z tego działu jest dyskusja związana z terminologicznymi ustaleniami związanymi z niepełnosprawnością. Pojawia się ona w dobrym miejscu, po zapoznaniu się z wymienionymi wcześniej dominującymi dziedzinami, które wpływają na pedagogikę specjalną. To dopiero pozwala usystematyzować pole definicyjne, które nie jest jednoznaczne, a jak pokazuje autorka, niekiedy perspektywy terminologiczne wynikające z różnych ujęć nauki, są sprzeczne. Warto jednak zacytować wypowiedź Iwony Chrzanowskiej, która to wieńczy rozdział ujęć interdyscyplinarnych pedagogiki specjalnej: Istotne z punktu widzenia społecznego jest to, że określona terminologia (z przypisanym znaczeniem) jest w rzeczywistości uogólnioną charakterystyką tego, co opisuje, i staje się podstawą indywidualnych i zbiorowych opinii oraz postaw wobec osób, do których określenie jest przypisywane. Pokazuje to, jak trudny jest proces odstygmatyzowania, jak często określona terminologia umacnia się w znaczeniach potocznych. Jak trudno podlega zmianom i jak wiele jest jeszcze w tej kwestii do zrobienia (s. 161). Zabrakło jednak jako rozwinięcia krótkiej informacji o języku inkluzywnym, niedyskryminującym, nieodnoszącym się wyłącznie do komunikowania o osobach z niepełnosprawnościami, co studentom mogłoby otworzyć oczy i byłoby dobrą lekcją komunikowania się stawiającego na podmiotowość osoby, o której się mówi oraz zasygnalizowałoby, „jak mówić, by nie wykluczać” (co jest standardem warsztatów antydyskryminacyjnych). Podstawą opisu świata jest język, według teoretyków pełni on dwojaką funkcję: opisuje on świat, ale także w języku odbija się świat – język go kształtuje, definiuje – również zmienia się świat osób z niepełnosprawnościami, gdy opisujemy go językiem inkluzywnym (np. akcentując ich podmiotowość, a nie np. bycie ofiarą, wiecznym dzieckiem czy karą za grzechy rodziców etc.).Rozdział drugi „O podmiocie pedagogiki specjalnej – klasyczne ujęcia głównych rodzajów niepełnosprawności” dotyczy poszczególnych podziałów osób i ujmowania ich według typów dysfunkcji, co, jak przyznaje sama autorka, nie jest takie oczywiste: Pedagogika specjalna zdefiniowała wiele grup podmiotowych, na których ogniskują się zainteresowania naukowo-badawcze specjalistów, teoretyków i praktyków. Postęp wiedzy przyczynił się i wciąż przyczynia do identyfikowania kolejnych grup, a tym samym do coraz bardziej precyzyjnego ich opisywania w kontekście specyfiki funkcjonowania, możliwości, potrzeb i ograniczeń rozwojowych. Można zaryzykować stwierdzenie, że współcześnie liczba grup podmiotowych, których rozwój przebiega odmiennie od „normy”, wydaje się trudna, a wręcz niemożliwa do określenia. Kwestią główną, systematyzującą może być zakres utrudnień spowodowanych pojawieniem się określonej charakterystyki rozwojowej, to na ile będzie on decydował o możliwościach odnoszonych do głównych sfer funkcjonowania człowieka (s. 162). W dalszych partiach opisane zostały dość gruntownie podstawowe dysfunkcje osób niepełnosprawnych: wzrokowa, słuchowa, intelektualna, choroby przewlekłe. Ostatnia z nich dotyczy niedostosowania społecznego i czynników, które na nie wpływają, czyli reakcji otoczenia, jak przemoc w rodzinie, czynniki wpływające na przestępczość nieletnich. Wśród teoretyków, do których sięga pani profesor, znaleźli się Durkheim (teoria anomii), Merton (rozważania na temat dewiacji), Sutherland (teoria zróżnicowanych powiązań), Hirschi (teoria kontroli) i innych. Autorka uzasadnia wplecenie tej tematyki jako poszerzenia teoretycznego pola, w jakim porusza się pedagog (s. 384).Druga część publikacji odnosi się do „Współczesnych zagadnień pedagogiki specjalnej”. Zaczyna się od zaprezentowania „Paradygmatycznych zmian w pedagogice specjalnej”, które wynikają po części z tego, że dziedzina ta wyrosła na bazie praktyki (podobnie jak praca socjalna) i szuka swojej tożsamości jako dyscyplina naukowa. W tym celu zaprezentowane zostały w podręczniku (chyba niepotrzebnie) nazwiska samodzielnych pracowników naukowych reprezentujących pedagogikę specjalną jako przykład na to, że dziedzina ta „osadza” się w obszarze polskiej nauki. Następnie autorka przeprowadza nas przez modele niepełnosprawności, by zakończyć tę część rozważań odniesieniami do kulturowej różnorodności i dyskusji, czy możemy mówić o kulturze niepełnosprawności (jako przykład kultura Głuchych) oraz czy takie wyodrębnienia mają sens. Pedagogika specjalna w Polsce dopiero zaczyna wchłaniać rozważania ugruntowane w naukach społecznych dotyczące konstytuowania się grup społecznych wokół np. dysfunkcji albo wykluczenia, wyodrębniania na tej podstawie własnej tożsamości i uczynienia z tego emblematu siły (na Zachodzie te rozważania są standardem w ramach disability studies, w Polsce ledwie widoczne, ale pojawiają się częściej w pracach np. prof. Antoniny Ostrowskiej, prof. Barbary Gąciarz i innych autorów, również w kwartalniku „Niepełnosprawność i Rehabilitacja” oraz nieśmiało jako autorskie zajęcia akademickie – w semestrze letnim w 2015 roku na gender studies ISNS UW zatytułowane „Gender niepełnosprawności”, które prowadzili Marta Sokołowska i współautor niniejszego omówienia). Dalsze partie książki koncentrują się wokół specjalnych potrzeb edukacyjnych ucznia niepełnosprawnego – począwszy od koncepcji rozwojowych i wczesnego wspomagania, rozwoju dzieci ze spektrum autyzmu, poprzez szczegółowe omówienie systemu edukacji uczniów niepełnosprawnych – kształcenia specjalnego i integracyjnego, skończywszy na edukacji włączającej.Przedostatni rozdział odnosi się do dorosłości i starości osób niepełnosprawnych. Tutaj podjęto problematykę edukacji, zdobywania zawodu przez osoby niepełnosprawne, uwarunkowania związane z rynkiem pracy. Autorka pisze także o jakości życia w starości jako obszarze problemowym, który jak najszybciej wymaga zbadania, gdyż będzie dotyczył on coraz większej liczby ludzi niepełnosprawnych (biorąc pod uwagę dane GUS z 2011 roku, o tym, że w Polsce żyje prawie 4,7 miliona osób niepełnosprawnych). Ostatnim rozdziałem, krótkim z uwagi na ograniczoną liczbę badań i literatury w nowym i nierozpoznanym obszarze, jest problematyka „Osoby z niepełnosprawnością w erze cyfrowej”, czyli tym samym Iwona Chrzanowska zaznaczyła większość najistotniejszych zagadnień związanych z aktualnymi teoriami, badaniami i odniesieniami do tu i teraz osób z niepełnosprawnościami. Kończąc omówienie podręcznika „Pedagogika specjalna”, można stwierdzić, że jego wydanie przez Oficynę Wydawniczą „Impuls” to doniosłe wydarzenie. Podręcznik, jak pisaliśmy na wstępie, ma służyć studentom do nauki i wierzymy, że będą po niego sięgać z dużą przyjemnością, gdyż efekt końcowy zachęca do tego: zarówno na planie treści (przystępnego języka i bardzo interesujących przykładów oraz znakomitej warstwie merytorycznej), jaki w warstwie wizualnej (wyodrębnione ramki z definicjami, przejrzysty układ ułatwiający przyswajanie treści). Podręcznik Iwony Chrzanowskiej „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności” został wydany pod patronatem kwartalnika „Niepełnosprawność i Rehabilitacja”  Pedagogika specjalna jako dyscyplina naukowa przeszła w swojej historii dużą ewolucję. Od koncentracji na trzech podstawowych dyscyplinach: medycynie, psychologii, socjologii i naukach prawnych do pełnej interdyscyplinarności, w której mieści się nie tylko psychiatria, pedagogika rehabilitacyjna ale również architektura, budownictwo robotyka i informatyka.Jak tylko sięgam pamięcią niepełnosprawni byli uważani również w socjalistycznym państwie i ówczesnym społeczeństwie za osoby „drugiej kategorii". Walka o ich prawa trwała na różnych frontach: prawnym, etycznym, duchowym, świadomościowym. Dodatkowo toporny sprzęt rehabilitacyjny, szczególnie pamiętam specjalne buty ortopedyczne, ciężkie i niewygodne, powodowały, że jako dzieci baliśmy się takich „innych". Słowo walka jest tu w pełni uzasadnionym terminem, gdyż likwidacja barier architektonicznych i edukacja integracyjna ciągnęły się latami. Dopiero ostatnio sprawy te nabrały zupełnie innego, europejskiego wymiaru.Mamy w  Polsce 4,7 mln niepełnosprawnych, co stanowi 12,2 procent ogółu ludności kraju. To wielka armia ludzi, która latami domagała się uznania ich miejsca w normalnym społeczeństwie. Mimo zaangażowania wielu agend rządowych, unijnych w naszym kraju ciągle odstajemy od tzw. standardów światowych, szczególnie dotyczy to rehabilitacji, edukacji i zatrudnienia osób niepełnosprawnych.Autorka tego opracowania prof. Iwona Chrzanowska bardzo dokładnie i wnikliwie potraktowała rozwój i ewolucję teorii i praktyki pedagogiki specjalnej jako interdyscyplinarnej nauki będącej w ciągłym dynamicznym rozwoju. Jej praca podzielona jest na dwa zasadnicze bloki. Pierwszy dotyczy klasycznego ujęcia problemów pedagogiki specjalnej jako nauki związanej ściśle jak już pisałem z wiedzą medyczną, psychologią, socjologią i naukami prawnym, ale także z psychiatrią  czy psychologią kliniczną. Dotyczy to zagadnień podstawowych, jak i szczegółowych. Oczywiście ostatnie lata zaowocowały włączeniem się w sferę pedagogiki specjalnej innych nauk takich jak architektura, urbanistyka, robotyka, informatyka.W drugiej części pracy  autorka skupia się na zagadnieniach niedostosowania społecznego dzieci  i młodzieży. Sytuuje je w szerokim kontekście pedagogiki specjalnej uważając, iż bardzo szybko wchłania ona w siebie zakresy innych nauk, takich jak pedagogika lecznicza, rehabilitacyjna, terapeutyczna, nauki  prawne. Ciągła dynamicznie zmieniająca się sytuacja niedostosowania społecznego dzieci i młodzieży wymaga ewolucji interdyscyplinarności pedagogiki specjalnej, od teorii do praktyki. Widać to szczególnie po zagadnieniach związanych z działalnością poradni psychologiczno-pedagogicznych, gdzie liczne kontrole wykazały brak współpracy i wsparcia ze strony organów nadzoru pedagogicznego.Z przekrojowej pracy Iwony Chrzanowskiej wynika, iż coraz większa liczba dzieci i młodzieży dotknięta jest niedostosowaniem społecznym. Klasy integracyjne nie powodują automatycznie akceptacji przez rówieśników osób niepełnosprawnych intelektualnie czy ruchowo. Jak wskazują wyniki  badań, aż 50% dzieci na etapie edukacji przedszkolnej z niepełnosprawnością jest izolowanych przez grupę rówieśniczą, w szkole podstawowej dotyczy to 32%, a w gimnazjum 37%, a 27% wręcz odrzucanych. Te i inne problemy dotyczące specjalnych potrzeb edukacyjnych (SAPE) w/w młodzieży w swoim zakresie mieszczą się w sumie między problematyką naukową, a praktyką pedagogiki ogólnej połączonej z pedagogiką specjalną. Takie spectrum pozwala w szerszym stopniu unaocznić specjalne potrzeby edukacyjne umożliwiające dzieciom i młodzieży z trudnościami w nauczaniu włączenie się w społeczność klasy integracyjnej. Przez większość naukowców pedagogika specjalna traktowana jest jako  narzędzie korygowania różnego rodzaju braków, zaburzeń, deficytów. Jako nauka jest dyscypliną dość młodą, gdyż przez dłuższy czas uważano, iż człowiek z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową powinien być izolowany ze społeczeństwa. Jedynym objawem pozytywnym był odruch humanitaryzmu, ale najczęściej towarzyszyło temu wykluczenie. W takich warunkach musiała sobie torować drogę wśród równoprawnych nauk jak medycyna, psychologia, psychiatria pedagogika specjalna. Stąd według niektórych naukowców jej zapóźnienie w stosunku do innych dyscyplin. Dopiero ostatnie dwudziestolecie przyniosło wysyp prac naukowych i opracowań, co skutkuje specjalizacją, a także naukową reprezentacją we wszystkich prawie ośrodkach naukowych w Polsce. Otrzymaliśmy bardzo obszerne, pojemne opracowanie, które może być przydatne studentom pedagogiki i pedagogiki specjalnej oraz innych nauk pokrewnych w pogłębieniu swojej wiedzy, a naukowcom w jej systematyzacji. W kolorowych ramkach i wykresach zamieszczono wytłuszczonym drukiem ważne terminy, ustawy, zagadnienia prawne, dyrektywy, tabele i wykresy pomocne w utrwalaniu ważnych faz jej rozwoju oraz dat, danych z punktu widzenia rozwoju pedagogiki specjalnej.W XXI wieku, w erze cyfrowej niepełnosprawność czy to intelektualna czy ruchowa nie powinna skutkować wykluczeniem, gdyż mamy do czynienia z prawdziwą rewolucją w komunikowani się, edukacji i zatrudnieniu w/w osób. Konkludując, chciałbym abyśmy przełamali w naszym kraju ostatnie uprzedzenia i opory szczególnie dotyczące zatrudnienia i barier budowlanych, zgodne ze stanem prawnym, zalecaniami unijnymi i stanem wiedzy zapożyczonej ze współczesnej pedagogiki specjalnej. Jej rola w związku z coraz większą liczbą dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym z różnymi „dysleksjami" i dysharmonijnym rozwoje psychomotorycznym będzie rosła.http://bialystok.wyborcza.pl/bialystok/1,35241,15064084,W_Polsce_12_procent_ludnosci_to_osoby_niepelnosprawne_.html#ixzz3sxxGCVyRźródło:Gabriel Leonard Kamińskihttp://www.ksiazka.net.pl/    Pedagogika specjalna koncentruje się na człowieku wymagającym profesjonalnego wsparcia w odkrywaniu własnego potencjału oraz pokonywaniu różnorodnych trudności. Istotą pedagogiki specjalnej jest zatem niesienie pomocy osobom z różnorodnymi ograniczeniami, znacząco wpływającymi na ich proces kształcenia, wychowania, a także socjalizacji. Zadaniem pedagogiki specjalnej jest nauczanie, wspomaganie wychowywania oraz rewalidacja, czyli usprawnianie obniżonych funkcji i kompensowanie ich poprzez te, które są prawidłowo wykształcone. W ostatnich latach coraz częściej mówi się o niepełnosprawności, a wzrost zainteresowania nią zaowocował licznymi publikacjami z zakresu pedagogiki specjalnej.   W mniejszym lub większym stopniu wyczepią one temat, nie wspominając nawet, że cześć z nich prezentuje teorie nie znajdujące odzwierciedlenia w badaniach lub prezentuje zagadnienia wybiórczo, wyciągając wnioski na podstawie zbyt małej liczby zmiennych. Na tle wszystkich książek, poruszających szeroko rozumiany temat niepełnosprawności, interesująco wygląda publikacja Oficyny Wydawniczej IMPULS, pt. „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności”, autorstwa Iwony Chrzanowskiej. Monografia, mimo iż zakresem merytorycznym może służyć jako podręcznik wszystkim studentom pedagogiki specjalnej oraz kierunków pokrewnych, to dzięki swojemu interdyscyplinarnemu, a także przekrojowemu podejściu do tematu, wychodzi poza przedmiot zainteresowań pedagogiki specjalnej. Czyni to książkę interesującą również dla praktyków – nauczycieli, psychologów, logopedów czy terapeutów.   Jak sama autorka podkreśla, publikacja jest próbą ukazania wielowymiarowego dorobku naukowego w temacie tradycyjnych oraz nowych obszarów badań, skoncentrowanych na równoważeniu deficytów rozwojowych oraz konsekwencji zróżnicowania rozwojowego. Praca składa się z dwóch części, z których pierwsza dotyka zagadnień związanych z tradycyjnym ujęciem problematyki specjalnej, ukazując jej związek z innymi naukami, szczególnie z medycyną, psychologią oraz prawem i socjologią. Omówione zostały również główne rodzaje niepełnosprawności, wraz z podstawowymi pojęciami, czy charakterystyką funkcjonowania osób z daną niepełnosprawnością w przestrzeni społecznej. Znajdziemy tu zatem zagadnienia związane z niepełnosprawnością wzroku, uszkodzeniami słuchu, niepełnosprawnością intelektualną, chorobami przewlekłymi i niepełnosprawnością narządu ruchu, a także niedostosowaniem społecznym oraz zaburzeniami zachowania dzieci i młodzieży.   W części drugiej książki Chrzanowska koncentruje się na współczesnych zagadnieniach pedagogiki specjalnej, w tym różnych paradygmatach, a szczególnie biologicznym i naukowym. Podkreśla również znaczenie normalizacji, oznaczającej tu propozycję tych samych warunków życia i funkcjonowania, jakie proponowane są pełnosprawnym obywatelom, a także konieczność stworzenia warunków do tego by ta normalizacja mogła zaistnieć. Autorka dotyka tematów związanych z wczesnym wspomaganiem rozwoju, autystycznym spektrum zaburzeń, uczniem ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi, a także miejscem osoby z niepełnosprawnością w różnych formach edukacji. Porusza również kwestię osoby z niepełnosprawnością w kontekście nowych technologii oraz zagadnienia związane z andragogiką i gerontologią specjalną (w tym szczególnie istotny i bliski mi osobiście temat funkcjonowania osób niepełnosprawnych na rynku pracy).   Poruszane tematy i holistyczne podejście to tematu niepełnosprawności, a właściwie szeroko rozumianej pedagogiki specjalnej sprawia, że książka „Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności” może służyć jako swego rodzaju kompendium wiedzy na temat niepełnosprawności, a także stanowić przyczynek do prowadzenia dalszych już, własnych badań nad wybranymi zagadnieniami. Mimo iż książka jest pozycją naukową, to jednak zastosowany przez autorkę język czyni ją zrozumiałą dla szerokiego grona odbiorców, co jest tym bardziej cenne, że zainteresowani lekturą mogą być również rodzice i rodzina osób z niepełnosprawnością.Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/01/iwona-chrzanowska-pedagogika-specjalna.html  Lektura najnowszej edycji  Pedagogiki Specjalnej Iwony Chrzanowskiej była dla mnie powrotem na  studia. Informacje zawarte w książce dotyczą całego spektrum  zaburzeń, chorób itp., którymi zajmuje się pedagogika specjalna jako  nauka. Wiadomości w tej jakże obszernej książce są podane w  sposób zdatny do przeczytania nie tylko przez specjalistów, ale i osób  poszukujących wiedzy podstawowej: rodziców, studentów itd.  Aktualność przekazywanej wiedzy daje jej moim zdaniem status podstawowej  książki w jaką powinien zaopatrzyć się każdy student pedagogiki  specjalnej. Nie raz łapałem się na tym, że myślę o niej jak o kilku  latach studiów podanych w o wiele bardziej kompaktowy sposób niż  wykłady.Chrzanowska stworzyła  „nowoczesną encyklopedię”, w której każde hasło jest nie tylko  tłumaczone, ale przede wszystkim przekładane na codzienne życie, na  rzeczywistość Polski i świata XXI wieku. Watro zaznaczyć, że wydania  książki są na bieżąco aktualizowane, tak aby nadal pozostawały w zgodzie z rzeczywistością. 650 stron, które prowadzą nas  od tradycji do współczesności pedagogiki specjalnej. Klasyka gatunku,  książka konieczna, ale  nieobowiązkowa. Konieczna dla nauki, dla jej  rozwoju i dla przedstawienia zagadnień jakimi się zajmuje pedagogika  specjalna całemu społeczeństwu. Nieobowiązkowa, ponieważ nie zgłębia  tematów przedmiotu, a jedynie je przedstawia w pigułce, dzięki czemu  tworzy, tak jak myślę, „nowoczesną encyklopedie”.Adam Wilgorskiźródło: http://www.poradnikautystyczny.pl/post/recenzje-poradnika/_pedagogika_specjalna";78.00;"Wydanie trzecie, Kraków 2019, Format A5, ";"Objętość 702 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa + skrzydełka";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-752-7.jpg
"Społeczne i indywidualne wymiary oceny szkolnej";"Wersja rozszerzona uzupełniona";"Krzysztof Zajdel ";978-83-8095-662-9;;"Książka jest nowatorskim spojrzeniem na możliwości analizy procesu  dydaktycznego poprzez skutki zarówno społeczne, jak i istotne dla  jakości życia osób jemu poddanych. Publikacja bez wątpienia będzie  interesująca dla przyszłych nauczycieli, a już pracującym pozwoli  odnaleźć siebie i jeszcze jeden wymiar etyczny swojego zawodu.Z recenzji prof. dr hab. Krystyny FerenzKsiążka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-book Niniejszą książkę poprzedziła praca o charakterze  popularnonaukowym o tytule: Znaczenie oceniania w przebiegu życia, w  której podkreślałem wpływ ocen szkolnych i oceniania na przebieg kariery  zawodowej i samoocenę osoby jako członka społeczności. Monografia zaś  ujmuje społeczne i indywidualne wymiary oceny szkolnej, poszerza ogląd  zagadnienia.Ocenianie to istotny element naszego życia. Zaczynamy być oceniani  już w momencie narodzin, potem w rodzinie, szkole, pracy, w relacjach z  innymi: bliskimi i obcymi. Co więcej, w pewnym momencie życia to my  oceniamy innych i samych siebie. Dlaczego więc uważam, że ocena to  istotny element naszego życia? Dlatego że to oceny innych oraz oceny  szkolne decydują o naszym życiu, postępowaniu, ogólnie funkcjonowaniu.  Dobrostan lub jego brak zależą od tego, jak postrzegają nas inni. Stąd  ważne wydaje mi się to, iż pozycja nauczyciela, który ocenia klasę czy  pojedynczych uczniów, jest istotna w procesie budowania samoświadomości  podopiecznych, ich możliwości edukacyjnych zarówno w miejscu, w którym  się znajdują obecnie, jak i w tym, w którym będą w przyszłości.Książka to owoc długich przemyśleń i obszernych badań. Monografia  zajmuje się znalezienia odpowiedzi na główny cel badań, a mianowicie:  jakie znaczenie ma współcześnie ocenianie w dwóch zasadniczych  wymiarach: społecznym i indywidualnym.Dlatego dwa główne zadania badawcze przyjmują postać pytań:1. Jak ocena w szkole przekłada się na sukces lub jego brak w decyzjach życiowych? 2. Jaki znaczenie wzmacnianiu w rodzinie wysiłków szkolnych przypisują retrospektywnie osoby dorosłe?Co wyróżnia tą monografię od innych dotyczących oceniania? Sądzę, iż  szeroka perspektywa badawcza (badani ilościowe na licznej próbie i  badania jakościowe). W tak szeroko zakreślonej problematyce nie bez  znaczenia są konteksty w jakich owo zjawisko, a w dłuższym wymiarze  proces, zachodzi. W analizie więc należało uwzględnić czynniki  zewnętrzne, np. wyznaczniki społeczno- kulturowe, takie jak: środowisko,  szczególnie otoczenie bliskie (rodzina), jego umiejscowienie w  strukturze społecznej ze względu na wartość przypisywaną edukacji,  dostrzeganie roli kształcenia formalnego (bariery szkolnej) dla  realizacji zadań życiowych. Kontekst w jakim badane osoby postrzegają  swoje doświadczenia w sytuacji oceniania i nauki na kolejnych etapach  kształcenia i ich bezpośredni wpływ na podejmowane decyzje edukacyjne  ilustruje społeczny wymiar skutków oceny szkolnej.Książka dr Krzysztofa Zajdla: „Społeczne i indywidualne wymiary oceny  szkolnej” to obowiązkowa lektura nie tylko ludzi zajmujących się  edukacją, ale również powinni do niej sięgnąć rodzice, czy zwykli  czytelnicy, którzy byli oceniani w przeszłości i poszukują odpowiedzi na  pytania dotyczące swojego obecnego życia.   ";;"Wstęp       Rozdział 1Społeczne i polityczne konteksty oceniania w szkole      1.1. Człowiek w społeczeństwie szybkich zmian       1.2. Funkcjonowanie społeczne. Znaczenie tożsamości      1.3. Edukacyjne wyzwania nowej ery       Rozdział 2Aspekty psychologiczne edukacji szkolnej    2.1. Edukacja młodzieży w okresie zmian      2.2. Etapy rozwoju a zadania osobiste i społeczne      2.3. Ocenianie w codzienności szkolnej       2.4. Ocenianie w cyfrowym świecie       Rozdział 3Ocena i ocenianie jako kategoria procesu pedagogicznej zmiany ucznia   3.1. Ocenianie. Strategie oceniania       3.2. Ocenianie a ewaluacja w procesie edukacji       3.3. Znaczenie ocen dla ucznia       3.4. Ocena jako kara lub nagroda       3.5. Wyzwania dotyczące oceniania      Rozdział 4Koncepcje oceniania w obszarach rozwoju i funkcjonowania człowieka    4.1. Koncepcje filozoficzne dotyczące oceniania    4.2. Koncepcje psychologiczne dotyczące oceniania   4.3. Teorie behawioralne w ocenianiu      4.4. Proces oceniania    4.5. Zróżnicowanie uczniów i sposoby oceniania przez nauczycieli. Znaczenie testów i pomiarów w procesie oceniania    4.6. Wzmacnianie przekazu w komunikowaniu ocen    Rozdział 5Nauczyciel jako podmiot oceniania      5.1. Kompetencje nauczyciela w zakresie diagnozowania (oceniania)    5.2. Nauczyciel w procesie oceniania. Kształcenie kompetencji oceniania u nauczycieli    5.3. Wartości wyznawane przez nauczyciela a kwestie oceniania ucznia  5.4. Rola nauczyciela w ocenianiu. Etyczne podejście w ocenianiu   5.5. Znaczenie oceny dla ucznia. Błędy popełniane przy ocenianiu     5.6. Sposoby motywacji ucznia z uwzględnieniem jego zainteresowań. Wzmacnianie i motywowanie ucznia przez nauczyciela    Rozdział 6Psychospołeczne konsekwencje oceniania 6.1. Samoocena i jej znaczenie dla ucznia   6.2. Ocena z zachowania    6.3. Znaczenie dokonanej oceny dla wyborów życiowych    6.4. Wybory życiowe     6.5. Ocenianie a rywalizacja      Rozdział 7Metodologiczne podstawy badań własnych      7.1. Uzasadnienie wybranego podejścia badawczego. Przedmiot badań   7.2. Problemy badawcze i model badań. Cel badań    7.3. Szczegółowy plan pracy badawczej    7.4. Koncepcja procedury badawczej    7.5. Sposób analizy i opisu badań ilościowych i jakościowych     7.6. Charakterystyka i opis badanej próby, teren badań    Rozdział 8Pragmatyka  oceniania w szkole oraz jego znaczenie dla badanych uczniów i dorosłych  (wyniki i interpretacja badań ilościowych)      8.1. Organizacja badań    8.2. Znaczenie oceniania i oceny w dzieciństwie      8.3. Znaczenie oceniania w klasach nauczania początkowego    8.4. Ocenianie w klasach starszych szkoły podstawowej   8.5. Szkoła ponadpodstawowa w kontekście oceny i oceniania     8.6. Subiektywne widzenie rzeczywistości w powiązaniu z przeszłością 8.7. Znacznie oceniania z pozycji osoby dorosłej    8.8. Interpretacja wyników badań ilościowych     Rozdział 9Oceny jako formalne bariery w drodze edukacyjnej Prezentacja wyników badań jakościowych. Długi cień oceny  9.1. Doświadczenia autobiograficzne w procedurze badawczej      9.2. Procedura badań. Znaczenie oceniania dla jakości życia     Rozdział 10Ocena jako element wyborów nie zawsze zakończonych sukcesem  10.1. Przypadek 1. Negatywna ocena kładąca się cieniem na wybory życiowe  10.2. Przypadek 2. Zmiana placówki to zmiana oceniania i możliwość niewielkiego rozwoju    10.3. Przypadek 3. Negatywna ocena jako element problemów w życiu zawodowym   Rozdział 11Ocena jako czynnik realizacji marzeń po latach   11.1. Przypadek 4. Konsekwentne dążenie do sukcesu przy wsparciu osoby bliskiej  11.2. Przypadek 5. Krzywdząca ocena i odnalezienie się po wielu latach w marzeniach  Rozdział 12Ocena jako element cierpienia, ale zakończony sukcesem12.1. Przypadek 6. Ocena stanowiąca wyzwanie w drodze do sukcesu     12.2. Przypadek 7. Upór i sukces po latach okupiony złym ocenianiem    Rozdział 13Obliczenia wyników i procedury dokonane przez sędziów kompetentnych 13.1. Synteza wyników badań. Interpretacja sumująca     13.2. Społeczne i indywidualne wymiary oceny szkolnej – uogólnienie wyników badań    13.3. Wnioski końcowe   Bibliografia ";"Monografia stanowi owoc naukowych dociekań i badań autora  mieszczących się w obszarze pedagogiki, a konkretnie pedagogiki  szkolnej. […] Publikacja skupia się na aktualnej refleksji teoretycznej i  empirycznej, która zmierza do wieloaspektowego ukazania problematyki  procesu oceniania, trudności w wyrażaniu efektów tegoż procesu i wpływu  oceniania na funkcjonowanie całożyciowe człowieka. […] Książka dr.  Krzysztofa Zajdla Społeczne i indywidualne wymiary oceny szkolnej to  obowiązkowa lektura nie tylko dla osób zajmujących się edukacją. Powinni  do niej sięgnąć rodzice, czy zwykli czytelnicy, którzy byli oceniani w  przeszłości i poszukują odpowiedzi na pytania dotyczące swojego obecnego  życia.Z rekomendacji dr. Leszka Pawelskiego, prof. CB, prezesa Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli TwórczychKsiążka  jest nowatorskim spojrzeniem na możliwości analizy procesu  dydaktycznego poprzez skutki zarówno społeczne, jak i istotne dla  jakości życia osób jemu poddanych. Publikacja bez wątpienia będzie  interesująca dla przyszłych nauczycieli, a już pracującym pozwoli  odnaleźć siebie i jeszcze jeden wymiar etyczny swojego zawodu.Z recenzji prof. dr hab. Krystyny Ferenz";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 312 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-662-9.jpg
"Filozofia tańca użytkowego w parach ";"czyli półżartobliwie o zmaganiach kobiet i mężczyzn w życiu i na parkiecie";"Ligia Gepfert ";978-83-8095-397-0;;"Książka jest przeznaczona dla szerokiego kręgu odbiorców. Przyda się  parom przygotowującym się do zawarcia związku małżeńskiego, a co za tym  idzie – do wesela. Ułatwi pracę nauczycielom tańca i tancerzom, a także  naukę (i życie!) kursantom. Z publikacji skorzystają również ci, którzy  po prostu chcą tylko nauczyć się tańczyć, albo ci, którzy tylko  teoretycznie są zainteresowani tańcem użytkowym i jego filozofią. Przede  wszystkim jednak książkę adresuję do tych, którzy poszukują płaszczyzny  porozumienia z przedstawicielami płci odmiennej, nie tylko w tańcu.              ";;"Od autorki        Zamiast wstępu        Krótki wykład z filozofii tańca użytkowego, czyli trzy pytania o prawdę      Człowiek – przypadek czy...?       Definicja i znaczenie tańca     Filozoficzne zasady rządzące tańcem użytkowym     Pochwała... przemocy? Niektóre różnice w myśleniu kobiet i mężczyzn       Znaczenie demokracji w starożytności i współcześnie    Wspólna wyprawa       Logika serca    Filozofią i logiką w feminizm      Damska intuicja      Męska ambicja      Wiedza a intuicja     Wszystkie wrony za ogony kontra zimna zupa     W prawo czy w lewo?       Podejmowanie decyzji, czyli dlaczego mężczyźni nie lubią z kobietami chodzić na zakupy     Zaufanie     Wiertarka kontra tapczan        Poczucie bezpieczeństwa      Uwaga! Małpa na horyzoncie      Profilaktyka        Co ma piernik do wiatraka?     Wrażliwy czołg i odpowiedzialna mimoza, czyli gender – schizofrenia   Wróbel i włochate gąsienice, czyli gender – demokracja    Zakończenie";"Zbliża  się kolejny karnawał, czas zabaw tanecznych, dyskotek. Niewielka  książka Ligii Gepfert pojawiła się kilka tygodni temu, ale jakby całkiem  w porę. Bo czymże jest taniec jak nie pewną filozofią bycia we dwoje,  alfabetem i językiem ciała.Pamiętam,  iż jako dwunastolatek we wczesnych latach siedemdziesiątych zostałem  zapisany przez mego dziadka do szkoły tańca pana Wojnaralskiego we  Wrocławiu. Pamiętam, że kazano mi przyjść ubranym w białą koszulę i  wygodne nie krępujące ruchów spodnie. Na tamte lata była to bardzo droga  i ekskluzywna szkoła tańca towarzyskiego.Znalazłem nawet w sieci na  stronie Repozytorium Cyfrowym Filmoteki Narodowej filmik nagrany w  tamtych latach - http://www.repozytorium.fn.org.pl/?q=pl/node/11313Jako  młody człowiek ekscytowałem się tym, iż będę tańczył jak dorośli.  Niestety dostałem nieatrakcyjną partnerkę, mówiąc delikatnie z lekką  nadwagą, która co jakiś czas stawała i ocierała pot chusteczką. Nikt nie  chciał z nią tańczyć, mnie po pierwszej lekcji też jakby nieco  przeszło. Po kilku zajęciach, na których ćwiczyliśmy ustawienia,  zaczęliśmy tańczyć walce, polonezy, samby, rumby do muzyki  odtwarzanej z płyt winylowych na adapterze. Niestety moim życiem  rządziły przypadki; dostałem krwotoku z nosa i moje uczestnictwo w  szkole tańca stanęło pod znakiem zapytania. Dlaczego to wspominam, bo w  moim dorosłym życiu przekonałem się, że umiejętność tańczenia  przekładała się na zawierane łatwiej znajomości z płcią piękną. Tych  kilka lekcji wystarczyło, bym zdobył w życiu jeden z atutów, którego  zazdrościli mi koledzy.Ligia Gepfert również  skupia się na pokazaniu fenomenu tańca towarzyskiego rozpatrywanego jak  pewnego rodzaju szkoła życia. Nie wystarczy znać kroki, tańczyć do  muzyki, lecz bardzo ważną rzeczą jest wczuć się w partnerkę, prowadzić  ją tak, aby to ona myślała, że jest odwrotnie. Obserwować ją dyskretnie i  podążać za nią, i vice versa. Autorka prowadzi z mężem szkołę  tańca „Elitan”. Szkolą praktycznie wszystkich; począwszy od  przedszkolnych dzieci, uczniów szkół, licealistów, studentów, po osoby w  wieku dojrzałym, ponieważ na naukę tańca nigdy nie jest za późno.  Programy telewizyjne w rodzaju „Mam talent”, „You can dance” czy „Got to  dance” rozbudziły tą sztuką wielkie społeczne zainteresowanie. Stąd na  początku książki we wpisie "Zamiast Wstępu" w skondensowanej formie  opisuje zasady według, których działa jej szkoła. Oprócz sytuacji czysto  towarzyskich taniec coraz częściej wykorzystywany jest w arteterapii,  pomaga w socjalizacji, posiada działania antydepresyjne. Zdecydowanie  związany jest z naszym ludzkim życiem, ze sferą fizyczno-duchową. Ale  także narzuca nam pewne reguły, jedną z nich jak pisze Ligia Gewpfert  jest to, iż w tańcu nie ma pełnej demokracji; „W mieszanej pod względem  płci parze niepodzielnie rządzi mężczyzna. I jest przy tym obserwowany,  oceniany przez partnerkę, która po sposobie prowadzenia jest w stanie  orzec, na ile jej taneczny partner może wykorzystać swoje umiejętności w  życiu codziennym. W kolejnych rozdziałach Autorka skupia się na  analizie różnic i podobieństw w działaniu kobiety i mężczyzny, które są  pomocne w ich życiu doczesnym. Dzieląc osoby zgłaszające się do szkoły  na grupy, charakteryzuje każdą z nich, daje to czytelnikom nową wiedzę o  nas samych, jaką warto przemyśleć. Nic bowiem proszę Państwa w naszym  życiu i w tańcu nie jest przypadkowe. Wspólne życie, to rodzaj tańca  towarzyskiego, co ponad miarę udowadnia Ligia Gepfert. Udane życie we  dwoje, to subtelny taniec, gdzie kobieta daje się prowadzić, jak w tańcu  towarzyskim, lecz przy okazji umiejętnie steruje swoim partnerem, ale  tak, i to jest szkoła mistrzowska, iż ten nie zdaje sobie z tego  sprawy.I to jest wiedza prymarna. Reszta może być rodzajem tanecznej  improwizacji wypływającej z życiowego doświadczenia. Bo żadna szkoła  tańca i życia, nie zastąpi nam naszego własnego doświadczenia, wiedzy  zdobytej po latach wspólnej egzystencji.Mała objętościowo  książeczka, a prawdą w niej zawartą można by obdzielić wiele par  próbujących życia we dwoje. Często po omacku, ale w tych czasach  bardziej świadomie, niż robiło to moje peerelowskie pokolenie, zdane  często na improwizację, eksperyment z nieprzystającą często do niczego  rzeczywistością.Polecam każdemu tą  "Filozofię tańca użytkowego w parach czyli półżartobliwie o zmaganiach  kobiet i mężczyzn w życiu i na parkiecie". Ku nauce i przestrodze, że  nie zawsze muzyka i rytm, które prowadzą nas w tańcu przełożą się na  harmonijną wspólną drogę. Chociaż za moich czasów zdobycie parkietu  graniczyło z cyrkową ekwilibrystyką. Teraz mamy ich rodzajów tyle, że  nikt nie jest w stanie ich zliczyć. Z tym nadmiarem kłopot często jest  taki, iż często ona i on mają cna ten temat tak różne zdanie, iż  pogodzić ich może tylko, no próbujcie zgadnąć... Taniec!Gabriel Kamińskiźródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/filozofia-tanca-uzytkowego-w-parach     ";29.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 82 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-397-0.jpg
"Bać się czy nie bać? ";"Opowieści terapeutyczne";"Klaudia  Giese-Szczap ";978-83-8095-602-5;;"Czy można przełamać strach przed mówieniem, ciemnością lub burzą? Czy  złość mieszka za szafą? Czy dorośli są empatyczni? Jak znaleźć sposób  na coś, czego się nie lubi? To tylko niektóre z pytań zadawanych przez  bohaterów bajek Klaudii Giese-Szczap – psychologa z wieloletnim  doświadczeniem w terapii dzieci i młodzieży. „Bać się czy nie  bać?” to zbiór kilkunastu opowieści terapeutycznych, napisanych z myślą o  dzieciach, przeżywających rozmaite trudności. Bajkowy świat jest  przedstawiony z dziecięcej perspektywy. Bohaterami opowieści są dzieci, a  czasem zwierzęta, które uczestniczą w sytuacjach, mogących wzbudzać w  nich lęk. Poprzez identyfikację z bohaterami bajek dziecko może nauczyć  się rozpoznawać swoje emocje i poradzić sobie ze strachem lub z  niepokojem. Bajki przeznaczone są dla dzieci w wieku od pięciu do  dwunastu lat, lecz mogą z nich korzystać również dzieci starsze, a  nawet dorośli, gdyż dotykają one wielu ważnych spraw. Poruszają problem  rozmaitych lęków, trudności, pokazują, jak można sobie z nimi radzić.  Od AutorkiJestem psychologiem od wielu lat. Prowadzę terapię dzieci,  nasto­latków, a także dorosłych. Mam nadzieję, że wielu z nich pomogłam.  Pewnego razu, prowadząc zajęcia, odkryłam, co „słowo pisane”,  wymyślanie historii dla konkretnych osób, wnosi do terapii. Zaczęłam  tworzyć bajki dla swoich pacjentów. Miałam już wcześniej doświadczenie  w pisaniu takich opowiastek, można by powiedzieć – prywatne, ale o tym  za chwilę. Chciałam, by dzieci mogły identyfikować się z bohaterami,  którzy mieli podobne jak one problemy i sobie z nimi poradzili. Świat  w tych opowieściach często przedstawiam z dziecięcej perspektywy. Fabuła  moich bajek była i jest związana z różnymi sytuacjami, które mogą być  nieprzyjemne dla uczestniczących w nich osób lub zwierząt. Głównymi  bohaterami opowieści są najczęściej dzieci, a czasem zwierzęta,  doświadczające różnych emocji. Bajkowe postacie pokazują, jak można  poradzić sobie ze strachem lub z niepokojem, jak warto się zachowywać,  by nie sprawiać przykrości innym osobom.Wiele z napisanych przeze mnie bajek było dedykowanych konkretnym  dzieciom, które miały różne trudności. Dostawały ode mnie teksty,  a rodzice czytali im je w domu. Z informacji zwrotnych od rodziców  (otrzymywanych w późniejszym czasie) wynikało, że dzieci były bardzo  zadowolone, a bajki im się podobały. Ich lektura pozwalała na  odreagowanie napięć, na poradzenie sobie ze słabościami.  ";;"Wstęp    Bajka o Głosie, który nie mógł wyjść     Bajka o Michale i jego smutkach    Bajka o zaginionym kotku    Boję się – to wstyd?    Burza – przyjaciółka odważnych    O Emilce i jej samoocenie    Złe dobrego początki    O Basi, która znalazła sposób na niefajne zdjęcia    Historia dziewczynki, która nie umiała się obronić (do czasu)    Historia Marysi, która nauczyła dorosłych empatycznego zachowania   Historia o tym, jak Kuba znalazł swoją złość za szafą    Jackowe wakacje    Historia o tym, jak Diko poradził sobie ze strachem    Kotek w szprotkach    Krzyś i jego pomysły  O prawdzie. Czy zawsze trzeba ją mówić?  Po co mi te całe emocje?    Próbowanie – fajna sprawa   Rufi, czyli historia poszukiwania przyjaciela   Sen Wojtka   Straszne (?) podwórko ";"Bajki… „Eeeee jestem dorosła/dorosły, przereklamowane, wszystkie na  jedno kopyto nuuuuuudaaaa, nie mam czasu, nie dla mnie…”. Czy na pewno?  NIC BARDZIEJ BŁĘDNEGO dopóki nie weźmiesz do ręki książkę autorstwa Pani  Klaudii Giese – Szczap. Kto powiedział, że w bajki wierzą tylko dzieci?  Kto mówi, że to dobre tylko dla maluchów? Znajdź czas! Zatrzymaj  się na chwilę, wyłącz… sięgnij choćby po jedno z tych 21 opowiadań i  pozwól, żeby zadziało się coś „magicznego”… Być może znajdziesz  odpowiedzi na pytania, które dotąd Cię niepokoiły, zrozumiesz z czego  wynika Twój lęk i jak przy odrobinie chęci możesz go pokonać, a może  zaczniesz nazywać i rozumieć swoje emocje i po prostu się z nimi  zaprzyjaźnisz…? Na co dzień pracuję z osobami niepełnosprawnymi i  młodzieżą zagrożoną niedostosowaniem społecznym. Już po pierwszym  opowiadaniu Pani Klaudii nie miałam wątpliwości co do tego, aby  wprowadzić opowiadania w pracę z moimi Wychowankami i Podopiecznymi. I….  stało się! MAGIA Czas się zatrzymał…, a prostota i urok tych opowiadań  sprawiły, że zasłuchani byli „najgorsi Łobuzy” i słuchali, naprawdę  słuchali!!! A chwilę po… ROZMAWIALI! Myślę, że najlepszą recenzją jest  to, że idąc korytarzem często słyszę pytanie od moich wychowanków :  „kiedy kolejna bajka”? To naprawdę działa! To naprawdę są OPOWIEŚCI  TERAPEUTYCZNE! Co nie oznacza, że sama nie utożsamiam się z  wieloma opowiadaniami, z niektórymi już się zaprzyjaźniłam i są mi  bardzo pomocne do działania jako nauczyciel, wychowawca, partnerka,  przyjaciel, koleżanka, człowiek! WARTO ! Polecam zrobić coś tylko dla  siebie, pozwolić porwać się tej magii, urokowi i prostocie płynącej z  opowiadań autorstwa Pani Klaudii!  ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 150 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-602-5.jpg
"Matka znienacka ";"czyli historie o wcześniactwie";"Alicja Pilch ";978-83-8095-640-7;;" AutorkaKochani  Rodzice wcześniaków, na początku chciałabym przede wszystkim dodać Wam  otuchy i wzbudzić w Was trochę radości, abyście nawet w tak trudnej (jak  dla nas wówczas) historii, przyjścia znienacka Kurczaka na świat,  dostrzegli pozytywne aspekty życia. Umieszczam tu prawie nikomu nie  pokazywane zdjęcia naszej córki z tego szczególnie trudnego, ale i  bardzo wzruszającego okresu. Na pewno macie podobne w swoich albumach.  Czytając tę książkę, może czasem zobaczycie siebie i swoje dzieciątko w  historii, która nam się przydarzyła, a może w tych opowiadaniach o  naszym życiu z wcześniakiem będzie całkiem sporo analogii do Waszego  życia. Niewykluczone, że rozpoznacie siebie, gdy kiedyś tam lub całkiem  niedawno spędzaliście czas na oddziale neonatologii, sali VIP czy  domowej. Kiedy parasol ochronny sztabu lekarzy i położnych się zamknął, a  Wy stanęliście oko w oko z wcześniactwem Waszego maluszka już sami.  Wybaczcie, że więcej w tej książce o mamach, ale piszę ze swojej  perspektywy, z głębi własnego serca i osobistego postrzegania sytuacji.  Nie zrozumcie mnie źle, że tata Kurczaka gdzieś w odwodzie, ale tak się  wydarzyło, że większość czasu to raczej ja i Kurczak spędziłyśmy razem,  bo ktoś musiał zająć się finansową kwestią wydatków związanych z  utrzymaniem rodziny.Zapewniam, że bez taty Kurczaka i jego racjonalnego podejścia do  wielu spraw nie przeszlibyśmy do obecnego momentu naszego życia  rodzinnego, w którym już chyba wszyscy umiemy się uśmiechać do  wspomnień, mimo tego, że i ogrom trudnych chwil wówczas nam towarzyszył,  i trudne emocje między nami jako rodzicami też bywały...  ";;"Wstęp     1. Jak się mamą zostaje znienacka    2. Jak nadmiar wiedzy przeszkadza, czyli jak szewc bez butów chodzi    3. Gestoza – pięknie brzmi, niefajnie się prezentuje    4. KTG potrzebne od zaraz!    5. Bliźniacza mama    6. Nie, nie i jeszcze raz nie! Ja sobie tu poleżę, odpocznę i wszystko będzie dobrze    7. Kocham pana, doktorze Prozak!    8. Światełko w tunelu, czyli Kurczak!   9. Baby blues    10. Sala VIP    11. Skrzypiący cyc    12. Zespół wespół    13. Umiarkowany, Noga, Her Flick i inni, czyli rygor i ekipa ratująca życie    14. Trampki, czyli jak się broni matka przed załamaniem nerwowym    15. Syndrom szpitalny – Kurczak zbieraj się i uciekamy!    16. Monitor i mycie podłóg   17. Dom – chaos do ogarnięcia   18. Autopilot   19. Rehabilitacja, czyli siłowni ci matko już nie trzeba   20. Słów kilka o tatusiach i do tatusiów wcześniaków   21. Telefon ogólnego zaufania i wsparcia   22. Dobry lekarz to podstawa   23. Skoki rozwojowe zwane strachami macierzyńskimi   24. Let it be, niech się dzieje   25. Nie ma rzeczy niemożliwych, gdy czujesz taką miłość  Epilog   Bibliografia";"Należy mieć odpowiednie podejście do poruszonego w książce trudnego tematu, aby móc w stanie opisać przeżycia i emocje, jakie towarzyszą rodzicom dziecka urodzonego przedwcześnie. Autorka z dużym wyczuciem praktycznym i zawodowym przekazuje swoją wiedzę dotyczącą wcześniactwa. Czytając tę publikację, zadawałam sobie pytanie: co tak naprawdę nią kierowało, aby móc podzielić się z Czytelnikami istotnym dla niej doświadczeniem osobistym.  Alicja Pilch bardzo dokładnie relacjonuje cały przebieg swojej wcześniaczej ciąży. Opisuje, co wówczas czuła, jakie obawy jej towarzyszyły, dzieli się swoimi przemyśleniami, przy okazji dając do zrozumienia, że można dzielnie pokonywać pojawiające się przeciwności losu. Daje piękne świadectwo swojego macierzyństwa. [...] Autorka posługuje się językiem barwnym i skrzącym się humorem. Ze znawstwem, bo wynikającym z osobistych doznań i samodzielnych lektur literatury przedmiotu, ukazuje problematykę wcześniactwa. Dokładne przeczytanie tej książki pozwala spojrzeć inaczej na swoje życie i dostrzec, jak wiele decyzji zależy od nas samych, oraz że warto walczyć. Trudne doświadczenia czynią nas bowiem bogatszymi i silniejszymi. [...] Anna Sz.   Jak przekonuje nas Alicja Pilch, chce ona dodać otuchy rodzicom,  którzy tak jak ona i jej mąż stali się rodzicami wcześniaka. Chce, by  dostrzegli oni także pozytywne aspekty życia. "Czytając tę książkę, może  czasem zobaczycie siebie i swoje dzieciątko w historii, która nam się  przydarzyła, a może w tych opowiadaniach o naszym życiu z wcześniakiem  będzie całkiem sporo analogii do Waszego życia. Niewykluczone, że  rozpoznacie siebie, gdy kiedyś tam lub całkiem niedawno spędzaliście  czas na oddziale neonatologii, sali VIP czy domowej. Kiedy parasol  ochronny sztabu lekarzy i położnych się zamknął, a Wy stanęliście oko w  oko z wcześniactwem Waszego maluszka już sami". Ta książka jest  mi szczególnie bliska. Jestem wcześniakiem. Urodziłam się ponad miesiąc  przed terminem. Byłam w bardzo kiepskim stanie. Lekarze powiedzieli  rodzicom, żeby mnie jak najszybciej ochrzcili, bo za długo to ja nie  pociągnę. Od początku jednak byłam uparciuchem i nie dałam się. Wbrew  temu, co o mnie mówiono, żyję i mam się całkiem dobrze. Bycie  rodzicem wcześniaka to nie lada wyzwanie. Często takie dzieci spędzają  całe tygodnie w szpitalu, walcząc o swoje życie, a rodzice nie mają  nawet jak ich dotknąć. Wymagają rehabilitacji i ogromu pracy, by  dorównać swoim rówieśnikom. Zdarza się, że ich żołądki nie pracują tak,  jak powinny i muszą mieć specjalną dietę. Co wiemy o wcześniakach? Mam  wrażenie, że niewiele. Znajomi, których dzieci urodziły się za wcześnie,  mówili, że nie wiedzieli, z czym będzie się to wiązało. W szkole nie  mówi się o tym, bo po co. Na naukach przedmałżeńskich również. Dopiero  życie uczy nas tego, jak zachować się w podobnej sytuacji. I wszystkim  przyszłym rodzicom polecam tę książkę. Czytało się ją bardzo  szybko, choć dała mi do myślenia. Autorka nie owija w bawełnę. Mówi  szczerze, z czym wiążą się powikłania ciążowe. Oczywiście nie każdą  kobietę one dotykają, ale warto wiedzieć, z czym to się je. Następnie  wprowadza w świat mamy wcześniaka. Mamy, która została nią za wcześnie,  niespodziewanie. Macierzyństwo autorki miało wyglądać inaczej,  ale los napisał dla niej własny scenariusz. Jej córeczka przyszła na  świat za wcześnie. Kobieta nie ukrywa, że to było dla niej wyzwanie.  Miała problemy z karmieniem jej. Tyle mówi się o tym, że to naturalna  rzecz, która przychodzi z łatwością. Jak się okazuje - nie zawsze. Plus  dla autorki za to, że pociesza mamy, które nie mogą karmić swoich dzieci  piersią. Nie piętnuje ich, co niestety często się zdarza. Wpędza się  takie mamy w kompleksy i sprawia, że te zamiast cieszyć się z  macierzyństwa, nieustannie obwiniają się o to, że nie są dla dzieci  dobrymi mamami, bo karmią je modyfikowanym mlekiem. Autorka nie ukrywa  też tego, jakie emocje towarzyszyły jej po porodzie. Możemy także  przekonać się, jak wyglądały jej pierwsze chwile z dzieckiem w domu, gdy  w końcu mogły wyjść ze szpitala. To nie jest słodka opowieść o  macierzyństwie, które tęczą jest pisane. To historia o trudnym początku.  Nie musicie obawiać się tego, że będziecie czuć się przytłoczeni po  lekturze i odechce się wam posiadania dzieci. Po prostu będziecie mogli  przekonać się, jak wygląda życie z wcześniakiem. To także nadzieja na  to, że choć początki bywają trudne, to potem zza chmur wychodzi słońce.  Co prawda trzeba na to trochę poczekać i nie zawsze jest to łatwe, ale  warto to zrobić. I nie zapominajmy o tym, że rodzice wcześniaków  potrzebują wsparcia. Nie zawinili, że ich dziecko przyszło na świat za  wcześnie. Nie można ich zostawić samym sobie. Tylko nie zasypujcie ich  złotymi radami. To ostatnie, czego potrzebują. Za to ciocia czy wujek,  którzy na chwilę pomogą w opiece nad dzieckiem, są na wagę złota.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31177-matka-znienacka-czyli-historie-o-wczesniactwie.html%20 ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5 (126x195), ";"Objętość 164 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-640-7.jpg
"Kultura szkoły w rozwoju szkoły";;"Inetta Nowosad";978-83-8095-661-2;;"PREMIERA 2019Polecamy kolejną  wyjątkową monografię akademicką w ramach serii autorskich monografii i podręczników  akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Kultura szkoły w rozwoju szkoły Książka Inetty Nowosad wydobywa znaczącą rolę kultury szkoły w  uzyskaniu trwałej poprawy pracy szkoły i nie wskazuje na jedyne, słuszne  i gotowe rozwiązanie, które mogłoby przeprowadzić szkołę przez proces  rekulturacji, krok po kroku. Choć oczywiste jest, że w czasach  gwałtownych zmian każdy chętnie szuka oparcia w niosącej poczucie  bezpieczeństwa gotowej recepcie na sukces. Jednak gdy uwaga zostaje  skierowana na treści techniczne – kosztem zrozumienia ich wpływu na  ludzi (użytkowników) i organizację – poprawa staje się niemożliwa, a  efektywność zamiera. Ważne okazuje się zrozumienie, z czym mamy do  czynienia – poznanie kultury szkoły i zmiany, a dokładnie: uczenie się  jej i przekształcanie. Bez współpracy, uczestnictwa i zaangażowania  społeczności szkolnej oraz popartej badaniami refleksji nie osiągnie się  realnej, głębokiej zmiany, a jedynie taka ma sens.Treści przedstawione w trzech rozdziałach ułatwiają uzyskanie  całościowego spojrzenia na rangę kultury szkoły w jej rozwoju. Zawierają  wnioski badaczy, które mogą pomóc lepiej zrozumieć nie tylko znaczenie  kultury szkoły i jej złożoność, lecz także wielowymiarowość  praktykowania udanej zmiany.Przedstawione tu założenia, zwracające uwagę na znaczenie kultury  szkoły w jej rozwoju, zostały omówione w książce w trzech oddzielnych  rozdziałach. W rozdziale pierwszym – Kultura szkoły i jej znaczenie w badaniach efektywności szkoły  – zwrócono uwagę na przyczyny zainteresowania kulturą szkoły jako  kategorią badawczą w powiązaniu z efektywnością procesów edukacyjnych.  Ukazano przejście, swoistą przemianę – od zainteresowania poszczególnymi  czynnikami efektywności szkoły, poprzez uznanie fundamentalnego  znaczenia kultury szkoły aż po poszukiwania sposobów wspierania procesu  kształtowania kultury szkoły jako elementu całościowej reformy systemu, w  którym rekulturacja jest wspierana nie tylko na poziomie szkoły jako  organizacji, lecz także przez instytucje i jednostki (liderów  systemowych) na szczeblu lokalnym czy systemowym. Co ciekawe, chodzi tu  nie tylko o instytucje czy organy w strukturze zarządzania szkolnictwem,  ale także (a może przede wszystkim) o sieci szkół i wzajemną pomoc.  Jest to kierunek otwarty i aktualizowany. Wyodrębnionych tu pięć faz w  rozwoju szkoły ma charakter umowny i służy wyekspo- nowaniu różnic  składających się na dynamikę badań i umacnianie się teorii. Dokumentuje  ewolucję, jaka zaszła na tym polu, a także wskazuje na potencjalną  przyszłość. Wnioski zawarte w tej części książki sugerują, że dziedzina  ta rozwinęła się podczas wielu wyróżniających się faz, w których zarówno  badacze, jak i praktycy zdobyli doświadczenie w zakresie wdrażania i  diagnozowania zmian edukacyjnych. W rozdziale drugim – zatytułowanym W labiryncie niejednoznaczności kultury szkoły  – zwrócono uwagę na wieloznaczność rozumienia kultury szkoły i możliwe  konsekwencje badawcze. Zawarte tu elementarne rozważania na temat  podejść badawczych i interpretacji kultury szkoły stanowią ramy  poznawcze ułatwiające orientację w przestrzeni bardzo bogato  reprezentowanych ujęć. Przywołane treści mają uczulić na konieczność  zachowania szczególnej ostrożności w rozpoznawaniu trudnego pola  badawczego, jakim jest kultura szkoły. Rozpoznanie to stanowi warunek  przejścia do zagadnień przedstawionych w kolejnym rozdziale, w którym  ważny jest już sam proces przekształcania kultury szkoły w korzystne dla  uczniów środowisko uczenia się, sprzyjające wzrostowi osiągnięć. Rozdział trzeci – Rekulturacja: kształtowanie kultury szkoły  – eksponuje problem zmian w szkołach oraz fakt, że nie każda zmiana  jest dla szkoły ważna czy choćby nawet potrzebna. Liczy się uzyskanie  nowego podejścia do wykonywanych prac, które przyczynią się do rozwoju  uczniów i wzrostu osiągnięć. Wyłania to proces udanego przekształcania  kultury szkoły, dla którego M. Fullan przyjmuje termin rekulturacji.  Wówczas zmiana wyraża się w przejściu ze stanu dotychczasowego do stanu  oczekiwanego, jednoznacznie odmiennego, który ma charakter celowy,  empirycznie sprawdzalny oraz trwały, jednak ma także swoje  nieprzenikalne granice, a proces kształtowania jest „sterowany” tylko  warunkowo. Jest to bowiem proces rozpoznawania nowych potrzeb, uczenia  się przez doświadczenie, tworzenia nowej praktyki i nabywania biegłości  we wspólnym działaniu. Dlatego w tej części książki przedstawiono  stanowiska badaczy eksponujące rangę przywództwa, współpracy i uczenia  się – jako triady warunkującej i wzmacniającej proces rekulturacji. Choć  rekulturacja jest określeniem rozwijanym przez Michaela Fullana, to  inni badacze, jak choćby Terrence Deal, Kent Peterson, Leslie Kaplan i  William Owings, proces ten nazywają kształtowaniem kultury szkoły, zaś  Steve Gruenert i Todd Whitaker sięgają nawet po takie pojęcia jak  „przeprogramowanie” lub jej „naładowanie”___________________________________________________________________________________________________________________Polecamy  wyjątkową serię 19  autorskich monografii i podręczników akademickich  Pedagogika Nauce i Praktyce  autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza,  prof. Ewy Wysockiej, prof.  Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty  Szempruch, prof. Bronisława  Siemienieckiego, prof. Bogusława  Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,  prof. Jerzy Nikitorowicz, prof.  Wiesław Ambrozik, prof. Inetta Nowosad i innych: 1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości 2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki  3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki 4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki 5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne 6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne 7. Pedagogika kognitywistyczna 8. Pedagogika porównawcza9. Pedagogika resocjalizacyjna 10. Współczesna filozofia edukacji 11. Pedagogika społeczna 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji 13. Pedagogika specjalna 14. Pedagogika resocjalizacyjna 15. Habilitacja 16. Etnopedagogika 17. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia18. Kultura szkoły w rozwoju szkoły19. Teorie kształcenia w świecie cyfrowym Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena!  Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!Seria autorskich monografii i podręczników akade­mickich do pedagogiki jest  kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o nowe IMPULSY i  spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla  praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne  lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono-  woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką,  intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej  jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i  wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy  dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA  NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem  tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i  podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która  na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.Czytelnikom nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i  zachęcam do wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim  pomogą w doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski  ";;"Wstęp      Rozdział 1Kultura szkoły i jej znaczenie w badaniach efektywności szkoły     1.1. U podstaw badań efektywności szkoły    1.2. Budowanie solidnych podstaw metodologicznych     1.3. W stronę rozwoju szkoły      1.4. Globalizacja i umiędzynarodowienie badań     1.5. Efektywność szkoły w płynnej rzeczywistości     Rozdział 2W labiryncie niejednoznaczności kultury szkoły      2.1. Kultura szkoły – wokół definicji     2.2. Elementy kultury szkoły      2.3. Klimat szkoły i jego badania   2.4. Kultura szkoły a klimat szkoły    2.5. Orientacje badawcze kultury szkoły    Rozdział 3Rekulturacja: kształtowanie kultury szkoły     3.1. Cechy kultury szkół    3.2. Kształtowanie kultury szkoły     3.3. Przywództwo i zarządzanie w kulturze szkoły     3.4. Modele przywództwa a kultura szkoły   3.5. Współzależność przywództwa, uczenia się i współpracy w kształtowaniu kultury szkoły     Bibliografia     Indeks osób  ";"Kultura szkoły stanowi tę część problematyki badawczej,  w obszarze której istnieją w Polsce bogate tradycje, a zarazem występuje  niedostatek kontynuacji studiów teoretycznych i prac badawczych. […]  Obecnie jesteśmy raczej opóźnieni w zakresie naukowej analizy tej  problematyki. Badania kultury szkoły w ostatnich dziesięcioleciach  bardzo intensywnie rozwijają się za granicą, czego dowodem są liczne  publikacje z tej dziedziny. Inetta Nowosad w swej książce nawiązuje do  wielu z nich, wybierając – jak wynika to już ze Wstępu – ten wariant  naukowo-badawczy, który wiąże kulturę szkoły z jej efektywnością czy też  skutecznością. Jest to dość odległe od dawniejszych analiz lokowanych  przede wszystkim w filozofii wychowania, bliższe zaś temu, co znajduje  się w polu zainteresowań przedstawicieli ekonomiki oświaty, organizacji  szkoły i planowania oświatowego. Jest to podejście w Polsce bardzo mało  znane, toteż praca Inetty Nowosad może mieć spore znaczenie poznawcze.Z recenzji prof. dr. hab. Mirosława J. Szymańskiego";40.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5 (145x208), ";"Objętość 300 stron, ";"Oprawa miękka, klejona + skrzydełka";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-661-2.jpg
"STARZENIE SIĘ, STAROŚĆ I UMIERANIE OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ";;"Minika Parchomiuk";978-83-8095-725-1;;"PREMIERA 2019Celem tego opracowania,  które ma charakter przeglądowy, jest zobrazowanie najważniejszych  tendencji związanych ze starzeniem się i starością osób z  niepełnosprawnością intelektualną, uporządkowanie zgromadzonej  dotychczas wiedzy i wskazanie na obszary wymagające pogłębiania. W  poszczególnych rozdziałach książki odniesiono się do różnych aspektów  starzenia się i starości; za zasadne przyjęto oddzielne omówienie  aspektu biologicznego oraz psychospołecznego.W rozdziale pierwszym opisano kwestie dotyczące długości życia  przedstawicieli populacji niepełnosprawnych intelektualnie oraz jej  determinanty, jak również wybrane, najczęściej obserwowane w starszym  wieku, problemy zdrowotne występujące w sferze fizycznej (m.in.  cukrzyca, zaburzenia układu krążenia, nowotwory) i psychicznej (np.  demencja). Odniesiono się do zmian zachodzących w sprawnościach  poznawczych, osobowości i temperamencie jednostek z niepełnosprawnością  intelektualną. Przeanalizowano zachowania zdrowotne oraz ich  środowiskowe i osobiste uwarunkowania. Podkreślono problem wielorakiej  dyskryminacji w dostępie do opieki zdrowotnej.W rozdziale drugim przedstawiono problematykę doświadczania starzenia  się i starości, w tym postawy osób niepełnosprawnych intelektualnie  wobec tej fazy życia – obserwowanej u innych oraz przeżywanej, potrzeby  psychospołeczne osób starszych ze wskazaniem na uwarunkowania ich  zaspokajania, pozytywne tendencje obrazujące swoisty rozkwit (wzrost) u  osób niepełnosprawnych intelektualnie osiągających wiek starszy.  Podkreślono rolę życiowych doświadczeń w budowaniu tożsamości oraz  zachowaniu integralności osobowej.Rozdział trzeci dotyczy opieki rodzinnej. Pokazano w nim  doświadczenia rodziców dziecka niepełnosprawnego, ich dynamikę i  wielowymiarowość, a także relacyjność opieki, wyrażającą się w  odwzajemnianiu pomocy i wsparcia ze strony dorosłych niepełnosprawnych  intelektualnie dzieci. Omówiono problemy, jakie towarzyszą rodzinom w  projektowaniu zabezpieczenia przyszłości dorosłej czy starszej osoby z  niepełnosprawnością intelektualną. Przeanalizowano zagadnienie relacji  rodzeństwa pełno- i niepełnosprawnego intelektualnie, ich charakter oraz  znaczenie, a także kwestię przejmowania opieki przez pełnosprawnych  braci i pełnosprawne siostry.W rozdziale czwartym omówiono postawy osób niepełnosprawnych  intelektualnie wobec śmierci, ich doświadczenia z nią związane i sposoby  przeżywania żałoby. Opisano problemy, jakich doświadczają w sytuacji  własnej choroby, w tym terminalnej. Zwrócono uwagę na trudne aspekty  opieki oraz zagadnienia moralno-etyczne dotyczące postępowania u schyłku  życia. Przeanalizowano wsparcie osób z niepełnosprawnością  intelektualną w przeżywaniu choroby i śmierci oraz możliwości jego  udzielania.Książka może zainteresować wielu odbiorców problematyką starości osób  niepełnosprawnych intelektualnie oraz przyczynić się do zwiększenia  aktywności badawczej w tym obszarze. Jest skierowana do pedagogów oraz  pedagogów specjalnych, psychologów, socjologów i przedstawicieli nauk  medycznych, którzy zechcą pogłębić swoją wiedzę w przedmiotowym zakresie  lub będą zainteresowani jego eksploracją w ramach własnych badań.     ";;"Wstęp       Rozdział 1. Zdrowie starzejących się i starszych osób z niepełnosprawnością intelektualną1. Kryteria starzenia się i starości       2. Problemy zdrowotne osób starszych z niepełnosprawnością intelektualną       3. Jakość zaspokajania potrzeb zdrowotnych dorosłych i starszych osób z niepełnosprawnością intelektualną   Rozdział 2. Doświadczanie starzenia się i starości przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną1. Subiektywny obraz starzenia się i starości      2. Potrzeby psychospołeczne osób starszych z niepełnosprawnością intelektualną oraz możliwości ich zaspokajania    Rozdział 3. Środowisko rodzinne osób dorosłych i starszych z niepełnosprawnością intelektualną1. Doświadczenia starzejących się rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną  2. Opieka pozarodzicielska – problemy planowania i organizacji     3. Rodzeństwo w procesie starzenia się osoby niepełnosprawnej intelektualnie   Rozdział 4. Doświadczanie śmierci przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną1. Emocjonalny, poznawczy i behawioralny wymiar straty związanej ze śmiercią      2. Doświadczanie choroby, umieranie i śmierć     3. Przygotowanie osób niepełnosprawnych intelektualnie do śmierci     Podsumowanie i dyskusja analizowanych wyników badań    Zakończenie     Literatura   Spis tabel   Aneks      Zestawienie badań wykorzystanych w rozdziale pierwszym (układ chronologiczny)    Zestawienie badań wykorzystanych w rozdziale drugim (układ chronologiczny)     Zestawienie badań wykorzystanych w rozdziale trzecim (układ chronologiczny)    Zestawienie badań wykorzystanych w rozdziale czwartym (układ chronologiczny)";"Monografia autorstwa Moniki Parchomiuk jest propozycją  interesującą i aktualną zarówno ze względu na podjętą tematykę […], jak i  dokonaną metaanalizę badań ilościowych oraz jakościowych, głównie z  kręgu anglojęzycznego […]. Jest to lektura potrzebna, mogąca na gruncie  polskim stanowić podstawę do poszukiwań rozwiązań praktycznych  potrzebnych w sferze wspierania ludzi z niepełnosprawnością  intelektualną w starzeniu się i starości czy projektowania badań  własnych, pozwalających lepiej eksplorować istotne poznawczo i  praktycznie zagadnienia omówione przez Autorkę. Książka stanowi  wartościową pozycję we współczesnej pedagogice specjalnej, napisana jest  piękną polszczyzną oraz wyróżnia się wysokim poziomem merytorycznym.Z recenzji dr hab. Agnieszki Żyty, prof. UWMCelem  tego opracowania, które ma charakter przeglądowy, jest zobrazowanie  najważniejszych tendencji związanych ze starzeniem się i starością osób z  niepełnosprawnością intelektualną, uporządkowanie zgromadzonej  dotychczas wiedzy i wskazanie na obszary wymagające pogłębiania. W  poszczególnych rozdziałach książki odniesiono się do różnych aspektów  starzenia się i starości; za zasadne przyjęto oddzielne omówienie  aspektu biologicznego oraz psychospołecznego. […] Książka może  zainteresować wielu odbiorców problematyką starości osób  niepełnosprawnych intelektualnie oraz przyczynić się do zwiększenia  aktywności badawczej w tym obszarze. Jest skierowana do pedagogów oraz  pedagogów specjalnych, psychologów, socjologów i przedstawicieli nauk  medycznych, którzy zechcą pogłębić swoją wiedzę w przedmiotowym zakresie  lub będą zainteresowani jego eksploracją w ramach własnych badań.Fragment Wstępu";42.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 362 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-725-1.jpg
"Zabawy z matematyką w klasie 1";;"Iwona  Śliwerska";978-83-8095-407-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookKsiążka  zawiera zadania dla uczniów pierwszej klasy w drugim półroczu.  Przeznaczona jest dla dzieci, które pragną rozwijać swoje umiejętności  matematyczne.Ćwiczenia obejmują między innymi:– dodawanie i odejmowanie w zakresie 20 przedstawione za pomocą  grafów, drzewek, działań z brakującą liczbą, działań na osi liczbowej; – odczytywanie godzin na zegarze oraz proste obliczenia zegarowe; – różnorodne zadania z treścią, w tym zadania złożone oraz wymagające analizy wykresów i tabel; – ważenie.  ";;;"Często słyszymy, że dziecko, czy dorosły uczeń ma problemy z  matematyką. Jak temu zaradzić ? Wystarczy od najmłodszych lat uczyć  dziecko logicznego i kreatywnego myślenia, porównywania i wnioskowania,  aby przekonać go, że matematyka nie musi być zmorą wszechczasów. Na  rynku księgarskim jest dużo pozycji, dzięki którym możemy pokazać  dzieciom, że matematyka potrafi być przyjemną i ciekawą zabawą. Jedną z  takich propozycji jest książka Iwony Śliwerskiej pt. "Zabawy z  matematyką w klasie I".  Autorka zamieściła w niej różnorodne  ćwiczenia pomagające dzieciom przyswoić zagadnienia matematyczne. Są  wśród nich zagadnienia o tematyce z życia codziennego: odczytywanie  czasu, temperatury, ważenie.  Można przy tej okazji wykonać z  dzieckiem tarczę zegarową z tektury i poszerzyć zabawę o aspekt  praktyczny. W ten sposób w zabawę matematyczną mogą się włączyć rodzice,  starsze rodzeństwo czy dziadkowie.  Myślę, że nie bez powodu autorka zatytułowała książkę "Zabawy z matematyką...". Książka ma format A4. Jest przejrzysta i na pewno spodoba się dzieciom. Maria  ";28.00;"Wydanie I, ";"Kraków 2019, ";"Format A4, ";"Objętość 76 stron, ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-407-6.jpg
"Giętki język";"Wierszyki i zagadki pomocne w terapii logopedycznej";"Aleksandra  Sadowska-Krajewska";978-83-8095-709-1;;"PREMIERA 6.12.2019Pozycja przeznaczona jest  dla dzieci od trzeciego roku życia, wspomaga terapię logopedyczną oraz  pedagogiczną. Zawiera wierszyki i zagadki, które pomagają w utrwalaniu  prawidłowej wymowy poszczególnych głosek, a kolorowe ilustracje stanowią  dla dzieci dodatkową zachętę do pracy.Dziecko, korzystając z tej książeczki, ćwiczy rozumienie poleceń  słownych, sprawność aparatu artykulacyjnego, prawidłowe wymawianie  głosek w konkretnych słowach. Praca z książeczką w domu umożliwia  kontynuowanie ćwiczeń wykonywanych podczas terapii logopedycznej oraz  motywuje dzieci do częstych i systematycznych powtórzeń. Dzięki temu  można kontrolować stan rozwoju mowy spontanicznej dziecka, skłaniać je  do opowiadania o tym, co widzi na obrazkach utrwalających daną głoskę.   ";;;"Najnowsza książka autorstwa Pani Aleksandry Sadowskiej-Krajewskiej  pt. 'Giętki język. Wierszyki i zagadki pomocne w terapii  logopedycznej' są to bardzo dobrze skonstruowane i przemyślane zagadki i  wierszyki, dzięki którym dzieci będą mogły ćwiczyć systematycznie  głosek umieszczonych w słowach na samym ich początku. Zdarza się z  czasem, że dziecku sprawiają problemy wypowiadanie trudnych słów  zawierających w sobie głoskę k czy r, która przyczynia się do tego, że  rodzic jej wyraźnie nie słyszy, a dziecko zastępuje je inną do mówienia  głoską. Ćwiczenia te będą dla dzieci stanowiły pokrótce nie tylko  dobrą zabawę, ale spowodują uśmiech na ich twarzach po kolejnej próbie  podjęcia wymówienia kolejnego nowego słowa sprawiającego im trudność. Zaproponowane  ćwiczenia w wierszach przez autorkę podkreślą walory trudnych do  wypowiedzenia słów w grupie głosek. Przykład wierszy: Cecylia i Cezary, Żuk, żaba i żyrafa. Odkryjemy  przede wszystkim w trakcie zapoznawania się ćwiczeniami nowe metody  nauczania, które zostały trafnie dopasowane do wieku dziecka. Przykład: Wykonywanie czubkiem języka rysunków na podniebieniu, liczenie językiem dolnych i górnych zębów. Moim  zdaniem wymienione przeze mnie metody powinny spodobać się pod każdym  względem zarówno merytorycznym, jak i praktycznym rodzicom ćwiczącym z  dziećmi oraz nauczycielom wychowania przedszkolnego, gdyż powinni oni  zwracać uwagę na wypowiadane przez dzieci słowa w początkowym rozwoju  mowy. Zwróciłam szczególną uwagę również na wykonane rysunki  przez Panią Marcelinę Krzemińską, która ponadto była pomysłodawcą  okładki tej książeczki oraz całościowego i graficznego jej trafnie  dobranego całościowego wyglądu. Oficynie Wydawniczej 'Impuls'  dziękuję za podarowanie mi do zrecenzowania książki autorstwa Pani  Aleksandry Sadowskiej-Krajewskiej pt. 'Giętki język. Wierszyki i  zagadki pomocne w terapii logopedycznej'. Warto jest posiadać tę książeczkę.źródło: Anna Sz.  ";20.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5, ";"Objętość 60 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-709-1.jpg
"Terapia pedagogiczna w teorii i działaniu";"Wybrane zagadnienia ";"Barbara Skałbania";978-83-8095-737-4;;"PREMIERA 6.12.2019!Niniejsza publikacja wpisuje się w obszar poszukiwań i uzupełnia  rynek wydawniczy o pozycję pedagogiczną, która adresowana jest do wielu  różnych podmiotów: nauczycieli, studentów i kandydatów na nauczycieli,  wychowawców, opiekunów, pedagogów oraz wszystkich osób, które  przygotowują się do zawodu terapeuty pedagogicznego lub chcą podjąć  działania pomocowe wobec uczniów w ramach codziennej praktyki  edukacyjno-wychowawczej. Szeroki zakres teoretyczny i praktyczny terapii  pedagogicznej został świadomie ograniczony do wybranych zagadnień i  połączony z kształtowaniem u Czytelnika postawy krytycznego myślenia i  refleksyjności.Niniejsza książka powstała we współpracy dwóch autorek, których  zainteresowania naukowe i długoletnia praktyka pedagogiczna koncentrują  się wokół zagadnień związanych z pomocą psychopedagogiczną i  wspomaganiem rozwoju dziecka – ucznia ze specyficznymi trudnościami w  czytaniu i pisaniu w szkole i poradni psychologiczno-pedagogicznej.  Autorki mają nadzieję, że Terapia pedagogiczna w teorii i działaniu.  Wybrane zagadnienia stanowić będzie źródło informacji i kształtowania  umiejętności i postaw terapeutycznych, jak też namysłu nad codziennością  terapeutyczną. Szczególnie pomocna może być krótka refleksja nad  proponowanymi zagadnieniami po każdym rozdziale i zamieszczony tam wykaz  literatury tematycznej. Niniejsza publikacja jest poszerzoną i  zmienioną wersją pozycji autorek z roku 2015 Terapia pedagogiczna w  zarysie. Teoria, praktyka, refleksja.Struktura książki obejmuje dziewięć rozdziałów. Rozdział pierwszy  jest wprowadzeniem czytelnika w obszar zagadnień związanych z terapią  pedagogiczną, w którym podejmowane są próby wyjaśnienia podstawowych  terminów i ich różnicowania, lokowania terapii w obszarze pedagogiki  oraz pokazania relacji między terapią a wychowaniem. W tej części  publikacji zdefiniowano terapię pedagogiczną w odniesieniu do pracy  nauczyciela, a także zawarto przegląd opracowań z zakresu podjętej  problematyki w ujęciu chronologicznym.Rozdział drugi poświęcony jest charakterystyce trudności w uczeniu  się rozumianych jako przedmiot oddziaływań terapeuty. Autorki ukazują  szerokie spektrum ich definiowania i rozumienia, porządkują znaczenie i  stosowanie pojęć tematycznych, ze szczególnym wyjaśnieniem specyficznych  trudności w czytaniu i pisaniu. W tym miejscu podjęto analizę trudności  w zachowaniu współwystępujących z dysleksją rozwojową, np. ADHD.  Związek między problemami w uczeniu się a tymi zachowaniami wskazuje  potrzebę podejmowania kompleksowych, holistycznych działań  terapeutycznych, w których łączą się i przenikają cztery tory działań:  psychoterapeutyczny, psychokorekcyjny, psychodydaktyczny i  ogólnorozwojowy.Skuteczność tego rodzaju pracy jest możliwa pod warunkiem  współdziałania nauczyciela terapeuty z rodzicami ucznia, o czym traktuje  jeden z podrozdziałów...  ";;"Wprowadzenie     Rozdział 1Zagadnienie terapii w literaturze – ujęcie interdyscyplinarne    1.1. Podstawowe pojęcia – ich różnicowanie i rozumienie       1.2. Terapia i wychowanie – relacja terminów      1.3. Wybrane koncepcje pedagogiczne w rozwoju myśli terapeutycznej     1.4. Terapia pedagogiczna – założenia i praktyka edukacyjna    1.4.1. Rozwój działań terapeutycznych w ujęciu historycznym     1.4.2. Analiza wybranych opracowań z terapii pedagogicznej       Podsumowanie i uwagi praktyczne    Bibliografia do rozdziału      Rozdział 2Trudności w uczeniu się – wybrane zagadnienia  2.1. Trudności w uczeniu się – ujęcia definicyjne i orientacje teoretyczne      2.2. Specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu – dysleksja rozwojowa       2.2.1. Czytanie i pisanie jako złożone czynności psychiczne       2.2.2. Przyczyny specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu      2.3. Funkcjonowanie szkolne ucznia z zakłóceniami rozwoju psychoruchowego 2.4. Trudności w uczeniu się a zaburzenia zachowania     2.4.1. Uczeń z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej       2.4.2. Zachowania agresywne – wybrane aspekty     2.5. Współpraca z rodzicami w realizacji pomocy terapeutycznej uczniom       Podsumowanie i uwagi praktyczne Bibliografia do rozdziału   Rozdział 3Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne – definiowanie i organizacja  3.1. Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne jako pomoc psychologiczno-pedagogiczna 3.2. Organizowanie i realizacja zajęć korekcyjno-kompensacyjnych     3.2.1. Diagnozowanie pedagogiczne  3.2.2. Kwalifikowanie uczniów     3.2.3. Opracowanie programu      3.2.4. Przygotowanie scenariusza i konspektu   3.2.5. Konstruowanie karty terapeutycznej ucznia      3.2.6. Miejsce realizacji zajęć i jego aranżacja    3.2.7. Zasady prowadzenia zajęć korekcyjno-kompensacyjnych    3.3. Kompetencje i cechy osobowe nauczyciela terapeuty      3.4. Warsztat terapeutyczny nauczyciela   3.4.1. Wybrane programy do terapii pedagogicznej     Podsumowanie i uwagi praktyczne    Bibliografia do rozdziału     Rozdział 4Programy, metody i ćwiczenia do pracy korekcyjno-kompensacyjnej     4.1. Usprawnianie i korygowanie funkcji percepcyjno-motorycznych i językowych 4.1.1. Praca korekcyjno-kompensacyjna – Helena Skibińska     4.1.2. System percepcyjno-motoryczny – Newell C. Kephart      4.1.3. Propozycje ćwiczeń – Jadwiga Jastrząb     4.1.4. Metoda dobrego startu – Marta Bogdanowicz     4.1.5. Program rozwijania świadomości fonologicznej – Alicja Maurer      4.1.6. Postępowanie korekcyjno-wychowawcze wobec dzieci leworęcznych    4.1.7. Program rozwijający percepcję wzrokową – Marianne Frostig i David Horne 4.2. Usprawnianie i doskonalenie procesu czytania i pisania   4.2.1. Ćwiczenia w czytaniu i pisaniu – Irena Czajkowska i Kazimierz Herda 4.2.2. Praca wyrównawcza – Teresa Gąsowska i Zofia Pietrzak-Stępkowska     4.2.3. Ćwiczenia ułatwiające naukę czytania i pisania – Krystyna Grabałowska, Jadwiga Jastrząb, Janina Mickiewicz i Maria Wojak4.2.4. Koncepcja reedukacji – Barbara Zakrzewska     4.2.5. Metoda 18 struktur wyrazowych – Ewa Kujawa i Maria Kurzyna      Podsumowanie i uwagi praktyczne    Bibliografia do rozdziału      Rozdział 5Nowatorskie metody nauki czytania i pisania    5.1. Metoda nauki czytania globalnego – Glenn Doman     5.2. Symultaniczno-sekwencyjna metoda nauki czytania – Jagoda Cieszyńska       5.3. Wertykalna metoda czytania – Jadwiga Włodek-Chronowska      5.4. Nauka czytania i pisania – Irena Majchrzak  5.5. Metoda fonetyczno-literowo-barwna – Bronisław Rocławski    5.6. Metoda barwno-dźwiękowa – Helena Metera     Podsumowanie i uwagi praktyczne      Bibliografia do rozdziału    Rozdział 6Działania wychowawczo-terapeutyczne w redukowaniu trudności uczniów   6.1. Techniki relaksacji – rozwój i ich zastosowanie w praktyce szkolnej    6.1.1. Relaksacja w terapii pedagogicznej – przegląd piśmiennictwa    6.1.2. Wybrane techniki i ćwiczenia relaksacyjne     6.1.3. Zasady stosowania relaksacji w pracy nauczyciela      6.2. Praca wychowawczo-terapeutyczna z uczniem z ADHD      6.3. Praca wychowawczo-terapeutyczna z uczniem agresywnym     Podsumowanie i uwagi praktyczne     Bibliografia do rozdziału    Rozdział 7Wybrane metody wspomagające terapię pedagogiczną    7.1. Metoda integracji sensorycznej – Anna Jean Ayres     7.2. Metoda ruchu rozwijającego – Weronika Sherborne      7.3. Metoda EEG biofeedback    7.4. Program korekty dysleksji – Ronald Davis    7.5. Kinezjologia edukacyjna – Paul Dennison     7.6. Program stymulacji półkul mózgowych – Dirk Bakker    7.7. Metoda instrumental enrichment – Reuven Feuerstein   7.8. Krytyczna analiza wybranych metod terapii wspomagającej      Podsumowanie i uwagi praktyczne     Bibliografia do rozdziału     Rozdział 8Arteterapia – wybrane metody pracy z dzieckiem   8.1. Biblioterapia, bajkoterapia, filmoterapia      8.2. Teatroterapia (dramatoterapia)    8.3. Muzykoterapia   8.4. Choreoterapia     8.5. Plastykoterapia     Podsumowanie i uwagi praktyczne      Bibliografia do rozdziału   Rozdział 9Praktyczne aspekty terapii pedagogicznej   9.1. Terapia pedagogiczna w opiniach praktyków    9.2. Terapia pedagogiczna w poglądach studentów – uzasadnienie wyboru    9.3. Tradycyjne i współczesne rozumienie terapii pedagogicznej – pytania i odpowiedzi    Podsumowanie i uwagi praktyczne   Zakończenie – dyskusja nad przyszłością terapii pedagogicznej     Bibliografia do rozdziału   Bibliografia do publikacji ";"[…] książka jest zwartym kompendium wiedzy o teoretycznych  i praktycznych zagadnieniach związanych z terapią pedagogiczną.  Połączenie teorii z praktyką pedagogiczną i diagnostyczno-terapeutyczną  stanowi o wysokiej wartości tego opracowania. Wybrane i omówione  w publikacji zagadnienia są bardzo cenne, Autorki przekazały w niej  bowiem własne praktyczne doświadczenia. Jest to przydatny materiał,  szczególnie dla rozpoczynających swoją pracę terapeutów, dzięki któremu  mogą się oni zorientować w nieprzebranej ilości koncepcji teoretycznych,  a także metod i technik terapeutycznych z nich wyrosłych – dostępnych,  lecz wymagających selekcji pod kątem potrzeb poszczególnych dzieci.Z recenzji prof. dr hab. Marty Bogdanowicz   Najnowsza  książka pt. "Terapia pedagogiczna w teorii i działaniu. Wybrane  zagadnienia" autorstwa Pań Barbary Skałbani, Teresy Lewandowskiej-Kidoń  przedstawiają, w niej z jak ważnym do spełnienia zadaniem i misją ma  zmierzyć się terapeuta, aby godnie być przygotowanym do swojego zawodu. Terapeuta ma zadanie nie tylko uważnie wysłuchać, ale przy tym należycie  dbać o dobre relacje z osobą, której udziela wsparcia z przy pomocy  dobranych i opracowanych przez niego metod pracy. Zdarzają  się takie sytuacje, że większość osób nie ma ochoty w danym momencie  skorzystać z pomocy terapeuty, gdyż z reguły nie wzbudza, on naszego  zaufania nie potrafi przeprowadzić rozmowy, gdyż nie posiada  odpowiedniego podejścia do wykonywanego przez siebie zawodu. Abyśmy  mogli, zaczerpnąć wiedzy na temat terapii pedagogicznej warto, jest  zasięgnąć porady u osób, które miały więcej do czynienia związanego z  główną tematyką podjętą w tej o to książce oraz możemy zaobserwować czy  my sami stosujemy podobne metody ćwiczeń również omówione na bazie  zilustrowanej przez autorki teorii. Książka  ta składa się z 9 rozdziałów, w których to autorki omówiły w nich  warsztat pracy terapeuty, aby Czytelnik mógł poznać lepiej go od strony  praktycznej, jak i teoretycznej. Uważam, że podjęty główny temat terapii pedagogicznej przez autorki został trafnie i pomysłowo zanalizowany.  Tekst zamieszczony w tej oto książce napisany językiem barwnym językowo pod względem merytorycznym, jak i praktycznym. Każdy  z zamieszczonych 9 rozdziałów zawiera posumowanie i uwagi praktyczne,  zagadnienia do dyskusji oraz bibliografię do omówionego tematycznego  zagadnienia rozdziału. Zainteresowałam się szczególnie dwoma rozdziałami. Pierwszy z nich  dotyczy arteterapii-wybranych metod pracy z dzieckiem, a drugi zawiera  praktyczne aspekty terapii pedagogicznej. Dzięki tym dwom rozdziałom mogłam przyjrzeć się z bliska, jak wygląda praca terapeuty w wybranych przez niego metodach pracy. Zebrane  przez autorki wypowiedzi nauczycieli i studentów w podjętym przez nie  głównym temacie terapii pedagogicznej na podstawie wypełnionych przez  nich ankiet pozwoliło im wywnioskować czy widzą, siebie realnie w tym  zawodzie mając na uwadze wiele aspektów, które, na względzie współpracę z  dziećmi bądź też z ich rodzicami. Książka  ta powinna być drogocenną wskazówką dla rodziców, nauczyciela,  terapeuty, aby mogli oni w pełni zrozumieć słowo terapia pedagogiczna,  która to z czasem zyskuje nowe spojrzenie w świecie pedagogiki, w nowym  horyzoncie na gruncie różnego rodzaju sposobu wzajemnego porozumiewania  się. Oficynie  Wydawniczej "Impuls" dziękuję za podarowanie mi do zrecenzowania  książki pt. "Terapia pedagogiczna w teorii i działaniu. Wybrane  zagadnienia" autorstwa Pań Barbary Skałbani, Teresy Lewandowskiej-Kidoń. Polecam przeczytać tę książkę.Anna Sz.";48.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 288 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-737-4.jpg
"„Przyrzeczenie wierności sprawie socjalizmu...”";"czyli jak ZHP stało się organizacją wychowania socjalistycznego w świetle doktryny pedagogicznej po 1944 roku";"Bogusław Śliwerski";978-83-8095-711-4;;"PREMIERA 12.2019Wstęp autobiograficznyNie mogę na wstępie stwierdzić, że wymieniony w tytule niniejszej publikacji „Przyrzeczenie  wierności sprawie socjaliz­mu...”, czyli jak ZHP stało się organizacją  wychowania socjalistycznego w świetle doktryny pedagogicznej po 1944  roku okres analiz jest wpisany w moją harcerską biografię, gdyż do  ZHP wstąpiłem jako dwunastoletni chłopiec w 1966 roku, a Przyrzeczenie  Harcerskie składałem w 1968 roku na jednym z łódzkich cmentarzy przy  grobach powstańców styczniowych, gdzie wbrew obowiązującej rocie  deklarowałem: „szczerą wolę służyć Bogu i Ojczyźnie”, a nie „wierność  sprawie socjalizmu...”. Profesor prawa Wojciech J. Katner miał podobne  doświadczenie, tak bowiem wspominał swoje przyrzeczenie: [...] zaraz na początku, były lata 1963/64, gdy przyszło nagle  składać przyrzeczenie w socjalistycznej wersji. Na szczęście ówcześni  naczelnicy nie wyobrażali sobie (a może niektórzy wiedzieli), że  wprawdzie mogą uchwalać „na górze” różne wątpliwe reguły postępowania,  ale grono instruktorskie w drużynach i tak pójdzie w znakomitej  większości z duchem społeczeństwa i będzie wychowywać młodzież harcerską  według tradycyjnych recept skautowych. Sam tego doświadczyłem na swojej  drodze harcerskiej, co szczególnie w Łodzi nie było łatwe i bezpieczne;  instruktorom tym należy się wdzięczność i szacunek kolejnych pokoleń. Nie jestem zatem ani aktorem, ani świadkiem zdarzeń prowadzących do  wyparcia w latach 1956–1964 roty Przyrzeczenia, które przez następnych  35 lat w istotnym zakresie dewastowało strukturę duchową młodych pokoleń  i ich instruktorów. Musiałem jednak funkcjonować w dwoistym świecie  wartości, starając się, tak jak czynili to moi instruktorzy-wychowawcy,  przechować i przekazywać harcerzom prawdę historyczną i metodyczną o  polskim skautingu i harcerstwie, odsłaniać ponadczasowe wartości  harcerskiego ruchu, podtrzymywać w czasach kłamstwa i indoktrynacji  politycznej pamięć o dokonaniach minionych pokoleń.                         Polecamy w serii:                                                                ";;"Wstęp autobiograficzny    Doktryna pedagogiki socjalistycznej     Początki sowieckiego niszczenia tradycyjnej pedagogii harcerskiej   Trzy roty Przyrzeczenia Harcerskiego w latach 1956–1964 Zmiana ideowa w Przyrzeczeniu Harcerskim w okresie odrodzeniowym dla ZHP (1957)  Zmiany metodyczne po 1958 roku     Ostatnia w okresie PRL redakcja socjalistycznegoPrzyrzeczenia Harcerskiego z 1964 roku     Zakończenie, także częściowo autobiograficzne     Bibliografia      Indeks osobowy";-;34.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B6, ";"Objętość 78 stron, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-711-4.jpg
"Senior in the social and media spaces";"Examples of Visegrád Group countries";"Norbert Pikuła";978-83-8095-756-5;;"Man living in the modern  world is constantly exposed to changes: social, cultural, economic,  technological, etc. According to Piotr Sztompka, the perceived changes  concern primarily the transformations taking place in the organisation  of the public life and in the patterns of thinking and acting in time;  the modification or transformation of the way in which the society is  organised; the variability of the relations between individuals, groups,  organisations, cultures and communities taking place in time;  transformations of behavioural patterns, social relations, institutions  and the social structure in time (Sztompka, 2005, p. 22). Continuous  changes are taking place in the social structure, as mentioned by  Sztompka. This is visible, inter alia, in the phenomenon of population  ageing which is common in many countries. The demographic changes  confirm the fact of population ageing in the countries of the Visegrád  Group, which is determined by the increased life expectancy as well as a  drop in the birth rate.IntroductionThe rate of the changes is of significant importance and specifically  affects the seniors’ lives. Elders, due to their age and changing  social position, are often deprived of the opportunity to fully  participate in the public life. Withdrawal and social, cultural,  political or economic marginalisation promote the occurrence of the  conviction among seniors that they are socially useless. The fact of  population ageing in the countries of the Visegrád Group includes in  social and cultural activity of seniors and has a media and social  picture of those people. [...] The social and cultural change demands a new functioning of the  place, roles and tasks of elderly people in the world. This idea was  basic for the scientists in the Visegrád Group countries (Poland,  Hungary, Czech Republic and Slovakia). Researchers from the Visegrád  Group countries, having common social, historical, economic and cultural  experience, have embarked on a joint effort to recognise how the  elderly are perceived in the social and the media space and within the  context of different areas of functioning. […]The Authors invited to cooperate, very thoroughly, in a way perfectly  embedded in the literature of the subject, reveal to the Reader areas,  contexts, conditions and consequences of positive and negative aspects  of old age functioning in social and media circulation. Undertaken  research open new and cognitively valuable areas of theoretical analyses  and show the vast area of empirical studies. The theoretical  considerations supported by empirical research confirm the importance of  the raised issues and their relevance.Prof. Dr. Remigijus Bubnys Šiauliai University, Lithuania";;"Introduction          Mirosław Józef SzymańskiThe image of old people in the changing society          Andreas HejjHardly visible and depicted as dummiesSeniors’ negative media presence and the dangerous dynamics of a self-fulfilling prophecy – the example of Hungary       Jiří ProkopSeniors and health in the Czech media           Lýdia Lehoczká, Anna Žilová, Milan GergelAnalysis of issues of the elderly in main television news programmes      Katarzyna Jagielska, Norbert G. PikułaPortrayal of older people in the advertising in the Polish media         Joanna M. ŁukasikThe image of senior citizens in Polish feature films         Sławomir Tobis, Sylwia Kropińska, Katarzyna Wieczorowska-TobisAge discrimination in the healthcare sector           Andrzej ZwolińskiBeing present at the moment of death. Polish experience";"The rate of the changes is of significant importance and  specifically affects the seniors’ lives. Elders, due to their age and  changing social position, are often deprived of the opportunity to fully  participate in the public life. Withdrawal and social, cultural,  political or economic marginalisation promote the occurrence of the  conviction among seniors that they are socially useless. The fact of  population ageing in the countries of the Visegrád Group includes in  social and cultural activity of seniors and has a media and social  picture of those people. [...] The social and cultural change  demands a new functioning of the place, roles and tasks of elderly  people in the world. This idea was basic for the scientists in the  Visegrád Group countries (Poland, Hungary, Czech Republic and Slovakia).  Researchers from the Visegrád Group countries, having common social,  historical, economic and cultural experience, have embarked on a joint  effort to recognise how the elderly are perceived in the social and the  media space and within the context of different areas of functioning.  […]The Authors invited to cooperate, very thoroughly, in a way  perfectly embedded in the literature of the subject, reveal to the  Reader areas, contexts, conditions and consequences of positive and  negative aspects of old age functioning in social and media circulation.  Undertaken research open new and cognitively valuable areas of  theoretical analyses and show the vast area of empirical studies. The  theoretical considerations supported by empirical research confirm the  importance of the raised issues and their relevance.Prof. Dr. Remigijus Bubnys Šiauliai University, Lithuania";30.00;"Objętość: 128 s..";"Wydanie: First edition 2019.";"Format: B5 (160x235).";"Oprawa: miękka, klejona.";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-756-5.jpg
"Oswojenie traumy";"przegląd zagadnień ";"Alicja Senejko";978-83-8095-767-1;;"Niniejsza książka wpisuje  się w nurt aktywnych działań skupionych wokół zagadnień psychologii  traumy. Stanowi wyjątek wśród prac poświęconych tej problematyce w tym  sensie, że autorzy artykułów podejmują temat traumy nie tylko  z perspektywy klinicznej, psychoterapii i neuronauk, ale również  z punktu widzenia psychologii rozwoju człowieka i osobowości, a nawet  psychologii wychowawczej i społecznej, co pozwala zarysować różnorodną  charakterystykę tego zagadnienia oraz wzbogacić istniejący wachlarz  strategii profilaktycznych i technik terapeutycznych.Tom Oswojenie traumy. Przegląd zagadnień ma trzy­częściową  strukturę. Część pierwsza książki, zatytułowana Do­świadczanie traumy –  wyzwanie dla badaczy i terapeutów, zawiera trzy artykuły. Główny  artykuł, wprowadzający, autorstwa Alicji Senejko, pt. Doświadczanie traumy. Wybrane czynniki chroniące i czynniki ryzyka,  przedstawia zagadnienia traumy w ujęciu rozwojowym, społecznym  i opartym na wiedzy z zakresu neuronauk. Dziedziny te pomagają zrozumieć  mechanizmy leżące u podłoża zaburzeń potraumatycznych i rozwoju  potraumatycznego opisywane w najnowszych wynikach badań. Autorka próbuje  w swojej pracy odpowiedzieć na pytania: Co sprzyja radzeniu sobie  z traumą? Jakie czynniki i warunki utrudniają osiągnięcie dobrostanu  psychicznego po doświadczeniu PTW oraz ograniczają możliwość  potraumatycznego wzrostu i rozwoju? Analizy zawarte w artykule Senejko  prowadzi z perspektywy własnego, funkcjonalno-czynnościowego modelu  obrony psychologicznej (MFCOP) w zastosowaniu do problematyki traumy,  definiując ją w kategoriach zablokowania realizacji najważniejszych  czynników motywacyjnych (standardów regulacji) człowieka. Ujęcie to  i przytaczane w artykule badania autorka wykorzystuje do zarysowania  ważnych, w jej przekonaniu, czynników chroniących i czynników ryzyka  w doświadczaniu traumy i radzeniu sobie z nią.W serii „Psychologia Traumy” ukazują się prace polskich badaczy  i terapeutów podejmujących problem potencjalnych traumatycznych wydarzeń  ży­ciowych z perspektywy ich psychologicznych konsekwencji dla  jednostek i całych grup społecznych. Podstawowym celem tego wydawniczego  przedsięwzięcia jest popularyzacja wiedzy psychologicznej oraz  z zakresu neuronauk (ujęć teoretycznych, metod diagnostycznych, technik  terapeutycznych), pomagającej Czytelnikowi zrozumieć mechanizmy oraz  różnorodne skutki – pozytywne i negatywne – doświadczania przez  człowieka poważnych urazów zagrażających jego życiu i integracji  psychicznej. Cel nie mniej ważny stanowi dodanie otuchy osobom  zmagającym się z negatywnymi rezultatami traum poprzez przedstawienie  różnorodnych możliwości kryjących się zarówno w specjalistycznym  wsparciu, jak i w samopomocowych formach aktywności. Szczególną uwagę  zwraca się zatem na perspektywę rozwojową i możliwości wykorzystania  przez jednostkę traumatycznego doświadczenia dla jej rozwoju  psychospołecznego i duchowego.Redaktorem naukowym serii „Psychologia Traumy” jest dr hab. Alicja Senejko, prof. UWr.";;"Alicja Senejko, Alina CzapigaOswojenie traumy odpowiedzią na wyzwania współczesności    CZĘŚĆ I. Doświadczanie traumy – wyzwanie dla badaczy i terapeutów Alicja SenejkoDoświadczanie traumy. Wybrane czynniki chroniące i czynniki ryzyka       Marta Kochan-WójcikNeuropsychologia  traumy. Jak odkrycia neuronauk zmieniają perspektywę udzielania pomocy  osobom po doświadczeniach skrajnie urazowych Elżbieta Małgorzata KaczmarEgzystencjalny i logoterapeutyczny model radzenia sobie z traumą    CZĘŚĆ II. Bliskie relacje a doświadczanie traumyMarcin SękowskiTrauma przywiązaniowa i dezorganizacja przywiązania. Mechanizmy, terapia i profilaktyka    Ewa GurbaKonflikt rodziców z nastolatkami jako źródło doświadczanego stresu Ryszard Jabłoński Samobójstwa dzieci i młodzieży. Studium przypadku    CZĘŚĆ III. Doświadczanie traumy a otoczenie społeczneDominika Wieland-Lenczowska Obrona psychologiczna jako zasób wspomagający radzenie sobie z traumą z perspektywy środowiska szkolnego      Aleksandra SłowińskaKrytyka wyglądu jako czynnik zmniejszający odporność jednostki na zdarzenia potencjalnie traumatyczne  Ewelina Nowicka, Wioletta Radziwiłłowicz Nadzieja i wzrost potraumatyczny u anonimowych alkoholików    Bibliografia zbiorcza ";"W książce Oswojenie traumy. Przegląd zagadnień problemy  związane z doświadczeniem traumy przedstawiono z różnych perspektyw.  Ujęto psychologiczne, kulturowe, neurologiczne i socjologiczne aspekty  tego zjawiska. Szczególnie podkreślono możliwości radzenia sobie  z traumą, jakie posiadamy. Zwrócono uwagę, że potrafimy nie tylko  neutralizować negatywne konsekwencje traumatycznych doświadczeń, ale też  przekuwać je w swego rodzaju zasoby życiowe. […] Publikacja  wnosi ważny wkład do dotychczasowej wiedzy o traumie. Stanowi wartą  polecenia lekturę zarówno dla psychologów, pedagogów, socjologów,  pracowników służb medycznych, studentów przygotowujących się do  wykonywania tych zawodów, jak i dla osób zajmujących się pracą  terapeutyczną z osobami po traumatycznych doświadczeniach. Z pewnością  zainteresuje również szersze grono Czytelników, którzy znajdą w niej  informacje na przykład o „udawaniu martwego” w konfrontacji ze skrajnym  niebezpieczeństwem czy o „normatywnym niezadowoleniu” z własnego wyglądu  u młodzieży oraz charakterystyki innych bardzo interesujących i wciąż  nie do końca wyjaśnionych zagadnień związanych z przeżywaniem przez  człowieka urazowych doświadczeń.Z recenzji wydawniczej dr hab. Małgorzaty Sobol-Kwapińskiej, prof. UWr  ";38.00;"ISBN serii 978-83-8095-769-5, ";"Objętość 254 stron, ";"Wydanie I, 2020, ";"Format A5 (145x210), ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-767-1.jpg
"Profilaktyka traumy";"praktyka i badania ";"Alicja Senejko";978-83-8095-768-8;;"Psychologia traumy to  bardzo młoda dziedzina zarówno dociekań badawczych, jak i modeli  oddziaływań terapeutycznych. Stosunkowo niedawno, jeżeli weźmiemy pod  uwagę rozwój nauk podejmujących problem traumy (potencjalnie traumatycznego wydarzenia  – PTW), takich jak: psychiatria, psychologia czy neurologia, daje się  odnotować zainteresowanie tym zagadnieniem i z każdym rokiem jest ono  rosnące.Tom Profilaktyka traumy. Praktyka i badania, który  powierzamy Czytelnikowi, wpisuje się w powyższą misję. Artykuły w nim  zaprezentowane dotyczą zarówno różnych aspektów i charakterystyk  wybranych potencjalnie traumatycznych wydarzeń życiowych, jak  i konkretnych przykładów warsztatów mających na celu zapoznanie  z działaniami w obszarze profilaktyki traumy. Co ważne, autorzy  podejmują problematykę traumy z od­miennych psychologicznych perspektyw:  psychologii klinicznej, psycho­logii rozwoju, osobowości i społecznej,  co umożliwia wieloaspektową analizę tego zagadnienia.Teksty zostały uporządkowane w trzech częściach...W serii „Psychologia Traumy” ukazują się prace polskich badaczy  i terapeutów podejmujących problem potencjalnych traumatycznych wydarzeń  ży­ciowych z perspektywy ich psychologicznych konsekwencji dla  jednostek i całych grup społecznych. Podstawowym celem tego wydawniczego  przedsięwzięcia jest popularyzacja wiedzy psychologicznej oraz  z zakresu neuronauk (ujęć teoretycznych, metod diagnostycznych, technik  terapeutycznych), pomagającej Czytelnikowi zrozumieć mechanizmy oraz  różnorodne skutki – pozytywne i negatywne – doświadczania przez  człowieka poważnych urazów zagrażających jego życiu i integracji  psychicznej. Cel nie mniej ważny stanowi dodanie otuchy osobom  zmagającym się z negatywnymi rezultatami traum poprzez przedstawienie  różnorodnych możliwości kryjących się zarówno w specjalistycznym  wsparciu, jak i w samopomocowych formach aktywności. Szczególną uwagę  zwraca się zatem na perspektywę rozwojową i możliwości wykorzystania  przez jednostkę traumatycznego doświadczenia dla jej rozwoju  psychospołecznego i duchowego.Redaktorem naukowym serii „Psychologia Traumy” jest dr hab. Alicja Senejko, prof. UWr. ";;"Alicja Senejko, Magdalena ŻurkoProfilaktyka traumy – obszar wspólnych działań badawczych i praktycznych      CZĘŚĆ I. Drogi reakcji na traumęAlicja SenejkoCzy radzimy sobie z traumą etapowo? Perspektywa modelu funkcjonalno-czynnościowego obrony psychologicznej   Natalia KrawiecWsparcie a stosowanie obron konstruktywnych jako reakcji na zdarzenie traumatyczne wśród kobiet i mężczyzn  Marta Brzeźniak, Dominika Roszak, Anna Szymczak, Karolina WeberW poszukiwaniu predyktorów adaptacji i rozwoju po traumie Wstępne wnioski na podstawie analiz przypadków   Alina CzapigaNiekonstruktywne obrony psychiczne i psychospołeczne jako reakcja na traumę rodzinną    CZĘŚĆ II. Obszary ryzyka traumyMarta Kochan-WójcikWczesna trauma relacyjnaJak odkrycia neuronauk zmieniają perspektywę udzielania pomocy osobom z doświadczeniem wczesnej traumy interpersonalnej Kamila Madeja-BieńWykluczenie społeczne i jego potencjalnie traumatyczny charakter    Magdalena Kapała, Magdalena ŻurkoWrażliwość duchowa jako zasób radzenia sobie z traumą zdrady w małżeństwie   Tomasz MlostekPiętno otyłości a trauma      CZĘŚĆ III. Działania profilaktyczneDominika Wieland-LenczowskaDwie strony księżyca. Zmiana oceny zdarzenia jako jeden ze sposobów radzenia sobie z traumą. Warsztaty   Elżbieta Małgorzata KaczmarWybrane metody terapii i profilaktyki traumy na podstawie podejścia IIPLCARR Philippa Neya. Warsztaty      Ryszard JabłońskiWiedza  pracowników oświaty na temat samobójstwa i jej znaczenie w działaniach  profilaktycznych. Refleksje na podstawie przeprowadzonych szkoleń   Antonina PanekTechnologie  wykorzystujące wirtualną rzeczywistość jako wsparcie konwencjonalnych  metod psychoterapii pacjentów onkologicznych. Projekt Prosoma   Bibliografia zbiorcza";"Podobnie jak w wielu sytuacjach zagrażających człowiekowi w  przypadku przeżywania traumy najbardziej pożądane jest zapobieganie.  Można to robić, nie dopuszczając do zdarzeń traumatycznych lub redukując  prawdopodobieństwo ich wystąpienia (co nie zawsze jest wykonalne) albo  przygotowując osobę na możliwość ich pojawienia się poprzez  kształtowanie zasobów użytecznych w radzeniu sobie z trudnościami.  Natomiast jeśli doświadczenie traumy stało się już udziałem człowieka,  konieczne jest właściwe zrozumienie jego przeżyć, aby można mu było  zaoferować adekwatną pomoc w postaci wspierania dalszego rozwoju. […]Autorzy  tekstów zawartych w tomie Profilaktyka traumy. Praktyka i badania  opisują wybrane trudne sytuacje wyzwalające traumę. W ten sposób  uwrażliwiają Czytelników […] na możliwe zagrożenia. Okazuje się, że  wiele życiowych okoliczności i zdarzeń (od piętna życia z otyłością  przez zdradę w małżeństwie aż po chorobę nowotworową) może mieć  traumatyczny charakter, stanowić silny uraz psychiczny. […]Przeżycia  te, zarówno w warstwie biologicznej, jak i psychologicznej, są dla  człowieka ogromnym wyzwaniem. Może przez te doświadczenia zostać  pokonany albo wyjść z nich zwycięsko, czyli podjąć trud dalszego  rozwoju. […] W publikacji znajdujemy cenne informacje o roli wsparcia  społecznego, a także o tym, w jaki sposób sfera duchowości i  religijności człowieka może być pomocna w procesie wychodzenia z traumy.  […]W książce przedstawiono również opisy warsztatów będących  propozycją działań ukierunkowanych na radzenie sobie z trudnymi  doświadczeniami i na zapobieganie im.Problematyka traumy jest w  tomie ukazana w kontekście różnych dziedzin psychologii: klinicznej,  rozwoju, osobowości i społecznej, co pozwala poznać jej złożoność, a  dzięki temu skuteczniej realizować działania profilaktyczne […].Z recenzji wydawniczej dr hab. Ewy Gurby, prof. UJ  ";38.00;"ISBN serii 978-83-8095-769-5, Objętość 246 stron, ";"Wydanie I, 2019, ";"Format A5 (145x210), ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-768-8.jpg
"Edukacja akademicka w perspektywie krytycznej";"Studenci wobec neoliberalnej polityki kształcenia w szkole wyższej";"Andrzej Rozmus";978-83-8095-777-0;;"Polecamy wydanie II 2019!Wydawca: Oficyna Wydawnicza "Impuls", Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w RzeszowieGłównym celem naukowym przedstawionej monografii jest opis i analiza wielorakich skutków transformacji szkolnictwa wyższego w Polsce i neoliberalnych reform ostatnich lat w odniesieniu do procesu kształcenia i funkcjonowania samych uczelni. Instrumentarium teoretyczno-pojęciowe służące do realizacji celu naukowego pracy, zostało wywiedzione z nurtu badań nad edukacją określanego mianem pedagogiki krytycznej. Monografia składa się z sześciu rozdziałów zawierających odwołania do rozpraw naukowych krajowych i zagranicznych badaczy oraz prezentację wyników badań własnych. Głównym celem podjętych badań własnych było rozpoznanie stopnia i zakresu w jakim studenci wybranych szkół wyższych wyrażają (odzwierciedlają) w swoich opiniach ideologię neoliberalną w odniesieniu do strukturalnych składników procesu kształcenia. Powiązana z tym celem, ważna kwestia dotyczyła również odznaczenia, określenia i opisania współcześnie dominującego paradygmatu dydaktyki akademickiej. Cel badań został zrealizowany dzięki badaniom ilościowym i jakościowym, w których ważna była triangulacja podejść badawczych, metod i rodzajów badań oraz triangulacja teorii. Główny korpus badań własnych, został uzupełniony analizą dyskursu, która miała na celu przedstawienie procesu dyskursywnego formowania wiedzy o autonomii oraz uchwycenie, w jaki sposób formacje wiedzy-władzy regulują odpowiednią „prawdę” o uniwersytecie.W czasie opracowywania koncepcji monografii i projektowania badań własnych, pewne zjawiska związane z funkcjonowaniem szkolnictwa wyższego, były już dość dobrze zdiagnozowane i opisane. Jednak w ostatnich latach procesy transformacyjne w obszarze polskiego szkolnictwa wyższego nasiliły się, a pracownikom uczelni dość jasno przedstawiono – głównie w formie uregulowań prawnych - oczekiwane kierunki zmian. W nowej ustawie o szkolnictwie wyższym zawarto szereg rozwiązań o charakterze neoliberalnym, równocześnie kontynuowano pewne „trendy” zapoczątkowane już wiele lat temu, by kształcenie w uczelniach, również na uniwersytetach, miało charakter jak najbardziej użyteczny i adekwatny dla potrzeb rynku pracy, interesariuszy zewnętrznych, czy szerzej, dla potrzeb gospodarki. Tradycyjne wartości uniwersyteckie (takie jak tradycja, wspólne dobro, kształtowanie postaw krytycznych) od pewnego czasu muszą „negocjować” swoje miejsce i muszą „dostrajać się” do wartości fundujących współczesny ład społeczno-gospodarczy. W polskiej literaturze z zakresu pedagogiki podjęto w ostatnich latach już wiele prób analizy problemu wpływu neoliberalnej polityki władz państwowych, w tym Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na środowisko akademickie i charakter procesu kształcenia. Jednak jak dotąd, nie patrzono na kształcenie i aktywność uczelni przez pryzmat procesów ujarzmiania, upodmiotowienia, nie stosowano „postdyscyplinarnej” perspektywy do próby zrozumienia „czego” i „dlaczego” uczy się na poziomie szkoły wyższej.W wyniku studiów literaturowych oraz badań własnych zaprojektowałem ramy paradygmatu postdyscyplinarnego w dydaktyce akademickiej. Jego charakterystyka odnosi się do poszczególnych elementów strukturalnych procesu kształcenia występujących jako elementy stałe w teorii i praktyce dydaktycznej. Równocześnie, traktując emancypację, jako wyzwalanie się z różnego rodzaju uwikłań kulturowych, politycznych, społecznych, z zewnętrznych systemów dominacji, ale także jako pokonywanie własnych ograniczeń i „rozbrojenie” własnych systemów dominacji i struktur samozarządzania, to – biorąc pod uwagę wyniki badań własnych – sformułowano zestaw wytycznych dla „krytycznej” dydaktyki akademickiej. Pożądane elementy zostały odniesione do trzech obszarów: środowiska edukacyjnego, predylekcji i zachowań studentów oraz predylekcji i zachowań nauczycieli akademickich.   „Książka ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej "Impuls"  i Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie”.   ";;"Wprowadzenie      1. Pedagogika krytyczna źródłem analiz edukacji  1.1. Krytyczna nauka o wychowaniu: między opisem a zaangażowaniem    1.2. Pedagogika radykalna Henry’ego A. Giroux     1.3. Foucaultowskie inspiracje analityką rządzenia    2. W stronę społeczeństwa  postdyscyplinarnego     2.1. Społeczeństwo dyscyplinarne – punkt wyjścia     2.2. Postpanoptikon i jego odmiany     2.3. Przechwytywanie czasu i pragnień jednostek   3. Szkoła wyższa w orbicie neoliberalnych wpływów     3.1. Neoliberalizm jako ekonomiczny i kulturowy kontekst kształcenia w szkołach wyższych   3.2. Popyt na uniwersytecką wiedzę     3.3. Neoliberalne oczekiwania wobec szkoły wyższej    4. Transformacja i neoliberalne reformy szkolnictwa wyższego w Polsce    4.1. Zmiany pola i reguł gry w szkolnictwie wyższym  4.2. Przebieg zmian i reform w szkolnictwie wyższym po 1989 roku    4.2.1. Okres pierwszy: reorientacja systemowa  4.2.2. Okres drugi: boloński    4.2.3. Okres trzeci: czas urzędników i ekspertów   4.2.4. Okres czwarty: kontynuacja neoliberalnej polityki akademickiej     5. Postdyscyplinarny uniwersytet? Między (o)presją a autonomią      5.1. (O)presja wobec uniwersytetu    5.2. Autonomia szkoły wyższej w Polsce w dyskursie ekspercko-urzędniczym    5.2.1. Założenia i podejście badawcze do analizy dyskursu     5.2.2. Pojęcie autonomii szkół wyższych     5.2.3. Formacje wiedzy dotyczącej autonomii szkoły wyższej – wyniki analizy dyskursu 5.3. Krytyczne spojrzenie na współczesny program edukacji akademickiej – (dla)czego wykłada się w szkole wyższej?    6. Studenci wobec kształcenia i szkoły wyższej     6.1. Metodologiczne podstawy badań własnych      6.1.1. Cele i problematyka badań      6.1.2. Problemy badawcze – zmienne i ich wskaźniki    6.1.3. Procedura badawcza – metody, techniki i narzędzia badawcze    6.1.4. Charakterystyka doboru próby i teren badań – organizacja badań      6.2. Charakterystyka składników strukturalnych procesu kształcenia – według badanych studentów 6.3. Koncentracja na sobie czy koncentracja na innych? Świat wartości badanych studentów6.4. Studenckie wzorce reagowania wobec uczelni: w poszukiwaniu krytycznego myślenia i refleksyjnego działania 6.5. Wnioski z badań – ku paradygmatowi postdyscyplinarnemu dydaktyki akademickiej    Zakończenie    Aneks   Załącznik nr 1. Zadania i procedury w procesie dydaktycznym w jednej ze szkół wyższych o statusie akademickim   Załącznik  nr 2. Liczba osób zaangażowanych w wewnętrzne systemy jakości  kształcenia na przykładzie wybranych uczelni w Polsce w roku akademickim  2017/2018Załącznik nr 3. Narzędzie do badania postaw studentów wobec kształcenia i szkoły wyższejZałącznik nr 4. Narzędzie do badania preferencji wartości studentów Załącznik nr 5. Definicje wartości w modelu klasycznym i zmodyfikowanym według Shaloma H. Schwartza   Bibliografia    Spis rycin      Spis tabel   ";"Rozprawa Andrzeja Rozmusa pojawia się w szczególnym dla Polski okresie kolejnej kontrrewolucji ideologicznej i ustrojowej, która stanowi przejście od neoliberalnej polityki państwa w latach 1989–2015 do polityki zorientowanej na demokratyczny autorytaryzm. Jest zatem o tyle ważna dla nauk społecznych, że pozwala spojrzeć z interdyscyplinarnej perspektywy na transformację szkolnictwa wyższego. Wykorzystanie filozofii i pedagogiki krytycznej staje się podstawą do badań akademickiej edukacji w sferze publicznej. Uprzednia rekonstrukcja przenikania do edukacji neoliberalnej ideologii, w tym jej głównych źródeł i przesłanek teoretycznych oraz ujętych w międzynarodowych ekspertyzach i raportach, staje się dla autora warunkiem zrozumienia kontekstu uwikłania w nią procesu kształcenia uniwersyteckiego w Polsce. Jego książka jest erudycyjna, a przy tym zawiera odwołania do najnowszych rozpraw naukowych krajowych i zagranicznych badaczy neoliberalnych uwarunkowań oraz praktyk w szkolnictwie wyższym. W części opisującej stan ewolucji szkolnictwa wyższego po 1989 roku Andrzej Rozmus sięga do faktograficznych danych oraz wyróżnia cztery okresy transformacji szkolnictwa wyższego w latach 1989–2018. Zaproponowane podejście badawcze do strukturalnych elementów procesu kształcenia w opinii studentów jest interesujące i pozwala na wielostronne uchwycenie interesujących danych. Tym bardziej jest to ciekawe, że autor łączy paradygmat badań ilościowych z egzemplifikacją badań jakościowych, co pozwala wniknąć w wybrane aspekty tego procesu. Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego   ";54.00;"Wydanie II, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 316 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-777-0.jpg
"Szkoła ogólnodostępna przestrzenią realizacji różnorodnych potrzeb edukacyjnych uczniów klas IV–VI";"W poszukiwaniu modelu pomocy i wsparcia";"Mirosław Rutkowski ";978-83-8095-770-1;;"Książkę Szkoła  ogólnodostępna przestrzenią realizacji różnorodnych potrzeb edukacyjnych  uczniów klas IV–VI – w poszukiwaniu modelu pomocy i wsparcia  autorzy napisali powodowani chęcią podzielenia się z Czytelnikami  refleksją nad analizą wyników badań sondażowych przeprowadzonych w  szkołach województwa świętokrzyskiego w latach 2017–2018. Problematyka  poruszana w niej jest nam szczególnie bliska od dwóch dekad.Książka składa się z trzech części: wprowadzenia teoretycznego, metodologii i wyników badań.W części I zawarto rozważania ogólnoteoretyczne, które naszym zdaniem  pomogą zrozumieć dylematy wspierania i wspomagania rozwoju dzieci z  różnorodnymi potrzebami w szkole ogólnodostępnej. To między innymi  kontekst edukacji dla wszystkich, w tym włączającej, nowe strategie  organizacji przestrzeni edukacyjnej, konieczność uwspółcześnienia i  rewaloryzacji tradycyjnych kategorii edukacji.Część II opisuje założenia badań sondażowych i szczegóły przebiegu  procesu badawczego, którym objęto 39 szkół województwa świętokrzyskiego.Część III, najobszerniejsza, składająca się z 6 rozdziałów,  prezentuje analizy i interpretacje wraz z próbą odpowiedzi na 5 grup  problemów badawczych.Są to: 1. Organizacja i realizacja pomocy  psychologiczno-pedagogicznej i innych form wsparcia oraz wspomagania  edukacyjnego uczniów klas IV–VI szkoły podstawowej. 2. Sposoby dostosowywania wymagań edukacyjnych dla uczniów w trakcie zajęć dydaktycznych. 3.  Szkolni wykonawcy działań z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej  – ich kwalifikacje i kompetencje, doświadczane trudności oraz wsparcie.  4. Uwarunkowania środowiskowe wspierania i wspomagania rozwoju uczniów. 5. Uwarunkowania osobowe wspierania i wspomagania rozwoju uczniów.Część tę kończy rozdział zawierający podsumowanie wyników badań oraz  postulaty dla praktyki. Są one skoncentrowane na trzech ważnych dla  współczesnej szkoły kwestiach: potrzebie wzmocnienia zasobów osobowych,  materialnych i środowiskowego wsparcia w skuteczniejszym realizowaniu  pomocy psychologiczno-pedagogicznej, (re)konstrukcji modeli pomocy i  wsparcia oraz optymalizacji rozwiązań systemowych prowadzących do  wspierania, a także wspomagania uczniów klas IV–VI w realizacji  indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych.  ";;"Wstęp           Część IWprowadzenie  teoretyczne. Szkoły włączające jako wspólnoty uczące się i miejsce  urzeczywistniania idei edukacji dla wszystkich – możliwości,  ograniczenia, szanse i zagrożenia       Część IIMetodologia – opis działań badawczych       Część IIIWyniki badań       Rozdział 1Organizacja  i realizacja pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz innych form  wsparcia i wspomagania edukacyjnego uczniów klas IV–VI szkoły  podstawowej    1.    Diagnozowanie indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych uczniów     1.1.    Zakres i nasilenie specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów w badanych zespołach klasowych     1.2.    Procedury diagnostyczne w szkołach uczestniczących w badaniach      2.    Planowanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów / działań wspierających i wspomagających uczniów 3.    Pomoc psychologiczno-pedagogiczna oraz inne formy wspierania i wspomagania uczniów  3.1.    Formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz inne działania wspierające uczniów 3.2.    Dostępność pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów  4.    Formy wsparcia adresowane do rodziców uczniów   4.1.    Formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej adresowanej do rodziców uczniów stosowane w szkołach   4.2.    Szkolenia i warsztaty dla rodziców uczniów    5.    Monitorowanie i ewaluacja działań z zakresu wspierania i wspomagania uczniów    6.    Materialne zasoby szkoły w realizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej       6.1.    Ocena warunków materialnych i organizacyjnych do prowadzenia działań z zakresu wspierania oraz wspomagania uczniów 6.2.    Zapotrzebowanie szkół na pomoce i sprzęt ułatwiający wspomaganie oraz wspieranie uczniówRozdział 2Sposoby dostosowywania wymagań edukacyjnych dla uczniów w trakcie zajęć dydaktycznych  1.    Sposoby dostosowywania celów kształcenia   2.    Sposoby dostosowywania treści kształcenia      3.    Metody wykorzystywane w pracy dydaktycznej      4.    Środki stosowane w pracy dydaktycznej     5.    Urządzenia i programy komputerowe wykorzystywane w pracy dydaktycznej    6.    Sposoby dostosowywania oceniania uczniów     7.    Sposoby różnicowania pracy domowej dla uczniów       8.    Sposoby udzielania wsparcia uczniom w nawiązywaniu satysfakcjonujących relacji z kolegami  9.    Sposoby udzielania wsparcia uczniom w procesie odkrywania swoich mocnych i słabych stron   Rozdział 3Szkolni  wykonawcy działań z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej – ich  kwalifikacje i kompetencje, doświadczane trudności oraz wsparcie 1.    Realizatorzy działań wspierających i wspomagających uczniów, ich kwalifikacje oraz subiektywna ocena kompetencji     1.1.     Kwalifikacje zawodowe pracowników szkoły niezbędne do wspierania oraz  wspomagania uczniów w realizacji zróżnicowanych potrzeb rozwojowych i  edukacyjnych    1.2.    Samoocena wśród pracowników pedagogicznych  szkoły poziomu kompetencji zawodowych przydatnych do wspierania i  wspomagania uczniów    2.    Nasilenie trudności odczuwanych przez  realizatorów pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz innych działań z  zakresu wspierania i wspomagania edukacyjnego uczniów   2.1.    Trudności doświadczane przez wychowawców klas       2.2.    Trudności doświadczane przez nauczycieli     2.3.    Trudności doświadczane przez szkolnych specjalistów     3.     Ocena wsparcia zawodowego uzyskiwanego przez realizatorów pomocy  psychologiczno-pedagogicznej oraz innych form wspierania i wspomagania  uczniów       3.1.    Wsparcie instytucjonalne    3.2.    Formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej adresowanej do nauczycieli stosowane w szkołach   3.3.     Ocena wsparcia zawodowego w zakresie zapotrzebowania, dostępności i  efektywności dokonana przez wychowawców, innych nauczycieli oraz  szkolnych specjalistów    3.4.    Współdziałanie wychowawców klas z innymi nauczycielami i szkolnymi specjalistami    3.5.    Szkolenia i warsztaty dla nauczycieli oraz innych pracowników szkoły     Rozdział 4Uwarunkowania środowiskowe wspierania i wspomagania rozwoju uczniów – analiza zależności statystycznych   1.    Lokalizacja szkoły a zasoby ludzkie niezbędne do udzielania uczniom pomocy i wsparcia     2.    Środowisko funkcjonowania szkoły a jej wyposażenie w narzędzia diagnostyczne   3.    Lokalizacja szkoły a zakres trudności doświadczanych przez kadrę pedagogiczną udzielającą uczniom pomocy i wsparcia    4.     Lokalizacja szkoły a samoocena poziomu kompetencji zawodowych kadry  pedagogicznej wspierającej i wspomagającej rozwój uczniów    5.    Lokalizacja szkoły a ocena wsparcia zawodowego otrzymywanego przez kadrę pedagogiczną wspomagającą i wspierającą rozwójuczniów    Rozdział 5Uwarunkowania osobowe wspierania i wspomagania rozwoju uczniów – analiza zależności statystycznych      1.    Zakres kwalifikacji zawodowych kadry pedagogicznej szkół a udzielanie uczniom pomocy i wsparcia   2.    Subiektywna ocena kompetencji zawodowych kadry pedagogicznej a proces wspomagania i wspierania uczniów    Rozdział 6Podsumowanie wyników badań – postulaty dla praktyki      Bibliografia      Spis tabel     Spis wykresów    Aneks  ";"Monografia tematycznie wpisuje się w kontekst działań  podejmowanych w ostatnich latach w Polsce na rzecz edukacyjnego  włączenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w przestrzeń  szkoły ogólnodostępnej. Chociaż powstaje coraz więcej opracowań  dotyczących edukacji włączającej, to nadal brakuje kompleksowych badań  pozwalających w sposób całościowy ocenić skuteczność modelu wsparcia  oferowanego uczniom o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Dotychczas  prace badawcze skupiały się najczęściej na pierwszym etapie edukacji,  ponieważ zakładano, że wsparcie edukacyjne udzielane uczniom w tym  okresie, jako najbardziej istotnym, powinno być największe. Nie mniej  ważne jest jednak przekroczenie przez nich progu między pierwszym a  drugim etapem edukacyjnym […]. W tym czasie pomoc jest szczególnie  potrzebna, zwłaszcza uczniom ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi,  dlatego tematykę badań podjętych przez autorów należy uznać za niezwykle  aktualną i wartą pogłębionych analiz.[…] książkę rekomenduję […]  jako cenną pozycję dla obecnych i przyszłych realizatorów działań  pomocowych, decydentów polityki oświatowej, kadr szkolnictwa wyższego, a  także rodziców uczniów wymagających edukacyjnego wsparcia.Z recenzji dr hab. Anny Zamkowskiej, prof. UTH";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 324 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-770-1.jpg
"Contemporary Problems in Teachers Work – in Poland, the United Kingdom and Albania";;"Justyna Miko-Giedyk";978-83-8095-802-9;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPublikacja w angielskiej wersji językowe.Książka przedstawia charakterystykę funkcjonowania współczesnego  nauczyciela w trzech krajach europejskich: w Polsce, Zjednoczonym  Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Albanii. Składa  się z trzech rozdziałów poświęconych problematyce nauczycielskiej w  poszczególnych krajach, skonstruowanych wokół wspólnej osi, zawierającej  następujące punkty:1.charakterystyka systemu edukacji, 2.charakterystyka systemu kształcenia nauczycieli, 3.problematyka rozwoju zawodowego nauczycieli, 4.szczegółowy problem bądź problemy pedeutologiczne w danym kraju, wybrane przez autora rozdziału. Każdy z rozdziałów został napisanych przez badaczy uniwersyteckich zajmujących się problematyką pedeutologiczną.I tak rozdział pierwszy, zatytułowany Contemporary Problems in Teachers Work in Poland,  napisany przez Justynę Miko-Giedyk, zawiera charakterystykę systemu  edukacji w Polsce (w pierwszej części), analizę systemu kształcenia  nauczycieli (w drugiej części). Trzecia część dotyczy problematyki  rozwoju zawodowego oraz awansu zawodowego polskich nauczycieli i  przedstawia wyniki badań empirycznych. Czwarta część charakteryzuje  problem oczekiwań społecznych wobec nauczyciela wiejskiego w świetle  badań empirycznych.Drugi rozdział niniejszej pracy, zatytułowany Contemporary Problems  in Teachers Work in the United Kingdom, napisany został przez Joy  Carroll. Zawiera charakterystykę systemu edukacji w czterech krajach  Zjednoczonego Królestwa: w Anglii, Walii, Szkocji i Irlandii Północnej  (w pierwszej części), koncepcję kształcenia nauczycieli w tych krajach  (w drugiej części), najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju zawodowego  nauczycieli w Wielkiej Brytanii (w trzeciej części). Czwarta część  przedstawia podział obowiązków szkolnych między nauczycieli a personel  pomocniczy w szkołach brytyjskich.Trzeci rozdział, noszący tytuł Contemporary Problems in Teachers Work in Albania,  został napisany przez zespół badawczy z Albanii: Ledia Kashahu,  Brunilda Zenelaga, Kseanela Sotirofski. Trzy pierwsze części tego  rozdziału zawierają omówienie systemu edukacji w Albani, systemu  kształcenia nauczycieli i kwestie rozwoju zawodowego nauczycieli.Czwarta część charakteryzuje najważniejsze problemy, z którymi  borykają się nauczyciele w Albani, dotyczące między innymi warunków  pracy, relacji interpersonalnych wśród pracowników szkoły, relacji z  uczniami, rodzicami.Adresatami książki są wszyscy zainteresowani problematyką  pedeutologiczną oraz ci, którym leży na sercu kondycja współczesnych  nauczycieli.Autorzy liczą, że tekst zainspiruje do namysłu i dyskusji nad  sytuacją nauczyciela w Europie i w poszczególnych krajach, do czerpania  korzyści z różnic międzynarodowych oraz do poszukiwania inspirujących  dróg rozwoju.   ";;"Justyna Miko-GiedykThe Functioning of Teachers in Europe – An Introduction    Justyna Miko-Giedyk1. Contemporary Problems in Teacher’s Work in Poland       1.1. The Educational System     1.2. Teacher Education      1.3. Professional Development of Teachers      1.4. Expectations of a Teacher in Rural Poland    Joy Carroll2. Contemporary Problems in Teacher’s Work in the United Kingdom      2.1. Education in the United Kingdom     2.2. Teacher Education       2.3. Professional Development: Professional Role       2.4. Teachers and Support Staff      Ledia Kashahu-Xhelilaj, Brunilda Zenelaga, Kseanela Sotirofski 3. Contemporary Problems in Teacher’s Work in Albania      3.1. The educational system    3.2. Initial Teacher Education (ITE)     3.3. Teacher’s Continuing Professional Development (CPD)      3.4. Contemporary problems in teacher’s work in Albania: findings and discussion from empirical evidence Note about Authors   ";-;40.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 152 stron, ";"Oprawa miękka, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-802-9.jpg
"Kultura ruchu dziecka przedszkolnego";;"Agnieszka  Zalewska-Meler";978-83-8095-724-4;;"Wprowadzenie, czyli o dostępie i wspólnym przemierzaniu intrygującego świata dziecka przedszkolnegoKiedy kończę pisać określony tekst, od razu powstaje w mojej głowie  nowe wyzwanie: jak zachęcić do czytania, aby ożywić myśli przelane na  papier? Impulsem do realizacji przedsięwzięcia badawczego była chęć  wypełnienia luki, jaką dostrzegłam w opracowaniach dotyczących  problematyki aktywności ruchowej dziecka przedszkolnego, która  najczęściej wpisana jest w obszar rozważań nad prawidłowościami rozwoju,  w biologiczno-behawioralną optykę postrzegania dziecka. Posługując się w  życiu zawodowym i prywatnym fotografią, dostrzeg­łam, że zdjęcia  dziec­ka, które pokazują prawdę utrwalonej danej chwili dzieciństwa,  często ukazują je ruchu. Album dziecka zawiera zatrzymane w kadrze gest,  mimikę, a przede wszystkim bycie w ruchu, gdzie z perspektywy czasu  dziecko samo odkrywa dokonujące się za sprawą ruchu zmiany. Wspomnienia z  dzieciństwa niejednokrotnie wiążą się z poczuciem sprawstwa, wolności,  niezależności oraz radością, jaką dają bieganie, wspinanie się,  pływanie, odbijanie piłki, jazda na rowerze, hulajnodze, rolkach,  łyżwach czy też – jak przekonuje Michał Rusinek – huśtanie.[...]Wyrażam nadzieję, że książka okaże się interesująca dla jej  adresatów, czyli nauczycieli pracujących z dziećmi w wieku przedszkolnym  oraz kandydatów do tego zawodu, jak również rodziców i opiekunów, tzn.  pozwoli zrozumieć istotny obszar dziecięcej codzienności, a zatem  zdobywanie doświadczeń ruchowych oraz nadawanie im znaczeń. Wyniki  szczegółowej dokumentacji dziecięcych narracji (konstruowanych w relacji  dialogicznej z dorosłym/badaczem) oraz analizy zebranego materiału  badawczego za pomocą metody ciągłego porównania (z zewnątrz i wewnątrz  przypadków) uzmysławiają, że świat ruchu dziecka przedszkolnego, przez  bogactwo form aktywności ruchowej, a także zróżnicowanie kontekstu  sytuacyjnego i specyfiki językowej dziecka tego okresu, przybiera postać  kalejdoskopowego obrazu. Niejednokrotnie elementy związane z dynamiką  prezentowanych doświadczeń ruchowych zaskakiwały bądź też zyskiwały na  znaczeniu w kolejnych analitycznych zestawieniach pozyskanego materiału  badawczego. Świat ruchu dziecka przedszkolnego to świat nieoczywistych  zwrotów akcji, sekretów, tajemnic, które dopiero w kołowym obiegu myśli  zyskują na znaczeniu.Autorka   ";;"Wprowadzenie, czyli o dostępie i wspólnym przemierzaniu intrygującego świata dziecka przedszkolnego        Rozdział 1(Z)rozumieć świat dziecka przedszkolnego         1.1.    Dzieciństwo jako kategoria pedagogiczna         1.2.    Potrzeby i możliwości dziecka wieku przedszkolnego     1.3.    Dziecko sześcioletnie w szkole        Rozdział 2Bycie w ruchu – doświadczanie świata przez dziecko w wieku przedszkolnym  2.1.    Rozwój aktywności motorycznej dziecka przedszkolnego       2.2.    Aktywność fizyczna w kategorii dobra rozwojowego     2.3.    Warunki i okazje do ruchowej aktywności dziecka      Rozdział 3Sygnatury zdrowia w funkcjonowaniu społeczności przedszkolnej    3.1.    O epistemologii Przedszkola Promującego Zdrowie    3.2.    Jakość edukacji fizycznej w przedszkolu – formowanie nawyków zdrowego dzieciństwa      3.3.    Istota języka w reprezentacji doświadczeń ruchowych dziecka przedszkolnego        Rozdział 4Doświadczenia ruchowe dziecka przedszkolnego w autorskich założeniach badawczych        4.1.    Określenie zadania badawczego       4.2.    Wybór wstępnych kategorii badawczych     4.2.1.    Językowy obraz świata            4.2.2.    Kompetencja narracyjna         4.2.3.    Kultura dziecięca          4.3.     Metodologia kognitywna – możliwości badawcze w ujmowaniu ruchowych  doświadczeń biograficznych dziecka przedszkolnego        4.3.1.    Składniki wyjściowe analiz kognitywnych         4.3.2.    Metoda wywiadu w rekonstruowaniu obrazów „bycia-w-ruchu” dziecka przedszkolnego       4.4.    Zasady pozyskiwania danych oraz uczestników do badań      Rozdział 5„Moim światem jest ruch” – narracyjne obrazy aktywności ruchowej dziecka przedszkolnego        5.1.    Dziecko trzyletnie, czyli oswajanie świata w ruchu        5.1.1.    Razem... a jednak osobno    5.1.2.    Sprawność małych i... dużych    5.2.    Dziecko czteroletnie, czyli działanie w ruchu    5.2.1.    Zajętość jako ustawiczne bycie w ruchu      5.2.2.    Świat, który stawia opór memu ciału     5.3.    Dziecko pięcioletnie, czyli tropienie świata w ruchu        5.3.1.    Ciekawość i reagowanie ruchem        5.3.2.    Biegam i śmieję się... więc jestem      5.4.    Dziecko sześcioletnie, czyli doskonalenie siebie w ruchu     5.4.1.    Testowanie swoich możliwości ruchowych    5.4.2.    Odkrywanie i oswajanie swojego zdrowia        Podsumowanie.  (U)gruntowanie indywidualnych doświadczeń ruchowych badanych dzieci  wieku przedszkolnego oraz próba nadania im znaczenia          Bibliografia      Aneks  ";"Większość zadań dla wychowania fizycznego w edukacji  fizycznej dziecka przedszkolnego – to przedstawienia o charakterze  deskryptywnym. Katalog wyznaczonych zadań przybiera zwykle postać  standaryzowanej listy. Zawiera ona zapis tego, co „powinno być”  wykonane. [...] Jest bowiem tak, że gdy z dziećmi nie rozmawia się o ich  aktywności ruchowej, to nie będą jej traktować jako coś dla siebie  ważnego, choć ta ważność i ranga są nie do przecenienia. [...]Ujęcia  teoretyczne, które przeszły w koncepcję badań, stanowią niewątpliwie  oryginalną część prezentowanego opracowania. Wpływ na ową oryginalność  ma istota problemów, w której mieszczą się zarówno niespotykane w innych  opracowaniach zakresy (choć obszerne, to znakomicie zdetalizowane), jak  i instrumentarium badawcze. W teorii założeń badawczych – na co pragnę  ponownie zwrócić uwagę – istotne jest dokonanie wykładni sensu podejścia  kognitywnego. Wybór właśnie takiego łączy istniejące w zamyśle Autorki  połączenie „ze sobą i w następstwie” tego wszystkiego, co zaistniało  wcześniej w jej umyśle. Powstają tym samym psycho-socjo-lingwistyczne  akty dziecięcej komunikacji, zestrojone z własną wyjątkowością, które  dziecko wnosi w swoje „bycie i działanie w ruchu”, a także  specyficznością w odwoływaniu się do doświadczeń ruchowych, zarówno  indywidualnie zróżnicowanych, jak i uwspólnionych ekspozycji ruchowych.Z recenzji dr hab. Lucyny Preuss-KuchtyPojęcie kultury fizycznej nieco się  zdewaluowało na przestrzeni lat, a wychowanie fizyczne stało się  niestety jednym z najmniej lubianych przedmiotów. Tymczasem kultura  fizyczna, ruch, jest podstawą zarówno zdrowia, jak i poznawania świata.  Tę świadomość, a także zainteresowanie ruchem, warto wyrabiać już w  okresie przedszkolnym, kiedy dziecko koncentruje się na zabawie, w tym  zabawie z rówieśnikami. O tym, jak tę kulturę krzewić, a także badania w tym zakresie i ich  wyniki prezentuje Agnieszka Zalewska-Meler, doktor habilitowany nauk o  kulturze fizycznej i profesor nadzwyczajny Akademii Pomorskiej Słupsku.  Książka pt. „Kultura ruchu dziecka przedszkolnego”, opublikowana  nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS, to nowatorskie podejście zarówno do  sposobu patrzenia na doświadczanie przez dziecko świata poprzez ruch,  jak i do samych badań poprzez zastosowanie metodologii kognitywnej. Tym  bardziej, że autorka wielokrotnie zwraca uwagę na ryzyko wypaczenia  interpretacji pewnych kwestii, co skłania czytelników do refleksji, a  może nawet do weryfikacji swojego podejścia do danego tematu czy  interpretacji danego pojęcia. Po książkę sięgnąć mogą nie tylko  nauczyciele wychowania fizycznego, czy studenci, ale też nauczyciele  wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, którzy – poprzez ruch –  mogą pokazywać dzieciom świat.Książka składa się z pięciu rozdziałów, zarówno teoretycznych, jak i  badawczych. W rozdziale pierwszym autorka przybliża nam dziecko, jako  podmiot wychowania – pisze o dzieciństwie jako kategorii pedagogicznej,  podkreślając fakt nieco wypaczonej interpretacji tego terminu podczas  przeciwstawiania go funkcjonowaniu osób dorosłych. Zadaje też pytanie o  to, co oznacza bycie dzieckiem, prezentuje również różne koncepcje  rozwoju oraz zasady wychowania, w tym wychowania w duchu kultury  fizycznej. Pisze ponadto o funkcjonowaniu dziecka sześcioletniego w  szkole, wyjaśniając przy tym wątpliwości dotyczące terminu „wiek  przedszkolny”.W rozdziale drugim autorka przybliża czytelnikom rozwój aktywności  motorycznej dziecka przedszkolnego, zwracając uwagę na to, jak  dynamiczna jest w okresie przedszkolnym droga rozwojowa dziecka w  zakresie jego rozwoju fizycznego, a szczególnie motorycznego. Pisze  także o przestrzeni dla aktywności dziecka, a szczególnie o placach  zabaw, przytaczając między innymi koncepcję programową i edukacyjną  parku Henryka Jordana. Rozdział trzeci poświęcony jest różnorodnym  działaniom dotyczącym promocji zdrowia, takim jak działalność Szkoły  Promującej Zdrowie, której nieodłącznym elementem jest edukacja  zdrowotna. Czytamy również o jakości edukacji fizycznej w przedszkolu i  przejawach niedostatecznej wiedzy nauczycieli, którzy kulturę fizyczną  sprowadzają do okazjonalnych spacerów.Rozdział czwarty, badawczy, stanowi przedstawienie założeń badawczych  – określenie założeń, wybór wstępnych kategorii badawczych, a także o  wykorzystaniu metodologii kognitywnej i zasad pozyskiwania danych oraz  uczestników do badań. Ostatni rozdział to prezentacja wyników badań, a  właściwie dokładny ich opis. Znajdziemy tu wiele ciekawych wniosków, jak  ten, że rozwój zdolności narracyjnych to proces, uzależniony nie tylko  od czasu, ale od sytuacji, zdarzeń czy działania. Integralną częścią  książki są wywiady przeprowadzone z dziećmi, które również warto  prześledzić, bowiem dają one możliwość spojrzenia na zdrowie, ruch i  zabawę nie okiem badacza, ale samego dziecka.Lektura książki „Kultura ruchy dziecka przedszkolnego” wyposaża nas  nie tylko w wiedzę dotycząca funkcjonowania dziecka w wieku  przedszkolnym i sposobów poznawania przez niego świata, ale stanowi  również impuls do podejmowania różnorodnych inicjatyw związanych ze  zdrowiem i z ruchem, czy to w formie eksperymentów pedagogicznych, czy –  nawet korzystniej – do wdrożenia idei wychowania fizycznego w  przedszkolną czy nawet szkolną codzienność.Qultura słowaźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/06/agnieszka-zalewska-meler-kultura-ruchu.html";49.80;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 254 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-724-4.jpg
"Uwarunkowania poczucia zdrowia, stresu i wypalenia zawodowego nauczycieli";"Uwarunkowania poczucia zdrowia, stresu i wypalenia zawodowego nauczycieli a praktyczne wykorzystywanie teorii zachowania zasobów autorstwa Stevana E. Hobfolla";"Maria Katarzyna Grzegorzewska";978-83-8095-663-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookMonografia, którą  przekazuję do rąk czytelników, powstała w wyniku moich wieloletnich  badań, a także bogatych doświadczeń pedagogicznych i  psychoterapeutycznych, obejmujących zjawisko, które od bodaj siedmiu czy  ośmiu dekad literatura przedmiotu (licząca obecnie setki, jeśli nie  tysiące, opracowań krytycznych czy przeglądowych) opatruje zbiorczym  terminem „stres”. W badaniach empirycznych zagadnienie stresu w profesji  nauczyciela oraz czynników, które go warunkują, zaczęto podejmować  dopiero w latach 70. XX wieku. Wtedy okazało się, że jedna trzecia  nauczycieli przeżywa stres w związku ze swoją pracą, w kolejnych zaś  latach skupiono się na ich konkretnych problemach.Tematem monografii jest związek między zasobami a wypaleniem, będącym  pochodną stresu zawodowego i poczuciem zdrowia. Poruszam w niej  problematykę stresu zawodowego u nauczycieli, wykorzystując osiągnięcia  takich dziedzin, jak psychologia, pedagogika, pedeutologia, filozofia,  medycyna, i diagnozuję stan polskiego systemu oświaty. Niezwykle istotne  w tej książce jest, obok przedstawienia wyników badań nad stresem,  podniesienie kwestii edukacji profilaktycznej. Jest to o tyle ważne, że  zawód nauczyciela to jedna z najbardziej społecznie odpowiedzialnych  funkcji. To nauczyciele, realizujący swoje zadania w niedomagającym  systemie oświaty, formują przyszłe społeczeństwo. Tak znacząca rola jest  determinowana przez następujące czynniki: brak motywacji, brak  zaangażowania, brak zrozumienia społecznego, zbyt wysokie oczekiwania,  przeciążenie obowiązkami w aspekcie indywidualnym, ale też społecznym.Autorka publikacje podzieliła na część merytoryczną i empiryczną.  Część merytoryczna składa się z dziewięciu rozdziałów. W pierwszym  opisuje stres w świetle literatury, skupiając się głównie na aspektach  historycznych związanych z tym pojęciem, a następnie ukazuję go w ujęciu  filozoficznym i psychologicznym. W rozdziale tym prezentuję również  teoretyczne ujęcie stresu według H. Seleyego, R. Lazarusa, rozszerzenia  transakcyjnego, a następnie stresu zawodowego i zagadnienia związane z  modelem R. Karaska i C.L. Coopera. Drugi rozdział dotyczy sposobów  radzenia sobie ze stresem. Opisuje w nim najważniejsze strategie  zaradcze, w tym treningi oraz nowe koncepcje, oraz sposoby radzenia  sobie ze stresem przez nauczycieli. W rozdziale trzecim pisze o roli  zasobów w zarządzaniu stresem, a także o badaniach dotyczących poczucia  koherencji w pracy nauczyciela, skupiając się głównie na teoriach S.  Hobfolla i A. Antonovsky’ego. Rozdział czwarty dotyczy różnych aspektów  komunikacji międzyludzkiej oraz wsparcia społecznego w redukcji stresu i  wypalenia zawodowego u nau­czycieli. W rozdziale piątym omawiam  zjawisko wypalenia zawodowego, jego objawy i konsekwencje, a także  sposoby zapobiegania temu procesowi. Kolejny dotyczy zagadnienia zdrowia  z uwzględnieniem chorób typowych dla zawodu nauczyciela. W następnych  rozdziałach opisuję specyfikę oraz konsekwencje stresu zawodowego u  nauczycieli. W części empirycznej znajdują się rozdziały opisujące  badania własne, ich wyniki i wnioski. W rozdziale dziesiątym przedstawia  założenia metodologiczne badań własnych, ich cele, problemy badawcze,  hipotezy, organizację badań oraz grupę osób badanych. W kolejnym  znajduje się analiza i interpretacja rezultatów badań, w tym m.in. opis  narzędzi badawczych. Prezentowane wyniki dotyczą zjawiska stresu w  grupie zawodowej nauczycieli – problemu niezwykle ważnego, szczególnie w  warunkach zmian w polskim systemie oświaty...  ";;"Wprowadzenie           Rozdział 1Stres w świetle literatury i teorii            1.1.    Ewolucja znaczenia pojęcia stresu            1.2.    Stres we współczesnej psychologii i filozofii          1.3.    Zjawisko stresu i jego interpretacja na przełomie XIX i XX wieku            1.4.    Teoretyczne ujęcie stresu           1.4.1.    Teoria stresu Hansa Selyego            1.4.2.    Teoria stresu Richarda S. Lazarusa          1.4.3.    Teoria rozszerzenia transakcyjnego           1.4.4.    Stres zawodowy       1.4.5.    Modele stresu zawodowego           Rozdział 2Sposoby radzenia sobie ze stresem            2.1.    Strategie zaradcze a trening uważności            2.2.    Radzenie sobie ze stresem w grupie zawodowej nauczycieli           2.3.    Nowe kierunki w badaniach nad radzeniem sobie          2.4.    Znaczenie koncepcji pozytywnych emocji i ich badań eksperymentalnych w psychologii zdrowia        Rozdział 3Rola zasobów w zarządzaniu stresem   3.1.    Teoria zachowania zasobów Stevana E. Hobfolla          3.2.    Teoria wartości Stevana E. Hobfolla na tle innych teorii         3.3.    Rola zasobów w procesie radzenia sobie ze stresem            3.4.    Stres w zawodzie nauczyciela w aspekcie zasobów Stevana E. Hobfolla           3.5.    Poczucie koherencji – koncepcja Aarona Antonovsky’ego       3.6.    Związek pomiędzy stresem, zdrowiem i poczuciem koherencji w badaniach        3.7.    Poczucie koherencji a troska w pracy nauczyciela         Rozdział 4Komunikacja i wsparcie w redukcji stresu     4.1.    Komunikacja międzyludzka     4.1.1.    Teoria redukcji niepewności         4.1.2.    Model oparty na realizacji celu         4.1.3.    Funkcjonalno-hierarchiczne podejście do pocieszenia       4.2.    Komunikacja w pracy nauczyciela         4.3.    Definicja wsparcia społecznego      4.4.    Wsparcie społeczne strukturalne       4.5.    Wsparcie społeczne funkcjonalne        4.6.    Mechanizmy działania wsparcia społecznego         4.7.    Koncepcja wsparcia społecznego Krysa Kaniasty’ego         4.8.    Wsparcie otoczenia w sytuacjach konfliktu         Rozdział 5Zjawisko wypalenia zawodowego         5.1.    Definicja wypalenia zawodowego         5.2.    Objawy wypalenia zawodowego u nauczycieli        5.3.    Konsekwencje wypalenia zawodowego        5.4.    Sposoby zapobiegania procesowi wypalenia zawodowego        Rozdział 6Pojęcie zdrowia        6.1.    Pojęcie zdrowia – istota i definiowanie       6.2.    Specyfika zdrowia a potrzeby człowieka      6.2.1.    Zdrowie biologiczne        6.2.2.    Zdrowie psychiczne        6.2.3.    Zdrowie społeczne         6.2.4.    Zdrowie duchowe        6.3.    Zachowania i przekonania zdrowotne – różnice w zakresie płci        6.4.    Empiryczne badania nad zdrowiem nauczycieli          Rozdział 7Specyfika pracy nauczyciela    7.1.    Funkcje i zadania współczesnego nauczyciela        7.2.    Czynniki stresogenne w pracy nauczyciela         7.3.    Relacje nauczyciela z otoczeniem        7.4.    Poczucie tożsamości nauczyciela        Rozdział 8Skutki doświadczania przez nauczyciela stresu      8.1.    Koszty ponoszone przez nauczyciela wskutek doświadczania stresu        8.2.    Stres psychologiczny a zdrowie i choroba        8.3.    Nauczyciele a ich zdrowie psychiczne        8.4.    Efekt wypalenia – skrajna reakcja na stres         8.5.    Związek pomiędzy stresem a wypaleniem      Rozdział 9Konsekwencje stresu na poziomie organizacyjnym     9.1.    Psychiczne i somatyczne skutki zdrowotne      9.2.    Brak satysfakcji z wykonywanej pracy        9.3.    Następstwa spostrzeganego przez nauczycieli stresu zawodowego     9.4.    Spostrzegany przez nauczycieli stres zawodowy a poczucie zdrowia oraz dolegliwości i zaburzenia somatyczne      9.5.    Zmiany w zachowaniu będące odpowiedzią na stres        9.6.    Rezygnacja z zawodu jako reakcja na stres      9.7.    Nauczyciele i wcześniejsze emerytury       9.8.    Nieobecności w szkole z powodu choroby     9.9.    Zamiary porzucenia zawodu      9.10.    Czynniki powodujące zamiar odejścia z zawodu     9.11.    Wypalenie jako przyczyna odchodzenia z pracy       9.12.    Czynniki hamujące zamiar odejścia      Rozdział 10Metodologia badań własnych        10.1.    Przedmiot i cele badań       10.2.    Pytania badawcze     10.3.    Problemy badawcze i hipotezy        10.4.    Zmienne występujące w badaniu        10.5.    Model badawczy        10.6.    Narzędzia badawcze        10.7.    Metody statystyczne do analizy danych         10.8.    Organizacja i przebieg badań    10.9.    Miejsce i czas badań       10.10.    Charakterystyka badanej grupy nauczycieli        10.11.    Opracowanie skal kwestionariuszy i analiza ich rzetelności     Rozdział 11Analiza i interpretacja wyników badań własnych       11.1.    Analiza badanej grupy nauczycieli         11.2.    Nawyki zdrowotne osób badanych         11.3.    Stres w życiu osób badanych       11.4.    Komunikacja w życiu badanych nauczycieli      11.5.    Analiza wyników badań     11.5.1.    Skala satysfakcji z pracy      11.5.2.    Skala źródeł napięć   11.5.3.    Skala radzenia sobie      11.5.4.    Statystyki opisowe mierzonych zmiennych     11.6.    Weryfikacja hipotez badawczych       11.6.1.    Hipoteza badawcza pierwsza: zasoby wpływają na poziom zdrowia i wypalenie zawodowe       11.6.2.    Hipoteza badawcza druga: występuje zależność pomiędzy źródłami napięć a wypaleniem zawodowym i poczuciem zdrowia   11.6.3.     Hipoteza badawcza trzecia: następstwa stresu, używki oraz satysfakcja z  pracy wpływają na poziom wypalenia zawodowego i poczucie zdrowia  11.6.4.     Hipoteza badawcza czwarta: płeć osób badanych różnicuje poczucie  koherencji, zasoby, następstwa stresu, wypalenie zawodowe i poczucie  zdrowia   11.6.5.    Wnioski i podsumowanie    Rozdział 12Dyskusja i podsumowanie wyników     12.1.    Wpływ zasobów na poziom zdrowia i wypalenia zawodowego       12.2.    Wypalenie zawodowe – depersonalizacja      12.3.    Wypalenie zawodowe – wyczerpanie emocjonalne      12.4.    Wypalenie zawodowe – poczucie osiągnięć (brak poczucia osiągnięć)     12.5.    Źródła napięć a wypalenie zawodowe i poczucie zdrowia     12.6.    Stosowane używki a wypalenie zawodowe oraz pogorszenie poczucia zdrowia  12.7.    Różnice międzypłciowe   12.8.    Podsumowanie       Rozdział 13Wnioski 13.1.    Wnioski z badań ankietowych      13.2.    Najważniejsze wnioski z analizy badań własnych       Zakończenie      Bibliografia       Spis tabel      Spis schematów        Aneksy  ";"Książka Marii Katarzyny Grzegorzewskiej dotyczy aktualnych i  nadal zbyt słabo poddanych eksploracji zagadnień, co czyni ją cenną i  potrzebną na rynku wydawniczym. Autorka podjęła się trudnego zadania –  wielowymiarowego ujęcia, a jednocześnie integralnego spojrzenia na  analizowane kwestie. Monografia zawiera wnikliwą i pogłębioną refleksję  teoretyczną, popartą rzetelnymi badaniami empirycznymi. Warta jest  polecenia pedagogom, kandydatom na nauczycieli, teoretykom i praktykom  edukacyjnym.Z recenzji dr hab. Joanny M. Łukasik, prof. UPPraca  Marii Katarzyny Grzegorzewskiej jest użyteczna poznawczo, wzbogaca  teoretyczną wiedzę z pedeutologii, dobrze wiąże teorię „nauki o  nauczycielu” z naukami psychologicznymi (psychologią ogólną, psychologią  poznawczą, psychologią społeczną, psychologią edukacji, psychologią  kliniczną), a także zawiera przesłania dotyczące działalności  profilaktycznej w funkcjonowaniu zawodowym nauczycieli.Z recenzji prof. zw. dra hab. Stanisława Palki  ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 418 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-663-6.jpg
"Teorie kształcenia w świecie cyfrowym";;"Bronisław  Siemieniecki";978-83-8095-751-0;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPolecamy kolejną  wyjątkową monografię akademicką w ramach serii autorskich monografii i podręczników  akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Teorie kształcenia w świecie cyfrowymZe względu na rosnące znaczenie teorii poznania dla procesu  kształcenia w niniejszej monografii zaprezentowane zostały kompletne  koncepcje, które w istotny sposób wpływają na współczesną dydaktykę.  Autorzy zdecydowali się także dokonać wyboru humanistycznych teorii  kształcenia pod kątem ich znaczenia dla kształtowania nowych poglądów na  dydaktykę. Starali się również podkreślać ich znaczenie dla  kształcenia. W kilku przypadkach zwrócili uwagę na rodzące się koncepcje  oraz charakterystyczne cechy świadczące o ich oryginalności lub tylko  sprawiające takie pozory. Do dyskursu nad teoriami kształcenia wprowadzili także dwa  zagadnienia, które zdaniem Autorów Doroty i Bronisława Siemienieckich  będą miały wpływ na dynamikę zmian w edukacji w najbliższej dekadzie.  Jednym z nich jest nauczanie on-line, a drugim nowe media.  W pierwszym przypadku stanowisko opieramy na wyraźnie rysującej się  tendencji do rozwijania różnych form e-learningu. W drugim bazujemy na  wszechobecności mediów w życiu człowieka, które stają się równoprawnym  graczem w procesie komunikowania się ludzi.W rozważaniach Autorów starali się uwzględnić dorobek polskich  dydaktyków, którzy nie tylko dorównywali kroku swoim kolegom w innych  krajach, ale często wytyczali oryginalne kierunki rozważań teoretycznych  i praktycznych w kształceniu. Swoją książką chcieli przypomnieć ich  wkład naukowy do nauk o edukacji i w ten sposób złożyć hołd ich  wspaniałym osiągnięciom. ___________________________________________________________________________________________________________________Polecamy   wyjątkową serię 19  autorskich monografii i podręczników akademickich   Pedagogika Nauce i Praktyce  autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza,   prof. Ewy Wysockiej, prof.  Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty   Szempruch, prof. Bronisława  Siemienieckiego, prof. Bogusława   Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,  prof. Jerzy Nikitorowicz, prof.   Wiesław Ambrozik, prof. Inetta Nowosad i innych: 1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości 2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki  3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki 4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki 5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne 6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne 7. Pedagogika kognitywistyczna 8. Pedagogika porównawcza9. Pedagogika resocjalizacyjna 10. Współczesna filozofia edukacji 11. Pedagogika społeczna 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji 13. Pedagogika specjalna 14. Pedagogika resocjalizacyjna 15. Habilitacja 16. Etnopedagogika 17. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia18. Kultura szkoły w rozwoju szkoły19. Teorie kształcenia w świecie cyfrowymPrzy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena!  Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!Seria  autorskich monografii i podręczników akade­mickich do pedagogiki jest   kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o nowe IMPULSY i   spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej palące dla   praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz klasyczne   lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich rozwiązywania. W pono-   woczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z nieprawdopodobną dynamiką,   intensywnością i częstotliwością, toteż coraz trudniej jest adeptom  tej  profesji odnaleźć się w jej labiryncie. Autorzy serii wydawniczej   jednak zarówno potwier­dzają aktualność przekazywanej nam wiedzy, jak i   wychodzą w przyszłość z tym, co warte jest zatrzymania, reflek­sji czy   dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem tej serii tytuł: PEDAGOGIKA   NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów, pracując nad zakresem   tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy w akademickim i   podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z przyszłością, która   na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.Czytelnikom  nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i  zachęcam do wspól­nej debaty,  krytyki i recenzji, które nam wszystkim  pomogą w doskonaleniu włas­nej  twórczości. prof. dr hab. Bogusław Śliwerski ";;"Wstęp        Rozdział 1Tendencje zmian we współczesnej dydaktyce   1.1. Rozwój technologii informacyjno-komunikacyjnych       1.2. Rozwój wiedzy kognitywistycznej       1.3. Procesy globalizacyjne w przestrzeni społeczno-kulturowej      Rozdział 2Paradygmaty w dydaktyce       Wprowadzenie       2.1. Fundamentalne paradygmaty i wpływające na nie teorie rozwoju człowieka      2.2. Teoria rozwoju poznawczego Jeana Piageta       2.3. Teoria społeczno-kulturowego podejścia do rozwoju poznawczego Lwa S. Wygotskiego       2.4. Teoria etapów rozwoju Erika H. Eriksona        2.5. Inne koncepcje etapów rozwoju człowieka. Maria Montessori       2.6. Motywacja i emocje – dwa fundamenty współczesnych paradygmatów     2.7. Współpraca i nowe technologie wyznacznikami nowych paradygmatów w dydaktyce      Rozdział 3Humanistyczne teorie kształcenia na przełomie wieków i ich współczesne odniesienia      Wprowadzenie       3.1.  Teorie wywodzące się z tradycyjnego dyskursu humanistycznego, np. o  potrzebach człowieka, wolności uczenia się oraz szczęściu     3.2. Teorie motywacji w humanistycznej dydaktyce      3.3. Teorie skoncentrowane wokół procesu kształcenia      3.4. Humanistyczne teorie kształcenia uwzględniające badania w obszarze poznawczym    Rozdział 4Behawioralne teorie kształcenia      4.1. Uczenie jako reakcja na stymulację (bodziec)    4.2. Uczenie się przez wzmocnienie wykonania określonych czynności (warunkowanie instrumentalne)      4.3. Uczenie się społeczne (przez obserwację)      4.4. Behawioryzm psychologiczny Arthura W. Staatsa     4.5. Model GOMS      Rozdział 5Koncepcje poznawcze w teoriach kształcenia    5.1. Kognitywistyczne teorie kształcenia     5.2. Konstruktywistyczne teorie kształcenia     5.3. Koncepcje wywodzące się z teorii poznania oraz nowe prądy dyskursu nad kształceniem     Rozdział 6Teorie kształcenia na odległość (nauczanie on-line, e-learning)      6.1. Problemy definicyjne i podstawowe teorie edukacji na odległość     6.2. Wybrane teorie kształcenia na odległość      6.3. Perspektywy edukacji na odległość      Zakończenie      Bibliografia      Indeks rzeczowy     Indeks osób ";"[…] autorzy prezentują w monografii dużą wiedzę, oczytanie,  znajomość nurtów dydaktycznych w wielu krajach świata […]. Poglądy i  opinie dotyczące analizowanych teorii, mistrzowskie i trafne wskazanie  nie tylko ich wspólnych cech, lecz także odrębności, syntetyczne opisy  oraz podkreślanie najważniejszych aspektów studiowanych zagadnień  powodują, że książka stanowi wartościowe studium poznawcze z zakresu  dydaktyki ogólnej.Z recenzji prof. dr. hab. Stanisława Juszczyka Wśród głównych zalet niniejszej publikacji wymienić można m.in.:  nakreślenie ogólnych tendencji zmian w dydaktyce i uwarunkowań tych  zmian związanych z rozwojem technologii informacyjnych, wiedzy  kognitywistycznej i globalizacji; autorskie odczytanie typowych podejść  do dokonywania zmian systemu (systemów) kształcenia; zwrócenie uwagi na  znaczenie niektórych klasycznych teorii rozwoju (m.in. Piageta,  Wygotskiego i Eriksona) w refleksji i kształtowaniu praktyki  edukacyjnej; podkreślenie możliwości zastosowania komputerów m.in. w  różnych obszarach diagnostyki i terapii; wykorzystanie bardzo obszernej –  w dużej części obcojęzycznej – literatury, jak również połączenie  ujęcia podręcznikowego z monografią o charakterze naukowym i  przewodnikiem po literaturze przedmiotu, a także opracowaniem  inspirującym do studiów i badań.Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Lewowickiego  ";54.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format A5 (145x208), ";"Objętość 316 stron, ";"Oprawa miękka, klejona + skrzydełka";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-751-0.jpg
"Logopedyczny kwestionariusz obrazkowy";;"Małgorzata Piszczek";978-83-8095-789-3;;"Od wydawcyLogopedyczny kwestionariusz obrazkowy będzie pomocny  logopedom, rodzicom, nauczycielom w ogólnej ocenie stanu mowy dziecka.  Autorki od lat z powodzeniem wykorzystują go do sprawdzania wymowy  głosek, umiejętności językowych czy zdolności komunikacyjnych dziecka.Zaletą kwestionariusza jest możliwość stosowania go w zależności od  potrzeb i własnej inwencji w pracy z dziećmi z różnymi zaburzeniami  mowy.Publikacja zawiera materiał obrazkowy do wymowy samogłosek i  spółgłosek oraz do nazywania członków rodziny, czynności, zbiorów,  kolorów, figur geometrycznych, liczebników, pojęć przeciwstawnych,  przyimków, pór roku, pór dnia, a także historyjki obrazkowe dwu-, trzy-,  czteroelementowe i obrazek do opowiadania.Do materiału obrazkowego są podane pytania, polecenia i odpowiedzi, które ułatwiają korzystanie z kart ćwiczeń.Polecamy!    ";;"WstępBudowa zdańPory rokuPory dniaHistoryjki obrazkoweHistoryjki dwuelementoweHistoryjki trzyelementoweHistoryjki czteroelementoweZdania do obrazka „W parku"";-;29.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format A4, ";"Objętość 68 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-789-3.jpg
"Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart";;"Joanna Nawrocka ";978-83-8095-774-9;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPublikacja została podzielona na dwie wersje językowe: polską i angielską.  Książka to trzy eseje w  polskiej i angielskiej wersji językowej (angielska wersja językowa dla  szerszego oddziaływania). Eseje zostały opatrzone przypisami  zawierającymi wyjaśnienia terminów i obiektów.  W każdym z tekstów  znajdują się napisane przez Autorkę wiersze, które czasem puentują, a  czasem dopełniają treść. Niewielki format i nieduża objętość   tekstu  zachęcają do czytania w każdej chwili. Tematyka w aspektach politycznym,  kulturowym i społecznym bardzo aktualna. Na okładce znajduje się  wykonane przez Autorkę malowidło na wodzie - technika ebru.Nieszczęście, które widziała Autorka, budzi współczucie, wywołuje  rozpacz, ale emocje są nieme - chciała im dać głos. André Parrot  (francuski archeolog) uważał, że każdy człowiek ma dwie ojczyzny - swoją  własna i Syrię. Autorka rozumie, o czym mówi. W Syrii (i na pozostałym  terytorium Żyznego Półksiężyca) każdy skrawek ziemi w swojej głębi  pokazuje, jak przez tysiąclecia ludzie dojrzewali i zmieniali się. Wojny  bezpowrotne niszczą ślady niezwykłych kultur, zubożając nas wszystkich,  niezależnie od miejsca, w którym żyjemy lub które uznajemy za swoje.Pisząc książkę Autorka chciała zastanowić się także nad Turcją -  przyjmującą uciekinierki i uciekinierów i - jak się później okazało -  wykorzystującą tę sytuację w polityce międzynarodowej i wewnętrznej.Prócz miejsca, eseje spaja delikatnie zaznaczona obecność sfery  sacrum: opiekuńcze boginie, Rabbuni i sahabe. Sahabe można porównać do  apostoła w chrześcijaństwie, z tą różnicą że zawsze to  był mężczyzna,  natomiast Rabbuni miał apostołów i apostołki, które w długich dziejach  Kościołów zniesławiano i starano się umniejszyć ich obecność.  Ponieważ  większość pomocy humanitarnej dla Syrii naznaczona jest podziałami  religijnymi - chrześcijanie pomagają chrześcijanom, muzułmanie  muzułmanom ect. - Autorce zależało na pokazaniu w książce uniwersalności  ludzkich aspiracji.Poniżej znajduje się fragment wstępu napisany przez prof. Ewę Drozdę-Senkowską.         "...eseje Joanny Nawrockiej zainspirowane jej pobytami w  Turcji i Syrii, wrażeniami i pracą w obozach syryjskich uchodźców, to  prawdziwy balsam na duszę. Balsam zaskakujący i na pierwszy rzut oka  paradoksalny. Dzisiejsza Syria to przecież dla każdego z nas obraz  horroru wojny, barbarzyństwa, zniszczenia, ludzkiej niedoli i tułaczki.  Potrafić patrzeć na świat okrucieństw, nieszczęść, widzieć je, potępiać i  jednocześnie nie dać się im oślepić, to spora sztuka.    Fascynujący jest sposób, w jaki autorka tę bliskość osiąga. Z  całą pewnością estetyka jej stylu pisarskiego sprzyja wrażeniu, że jest  się tam, z tamtymi ludźmi, a nie tutaj. Zmysłowy, czuciowy język, który  dociera do nosa, do oczu i ucha, i ten powolny, wschodni rytm,  przenoszą w rzeczywistość innych zapachów, innych widoków, innych  dźwięków, innego poczucia czasu, innych myśli. Drobiazgowa subtelność i  sugestywność opisów autorki jest jak szklanka dobrego wina.    To nie jest też zaproszenie na seans „egzotyki społecznej” i  dziwów różnicy. To jest zaproszenie do patrzenia na ludzi w sposób,  który daje im godność bycia sobą. Godność trudną do dania innym i trudną  do dania sobie. Ta godność bycia sobą opiera się na potrzebie minimum  ciągłości, stabilności, która odzywa się w momentach przerw w tak zwanym  „normalnym” toku życia. Wojna, wygnanie, tułaczka, ucieczka, ciężka  choroba, rozstania są takimi przerwami."Publikacja została podzielona na dwie wersje językowe: polską i angielską.   ";;"PréambuleZnakiZ ogroduWędrówki Sahabe ";"Bardzo bliski Bliski Wschód, eseje Joanny Nawrockiej  zainspirowane jej pobytami w Turcji i Syrii, wrażeniami i pracą w  obozach syryjskich uchodźców, to prawdziwy balsam na duszę. Balsam  zaskakujący i na pierwszy rzut oka paradoksalny. Dzisiejsza Syria to  przecież dla każdego z nas obraz horroru wojny, barbarzyństwa,  zniszczenia, ludzkiej niedoli i tułaczki. Potrafić patrzeć na świat  okrucieństw, nieszczęść, widzieć je, potępiać i jednocześnie nie dać się  im oślepić, to spora sztuka.Uznać różnice, prawo do inności, nie jest rzeczą łatwą szczególnie wtedy, gdy nic nas do tego nie zmusza ani nie zachęca. Inny (Alter), nie jest Innym Ja (Alter Ego),  on jest Sobą. Joanna Nawrocka pisze o Innych w sposób, który pokazuje,  że są oni Sobą. Trochę tacy jak my i jednocześnie inni. I to właśnie  robi z nich bliskich.Bez porównań, bez morałów, balsam na duszę  Joanny Nawrockiej nie jest zaproszeniem do odczucia obowiązkowej  empatii. To nie jest też zaproszenie na seans „egzotyki społecznej” i  dziwów różnicy. To jest zaproszenie do patrzenia na ludzi w sposób,  który daje im godność bycia sobą. Godność trudną do dania innym i trudną  do dania sobie. Moje emigranckie doświadczenie pokazało mi to  wielokrotnie. Fragment Préambuleprof. dr hab. Ewy Drozdy-Senkowskiej (Université Paris Descartes)   Zapomniana bliskość Hasło „Syria”  wypowiedziane dziś w sytuacji publicznej wywołuje ciszę i spłoszone  spojrzenia. Socjolodzy zastanawiają się, jakiej narodowości był ten, kto  poruszył temat? Politycy rozważają, z jakiej strony ideologicznej to  zrobiono? Dziennikarze szukają możliwości zrobienia fotografii i  wyłowienia zręcznego powiedzonka o problemie… Wiele osób skupia się na  kontekście, bardzo mało na meritum…. na sednie… i na człowieku. Syria  zaś, to nie tyle problem polityczny, militarny czy migracyjny, ale  właśnie człowieczy. To zbiór doświadczeń wielkiej ilości ludzi, którym  przyszło istnieć w poczuciu zagrożenia życia, w biedzie, osamotnieniu i  bezsilności. Oni nie są przedmiotami, o których można rozprawiać przy  konferencyjnych stołach, nie są masami, które można bez konsekwencji  rozmieszczać w innych niż ich rodzinne rejony państwach czy też w  obozach przesiedleńczych. To konkretne jednostki: kobiety, mężczyźni,  dzieci, rody, wioski i dzielnice… Każdy z tych ludzi ma swoje imię,  każdy związki z rodziną, niosąc ze sobą własną historię. Kto ma ją  opisać? Oni sami? Ludzie z zewnątrz? Z nutą współczucia? Neutralnie?  Oskarżycielsko?Joanna Nawrocka i jej Bardzo bliski Bliski Wschód  zaproponowała opis przestrzeni kulturowej Syrii od strony nie tego, co  ją oddziela, ale tego, co ją łączy z Europą i całym światem. Autorka  przygotowała nie relacje powierzchowne, zapisy jakiegoś kolejnego  zachwyconego zapachami, smakami i egzotyką turysty z Zachodu. Nie są to  również erudycyjne rozważania specyficznej flanerki, znużonej kulturą  Europy i podążającej po rejonach Syrii i Turcji, obserwującej swoje  własne „ja”. To trzy eseje o ludziach, literackie akty współistnienia z  Innym, opisywaniem jego twarzy, słów, gestów, zachowań, pragnień i  marzeń. To także przedstawienie dawności i współczesności tzw. Bliskiego  Wschodu od strony wierzeń, kultury i języka. Zaledwie trzy akty  empatycznego wniknięcia w świat odmienny, czasami niezrozumiały i  zamknięty, trzy próby bycia z ludźmi i ich dziedzictwem w sytuacji  dzisiejszej kultury pośpiechu i powierzchowności. Bardzo bliski Bliski Wschód  Nawrockiej otwiera się przed czytelnikiem za sprawą pierwszego tekstu  pt. Znaki. Początkowo wygląda on na zaangażowany emocjonalnie reportaż o  chłopcu o imieniu Ala, który wraz z bliskimi jest uchodźcą oczekującym w  obozie przesiedleńczym na szansę wyrwania się do innego, lepszego  świata. Autorka nie dąży jednak do dziennikarskich efektów opisu  socjologicznego czy chęci natychmiastowej interwencji, a raczej wywołuje  przestrzeń kulturową, jaką ludzie pokroju chłopca i innych dzieci  syryjskich niosą ze sobą w sercach i umysłach. (…) Drugi esej Joanny Nawrockiej Z ogrodu  to opis innego aniżeli znanego z serwisów informacyjnych oblicza Syrii.  To niespieszna opowieść o świecie, w którym mężczyźni nie zajmują się  wyłącznie wojną, nie stają się jedynie atakującymi lub obrońcami, lecz  potrafią zadbać o budowę schronienia i ogrodu, umieją modlić się i  milczeć. Autorka zdaje relację z wizyty w klasztorze Czarnego Mojżesza,  położonym na pustyni, w oddaleniu od traktów komunikacyjnych. Opisuje  centrum, które dawało schronienie chrześcijanom i muzułmanom, aby mogli  odkrywać Boga na nieskończenie wiele możliwości. Aura porozumienia  międzyreligijnego powodowała, że syryjski klasztor stawał się znakiem  pacyfizmu, ukazywał religie jako możliwość współistnienia różnych  tradycji duchowych, szacunku dla Innego człowieka, który wierzy. Co  więcej, monastyczna społeczność dawała przykład, iż szacunek należy się  całemu życiu, także zwierzętom. (…) Ostatni esej Nawrockiej Wędrówki Sahabe  to podróż do Syrii utraconej. Reprezentują je z jednej strony kobiety:  Sara, Nour, Fatma, Meriem lub Nur, żyjące samotnie bez swoich braci,  ojców, mężów w obozie przesiedleńczym, próbujące się odnaleźć w tureckim  mieście, w chodzeniu na kurs angielskiego, w codziennym oczekiwaniu w  wygaśnięcie zła, które dokonało się w ich ojczyźnie. Kobiety wciąż  trwają, tęsknią, marzą, że ich rodziny będą razem. Drugą stronę  utraconej Syrii uosabia w eseju Sahabe, pielgrzym, który wędruje nie  tyle po miejscach religijnego kultu, co po zaniedbanych, obcych  miejscach, przypominających mu to, co bezpowrotnie odeszło. (…)  Joanna Nawrocka napisała niewielki pod względem stron druku zbiorek  trzech esejów. Wywołała jednak mnogość bólu i cierpienia ludzi, których  pozbawiono domów, szczęścia, zwykłego życia. (…) Dramaty, jakie opisuje Nawrocka w Bardzo bliskim Bliskim Wschodzie,  nie rozgrywają się na europejskich antypodach. Są tuż obok, wcale nie  wygasły, nie można ich zwyczajnie ignorować... Czy mała książka Autorki z  Polski cokolwiek zmieni na arenie spraw międzynarodowych? Czy jeden  gest empatii i pomocy odmieni sytuację całych rzesz ludzi? Pewnie nie…  Lecz nie o taką skalę empatii i pomocy chodzi, a o to, że poznanie  choćby jednej Twarzy Innego prowadzi do naszej własnej tożsamości i  pokazuje, jakimi jesteśmy ludźmi. To już bardzo wiele… Wręcz wszystko… prof. dr hab. Daniel Kalinowski „Bardzo bliski Bliski Wschód. The Middle East: in the Middle of the Heart” autorstwa Joanny Nawrockiej to poruszająca książka. Trzeba odwagi, żeby pracować w miejscach, przed którymi przestrzegają zagraniczne ministerstwa państw UE. Odwaga jest warunkiem koniecznym podejmowania kontaktów, uczestniczenia w życiu osób skrzywdzonych i marginalizowanych Odwaga sprawia, że – jak pisze we wstępie Ewa Drozda-Senkowska – autorka, widząc okrucieństwo i potępiając je, nie daje się oślepić rozpaczy i utrwala to co wartościowe. Dotyczy to także przywoływanych osób, o których odwadze opowiada Joanna Nawrocka, pokazując ich wysiłki. Autorka śpiewa – czasem niemal dosłownie jak w „piosenkowym” wierszu z trzeciego eseju – o życiu pokrzywdzonych, wiedząc, że są niepokonani. Tym przekonaniem dzieli się z czytelnikami. Uchodźcy, jak to ludzie, mają więcej lub mniej zalet, ale z każdym i każdą z nich autorka współodczuwa. To nie jest „tani sentymentalizm”, ale uważne, rozumiejące podążanie za ludzkimi przeżyciami. Może do tego potrzebna była autorce postać Sahabe.Eseje są przepojone wiedzą, którą autorka przekazuje w sposób naturalny i niewymuszony. Zakątki, rośliny, budowle, wizerunki są osnute opowieściami. Przypominają o tożsamości i umacniają ją w sytuacji wkorzenienia. Podoba mi się subtelna ironia narracji, jak we fragmencie o Atenie: „Jako patronka sztuki wojennej rządziła herosami, ucząc ich tego, co uchodziło za wielkie (oczywiście męskie) czyny” lub w nieoczywistym komentowaniu roszczeń politycznych: „Za szczególnie udaną uważam nazwę ‘Słup obłoków’ nawiązującą do Księgi Wyjścia (3.2). Chmury dymu wybuchających bomb jako zasłona skrywająca JHWH” oraz inne zdania, które pozostawiam, żeby nie psuć lektury.Joanna Nawrocka powściągliwie lecz przejmująco (np. pluszowy miś!) pisze o trudnej sytuacji kobiet i dziewczynek, narażonych w czasie wojny i uchodźstwa na nadużycia jeszcze liczniejsze, niż w czas pokoju. W eseju „Z ogrodu”, dla mnie najważniejszym, przypomina o wartości wszystkich stworzeń, którym konflikty polityczne również zagrażają. Ilu myśli o skorpionach i różach podczas wojny? Poetyckość i powściągliwość, choć zaskoczą osoby przyzwyczajone do brutalnych opisów, są cechami oryginalnego stylu pisarskiego autorki.Ta piękna, nieoczywista i wymagająca wobec czytelnika książka jest hołdem dla ludzi, zwierząt i ziemi, będącej sercem starych cywilizacji poprzedzających nasze. Maniuchaźródło: https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4912354/bardzo-bliski-bliski-wschod-the-middle-east-in-the-middle-of-the-heart  ";20.00;"ISBN 978-83-8095-711-4,";"Objętość 104 stron,";"Wydanie I, 2019,";"Format 16 x 16 cm,";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-774-9.jpg
"Przesłodki czasownik";;"Beata  Verheyden";978-83-8095-792-3;;"Polecamy kolejny tom przygód zwariowanych części mowy - tym razem o przesłodkim czasowniku!Już teraz do Twojej klasy zawita... pan Czasownik, który podda  wszystkie zmęczone dzieci i panią Krysię nieustannemu DZIAŁANIU. Możemy  Ci jeszcze zdradzić, że pani Krysia w ogóle nie będzie zajmować się  uczeniem i językiem polskim, za to rozprawiać będzie o... szkodliwości  cukru! Dlaczego cukier, a nie ćwiczenia z gramatyki? Dowiesz się w tomie  trzecim Lekcji gramatyki dla dzieci o mocnych nerwach.Zapraszamy do wyjątkowej lektury!Mucha o dużej intuicji, wszechobecny, szkodliwy biały cukier i...  aktywny Czasownik, który bardzo zdenerwuje nauczycielkę języka  polskiego. Wszystko po to, byście nigdy nie zapomnieli o tej części mowy  (i może nie jedli już tych niezdrowych cukierków).a już teraz zapowiadamy nowy Tom...Czwarty tom przygód Lekcji gramatyki dla dzieci o mocnych nerwach  jest naprawdę dla odważnych uczniów!  Klasa czwarta wraz z nowym uczniem  z Francji – Marco – wyruszy na poszukiwania zaginionej nauczycielki.   Czy ją odnajdą, czy odkryją prawdziwy skarb i kim tak naprawdę jest pan Przysłówek?  Na te pytania odpowie następny tom...   ";;" ";"Recenzja książki:  Podejrzanie pozytywny przymiotnik. Lekcje gramatyki dla dzieci o mocnych nerwach Szary, marcowy dzień. Już  dawno minęła euforia związana z prezentami na Boże Narodzenie, a jest  znacznie za wcześnie, żeby myśleć o wakacjach. Wszystko jest ponure  –zarówno ludzie, jak i przedmioty. Firanka jest brudna. Tablica – źle  umyta. Dzieci są ciche i zrezygnowane, a nauczycielka ma chandrę. Do  klasy nagle wbiega postać jakby z zupełnie innej bajki. Tryskający  entuzjazmem pan Przymiotnik. Ma dla każdego wiele ciepłych słów, choć  nikt nie podziela jego zachwytu. Słońce zakrywa się chmurką. Firanka  uświadamia sobie, że – wbrew słowom pana Przymiotnika – nie jest  śnieżnobiała i pada na podłogę ze wstydu. Jeden z chłopców czuje się  urażony, gdy gość chwali jego spodnie, których serdecznie nie znosi.  Jednak pan Przymiotnik też ma słaby punkt. Trudna relacja z  Rzeczownikiem. Pozbawiony entuzjazmu, staje się nagle po ludzku  sympatyczny.Pan Przymiotnik uczy przez zabawę.  Opowiada o sobie. Daje zadania do wykonania. Jednak nauka gramatyki „na  luzie" to nie jedyna treść książeczki. Końcowy fragment to piękna lekcja  relacji między ludźmi.Lektura ciepła. Zabawna. Mądra. Wzruszająca. Jak przystało na tematykę, posłużyłam się pomocą Przymiotników.dr Kalina Beluchźródło: https://www.granice.pl/recenzja/podejrzanie-pozytywny-przymiotnik-lekcje-gramatyki-dla-dzieci-o-mocnych-nerwach/30803  Recenzja książki:  Podejrzanie pozytywny przymiotnik.Należę do tego - dość wąskiego - grona osób, które od dziecka lubiły gramatykę i w związku z tym ochoczo się jej uczyły. Pewnie, że czas odcisnął swoje piętno na trudniejszych rzeczach, które wymagałyby odświeżenia, ale faktem jest, że problemów z gramatyką języka polskiego nie miałam na żadnym etapie edukacji, włącznie ze studiami. Znam jednak wiele osób, które nie miały szczęścia w postaci "smykałki" do polskiego, a nauka gramatyki spędzała im sen z powiek. Pamiętam z praktyk, które odbywałam w różnych szkołach, że uczniowie niekoniecznie uwielbiają ten dział, stąd ze sporą dozą ciekawości sięgałam po "Podejrzanie pozytywny przymiotnik". Interesowało mnie, w jaki sposób autorka ugryzła temat, by zaciekawić nim młodych ludzi. I trzeba przyznać, że pomysł jest nietypowy, a co za tym idzie - zwracający uwagę. Do klasy pełnej dzieci, podczas jednej z nudnawych lekcji, wpadł pewnego dnia nietypowy jegomość, który wszystko zachwalał. Każda osoba, przedmiot czy zjawisko było według niego piękne, wspaniałe i pozytywne. Nie wzbudziło to jednak zaufania dzieci, które zaczęły doszukiwać się w jego wypowiedziach fałszu i prześmiewczego tonu. Okazało się, że tym niespodziewanym gościem był Przymiotnik, który faktycznie silił się na bycie bardzo uprzejmym, a to dlatego, że próbował ukryć własny kompleks. Jaki? Tego już dowiecie się z książki.Doceniam to, że autorka opowieść przeplata zadaniami do wykonania przez czytelnika, związanymi z przymiotnikiem, rzecz jasna. Fajne ćwiczenie na utrwalenie wiedzy, ale także ciekawy przerywnik w lekturze. Lubię takie zabiegi, więc mocny plus za to.     Książeczka jest niewielkich gabarytów, liczy niespełna czterdzieści stron i choć znajdują się w niej ilustracje, to są one jedynie dodatkiem do tekstu, który zdecydowanie w publikacji dominuje, wysuwając się na pierwszy plan. I choć osobiście uwielbiam estetyczne, dopracowane w szczegółach obrazy w książkach skierowanych do młodszego czytelnika, to tym razem jestem skłonna wybaczyć zepchnięcie warstwy graficznej na drugi plan, bo ta publikacja ma charakter mocno edukacyjny i na tym zdaje się skupiać.Natomiast tym, co zupełnie mnie nie przekonuje, jest pomysł na okładkę. Chaotyczna mieszanka kolorów sprawia, że jest jakoś tak pstrokato, a czarny napis drukowanymi literami średnio eksponuje tytuł. Osobiście, gdybym gdzieś na sklepowych półkach zobaczyła tę publikację, pewnie nawet nie zarejestrowałabym, że to książka, a nie zeszyt z kolorową okładką. Podobnie rzecz się ma ze środkiem, po prostu można by to bardziej dopracować.     Trochę szkoda, że nie zadbano należycie o takie detale - albo być może to kwestia gustu i tylko ja odnoszę takie wrażenie - bo chociaż treść rekompensuje niedostatki wizualne, to jednak publikacja ma o wiele większe szanse na to, by trafić do szerszego grona odbiorców, gdy przyciąga wzrok. Tutaj niestety tego nie ma, przynajmniej jak dla mnie.     Z tekstu wnioskuję, że to tylko jedna część całej serii i przyznam, że ciekawa jestem pozostałych książeczek. Sądzę, że ta publikacja powinna trafić do domów, w których dzieciaki mają problem z nauką gramatyki. Może stanowić ona czynnik motywujący, bo jest i ciekawie, i zabawnie. Polecam także dla początkujących nauczycieli, być może znajdziecie tu inspirację, by wykorzystać coś na własnych lekcjach? Bo lekcje gramatyki, jak wszystkie inne, nie muszą być nudne, to kwestia pomysłu.źródło: Anetahttps://sztukater.pl/ksiazki/item/27109-podejrzanie-pozytywny-przymiotnik.html ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 34 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-792-3.jpg
"Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju";"Książka w wersji papierowej";"Anna Franczyk";978-83-8095-842-5;;"                                    Polecamy publikacje:             Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju w wersji papierowej                          KARTY PRACY w formacie pdf na płycie CD             zawierające 268 kart pracy (łącznie 374MB)!             Karty Pracy (CD) można zamówić klikając <<KLIKAJĄC TUTAJ>>                                    Któż z Was nie pamięta słynnej książki "z pajacykiem", czyli Programu psychostumulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju?  Dla wielu terapeutów, specjalistów i nauczycieli był to drogowskaz, z  którego korzystali i korzystają w swojej pracy. Nakład książki był  wielokrotnie wyczerpywany i wznawiany z uwagi na ogromne  zainteresowanie. Dziś Autorki tego słynnego podręcznika zapraszają do  nowej publikacji, która ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej  "Impuls" pt. Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju.            Integralną  częścią pracy terapeutycznej jest postawienie diagnozy, która stanowi  bazę danych o tym, co dziecko lubi robić, jakie czynności dają mu  radość, co potrafi, a co może sprawiać mu trudność. Skupienie się  w działalności diagnostycznej na punktach pozytywnych dziecka pozwoli  ukierunkować skuteczną pracę nauczyciela.            Diagnozowanie  umiejętności i możliwości dziecka powinno odbywać się przede wszystkim  poprzez zabawę. Zabawa jest przyjemnością, która pomaga mu radzić sobie  ze wszystkimi trudnymi emocjami. Podczas zabawy dziecko uczy się twórczo  przezwyciężać różne przeszkody. Zabawa jest jednocześnie naturalnym  sposobem nawiązywania kontaktu zarówno między dziećmi, jak i między  dzieckiem a dorosłym.                                     Według Lisy Miller, Deborah Steiner oraz Susan Reid (1996, s. 170)            […] umiejętność bawienia się wywiera bardzo duży wpływ na przyszły  rozwój dziecka. A ten, kto w dzieciństwie, zachęcany […] może bawić się  swobodnie i na różne sposoby, buduje sobie podwaliny pod przyszłe  twórcze pokonywanie przeszkód, a nawet czerpanie z tych wyzwań życiowych  przyjemności.                        Dzięki różnym formom i rodzajom zabaw mamy szansę zbliżenia się do  dziecka, stworzenia mu poczucia bezpieczeństwa, pozyskania jego zaufania  i dostrzeżenia jego tzw. punktów pozytywnych. Możemy również poznać  najskrytsze tajniki dziecięcej psychiki – ukryte lęki, trudności,  budzące się zdolności, zainteresowania, bazę wszelkich jego możliwości.            Najlepszym  inicjatorem zabaw jest samo dziecko. To ono wie, czym i w jaki sposób  chce się bawić. Rolą nauczyciela terapeuty, jako bacznego obserwatora  i zarazem współuczestnika czynności, jest takie pokierowanie zabawą, by  dziecko czerpało z niej przyjemność, a nauczyciel wiedzę diagnostyczną.            Uzupełnieniem prowadzonej przez nauczyciela terapeutę diagnozy mogą być  diagnostyczne karty pracy. Narzędzie to musi być dostosowane do  aktualnych możliwości i umiejętności dziecka.                         W polecanej książce i płycie CD przedstawiamy przykładowe zabawy i karty pracy do  wykorzystania w procesie diagnozowania. Opracowane przez autorki  propozycje mogą być zastosowane w różnorodnych sytuacjach, w zależności  od inwencji nauczyciela terapeuty.                                                                                     Niezbędną częścią książki są                         KARTY PRACY dostępne w formacie                         PDF "268 KART PRACY":                                                                                                                                                                                                                 ";;"Wstęp        Obszar diagnostyczny: poziom zmysłowy     Etap I – poziom zmysłowy       Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka na poziomie zmysłowym     Obszar diagnostyczny: poziom poznawczy      Etap II – poziom poznawczy       Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka na poziomie poznawczym       Obszar diagnostyczny: poziom odkrywczo-badawczy       Etap III – poziom odkrywczo-badawczy    Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka na poziomie odkrywczo-badawczym       Obszar diagnostyczny: poziom abstrakcyjno-symboliczny  Etap IV – poziom abstrakcyjno-symboliczny      Kwestionariusz obserwacyjny rozwoju dziecka na poziomie abstrakcyjno-symbolicznym    Bibliografia ";"Autorki odwołują się do swojej wcześniejszej publikacji Program psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju (wydanie 10 poprawione: Impuls, Kraków 2017), który opiera się na uznaniu faktu, że dzieci wymagają indywidualnego  traktowania, ponieważ  różnią się między sobą potrzebami i możliwościami. Właśnie różnice indywidualne stały się podstawowym założeniem nowej książki przygotowanej przez Annę Franczyk i Katarzynę Krajewską. […] Można w niej znaleźć wskazówki i propozycje zabaw i ćwiczeń, które pozwolą dorosłemu na zbudowanie jak najpełniejszego obrazu diagnostycznego dziecka. Autorki zachęcają do diagnozowania umiejętności i możliwości dziecka przede wszystkim poprzez zabawę. Dzięki różnym formom i rodzajom zabaw mamy możliwość zbliżenia się do dziecka, stworzenia mu poczucia bezpieczeństwa, pozyskania jego zaufania, jak również dostrzeżenia jego pozytywnych stron. […] Polecam publikację rodzicom, nauczycielom, pedagogom i terapeutom chcącym rozwijać swój warsztat diagnostyczny oraz tym, którzy poszukują inspiracji do efektywnej, interesującej pracy terapeutycznej z małym dzieckiem.   Z recenzji dr hab. Beaty Jachimczak, prof. UAM    Rozwój małego dziecka przebiega niezwykle szybko, a każdy dzień przynosi  nowe, zaskakujące umiejętności malucha i nowe dla rodzica odkrycia.  Dziecko poznaje otaczający go świat poprzez obserwację, zabawę oraz  nieustannie doskonali swoje umiejętności. Zanim się obejrzymy noworodek  zmienia się w niemowlę, niemowlę w dwulatka, aż nagle mamy u swojego  boku rezolutnego siedmiolatka, który  ma już utrwaloną poprawną wymowę  wszystkich głosek, a także opanowaną technikę mówienia, ma pełną  świadomość swojego ciała i świadomość drugiej osoby, adekwatnie do  sytuacji wyraża swoje emocje i reaguje na emocje innych. Co jednak,  kiedy na te przeżywane skoki rozwojowe rodzic musi czekać? Kiedy  pierwszy ząbek, pierwsze słowo, pierwsze samodzielnie stawiane kroki,  pierwszy samodzielnie zjedzony posiłek opóźniają się? Jak przebiega  prawidłowy rozwój dziecka w każdym miesiącu i co powinno wzbudzić nasz  niepokój?  To rodzic jest najlepszym obserwatorem dziecka i to on ma największe  szanse zaobserwować niepokojące sygnały. Jednak, nawet jeśli nie  dostrzega niczego odbiegającego od normy, rolę obserwatora powinni  pełnić też wszyscy opiekujący się dzieckiem, od pielęgniarki i lekarza  poczynając, po opiekunów w żłobkach, przedszkolach czy szkołach. Taka  obserwacja pozwala zdiagnozować umiejętności i możliwości dziecka oraz –  w przypadku wykrycia pewnych deficytów – umożliwia podjęcie właściwego  działania. Szybkie i poprawne ukierunkowanie terapii na kompensację,  praca nad silnymi stronami dziecka i doskonalenie posiadanych przez  niego umiejętności pozwoli uzyskać korzystne rezultaty.   Pomocą w diagnozowaniu dziecka może być książka opublikowana nakładem Wydawnictwa IMPULS, pt. „Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju”.  Pozycja, autorstwa Anny Franczyk i Katarzyny Krajewskiej to nieoceniona  pomoc dla wszystkich osób sprawujących funkcje opiekuńcze, zajmujących  się wczesnym wspomaganiem rozwoju dziecka, dla pedagogów, psychologów,  terapeutów, którzy z pewnością wykorzystają w realizacji bieżących  działań diagnostyczne karty pracy, stanowiące oś książki.   Książka składa się z czterech części, odpowiadających obszarom  diagnostycznym. Mamy zatem: poziom zmysłowy, poznawczy,  odkrywczo-badawczy oraz abstrakcyjno-symboliczny. Do każdego z tych  poziomów zostały dobrane przykładowe zabawy, bowiem diagnozowanie  umiejętności i możliwości dziecka najłatwiej odbywa się właśnie poprzez  zabawę. Każda z tych części zawiera również kwestionariusze obserwacyjne  rozwoju dziecka, zawierające wskaźniki rozwojowe oraz umożliwiające  wpisanie uwag w przypadku pierwszej, drugiej i trzeciej obserwacji. Do książki dodtkowo jest 268 KART PRACY dostępne w formacie PDF na płycie CD.  Diagnozowanie umiejętności i możliwości dziecka poprzez zabawę – co  sugerują autorki – umożliwia zbliżenie się do dziecka przy jednoczesnym  zapewnieniu mu poczucia bezpieczeństwa, zaś spontaniczne zachowania  malucha pozwalają na wiarygodną ocenę, nie zniekształconą takimi  czynnikami, jak na przykład stres. To wszystko sprawia, że książka  „Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku  przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju” może być  wszechstronnie wykorzystana przez wszystkich czytelników, mających  kontakt z dzieckiem, stanowi również źródło inspiracji do podejmowania  działań terapeutycznych.  źródło: Justyna Gulhttp://www.qulturaslowa.pl/2018/09/anna-franczyk-katarzyna-krajewska.html  Najnowsza książka autorstwa Pań Anny Franczyk oraz Katarzyny Krajewskiej pt. Wybrane narzędzia do programu psychostymulacji dzieci w wieku przedszkolnym z deficytami i zaburzeniami rozwoju uważam, że jest to doskonale opracowana propozycja edukacyjna pod względem praktycznym, jak i merytorycznym służąca jako zarys wiedzy w zakresie pedagogiki przedszkolnej.  Diagnoza postawiona w pracy nauczyciela, terapeuty stanowi podstawę pracy w odpowiednim doborze zabaw, które są doskonałą formą spędzenia czasu z dziećmi.  Dzieci na ogół lubią ciekawe, rozwijające zabawy, które wywołują uśmiech na ich twarzach, ale przy okazji zwracają uwagę na zachowania swoich rówieśników.  Autorki przedstawiły różne formy zabaw, wyjaśniły dokładnie ćwiczenia zamieszczone na podstawie 4 obszarów diagnostycznych: poziom zmysłowy, poziom poznawczy, poziom odkrywczo-badawczy, poziom abstrakcyjno-symboliczny. Moją szczególną uwagę zwróciły kwestionariusze obserwacyjne rozwoju dziecka, w których to nauczyciel bądź rodzic może sam spróbować wypełnić.  Rodzice są najlepszymi obserwatorami dzieci, posiadających deficyty, lecz nie zawsze kierują się odpowiednimi sposobami wychowawczymi. Zaproponowane przez autorki zabawy posłużą jako walor udoskonalający przeszkody, którą są do pokonania w stałej pracy z dziećmi wymagającymi nad nimi kontroli oraz stawiania nowych diagnoz.  To książka, która pomoże zrozumieć wielu osobom, że dzieci z problemem deficytowym i zaburzeniami rozwoju są wspaniałe, a praca z nimi przynosi owocne rezultaty, w momencie, kiedy poświęcamy czas i chęci do wspólnego ćwiczenia wraz z dzieckiem obserwując go podczas zabawy.  Oficynie Wydawniczej "Impuls" dziękuję za podarowany mi egzemplarz książki.  Polecam przeczytać tę książkę wszystkim Czytelnikom, a zwłaszcza nauczycielom, terapeutom, rodzicom.  źródło: Anna  ";39.80;"Wydanie II, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 156 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-842-5.jpg
"Strategie czy przystosowanie?";"Sytuacja organizacji pozarządowych w Polsce po 2015 roku";"Magdalena Arczewska";978-83-8095-761-9;;"Publikacja BEZPŁATNA. Dostępna w wersji e-book. Formaty: epub, mobi i pdf.Od lat na wiele sposobów – jako uczestniczki, ekspertki, badaczki –  angażujemy się w działania sektora obywatelskiego w Polsce. Od momentu  uformowania się władzy Prawa i Sprawiedliwości istotnie zmieniała się  także sytuacja organizacji pozarządowych w naszym kraju. Były to  innowacje wprowadzane na płaszczyźnie legislacyjnej (w tym np.  utworzenie Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa  Obywatelskiego) oraz w praktyce współpracy międzysektorowej, zwłaszcza  dotyczącej priorytetów finansowych władz publicznych, przyjmowania i  realizacji programów współpracy, funkcjonowania ciał  opiniodawczo-doradczych. W rezultacie w sektorze pozarządowym ujawnił  się podział analogiczny do podziału sceny politycznej – obserwować można  próby przyporządkowywania organizacji poszczególnym opcjom politycznym i  stosowanie narracji konfliktu. Zaistniała sytuacja, mająca swoje  uzasadnienie w zmianach prawnych i organizacyjnych, sprawia, że  organizacje podejmują próby dostosowania się do obowiązujących warunków.  Autorki zatem uznały, że warto się temu przyjrzeć nie tylko  w sposób publicystyczny, lecz także z wykorzystaniem obiektywnych metod  naukowych. Stąd pomysł, by przeanalizować dokonaną przez przedstawicieli  organizacji pozarządowych ocenę sytuacji oraz ich sposób reagowania na  zmiany, których doświadczyły po 2015 roku. Badania ilościowe zostały  zrealizowane na zlecenie Autorek przez Stowarzyszenie Klon/Jawor,  a badania jakościowe przeprowadziły samodzielnie. Fragment Wstęp   ";;"Wstęp       Część ISytuacja organizacji pozarządowych w latach 2015–2018 w źródłach zewnętrznych wobec badań własnych    1. Ideowe źródła zmian w sektorze pozarządowym      2. Wyniki badań    3. Publicystyka    4. Operacjonalizacja pojęć używanych w analizie materiału      Część IIMetodologia    1. Cel badań – podstawowe pytanie badawcze    2. Sposób gromadzenia danych, etap pierwszy: badanie ilościowe organizacji infrastrukturalnych     3. Sposób gromadzenia danych, etap drugi: badanie jakościowe organizacji wyłonionych w pierwszym etapie    4. Metody analizy materiału badawczego      Część IIIWyniki badań własnych    1. Badanie ilościowe     1.1. Charakterystyka organizacji, które odpowiedziały na ankiety     1.2. Ocena zmian w sytuacji organizacji pozarządowych w ostatnich trzech latach      1.2.1. Ocena ogólna      1.2.2. Czynniki warunkujące poprawę lub pogorszenie sytuacji      1.3. Kto zyskał, a kto stracił?   2. Badanie jakościowe   2.1. Punkt widzenia organizacji, których sytuacja się poprawiła   2.1.1. Ważne wydarzenia dla badanych organizacji    2.1.2. Wydarzenia ważne dla sektora pozarządowego      2.1.3. Konsekwencje polityki rządu dla badanych organizacji i ich odbiorców    2.1.4. Konsekwencje polityki rządu dla innych znanych badanym organizacji i ich odbiorców   2.1.5. Konsekwencje polityki rządu dla trzeciego sektora w Polsce i jego odbiorców     2.1.6. Sytuacja finansowa      2.1.7. Wolontariat    2.1.8. Strategie i wyzwania     2.2. Punkt widzenia organizacji, których sytuacja się pogorszyła     2.2.1. Wydarzenia ważne dla badanych organizacji     2.2.2. Wydarzenia ważne dla sektora pozarządowego      2.2.3. Konsekwencje polityki rządu dla badanych organizacji i ich odbiorców  2.2.4. Konsekwencje polityki rządu dla innych znanych badanym organizacji i ich odbiorców     2.2.5. Konsekwencje polityki rządu dla trzeciego sektora w Polsce i jego odbiorców     2.2.6. Sytuacja finansowa    2.2.7. Strategie i wyzwania    3. Analiza porównań     3.1. Odpowiedź na pytanie o własną organizację   3.2. Odpowiedź na pytanie o sektor pozarządowy w Polsce    Podsumowanie    Spis tabel    Aneks    Bibliografia  ";"Monografia Magdaleny Arczewskiej i Magdaleny Dudkiewicz to ciekawa i  ważna wypowiedź na tle prowadzonej od wielu lat debaty na temat kondycji  organizacji społecznych w Polsce po 2015 roku. Wypełnia lukę, jeśli  chodzi o najnowszą historię trzeciego sektora i współczesne wyzwania, z  jakimi przyszło mu się mierzyć – w której części z organizacji sprzyjają  i zapewniają im warunki do rozwoju, podczas gdy dla innych stały się  raczej zagrożeniem dla ich istnienia. Niewątpliwą zaletą książki jest  to, że Autorki wsłuchały się w głosy organizacji z obu stron tego  spektrum. Dzięki temu wychodzą daleko poza klisze oraz stereotypowe i  dualistyczne myślenie, jakie zwykle jest prezentowane w dyskursie  publicznym.Z recenzji dr. hab. Witolda Klausa, prof. INP PAN";0.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 78 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-761-9.jpg
"Filozofia wychowania";"KSZTAŁTOWANIE OSOBOWOŚCI";"Adolf E.  Szołtysek ";978-83-8095-823-4;;"Monografia Filozofia wychowania stanowi dopełnienie monografii Filozofia nauczania,  gdzie filozofia wychowania ujmuje kształtowanie osobowości – w tym  charakteru i aksjonormatywnej woli – w świetle dobra, zaś filozofia  nauczania ujmuje kształtowanie umysłu racjonalnego i empirycznego w  świetle prawdy wiedzy naukowej. Obydwie monografie są ujęte w autorskim  paradygmacie biokultury człowieka, którego konsekwencją jest autorski  paradygmat edukacji. Paradygmat biokultury jest oparty na dwóch tezach:  (a) jeżeli człowiek posiada główne cechy naczelnych, to nie wynika z  tego, że człowiek jest identyczny z naczelnymi; człowiek przekracza  zwierzęcość dzięki socjokulturowemu kształtowaniu osobowości i umysłu  wieloujawnieniowego, (b) jeżeli wszelkie procesy socjokulturowego  kształtowania są możliwe jedynie w obrębie neurobiologicznie  rozwijających się predyspozycji (pierwotnie mających status genetycznych  struktur wrodzonych), to nie ma ludzkiej struktury uzależnionej jedynie  od socjokulturowego kształtowania. Konsekwencją paradygmatu jest teza:  każdy strukturalny błąd popełniony na początku szkolnej edukacji jest  dziedziczony i zwielokrotniony w dalszym procesie lub z trudem da się go  umniejszyć, lecz nie usunąć.Monografia Filozofia wychowania zawiera pięć rozdziałów.  ";;"WPROWADZENIEROZDZIAŁ IDYLEMATY WYCHOWANIA1.0. Problemy szkolnego wychowania 1.1. Kontrowersje wokół edukacji1.2. Wybrane doktryny wychowania2.0. Krytyczna analiza teorii wychowania i teorii zachowania2.1. Krytyczna analiza teorii wychowania 2.2. Krytyczna analiza teorii zachowania3.0. Dylematy szkolnej indoktrynacji 3.1. Nauka a ideologia 3.2. Ideologia postmodernizmu 3.3. Antypedagogika jako subideologia postmodernizmu 3.4. Indoktrynacja seksualna „LGBT” 3.5. Semantyczna niepoprawność „poprawności politycznej”ROZDZIAŁ IITEORIA OSOBOWOŚCI1.0. Założenia teorii osobowości 1.1. Definicje i tezy teorii osobowości 1.2. Dwubiegunowa struktura biokulturowej osobowości1.3. Źródła i granice umysłu wieloujawnieniowego2.0. Aksjonormatywna trójjednia osobowości 2.1. Przyjęte założenia trójjedni 2.2. Osobowość moralna i personalna 2.3. Osobowość etyczna i społeczna 2.4. Osobowość jurydyczna i obywatelskaROZDZIAŁ IIITEORIA WYCHOWANIA OSOBOWOŚCI1.0. Założenia teorii wychowania osobowości1.1. Granice teorii wychowania i teorii zachowania 1.2. Atrybuty teorii wychowania osobowości 1.3. Definicje i tezy teorii wychowania osobowości 2.0. Teoria wychowania jako kształtowanie osobowości 2.1. Trójmian wychowania: intencja – czyn – konsekwencja 2.2. Umysł moralny jako sumienie osobowości 2.3. Charakter i wola jako atrybuty osobowościROZDZIAŁ IVMETODYKA WYCHOWANIA OSOBOWOŚCI1.0. Metodyka przedmiotu teoria wychowania osobowości1.1. Założenia przedmiotu teoria wychowania osobowości 1.2. Moduły przedmiotu teoria wychowania osobowości 2.0. Metodyka działań wychowawczo-profilaktycznych 2.1. Możliwe źródła zachowań nagannych 2.2. Moduł: zachowanie – przyczyna – profilaktykaROZDZIAŁ VNAUCZYCIEL WYCHOWUJĄCY1.0. Kompetencje nauczyciela wychowującego 1.1. Powinności nauczyciela wychowującego 1.2. Nieprawidłowe postawy nauczyciela wychowującego2.0. Kultura osobista nauczyciela wychowującego 2.1. Etos nauczyciela w kontekście szkolnych realiów 2.2. Atrybuty osobowości nauczyciela wychowującegoBIBLIOGRAFIASummary";-;48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 260 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-823-4.jpg
"Nauczyciel i uczeń w kontekście społecznych przemian i oczekiwań";;"Joanna  Skibska";978-83-8095-749-7;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookKsiążka stanowi prezentację wybranych najistotniejszych kwestii,  które powinny być uwzględniane w analizie i przemyśleniach  towarzyszących działaniom na rzecz projakościowych wdrożeń i zmian,  ukierunkowanych na wsparcie nauczyciela i ucznia w przestrzeni  edukacyjnej.W pierwszej części tomu, zatytułowanej Kierunki odpowiedzialnej edukacji,  znalazł się tekst Andrzeja Gofrona stanowiący rekonstrukcję kulturową  doświadczenia percepcyjnego osoby uczącej się w koncepcjach Jeana  Piageta, Lwa S. Wygotskiego, Jerome’a Brunera. Autor ukazuje zmianę  epistemologiczną od psychologicznego do kulturowego sposobu widzenia  efektywności dydaktycznej, co może stanowić przesłankę przejścia od  transmisyjnego do konstytutywnego sposobu rozumienia i uprawiania  edukacji. Kolejny artykuł, autorstwa Julity Orzelskiej, jest próbą  upomnienia się o edukację istotną egzystencjalnie oraz ukazania „sfery  irracjonalności” w zachowaniach adresatów działań edukacyjnych.  Małgorzata Kunicka zaprezentowała rozważania na temat wartości i  poszukiwań podstaw norm moralnych w odniesieniu do procesu wychowania.  Przedstawiła dwie tendencje tych poszukiwań: ukierunkowaną na wartość  życia i godności ludzkiej oraz odnoszącą się do jakości życia.Drugą część opracowania, pt. Nauczyciel w kontekście społecznych oczekiwań,  rozpoczyna tekst Agnieszki Michalkiewicz-Gorol, która podjęła próbę  diagnozy społecznego odbioru wizerunku nauczyciela oraz ukazania tego,  jak ów wizerunek kształtuje się w perspektywie przemian społecznych i  kulturowych. W kolejnym artykule Małgorzata Kabat omówiła pojęcie  asertywności w ujęciu różnych autorów oraz w świetle współczesnych  przemian społecznych. Opracowanie Iwony Samborskiej jest prezentacją  wymagań stawianych nauczycielowi w kontekście dbania o jakość wczesnej  edukacji. Autorka na podstawie wyników badań wyróżniła główne obszary  przygotowania nauczyciela oceniane przez respondentów pozytywnie lub  jako wymagające poprawy (dotyczyły one takich kompetencji, jak: praca z  dzieckiem/uczniem, praktyki zawodowe, współpraca z rodzicami i  środowiskiem oraz działalność dydaktyczna uczelni). Kolejny artykuł –  Karin Fodorovej i Kornelii Solich – stanowi omówienie wyników badań  pilotażowych prowadzonych wśród nauczycieli przedszkoli pracujących w  Czechach i w Polsce. Pozwoliły one na wgląd w sferę kształcenia  nauczycieli, dostarczyły informacji o ich potrzebach edukacyjnych oraz o  przeszkodach napotykanych na drodze rozwoju zawodowego.Trzecia część książki nosi tytuł Uczeń w kontekście edukacyjnych i społecznych oddziaływań.  Otwiera ją tekst Agnieszki Roszkowskiej i Sabiny Wisły będący głosem w  dyskusji na temat roli szkoły oraz prezentacją wyników badań nad  uwarunkowaniami kompetencji społecznych i motywacji do nauki uczniów  szkół systemowych i szkół Montessori. Beata Oelszlaeger-Kosturek  poświęciła swój artykuł zagadnieniu inicjowanej przez uczniów  komunikacji w klasie szkolnej. Tekst zawiera analizę i interpretację  wybranych aktów komunikacyjnych w zakresie różnych typów ignorowania  przez nauczyciela spontanicznych pytań i stwierdzeń dzieci oraz odnosi  się do wartości tych wypowiedzi dla procesu edukacyjnego. Artykuł  autorstwa Agnieszki Olechowskiej stanowi prezentację społecznych  przemian w obrębie pedagogicznego dyskursu odnoszących się do  specjalnych potrzeb edukacyjnych z perspektywy relacji społecznych, a  także wskazanie możliwych kierunków przyszłych przemian. Opracowanie  Joanny Skibskiej zawiera analizę sytuacji uczniów ze specjalnymi  potrzebami edukacyjnymi w przestrzeni szkoły ogólnodostępnej, z  uwzględnieniem wybranych działań, które mają służyć zaspokajaniu ich  zróżnicowanych potrzeb, oraz przybliża kierunki zmian w zakresie  edukacji włączającej oraz społecznej inkluzji. Ostatni artykuł, Eugenii  Rostańskiej, to refleksja nad społecznymi i ekonomicznymi kontekstami  orientacji edukacyjno-zawodowej ucznia oraz rolą szkoły w tym procesie.  Autorka zwraca uwagę, że w praktyce edukacyjnej powinno się uwzględniać  czynniki takich decyzji – właściwości społeczne środowisk, w których  młodzi ludzie wzrastają, a także regionalne i globalizacyjne perspektywy  i tendencje rozwojowe w aspekcie gospodarczym, w tym demograficzne i  strukturalne ograniczenia.  ";;"Wstęp (Joanna Skibska)       Kierunki odpowiedzialnej edukacjiAndrzej GofronRekonstrukcja kulturowa doświadczenia percepcyjnego osoby uczącej się       Julita Orzelska Edukacja zorientowana egzystencjalnieAspekty metodologiczne rozważań       Małgorzata KunickaPedagogiczny aspekt jakości życia w kontekście wychowania do odpowiedzialności w ujęciu personalistycznym  Nauczyciel w kontekście społecznych oczekiwańAgnieszka Michalkiewicz-GorolWizerunek nauczyciela w perspektywie współczesnych przemian kulturowych i społecznych     Małgorzata KabatPłynna teraźniejszość a asertywność nauczyciela       Iwona Samborska(Nie)przygotowanie do zawodu nauczyciela a jakość wczesnej edukacji  Karin Fodorová, Kornelia SolichOczekiwania  i bariery napotykane na drodze doskonalenia zawodowego nauczycieli  wychowania przedszkolnego w Republice Czeskiej i Rzeczypospolitej  Polskiej   Uczeń w kontekście edukacyjnych i społecznych oddziaływańAgnieszka Roszkowska, Sabina WisłaKompetencje społeczne a motywacja do nauki uczniów szkółsystemowych oraz Montessori – analiza porównawcza  Beata Oelszlaeger-KosturekIgnorowanie  samorzutnych wypowiedzi uczniów przez nauczyciela – nowe konteksty  analizy i interpretacji aktów komunikacyjnych w kształceniu  zintegrowanym  Agnieszka OlechowskaSpecjalne potrzeby edukacyjne w perspektywie społecznych przemian pedagogicznego dyskursu    Joanna SkibskaW  kierunku normalizacyjnych zmian w obszarze edukacji inkluzyjnej i  społecznego włączania uczniów o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych  Eugenia RostańskaKonteksty  i warunki demograficzno-gospodarcze orientacji edukacyjno-zawodowej  ucznia w sytuacji decyzji (na przykładzie województwa śląskiego)";"Praca zbiorowa Nauczyciel i uczeń w kontekście społecznych przemian i oczekiwań  pod redakcją Joanny Skibskiej to ważny głos w dyskusji na temat  wspólnej przestrzeni działań edukacyjnych i społecznych. Tytułowe  relacje między głównymi podmiotami edukacji i społeczeństwem są dobrą  podstawą do dyskusji nad kondycją współczesnego nauczyciela i szkoły.  Autorzy analizują wybrane aspekty życia szkolnego i społecznego w  kontekstach ich wzajemnego przenikania oraz nowych wyzwań edukacyjnych i  społecznych. Na tym tle pojawiają się nowe zadania, a także nowe szanse  dla edukacji. Rodzą się też nowe pytania o możliwości i sposoby  integracji oddziaływań edukacyjnych i społecznych. […] Publikacja jest  ważnym studium, w którym prowadzone analizy wyrażają wspólną troskę o  jakość działań edukacyjno-społecznych. Stanowi istotny wkład w rozwój  teorii oraz praktyki edukacyjnej i z pewnością przyczyni się do  poszerzenia jej perspektywy badawczej. Przedstawione rozważania będą  inspiracją i zachętą do dalszych analiz z tego zakresu. Z recenzji prof. dr hab. Jolanty Szempruch  ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 154 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-749-7.jpg
"Nauczyciel i uczeń w przestrzeni społecznej";;"Anna Borzęcka";978-83-8095-731-2;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookProblematyka prezentowanej monografii została zogniskowana wokół  dwóch obszarów, istotnych z punktu widzenia potrzeb współczesnej  praktyki pedagogicznej. Autorzy pierwszej części książki, poświęconej nauczycielskim aspektom zmieniającej się przestrzeni społecznej,  wyrażają przekonanie, że w zakresie uzyskiwania pozytywnych efektów  edukacyjnych istotna jest elastyczna, innowacyjna postawa nauczyciela,  który posiada odpowiednie kwalifikacje i kompetencje.Druga część książki, zatytułowana Uczniowskie aspekty zmieniającej się przestrzeni społecznej,  odnosi się do funkcjonowania ucznia w przestrzeni szkoły i związanych z  tym trudności. I tak problemom: społecznej nierówności efektów  kształcenia, segregacji społecznej w szkołach publicznych, nabywania  kompetencji społecznych przez uczniów w różnych typach szkół oraz  stosowaniu w praktyce edukacyjnej wartości dodanej jako metody oceny  pracy szkoły... [...]z recenzji wydawniczej dr hab. Julity OrzelskiejPrzedłożona do rąk Czytelnika monografia pod redakcją Anny Borzęckiej, Agnieszki Twaróg-Kanus i Romana Walusia pt. Nauczyciel i uczeń w przestrzeni społecznej  prezentuje narracje wpisane w temat przewodni, których wspólną troską  jest zadbanie o przestrzeń edukacyjną podmiotów ją (współ)tworzących.  Podjęty przez Autorów dyskurs jest niezwykle ważny w kontekście obecnych  przeobrażeń społeczno-kulturowych i zmian oświatowych, lokuje bowiem  myślenie o edukacji w kategorii kapitału społecznego uwypuklając wagę  sprzęgania jakości działań edukacyjnych z jakością egzystencji. Z  poszczególnych tekstów wybrzmiewa nasycenie dbałością o człowieka w  perspektywie całożyciowej, której wspólny trzon stanowi upomnienie o  wspólnotowość działań w obszarze edukacyjnym. Prezentowana treść  adresowana jest do szerokiego grona odbiorców, któremu nieobce jest  myślenie o edukacji jako o „wspólnym dobru” wymagającym szczególnej  uwagi.  ";;"Wprowadzenie (Anna Borzęcka, Agnieszka Twaróg-Kanus, Roman Waluś)          Nauczycielskie aspekty zmieniającej się przestrzeni społecznejAgnieszka Twaróg-KanusKompetencje społeczne nauczyciela w przestrzeni edukacyjnej zmiany    Hewilia HetmańczykŚrodowisko rodzinne i przedszkolne na różnych płaszczyznach współpracy i komunikacji  Bogumiła BobikŚrodowiskowe uwarunkowania pracy pedagoga szkolnego      Anna ŁobosStyl dyskursu edukacyjnego z perspektywy przemian (od Janusza Korczaka do najnowszych podręczników)       Marianna SzumalEdukacja polonistyczna a kompetencje międzykulturowe        Zbigniew NowakKłopot szkoły czy kłopot ze szkołą? Źródła kryzysu i perspektywy    Mariusz GarbiecCzynniki  warunkujące postrzeganie uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi  w opinii studentów specjalności nauczycielskich  Roman WaluśKwalifikacje  i kompetencje policjanta wychowawcy w aspekcie czynności podejmowanych  wobec nieletnich w policyjnej izbie dziecka     Uczniowskie aspekty zmieniającej się przestrzeni społecznejBeata GofronDiagnoza  społecznej (nie)równości efektów kształcenia w szkołach gimnazjalnych z  wykorzystaniem wskaźnika edukacyjnej wartości dodanej (EWD) Anna BorzęckaUczeń w społecznej przestrzeni szkoły specjalnej    Irena BurczykZnaczenie percepcji słuchowej w edukacji dziecka       Leokadia SzymczykFunkcjonowanie dziecka przewlekle chorego w przestrzeni edukacyjnej   Bożena GrzeszkiewiczSeksualność dzieci – obszar bagatelizowany      Ludmiła NowackaSylwetka ucznia szkoły sportowej na przykładzie Zespołu Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego  w Raciborzu    Daria WronaCosplay a roleplay    ";"Przedłożona do rąk Czytelnika monografia pod redakcją Anny Borzęckiej, Agnieszki Twaróg-Kanus i Romana Walusia pt. Nauczyciel i uczeń w przestrzeni społecznej  prezentuje narracje wpisane w temat przewodni, których wspólną troską  jest zadbanie o przestrzeń edukacyjną podmiotów ją (współ)tworzących.  Podjęty przez Autorów dyskurs jest niezwykle ważny w kontekście obecnych  przeobrażeń społeczno-kulturowych i zmian oświatowych, lokuje bowiem  myślenie o edukacji w kategorii kapitału społecznego uwypuklając wagę  sprzęgania jakości działań edukacyjnych z jakością egzystencji. Z  poszczególnych tekstów wybrzmiewa nasycenie dbałością o człowieka w  perspektywie całożyciowej, której wspólny trzon stanowi upomnienie o  wspólnotowość działań w obszarze edukacyjnym. Prezentowana treść  adresowana jest do szerokiego grona odbiorców, któremu nieobce jest  myślenie o edukacji jako o „wspólnym dobru” wymagającym szczególnej  uwagi.z recenzji wydawniczej dr hab. Julity Orzelskiej  ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 200 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-731-2.jpg
"Dzieci pustyni";"Pamiętnik matki zastępczej";"Hanna Tomalak";978-83-8095-712-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookWstępMarzyłam o tzw. wcześniejszej emeryturze. Miałam dość łączenia pracy  zawodowej z obowiązkami domowymi, które sprowadzały się do odgrywania  roli zarówno mamy, jak i taty, przejścia przez trudny okres nauki mojej  córki, zaliczenia gdzieś tam po drodze studiów zaocznych itd. Miałam po  prostu dość, czułam się zmęczona i wyczerpana. Stąd kiedy pojawiła się  perspektywa przejścia na emeryturę w wieku 55 lat, miałam zamiar z niej  skorzystać. No ale cóż. Mimo przepracowanych 38 lat musiałam poczekać,  aż osiągnę odpowiedni wiek.Bardzo podobała mi się perspektywa, że ukończę 55 lat i pan listonosz  co miesiąc przyniesie mi zwitek banknotów. Miałam nadzieję, że spory, a  ja będę odpoczywać, czytać książki, oglądać telewizję, a jak mnie  będzie stać – jeździć na wycieczki po świecie. Sielanka! Długie wieczory  przemyśleń i nagle naszła mnie refleksja. Należę do rodziny osób  długowiecznych i jak mi, daj Boże, przyjdzie żyć jeszcze z 30 lat, to –  biorąc pod uwagę zaplanowane zajęcia – zanudzę się na  śmierć.........  ";;"Wstęp              1.    Ninka           2.    Amelka          3.    Marysia           4.    Paweł          5.    Jarek         6.    Agatka         7.    Jagódka          8.    Agusia          9.    Andrzej i Krzyś         10.    Michałek         11.    Martynka        12.    Jędrzej         13.    Oskar         14.    Witek         15.    Magda         16.    Piotr i Rafał         17.    Karolek         18.    Konradek        19.    Anitka         20.    Kinga         21.    Matylda         22.    Dominika         23.    Wiktorek         24.    Patrycja         25.    Artur         26.    Daniel         27.    Alex i Krystian            28.    Majka         29.    Nadia        30.    Justynka         31.    Bruno i Monika       32.    Hubert        33.    Ewelinka        34.    Patryk       35.    Nastka        36.    Dagmara       37.    Weronika        38.    Piotr         39.    Kajetan        40.    Darek       41.    Kamil        42.    Emilka i Olek        43.    Kostek       44.    Norbert      45.    Anielka      46.    Dagmara        47.    Marysia      48.    Marta         49.    Miron         50.    Bogna         51.    Olgierd         52.    Maksym         53.    Małgosia       54.    Oliwia      55.    Malina   56.    Jagoda      57.    Jerzy         58.    Eliza         59.    Agnieszka         60.    Liwia        61.    Elizka i ja        Epilog";-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2020,";"Format B5,";"Objętość 186 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-712-1.jpg
"Pojęcie – kategoria – słowo w teorii i praktyce";;"Adam Dombrowski";978-83-8095-794-7;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPrzedstawiana monografia  zawiera referaty wygłoszone na Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej  „Pojęcie – kategoria – słowo w teorii i praktyce” zorganizowanej  w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego w dniach 5–6  kwietnia 2019 roku. Celem konferencji była dyskusja nad zaproponowanymi  w tytule kwestiami, czyli sposobami opisu i interpretacji jednostek  leksykalnych języka mieszczących się w tytułowej triadzie. […]Publikacja składa się z 14 artykułów, w których autorzy  zaprezentowali wyniki badań dotyczących zagadnień związanych  z podstawowymi pojęciami w językoznawstwie i nie tylko. Obejmują one  zarówno uwagi teoretyczne, jak i ich zastosowanie do analiz  szczegółowych, z perspektywy synchronicznej, ale też diachronicznej. […]Polecamy uwadze czytelniczej monografię w nadziei, że zaprezentowane  w niej artykuły uzupełnią dotychczasową wiedzę i będą zaczynem dalszych  naukowych refleksji i propozycji metodologicznych dotyczących pojęć  istotnych nie tylko w lingwistyce, lecz także filozofii, psychologii  i innych dyscyplinach naukowych.Ze Słowa wstępnego   ";;"Słowo wstępne (Adam Dombrowski, Waldemar Żarski, Maria Rudnicka)      Mikołaj BorkowskiKatalogi funkcjonalno-pojęciowe w glottodydaktyce polonistycznej     Anna Falana-JafraO przestępstwach popełnianych słowem słów kilkaAnaliza na podstawie wybranych przepisów polskiego prawa karnego materialnego    Agnieszka Grażul-LuftO  pozytywnym wartościowaniu przy użyciu metafor w tekstach o tematyce  biznesowej – na przykładzie internacjonalizmu jednorożec      Damian HerdaOstatnio masę podróżował: O przysłówku masę w kontekście adwerbializacji odrzeczownikowych liczebników nieokreślonych     Aleksandra JanowskaSwoistość słownictwa mentalnego w staropolszczyźnie – na przykładzie czasowników     Krystyna KleszczowaKrzyżowanie się kategorii gramatycznych w obrębie pojęcia prawdy     Tomasz Łukasz NowakO słowie gej w kontekście emancypacji      Joanna NowińskaApokalipsa – zniszczenie czy odsłonięcie sensu? Ku korzeniom pojęcia i związanej z nim metaforyki    Marta Nowosad-BakalarczykO dynamice kategorii nazw pluralia tantum w polszczyźnie    Beata Raszewska-ŻurekMetaforyzacja wartości w dawnej polszczyźnie na przykładzie metafory wartość to budowla      Elżbieta SękowskaKategoria podniosłości w słowniku i w tekście    Maria StryszewskaNiektóre właściwości przymiotników odrzeczownikowych z sufiksem -owy/-овый/-ов w językach polskim, rosyjskim i macedońskim   Agata Kowalska-SzubertAdwokat za burtą! O niderlandzkich pożyczkach leksykalnych we współczesnej polszczyźnie   Maciej TalagaNarodziny żargonu. Rekonstrukcja znaczenia czasownika schiessen w poźnośredniowiecznym niemieckim technolekcie szermierczym";-;45.00;"Wydanie I, Kraków 2019,";"Format B5,";"Objętość 208 stron,";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-794-7.jpg
"Chromosomowe dzieci takie jak ja";;"Annette Fournier ";978-83-8095-808-1;;"Polecamy wersję papierową i e-book!  Wersja drukowana to 28 stron w formacie A5 (145x205)Chromosomowe dzieci takie jak ja to urocze opowiadanie, które podejmuje skomplikowany temat, jakim są aberracje chromosomowe. Autorka tłumaczy je, wykorzystując porównania do tego, co może zrozumieć każdy – do skarpetek! Ta książeczka jest idealnym sposobem na przekazanie dzieciom (i dorosłym!) informacji o mutacjach chromosomowych i o tym, co czyni posiadających je ludzi wyjątkowymi. Napisana przez matkę dziecka z rzadką aberracją chromosomową i zrecenzowana przez lekarza genetyka – jest ciepłą i łatwą w odbiorze opowieścią, która wyjaśni Wam aberracje chromosomowe.Czy wiedziałeś, że wszyscy mamy coś zwanego DNA? Mówi ono naszemu ciału, co robić, jak pracować, jak bawić się ma. DNA jest w naszych ciałach, a jego domem Są maleńkie kawałki zwane chromosomem.Większość ludzi ma po 46 chromosomów – słyszałeś? A wszystkie są ułożone w 23 pary – wiedziałeś? Za to, jak Twoje ciało działa, odpowiadają chromosomy, Które u dzieci takich jak ja są inne – byłeś tego świadomy? Przekład z języka angielskiego Mariola Lesiak-Bzdak. Tłumaczka  jest mamą dziewczynki urodzonej z rzadką aberracją chromosomową i  autorką bloga opisującego życie z nieuleczalnie chorym dzieckiem  www.lamarida.pl              ";;" ";"Bardzo wartościowa książka. W przyjazny i jasny sposób tłumacząca dzieciom z czego wynikają i na czym polegają zmiany w organizmie wynikające z nieprawidłowej budowy chromosomu. Pozwoli dzieciom, w pełni sprawnym, zrozumieć odmienność wyglądu czy sposobu funkcjonowania swoich koleżanek/kolegów z wadami genetycznymi...Maria Małecka-Rzodkiewicz psycholog i pedagog  ";18.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format A5 (145x205), ";"Objętość 28 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-808-1.jpg
"BIAŁE KARTKI";"Niewypowiedziane narracje w arteterapii dzieci doświadczających choroby nowotworowej";"Anita Szprych ";978-83-8095-742-8;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookKsiążka jest refleksyjną  narracją w formie autoetnograficznej opowieści o dzieciach  doświadczających choroby nowotworowej i znaczeniu jakie nadają swoim  twórczym działaniom. Jest ona wyrazem próby dojrzenia tego co może powiedzieć, wyrazić  dziecko, angażujące się lub nie w proces własnej aktywności twórczej  poprzez swoją kreację artystyczną i ekspresję własną. Opisana praca  badawcza pozwala dostrzec ważne aspekty opisanego w niej problemu. Z  jednej strony jest próbą opisu szczególnej, naznaczonej cierpieniem  sytuacji dzieci chorych onkologicznie. Z opisu tego dowiadujemy się, jak  dzieci i ich rodzice przeżywają swoją trajektorię cierpienia. Co jest  dla nich źródłem lęku, jak sobie z nim radzą, jakiego wsparcia  potrzebują. Z drugiej zaś strony praca ta jest próbą pokazania pewnej  drogi, dzięki której możliwy staje się nie tylko rozwój dziecka w  chorobie i poprzez chorobę ale także jest otwarciem problematyki  cierpienia na przestrzeń sztuki. Okazuje się bowiem, że dzięki kreacji i  autokreacji możliwy staje się inny niż dotychczas ogląd rzeczywistości,  pojawia się nowy język, nowe znaczenia, dzięki którym nie tylko  poszerza się doświadczenie osób cierpiących ale pojawiają się także  nowe, niedostępne dotychczas środki wyrazu tego trudnego,  egzystencjalnego doświadczenia. Sztuka otwiera przed nami nowe  perspektywy naszej własnej egzystencji. Pomaga w naszym zmaganiu się z  cierpieniem. Pozwala na wyrażenie tego, co bolesne, a przez to często  niewyrażalne. To poznawcze aspekty tej pracy. Jej praktyczny wymiar  związany jest z możliwościami, jakie daje arteterapia. Można traktować  ją jako jedną z metod, dróg, sposobów pracy z dziećmi, dorosłymi ,  zmagającymi się z trudnymi problemami, znajdującymi się na trajektorii  cierpienia. Jest dostępna, jest możliwa do natychmiastowego  zastosowania, jest ważna. Ma ogromny rozwojowy potencjał i może być  sposobem pracy wielu terapeutów towarzyszących człowiekowi w cierpieniu.  Twórcy teorii trajektorii cierpienia (Strauss 2012, Riemann 2012)  zauważyli, iż do wyjścia, do poradzenia sobie z cierpieniem niezbędna  jest obecność innego człowieka. Nazwali te osoby pomocnikiem na  trajektorii lub opiekunem biograficznym. Prezentowana praca dowodzi, iż  taka osobą może być także arteterapeutą.Książka może stanowić źródło wiedzy i inspiracji do działań twórczych  z dziećmi doświadczającymi choroby nowotworowej, ale też do twórczego  dialogu z każdym dzieckiem, bez względu na jego kondycję fizyczną czy  psychiczną. Daje szansę otwarcia się na świat wewnętrznych przeżyć  dziecka i umożliwić z nim rozmowę.Symboliczna, tytułowa „Biała kartka” to przestrzeń do zapełnienia w  poszukiwaniu indywidualnych sensów i znaczeń rzeczywistości dzieci  doświadczających choroby nowotworowej. Badania pokazały znaczenie i sens  działań twórczych, jako możliwość wsparcia dzieci podczas długotrwałej  hospitalizacji. Efektem dodatkowym - praktycznym pracy są opowiadania  terapeutyczne/motywacyjne, których treść jest z jednej strony wynikiem  obserwacji i podsumowaniem pracy, z drugiej zaś strony jest okazją do  podejmowania twórczych działań wraz z dzieckiem, w wyniku których może  ono podjąć próbę radzenia sobie z własną sytuacją. Zaprezentowane  badania nie tylko poszerzają naszą wiedzę o skomplikowanej,  wielowarstwowej sytuacji życiowej wszystkich członków rodziny dziecka  chorego na chorobę nowotworową. Mogą one być także inspiracją do  samodzielnej pracy dzieci wraz z opiekunami w trakcie długotrwałej  hospitalizacji.Książka zarówno dla praktyków jak i teoretyków, zajmujących się  szeroko pojętą arteterapią, pedagogiką, psychologią, psychoterapią,  psychoonkologią a także dla studentów pedagogiki, psychologii.Książka adresowana także do rodziców i opiekunów dzieci  doświadczających chorób przewlekłych, wymagających długotrwałej  hospitalizacji, personelu medycznego, artyści zainteresowanie  terapeutycznym działaniem po przez sztukę.  ";;"Wprowadzenie           I.    Wielowymiarowość. Motywacje, inspiracje, wzorce – rozważania teoretyczne  1.    Poszukiwania badawcze   2.    Autoetnografia – nowa narracja naukowa     3.    Arteterapia jako przestrzeń poznania pacjenta i relacji terapeutycznej  4.    Psychoonkologia – przestrzenie działań dla arteterapii  II.    Praxis – poznawanie, doświadczanie, konfrontacja z wiedzą zastaną  1.    Choroba przewlekła w narracjach rodzin doświadczających choroby nowotworowej dziecka 1.1. Historia pierwsza   1.2. Historia druga         2.    Choroba nowotworowa dziecka – obszary oswajania lęków3.    Sytuacje trudne w rzeczywistości szpitalnej Wypowiedziane i niewypowiedziane narracje 3.1. O czym mówią dzieci?     3.2. O czym milczą dzieci?     III.    Arteterapia w klinice         1.    „Barwy ochronne”. Moje pierwsze doświadczenia w szpitalu          2.    Twórczość a poczucie spełnionej egzystencji      2.1. „Możliwości zarysowujące się na tle rzeczywistości”      2.2. Twórcza postawa a stawanie się sobą      2.3. „Bycie osobą oznacza absolutną odmienność”      2.4. Gdy pojawia się niepewność    2.5. „Z otoczenia człowieka powstaje jego świat”     3.    Ku przyszłości, czyli moja osobista droga zwieńczająca dzieło 3.1. Opowieści terapeutyczne/motywacyjne dla dzieci przewlekle chorych onkologicznieZakończenie      Bibliografia  ";"Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w piśmiennictwie  polskim nie mamy podobnych do recenzowanej publikacji opracowań  arteterapeutycznych. Właśnie spowinowacenie sztuki, terapii, psychologii  i pedagogiki w praktycznej realizacji podczas sesji – wsparte  fenomenologicznym stylem deskrypcji – jest wartością rudymentarną  książki i przesądza o jej wyjątkowości na tle oferty wydawniczej. Jej  nowatorstwo i brak sztampy formalnej, choć mogą zaskakiwać odbiorcę, są  krokiem naprzód, w stronę nowego sposobu prowadzenia narracji  poświęconej aktywności arteterapeutycznej. […] Monografia jest dziełem  oryginalnym i inspirującym ze względu na innowacyjne podejście do  prezentowanych zagadnień oraz ujęcie metodologiczne dalece odbiegające  od kostycznych wizji ortodoksów. Autorka uwodzi też narracją –  przepełnioną empatią, pozbawioną ckliwości i otwartą na znaczenia.Z recenzji prof. dr hab. Katarzyny Krasoń";49.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 168 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-742-8.jpg
"Psychiatra korpoświata";;"Witold  Misztal";978-83-8095-788-6;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookInspiracją do powstania  tej książki stały się rozmowy z setkami pacjentów – osób żyjących w  korpoświecie, owym swoistym środowisku, w którym spędzają większą część  życia. Podróżują w nim codziennie jak w luksusowym wagonie pierwszej  klasy, czasem nawet we śnie, albo gdy jedzą kolację z mężem lub żoną,  albo gdy wyprowadzają psa na spacer, albo gdy chcieliby być przez chwilę  kimś innym, albo gdy neon z napisem: „Dość!” razi ich zbyt mocno w  oczy. Jedni nazywają to „złotą klatką”, dla innych to „po prostu praca”.  Jedni podróżują wagonami latami, kochają to i nie wyobrażają sobie, aby  mogli robić cokolwiek innego. Dla innych kilka przystanków to i tak za  dużo, przesiadają się bez żalu do innego pociągu i jadą dalej w nadziei,  że tym razem wsiedli do właściwego.Książka skierowana jest przede wszystkim do pracowników dużych  korporacji, ale też mniejszych firm. Napisana przez psychiatrę, który od  lat zajmuje się diagnozowaniem, leczeniem i profilaktyką zaburzeń  psychicznych osób zatrudnionych w przedsiębiorstwach. Powstała z myślą o  stworzeniu swoistego przewodnika po najczęściej zgłaszanych w poradni  zdrowia psychicznego problemach natury psychicznej. Napisana lekkim,  przystępnym językiem, podejmuje tematykę zarówno stricte medyczną, ale  też odnosi się do zjawisk występujących w korporacjach, takich jak  wypalenie zawodowe, mobbing czy problem alkoholowy w postaci HFA (High  Functioning Alcoholic). Zawiera autentyczne relacje trzydziestu trzech  pracowników, opisujących jak „korpoświat” wygląda „od środka” oraz  wywiady ze specjalistami od PR, dotyczącymi języka businessu oraz  komunikacji wewnętrznej w firmach.Serdecznie dziękuję 33 rozmówcom, którzy na potrzeby tej książki z  entuzjazmem zgodzili się podzielić swoimi przemyśleniami na temat życia  w korpoświecie. Doceniam to, że byli w tym szczerzy i uczciwi. Aby  umożliwić pełną autentyczność wypowiedzi, niektóre imiona musiały ulec  zmianie, niczym wirtualne nicki, ale ludzkie historie pozostały realne.  Poprzez tę książkę oddaję im głos. Niech poprowadzą Czytelników w krainę  świata polskich korporacji, firm i koncernów, i pokażą, jak w tym  teatrze zawodowego życia wygląda nie tylko lśniąca scena, ale i  garderoba, a czasem rupieciarnia.Nie da się podważyć medycznego charakteru tej książki, nie jest ona  jednak podręcznikiem z dziedziny psychiatrii i psychologii. Oddaje  natomiast atmosferę rozmów, jakie toczę z pacjentami za drzwiami  gabinetu lekarskiego. Język jest wówczas komunikatywny, żywy, nie popada  w naukowy żargon. Poważnym problemem dla mnie jako pisarza, było  trzymanie się zasady „mniej znaczy więcej”.Musiałem toczyć ze sobą  wewnętrzną walkę, aby nie ulec pokusie rozpisywania się, zwłaszcza w  tematyce psychiatrycznej. Mam jednak świadomość, że książki powinny być  przede wszystkim do czytania, a nie zanudzania kogokolwiek, stąd  zwartość tekstu i przekazu ma kluczowe znaczenie. Starałem się poruszać  tylko te tematy, które zainteresują pracowników korporacji. Dlatego też,  w związku z niedużym odsetkiem chorych w firmach, niewiele miejsca  poświęciłem na przykład na opisy chorób psychicznych. Nieco więcej uwagi  kieruję ku chorobie afektywnej dwubiegunowej, ponieważ sądzę, iż –  zaraz po depresji – jest najczęstszą chorobą psychiczną wśród  pracowników korporacyjnych, tak przynajmniej wskazuje codzienna  praktyka. Określenia medyczne starałem się upraszczać na tyle, na ile  się da, żeby dostosować je do Czytelnika, niemającego przecież  wykształcenia medycznego. Zamiast o „zaburzeniu lękowym z napadami  paniki” wolę rozmawiać o atakach paniki, a „zaburzenie  obsesyjno-kompulsyjne” to po prostu nerwica natręctw, chociaż słowo  „nerwica”, pomimo obecności oddziałów klinicznych z tą nazwą, stało się w  międzynarodowych klasyfikacjach medycznych passé. I bardziej do mnie  przemawia stwierdzenie pacjentki, że „Jestem w czarnej d...ie”, niż  najbardziej fachowe frazy medyczne, których my, psychiatrzy używamy na  co dzień w swojej pracy. Najważniejsi w tej książce są, rzecz jasna, jej bohaterowie, którzy  każdego dnia tworzą cząstkę historii tego świata, budując niczym Matrix  wielki, ogólnoświatowy korpoświat, często za cenę, której woleliby nie  płacić. Są różnorodni, tak jak różnorodni są ludzie, chociaż należą do  wspólnej, bardzo szczególnej społeczności. I przynajmniej niektórzy z  nich mogą zapytać za Brunonem Schulzem: „Czyż pod stołem, który nas  dzieli, nie trzymamy się wszyscy tajnie za ręce?”. [...]Autor";;;"Oficyna Wydawnicza "Impuls ma w swoim dorobku różnorakie, ciekawe pod  wieloma względami publikacje. Wśród wielu wydanych przez Impuls tytułów  widnieją takie jak Edukacja aksjologiczna dziecka w środowiskach wychowawczych, Sytuacja skazanych kobiet w izolacji więziennej czy Tutoring drogą do doskonałości akademickiej.  Są to tytuły obrazujące różnorodność wydawanych przez Impuls publikacji  książkowych, do których możemy zaliczyć również jedną z ostatnio  wydanych pozycji, Psychiatra korpoświata. [...] Autor  książki, Witold Misztal, jest lekarzem, który od ponad dwóch dekad  pomaga swoim pacjentom w podróży przez – jak sam to określa – „mentalną  strefę mroku”. Jego książka nie jest standardowym poradnikiem ani  podręcznikiem medycyny, została napisana i złożona w nietypowy dość  sposób. Nie uświadczymy w niej ani spisu treści, ani nawet rozdziałów,  gdyż warstwa tekstowa składa się z opisów sytuacji życiowych  poszczególnych pacjentów doktora oraz jego komentarzy, zamieszczanych  poniżej przytaczanych historii. Oczywiście wszyscy pacjenci, którym  Witold Misztal udziela głosu w swojej książce, są lub byli pracownikami  korporacji przeróżnego rodzaju. W książce Psychiatra korpoświata  czytelnik przeczyta więc historie wielu menedżerów, dyrektorów  finansowych, team leaderów czy też pracowników działu obsługi klienta,  wszystkich tych ludzi, którzy mieli okazję pracować dla dużych firm i na  których ta właśnie praca odcisnęła swoje piętno. Szczere wyznania  pracowników i byłych pracowników tego rodzaju dużych firm wybrzmiewają w  treści dość smutno, jednak doskonale obrazują odczucia, jakie  towarzyszyły im w trakcie pracy w szeregach korporacji, a także później,  po odejściu z firm i kontynuowaniu drogi zawodowej. Wypalenie, stres,  zmęczenie, brak pewności siebie, problem z alkoholem – takie i inne  symptomy chorobowe można przypisać wielu ludziom, których historie  znalazły się w treści książki Witolda Misztala.  Sam autor  tłumaczy wiele opisywanych zjawisk posługując się swoją wiedzą medyczną,  przytacza wyniki światowych statystyk publikowanych przez Światową  Organizację Zdrowia (WHO), jak również dane pochodzące z naszego kraju.  Dla przykładu przytoczę ustęp tekstu:  „W strukturze zaburzeń  psychicznych i zaburzeń zachowania, leczonych w warunkach  ambulatoryjnych w 2014 roku, dominowały nerwice oraz zaburzenia  nastroju. W sumie te dwa typy zaburzeń diagnozowano u ponad 47%  wszystkich pacjentów leczonych w wymienionych trzech poradniach. Blisko  co dziewiąty pacjent leczył się z powodu zaburzeń spowodowanych  używaniem alkoholu, głownie z powodu zespołu uzależnienia, a co  czterdziesty trzeci – z powodu zaburzeń psychicznych spowodowanych  używaniem środków psychoaktywnych.”  Witold Misztal często  spotyka się z zaburzeniami zachowań i problemami z uzależnieniem od  alkoholu również wśród pracowników korporacji, co jest dość częstym  zjawiskiem opisywanym przez jego pacjentów. Reakcje, odreagowywanie,  skutki i przyczyny – wszystko to autor poddaje analizie i przedstawia  czytelnikowi z medycznego – i nie tylko – punktu widzenia. Naturalnie  nie robi tego w tradycyjny sposób, gdyż odniesienia do historii jego  pacjentów i ich przytaczanie w książce nadają treści nieco odmiennego,  bardziej osobistego charakteru, nie sposób więc nazwać Psychiatrę korpoświata  typowym poradnikiem. Szczerze mówiąc, trudno porównać tę książkę do  poradników wydawanych przez wydawnictwo Vital czy Studio  Astropsychologii, do formy, jaką zna już z przyzwyczajenia polski  czytelnik. Trzeba więc przyznać Witoldowi Misztalowi, że jego książka  odróżnia się na tyle od całej reszty tytułów traktujących o medycynie i  psychologii, że stanowi dla czytelnika zdecydowanie intrygującą  publikację. Zwłaszcza dla tych z nas, którzy interesują się kwestiami  związanymi z pracą w różnego rodzaju korporacjach.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31360-psychiatra-korposwiata.html    ";48.00;" Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 222 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-788-6.jpg
"Dobre słowa druha Wicka a mowa nienawiści";"Propozycje działań dla zuchenek i zuchów, harcerek i harcerzy, harcerek i harcerzy starszych, wędrowniczek i wędrowników, instruktorek i instruktorów oraz seniorek i seniorów";"Katarzyna Marszałek ";978-83-8095-798-5;;"PREMIERA od 23.02.2020 w Oficynie Impuls!  Publikacja BEZPŁATNIE dostępna w wersji elektronicznej e-book (pdf, epub i mobi)Oddajemy  do rąk książkę, która powstała w wyniku prac zespołu  instruktorskiego.  Mamy nadzieję będzie ona pomocą w pracy wychowawczej w różnych pionach  metodycznych. Połączyliśmy zagadnienia mowy nienawiści i Druha Wicka  celowo. Uważamy, że działalność  Patrona harcerstwa może stać się  przykładem dla naszych zuchenek, zuchów, harcerek, harcerzy instruktorek  i instruktorów w podejmowaniu pracy nad własnym rozwojem, w tym pracy  nad umiejętnością nadawania rzeczywistości innych narracji. Narracji  zbudowanych o braterstwo i szacunek do drugiego człowieka. Jeszcze nie tak dawno, różni specjaliści rozdzielali nasze rzeczywistości na świat realny i wirtualny, twierdząc, że żyjemy w nich oddzielnie. Jednak już teraz wiemy, że znaczna część z nas, a zwłaszcza dzieci i młodzieży żyje równocześnie w obu światach, które się wzajemnie przeplatają, uzupełniają. Tak naprawdę dopiero poznajemy mechanizmy tej rzeczywistości, pojawiają się nowe zachowania, mody, standardy, również zachowania nieporządne. Do jednych z nich należy „mowa nienawiści”, która niestety występuje też wśród braci harcerskiej. W 2019 roku Druhna Naczelniczka ZHP i Druh Przewodniczący ZHP zwrócili uwagę na to zjawisko. hm Anna Nowosad w opublikowanym rozkazie  zaakcentowała:  „Zło i przemoc przybierają różne formy. Jedną z nich jest agresja słowna. Możemy podjąć działania, które taką agresję w naszym otoczeniu ograniczą, a nawet zupełnie wyeliminują… Podejmijcie stojące przed nami wyzwanie – wyeliminujmy z naszych zachowań mowę nienawiści.”  hm Dariusz Supeł w swym liście podkreślił:  “Słowami potrafimy wyrażać miłość, przyjaźń, radość, dobroć, zaufanie, poważanie, zrozumienie i szacunek dla drugiego człowieka. Mamy tyle pięknych słów, wyrzućmy, więc te złe i raniące.”          ";;"Wprowadzenie 1. Hejt i mowa nienawiściHejting – charakterystykaMowa nienawiści – gdzie się z nią spotykamy?Postrzeganie obraźliwości mowy nienawiściMowa nienawiści, czyli jak usprawiedliwić przemoc?Stereotypy i uprzedzeniaZazdrośćKonsekwencje hejtuJak walczyć z hejtem?Podsumowanie 2. Druh Wicek, bł. ks. phm. Stefan Wincenty FrelichowskiKalendarium życia i kultuOpowieść o druhu WickuPiosenki o druhu WickuDruh Wicek G D e CZET-HA PJest dla nas wzorem Stefan Wincent yModlitwyModlitwa druha Wicka Być prawdziwym harcerzemModlitwa o łaski za wstawiennictwem druha Wicka 3. Propozycje działań programowychPropozycje działań dla zuchenek i zuchówSprawność Przyjaciel/przyjaciółka WickaGawęda Być dobrym dla innychPropozycje działań dla harcerek i harcerzyScenariusz zbiórki Rodzina to siłaSprawnościPropozycje działań dla harcerek i harcerzy starszychGawęda Czy słowa mogą boleć?Scenariusz zbiórki dla harcerek i harcerzy starszychPropozycja projektu starszoharcerskiego Z Wickiem przeciwko hejtowiPropozycje działań dla wędrowniczek i wędrownikówDyskusja wędrowniczaPropozycje działań dla instruktorek i instruktorów oraz seniorek i seniorów w celu zdobycia odznaki Patron harcerstwa 4. Polecane lekturyPublikacje dotyczące mowy nienawiściWydawnictwa zwarteArtykuły z wydawnictw zwartychArtykuły z czasopismPublikacje dotyczące bł. ks. phm. Stefana Wincentego FrelichowskiegoTeksty bł. ks. phm. Stefana Wincentego Frelichowskiego BibliografiaNoty o autorach ";-;0.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 70 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-798-5.jpg
"Jak się nie nudzić na emeryturze?";"Poradnik emeryta i rencisty";"Stanisław Mędak";978-83-8095-850-0;;"Polecamy wydanie II 2020!Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-book.    Pobierz plik PDFKto to jest emeryt? Osoba, zmagająca się z dylematem: położyć się  spać wcześniej, aby nie nudzić się przez cały wieczór, czy pójść spać  przed północą, aby nie nudzić się do rana. W tym prześmiewczym obrazku  zapożyczonym od satyryków, niestety, jest sporo prawdy. Jak się nie nudzić na emeryturze? autorstwa  Stanisława Mędaka jest propozycją dla tych, którzy szukają aktywności,  jednak brakuje im wiedzy w co i jak się zaangażować. Pokazuje nam jak  wystartować w tym nowym, wartościowym rozdziale życia. Polecamy poradnik niezbędny dla emeryta, który pragnie się cieszyć życiem bez uszczuplenia zawartości portfela. Zachęca do działania, do walki z stereotypowym wyobrażeniem człowieka na emeryturze, który – jak mawiają satyrycy - nie wie, czy lepiej położyć się do łóżka wcześniej, by nie nudzić się przez cały wieczór, czy też przed północą, by nie nudzić się od rana.  Strach przed kolejnym dniem, niepewność, nastrój przygnębienia, poczucie wyobcowania, pustka, samotność, utrata chęci do życia, mogą się przytrafić każdemu. Kiedy jesteśmy czynni zawodowo, nie mamy czasu, by drobiazgowo analizować stany emocjonalne. W uwalnianiu się od negatywnych emocji pomaga nam praca zawodowa, obowiązki, codzienny kontakt z ludźmi.Co począć w sytuacji, kiedy przeszliśmy na emeryturę, gdy odebrano naszej psychice i organizmowi wszystko, co daje aktywność zawodowa? Czy mamy poddać się losowi, zaakceptować biernie nowy etap naszego życia? „Być emerytem to bardzo trudne zajęcie, bo polega głównie na zadawaniu się ze sobą” – powiadają twórcy mało życzliwych uwag. Autor poradnika Jak się nie nudzić na emeryturze wychodzi z innego założenia:-          Inspiruje i zachęca do działania.-          Sugeruje, co zrobić z nadmiarem czasu, którego na emeryturze nie umiemy sobie wypełnić.-          Podpowiada, jak dostrzec jasne strony „nowego życia”, jak zaplanować codzienność, poranki i wieczory,       kiedy człowiek budzi się z niechęcią i wieczorem nie może zasnąć.-          Podaje wiele adresów, wskazuje miejsca, gdzie warto się udać, choćby na chwilę. Jego rady mogą okazać się lekarstwem na nudę, wskazówki – zachętą, bodźcem do zmiany sytuacji na lepsze.Poradnik został przygotowany tak, aby między czytelnikiem a doradcą nawiązały się sympatia i porozumienie oparte na zaufaniu.Zapoznajmy się najpierw ze spisem treści do poradnika Jak się nie nudzić na emeryturze, aby przekonać się do myśli Joanny Chmielewskiej: ”Lepiej grzeszyć i żałować. Niż żałować, że się nie grzeszyło”.  Książka polecana przez serwis: Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                    ";;"Wstęp  Rozdział pierwszyWolontariat  Rozdział drugiUniwersytety Trzeciego Wieku  Rozdział trzeciW zdrowym ciele zdrowy duch. Tai-chi  Rozdział czwartyRelaksacja i medytacja  Rozdział piątyKluby seniora  Rozdział szóstyBuszowanie cyberemeryta w sieci  Rozdział siódmyZajęcie na cztery sezony. Pomoc dla zwierząt i ptaków  Rozdział ósmySprzątanie świata. Pomóż Ziemi!  Rozdział dziewiątyOdwrócona hipoteka. Podroż luksusowym statkiem do tajemniczegoMachu Picchu. Oferta adresowana wyłącznie do seniorów  Rozdział dziesiątySzukanie zatrudnienia  Rozdział jedenastyMoje imię Emeryt. Lista złych uczynków  Zakończenie ";"Dla kogoś, kto każdego ranka spieszy do pracy a wytchnienie znajduje  dopiero wieczorem, bycie emerytem to szczyt marzeń i westchnień. Jednak  dla człowieka, który osiągnął już wiek emerytalny, stan taki  niekoniecznie musi oznaczać stałe zadowolenie i luksus „nic nie  robienia”. Autor w prostej i żartobliwej formie podaje pomysły mogące  pomóc emerytom uporać się z nagle zminimalizowaną aktywnością i  zwolnieniem tempa życia.Na pierwszym miejscu S. Mędak stawia  wolontariat. Główną grupą odbiorców działalności wolontariuszy są osoby  starsze, samotne i o różnym stopniu niepełnosprawności. Praca z nimi  polega na udzielaniu im konkretnej pomocy, wykonywaniu dla nich lub  razem z nimi podstawowych czynności, czytaniu książek – jednym słowem  –spędzaniu wraz z nimi czasu. Wolontariusz znajdzie również zatrudnienie  w schronisku dla zwierząt, ogrodzie botanicznym, muzeum, galerii,  bibliotece itp.Dużą popularnością cieszy się Uniwersytet Trzeciego  Wieku. Obecnie obiektów tego typu jest około stu czterdziestu, natomiast  – słuchaczy – kilkanaście tysięcy. W czasie zajęć seniorzy rozwijają  swoją osobowość i zainteresowania, tworzą i umacniają więzi społeczne,  zdobywają i uaktualniają wiedzę a przede wszystkim „pobudzają szare  komórki do twórczej aktywności”. Dzięki temu czują się młodzi, bo „nie  mają czasu się starzeć”.S. Mędak proponuje także skorzystać z  relaksacji (relaks dźwiękowy, estetyczny, przez muzykę) oraz z kursu  tai-chi czyli połączenia ćwiczeń fizycznych z koncentracją i skupieniem.  Ćwiczenia ruchowe tai-chi doskonalą, łagodzą, normują, redukują,  polepszają, oczyszczają oraz wspomagają ciało i duszę bez udziału NFZ.  Zainteresowani znajdą spis filmów i książek dotyczących tego  zagadnienia.Inną możliwością przynoszącą pozytywne efekty są Kluby  seniora. Tam emeryci mają okazję uczestniczyć w różnego rodzaju  warsztatach i kursach, umożliwia się im bezpłatne wysłuchanie porad  dotyczących obsługi i eksploatacji urządzeń oraz zagadnień technicznych  (komputer, internet). Organizowane są dla nich Dni seniora, które na  stałe znalazły się w kalendarzu imprez. Emerytom proponuje się udział w  akcjach zimowego dokarmiania ptaków oraz sprzątania świata.W  „Poradniku emeryta i rencisty” znalazła się zupełna nowość dotycząca  finansów. Stanowi ją „odwrócona hipoteka”, przeznaczona dla seniorów z  własną nieruchomością: właściciel mieszkania, domu, willi otrzyma  dożywotnią rentę pod zastaw nieruchomości. Emeryt zapisujący na korzyść  banku swoje mieszkanie, nadal będzie mógł w nim mieszkać i co miesiąc,  aż do końca życia otrzyma dodatkowe wsparcie finansowe (maksymalnie 660  złotych).W książce umieszczono również katalog stron internetowych dla seniorów i o seniorach.„Poradnik  emeryta i rencisty” może być pomocny dla każdego: dla ludzi w sile  wieku stanowi doskonałe przygotowanie na czas ich przyszłej emerytury,  natomiast senior nauczy się, jak najlepiej korzystać z darowanych mu lat  życia.źródło http://www.granice.pl/recenzja,jak-sie-nie-nudzic-na-emeryturze-poradnik-emeryta-i-rencisty,2958Dodał/a recenzję: Danuta Szelejewska            Książka Stanisława Mędaka „Jak się nie nudzić na emeryturze?” trafiła w moje ręce jeszcze pachnąc świeżym drukiem. Byłem niezmiernie ciekaw, jak ktoś poprowadzi ów poradnik dla emeryta i rencisty tak, by był interesujący i przydatny dla seniorów. Miałem swój konstrukt myślowy, co w danej propozycji powinno się znaleźć, jednak po lekturze okazało się, że zostały zawarte w niej pewne informacje, których się nie spodziewałem. Źle? Nie, bardzo dobrze! Publikacja zaskoczyła mnie paroma rozdziałami, ale o tym później.Poradnik czyta się szybko i przyjemnie. Autor z pewną dozą humoru podaje niektóre fakty, czy też porady, co na pewno w tego typu publikacji jest zaletą. Jest to pozycja bardzo przydatna, zwłaszcza dla tych seniorów, którzy korzystają z Internetu. Na pewno potrafi zmobilizować i pokazać inny świat na przykładzie przywołanych przez autora stylów spędzania wolnego czasu – aktywnie i z pożytkiem. W niniejszej publikacji odnajdujemy szereg dróg, którymi warto pójść, by nie zostać stłamszonym mentalnie i fizycznie przez cztery ściany własnego domu. Jeśli każdy z odbiorców będących na emeryturze wybrałby choć jedną z jedenastu prezentowanych przez autora dróg na pewno by nie żałował, a i spełniłby przy tym funkcję prezentowanego poradnika.Niestety, jeśli ktoś nie posiada umiejętności korzystania z Internetu, a takich osób w gronie seniorów jest raczej więcej niż mniej, wtedy dostęp do prezentowanych w poradniku instytucji, form aktywności będzie utrudniony. Książka bowiem zawiera mnóstwo ciekawych i interesujących adresów internetowych, jednak numerów telefonów, czy adresów stacjonarnych jest w niej naprawdę niewiele, a szkoda!Na pewno świeży emeryt bądź emerytka, którzy uporządkowali cały garaż i wszystkie narzędzia, doprowadzili domowy ogródek do perfekcji i stwierdzili, że teraz nie mają już co robić po lekturze prezentowanego tu poradnika zobaczą, że jest jak zagospodarować wolny czas i naprawdę jest co z nim robić! Jakie więc sugestie spędzania wolnego czasu znajdziemy w omawianym poradniku? Autor będzie nas skutecznie zachęcał do pomocy innym poprzez: wolontariat na rzecz naszych bliźnich, pomoc zwierzętom czy zaangażowanie się w ekologiczne akcje, takie jak sprzątanie świata. Pokaże nam też możliwości naszego rozwoju prezentując Uniwersytety Trzeciego Wieku czy ciekawe miejsca w Internecie. Nie zabraknie także informacji o relaksacji i medytacji.Tak jak w życiu są chwile, które rozpamiętujemy bez końca, są chwile, które po prostu dla nas niewiele znaczą, tak też w niniejszej książce są mocne i słabsze rozdziały. Na tych słabszych nie zamierzam się tu skupiać, jednak do fragmentów, które zaskoczyły mnie in plus, należą dwa. Temat odwróconej hipoteki, poruszony w rozdziale dziewiątym, jest czymś, co burzy tradycyjny styl myślenia – i bardzo dobrze! Czym jednak jest ta odwrócona hipoteka? Jeśli posiadamy nieruchomość oraz skromną rentę / emeryturę, a naszej nieruchomości nie ma za bardzo kto dziedziczyć, możemy zastosować mechanizm hipoteki odwróconej. Polega on zgoła na tym, że sprzedajemy nasz dom bankowi, a bank pozwala nam w nim mieszkać do końca życia… do końca życia także nam go spłaca w postaci comiesięcznych wypłat. Podsumowując, co miesiąc dostajemy od banku określoną kwotę za naszą nieruchomość, która uzupełnia naszą małą rentę / emeryturę, dzięki czemu mamy więcej pieniędzy w portfelu i jakość naszego życia ulega poprawie. Jednak po naszej śmierci domu nikt nie dziedziczy, trafia on bowiem w ręce banku – cóż, coś za coś. Autor podaje ten oto sposób na godne przeżycie jesieni swojego życia. Pomysł jest kontrowersyjny – a jakże – jednak podaje bardzo ciekawą alternatywę.Innym miejscem w książce, które mnie zaskoczyło jest rozdział jedenasty „Lista złych uczynków”. Znajdziemy w nim zachętę do sporządzenia swoistego rachunku sumienia i podsumowania naszego życia. Po co? By bez stresu, bez wewnętrznych konfliktów rozpocząć jesień swojego życia – by nie wracać do tego co złe, co zostało w tyle, tylko iść do przodu, być aktywnym i zdrowym mentalnie i fizycznie.„Jak się nie nudzić na emeryturze?” autorstwa Stanisława Mędaka jest propozycją dla tych, którzy szukają aktywności, jednak brakuje im wiedzy w co i jak się zaangażować. Pokazuje nam jak wystartować w tym nowym, wartościowym rozdziale życia. Książkę można zakupić między innymi w Oficynie Wydawniczej ImpulsKuba Słowikhttp://www.senior.org.pl/?page_id=714   ";28.00;"Wydanie II, Kraków 2020, Format B5, ";"Objętość 124 strony, ";-;-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-850-0.jpg
"Odruchy oralne u noworodków i niemowląt ";"Diagnoza i stymulacja";"Mira Rządzka";978-83-8095-838-8;;"Nowe wydanie II 2020!Bestseller 2019. Top 1 notowania roku!Praca Miry Rządzkiej Odruchy oralne u noworodków i niemowląt.  Diagnoza i stymulacja to opracowanie ważne, wypełniające lukę wśród  publikacji kierowanych do logopedów, neurologopedów i terapeutów  zajmujących się grupą najmłodszych pacjentów […]. Autorka podjęła się  ambitnego zadania polegającego nie tylko na charakterystyce odruchów  oralnych (ich ewolucji, sposobu ich wywołania, realizacji prawidłowej i  patologicznej), ale także na zgłębieniu problematyki stymulacji tychże  reakcji.   Z recenzji dr hab. Katarzyny Kaczorowskiej-Bray, logopedy   Monografia dr Miry Rządzkiej nawiązuje do standardów kształcenia  przyszłych logopedów. Z pewnością ułatwi diagnozę i pracę z pacjentem  obecnie pracującym logopedom, fizjoterapeutom oraz neurologopedom. […]  Dobór tematu monografii […] ma istotny wymiar kliniczny, zawarty jest w  nim szereg aspektów dotyczących tych pacjentów, którzy mają trudności w  doustnym przyjmowaniu pokarmu i wymagają wczesnej interwencji  neurologopedycznej, dostarcza propozycji nowych narzędzi diagnostycznych  oraz udokumentowanych naukowo dróg terapii.   Z recenzji prof. nadzw. dr hab. n. med. Bogumiły Stoińskiej, neonatologa  Drogi Czytelniku! Oddaję w Twoje ręce niniejszą pracę, rozprawę doktorską, będącą rezultatem moich wieloletnich badań oraz przemyśleń dotyczących pracy neurologopedycznej z najmłodszymi pacjentami. Publikację oddaję w niezmienionej niemalże formie.Będąc zwolenniczką wczesnych i indywidualnie dobranych oddziaływań, mam głębokie przekonanie, że wyniki moich badań będą służyły pomocą logopedom, neurologopedom, fizjoterapeutom, doradcom laktacyjnym, neonatologom. Mam nadzieję, że opracowana przeze mnie i dołączona do książki karta badania odruchów oralnych u noworodków i niemowląt stanie się wygodnym i inspirującym narzędziem w pracy specjalistów.Autorka Streszczenie Wczesna interwencja neurologopedyczna zakłada wprowadzanie oddziaływań mających na celu skuteczną pomoc noworodkom i niemowlętom w kształtowaniu normatywnego poboru pokarmu. Ssanie jako jeden z podstawowych elementów umiejętności pokarmowych uwarunkowane jest dojrzałością OUN (ośrodkowego układu nerwowego), sprawnością motoryczną układu oralnego, sekwencyjną realizacją noworodkowych odruchów. Wzrastająca liczba noworodków z zaburzeniami jedzenia każe myśleć o opracowaniu systemu diagnozy tychże zaburzeń oraz sposobie modyfikacji zaburzonych prymitywnych noworodkowych reakcji (PNR-ów) oralnych.  Celem niniejszej pracy było: w przypadku zaburzeń przyjmowania pokarmu – wykazanie istnienia stałych mechanizmów kompensacyjno-obronnych, opartych na zależnościach odruchowych reakcji oralnych, jak również analiza efektów oddziaływań mioterapeutycznych. Wymagało to wcześniejszego ustalenia i opisania najczęściej występujących w grupie badanej zaburzeń PNR-ów, opracowania precyzyjnego sposobu sekwencyjnego ich badania oraz ustalenia korelacji i zależności między zaburzeniami odruchów oralnych a zaburzeniami karmienia. [...]Cele stymulacji mioterapeutycznej w kontekście badań autorki:  - pomoc dziecku w uzyskaniu i utrwaleniu właściwego, skoordynowanego procesu fizjologicznego pobierania pokarmu;  - dążenie do budowania prawidłowej fizjologicznej pozycji spoczynkowej układu oralnego za pomocą odpowiednio dobranej stymulacji. Ocena efektów stymulacji neurologopedycznej wykazała zdecydowaną poprawę w realizacji funkcji pokarmowych dzięki unormowaniu sekwencyjnie stymulowanych PNR-ów i torowaniu warunków motorycznych (np. przy ankyloglossii bądź przy zaburzonym napięciu mięśniowym). Dało to wyrazisty progres w pobieraniu pokarmu szczególnie u dzieci bez obciążeń rozwojowych i u dzieci z zespołem Downa. Rezultaty polegały między innymi na rezygnacji z karmienia pokarmem z sondy, butelki i przywróceniu karmienia piersią, na zmniejszeniu ilości aspiracji pokarmu czy połykania powietrza w trakcie karmienia, większym przybieraniu na wadze, zmniejszeniu bolesności podczas karmienia piersią.  ";;"1. Wprowadzenie     1.1. Znaczenie diagnostyki neurologopedycznej      1.2. Rozwój odruchowych reakcji oralnych w okresie prenatalnym    1.3. Normatywne odruchowe reakcje oralne i ich ewolucja      1.3.1. Odruchowa reakcja ssania i połykania      1.3.2. Odruchowa reakcja szukania (odruch Rittiga)     1.3.3. Odruchowa reakcja kąsania      1.3.4. Odruchowa reakcja otwierania, wysuwania i zwierania ust    1.3.5. Odruchowa reakcja wymiotna (zwracania, gardłowa)    1.3.6. Odruchowa reakcja wypychania     1.3.7. Odruchowa reakcja żuchwowa      1.3.8. Odruchowa reakcja lizania/wysuwania      1.3.9. Odruchowa reakcja lateralna      1.4. Warunki anatomiczne i spoczynkowe układu oralnego u noworodków i niemowląt      1.4.1. Oddychanie i pozycja spoczynkowa układu oralnego      1.4.2. Pozycja do karmienia     1.5. Specyfika odruchów oralnych u noworodków i niemowląt z zespołem Downa i cytomegalią      1.5.1. Zespół Downa      1.5.2. Cytomegalia      2. Założenia i cel pracy     3. Metody i materiał badawczy 3.1. Charakterystyka grupy badanych noworodków i niemowląt      3.2. Grupa dzieci z zespołem Downa oraz grupa dzieci z CMV      3.3. Metody badania  3.3.1. Ocena warunków anatomicznych i pozycji spoczynkowej układu oralnego   3.4. Zastosowane metody i techniki stymulacyjne  3.4.1. Mioterapia   3.4.2. Manualna Terapia Dysfagii N.A.P.    3.4.3. Kontrola pozycji do karmienia     3.4.4. Masaż Shantala     3.4.5. Metoda R. Castillo Moralesa     3.4.6. Taping kinezjologiczny    4. Wyniki badań    4.1. Patologie odruchowych reakcji oralnych     4.1.1. PNR ssania i połykania   4.1.2. PNR zwracania   4.1.3. PNR kąsania      4.1.4. PNR-y wargowe     4.1.5. PNR żuchwowy     4.1.6. PNR lizania      4.1.7. PNR wypychania    4.1.8. PNR lateralny języka      4.1.9. PNR szukania    4.1.10. Pozycja spoczynkowa języka, warg, żuchwy  4.2. Nieprawidłowości w realizacji odruchowych reakcji oralnych spowodowane wadami anatomicznymi 4.2.1. Trudności oralne u dziecka z zespołem Downa      4.2.2. Trudności oralne u dziecka z cytomegalią      4.3. Efekty stymulacji zaburzonych odruchowych reakcji oralnych    4.3.1. Postępowanie terapeutyczne w przypadku ankyloglossii     4.3.2. PNR ssania i połykania     4.3.3. PNR kąsania     4.3.4. PNR zwracania    4.3.5. PNR-y wargowe: wysuwania, otwierania i zamykania warg      4.3.6. Pozycja spoczynkowa obszaru oralnego: warg, żuchwy, języka     4.3.7. PNR szukania    4.4. Wybrane zagadnienia trudności oralnych u dziecka z zespołem Downa i cytomegalią4.4.1. Zaburzenia odruchów oralnych u dzieci z zespołem Downa   4.4.2. Zaburzenia odruchów oralnych u dzieci z CMV   5. Dyskusja  5.1. Od diagnozy przez stymulację po karmienie   5.2. Znaczenie fazy preoralnej oraz sekwencyjności realizacji odruchów i poboru pokarmu 5.3. Istota oraz dojrzewanie ssania i połykania 5.4. Ssanie a karmienie alternatywne  5.5. Pozycja spoczynkowa żuchwy, języka i warg jako wstęp do właściwego poboru powietrza 5.6. Pozostałe reakcje oralne: badanie oraz odpowiedzi oralne   5.6.1. PNR szukania    5.6.2. PNR kąsania    5.6.3. PNR zwracania    5.6.4. PNR wypychania     5.7. Pozycje do karmienia 5.8. Znaczenie ankyloglossii w poborze pokarmu jako najczęściej występującej wady anatomicznej 5.9. Kompensacje i zależności odruchowe     5.10. Zaburzenia odruchów oralnych u dzieci z zespołem Downa 5.11. Zaburzenia odruchów oralnych u dzieci z CMV    6. Wnioski  7. Posłowie     ZałącznikKarta badania prymitywnych noworodkowych reakcji oralnych (PNR)    Bibliografia   Spis tabel i wykresów   Streszczenie";"Praca Miry Rządzkiej Odruchy oralne u noworodków i niemowląt. Diagnoza i stymulacja to opracowanie ważne, wypełniające lukę wśród publikacji kierowanych do logopedów, neurologopedów i terapeutów zajmujących się grupą najmłodszych pacjentów […]. Autorka podjęła się ambitnego zadania polegającego nie tylko na charakterystyce odruchów oralnych (ich ewolucji, sposobu ich wywołania, realizacji prawidłowej i patologicznej), ale także na zgłębieniu problematyki stymulacji tychże reakcji.   Z recenzji dr hab. Katarzyny Kaczorowskiej-Bray, logopedy   Monografia dr Miry Rządzkiej nawiązuje do standardów kształcenia przyszłych logopedów. Z pewnością ułatwi diagnozę i pracę z pacjentem obecnie pracującym logopedom, fizjoterapeutom oraz neurologopedom. […] Dobór tematu monografii […] ma istotny wymiar kliniczny, zawarty jest w nim szereg aspektów dotyczących tych pacjentów, którzy mają trudności w doustnym przyjmowaniu pokarmu i wymagają wczesnej interwencji neurologopedycznej, dostarcza propozycji nowych narzędzi diagnostycznych oraz udokumentowanych naukowo dróg terapii.   Z recenzji prof. nadzw. dr hab. n. med. Bogumiły Stoińskiej, neonatologa    Są pewne nazwiska, których nie trzeba przedstawiać… Mam tutaj oczywiście na myśli autorkę książki – Mirę Rządzką, którą od dawna podziwiam czytając jej artykuły czy słuchając podczas seminariów logopedycznych. To wszystko sprawiło, że nie mogłam doczekać się książki i się nie zawiodłam.Na początku trochę zaniepokoiła mnie niewielka objętość książki. Już po pierwszych paru stronach przekonałam się jednak, że nie ma to absolutnie żadnego znaczenia. Odruchy oralne to po prostu esencja tego, co powinniśmy wiedzieć o odruchach, a także o tym, co najistotniejsze u niemowląt, czyli o karmieniu, pozycji do karmienia i wielu innych.  Badania autorki dają sporo do myślenia. Są czytelnie opracowane, często w tabelkach, więc łatwo zastanowić się, jakie można dostrzec zależności. Wiele można się dowiedzieć również o warunkach anatomicznych i problemach z odruchowymi reakcjami oralnymi u dzieci z Zespołem Downa. Dużo wiedzy przynoszą spostrzeżenia i wnioski autorki.  Wiele dowiedziałam się nie tylko o metodach diagnozy, ale również o terapii i rodzajach dostępnych metod i technik stymulacji. Przeczytamy między innymi o tapingu kinezjologicznym, terapii miofunkcjonalnej, masażu Shantala, manualnej terapii dysfagii N.A.P. czy mioterapii. Każda z tych metod jest świetnie opisana i daje pełen obraz tego, jak możemy pomóc małemu pacjentowi i jakie działania polecić rodzicom.  Jedyna rzecz, której trochę mi szkoda, to brak obrazków. Autorka na szczęście zadbała o dokładny opis tego, jak sprawdzić odruch i jakiej spodziewać się reakcji zarówno poprawnej jak i niepokojącej, ale czasem dobrze jest zobaczyć chociaż prosty schemat.Dużym plusem książki jest również uporządkowane i przejrzyste narzędzie diagnostyczne – karta badania reakcji oralnych. Mamy tam nazwę odruchu, jak należy go stymulować, jaka jest prawidłowa reakcja i wymienione wszelkie możliwe reakcje nieprawidłowe. W tabeli umieszczono wszystko tak, że nie ma żadnych wątpliwości, jak korzystać z narzędzia, a jednocześnie po badaniu łatwo wszystko sobie podsumować.  Książka Miry Rządzkiej Odruchy oralne i noworodków i niemowląt – diagnoza i stymulacja jest niezbędną wiedzą podaną w wygodnej i łatwej do „połknięcia” pigułce. Gorąco polecam wszystkim tym, którzy chcą się więcej dowiedzieć o odruchach i terapii. Trzeba jednak pamiętać, że pozycja ta jest kierowana przede wszystkim do specjalistów (logopedów, neurologopedów, fizjoterapeutów, terapeutów karmienia), gdyż sporo w niej fachowego słownictwa.     Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Impuls!      Tytuł: Odruchy oralne u noworodków i niemowląt - diagnoza i stymulacja    Autor: Mira Rządzka    Wydawnictwo: Impuls    Liczba stron: 116    Ocena: 5+/6 źródło: http://nauka-to-tez-sztuka.blogspot.com/2019/05/odruchy-oralne-u-noworodkow-i-niemowlat.html  Kiedy rozpoczynałam specjalizację z  wczesnej interwencji logopedycznej – mimo szczerych chęci do nauki –  mieliśmy bardzo ograniczoną literaturę z zakresu wczesnej stymulacji  właśnie. Głównie były to książki zagranicznych autorów. Wiele naszych  rodzimych źródeł było już mocno nieaktualnych. Dużej dawki wiedzy  dostarczały medyczne podręczniki dla położnych, fizjoterapeutów,  stomatologów, ortodontów. Jednak one, choć odpowiadały na wiele pytań,  nie omawiały tematyki rozwoju poszczególnych funkcji i reakcji  odruchowych z punktu widzenia logopedy. Musieliśmy wyciągnąć z nich jak  najwięcej informacji przydatnych w naszej pracy. Kilka lat później,  podczas specjalizacji z neurologopedii, temat wyglądał już nieco lepiej.  Zaczęły pojawiać się bardzo wartościowe książki i artykuły z zakresu  wczesnej stymulacji logopedycznej/neurologopedycznej niemowląt. To  wielka radość dla kolejnych pokoleń młodych logopedów, że powstaje coraz  więcej nowych publikacji zapełniających lukę na polskim rynku  wydawniczym. Zwłaszcza, że mamy wielu wspaniałych specjalistów, od  których możemy uczyć się podczas szkoleń, warsztatów, staży. I gorąco do  tego zachęcam.Jedną z bardzo wartościowych książek, która niedawno pojawiła się w księgarniach jest książka dr Miry Rządzkiej Odruchy oralne u noworodków i niemowląt. Diagnoza i stymulacja.  Książka bardzo potrzebna i co najważniejsze – oparta na solidnych  badaniach i najnowszej wiedzy! Autorka odnosi się do informacji jakie  mieliśmy dotychczas i wychodzi im naprzeciw, dając jednocześnie zupełnie  nowe spojrzenie na wiele obszarów z zakresu rozwoju dziecka. Obala  wiele mitów, które są nadal powielane przez wielu specjalistów.Książka porusza temat nie tylko rozwoju i  znaczenia samych odruchów oralnych. Autorka bardzo dużo mówi o tym jak  dany odruch badać, jak wygląda jego normatywny wzorzec, a jak  nieprawidłowa reakcja oraz w jaki sposób możemy ułatwić dziecku bardziej  komfortowe funkcjonowanie. W sposób szczególny skupia się również na  dzieciach z Zespołem Downa oraz z cytomegalią wrodzoną.  Przedstawia  propozycje działań terapeutycznych, które warto zastosować w  poszczególnych sytuacjach. Jako załącznik do książki otrzymujemy  opracowaną przez dr Rządzką Kartę badania prymitywnych noworodkowych reakcji oralnych (PNR).Książkę polecam nie tylko  logopedom i neurologopedom rozpoczynającym swoją przygodę z wczesną  interwencją, ale również tym, którzy już długo pracują z niemowlętami i  zależy im na stałym rozwoju zawodowym, jakim jest niewątpliwie sięganie  do najnowszych badań, uaktualnianie i konfrontowanie swojej wiedzy.  Oczywiście praca z noworodkami, czy niemowlętami wymaga stałego  zdobywania doświadczenia. Żadna książka nie zastąpi lat praktyki, nie da  gotowych rozwiązań pasujących do każdego dziecka. Jednak jestem  przekonana, że ta książka otwiera oczy na wiele zagadnień, pomaga  utrwalić wiedzę, obala wiele mitów i prowokuje tym samym do zawodowej  refleksji.źródło: http://ulogopedy.pl/portfolio/odruchy-oralne-u-noworodkow-i-niemowlat/   O korzyściach płynących z karmienia piersią nie trzeba nikogo  przekonywać. Co jednak w sytuacji, kiedy pojawiają się problemy z  przyjmowaniem pokarmu drogą oralną. Rezultat jest taki, że bardzo szybko  odstawiamy również dziecko od piersi, tyle tylko, że problemy mogą mieć  swoje źródło głębiej, zaś nierozpoznane mogą skutkować wieloma  konsekwencjami, m.in. związanymi z rozwojem mowy. Zaburzenia pobierania pokarmu często towarzyszą  bowiem innym, znacznie głębszym problemom rozwojowym. Nawet, jeśli  występują w izolacji i stanowią jedynie efekt niewielkich  nieprawidłowości anatomicznych czy niewłaściwej pozycji do poboru  pokarmu, trzeba się im wnikliwie przyjrzeć. O tym, co powinno nas  zaniepokoić, o badaniu i terapii pisze Mira Rządzka, doktor nauk o  zdrowiu, neurologopedia, specjalizująca się m.in. we wczesnych  oddziaływaniach neurologopedycznych u noworodków i niemowląt z  zaburzeniami oralnymi. Jej książka pt. „Odruchy oralne u noworodków i  niemowląt. Diagnoza i stymulacja”, opublikowana nakładem Oficyny  Wydawniczej IMPULS, to niezwykle cenna pozycja nie tylko dla logopedów i  neurologopedów, ale również specjalistów laktacyjnych, położonych,  neurologów czy pediatrów. Po książkę sięgnąć powinni również studenci  kierunków, mających związek z szeroko pojętą opieką nad dzieckiem tak,  by wiedzieli na co powinni zwrócić uwagę i mogli odpowiednio wcześnie  zainterweniować.  Książka składa się z sześciu rozdziałów oraz posłowia, które dzielą  książkę na dwie części – teoretyczną, wprowadzająca nas w tematykę PNR  oraz praktyczną, obejmującą wyniki badań, a także prezentujących możliwe  działania terapeutyczne. Dzięki obszernemu wprowadzeniu w temat  przekonujemy się, jak wielkie znaczenie ma diagnostyka  neurologopedyczna, w jaki sposób rozwijają się odruchowe reakcje oralne w  okresie prenatalnym, a także poznajemy determinanty dojrzałości do  karmienia. Szczegółowo zostały tu omówione normatywne odruchowe reakcje  oralne i ich ewolucja, począwszy od odruchowej reakcji ssania i  połykania po odruchową reakcję lateralna, a także warunki anatomiczne i  spoczynkowe układu oralnego w noworodków i niemowląt. Autorka pisze  również o specyfice odruchów oralnych u noworodków i niemowląt z  zespołem Downa i cytomegalią.  Rozdział drugi prezentuje nam założenia i cel pracy, którym było m.in.  ustalenie i opisanie najczęściej występujących zaburzeń odruchowych  reakcji oralnych w badanej grupie, zbadanie jakości tych zaburzonych  reakcji. W kolejnych rozdziałach autorka charakteryzuje grupę badanych  noworodków oraz niemowląt i dokładnie opisuje zastosowane metody badań,  prezentując jednocześnie niezwykle cenny dla odbiorców materiał, czyli  kartę badania odruchów, oczekiwane reakcje i oceniane momenty  strategiczne. Rządzka dzieli się z nami również zastosowanymi technikami  stymulacyjnymi, m.in. autorską propozycją stymulacji mioterapeutycznej  oraz aktywowaniem oczekiwanych ruchów za pomocą bodźców taktylnych.  Czwarty rozdział stanowi dokładne omówienie wyników badań, z  wyszczególnieniem patologii odruchowych reakcji oralnych oraz  nieprawidłowości w realizacji odruchowych reakcji oralnych spowodowanych  wadami anatomicznymi. Autorka opisuje tu również efekty stymulacji  zaburzonych odruchowych reakcji oralnych, a także wybrane problemy  dotyczące w badanym zakresie dzieci z zespołem Downa i cytomegalią.  Kolejny rozdział stanowi dyskusja na badany temat i zwrócenie uwagi, że  pomimo rozwoju medycyny, problem zaburzeń w przyjmowaniu  pokarmu, wciąż  pozostaje obszarem wymagającym szeregu badań. Autorka podkreśla również  znaczenie fazy preoralnej oraz sekwencyjności realizacji odruchów i  poboru pokarmu w stymulacji zmierzającej do postępów w karmieniu. W  ostatnim rozdziale Rządzka omawia również wnioski wyciągnięte z badań,  co stanowić może nie tylko bodziec do modyfikacji dotychczasowych  oddziaływań terapeutycznych, a także inspirację do dalszych badań.  Zawartość merytoryczna książki, a także jej praktyczna wymowa czyni  pozycję tę niezwykle cenną dla wszystkich osób pracujących z noworodkami  i niemowlętami. Jednocześnie lektura pozycji „Odruchy oralne u  noworodków i niemowląt. Diagnoza i stymulacja” pokazuje, że w badanym  przez autorkę temacie wiele jest jeszcze do zrobienia.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/08/mira-rzadzka-odruchy-oralne-u.html   ";37.00;"Wydanie II, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 116 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-838-8.jpg
"Adolphe SAX i muzyka saksofonowa XIX wieku";;"Dariusz Samól ";978-83-8095-833-3;;"Premiera wydawnicza 2020!To pierwsza tak obszerna  praca w języku polskim prezentująca szczegółowe informacje o  konstruktorze Adolphie Saxie, a także początkach profesjonalnego  szkolnictwa muzycznego we Francji. To pasjonująca opowieść o życiu i twórczości belgijskiego budowniczego instrumentów i wynalazcy saksofonów. To także kompendium wiedzy na temat literatury saksofonowej XIX wieku.Na tę publikację środowisko muzyczne w Polsce czekało wiele lat! Obowiązkowa książka dla każdego saksofonisty!prof. dr hab. Paweł Gusnar Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w WarszawieNiniejsza monografia, poświęcona wybitnemu belgijskiemu  konstruktorowi instrumentów muzycznych, wynalazcy saksofonu oraz innych  instrumentów dętych jest jedyną w swoim rodzaju pozycją literatury  naukowej i popularyzatorskiej pióra polskiego autora. Dzięki głęboko  przemyślanej metodologii narracyjnej autor stworzył publikację  spełniającą najwyższe standardy właściwe dla tego rodzaju piśmiennictwa.  [...]prof. Mieczysław Stachura Akademia Muzyczna we WrocławiuOd dziesiątków lat melomani w Polsce z rosnącym zainteresowaniem  słuchają muzyki wykonywanej na saksofonie. Wystarczy włączyć właściwy  kanał radiowy czy telewizyjny lub poszperać w internecie i już można  rozkoszować się dźwiękami tego instrumentu, słuchając zarówno muzyki  jazzowej, popularnej, jak i klasycznej. Nietrudno też znaleźć koncerty,  dzięki którym saksofonu można posłuchać na żywo, choć z ubolewaniem  trzeba zauważyć, iż prawie w ogóle nie ma go w programach koncertowych  muzyki poważnej. Pomimo stosunkowo dużego zasobu literatury solowej  i kameralnej, a także coraz większej liczby wykonawców prezentujących  wysoki poziom artystyczny obecność saksofonu zarówno w mediach, jak i na  koncertach muzyki poważnej jest rzadka. Z żalem stwierdzam, że  (szczególnie w naszym kraju) klasyczna muzyka saksofonowa wciąż jest  traktowana jako pewna ciekawostka i z trudem toruje sobie drogę do sal  koncertowych.Mimo dużej popularności saksofonu w pewnych gatunkach muzycznych  niewielu melomanów kojarzy ten instrument z nazwiskiem jego wynalazcy.  Jeszcze mniej osób wie, że od trzech pierwszych liter tego nazwiska  nazwę wzięły nie tylko skonstruowany przez Adolphe’a Saxa saksofon (fr.  saxophone), ale także sakshorn (fr. saxhorn) i kilka innych, często  zapomnianych już instrumentów. Literatura poświęcona dokonaniom  genialnego konstruktora i historii saksofonu jest w naszym kraju bardzo  ograniczona. Jedynym polskojęzycznym wydawnictwem, które w pewnym  zakresie porusza ten temat, jest książka Davida Pitucha Saksofon od A do  Z wydana nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2000 roku.Do napisania niniejszej książki skłoniły mnie dwa główne bodźce.  Pierwszy z nich to głęboki podziw zarówno dla geniuszu jej bohatera, jak  i dla jego niezwykłej siły charakteru i przebogatej osobowości. Drugi  to pragnienie przybliżenia czytelnikowi tej niezwykłej postaci oraz  całego spektrum zdarzeń i zjawisk współtworzących okres, w którym  przyszło mu żyć i pracować. Pozwoli to poznać kulisy powstawania jego  wiekopomnych wynalazków, niezrealizowanych idei, a także „zwyczajnych”  udoskonaleń istniejących już instrumentów. Czytelnik znajdzie się  w samym środku dramatycznych zdarzeń, w które uwikłany był Adolphe Sax.Nie mogło w tej publikacji zabraknąć rozdziału o pierwszych gwiazdach  muzyki saksofonowej. Przedstawiam pokrótce fascynujące losy ludzi  działających w niezwykłych czasach, których życiowa droga mocno splotła  się z saksofonem....Autor  ";;"PrzedmowaWstęp WprowadzenieRozdział I • Rodzinne DinantRozdział II • Charles Sax. Dinant – Bruksela – ParyżRozdział III • Adolphe Sax. Dzieciństwo i młodośćRozdział IV • Paryż. Pierwsze sukcesy i zagrożeniaRozdział V • Porażki i tryumfyRozdział VI • W labiryncieRozdział VII • W walce z chorobą i nieuczciwą konkurencjąRozdział VIII • Schyłek działalności Adolphe’a Saxa Następne pokoleniaRozdział IX • Saksofon Trwałe dziedzictwo Adolphe’a SaxaRozdział X • Pierwsi wirtuozi saksofonu Saksofon za oceanemRozdział XI • Pierwsi kompozytorzy piszący muzykę na saksofonZakończenieAdolphe Sax and Saxophone Music in 19th century A summaryLista kompozytorów XIX wieku piszących na saksofon solo i saksofonowe zespoły kameralneIndeks nazwiskBilbiografiaŹródła ilustracji zamieszczonych w książce ";"To pierwsza tak obszerna praca w języku polskim  prezentująca szczegółowe informacje o konstruktorze Adolphie Saxie, a  także początkach profesjonalnego szkolnictwa muzycznego we Francji. To pasjonująca opowieść o życiu i twórczości belgijskiego budowniczego instrumentów i wynalazcy saksofonów. To także kompendium wiedzy na temat literatury saksofonowej XIX wieku. Na tę publikację środowisko muzyczne w Polsce czekało wiele lat! Obowiązkowa książka dla każdego saksofonisty!prof. dr hab. Paweł Gusnar Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w WarszawieWieloletnie  badania prof. dra hab. Dariusza Samóla w dziedzinie muzyki saksofonowej  zaowocowały jego kolejną książką – Adolphe Sax i muzyka saksofonowa XIX  wieku. Bogata bibliografia, wytrwałość i dociekliwość autora w poszukiwaniu, ba – tropieniu nieznanych lub zapomnianych faktów, rzetelność warsztatu naukowego  i solidność pisarska to wielkie atuty publikacji. Clou stanowi język  autora – mimo swej naukowości bardzo obrazowy, komunikatywny i  przystępny nawet dla mniej zorientowanego Czytelnika. Publikacja ta to  zupełne novum na polskim rynku monograficznym.prof. dr hab. Bogusław Rottermund Akademia Sztuki w Szczecinie";79.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format 144×205, ";"Objętość 374 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-833-3.jpg
"RODO - GDPR";"Obowiązkowa dokumentacja przetwarzania danych osobowych z punktu widzenia administratora";"Jakub Rzymowski";978-83-8095-698-8;;"Obowiązkowa dokumentacja przetwarzania danych osobowych z punktu widzenia administratora.Na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych trzeba było prowadzić  pewne dokumenty dotyczące bezpieczeństwa, przetwarzanych danych  osobowych. Na gruncie RODO również trzeba prowadzić pewne dokumenty,  różnią się one jednak od dokumentów znanych z UODO. Dokumenty, które  należy prowadzić na gruncie RODO opisane są w niniejszej książce.  Korzystanie z książki wymaga pewnej wiedzy w zakresie RODO i w zakresie  ogólniej pojętej ochrony danych osobowych.WprowadzenieOchrona danych osobowych jest dziś, z unijnej perspektywy, zjawiskiem  znanym i powszechnym. Przez wiele lat ochronę danych osobowych  powszechnie kojarzono w Polsce z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o  ochronie danych osobowych3 (dalej i wyżej w książce: UODO). Skojarzenie  było właściwe, należy jednak pamiętać, że UODO była recepcją Dyrektywy  95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w  sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych  osobowych i swobodnego przepływu tych danych4 (dalej w książce:  Dyrektywa 95/46/WE). Parlament Europejski i Rada wydali Dyrektywę  95/46/WE, a polski Parlament wydał UODO, w ten sposób przyjmując do  polskiego porządku prawnego wskazaną dyrektywę. [...]  ";;;-;120.00;"Wydanie I, Kraków 2019, ";"Format B5, ";"Objętość 388 stron, ";"Oprawa miękka, klejona";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-698-8.jpg
"Praktyczny poradnik terapii wad wymowy ";"U dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym";"Sandra Glej";978-83-8095-855-5;;"                                                                                                                                                                                                                                                            Nagroda nr 1: Najlepsza Książka  Roku 2018 w kategorii „Poradnik” autorstwa Sandry Glej za książkę Praktyczny poradnik terapii wad wymowy".                                                                         Nagroda nr 2: Najlepsza Książka  na Jesień 2018 w kategorii „Dla rodziców” autorstwa Sandry Glej za książkę Praktyczny poradnik terapii wad wymowy"                                                                        Rodzicom, jurorzy i internauci plebiscytu Najlepsza Książka Roku i NK na Jesień zgodnie proponują sięgnięcie po książkę Sandry Glej Praktyczny poradnik terapii wad wymowy (wydawnictwa “Impuls“)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Poradnik  został napisany z myślą o początkujących logopedach, którzy prosto po  studiach trafili do zacisznego gabinetu logopedycznego i rozpoczynają  pracę pełni wiedzy oraz nadziei. Autorka uważa, że pomocny może być  także dla logopedów praktyków, nauczycieli i rodziców.                                                 Celem  Autorki było usystematyzowanie i podanie najważniejszych praktycznych  informacji oraz wskazówek potrzebnych w codziennej praktyce i terapii.  Wszystko zostało napisane w jak najbardziej przejrzystej formie, aby  ułatwiać korzystanie z poradnika i żeby służył on w razie trudności na  każdym kroku.                                                Impulsem  do stworzenia książki było niezadowolenie z dostępnej literatury  logopedycznej, w której ciągle  czegoś brakowało: albo forma była  nieprzejrzysta, albo zgromadzony materiał wyrazowy był niedobrany  właściwe, przez co sama Autorka poświęcała dużą część swojego czasu na  wyszukiwanie odpowiednich wyrazów do ćwiczeń. Zdaje sobie sprawę z tego,  że nie wszystkie wyrazy, które pojawiły się w poradniku, będą  zrozumiałe zarówno dla dziecka, jak i rodzica, ale będzie to dobra  okazja do poszerzenia słownika czynnego oraz biernego. Najważniejsze  jednak jest to, aby dziecko potrafiło prawidłowo powtórzyć ćwiczoną  głoskę w danym wyrazie. Oczywiście będą wyrazy łatwiejsze i trudniejsze,  które wedle uznania można pominąć lub z nich skorzystać w przypadku  wyczerpania listy wyrazów łatwiejszych do wymówienia. Wiele czasu  i uwagi Autorki skupiło się na wyborze materiału wyrazowego, który  został dobrany bardzo dokładnie. Został on w większości przypadków  uporządkowany według powtarzającego się schematu: głoska, sylaby, wyrazy  z uwzględnieniem podziału na fazy artykulacyjne – występowanie głoski  w nagłosie, śródgłosie, wygłosie. Następnie miejscami występują wyrazy,  w których dana głoska pojawia się kilkakrotnie, dalej można natrafić na  wyrażenia dwuwyrazowe, a na końcu podane zostały krótsze i dłuższe  zdania do ćwiczeń utrwalających. Najbardziej zależało Autorce na tym,  aby w wyrazach znajdowała się ćwiczona głoska w otoczeniu tylko  samogłosek albo spółgłosek łatwych do wymówienia dla dziecka.                                                                         Kolejność  głosek nie jest przypadkowa. Według Autorki jest to optymalny układ: od  najłatwiejszych do najtrudniejszych głosek do opanowania dla dziecka.  Kierowała się kryterium rozwoju mowy dziecka zaproponowanym przez Leona  Kaczmarka (w nawiasie podane zostały lata ramowo):                                                1.    Okres melodii (0–1) – dziecko poprawnie wymawia  samogłoski [a, e], niekiedy i oraz spółgłoski [m, b, n, t, d] oraz  półsamogłoskę [j].                                                2.    Okres wyrazu (1–2) – dziecko wymawia wszystkie samogłoski ustne                         [i, y, e, a, o, u] oraz [p, p´, b, m, t, t´, d, n, ń, k, k´], niekiedy [c, ć, ś].                                                3.    Okres zdania (2–3) – dziecko wymawia wszystkie  samogłoski [i, y, e, ę, a, o, ą, u], wszystkie spółgłoski wargowe twarde  i zmiękczone [p, p´, b, b´, m, m´], wargowo-zębowe twarde i zmiękczone  [f, f´, w, w´], środkowojęzykowe [ś, ź, ć, dź, ń], tylnojęzykowe zwarte  twarde i zmiękczone [k, k´, g, g´] oraz szczelinową [ch], z  przedniojęzykowych zębowych zwarte [t, d] oraz półotwartą [n], z  przedniojęzykowych dziąsłowych półotwartych [l, l´], a z półsamogłosek  [ł, j]. Pojawić się mogą także przedniojęzykowe zębowe [s, z, c, dz] czy  dziąsłowe [sz, ż, cz, dż].                                                                        4.    Okres swoistej mowy dziecięcej (3–7) – w wieku 3–4 lat  utrwalają się spółgłoski przedniojęzykowe zębowe [s, z, c, dz], a w  wieku 4–5 lat przedniojęzykowe dziąsłowe [sz, ż, cz, dż] oraz spółgłoska  przedniojęzykowa dziąsłowa [r]. A już w wieku 5–6 lat dziecko powinno  potrafić wymówić pełny zasób głosek języka polskiego, jednak należy  pamiętać, że do wieku 6–7 lat może się utrwalać wymowa spółgłoski  przedniojęzykowej dziąsłowej [r].                                                                        W praktyce należy posługiwać się tą klasyfikacją i przyjąć, że:                        –     do 3. r.ż. dziecko powinno wymawiać: [i, y, e, ę, a, o, ą, u, p, p´, b,  b´, m, m´, f, f´, w, w´, k, k´, g, g´, ch, t, d, n, ń, l, l´, ł, j, ś,  ź, ć, dź],                        –    do 4. r.ż. to co do 3. r.ż. + [s, z, c, dz],                        –    do 5. r.ż. to co do 4. r.ż. + [sz, ż, cz, dż],                        –    do 6.–7. r.ż. to co do 5. r.ż. + [r].                                                                        Na koniec należy dodać, że warto zwrócić szczególną uwagę na  przypisy zawierające cenne informacje praktyczne, które niejednokrotnie  okażą się pomocne w trakcie prowadzenia terapii logopedycznej.                                                                                                                                     Książka dostępna również w wersji elektronicznej - ebook.                         Pobierz darmowy fragment w formacie ebook: ePub i MOBI:                                                                                                          ";;"Wstęp        O czym zawsze należy pamiętać   Zestaw ćwiczeń do wykonywania podczas terapii logopedycznej   SamogłoskiSamogłoska A      Samogłoska E       Samogłoska O       Samogłoska U/Ó       Samogłoska I      Samogłoska Y       Samogłoska Ą       Samogłoska Ę       SpółgłoskiSpółgłoska P       Spółgłoska B      Spółgłoska M       Spółgłoska F      Spółgłoska W      Spółgłoska T     Spółgłoska D      Spółgłoska N     Spółgłoska Ń/N´       Spółgłoska L       Spółgłoska J      Spółgłoska Ł     Spółgłoska K      Spółgłoska G     Spółgłoska H/CH    Szereg ciszącySpółgłoska Ś       Spółgłoska Ć       Spółgłoska Ź     Spółgłoska DŹ      Różnicowanie i utrwalanie głosek szeregu ciszącego     Szereg syczącySpółgłoska S      Spółgłoska C      Spółgłoska Z       Spółgłoska DZ      Różnicowanie i utrwalanie głosek szeregu syczącego     Szereg szumiącySpółgłoska SZ      Spółgłoska CZ       Spółgłoska Ż/RZ    Spółgłoska DŻ      Różnicowanie i utrwalanie głosek trzech szeregówRóżnicowanie głosek szeregu szumiącego       Różnicowanie głosek trzech szeregów    Spółgłoska drżąca dziąsłowa Spółgłoska R     Mowa bezdźwięcznaSpółgłoska W/W´      Spółgłoska Z     Spółgłoska Ż     Spółgłoska Ź      Spółgłoska DZ    Spółgłoska DŻ     Spółgłoska DŹ      Spółgłoska B/B´      Spółgłoska D/D´      Spółgłoska G/G´      Bibliografia      ";-;38.00;"Wydanie II, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 120 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-855-5.jpg
"Jak to możliwe?";;"Henryk  Grabowski";978-83-8095-847-0;;"Przekazujemy w ręce  Czytelnika czwarty zbiorek felietonów Autora, które od kilkunastu lat  publikuje systematycznie w „Forum Akademickim” oraz sporadycznie w  innych czasopismach. Zawartość poprzednich publikacji dawała się ująć w pewne grupy  tematyczne, jak np. nauka, szkolnictwo wyższe, powszechna edukacja,  kształcenie nauczycieli, sport. Niniejszy tomik nie spełnia kryteriów  takiej systematyzacji. Stąd tytuł: Spostrzeżenia różne.Tym, co jest wspólne dla zamieszczonych tutaj felietonów, jest ich  skromna objętość, która nie przekracza 400 słów. Pozwala to na całkowitą  dowolność w kolejności czytania poszczególnych tekstów oraz powoduje,  że nie potrzeba do tego specjalnych warunków. To tak, jak z jednorazową  przekąską, którą można wybrać na przyjęciu typu standing party z  dowolnej tacy – nie trzeba zasiadać do stołu, by ją skonsumować. W  dzisiejszych zabieganych czasach i przy dominacji kultury obrazkowej  może to być zachęta dla potencjalnych Czytelników, którym nisko się  kłaniam.   ";;"Zamiast wstępu       Kim jest człowiek?       Słabość demokracji       Siła demokracji      Wiara i wiedza       Meandry władzy       Reforma czy deformacja edukacji?       A nie mówiłem?      Lepiej nie będzie       Jest wyjście       Autorytet i władza       O tolerancji       O semantycznej hipokryzji       Czy zabijanie może być sztuką?      W niewoli reklam     Kultura a cywilizacja       Szczypta filozofii      Dusza – co to takiego?      Czy człowiek to brzmi dumnie?       Samczy faszyzm       O popularności       W chorym ciele zdrowy duch      Stereotypy     O dojrzałości       Inwolucja kryteriów awansu akademickiegoNie ma lekko      Ryzykowna decyzja       Zgroza i obrzydzenie      Historia pewnego przymiotnika       Starość – instrukcja obsługi      Iluminacje       Kim jest antyintelektualista?       Dlaczego trzeba umierać?       Oblicza bezczelności       Wazeliniarstwo       Pomundialowe reminiscencje       Pochwała przeciętności      Nie dajmy się zwariować      Nie wystarczy opisać zło, trzeba wskazać jego źródło      Rozbój w biały dzień       Końcówka       Demokracja patologiczna     Nie oczekujmy wdzięczności       Mądrości życiowe     Warto gotować      Iluzoryczne życie      Pragnienie czy spełnienie      Quo vadis, szkoło?     Psychologia na co dzień     Memento mori      Wiedza, która łagodzi obyczaje     Tolerancja – pobłażanie czy poszanowanie      Jak to możliwe     Milczenie, które jest złotem      Grzech uogólniania      Cudów nie ma      Tak było     Dylematy szkolnej edukacji    Rasizm, szowinizm, homofobia  Empiryczna weryfikacja myśli Platona     Jeszcze o polityce     Nie wiem, ale";-;28.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 134 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-847-0.jpg
"Społeczno-pedagogiczne i kulturowe konteksty migracji dzieci";"Między globalnym wykluczeniem a walką o godność";"Łukasz  Albański";978-83-8095-772-5;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-book Książka Społeczno-kulturowe implikacje migracji dzieci  stanowi rozwinięcie moich analiz i badań dotyczących kulturowych,  społecznych i pedagogicznych kontekstów dzieciństwa w sytuacji różnicy  kulturowej i odmienności etnicznej, zawartych w poprzedniej publikacji Adopcja międzyrasowa  (2018). W niniejszej pracy staram się przede wszystkim określić  społeczno-kulturowe warunki i następstwa migracji osób małoletnich. Ze  względu na podjęty w książce temat, na jej stronach często odwołuję się  do kategorii dzieciństwa i znaczenia relacji dziecko – dorosły. Dziecko  jest ważnym podmiotem refleksji pedagogicznej, a dzieciństwo przedmiotem  rozważań w pracach polskich pedagogów. Chociaż studia nad dzieciństwem  są zazwyczaj przyporządkowane do obszarów pedagogiki społecznej lub  pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, to niewątpliwie w tradycji  polskiej myśli pedagogicznej istnieje zakorzenione przekonanie o  słuszności stwierdzenia Janusza Korczaka, że […] to jeden z najzłośliwszych błędów sądzić, że pedagogika jest  nauką o dziecku, a nie o człowieku… Nie ma dzieci – są ludzie; ale o  innej skali pojęć, innym zasobie doświadczenia, innych popędach, innej  grze uczuć (Cyt. za: Śliwerski, 2007: 23).Jestem przekonany, że słowa Korczaka są zachętą do wielowymiarowego  spojrzenia na dziecko i dzieciństwo, czyli spojrzenia, które wykracza  poza istniejące podziały, klasyfikacje i zdroworozsądkowe  uzasadnienia.[...]W niniejszej publikacji staram się dokonać wszechstronnej analizy  zjawiska migracji dzieci z naciskiem na specyfikę migracji osób  małoletnich, warunki i następstwa tych migracji, nie dając jednak  żadnych ostatecznych rozstrzygnięć oraz nie roszcząc sobie prawa do  całościowego opisu zjawiska. Jestem też świadomy tego, że dokonany  przeze mnie wybór typów migracji dziecięcych zawęża dyskusję do  specyficznych przypadków dzieci, które są w procesie migracji  wykluczone, odrzucone i wykorzystane przez dorosłych. Zaprezentowany w  pracy obraz dzieciństwa może przez to wydawać się Czytelnikowi  nadzwyczaj pesymistyczny. Moim celem było jednak wskazanie, w jaki  sposób niektórzy małoletni migranci są uwikłani w różnego rodzaju  relacje i sytuacje społeczne. Idąc za postulatem Korczaka, żeby w  dziecku zobaczyć przede wszystkim człowieka, starałem się zdekonstruować  dyskursy, towarzyszące dziecięcym migracjom, tworzące czasami błędne  oczekiwania w stosunku do konstruktu dziecka migranta oraz wskazać, że  dla praktyki pedagogicznej, zarówno w wymiarze aktualnym, jak i w  biograficznym, osobne, wyizolowane dziecko migrant nie istnieje. Akcent  na relacje w otoczeniu dziecka oraz uwikłanie tych relacji w  społeczno-kulturowe konteksty funkcjonowania migracji są istotnymi  elementami zrozumienia dynamiki zjawiska migracji dzieci...Autor (fragment Wstępu)  ";;"Wstęp       1. Przywiązanie i przynależność jako dwa fundamenty myślenia o dzieciństwie     1.1. Dzieciństwo znormalizowane: rozwój i wychowanie      1.2. Dzieciństwo uniwersalne: prawa dziecka      1.3. Dzieciństwo jako konstrukt społeczny   1.4. Kulturowe definicje dzieciństwa      1.5. Podsumowanie        2. Dziecko jako aktor społeczny      2.1. Społeczna wartość dzieciństwa       2.2. Dziecko jako przyszły dorosły       2.3. Dorosłość i liminalność procesu dorastania     2.4. Podsumowanie       3. Dziecko jako migrant       3.1. Opis kontekstu migracyjnego małoletnich migrantów    3.2. Priorytet: łączenie członków rodziny       3.3. Realia: rozdzieleni członkowie rodzin migrantów      3.4. Podsumowanie       4. Obywatelstwo dziecka      4.1. Obywatelstwo niepełne?       4.2. Kiedy status prawny dzieli członków rodziny na legalnych i nielegalnych    4.3. Obywatelstwo przysługujące z urodzenia   4.4. Podsumowanie    5. Samodzielnie migrujące osoby małoletnie: wiktymizacja i zagrożenie wykluczeniem     5.1. Ryzykowna podróż    5.2. Dzieci w obozach dla uchodźców     5.3. Podsumowanie     6. Szkoła jako przestrzeń przynależności i wykluczenia     6.1. Publiczna szkoła – ostoja dla dziecka migranta w świecie niepewności?    6.2. Asymilacja i niepewny status migranta      6.3. Aspiracje edukacyjne a nieuregulowany prawnie status migranta      6.4. Podsumowanie   7. Adopcja międzynarodowa, usługi reprodukcyjne i handel dziećmi    7.1. Spór o znaczenie adopcji międzynarodowej    7.2. Handel dziećmi, nielegalna adopcja i rynek usług medycznych      7.3. Dziecko w sieci przestępców      7.4. Podsumowanie    8. Meandry sprawiedliwości społecznej: dzieci żołnierze    8.1. Dziecko żołnierz – odhumanizowany obraz dzieciństwa   8.2. Dylematy z pola walki     8.3. Dziewczyny żołnierki      8.4. Podsumowanie    9. Śmierć małego migranta    9.1. Obrazy śmierci, obrazy solidarności międzyludzkiej   9.2. Trauma migracji, trauma śmierci    9.3. Podsumowanie      Uwagi końcowe i rekomendacje dla praktyki pedagogicznej     Bibliografia";"Bez wątpienia książka ta z dużym powodzeniem łapie w  „diagnostyczną kamerę” społeczno-kulturowe implikacje migracji dzieci, a  wielokontekstowy obraz, który czytelnik uzyskuje, jest zarówno bardzo  przekonujący, jak i interesujący […]. Trzeba także zwrócić uwagę na  fakt, iż doktor Łukasz Albański nie konfrontuje w swojej książce  wyłaniających się z jej analiz obrazów tytułowego problemu z  jakimkolwiek dyskursem „idealnym”, czy „postulowanym”. Jest to jednak  także książka zdecydowanie zorientowana na wartości, nawiązująca do  najlepszych wzorów pedagogicznych w tym zakresie – z jednej stronie  pedagogiki społecznej, z drugiej pedagogiki krytycznej. I to nadaje jej,  moim zdaniem, dodatkowy walor […]. Jest to książka pod każdym względem  bardzo dobra, świadcząca jak najlepiej o kompetencjach Autora w sferze  prowadzenia dyskursu naukowego. Dr Łukasz Albański podnosi w niej,  analizuje i interpretuje problem bardzo oryginalny, wnosząc duży wkład  we współczesne studia pedagogiczne.Fragment recenzji prof. zw. dr. hab. Zbyszko Melosika  ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 232 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-772-5.jpg
"Edukacja kulturalna";"Konteksty, podejścia, trudności, potencjały";"Sylwia  Słowińska";978-83-8095-796-1;;"Premiera wydawnicza 2020!Książka dotyczy edukacji  kulturalnej pojmowanej jako edukacja w kulturze przez kulturę i do  kultury. Aktualnie podkreśla się istotną rolę tego rodzaju oddziaływań  edukacyjnych ze względu na to, iż służą one nie tylko indywidualnemu  rozwojowi człowieka oraz przygotowywaniu go do uczestniczenia w  kulturze, lecz także mogą sięgać poza wymiar jednostkowy, odpowiadając  na określone potrzeby ponadindywidualne i przyczyniając się do zmiany  świata społecznego oraz jego demokratyzacji. Książka opiera się na  wynikach badań zrealizowanych w ramach pierwszej edycji programu  Narodowego Centrum Kultury Bardzo Młoda Kultura (2016-2018) na  terenie województwa lubuskiego. Jej celem jest ukazanie edukacji  kulturalnej z perspektywy osób w nią zaangażowanych – edukatorów  działających w ramach różnych sektorów: publicznego, prywatnego i non  profit; ulokowanych w obszarze oświaty, kultury i na ich styku;  pokazanie kim są edukatorzy kulturalni, jak pojmują i realizują edukację  kulturalną, jakie są uwarunkowania ich działań, co je ogranicza, a co  jest ich potencjałem.Książka składa się dwóch części. W pierwszej z nich różne podejścia  do edukacji kulturalnej obecne w refleksji naukowej zostały  zinterpretowane w kontekście orientacji na cele jednostkowe oraz  ponadjednostkowe. Znalazł się tu też przegląd prowadzonych w Polsce  badań empirycznych nad edukacją kulturalną, wskazujący na ujawniane w  nich istotne zjawiska i trendy, a także na obszary, które wciąż nie  zostały dobrze rozpoznane. Natomiast druga część monografii stanowi  prezentację wyników badań własnych. Zaczyna się ona od kwestii  związanych z tym, kim są uczestniczący w badaniach praktycy, w jakich  obszarach i dziedzinach działają. Autorka zwraca tu też uwagę na  biograficzny kontekst aktywności uczestników badań, który wiąże się z  odmiennymi ścieżkami stawania się edukatorem i osobistym zaangażowaniem  praktyków w określoną dziedzinę lub zjawisko kultury. Następnie  przedstawia instytucjonalny kontekst działania edukatorów: pozycję  edukacji kulturalnej wśród ich zadań zawodowych oraz często  niejednorodne i niejednoznaczne instytucjonalne usytuowanie edukatorów. W  kolejnych podrozdziałach opisana jest pozycja edukacji kulturalnej w  instytucjach reprezentowanych przez edukatorów (znacząca,  zmarginalizowana lub ambiwalentna), która ma decydujące znaczenie nie  tylko dla jakości i zakresu działań edukacyjnych podejmowanych przez  praktyków, ale także dla ich komfortu pracy, zaangażowania w zadania,  osobistej satysfakcji i poczucia uznania. Poruszony tu został też  problem zakresu autonomii edukatorów w kształtowaniu zajęć, jaką  przyznaje im instytucja. Następny rozdział książki poświęcony został  podejściom do edukacji kulturalnej wypracowanym przez praktyków, są to:  wprowadzanie do sztuki z akcentem na rozwój kreatywności i ekspresję;  rozwijanie człowieka przez aktywność twórczą; wprowadzanie dziecka w  kulturę symboliczną; edukacja do różnorodności kulturowej; przygotowanie  do aktywności artystycznej; przygotowanie do aktywności artystycznej z  komponentem wychowawczym; propagowanie wybranej dziedziny sztuki;  zakorzeniona w lokalnym dziedzictwie edukacja do kultury i przez  kulturę. Istotnym kontekstem interpretacji sposobów myślenia o edukacji  kulturalnej i działań w tym obszarze jest orientacja na cele  indywidualne i/ lub ponadindywidualne, prospołeczne. Znajduje to również  wyraz w przedstawionych w dalszej części książki formach powiązania  edukacji kulturalnej z kontekstem społecznym. Z podejściami do edukacji  kulturalnej wiążą się także style działania edukacyjnego (mentorski,  nauczycielski, animacyjny, nauczycielsko-animacyjny) oraz szczegółowe  sposoby pracy z uczestnikiem, które autorka przyporządkowała dwóm  odmiennym modelom pracy edukacyjnej – nauczaniu lub tworzeniu sytuacji  uczenia się. Ważną kwestią, poruszoną na zakończenie prezentacji wyników  badań, są trudności, jakie edukatorzy napotykają w swoje pracy. W  książce opisano pięć ich kategorii, mianowicie takie, które dotyczą  zaangażowania uczestników; uwarunkowań instytucjonalnych; reakcji  otoczenia społecznego; postaw rodziców oraz rozwiązań systemowych.  Pokazane zostały również stosowane przez praktyków sposoby radzenia  sobie z nimi.W Podsumowaniu znajdują się konkluzje oraz zalecenia  odnoszące się do słabości i potrzeb edukacji kulturalnej, które ujawniły  badania. Istotnym założeniem książki było wyeksponowanie, docenienie  oraz upowszechnienia interesujących, ważnych i wartościowych rozwiązań w  obrębie edukacji kulturalnej. Służyć temu mają liczne zawarte w  monografii opisy przypadków, ale także wyakcentowane na zakończenie  potencjały działalności edukacyjnej, realizowanej przez uczestników  badań, są to przede wszystkim. otwartość, powiązanie z kontekstem  lokalnym, „odczarowywanie” instytucji kultury, upodmiotowienie  uczestników, traktowanie edukacji kulturalnej jako przestrzeni dialogu i  kontaktów międzyludzkich, międzypokoleniowość działań, elastyczność,  zaangażowanie w sprawy ponadindywidualne. ";;"Wprowadzenie        Część 1. Edukacja kulturalna w refleksji i badaniach empirycznychRozdział  1. Pomiędzy orientacją na cele indywidualne a orientacją na cele  ponadjednostkowe – różnorodność ujęć edukacji kulturalnej    Rozdział 2. Zjawiska i tendencje w edukacji kulturalnej – obraz empiryczny       Część 2. Edukacja kulturalna z perspektywy praktyków Rozdział 1. Edukatorzy kulturalni i dziedziny oraz obszary ich aktywnościRozdział 2. Instytucjonalny kontekst działalności edukatorówRozdział 3. Sposoby rozumienia edukacji kulturalnej przez praktykówRozdział 4. Powiązanie edukacji kulturalnej z kontekstem społecznym  Rozdział 5. Style pracy z uczestnikiem i aranżacja metodyczna zajęć  Rozdział 6. Trudności w pracy edukatorów  Na zakończenie – o potrzebach i potencjałach edukacji kulturalnej  Bibliografia    Spis schematów i tabel  ";"prof. dr hab. Krystyna PankowskaUniwersytet Warszawski   Ta objętościowo niepozorna monografia kryje w sobie bardzo ciekawy  materiał poznawczy będący częściowo pokłosiem badań podjętych przez  Sylwię Słowińską w ramach programu Narodowego Centrum Kultury pt.  "Bardzo Młoda Kultura (2106 -2020".  Częściowo, ponieważ w  województwie zielonogórskim program ten nosił nazwę „Kultura Tędy”.  Operatorem programu było Centrum Animacji Kultury w Zielonej Górze, a  program składał się z czterech powiązanych ze sobą działań: badań,  szkoleń, sieciowania oraz jak pisze we Wstępie Słowiańska regrantingu.  Wyniki badań miały na celu potwierdzić: odkrycie potencjału ludzkiego,  monitorowanie podmiotów realizujących edukację kulturową w regionie,  promocję tzw. „dobrych praktyk, ewaluację podstawowych działań, a także  rekomendację skuteczniejszego działania. W następnych latach - 2017 -  2018 - przeprowadzono podobne rozpoznania z wykorzystaniem narzędzi  jakościowych. Nimi objęto głównie edukatorów kulturalnych, których  aktywność wpisywała się w formułę szeroko rozumianej edukacji w  kulturze, przez kulturę i do kultury. Celem było zdobycie informacji i  wiedzy na temat, kim są edukatorzy, jak pojmują swoją aktywność na tym  polu oraz jakie towarzyszą temu uwarunkowania . Plonem tych badań było  też zaprezentowanie wyróżniających się przedsięwzięć oraz wartych  upowszechniania sposobów działań.W ramach badań przeprowadzono 30  indywidualnych wywiadów z edukatorami pracującymi na co dzień z dziećmi  i młodzieżą szkolną, obserwacje konkretnych działań edukacyjnych.  Posiłkując się ekspertami wybrano wskazanych przez nich praktyków  kultury realizujących w województwie lubuskim w niekonwencjonalny sposób  edukację kulturalną.  Monografia składa się z dwóch części. W  pierwszej części autorka podjęła się zarysowania kontekstu teoretycznego  czyli refleksji nad stanem badań empirycznych jakie do tej pory objęły  edukację kulturalną, z postawieniem kropki na definicję edukacji  kulturalnej. Z tym, że autorka podzieliła ją na wspieranie  indywidualnego rozwoju kulturalnego jak i ponad indywidualnego.  Reasumując różne poglądy na ten temat najbardziej trafne wydaje się  twierdzenie Jakubowskiego, iż „edukacja kulturalna to przygotowanie  jednostki do samodzielnego i krytycznego poruszania się po kulturze  współczesnej, ze szczególnym akcentem na kulturę popularną”. W  drugiej części monografii Sylwia Słowińska przedstawiła nam  dotychczasowe wyniki badań empirycznych nad edukacją kulturalną  (kulturową) W Polsce, starając się wypunktować charakterystyczne  zjawiska i trendy oraz obszary, których do tej pory jeszcze w ten sposób  nie rozpoznano. Najbardziej interesująca dla mnie osobiście w  tym kontekście wydała się część druga, która jest prezentacją badań  własnych autorki w tej dziedzinie. I tak, przedstawiono tu  charakterystykę uczestników badań, a także obszary i dziedziny w jakich  działają. W rozdziale drugim Słowińska przedstawia nam także kontekst  biograficzny ich własnych działań, gdyż wiodły go do niego różne  osobiste ścieżki związane z ich osobistym rozwojem zawodowym. A w  kolejnych podrozdziałach opisuje rangę edukacji kulturalnej w  instytucjach, które reprezentują badani edukatorzy. W badaniach zwrócono  też uwagę na zakres samodzielności i komfortu działań edukacyjnych na  jaką pozwalały zatrudniające ich instytucje.W rozdziale trzecim  autorka prezentuje osiem podejść tzw, cząstkowych koncepcji do edukacji  kulturalnej zrekonstruowanych podczas analizy wywiadów z wybranymi  praktykami. W rozdziale czwartym wiąże Słowińska powiązania edukacji z  kontekstem społecznym przy czym prezentuje różne jego formy wypracowane  przez praktyków kultury. W piątym opisuje różne podejścia i style  działań edukacyjnych, a także szczególnie interesujące formy pracy z jej  uczestnikami. W szóstym ostatnim rozdziale koncentruje się na  trudnościach jakie stoją przed edukatorami w ich pracy. W podsumowaniu  zawarła zalecenia i konkluzje odnoszące się do słabości i potrzeb  edukacji kulturalnej, które ujawniły badania. Przy czym wyeksponowano na  plan pierwszy interesujące i warte propagowania rozwiązania edukacyjne i  propozycje. Bardzo ciekawa publikacja, tym bardziej, iż Narodowe  Centrum Kultury, co jakiś czas prowadzi nabór na kursy kształcące  edukatorów, a także realizuje około kulturalne projekty, łączące w sobie  tak teorię jak i praktykę. Smutne to, bo w moich czasach, każdy z nas  na własną rękę tropił w kulturze, to co mu odpowiadało, wpływało na nasz  indywidualny rozwój, kształtowało nasze gusta i potrzeby w tej  materii.  Wiem, żyjemy w zupełnie innych czasach, kiedy do  kultury musimy ludzi przekonywać, pokazywać im jej ponadczasowe wartości  nie tylko edukacyjne lecz też terapeutyczne. I właśnie ta ostatnia jej  rola wydaje się najbardziej przydatna dla rozwoju umysłowego i duchowego  młodzieży i dorosłych urodzonych już w XXI wieku.źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/edukacja-kulturalna";40.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 156 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-796-1.jpg
"Przecież jesteśmy!";"Homofobiczna przemoc w polskich szkołach – narracje gejów i lesbijek";"Pogorzelska Marzanna , Paweł Rudnicki ";978-83-8095-811-1;;"Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej e-bookPremiera I wydania 2020!We wspomnieniach każdej i  każdego z nas obecna jest szkoła. Utożsamiana z miejscem, ludźmi,  doświadczeniami. W obrazach ze szkolnej przeszłości pojawiają się  nauczyciele i nauczycielki, koledzy i koleżanki i różne historie z nimi  związane. Takie, których wspomnienia wywołują śmiech i radość, ale  również te, których chcielibyśmy się pozbyć za wszelką cenę…Książkę, zatytułowaną Przecież jesteśmy! Homofobiczna przemoc w polskich szkołach – narracje gejów i lesbijek,  Autorzy poświęcają szczególnemu rodzajowi wspomnień, a sam tytuł  zdradza wiele na ich temat. Również jego pierwsza część: Przecież  jesteśmy! – w zależności od tego, jak wypowiedziana – może wyrażać całą  paletę uczuć i postaw, może być zatem spokojnym oświadczeniem stanu  rzeczy, pełnym determinacji krzykiem, może być zrezygnowanym szeptem.  Jakkolwiek by ten zwrot nie wybrzmiał, ma przypominać, że osoby  homoseksualne są w naszych szkołach, mają w nich prawo do wyrażania  siebie i do opartego na szacunku funkcjonowania. Na publikację złożyły  się dwadzieścia dwa wywiady z uczniami i uczennicami, gejami i  lesbijkami, których dystynkcją stała się ich nieheteroseksualna  orientacja. I gdybyśmy – jako społeczeństwo – mieli za sobą poważne  (chociaż niełatwe) debaty na temat seksualności, praw reprodukcyjnych i  obywatelskich, a w szkołach merytoryczny program edukacji seksualnej  oraz właściwie przygotowanych do jego prowadzenia nauczycieli i  nauczycielki, nasza publikacja miałaby inny charakter... [...]Niniejsza publikacja składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym  opisujemy wybrane społeczne i kulturowe uwarunkowania, w których  funkcjonuje homoseksualna młodzież, zwracając uwagę na współzależność  zjawisk określanych terminami „homofobia”, „heteroseksizm” i  „heteronormatywność” oraz szkicując specyficznie polski kontekst. Składa  się nań zarówno podejście do kwestii homoseksualności w Polsce i w  polskiej szkole, jak i cechy tejże szkoły rzutujące na sytuację osób  nieheteroseksualnych. W rozdziale metodologicznym odnosimy się do  teoretycznych inspiracji naszych poszukiwań badawczych, brikolażu jako  przyjętej strategii interpretacji danych oraz kwestii związanych z  realizacją badania. Trzy kolejne rozdziały prezentują zebrany materiał  badawczy, który dotyczy kolejno: praktyk wytwarzania heteronormatywnej  kultury szkoły, przemocy i prześladowania oraz strategii podejmowanych  przez geje i lesbijki w sytuacjach mierzenia się z tymi zjawiskami. W  naszej publikacji odnosimy się także do kluczowego dla osób LGBT  procesu, jakim jest coming out, doświadczanych przez nich emocji oraz  nauczycielskich reakcji na opisywane zjawiska. Końcowy rozdział  poświęcony jest dyskusji, w której próbujemy odpowiedzieć na pytanie o  przyczyny dziejącego się w szkole zła oraz pokazać drogi jego obejścia.Chcielibyśmy, aby ta książka służyła nauczycielom i nauczycielkom. Bo  to Wy macie moc zmieniania świata, a w czterech ścianach Waszej klasy  możecie zrobić wszystko. Chcielibyśmy, abyście Wy, dawni lub obecni  uczniowie i uczennice, odnaleźli się w tej książce. Cokolwiek w niej  znajdziecie, użyjcie tego, aby wspierać tych, którym jest trudniej.A którzy przecież są!Opinie:Żadna szkoła nie może być „strefą wolną od LGBT”. Tymczasem  homoseksualni uczniowie i uczennice spotykają się w niej z pogardą i  przemocą. Jak to zmienić? Skąd się bierze zło w szkole? Ważna książka  autorstwa doświadczonych pedagogów przynosi opartą na faktach diagnozę  sytuacji i wskazówki, jak sobie z tym radzić. Polecam!Marta Abramowicz, reporterka i działaczka społecznaW odpowiedzi na kasandryczne wizje o ideologii LGBT+ duet  Pogorzelska i Rudnicki przedstawia prawdziwe historie nękanej młodzieży.  Dokumentując skalę przemocy i ignorancji w polskiej szkole, autorzy  pokazują, że kontekst społeczno-polityczny ma realne przełożenie na  życie uczniów. Znakomita i potrzebna monografia, która nie mogła ukazać  się w lepszym momencie.Robert Biedroń, poseł do Parlamentu EuropejskiegoSzkoła musi być bezpieczną przestrzenią dla wszystkich uczniów –  niezależnie od ich orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. To  pozornie oczywiste założenie nie znajduje jednak odzwierciedlenia w  rzeczywistości polskiego systemu oświaty. Młode osoby LGBT, zamiast ze  wsparciem i akceptacją, spotykają się w środowisku szkolnym z  wykluczeniem, dyskryminacją, a nawet przemocą. Eliminacja tych zjawisk  jest zadaniem nas wszystkich. Zacznijmy od wysłuchania młodzieży.dr hab. Adam Bodnar, Rzecznik Praw ObywatelskichPrzecież jesteśmy! to przejmujące i wyjątkowo ważne dzieło o  szkolnych doświadczeniach młodych osób LGBTQ. Szkoła to dla nich  miejsce, gdzie z reguły spotykają się ze stygmatyzacją oraz systemową i  fizyczną przemocą. Autorzy w swoich badaniach uwypuklają przemoc,  szukają jej przyczyn, zamiast do przemilczania i obojętności zachęcają  do wspierania młodych osób LGBTQ, aktywnego zapobiegania przemocy i  budowania bezpiecznego środowiska szkolnego. Aby tak się stało, musimy  zrobić ten pierwszy krok: otworzyć oczy i dostrzec osoby LGBTQ.Draginja Nadażdin, Dyrektorka Stowarzyszenia Amnesty International w PolsceMożemy wybaczyć dziecku, że boi się ciemności, ale prawdziwa  tragedia zdarza się wtedy, gdy człowiek dorosły boi się światła. Nawet  jeżeli Platon nie wypowiedział wprost tych słów, niezwykle obrazują one  podejście do osób LGBT w Polsce. Dlatego na nas, naukowcach, pedagogach i  wszystkich wrażliwych na ludzką krzywdę, ciąży szczególna  odpowiedzialność: rozumiejąc prawdę jako aletheia, jako odkrywanie tego,  co zakryte, musimy niestrudzenie zderzać się z faktami o cierpieniu  drugiego człowieka, by poprzez otwieranie oczu – otwierać serca. To  właśnie robi ta książka i robi to rewelacyjnie.Przemysław Staroń, Nauczyciel Roku 2018, wykładowca Uniwersytetu SWPS  ";;"Wstęp             Rozdział 1Społeczne i kulturowe punkty odniesienia  dla badań własnych          1.1.    W siatce pojęć – homofobia, heteroseksizm, heteronormatywność        1.2.    Kontekst ogólny – homoseksualność i osoby LGBT w Polsce      1.3.    Polska szkoła – uwagi ogólne      1.4.    Uczniowie i uczennice w heteroseksualnym markecie – siła szkolnego przekazu   1.5.    Przemoc homofobiczna – przegląd badań       Rozdział 2Metodologia badań własnych         Rozdział 3Dyskurs dotyczący homoseksualności, czyli jak szkoła wytwarza heteronormę     3.1.    Znacząca nieobecność i cisza         3.2.    Patologizacja homoseksualności         3.3.    Homoseksualność jako grzech     3.4.    Język pogromowy          3.5.    Bezalternatywna heteroseksualność        3.6.    Podsumowanie          Rozdział 4Praktyki przemocy i prześladowania     4.1.    Przemoc i prześladowanie w narracjach uczniów i uczennic – przestrzenie, sprawcy, osoby narażone         4.2.    Przestrzenie – od pełnej sali do szkolnej toalety       4.3.    Sprawcy i sprawczynie        4.4.    Osoby narażone na przemoc i prześladowanie     4.5.    Samopoczucie w reakcji na przemoc i prześladowanie        4.6.    Reakcje kadry pedagogicznej          4.7.    Podsumowanie        Rozdział 5Strategie przetrwania        5.1.    Strategie unikowe       5.2.    Strategie aktywnego oporu         5.3.    Strategie związane z coming outem        5.4.    Strategie pośrednie          5.5.    Podsumowanie          Rozdział 6Dyskusja          6.1.    Dlaczego szkoła potrzebuje zła?         6.2.    Jak obejść zło? Opór i enklawy        Zakończenie      Bibliografia        Indeks nazwisk         Podziękowania        Fragmenty recenzji";"Wyłanianiu się podstawowego dla pracy problemu badawczego […]  towarzyszyły analizy obejmujące szkołę jako znaczącą przestrzeń  kształtowania się uczniowskich tożsamości, społeczne konstruowanie  homoseksualności, współczesne klimaty kultury i właściwe im zaplecze  sposobów mówienia o osobach nieheteronormatywnych. Autorzy przekonująco  uzasadnili powody wyboru obszaru problemowego i przedstawili gruntowne  analizy, oparte na dostępnych danych empirycznych oraz aktualnych  relacjach badawczych. Wyraźne osadzenie badań w epistemologicznej  perspektywie krytyczno-interpretatywnej pozwoliło na precyzyjne  ukazanie, w jaki sposób przemocowe doświadczenia szkolne ingerują w  struktury tożsamości respondentek i respondentów.[…] kwestią, na  którą chciałabym zwrócić uwagę w ocenie publikacji, jest niezwykła  staranność prowadzonych analiz. Autorzy z powodzeniem zachowali  równowagę pomiędzy językiem codziennych doświadczeń respondentek i  respondentów (te części książki będą z pewnością bardzo angażujące dla  Czytelników) a wysokim poziomem akademickiego dyskursu. I – co ważne –  nie „zgubili” w nim perspektywy respondentek i respondentów.Fragment recenzji prof. dr hab. Lucyny Kopciewicz Każda  teza poparta jest odpowiednim fragmentem materiału badawczego, każda  jest teoretycznie opracowana, każda wreszcie umieszczona w kontekście  naukowym.[…] powstała publikacja unikatowa, publikacja  reprezentująca najlepsze tradycje nauki krytycznej, publikacja  zasługująca na wydanie i ze względu na Czytelnika naukowego/Czytelniczkę  naukową i na szerokie grono odbiorców chcących zrozumieć, jak  „seksualna wojna na górze” wpływa na losy tych najbardziej „na dole” –  nieheteroseksualnych uczniów i uczennic.Fragment recenzji dr. hab. Jacka Kochanowskiego, prof. UW";58.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 242 stron, ";"Oprawa miękka, klejona ze skrzydełkami";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-811-1.jpg
"Edouard Onesime Seguin – twórca pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną";;"Tomasz Fetzki ";978-83-8095-790-9;;"Powodem powstania tej  książki było pragnienie autora, by przedstawić polskiemu Czytelnikowi  pierwszą w naszym języku monografię na temat Édou­arda Onésime’a Séguina – twórcy pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną –  prezentującą wielowymiarowo, na tle kontekstu naukowego i społecznego  epoki, jego biografię oraz ukazującą w miarę całościowo jego oryginalne  koncepcje pedagogiczne i ich wpływ na współczesną pedagogikę.Życie i dzieło Édouarda Séguina, mimo iż mają fundamentalne znaczenie  dla rozwoju pedagogiki ogólnej i specjalnej, zwłaszcza zaś pedagogiki  osób z niepełnosprawnością intelektualną, nie są szerzej znane ani na  świecie (nawet we Francji, ojczyźnie Séguina), ani – tym bardziej – w  naszym kraju. W polskiej literaturze naukowej nie ukazało się dotąd  żadne wydawnictwo zwarte poświęcone Séguinowi. [...]Książka, którą otrzymuje Czytelnik, w swych zasadniczych zrębach opiera się na dysertacji doktorskiej zatytułowanej Koncepcje Édouarda Séguina i ich znaczenie dla rozwoju pedagogiki osób niepełnosprawnych intelektualnie,  napisanej pod kierunkiem prof. dr. hab. Wiesława Jamrożka i obronionej w  czerwcu 2011 roku na Wydziale Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu Adama  Mickiewicza w Poznaniu. Rok później autor otrzymał za tę pracę I Nagrodę im. Profesora Czesława Majorka  w Ogólnopolskim Konkursie Prac Magisterskich i Doktorskich z Historii  Edukacji. Niniejsze opracowanie nie jest, rzecz jasna, ścisłym  odwzorowaniem doktoratu: materiał został ułożony nieco inaczej, pewne  wątki pominięto, inne natomiast wzbogacono. Przede wszystkim zaś  uwzględniono nowe dane oraz informacje, do jakich autor dotarł po roku  2011.Książka, ze względu na swój przedmiot, jest opracowaniem  interdyscyplinarnym o profilu historyczno-pedagogicznym. Dane  biograficzne dotyczące wszystkich etapów życia Édouarda Séguina oraz  tezy i idee zawarte w jego pracach zostały poddane analizie  pedagogicznej. Pod względem formy publikację można określić jako  monografię, czyli opracowanie, w którym autor dąży do możliwie  wyczerpującego i wielostronnego przedstawienia wybranego tematu.Zastosowana przy tworzeniu książki metodologia jest właściwa dla  dyscyplin humanistycznych, przy czym ze względu na wspomniany  interdyscyplinarny charakter czerpie z warsztatu naukowego zarówno  historyka, jak i pedagoga. Autora, jako nauczyciela terapeutę  pracującego od ponad 20 lat z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w  stopniu głębszym i głębokim, interesowały nie tylko biografia i  koncepcje pedagogiczne Édouarda Séguina, ale także aktualność jego  dokonań w świetle współczesnej teorii i praktyki pedagogiki specjalnej.W przypadku historycznych aspektów opracowania zastosowana została  typowa dla historyka technika badań, czyli analiza źródeł, przy czym  jako źródła potraktowano zarówno zachowane (w niewielkiej ilości)  materiały archiwalne, jak i wydane drukiem prace Édouarda Séguina.  Ponadto do kategorii źródeł drukowanych należy zaliczyć dzieła  prekursorów Séguina, szczególnie Jeana Marca Gasparda Itarda,  Jeana-Étienne’a Dominique’a Esquirola i Félixa Voisina, a także jego  następców: Désiré-Magloire’a Bourneville’a, Ovide’a Decroly’ego i Marii  Montessori. Szczególną kategorią źródeł, z których korzystał autor,  były tzw. źródła wtórne, czyli materiały źródłowe zgromadzone,  wyselekcjonowane, opatrzone przypisami i komentarzem przez redaktorów.  Do tej kategorii zaliczyć należy szczególnie prace, których autorami są Yves Pelicier, Guy Thuillier oraz Jean Martin.  Poza badaniem źródeł drukowanych i niedrukowanych analizie poddane  zostały wszelkie dostępne opracowania dotyczące zarówno samego Séguina,  jak i jego prekursorów oraz następców.Natomiast w przypadku aspektów pedagogicznych niniejszej książki  zastosowano technikę analizy tekstów pedagogicznych Édouarda Séguina w  konfrontacji z treścią współczesnych opracowań z zakresu pedagogiki  specjalnej, jak również z wiedzą, którą autor posiadł dzięki  doświadczeniom nabytym podczas wieloletniej pracy w zawodzie pedagoga  specjalnego.Należy przy tym podkreślić, że analizie zostały poddane  jedynie pedagogiczne treści zawarte w pracach Séguina, ze szczególnym  uwzględnieniem zagadnień z zakresu pedagogiki specjalnej. Nasz  bohater był bowiem człowiekiem o wielu pasjach, poza pedagogiką zajmował  się także filozofią, polityką, dziennikarstwem i krytyką sztuki, a w  ostatnim okresie życia również medycyną. Jednak te aspekty jego  twórczości zostały potraktowane jedynie marginalnie, gdyż autor nie ma  kompetencji do szczegółowego zgłębiania tych zagadnień.Jak wspomniano, dzięki tej książce polski Czytelnik ma możliwość po  raz pierwszy zapoznać się z postacią i dokonaniami Édouarda Séguina.  Autorowi zależało szczególnie na tym, by spotkanie to miało możliwie  najbardziej osobisty charakter. A taki jest możliwy jedynie dzięki  lekturze oryginalnych tekstów Burgundczyka, dotąd nigdy nie  publikowanych w języku polskim. Dlatego też autor zdecydował się na  obfite ich wykorzystanie w swym opracowaniu... [...]Z recenzji:Autora pasjonuje odkrywanie nowych faktów z minionych zdarzeń i  nadawanie im współczesnych znaczeń. Nie kto inny jak Cyprian Kamil  Norwid powiedział, że „przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”.  [...] Książka stanowi oryginalne studium wnoszące niewątpliwie nowe  elementy do dotychczasowej wiedzy o Édouardzie Séguinie. [...] Zawiera  ona ogromny materiał badawczy naukowo przepracowany. Sformułowane w niej  wnioski nie tylko mają wartość poznawczą, ale także dają się  wykorzystać w praktyce pedagogicznej i terapeutycznej.prof. dr hab. Janusz Kirenko Wydział Pedagogiki i Psychologii UMCS w LublinieAutor, niezwykle kompetentny znawca  tematu, niewątpliwie autentycznie zafascynowany osobą i dziełem  Séguina, nie poddał się bezrefleksyjnie jego autorytetowi i dziełu.  Przeciwnie, jako badacz podchodził do bohatera i jego prac krytycznie i  refleksyjnie. [...] Rynek wydawniczy z zakresu pedagogiki zostanie  wzbogacony o oczekiwany tytuł.prof. dr hab. Krzysztof JakubiakInstytut Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego  ";;"Przedmowa             Wprowadzenie          Rozdział IŹródła koncepcji pedagogicznych Édouarda Séguina    1.    Uwarunkowania polityczno-społeczne            1.1.    Francja w pierwszej połowie XIX wieku           1.2.    Stany Zjednoczone Ameryki w drugiej połowie XIX wieku      2.    Filozoficzne źródła koncepcji pedagogicznych Séguina         3.    Medyczne źródła koncepcji pedagogicznych Séguina            4.    Pedagogiczne źródła koncepcji Séguina          Rozdział IIZarys biografii Édouarda Séguina           1.    Pochodzenie i wczesne lata życia            1.1.    Rodzina       1.2.    Dzieciństwo i młodość         2.    Początki działalności publicznej         2.1.    Lata studenckie        2.2.    Początki działalności pedagogicznej           2.3.    Pierwsi podopieczni Séguina        2.4.    Szkoła prywatna przy rue Pigalle        3.    Praca w instytucjach państwowych      3.1.    L’Hospice des Incurables      3.2.    Szpital Bicêtre            3.3.    Ostatnie lata we Francji            4.    Lata amerykańskie          4.1.    Pierwszy okres po emigracji         4.2.    Ostatnie lata – czas honorów i podsumowań      5.    Coda      Rozdział IIIDojrzewanie i ewolucja koncepcji pedagogicznych Édouarda Séguina    1.    Niepełnosprawność intelektualna w ujęciu Édouarda Séguina      1.1.    Istota niepełnosprawności intelektualnej       1.2.    Zasadność terapii osób niepełnosprawnych intelektualnie       1.3.    Diagnoza niepełnosprawności intelektualnej       2.    Terapia osób niepełnosprawnych intelektualnie      2.1.    Ogólne założenia metody fizjologicznej    2.2.    Terapia motoryczna       2.3.    Terapia sensoryczna      2.4.    Terapia intelektualna      2.5.    Terapia moralna      3.    Środowisko terapeutyczne        3.1.    Infrastruktura dydaktyczna        3.2.    Nauczyciel terapeuta      4.    Doświadczenia pedagogiki specjalnej w edukacji dzieci pełnosprawnych       Rozdział IVRecepcja, spadkobiercy, znaczenie     1.    Pierwszy etap recepcji dorobku Séguina: „od uznania do zapomnienia”     2.    Bourneville, czyli renesans koncepcji Séguina      3.    Séguin prekursorem pedagogiki nowego wychowania       4.    Rola Séguina w narodzinach polskiej pedagogiki osób z niepełnosprawnością intelektualną       5.    Znaczenie Séguina dla pedagogiki współczesnej        5.1.    Séguin jako wzór merytoryczny     5.2.    Séguin jako wzór osobowy    Zakończenie        Bibliografia  ";"Autora pasjonuje odkrywanie nowych faktów z minionych  zdarzeń i nadawanie im współczesnych znaczeń. Nie kto inny jak Cyprian  Kamil Norwid powiedział, że „przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek  dalej”. [...] Książka stanowi oryginalne studium wnoszące niewątpliwie  nowe elementy do dotychczasowej wiedzy o Édouardzie Séguinie. [...]  Zawiera ona ogromny materiał badawczy naukowo przepracowany.  Sformułowane w niej wnioski nie tylko mają wartość poznawczą, ale także  dają się wykorzystać w praktyce pedagogicznej i terapeutycznej.prof. dr hab. Janusz Kirenko Wydział Pedagogiki i Psychologii UMCS w LublinieAutor,  niezwykle kompetentny znawca tematu, niewątpliwie autentycznie  zafascynowany osobą i dziełem Séguina, nie poddał się bezrefleksyjnie  jego autorytetowi i dziełu. Przeciwnie, jako badacz podchodził do  bohatera i jego prac krytycznie i refleksyjnie. [...] Rynek wydawniczy z  zakresu pedagogiki zostanie wzbogacony o oczekiwany tytuł.prof. dr hab. Krzysztof JakubiakInstytut Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego";58.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 256 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-790-9.jpg
"Akcja Katolicka wyzwaniem apostolskim i szansą dla Kościoła we współczesnym świecie";;"ks. Tadeusz  Borutka ";978-83-8095-813-5;;"Z wielką radością i wdzięcznością mogę zaprezentować Czytelnikom książkę ks. prof. Tadeusza Borutki, zatytułowaną Akcja Katolicka wyzwaniem apostolskim i szansą dla Kościoła we współczesnym świecie.  Studium z socjologii religii, która bez wątpienia jest rzetelnym  kompendium historycznym oraz niezwykle cenną pomocą w zrozumieniu misji  i działalności Akcji Katolickiej na początku trzeciego tysiąclecia. To  kolejna publikacja tego Autora, przybliżająca istotę posłannictwa Akcji Katolickiej.Książka ks. Tadeusza Borutki to rzetelne kompendium  historyczno-socjologiczne oraz niezwykle cenna pomoc w zrozumieniu misji  i działalności Akcji Katolickiej w Kościele. Autor jest  specjalistą w zakresie katolickiej nauki społecznej na Wydziale Nauk  Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz  jednym z nielicznych w Polsce znawców istoty i posłannictwa  reaktywowanej w naszym kraju przez Jana Pawła II Akcji Katolickiej.  Dlatego dobrze się stało, że postanowił w tej publikacji podzielić się  swoją wiedzą, duszpasterskim doświadczeniem i profetyczną wizją  zaangażowania świeckich w Kościele. W niniejszym studium wykazuje, że  decyzja Jana Pawła II o przywróceniu do życia Akcji Katolickiej w Polsce  była opatrznościowym przedsięwzięciem, mogącym przyczynić się do  odrodzenia Kościoła w Ojczyźnie w nowej sytuacji społeczno-politycznej i  religijnej po obaleniu komunizmu. W zamierzeniu Papieża ta odnowa  będzie miała szansę powodzenia, o ile będzie pojęta jako wyzwanie dla  wiernych, wspieranych ofiarną posługą swoich duszpasterzy.Z recenzji ks. prof. dra hab. Jana Orzeszyny  ";;"Przedmowa   Wykaz skrótów    Wstęp      I. Powołanie i reaktywowanie Akcji Katolickiej w Polsce       1. Powołanie Akcji Katolickiej do istnienia w Kościele       2. Reaktywowanie Akcji Katolickiej w Polsce       3. Ustanowienie św. Jana Pawła II patronem Akcji Katolickiej w Polsce      II. Statutowe i organizacyjne założenia Akcji Katolickiej, tożsamość jej członków oraz zadania asystentów  1. Statutowe i organizacyjne założenia      2. Sztandar, logo i hymn       3. Tożsamość członków Akcji Katolickiej    4. Duchowość i zadania asystentów    III. Miejsce i rola Akcji Katolickiej w rodzinie, parafii, diecezji, kraju i w Kościele powszechnym     1. Rodzina a Akcja Katolicka      2. Miejsce Akcji Katolickiej w parafii       3. Miejsce Akcji w diecezji       4. Miejsce Akcji Katolickiej w kraju i w Kościele powszechnym       IV. Działalność Akcji Katolickiej  1. Działalność formacyjna      2. Działalność religijno-charytatywna     3. Zaangażowanie społeczne   V. Osiągnięcia i aktualne wyzwania stojące przed Akcją Katolicką    1. Dotychczasowe osiągnięcia    2. Troska o przyszłość Akcji Katolickiej      3. Udział w nowej ewangelizacji   4. Troska o świętość    Zakończenie   Bibliografia";"Książka ks. Tadeusza Borutki to rzetelne kompendium  historyczno-socjologiczne oraz niezwykle cenna pomoc w zrozumieniu misji  i działalności Akcji Katolickiej w Kościele. Autor jest specjalistą w  zakresie katolickiej nauki społecznej na Wydziale Nauk Społecznych  Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz jednym z  nielicznych w Polsce znawców istoty i posłannictwa reaktywowanej w  naszym kraju przez Jana Pawła II Akcji Katolickiej. Dlatego dobrze się  stało, że postanowił w tej publikacji podzielić się swoją wiedzą,  duszpasterskim doświadczeniem i profetyczną wizją zaangażowania  świeckich w Kościele. W niniejszym studium wykazuje, że decyzja Jana  Pawła II o przywróceniu do życia Akcji Katolickiej w Polsce była  opatrznościowym przedsięwzięciem, mogącym przyczynić się do odrodzenia  Kościoła w Ojczyźnie w nowej sytuacji społeczno-politycznej i religijnej  po obaleniu komunizmu. W zamierzeniu Papieża ta odnowa będzie miała  szansę powodzenia, o ile będzie pojęta jako wyzwanie dla wiernych,  wspieranych ofiarną posługą swoich duszpasterzy.Z recenzji ks. prof. dra hab. Jana Orzeszyny";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 158 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-813-5.jpg
"Historia polskiej piłki nożnej ";QUIZ;"Patrycjusz Pilawski ";978-83-8095-837-1;;"Premiera I wydania 2020!Książka jest pierwszym na rynku wydawniczym tak obszernym quizem o  historii polskiej piłki nożnej. Kompleksowe ujęcie tematu  (reprezentacja, rozgrywki ligowe i pucharowe, piłkarze, trenerzy,  stadiony, rekordy, ciekawostki, niezapomniane mecze i wydarzenia)  sprawia, że może być ona cennym źródłem wiedzy dla każdego miłośnika  polskiego futbolu. Liczne odwołania do literatury przedmiotu mogą służyć  jako przewodnik dla wnikliwego czytelnika, który – zainspirowany lekturą –  zechce zgłębić poruszone w quizie zagadnienia.                                                                                              ";;"Wstęp     Pytania     Odpowiedzi   Bibliografia  ";"W 2019 r. Polski Związek Piłki Nożnej świętował stulecie swojego powstania. Z tej właśnie okazji ukazała się nieduża, bo około stustronicowa publikacja, która może być świetnym prezentem dla każdego fana piłki nożnej. W Historii piłki nożnej Patrycjusza Pilawskiego nie znajdziemy typowej historii tej dyscypliny sportu. Autor zastosował tu zupełnie inną taktykę, a mianowicie wykorzystał technikę quizów. Książka zawiera 270 pytań z czterema wariantami odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Cel tej publikacji to przypomnienie historii naszego narodowego sportu.Ze smutkiem muszę przyznać, że największe – wręcz spektakularne — sukcesy mamy, niestety, już za sobą, ale jak zwykł mawiać najwybitniejszy polski selekcjoner Kazimierz Górski „Dopóki piłka jest w grze, wszystko może się wydarzyć”, a zatem mam cichą nadzieję, że jeszcze o sukcesach usłyszymy. Tymczasem okazuje się, że mimo obecnego ich braku, w dziejach polskiego futbolu bywają momenty niezwykle ciekawe, przełomowe, humorystyczne, a czasem wręcz odwrotnie.Tematyka quizów zaproponowana przez Patrycjusza Pilawskiego jest bardzo różnorodna. Oto niejako na lewym skrzydle rozgrywają się pytania dotyczące wielkich i ważnych meczów, zawodników i drużyn, a prawe skrzydło zdominowane jest przez pytania dotyczące ogólnie futbolu. Czasem mamy do czynienia z autem i wychodzimy poza regulaminowe pole gry, by odpowiedzieć np. na pytanie, kiedy na ziemiach polskich pojawiła się pierwsza skórzana piłka nożna i kto ją przywiózł do Krakowa.Sporo czasu spędzamy w polu podbramkowym, by z kolei zmierzyć się z pytaniami dotyczącymi bramkarzy i goli.Czasem odpoczywamy na ławeczce, by czekając na wejście do gry odpowiedzieć na pytania, w których futbol w pewien sposób łączy się z literaturą i ogólnie ze sztuką. Przykładem może być choćby pytanie dotyczące napisanego przez Boya Żeleńskiego Kupletu footbolisty.Zaglądamy też do szatni i na trybuny, a także do samego PZPN–u, by odpowiedzieć, ile razy w jego logotypie następowały zmiany.Pytania proponowane przez Pilawskiego ułożone są w kolejności chronologicznej, w końcu książka nosi tytuł Historia polskiej piłki nożnej.Niewątpliwie dużym plusem są odpowiedzi, do których w większości autor dołączył przypisy zawierające dodatkowe wiadomości. Rzeczowość książki podnosi również spis wykorzystanych przez autora źródeł informacji.Dla miłośników futbolu, którzy chcieliby poszerzyć swoją wiedzę na temat tej dyscypliny, czeka jeszcze dodatkowa gratka, jaką jest spis książek i stron internetowych, które warto przeczytać. A zatem, wykorzystując słowa samego autora zawarte we wstępie: „Wszystkim Czytelnikom życzę przyjemnej lektury”.Ja przyznaję, że jestem nią zachwycona.Beata Grzywaczźródło: http://zycieipasje.net/2020/05/13/szpieg-w-ksiegarni-historia-pilki-noznej-patrycjusz-pilawski-recenzja/?fbclid=IwAR2NNx1CvQb3_wTY9vt-Qo9YQ1aJB_wFyu_qXriGYxF5nWjDunKHCFduOF8________________________ Piłka nożna to temat obecny w naszym życiu, odkąd pamiętam. Mecze oglądał tata w TV, gdy byłam mała, później przyszła pora na pierwszą wizytę na stadionie, pracę dypomową o kibicach w okresie międzywojennym, współprowadzenie przez jakiś czas portalu kibicowskiego, cykl felietonów o piłce w jednym z większych serwisów. Co prawda kiedy zostałam mamą, to wszystko się trochę zmieniło z braku czasu, niemniej bardzo miło wspominam tamten okres – telefony do piłkarzy z prośbą o krótki wywiad, akredytacje, fotorelacje i pomeczowe spotkania ze znajomymi, bo powrót w rodzinne strony stanowił też świetną okazję do odświeżenia starych znajomości. Teraz, nazwijmy to, działamy trochę lokalnie całą rodziną, dbając o promocję lokalnego klubu grającego w niższej lidze. Kiedy więc pojawia się możliwość zrecenzowania książki o tematyce piłkarskiej, zazwyczaj jestem na tak. Podobnie było w tym przypadku.Publikacja Patrycjusza Pilawskiego zainteresowała mnie przede wszystkim swoją formą – dwieście siedemdziesiąt pytań o polskiej piłce, to brzmi dobrze, nawet bardzo dobrze. Książka ma postać klasycznego quizu, przy czym bardzo rozbudowanego. Każde pytanie posiada cztery warianty odpowiedzi. Na uwagę zasługuje fakt, że zagadnienia są bardzo zróżnicowane – dotyczą zarówno reprezentacji, rozgrywek ligowych i pucharowych, jak i konkretnych piłkarzy, trenerów czy sędziów. Przekrój tematyczny jest naprawdę szeroki.Najfajniejsze w tej książce jest jednak to, że na jej końcu znajdziemy nie tylko poprawne odpowiedzi, ale też opis, czasem dość rozbudowany, danego wydarzenia. I to jest super, bo dzięki temu młodzi (i nie tylko) adepci i pasjonaci futbolu w wydaniu krajowym mogą sprawdzić stan swojej wiedzy, ale także ją rozbudować. A jest o co – w końcu zaczynamy już od czasów pierwszej piłki, która pojawiła się na ziemiach polskich pod koniec XIX w.Jeśli to mnie przyszłoby decydować o układzie treści, to pewnie postawiłabym na podział tematyczny pytań – na „rozdziały” dotyczące reprezentacji, ligi, pucharów itp. Ale tak też jest dobrze, nie czepiam się, szanując wybór autora.Ciekawa książka dla tych, którzy czują się mocni w tematyce polskiej piłki nożnej i jej historii, oraz dla tych, którzy dopiero chcieliby się tacy poczuć. Autor wykonał kawał dobrej roboty.Netula_CKźródło: http://zaczytana.com.pl/blog/2020/05/14/pilawski-patrycjusz-historia-polskiej-pilki-noznej-quiz/  ________________________ W kwietniu 2020 roku wydana została „Historia polskiej piłki nożnej. Quiz” autorstwa mieszkającego w Wodzisławiu w powiecie jędrzejowskim Patrycjusza Pilawskiego. Książka jest pierwszym na rynku wydawniczym tak obszernym quizem na ten temat.Kompleksowe ujęcie i pytania dotyczące zagadnień reprezentacji, rozgrywek ligowych i pucharowych, piłkarzy, trenerów, stadionów, rekordów, ciekawostek oraz niezapomnianych meczów i wydarzeń sprawiają, że może stać się ona cennym źródłem wiedzy dla każdego miłośnika polskiego futbolu.We wstępie autor pisze m.in. „Pomimo braku tak spektakularnych sukcesów, jak mistrzostwo świata lub Europy czy wygrana w Lidze Mistrzów były w dziejach polskiego futbolu momenty ciekawa, przełomowe, czasem humorystyczne, ale przede wszystkim niezapomniane. Opracowany przeze mnie quiz – obejmujący dwieście siedemdziesiąt pytań z czterema wariantami odpowiedzi – ma na celu ich przypomnienie i przybliżenie. Jest to przede wszystkim propozycja zabawy połączonej z nauką. Tematyka pytań jest bardzo różnorodna. Większość odpowiedzi opatrzyłem przypisami zawierającymi dodatkowe informacje wraz z odesłaniem do źródeł pozwalających zgłębić temat”.Pytania i odpowiedzi, które znajdziemy w książce „Historia polskiej piłki nożnej. Quiz” z pewnością pozwolą czytelnikowi na poszerzenie swojej wiedzy na temat futbolu w kraju nad Wisłą. Są rzeczywiście różnorodne choćby:Pierwsza skórzana piłka nożna pojawiła się na ziemiach polskich latem 1890 roku. Przywiózł ją z Brunszwiku do Krakowa:- Tadeusz Boy-Żeleński - Józef Friedlein - Henryk Jordan - Juliusz LeoKtóry z polskich selekcjonerów jako jedyny dwukrotnie awansował z reprezentacją Polski do mistrzostw świata?- Jerzy Engel - Jacek Gmoch - Kazimierz Górski - Antoni PiechniczekLogotyp PZPN zmieniał się w ciągu lat. Jego aktualny wzór jest:- dziesiąty w historii - jedenasty w historii - dwunasty w historii - trzynasty w historii„Historia polskiej piłki nożnej. Quiz” to bardzo ciekawa i wartościowa pozycja, która pozwoli na poszerzenie i uzupełnienie wiedzy na ten temat. Każdy kibic i miłośnik futbolu powinien się książką autorstwa Patrycjusza Pilawskiego zainteresować.źródło: http://www.radio.kielce.pl/pl/post-105826________________________Skąd przywieziono piłkę, kto strzelił pierwszego gola? Mistrz ortografii o historii futboluTo zabawa, podczas której poznajemy historię piłki nożnej. Książka "Historia polskiej piłki nożnej. Quiz" stanowi bardzo dobrą propozycję dla miłośników futbolu, zwłaszcza w okresie, kiedy stadiony są jeszcze zamknięte.Jej autorem jest Patrycjusz Pilawski z Wodzisławia, absolwent miejscowego LO i komparatystyki na Uniwersytecie Jagiellońskim, pracujący jako redaktor w wydawnictwach. Głośno było o nim w 2007 r., kiedy to zajął pierwsze miejsce w Ogólnopolskim Dyktandzie w Katowicach. Sześć lat później zwyciężył w Rymoliryktandzie w Krakowie, a w 2015 r. w I Krakowskim Dyktandzie.Skąd u mistrza ortografii zainteresowanie piłką nożną? - To moja pasja, interesuję się na bieżąco - mówi.W wydanej w tym roku książce "Historia polskiej piłki nożnej. Quiz" zamieścił 270 pytań dotyczących dziejów futbolu. W pierwszym pyta, kto przywiózł pierwszą skórzaną piłkę w 1890 r. do Krakowa, w drugim, kiedy rozegrano pierwszy oficjalny mecz na ziemiach polskich, a w trzecim, kto strzelił pierwszego udokumentowanego gola. Kończą natomiast ten quiz pytania o to, którym z kolei prezesem PZPN jest Zbigniew Boniek oraz ilu zawodników zagrało w reprezentacji Polski od 1921 r.Znaleźliśmy też w książce pytania wiążące się z regionem świętokrzyskim. W jednym chodzi o najwyższe zwycięstwo reprezentacji Polski, którym było pokonanie 10:0 San Marino w Kielcach, w drugim o najstarszego piłkarza w historii ekstraklasy. Jak się okazuje, był nim Janusz Jojko jako bramkarz KSZO Ostrowiec.Pytania są mniej i bardziej trudne. Odpowiedzi na wszystkie znajdują się w drugiej części książki, wraz z obszernymi przypisami, dzięki czemu publikacja ta pozwala poznać wiele ciekawostek dotyczących dziejów naszego futbolu.Tę ciekawą książkę nabyć można w krakowskiej Oficynie Wydawniczej "Impuls" (tel. 12 422 41 80, e-mail: impuls@impulsoficyna.com.pl).źródło: https://kielce.wyborcza.pl/kielce/7,47262,25934473,skad-przywieziono-pilke-kto-strzelil-pierwszego-gola-mistrz.html?disableRedirects=true Gdyby przeprowadzić ankietę wśród polskiego społeczeństwa na temat tego, jaki jest nasz sport narodowy, zdecydowana większość bez zająknięcia wskazałaby piłkę nożną. Nic to, że od wielu lat nie jesteśmy mistrzami w żadnych turniejach, a często nawet nie wychodzimy z fazy grupowej – tak już jakoś się przyjęło, że w momencie, gdy biało-czerwoni wchodzą na murawę, miliony rodaków zasiadają przed telewizorami i przez 90 minut wpatrują się w ich grę. Jest w tym coś podniosłego i pięknego, że jest coś, co łączy bardzo dużą grupę społeczeństwa. Niby to tylko sport, tylko gra, ale są chwile, kiedy ludzie o różnych poglądach, o różnych wartościach moralnych i etycznych, o różnym statusie społecznym, stoją ramię w ramię i kibicują grupce mężczyzn ubranych w narodowe barwy Polski. I jest biało-czerwono, wszędzie, w sklepach, na balkonach, na ulicach, na stadionach. To fascynujące, jak piłka nożna przed laty porwała tłumy i do dnia dzisiejszego nie straciła ich oddania, pasji i wdzięczności.Prawdopodobnie mężczyźni wiedzą o piłce nożnej więcej, niż kobiety, chociaż znam chwalebne wyjątki, kiedy to młoda dziewczyna potrafiła bez najmniejszej pomyłki wymienić cały skład reprezentacji Polski z 1976 roku. Pewnie ta moja znajoma byłaby zachwycona, gdyby dowiedziała się o książce Patrycjusza Pilawskiego: „Historia polskiej piłki nożnej. Quiz”. W tej niepozornej książce zawartych jest dwieście siedemdziesiąt zamkniętych pytań: każde z nich ma cztery warianty odpowiedzi, co wcale nie sprawia, że są przez to łatwiejsze do odgadnięcia. Musicie wiedzieć, że te pytania dotyczą wszystkiego, co powiązane jest z piłką nożną. Trzeba naprawdę być pasjonatem tematu, aby nie pomylić się chociaż raz – ja, jako ignorantka w tym temacie, cieszyłam się, kiedy udało mi się odgadnąć przynajmniej jedną pozycję. Już pierwsze pytanie rzuca kłody pod nogi i dotyczy tego, kto przywiózł do Polski pierwszą skórzaną piłkę nożną. Później pojawiają się pytania o to, jaką funkcję pełnił Grzegorz Lato, zanim został prezesem PZPN, kto jest uważany za prekursora gry wślizgiem w polskim futbolu, komu kibicował Jan Paweł II, ilu ogólnie mężczyzn zagrało już w polskiej reprezentacji oraz kiedy zagrano pierwszy mecz przy świetle elektrycznym. Jednak skarbnicą wiedzy są odpowiedzi, ponieważ autor nie poprzestał na zaznaczeniu tylko dobrego wariantu, ale i pokrótce opisał, kto, po co, kiedy i dlaczego. I powiem wam szczerze, że jak oglądam tylko te najważniejsze mecze, bo ogólnie średnio za futbolem przepadam, tak tutaj byłam zaintrygowana i czytałam to z zaciekawieniem. „Historia polskiej piłki nożnej. Quiz” moim zdaniem bardzo dobrze sprawdzi się na imprezach, szczególnie tych pomeczowych. Jest to gratka dla fanów tematu, którzy dzięki pytaniom mogą powspominać co ciekawsze momenty z dziejów naszej reprezentacji. I porywalizować na temat tego, który z nich jest lepszym znawcą tematu – a wiadomo, że mężczyźni lubią odrobinę rywalizacji. Po drugie, polecam tę książkę wszystkim ojcom, którzy chcą swoimi zainteresowaniami zarazić dziecko. Od zawsze wiadomo, że młodzi ludzie uwielbiają zagadki i quizy, więc w takiej zabawnej formie można przemycić synowi czy córce informacje dotyczące naszego narodowego sportu. A po trzecie, z powodzeniem można tę książkę studiować w zaciszu własnego domu, wytężając swój mózg i zgadując, który wariant odpowiedzi stanowi prawidłowe rozwiązanie.   Podsumowując, jest to bardzo dobra pozycja dla tych osób, którzy cokolwiek o piłce nożnej wiedzą, albo chcą rozpocząć z nią przygodę.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31525-historia-polskiej-pilki-noznej-quiz.html ";28.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format A5 (145x208), ";"Objętość 114 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-837-1.jpg
"Sytuacja skazanych kobiet w izolacji więziennej";;"Barbara Toroń-Fórmanek ";978-83-8095-801-2;;"Premiera I wydania 2020Monografia jest relacją z przeprowadzonych przez Autorkę badań nad  bardzo ważnymi aspektami funkcjonowania człowieka w warunkach izolacji  penitencjarnej. Poczucie bezpieczeństwa i jego istotowy komponent, czyli  zaufanie, jawią się bowiem jako elementy konstytuujące możliwość  prowadzenia konstruktywnych oddziaływań resocjalizacyjnych. Wartością  dodaną dla rozwoju penitencjarystyki jest skala przeprowadzonych badań  sondażowych i ich oparcie o zaangażowanie licznej grupy doświadczonych  funkcjonariuszy SW, co jest wskaźnikiem poznawczej rzetelności i  wiarygodności uzyskanych wyników badań. Świadczą one pośrednio o  otwartości środowiska profesjonalistów penitencjarnych na empiryczne  eksploracje będącej ich udziałem przestrzeni instytucjonalnej.Z recenzji dr. hab. Przemysława Frąckowiaka, prof. WWSSEKsiążkę Barbary Toroń-Fórmanek postrzegam przede wszystkim jako  relację z badań nad bardzo ważnymi aspektami funkcjonowania człowieka w  warunkach izolacji penitencjarnej. Poczucie bezpieczeństwa i jego  istotowy komponent, czyli zaufanie, jawią się bowiem jako elementy  konstytuujące możliwość prowadzenia konstruktywnych oddziaływań  resocjalizacyjnych. Znaczącym […] walorem publikacji są skala  zrealizowanych badań sondażowych i ich oparcie, jak podkreśla Autorka,  na zaangażowaniu licznej grupy doświadczonych funkcjonariuszy Służby  Więziennej.Jest to w moim przekonaniu wskaźnik poznawczej rzetelności i  wiarygodności uzyskanych wyników. Świadczy też pośrednio o otwartości  środowiska profesjonalistów penitencjarnych na empiryczne eksploracje  będącej ich udziałem przestrzeni instytucjonalnej. Odczytuję to w  kategoriach wartości dodanej całej pracy.";;"Podziękowania      Wprowadzenie      1. Pojęcie sytuacji społecznej kobiet w kontekście wybranych koncepcji teoretycznych      1.1. Pojęcie sytuacji społecznej     1.2. Interdyscyplinarne ujęcie sytuacji człowieka     1.3. Sytuacja standardowa, optymalna i trudna    1.4. Socjalizacja a kontrola społeczna   2. Teorie przestępczości kobiet     2.1. Teorie biologiczne    2.1.1. Uwarunkowania fizyczne    2.1.2. Uwarunkowania biochemiczne      2.1.3. Koncepcje genetyczne     2.2. Teorie psychologiczne    2.3. Teorie socjologiczne     2.4. Teorie ekonomiczne     2.5. Teoria przestępczości jako stylu życia Glenna D. Waltersa    3. Systemy penitencjarne w Polsce      3.1. Rodzaje zakładów karnych     3.2. Typy zakładów karnych     3.3. Systemy wykonywania kar      3.4. Specyficzne warunki odbywania kary pozbawienia wolności przez kobiety    4. Metodologia badań własnych   4.1. Cele badań i problemy badawcze    4.2. Hipotezy      4.3. Metody, techniki i narzędzia badawcze     4.4. Teren badań      5. Sytuacja skazanych kobiet       5.1. Wprowadzenie teoretyczne      5.2. Wstępne wyniki badań ogółu populacji kobiet osadzonych w zakładach karnych na terenie Polski      5.3. Analiza danych ze względu na typ zakładu karnego, w którym przebywają osadzone     5.3.1. Zakład karny typu zamkniętego     5.3.2. Zakład karny typu półotwartego    5.3.3. Zakład karny typu otwartego     5.4. Analiza danych z uwzględnieniem podziału według wieku osadzonych     5.4.1. Populacja osadzonych w wieku powyżej 60 lat      5.4.2. Populacja osadzonych w wieku 50–59 lat    5.4.3. Populacja osadzonych w wieku 40–49 lat    5.4.4. Populacja osadzonych w wieku 30–39 lat     5.4.5. Populacja osadzonych w wieku 20–29 lat    5.4.6. Populacja skazanych kobiet w wieku 17–19 lat     5.5. Analiza danych z uwzględnieniem podgrupy klasyfikacyjnej osadzonych kobiet   5.5.1. Populacja tymczasowo aresztowanych    5.5.2. Populacja recydywistek penitencjarnych    5.5.3. Populacja młodocianych     5.6. Podsumowanie badań     5.7. Rekomendacje    Załącznik 1      Załącznik 2   Bibliografia      Spis schematów, tabel i wykresów";"Książkę Barbary Toroń-Fórmanek postrzegam przede wszystkim  jako relację z badań nad bardzo ważnymi aspektami funkcjonowania  człowieka w warunkach izolacji penitencjarnej. Poczucie bezpieczeństwa i  jego istotowy komponent, czyli zaufanie, jawią się bowiem jako elementy  konstytuujące możliwość prowadzenia konstruktywnych oddziaływań  resocjalizacyjnych. Znaczącym […] walorem publikacji są skala  zrealizowanych badań sondażowych i ich oparcie, jak podkreśla Autorka,  na zaangażowaniu licznej grupy doświadczonych funkcjonariuszy Służby  Więziennej. Jest to w moim przekonaniu wskaźnik poznawczej rzetelności i  wiarygodności uzyskanych wyników. Świadczy też pośrednio o otwartości  środowiska profesjonalistów penitencjarnych na empiryczne eksploracje  będącej ich udziałem przestrzeni instytucjonalnej. Odczytuję to w  kategoriach wartości dodanej całej pracy.Z recenzji dr. hab. Przemysława Frąckowiaka, prof. WWSSE  ";49.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 192 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-801-2.jpg
"Współczesne tendencje, problemy i wyzwania w opiece i wychowaniu";"Teoria, metodyka i praktyka w opinii studentów";"Grażyna Genowefa Gajewska ";978-83-8095-786-2;;"Przedstawiony w oddawanej w ręce czytelnika książce zbiór analiz  porównawczych współczesnych tendencji, problemów, wyzwań w opiece i  wychowaniu z pewnością, co trzeba podkreślić, nie wyczerpuje podjętych  zagadnień. Ich rozwinięcie stanowić może kolejne naukowe wyzwanie.  Niemniej autorka ma nadzieję, że w opracowanym kształcie niniejsza  publikacja stanie się inspiracją do dalszych własnych poszukiwań i  rozważań na płaszczyźnie poznawczej, a może także metodycznej lub  praktycznej... [...]Inspiracją do napisania tej książki były wieloletnie badania i  doświadczenia w obrębie teoretycznych i metodycznych podstaw  działalności opiekuńczo-wychowawczej oraz doświadczenia praktyczne o  różnym charakterze. Należą do nich przede wszystkim: kształcenie i  dokształcanie pedagogów oraz pracowników socjalnych, skonstruowanie i  realizowanie autorskiego programu kształcenia studiów magisterskich II  stopnia oraz jego ciągła realizacja od 2003 roku do dnia  dzisiejszego.... [...]Książka składa się z 19 rozdziałów.W pierwszym rozdziale przedmiotem refleksji są rzadko podejmowane w  literaturze pedagogicznej analizy ukazujące elementy teorii opieki i  teorii wychowania, a dokładniej związków zachodzących między nimi,  rozumienia cech konstytutywnych, zakresów znaczeń oraz konsekwencji z  tego wynikających dla poznania, metodyki i praktyki. Ważna jest w nich  identyfikacja problemów zarówno ogólnokrajowych, jak i lokalnych,  specyficznych dla każdego z tych rodzajów działania i poziomu, tzn. od  teoretycznego, poznawczego, przez metodyczny i praktyczny, oraz związków  wynikających z faktu często równoległego realizowania tych różnych  rodzajów działania. Analizy przeprowadzone zostały zarówno na podstawie  wieloletnich własnych wyników badań naukowych, jak i wyników sondażu  zrealizowanego w latach 2003–2019 wśród studentów II roku studiów II  stopnia specjalności pedagogika opiekuńczo-wychowawcza i profilaktyka.  Celem sondażu było zorientowanie się, jak studenci pedagogiki  identyfikują teoretyczne, metodyczne i praktyczne problemy dotyczące  rozdzielnie opieki i wychowania. Analiza zgromadzonych opinii, zarówno  jakościowa, jak i ilościowa, została przygotowana na podstawie wyników  badań w grupie 81 studentów stacjonarnych przeprowadzonych w 2007 roku  oraz wśród 30 młodych dorosłych w 2016 i 27 osób w 2018, a także 10  niestacjonarnych w 2018 roku.W rozdziale drugim zaprezentowane zostały przemyślenia na temat  ważnych aktualnych problemów polskiego systemu opieki i wychowania,  trudności oraz kierunków jego rozwoju i koniecznych zmian, wyzwań w  tworzących się systemach lokalnych w zestawieniu z zarysem modelu  placówki opiekuńczo- -wychowawczej. Zamieszczone w tym rozdziale wyniki  badań własnych dotyczyły zauważanych przez przyszłych pedagogów  specjalności opiekuńczo-wychowawczej i profilaktyki współczesnych  problemów związanych z systemem opieki oraz wychowania dzieci w Polsce.W rozdziale trzecim zawarto analizę wybranych przykładów  współczesnych problemów oraz wyzwań dla opieki i wychowania w Polsce w  porównaniu ze wskazywanymi w Europie (głównie Unii Europejskiej) oraz  niektórych krajach świata. Ze względu na ogólną słabą znajomość systemów  międzynarodowych przedstawiono najważniejszą literaturę przedmiotu.W czwartym rozdziale przeprowadzona refleksja została skoncentrowana  na kolejnym ważnym zagadnieniu i prawie niemającym odzwierciedlenia w  publikowanych rozważaniach teoretycznych, metodycznych i praktycznych, a  mianowicie na związkach i zależnościach między teorią opieki a teorią  wychowania oraz wynikających z tego współczesnych problemach.  Przedstawione także zostały wyniki badań przeprowadzonych wśród  studentów, które ukazują sposoby rozumienia przez nich pojęć takich jak:  „opieka”, „pomoc”, „wychowanie”, oraz omówione podobieństwa i różnice  między opieką a wychowaniem.W rozdziale piątym ukazane zostały współczesne tendencje, problemy i  wyzwania dotyczące środowiska życia dzieci i ich rodzin, a dokładniej –  jego modernizacji opiekuńczo-wychowawczej i nadawania wartości  edukacyjnych. Zwracam w nim uwagę na ciągłość i zmianę w procesie opieki  nad dzieckiem oraz jego wychowania, które są koniecznością i warunkiem  prawidłowego rozwoju. W rozdziale tym zawarłam także wyniki sondaży z  lat 2016 i 2018 ukazujące stosunek studentów II roku pedagogiki  opiekuńczo-wychowawczej i profilaktyki do modyfikacji ich środowiska  zamieszkania i angażowania się w ten proces oraz ich wskazania  współczesnych obszarów, w których konieczne jest wprowadzenie zmian.W rozdziale szóstym pt. „Innowacje w opiece i wychowaniu. Wybrane  przykłady, współczesne problemy, wyzwania i tendencje” przedmiotem  refleksji są: różnice w definiowaniu i rozumieniu innowacji przez  pracowników służb oświatowych i pomocy społecznej, zbyt małe  akcentowanie innowacji w opiece i wychowaniu, nazywanie innowacją  czegoś, co nią nie jest, oraz problemy z tego wynikające.  Przeanalizowane zostały również wyniki sondaży, które przeprowadziłam w  latach 2013 i 2016, a w których studenci pedagogiki mieli wskazać  innowacje opiekuńczo-wychowawcze realizowane w ich środowiskach  zamieszkania.W rozdziale siódmym zaprezentowane zostały wybrane problemy i  wyzwania związane z pedagogicznym wspomaganiem rodziny, kulturą  pedagogiczną (opiekuńczo-wychowawczą) rodziny i społeczeństwa, a także  współpracą z rodzicami. Studium literatury uzupełniono wynikami  niepublikowanych dotąd badań własnych z lat 2013, 2014 i 2015 i 2016,  2018, przeprowadzonych wśród studentów.W rozdziale ósmym uwaga jest skupiona na wybranych problemach i  wyzwaniach dotyczących roli państwa oraz organizacji pozarządowych w  opiece i wychowaniu.W rozdziale dziewiątym ukazane zostały wybrane współczesne problemy z  profesjonalizacją warsztatu wychowawcy-opiekuna i wypaleniem zawodowym.  Przedstawiono w nim także wstępne analizy sondaży przeprowadzonych w  latach 2013, 2016, 2019 na temat sposobu rozumienia warsztatu  opiekuna-wychowawcy.W dziesiątym rozdziale przedstawiono analizę współczesnych problemów z  samodzielnością w procesie opieki i wychowania. Zaprezentowano także  wyniki badań własnych z lat 2014, 2017 i 2018, dotyczących poglądów  studentów pedagogiki na temat gotowości osiemnastoletniej młodzieży do  samodzielnego życia oraz najważniejszych problemów z samodzielnością  zauważanych przez nich w ich środowiskach lokalnych. Wyniki tych badań w  węższej wersji opublikowałam w artykule Funkcje opieki wyznacznikiem  zmian przestrzeni współczesnej edukacji dzieci i rodziców (Gajewska,  2019a).W rozdziale jedenastym wskazane są współczesne problemy diagnozy w  opiece i wychowaniu oraz wynikające z nich wyzwania. Zamieszczone  zostały także wyniki sondażu dokonanego wśród grup 116 studentów  pedagogiki z lat 2013/2014, 2016/2017, 2018/2019, w tym stacjonarnych i  niestacjonarnych.W rozdziale dwunastym zaprezentowano współczesne problemy i wyzwania  dotyczące opieki dzielonej z rodzicami, prawnymi opiekunami dziecka lub  osoby pełnoletniej podlegającej nadal procesowi opieki. Uzupełnione one  zostały wynikami sondażu przeprowadzonego wśród studentów pedagogiki z  lat 2017 i 2018.Rozdział trzynasty pt. „Zrozumieć rodzicielstwo zastępcze. Teoria a  praktyka. Porównania europejskie” stanowi rozbudowany zbiór refleksji,  które zaprezentowałam w referacie wygłoszonym przeze mnie na  konferencji, która odbyła się w Kamieniu Śląskim w 2017 roku.W analizach zawartych w rozdziale czternastym wyeksponowane zostały  problemy związane z wizerunkiem instytucji opieki i wychowania w  Internecie oraz przedstawione wstępne wyniki badań realizowanych od 2018  roku na temat wizerunku świetlic szkolnych oraz pedagogów szkolnych.W rozdziale piętnastym przedstawiono ważne problemy związane z  adopcją jako rodzinną opieką zastępczą. Uzupełnienie treści ogólnych  stanowią wyniki własnych badań empirycznych przeprowadzonych w latach  2013–2018 wśród studentów stacjonarnych i niestacjonarnych pedagogiki,  których celem było ustalenie, czy przyszła kadra pedagogiczna zauważa w  swoich środowiskach życia problemy związane z adopcją oraz co według  nich pedagodzy mogą zrobić, żeby je usunąć.W rozdziale szesnastym wskazano współczesne problemy rodzinnej pieczy  zastępczej na podstawie analizy literatury przedmiotu oraz wyników  badań własnych z lat 1998–2019.Rozdział siedemnasty zawiera rozważania na temat problemów  instytucjonalnej pieczy zastępczej i wyzwań z nich wynikających.  Zamieszczone zostały także wyniki badań własnych z lat 1998–2019.W rozdziale osiemnastym podjęta została refleksja dotycząca wybranych  współczesnych problemów z kształceniem kadr przygotowywanych do  realizacji zadań pedagogicznych, w szczególności  opiekuńczo-wychowawczych. W rozdziale dziewiętnastym natomiast  przedmiotem analizy jest „system dzieci” we współczesnych rodzinach oraz  jego włączanie w realizację funkcji opiekuńczych i wychowawczych  struktur rodzinnych oraz specyfika jego diagnozowania.Książka jest kierowana przede wszystkim do pracowników naukowych  zajmujących się problematyką opieki i wychowania, do studentów i  doktorantów, głównie kierunków: pedagogika, praca socjalna i nauki o  rodzinie, metodyków, praktyków oraz decydentów kreujących przestrzeń  opiekuńczo-wychowawczą, podlegającą zarówno oświacie, jak i pomocy  społecznej. Opis zjawisk z oczywistych względów w odniesieniach  praktycznych jest interdyscyplinarny, obejmuje dziedziny oświaty i  pomocy społecznej.  ";;"WstępRozdział 1 Poszukiwanie współczesnych  tendencji oraz problemów opieki i wychowania. Wprowadzenie z perspektywy  teoretycznej, metodycznej i praktycznej, polskiej i światowej Rozdział  2 Problemy z systemem opieki i wychowania w Polsce. Wyzwania w  tworzących się systemach lokalnych a model placówki  opiekuńczo-wychowawczejRozdział 3 Współczesne polskie problemy z  realizacją kierunków przemian w opiece i wychowaniu ustalonych w Unii  Europejskiej oraz istniejących w wybranych krajach na świecie Rozdział 4 Teorie opieki i wychowania. Związki, zależności – współczesne problemy Rozdział  5 Środowisko życia dzieci i ich rodzin. Problemy z jego modernizacją  opiekuńczo-wychowawczą i nadawaniem wartości edukacyjnych. Ciągłość i  zmiana w procesie opieki i wychowania dziecka koniecznością i warunkiem  prawidłowego rozwojuRozdział 6 Innowacje w opiece i wychowaniu. Wybrane przykłady, współczesne problemy, wyzwania i tendencjeRozdział  7 Problemy z pedagogicznym wspomaganiem rodziny, kulturą pedagogiczną  (opiekuńczo-wychowawczą) rodziny i społeczeństwa, współpracą z rodzicami  oraz wyzwania z nimi związaneRozdział 8 Problemy i wyzwania dotyczące roli państwa i organizacji pozarządowych w opiece i wychowaniuRozdział 9 Współczesne problemy z profesjonalizacją warsztatu wychowawcy-opiekuna i wypaleniem zawodowym Rozdział 10 Współczesne problemy z samodzielnością w procesie opieki i wychowaniaRozdział 11 Współczesne problemy diagnozy w opiece i wychowaniu Rozdział 12 Współczesne tendencje, problemy i wyzwania związane z opieką dzieloną z rodzicamiRozdział 13 Zrozumieć rodzicielstwo zastępcze. Teoria a praktyka. Porównania europejskieRozdział 14 Współczesne problemy z wizerunkiem instytucji opieki i wychowania w Internecie. Wstępne wyniki badańRozdział 15 Współczesne problemy z adopcją jako rodzinną opieką zastępcząRozdział 16 Współczesne problemy rodzinnej pieczy zastępczejRozdział 17 Współczesne problemy instytucjonalnej pieczy zastępczej Rozdział  18 Współczesne problemy z kształceniem kadr do realizacji zadań  pedagogicznych, w szczególności opiekuńczo-wychowawczychRozdział  19 System dzieci we współczesnych rodzinach a rozumienie jego funkcji  opiekuńczych i wychowawczych oraz specyfiki diagnozowania ZakończenieSpis tabelStreszczenieSummaryBibliografia";"[...] książka jest interesującym, osadzonym zarówno w  teorii, jak i praktyce badawczej studium porównawczym, dotyczącym  postrzegania przez młodzież akademicką współczesnych tendencji,  problemów i wyzwań w opiece nad dzieckiem i jego rodziną. [...]W  przypadku problematyki podjętej w studiach i badaniach, których wyniki  przedstawione są w tej publikacji, jest to szansa na wzbogacenie wiedzy o  ważnych uwarunkowaniach działalności edukacyjnej w zakresie  kształtowania umiejętności na poziomie szkolnictwa wyższego. [...]  Podjęte przez Autorkę rozważania stanowią ponadto ważny głos w debacie  nad kształtem współczesnej pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej i udziałem  studentów – przyszłych opiekunów i wychowawców – w społecznej i  kulturowej przestrzeni funkcjonowania dziecka w rodzinie i poza nią.Z recenzji prof. dr hab. Ewy Ogrodzkiej-Mazur Książka[...]  jest cenną naukową monografią poświęconą obszarom pedagogicznym, które  nie wzbudziły jeszcze dużego zainteresowania wśród badaczy. [...]  Publikacja może mieć zastosowanie nie tylko naukowe, ale i praktyczne –  społeczne. Może ona służyć różnym kręgom odbiorców, począwszy od  pracowników naukowych, poprzez studentów wielu kierunków z obszaru nauk  społecznych aż po pedagogów-praktyków zajmujących się na co dzień opieką  nad osobami potrzebującymi.Z recenzji dr hab. Urszuli Grucy-Miąsik, prof. UR    ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 280 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-786-2.jpg
"Wielokulturowość w praktyce surdopedagogicznej w Polsce w latach 1918–1939";;"Marzena Pękowska";978-83-8095-466-3;;"Premiera I wydania 2020Pedagogika specjalna w  Polsce ma bogatą tradycję, jednak bezsprzecznie swoje teoretyczne  podstawy wypracowała na początku XX wieku. Za twórczynię tej dyscypliny  uznaje się M. Grzegorzewską, która wraz z gronem wybitnych badaczy,  nauczycieli praktyków i działaczy oświatowych stworzyła jej teoretyczne i  praktyczne podwaliny. Za jedno ze znaczących osiągnięć tej grupy uznaje  się powołanie do życia w 1921 roku Państwowego Instytutu Pedagogiki  Specjalnej, placówki kształcącej nauczycieli szkół specjalnych.Zasadniczym celem niniejszej pracy było poszukiwanie przejawów  wielokulturowości w praktyce edukacyjnej niepełnosprawnych, a w  szczególności w zakładach kształcących głuchoniemych. Przedmiotem  zainteresowania były zbiorowości narodowe i etniczne w Drugiej  Rzeczypospolitej. Badanie dotyczyło dwóch kwestii. Pierwszą z nich było  potwierdzenie obecności społeczności mniejszościowych w edukacji  instytucjonalnej głuchoniemych. Druga kwestia wiązała się z  funkcjonowaniem żydowskich zakładów specjalnych w ówczesnej  rzeczywistości edukacyjnej. Prezentowana praca jest więc też próbą  syntetycznego, w miarę możliwości, ukazania żydowskiego szkolnictwa  specjalnego w Polsce międzywojennej.Niniejsze opracowanie jest pracą monograficzną o profilu  historyczno-pedagogicznym. Wymagał on przyjęcia ogólnej dyrektywy  metodologicznej, zobowiązującej do poddania materiałów historycznych  analizie pedagogicznej.[...]Prezentowana praca składa się z pięciu rozdziałów i podsumowania.  Ich objętość treściowa nie jest różnorodna, co podyktowane jest ilością  zgromadzonych informacji, dotyczących poszczególnych zagadnień. W  rozdziale pierwszym przedstawiono różne sposoby rozumienia  wielo­kulturowości oraz kategorie pojęciowe z nią związane. Zawarto w  nim również charakterystykę etniczno-kulturowego zróżnicowania  społeczeństwa Drugiej Rzeczypospolitej oraz międzynarodowych i  wewnętrznych regulacji prawnych, które w istotny sposób wpływały na  umacnianie się istniejących różnic kulturowych, m.in. przyzwalały na  funkcjonowanie jednej z ważniejszych form instytucjonalnej odrębności  etnicznej – szkoły narodowościowej. W rozdziale drugim opracowania przedstawiono rozwój praktyki i teorii  w zakresie opieki oraz kształcenia niepełnosprawnych. Szczególny nacisk  położono na okres dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to tworzono  podstawy polskiej pedagogiki specjalnej. Znaleźć tu można informacje  dotyczące podstaw prawnych tej dyscypliny oraz stanu i organizacji  sektora szkolnictwa specjalnego.W rozdziale trzecim omówiono sytuację społeczności żydowskiej w  dwudziestoleciu międzywojennym, ze szczególnym podkreśleniem  działalności opiekuńczej. W rozdziale tym dokonano także ogólnej  charakterystyki żydowskiego szkolnictwa specjalnego oraz podjęto próbę  porównania jego stanu i organizacji z polskimi zakładami tego typu.W kolejnym, czwartym rozdziale przedstawiono dzieje poszczególnych  żydowskich placówek specjalnych kształcących głuchoniemą młodzież.  Niektóre z nich scharakteryzowano dość wyczerpująco, o innych podano  znikome informacje. Niedoskonałości te wynikają głównie z braku  materiałów źródłowych. W rozdziale tym podjęto także próbę wskazania  praktyk, które odnosiły się do idei wielokulturowości, takich jak formy  współpracy między polskimi i żydowskimi szkołami o tym charakterze.  Trudności źródłowe wiązały się także z podaniem krótkiego opisu  żydowskich związków i stowarzyszeń dla głuchoniemych wspierających tę  społeczność.W rozdziale piątym podjęto próbę pokazania wielokulturowej  społeczności uczniowskiej w polskich zakładach kształcących  głuchoniemych. Znikome materiały źródłowe pozwoliły na dokładniejsze  uchwycenie takich praktyk jedynie w dwóch polskich placówkach, w Wilnie i  we Lwowie.Pracę uzupełniają aneksy, ilustrujące oraz informacje na temat działalności prezentowanych placówek i stowarzyszeń. Publikacja nie podejmuje wszystkich problemów związanych z  wielokulturowością w praktyce surdopedagogiki polskiej. Rzeczywistość  edukacyjna należała do złożonych i trudnych zagadnień, toteż wiele  problemów zostało jedynie zasygnalizowanych i ma charakter otwarty,  wymaga więc dalszych badań i poszukiwań. Dotyczy to szczególnie kwestii  związanych ze skutkami wynikającymi z faktu współistnienia w  zbiorowościach badanych instytucji wychowanków różnych kultur. Do tych  problemów odnosi się szerzej piąty rozdział pracy. Autorka wyraża  nadzieję, że niniejsze opracowanie, mimo błędów, których się nie  ustrzegła, w jakimś stopniu uzupełni dotychczasową wiedzę o rozwoju  pedagogiki specjalnej w Polsce w okresie międzywojennym. ";;"Wstęp      Rozdział IMniejszości narodowe w Polsce w latach 1918–1939       1. Wielokulturowość – wyjaśnienia terminologiczne       2. Mniejszości narodowe Drugiej Rzeczypospolitej       Rozdział IISzkolnictwo specjalne w Polsce do 1939 roku       1. Tradycje opieki i kształcenia niepełnosprawnych      2. Regulacje prawne dotyczące szkolnictwa specjalnego w latach 1918–1939    3. Stan i organizacja szkolnictwa specjalnego w dwudziestoleciu międzywojennym  Rozdział IIIPołożenie społeczności żydowskiej w Drugiej Rzeczypospolitej       1. Międzynarodowe i wewnętrzne akty prawne regulujące sytuację Żydów w Polsce międzywojennej       2. Społeczne i publiczne życie Żydów w Drugiej Rzeczypospolitej    Rozdział IVŻydowskie szkolnictwo specjalne w Polsce w latach 1918–1939       1. Opieka i kształcenie w żydowskich placówkach specjalnych w Polsce do 1939 roku     2. Żydowska Szkoła dla Głuchoniemych im. Izaaka Bardacha we Lwowie     3. Szkoła dla Głuchoniemych Dzieci Żydowskich im. Braci Himelszajn w Międzyrzecu Podlaskim   4. Żydowska Szkoła dla Głuchych Dzieci w Łodzi      5. Prywatna Szkoła Powszechna dla Głuchoniemych Dzieci Żydowskich w Warszawie      6. Centralny Zakład dla Żydowskich Dzieci Czterozmysłowych w Bojanowie      7.  Pozostałe żydowskie szkoły i zakłady specjalne oraz związki  i stowarzyszenia wspierające żydowskich niepełnosprawnych działające  w Polsce okresu międzywojennego      Rozdział V Przejawy wielokulturowości w publicznych zakładach dla głuchoniemych      1. Wielokulturowa społeczność uczniów w Zakładzie dla Głuchoniemych we Lwowie w latach 1918–1939 –studium przypadku      2.  Wielokulturowa społeczność uczniów w Publicznej Szkole Powszechnej dla  Dzieci Głuchoniemych w Wilnie – studium przypadku     Podsumowanie      Zakończenie    Bibliografia    Aneksy     Spis aneksów, tabel, schematów i wykresów  ";"Przedstawiona do recenzji monografia podejmuje problematykę  historii szkolnictwa specjalnego w Polsce w latach 1918-1939. Zadanie  jakie postawiła sobie Autorka nie jest łatwym ze względu na brak  materiałów źródłowych. We wstępie można znaleźć omówienie skromnych  zasobów archiwalnych – zarówno w Polsce jak i w Wilnie i we Lwowie. Jak  komunikuje M. Pękowska zasoby archiwalne są znacząco zubożone a  odnaleziony materiał niejednokrotnie nie pozwala na udzielenie pełnych  odpowiedzi na stawiane pytania- problemy. […]Zaprezentowana  monografia stanowi interesujące i ważne uzupełnienie wiedzy z zakresu  historii wychowania odnośnie szkolnictwa specjalnego. Zasługuje na  opublikowanie, tym bardziej, że jest świadectwem rozwijania w trudnych  warunkach finansowych państwa polskiej surdopedagogiki w praktyce. Udało  się Autorce w wyniku żmudnej kwerendy archiwalnej w Polsce oraz w  Wilnie i Lwowie zebrać (i uratować) dokumenty na temat działalności  wielu placówek dla dzieci i młodzieży w latach 1918-1939.Prof. zw. dr.hab Stefania Walasek Uniwersytet WrocławskiRecenzowaną  książkę można zaliczyć do krzepnącego coraz bardziej, nowego nurtu  metodologicznego w badaniach nad przeszłością naszego życia społecznego w  najnowszej filozofii i socjologią, ale i w pedagogice, w odniesieniu do  surdopedagogiki, kiedy jej rozumienie zacieśnimy do definicji podanej  przez prof. Wincentego Okonia, że jest nią „dział pedagogiki specjalnej  zajmujący się teorią i praktyką wychowania i kształcenia dzieci (osób)  głuchych” („Nowy słownik pedagogiczny, wyd. X, W-wa 2007, s. 396), jak  również wtedy, kiedy próbujemy zastosować je w odniesieniu do Polski lat  międzywojennych.[…] Wszystko to wskazuje, że choćby tylko z tego  powodu uznać można, że problem ludzi głuchych i głuchoniemych był  wielkim problemem społecznym, a udzielana im pomoc ze strony  surdopedagogiki - bardzo mizerna - szczególnie tam, gdzie sieć szkół  specjalnych dla dzieci głuchych w ogóle nie istniała. Tym właśnie  problemem - od wielu lat - zajmuje się dr Marzena Pękowska, która  podjęła próbę szerszego spojrzenia na cały ten problem z pozycji badacza  złożonego zjawiska „wielokulturowości” w odniesieniu do  surdopedagogiki.Napisana przez Nią praca na charakter  analityczno-porównawczy. Autorka swoje wieloletnie badania na szkołami  specjalnymi dla żydowskich dzieci głuchych, rozwijającymi się w  dziewiętnastowiecznej Galicji - próbuje przenieść na lata  międzywojennego 20- lecia niepodległej Polski. Jej badania  skoncentrowały się na trzech obszarach przeszłej społeczno - edukacyjnej  rzeczywistości: na metodologicznych aspektach socjologii i historii  wychowania, w odniesieniu do szkolnictwa specjalnego w Polsce w okresie  międzywojennym i na różnych formach działalności edukacyjnej żydowskich  gmin wyznaniowych na rzecz dzieci głuchych. Odwołując się do wyników  swoich badań (kwerend archiwalnych i bibliotecznych) w Polsce, na  Ukrainie i Litwie w następujący sposób w czterech rozdziałach omawia  wyniki swoich badań. W rozdziale I pt.: „Mniejszości narodowe w Polsce w  latach 1918 -1939” wyodrębnia i omawia dwie kwestie: 1.  „wielokulturowość - wyjaśnienia metodologiczne” i 2. mniejszości  narodowe w Drugiej Rzeczypospolitej” sięgając do najnowszej, dobrze  wyselekcjonowanej literatury przedmiotu. W rozdziale II: „Szkolnictwo  specjalne w Polsce do 1939 r.” sięga do najbardziej cennych tradycji  szkolnictwa specjalnego, kładąc silniejszy nacisk na te regulacje prawne  jakie nastąpiły w latach 1918-1939 oraz zamykając ten systematycznie  uporządkowany obraz danymi ilustrującymi jego stan i organizację w  okresie międzywojennym.W rozdziale III: przechodząc do jednego z  głównych aspektów wielokulturowości w surdopedagogice zaczyna od próby  zarysowania „Położenia społeczności żydowskiej w II Rzeczypospolitej”  odwołując się do celnie wybranych aktów polskiego prawa zwłaszcza w  odniesieniu do opieki społecznej. Wreszcie w rozdziale IV omawia,  głównie w oparciu o zachowane nieliczne i rozproszone dokumenty, które  skrupulatnie wyszczególnione zostały w bibliografii i aneksach oraz w  oparciu o źródła drukowane i opracowania stara się stworzyć możliwie  pełny (acz bardzo zróżnicowany) obraz zatytułowany jako „Żydowskie  szkolnictwo specjalne w Polsce w latach 1918-1939”.W zakończeniu  Autorka słusznie podkreśla, że podjęta przez nią „próba pokazania, jak  kwestie wielokulturowego społeczeństwa realizowane były w praktyce  edukacyjnej, dotyczącej kształcenia głuchoniemych” mimo „wyraźnych  braków w dokumentacji archiwalnej”, jej „znacznego rozproszenia” i  „skąpej ilości” rzeczowych informacji ich analiza „pozwoliła odnieść się  do przyjętych założeń badawczych”, ze „Udało się opisać organizację i  funkcjonowanie żydowskich szkół dla głuchoniemych... i określić jakie  było ich miejsce w systemie szkolnictwa specjalnego… „i ustalić faktów  dotyczących realizacji wielokulturowości w ich praktyce edukacyjnej”.  […]Podsumowując uważam, że oddana do  Wydawnictwa „studyjna rozprawa źródłowa” Pani Doktor Marzeny Pękowskiej  jest bardzo cenna w sensie poznawczym, inspirująca metodologicznie w  pełni zasługuje na druk w tak wysoko cenionym Wydawnictwie.Stefania Walasek";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 212 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-466-3.jpg
"Edukacja aksjologiczna dziecka w środowiskach wychowawczych";"Współczesne problemy ";"Ewa Pasterniak-Kobyłecka";978-83-8095-826-5;;"W monografii zostały  ukazane środowiska (rodzina, grupa rówieśnicza i szkoła), w których  dziecko zdobywa wiedzę o różnych wartościach, dzięki czemu ubogaca  własną osobowość. Przedstawiono najważniejsze zadania opiekunów:  udzielanie wsparcia podopiecznemu, stwarzanie warunków rozwoju  psychicznego, poznawczego, fizycznego, emocjonalnego i duchowego,  kształtowanie zainteresowań, pasji, uczenie kreatywnego myślenia,  wzmacnianie poczucia godności własnej wychowanka, ukazywanie możliwości  wyborów, tego co jest ważne i cenne. Zaprezentowano niektóre możliwości  współdziałania podmiotów w edukacji aksjologicznej, dobrych działań,  interesujących doświadczeń.Cel i uzasadnienie podjętego tematuCelem publikacji jest ukazanie niektórych aspektów edukacji  aksjologicznej dziecka w środowiskach wychowawczych. Podjęty temat jest  ważny z perspektywy społecznej. W okresie intensywnych przemian  obyczajowych, technologicznych, kulturalnych oraz politycznych,  stanowiących kontekst funkcjonowania oświaty, potrzebna jest dyskusja na  temat norm i reguł postępowania, które można przekazywać kolejnym  pokoleniom. Młody człowiek powinien nauczyć się spostrzegania tego, co  się wokół niego dzieje, umieć dostosować się do zmiennych warunków  egzystencji. Warto również kultywować dobre obyczaje i kształtować  postawy szacunku wobec innych.  ";;"Wstęp        Rozdział 1Niektóre koncepcje wychowania i kształcenia zorientowanego na wartości   Ustalenia terminologiczne    Wybrane koncepcje edukacji aksjologicznej       Wychowanie jako poszukiwanie i wybór wartości       Rozdział 2Kształtowanie osobowej tożsamości młodego człowieka    Potrzeba diagnozy problemu      Codzienność edukacyjna      Podsumowanie rozważań       Rozdział 3O potrzebie wspierania rozwoju emocjonalnego i duchowego dziecka      Rozwój emocjonalny dziecka      Inteligencja emocjonalna       Duchowość człowieka       Konkluzja końcowa       Rozdział 4Przestrzeń aksjologiczna szkoły a cele i czynności edukacyjne       Wartości i antywartości w przestrzeni edukacyjnej      Indywidualne przestrzenie aksjologiczne podmiotów edukacji     W poszukiwaniu wartości niezmiennych      Refleksje końcowe      Rozdział 5Niedostatki filozoficznego i aksjologicznego przygotowania nauczycieli do podejmowanych zadań. Zarys problemu      Wiedza o podświadomości i nadświadomości człowieka      Tożsamość zawodowa współczesnych nauczycieli a ich świadomość niedostatków własnego przygotowania aksjologicznego       Pedeutologiczne uwikłania kształcenia aksjologicznego    Znaczenie wartości odpowiedzialności w pracy szkolnego wychowawcy       Zakończenie      Rozdział 6Wychowawca w placówce oświatowej przewodnikiem, doradcą czy menedżerem?      Kwalifikacje i predyspozycje nauczyciela pożądane z perspektywy społecznej       Kompetencje nauczyciela-wychowawcy    Autorytet nauczyciela      Jaki (nie) jest nauczyciel we współczesnej szkole?    Rola nauczyciela w procesie nabywania kompetencji kulturowych ucznia    Uwagi o kształceniu i rozwoju zawodowym nauczycieli     Rozdział 7Wybrane uwarunkowania konfliktów podmiotów edukacji Nauczyciel w relacji z uczniem   Bezpieczeństwo jako problem edukacyjny    Stosunek podmiotów do wartości  Potrzeba dialogu      Problem nietolerancji      Rozdział 8Uwagi o możliwościach wspierania kompetencji aksjologicznych uczniów z perspektywy działań nauczycieli    Aksjologia jako metapraktyka   Poznawanie uczniów, budowanie pozytywnych relacji      Respektowanie podmiotowości wychowanków     Wychowanie w duchu tolerancji    Zrozumienie podopiecznych, akceptacja, troska    Potrzeba edukacji artystycznej     Aplikacje edukacyjne      Rozdział 9Indywidualizacja w procesie edukacji. Możliwości i ograniczenia   Definicje indywidualizacji      Cechy rozwojowe wpływające na przebieg uczenia się    Odwołania do praktyki edukacyjnej     Refleksje końcowe      Rozdział 10Współpraca przedstawicieli środowisk wychowawczych  Akceptowanie wartości allocentrycznych, prospołecznych, edukacyjnych i estetycznych    Porozumienie aksjologiczne     Realizacja wartości uniwersalnych      Przykłady wspólnych działań na rzecz dobra dzieci    Bibliografia    ";-;38.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 200 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-826-5.jpg
"Terapia interdyscyplinarna";"Wybrane problemy";"Joanna Skibska";978-83-8095-314-7;;"Terapia  interdyscyplinarna to profesjonalne, wielospecjalistyczne, zamierzone i  ustrukturyzowane czynności służące wsparciu i stymulowaniu dziecka – ma  ona poprawić jakość jego funkcjonowania w przestrzeni edukacyjnej i  społecznej. Oznacza szereg działań pomocowych, których zamiarem jest  holistyczne wspomaganie dziecka, by przekształceniom uległ obraz jego  własnej osoby i w autonomiczny sposób mogło ono funkcjonować w  przestrzeni życiowej. By ważniejsze stały się […] cechy i umiejętności,  dzięki którym jednostka zacznie odnosić sukcesy i zostanie zaakceptowana  przez społeczeństwo[…], by miała ona szansę modyfikacji wartości, tak by były one  dostosowane do ograniczeń i predyspozycji, umożliwiały realizowanie się,  opanowywanie zastępczych i nowych schematów funkcjonowania oraz  rozwijanie umiejętności na miarę swoich możliwości.By podejmowane działania umacniały wewnętrzny potencjał dziecka, z  uwzględnieniem wszystkich jego składowych – metazasobów (poczucia bycia  zrozumianym, zaradności i sensowności) oraz zasobów szczegółowych  (poznawczych, instrumentalnych, neotycznych), co w aspekcie społecznym  ma największe znaczenie, prowadzi bowiem do kształtowania relacji  opartych na wzajemności i poszanowaniu indywidualności jednostki. To  kompleksowe „interdyscyplinarne zaopatrzenie” dziecka powinno także  oznaczać ukierunkowanie działań terapeutycznych na jego rozwój oraz  korzystanie z takich strategii i w taki sposób, aby priorytetowe stały  się dobro i perspektywiczność jego zamierzeń.W monografii wyodrębniono trzy części poświęcone wybranym  zagadnieniom terapii interdyscyplinarnej, które odnoszą się do  holistycznego i wielokierunkowego wsparcia dziecka. Pierwsza,  zatytułowana Podstawy terapii interdyscyplinarnej, opisuje fundamenty  tego rodzaju terapii, na którą składają się terapie: pedagogiczna,  psychopedagogiczna oraz medyczna – neurologiczna i psychiatryczna. Część  druga, Terapia funkcji podstawowych. Wybrane problemy, porusza kwestie  dotyczące wieloaspektowego wsparcia i stymulacji funkcji podstawowych.  Część trzecia, Terapia zaburzeń rozwojowych. Wybrane zagadnienia,  przedstawia działania terapeutyczne zorientowane na pomoc dziecku o  zróżnicowanych potrzebach i możliwościach rozwojowo-poznawczych.Książka jest skierowana do szerokiego grona czytelników związanych ze  środowiskiem naukowym oraz z praktyką pedagogiczną – nauczycieli i  specjalistów zajmujących się terapią dziecka, studentów kierunków  pedagogicznych, którzy są zainteresowani problematyką  interdyscyplinarnej terapii, oraz rodziców dzieci wymagających  kompleksowego wsparcia.Joanna Skibska  ";;"Wstęp (Joanna Skibska)         PODSTAWY TERAPII INTERDYSCYPLINARNEJJoanna SkibskaTerapia pedagogiczna w kontekście interdyscyplinarności   Ewa WysockaTerapia psychopedagogiczna dzieci i młodzieży – wybrane problemy      Beata Kazek, Ewa Emich-WideraTerapia w neurologii dziecięcej       Agnieszka Kapinos-Gorczyca, Katarzyna Sitnik-WarchulskaTerapia w psychiatrii dzieci i młodzieży        TERAPIA FUNKCJI Podstawowych. WYBRANE PROBLEMYAgnieszka Twaróg-KanusTerapia i wsparcie dziecka z dysfunkcją wzroku w środowisku edukacyjnym    Irena PolewczykStymulowanie rozwoju i terapia dziecka z zaburzeniami percepcji słuchowej    Emilia MikołajewskaTerapia deficytów w zakresie motoryki małej   Łucja Skrzypiec, Joanna SkowronHolistyczne ujęcie pracy terapeutycznej z dziećmi z trudnościami w nauce czytania i pisania      TERAPIA ZABURZEŃ ROZWOJOWYCH WYBRANE ZAGADNIENIAMarzenna ZaorskaTerapia dziecka ze sprzężoną niepełnosprawnością sensoryczną    Marta Korendo, Katarzyna Sedivy-MączkaWczesna terapia dzieci z autyzmem      Marta Korendo, Ewa Bielenda-MazurTerapia dzieci z zespołem Aspergera      Anna BorzęckaStymulacja dotykowa wsparciem terapeutycznym dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym      Jadwiga Agnieszka Tuchowska, Maria FaściszewskaTerapia jąkania u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym      Noty o autorach";"Podjęty w monografii problem, który wybrzmiewa w tytule  i powiązanych z nim tematycznie poszczególnych częściach, percypuję jako  wysoce aktualny, zwłaszcza w kontekście upowszechniania proinkluzyjnej  edukacji dzieci/uczniów z niepełnosprawnościami czy o szczególnych  potrzebach. Kwestie prowadzenia terapii interdyscyplinarnej, jak też jej  indywidualizowania wypada uznać za priorytetowe w oczekiwanym  personalizowaniu wspierania uczniów o wysoce zróżnicowanych  możliwościach (zasobach) i zainteresowaniach, włączanych w przestrzeń  ogólnodostępnego systemu kształcenia. Oczywiście problemy podejmowane  przez autorów w poszczególnych rozdziałach monografii, bez wątpienia  należy także odnieść do rozwiązań w zakresie interdyscyplinarnej terapii  dzieci/uczniów w innych formach edukacji – integracyjnej i specjalnej.  Dostrzegam zatem duże walory poznawcze i praktyczne opracowania, które  może być bardzo przydatne w pracy terapeutycznej zróżnicowanych  specjalnościowo profesjonalistów – pedagogów, w tym pedagogów  specjalnych, nauczycieli, logopedów i innych specjalistów angażujących  się w proces terapii dzieci z niepełnosprawnościami czy szczególnymi  potrzebami edukacyjnymi.prof. nadzw. dr hab. Zdzisława Janiszewska-Nieścioruk Uniwersytet ZielonogórskiZłożoność  i wielowymiarowość procesów terapeutycznych warunkowana jest kilkoma  czynnikami. Pierwszy z nich to podmiot oddziaływań systematycznie  rozszerzany o nowe grupy osób obejmowanych terapią na różnych etapach  życia. Drugi, będący pochodną pierwszego, to stawiane przed terapią  cele. Prócz tradycyjnych utożsamianych z korygowaniem i kompensowaniem  coraz częściej akcentowane są cele stymulujące – ogólnorozwojowe  lokujące ją w bliskim sąsiedztwie oddziaływań profilaktycznych  i wychowawczych, nierzadko oddzielonych rozmytą granicą. Trzeci to  lokowanie terapii w coraz bardziej złożonych konfiguracjach  teoretycznych korzystających z dorobku rożnych dyscyplin naukowych oraz  paradygmatów uprawiania nauki. (…) Z tych powodów uważam przedłożoną do  recenzji pracę za wartościową poznawczo, a zarazem ważną dla praktyki  edukacyjnej. Walorem książki jest zróżnicowane podejście do terapii –  autorami poszczególnych rozdziałów są nie tylko pedagodzy, ale także  przedstawiciele innych dyscyplin naukowych. Innym pozytywem opracowania  jest „zderzenie teoretyków i praktyków” prezentujących w swoich  poglądach nierzadko odmienne podejścia oraz generujących rozbieżne  problemy i drogi osiągania celów.prof. zw. dr hab. Zenon Gajdzica Uniwersytet Śląski w Katowicach  Różnorodne problemy związane z funkcjonowaniem wymagają holistycznego  podejścia. Holistycznego, czyli uwzględniającego zarówno wszystkie  aspekty funkcjonowania dziecka, jak i różne formy pomocy. Odpowiedzią na  potrzeby młodego człowieka, może być terapia interdyscyplinarna, która  przybiera formę różnego rodzaju działań pomocowych, służących  wspomaganiu dziecka, by mogło one funkcjonować w jak największym stopniu  samodzielnie w przestrzeni życiowej. O tej wieloaspektowej  terapii, a także o problemach z nią związanych przeczytać możemy w  obszernej publikacji Oficyny Wydawniczej IMPULS. Książka pt. „Terapia  interdyscyplinarna. Wybrane problemy”, pod redakcją Joanny Skibińskiej,  to szerokie spektrum tematów wchodzących w zakres tej terapii, a przez  to możliwość szerszego spojrzenia na dziecko i problemy związane z jego  rozwojem. Książka stanowi doskonałą lekturę, pozwalającą rozwijać wiedzę  i kompetencje pedagogów specjalnych, ale również jest pomocą dla  studentów studiów pedagogicznych oraz wszystkich terapeutów,  uczestniczących w procesie wychowania dziecka i / lub prowadzenia  terapii. To równie podręcznik dla rodziców, którzy poszukują odpowiedzi  na zadawane pytania oraz wskazówek dotyczących działań terapeutycznych  adresowanych do dziecka.  W książce zostały wyodrębnione trzy  główne część, poświęcone wybranym zagadnieniom terapii  interdyscyplinarnej, składające się na wieloaspektowe wsparcie udzielane  dziecku. W części pierwszej, dotyczącej podstaw terapii  interdyscyplinarnej, znajdziemy tekst Joanny Skiby, która umiejscawia  terapię pedagogiczną w kręgu interdyscyplinarnej terapii zwracając uwagę  na to, że rozumiejąc terapię tę jako zamierzoną i celową interwencję,  można mówić o jej interdyscyplinarności. Wynika ona bowiem m.in. z  szerokiego wachlarza działań wspierająco-wspomagających oraz  wielostronności metod i wykorzystywanych form postępowania. Z kolei Ewa  Wysocka pisze o wybranych problemach terapii psychopedagogicznej dzieci i  młodzieży, omawiając przy tym specyfikę zaburzeń i zagrożeń rozwojowych  młodego pokolenia czy specyfikę działań terapeutycznych ukierunkowanych  na dzieci i młodzież. Beata Kazek oraz Ewa Emich-Widera piszą o terapii  w neurologii dziecięcej, omawiając przy tym krótko neuroinfekcje,  mózgowe porażenie dziecięce czy padaczkę. Z koli Agnieszka  Kapinos-Gorczyca i Katarzyna Sitnik-Warchulska zajmują się tematem  terapii w psychiatrii dzieci i młodzieży, poruszając zarówno zagadnienie  farmakoterapii, jak psychoterapii.  W części drugiej książki,  koncentrującej się na zagadnieniach związanych z terapią funkcji  podstawowych, znajdziemy tekst Agnieszki Twaróg-Kanus, która omawia  kwestię wspierania dziecka z dysfunkcją wzroku w środowisku edukacyjnym,  a także Ireny Polewczyk, która pisze o stymulowaniu rozwoju oraz  prowadzeniu terapii dziecka z zaburzeniami percepcji słuchowej. O  deficytach w zakresie motoryki małej i możliwych formach terapii  traktuje tekst Emilii Mikołajewskiej, natomiast Łucja Skrzypiec oraz  Joanna Skowron omawiają holistyczne podejście do terapii dzieci z  trudnościami w nauce czytania i pisania, zwracając też uwagę na  konieczność tworzenia sprzyjających dziecku warunków i zapewnienia  poczucia bezpieczeństwa.Trzecia część książki dotyczy wybranych  zagadnień z zakresu terapii zaburzeń rozwojowych. O terapii dziecka ze  sprzężoną niepełnosprawnością sensoryczną pisze Marzena Zaorska,  natomiast o autyzmie i znaczeniu wczesnej terapii – Marta Korendo i  Katarzyna Sedivy-Mączka. Marta Korendo, tym razem wspólnie z Ewa  Bielendą Mazur, zajmuje się także tematem terapii dzieci z zespołem  Aspergera. O mózgowym porażeniu dziecięcym i stymulacji dotykowej  przeczytamy w artykule Anny Borzęckiej. Natomiast tematem zaburzeń  płynności mowy, a dokładnie jąkania się, zajmuje się w swoim artykule  Jadwiga Agnieszka Tuchowska oraz Maria Faściszewska. Szeroki  zakres tematyczny zawarty w umieszczonych w książce artykułach daje nam  możliwość kompleksowego ujęcia kwestii terapii dziecka i stanowić może  nie tylko impuls do dalszego zdobywania informacji na dany temat, ale  być może podpowiedź dotyczącą możliwości terapeutycznych w stosunku do  danego dziecka. Tym samym otwiera drogą do udzielenia jak największej  pomocy dziecku i jego rodzicom i zaowocować może – dzięki odpowiedniemu  wsparciu – wymiernymi efektami działania.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/08/joanna-skibinska-red-terapia.html";49.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 274 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-314-7.jpg
"Tutoring drogą do doskonałości akademickiej";"Percepcja i implementacja personalizacji kształcenia  w polskim szkolnictwie wyższym  w latach 2014–2019";"Autorki ";978-83-8095-816-6;;"Polecana publikacja przybliża problematykę tutoringu i jego aplikacji w  rzeczywistości akademickiej w Polsce i pokazuje kierunki działań dla  polityki edukacyjnej, definiując przy okazji rolę uniwersytetu we  współczesnej rzeczywistości społeczno-kulturowej uwarunkowanej przez  ekspansję edukacji. Tekst jest efektem współpracy trzech badaczek z  różnych nurtów badań edukacyjnych, dzięki czemu możliwe stało się  wieloaspektowe oświetlenie pola problemowego z tutoringiem jako  centralną kategorią. W warstwie merytorycznej opracowanie jest na  wysokim poziomie i autorki dowodzą w tym tekście szerokiej wiedzy na  temat omawianego problemu...(Fragment recenzji dr. hab. Piotra Mikiewicza, prof. DSW)Opisywane na łamach tej książki ujęcia teoretyczne i przykłady  empirycznego uchwycenia i dookreślenia wartości tutoringu akademickiego  pozwalają na zarysowanie możliwych kierunków dalszej naukowej  eksploracji zjawiska edukacyjnego, jakim jest tutoring. Nie jest to  bowiem temat, który wyczerpuje swój potencjał w ramach wąskiego spektrum  badań nad dydaktyką akademicką z perspektywy stricte pedagogicznej i  socjologicznej, choć w obecnym punkcie transformacji są to najbardziej  oczywiste pola dla badania tej formy kształcenia. Nie ulega jednak  wątpliwości, że tutoringiem zajmować się mogą również psychologowie,  językoznawcy, kulturoznawcy, ekonomiści i przedstawiciele nauk o  zarządzaniu czy marketingu, reprezentanci nauk politycznych i prawnych  oraz zapewne jeszcze kilku innych dyscyplin naukowych, także spoza  dziedziny nauk społecznych czy nauk humanistycznych.–    Dlaczego tutoring? –    Na jakiej zasadzie tutoring? –    Po co tutoring?Niniejsza książka ma na celu subiektywne zbudowanie przykładu pewnej  architektury doskonałości akademickiej, która rozumiana jest nie jako  koncepcja przetargowa w politycznie i ideologicznie zabarwionej debacie  między zwolennikami i przeciwnikami neoliberalnych narracji, tylko jako  dbałość o wyjątkową jakość kształcenia, najczęściej powiązaną z  działalnością naukową. Jakość tę współtworzy i wspomaga edukacja  spersonalizowana, przyjmująca w założeniu twarz tutoringu akademickiego.  Obecne procesy reformatorskie wprowadzające w uczelniach nowe kryteria  „doskonałości akademickiej” (czy to badawczej, czy dydaktycznej),  towarzyszące temu nowe i nierzadko opłacone frustracją zasady  odnajdywania się akademików we wspólnocie mierzonej parametryzacją,  algorytmami, współczynnikami przy jednoczesnych naciskach na zaistnienie  w nauce światowej (jako jedno z wielu wskaźników rozwoju) stawiają  pytania o złoty środek oraz wartości i znaczenia w nauce i nauczaniu.  Chodzi o znalezienie rozwiązania, które pozwoli pogodzić obie narracje i  zbudować pomost pomiędzy rozwojem uniwersytetu badawczego (uznanego za  najdoskonalszy i najbardziej „opłacalny” w kontekście osiągnięć, ale  jednocześnie najbliższy klasycznemu etosowi nauki) a pragmatyzacją  kształcenia optującą za uniwersytetem dydaktycznym, w którym kształci  się profesjonalistów dla rynku pracy. Przy czym owymi profesjonalistami  są w założeniu jednostki kompetentne, wybitne, a zarazem świadome i  gotowe rozwijać się zawodowo oraz/lub naukowo w imię obranych przez  siebie wartości. Innymi słowy, w publikacji poszukiwana jest narracja  wspólna dla sfery przekonań i pracy wspomnianych wyżej jako kategorie  analizy. Kształcenie spersonalizowane pod postacią tutoringu akademickiego  jawi się jako metoda lub forma (czasami też misja, formuła lub nawet  filozofia), która może de facto zostać zaaplikowana do uczelni badawczej  i dydaktycznej, przy zauważanym kierunku potrzeb społecznych,  rynkowych, zawodowych oraz pedagogicznych (dyktowanych też przez  uwarunkowania demograficzne).Tutoring akademicki (w swej naukowo-rozwojowej odsłonie) spełnia  bowiem trzy podstawowe kryteria metodologiczne, stawiane przez swoich  reprezentantów na obu różnych biegunach ideologicznej polaryzacji:–    na biegunie neoliberalnym zapewnia lepsze przygotowanie studenta, uposażając go w kompetencje cenne na rynku pracy (zawodowe, ale również miękkie, tzw. generic skills, oraz, co bardzo istotne, a wciąż pozostające w sferze postulatywnej na gruncie polskim, umiejętność krytycznego myślenia);–    w nurcie antyneoliberalnym (etosowym) stwarza warunki do budowania minipola badawczego, wskutek pracy w dialogu, tworzenia projektów, samosterownego konstruowania wiedzy oraz wspólnego z tutorem – lub samodzielnego – publikowania (warunki komercjalizacji i parametryzacji zostają spełnione obok wysokiego i wysoce ocenianego w kategoriach tradycji poziomu intelektualnego rozwoju studenta);–    w nurcie myślenia humanistycznego i rozwoju poznawczego przywraca kształceniu akademickiemu funkcję osobotwórczą, rozwijającą określone postawy i wartości pojmowane w kategoriach dóbr uniwersalnych, takich jak praca, dobro, piękno, życie czy relacja (a nawet miłość w rozumieniu agape).  ";;"Wstęp        Rozdział 1. Wzorce konceptualizowania tutoringu w pedagogice i socjologii edukacji1.1. Edukacyjno-instytucjonalna geneza tutoringu akademickiego     1.2. Ujęcie socjologiczne i perspektywa socjalizacyjnej funkcji szkoły wyższej      1.3. Ujęcie pedagogiczne i współczesna perspektywa dydaktycznej funkcji szkoły wyższej       Podsumowanie      Rozdział 2.  Społeczna rola edukacji spersonalizowanej w obliczu transformacji uniwersytetu2.1. Tutoring szkolny jako przedpole dla tutoringu w szkole wyższej      2.2. Reaktywacja roli studenta i roli nauczyciela typowych dla kultury akademickiej       2.3. Elitarna przeciwwaga dla metod kształcenia masowego w uniwersytecie      Podsumowanie       Rozdział 3. Tutoring jako hybrydowa odmiana dydaktyki akademickiej 3.1. Tutoring w świetle form i organizacji kształcenia w szkole wyższej       3.2.  Tutorial jako przestrzeń między nauczaniem a uczeniem się –  pozycjonowanie według miękkich kryteriów jakości kształcenia      3.3. Subkomponenty edukacji spersonalizowanej w tutoringu (coaching, mentoring)      Podsumowanie      Rozdział  4.  Tutoring akademicki we współczesnych polskich realiach w świetle  badań – obserwacje wstępne i postulaty aplikacyjne 4.1. Obraz tutoringu akademickiego w publicznym dyskursie edukacyjnym     4.2. Przekonania oraz realne działania w kierunku implementacji tutoringu w instytucjach szkolnictwa wyższego     4.3. Postulaty dotyczące dalszej implementacji tutoringu w szkolnictwie wyższym     Podsumowanie  Appendix.  Proponowane obszary badawcze     Bibliografia     Słownik terminów związanych z tutoringiem      Noty o autorkach";"Przygotowany tekst jest niewątpliwie bardzo interesującą  propozycją analityczną. Przybliża problematykę tutoringu i jego  aplikacji w rzeczywistości akademickiej w Polsce i pokazuje kierunki  działań dla polityki edukacyjnej, definiując przy okazji rolę  uniwersytetu we współczesnej rzeczywistości społeczno-kulturowej  uwarunkowanej przez ekspansję edukacji. Tekst jest efektem współpracy  trzech badaczek z różnych nurtów badań edukacyjnych, dzięki czemu  możliwe stało się wieloaspektowe oświetlenie pola problemowego z  tutoringiem jako centralną kategorią. W warstwie merytorycznej  opracowanie jest na wysokim poziomie i autorki dowodzą w tym tekście  szerokiej wiedzy na temat omawianego problemu.Fragment recenzji dr. hab. Piotra Mikiewicza, prof. DSWWartością  dodaną proponowanej publikacji, szczególnie dla mnie osobiście cenną,  jest fakt, że powstała ona we współpracy naukowo-badawczej Autorek  reprezentujących różne dyscypliny naukowe i różne środowiska, w których  rozwijana jest problematyka tutoringu i wdrażane są programy go  promujące, co samo w sobie stanowi przesłankę poszerzenia perspektywy  analizy przedmiotowej problematyki, ale także może być istotnym  czynnikiem realnych działań promujących ideę tutoringu i jej  implementację w różnych środowiskach akademickich. Warto także wskazać,  że Autorki wykorzystały w pracy bogatą i reprezentatywną oraz aktualną  literaturę przedmiotu – podstawową dla problematyki pracy i  uzupełniająco-wzbogacającą perspektywy analizy profesjonalizacji  spersonalizowanego modelu kształcenia akademickiego, zarówno  polskojęzyczną, jak i anglojęzyczną.Fragment recenzji dr hab. Ewy Wysockiej, prof. UŚ ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 196 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-816-6.jpg
"Kształtowanie etosu zaufania w szkole";"Studium socjopedagogiczne ";"Małgorzata Czerwiec ";978-83-8095-840-1;;"Małgorzacie Czerwiec  udało się bowiem […] skonstruować ważne dla procesu kształcenia i  wychowania matryce kategorii, pojęć, problemów i dylematów  tożsamościowych człowieka współczesnego i tym samym stworzyć zarys  oryginalnej integracyjnej, humanistycznej teorii szkoły. [...]W pierwszej części niniejszej publikacji zaufanie zaprezentowano jako  ostoję życia społecznego, z uwzględnieniem kontekstu teoretycznego,  stanowiącego tło i gwarantującego możliwość formułowania poszczególnych  definicji terminu. Dokonano eksplikacji zaufania z perspektywy różnych  dziedzin nauki, a także odniesiono się do pojęcia „etos” i podjęto próbę  analizy tego zjawiska. Poruszono również problematykę zaufania w  wybranych historycznych koncepcjach filozoficznych oraz socjologicznych  (między innymi u Emila Durkheima i Anthony’ego Giddensa). Z uwagi na  istnienie także psychologicznych fundamentów zaufania nie zabrakło  odwołania do klasycznej już teorii rozwoju psychospołecznego jednostki  Erika Eriksona oraz do implikacji wczesnej socjalizacji w postaci stylów  przywiązania. Szczególne miejsce w pierwszej części zajęła  socjologiczna teoria zaufania według Piotra Sztompki. Ponadto  przedstawiono w niej deskrypcję kapitału społecznego ze wskazaniem na  jego związki z edukacją. Omówiono też zjawisko anomii społecznej jako  efektu rozpadu więzi, szczególnie w rodzimym kontekście – wypunktowano  tu kulturowe źródła niskiego poziomu zaufania Polaków zakorzenione w  konflikcie etosów, rozbieżność mentalności i swoistość systemu  kulturowego. W drugiej części monografii skoncentrowano się na szkole jako  instytucji budującej zaufanie społeczne, jej przestrzeniach, głównych  ideologiach edukacyjnych oraz pytaniach o jej przyszłość w sytuacji  zmian społeczno-kulturowych. Nawiązano do metafor szkoły oraz wymieniono  kompetencje edukacyjne, jakie ona kształtuje. Pytania o przyszłość  instytucji postawiono zaś w kontekście różnych typów zachowań człowieka w  reakcji na zmiany. Ważną kwestią okazał się temat niespełnionych  nadziei w edukacji po zmianie ustroju politycznego w Polsce w 1989 roku.  Odniesiono się również do ram pojęć „kultura”, „kultura szkoły” i  „klimat szkoły” oraz poruszono problem budowania kultury zaufania w  opozycji do panującej w szkole nieufności. Poprzez wskazanie na  umiejscowienie ucznia w systemie oddziaływań powiązanych czynników  człowiek – środowisko odwołano się do idei ekologii szkoły, jak również  zaakcentowano pozaszkolne kulisy socjalizacji i jej koligacje z agresją  uczniów.W trzeciej części rozprawy podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: czy  społeczeństwo ma zaufanie do edukacji. Oprócz prezentacji modelu  wychowania do zaufania Piotra Sztompki pogłębiono tu refleksję na temat  potencjalnych działań, które – podjęte w przestrzeni edukacyjnej –  mogłyby budować zaufanie w szkole. Kolejne rozdziały, składające się na  tę część, poświęcono w całości zagadnieniom dotyczącym problematyki  badawczej i procedurze badań. Przywołano stan wiedzy pedagogicznej i  badań nad omawianym obszarem – przedstawiono ich procedurę oraz  perspektywę metodologiczną. Określono przedmiot i cel refleksji  badawczej dzięki sformułowaniu problemów i pytań. Zaprezentowano projekt  badań wraz z opisem zogniskowanego wywiadu grupowego, a następnie  metody analizy danych. Ta część zawiera również informację o motywach  wyboru problematyki badawczej oraz podstawowych standardach prowadzonych  studiów. Z kolei w części piątej przedstawiono wyniki oraz dokonano analizy  zebranego materiału dotyczącego zaufania w doświadczeniach i świadomości  podmiotów funkcjonowania szkoły. Kluczową kwestią było zaufanie w  optyce podmiotów edukacji, czyli określenie, w jaki sposób definiują  zaufanie uczniowie, nauczyciele i rodzice, a także jak poszczególne  grupy podmiotów postrzegają relacje społeczne w szkole (przejaw kultury  zaufania). Postawiono także istotne z punktu widzenia całego wywodu  pytanie o to, czy podmioty dostrzegają działania budujące zaufanie oraz  przeciwnie – czy dostrzegają zachowania sprzyjające formowaniu kultury  nieufności w społeczności szkolnej. Zaprezentowano oczekiwane przymioty  nauczyciela sprecyzowane przez uczniów i rodziców, a także wątek  inspiracji podstawy programowej w budowaniu zaufania w szkole. Ostatnia część książki obejmuje syntetyczne wnioski z badań oraz  rozważania dotyczące potrzeby i możliwości tworzenia etosu zaufania w  szkole. Na podstawie podkreślonych przez Ewę Bochno czterech głównych  warunków kształtowania zaufania rozważono możliwość przeniesienia teorii  badaczki na grunt szkoły. Wyartykułowano również potrzebę stworzenia  innej szkoły – przystającej do warunków socjokulturowych oraz oczekiwań  społeczeństwa. Ponadto podkreślono znaczenie uniwersalnych wartości w  procesie wychowania – w tym kontekście jest to powrót do ideałów  głoszonych przez klasyków pedagogiki polskiej, jak choćby Kazimierza  Sośnickiego i jego aksjologicznego oraz intelektualnego wychowania do  zaufania. W odniesieniu do zagadnienia dorosłych podmiotów edukacji  zaproponowano refleksję w postaci wychowania według projektu etycznego  Józefa Tischnera, pedagogię agatologiczną. W zakończeniu zaproponowano  kierunki, jakimi może podążyć szkoła, aby budować etos zaufania i  przygotować młode pokolenie do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i  politycznym kraju. W tym celu za zasadne uznano podjęcie działań  zorientowanych na wszystkie podmioty edukacji oraz kulturę szkoły. ";;"Wstęp       Część I. Zaufanie jako ostoja życia społecznego      1. Zaufanie a etos – tło i definicje      1.1. Kontekst teoretyczny zaufania       1.2. Formowanie pojęcia „zaufanie”      1.3. Eksplikacja zaufania w różnych perspektywach naukowych      1.4. Zarys pojęcia „etos”       2. Problematyka zaufania w wybranych koncepcjach      2.1. Wybrane historyczne koncepcje filozoficzne      2.2. Poglądy Émile’a Durkheima     2.3. Teoria systemów społecznych Niklasa Luhmanna   2.4. Teoria racjonalnego wyboru Jamesa Colemana       2.5. Koncepcja późnej nowoczesności Anthony’ego Giddensa      3. Psychologiczne fundamenty zaufania       3.1. Teoria rozwoju psychospołecznego jednostki Erika Eriksona       3.2. Implikacje wczesnej socjalizacji – rola stylu przywiązania      4. Socjologiczna teoria zaufania według Piotra Sztompki    4.1. Termin „zaufanie” według Piotra Sztompki     4.2. Podstawowe funkcje zaufania   4.3. Zaufanie i ryzyko       4.4. Odmiany zaufania i rodzaje oczekiwań       4.5. Wymiary, filary i geometria zaufania      4.6. Kultura zaufania    5. Kapitał społeczny     5.1. Deskrypcja kapitału społecznego      5.2. Konotacje kapitału społecznego i edukacji       5.3. Zaufanie jako ogniwo kapitału społecznego       5.4. Rozpad więzi społecznych       5.5. Anomia społeczna jako efekt rozpadu więzi    5.6. Zjawisko rozpadu więzi w rodzimym kontekście      6. Kulturowe źródła niskiego poziomu zaufania Polaków    6.1. Konflikt etosów      6.2. Rozbieżność mentalności    6.3. System kulturowy    Część II. Szkoła – instytucja budująca zaufanie społeczne      7. Przestrzeń szkoły     7.1. Poziomy przestrzeni edukacyjnej       7.2. Parantela przestrzeni edukacyjnej z zachowaniem uczniów       8. Szkoła       8.1. Wiodące ideologie edukacyjne      8.2. Metafory szkoły    8.3. Kompetencje kształtowane w szkole     8.4. Pytania o przyszłość szkoły    9. Szkoła – zmiany społeczno-kulturowe   9.1. Reakcje na zmiany – typy zachowań    9.2. Niespełnione nadzieje w edukacji   10. Kultura szkoły     10.1. Ramy pojęcia „kultura”      10.2. Termin „kultura szkoły”     11. Klimat szkoły    12. Budowanie kultury zaufania versus nieufności w szkole    12.1. Kultura zaufania w szkole    12.2. Kultura nieufności w szkole   12.2.1. Symptomy kultury nieufności    12.2.2. Poczucie bezpieczeństwa w kulturze nieufności    12.2.3. Panoptyzm w szkole     12.2.4. Wpływ kultury nieufności na zdrowie psychiczne uczniów      13. Ekologia szkoły     14. Pozaszkolne kulisy socjalizacji i jej koligacje z agresją uczniów      Część III. Zaufanie społeczeństwa a kształtowanie społeczeństwa ufności  15. Czy społeczeństwo ma zaufanie do edukacji?     16. Wychowanie do zaufania (według modelu Piotra Sztompki)    17. Budowanie zaufania w praktyce szkolnej     17.1. Czy możliwe jest budowanie zaufania w szkole?     17.2. Działania w przestrzeni edukacyjnej budujące zaufanie    Część IV. Zarys problematyki badawczej i procedura badań      18. Stan wiedzy pedagogicznej i badań nad podjętą problematyką      19. Perspektywa metodologiczna i procedura badań   19.1. Zarys badań jakościowych     19.2. Czym są jakościowe badania pedagogiczne?   20. Przedmiot i cel badań      21. Problemy badawcze – pytania badawcze     22. Etyka w prowadzonych badaniach     23. Projekt badań     23.1. Charakterystyka badanej próby      23.2. Uczniowie – próba badawcza      23.3. Nauczyciele – próba badawcza      23.4. Rodzice – próba badawcza      23.5. Zogniskowany wywiad grupowy     23.5.1. Cel zogniskowanych wywiadów grupowych      23.5.2. Rola moderatora      23.5.3. Atuty i ryzyko zogniskowanych wywiadów grupowych    23.5.4. Przebieg sesji    23.6. Metody analizy danych    Część V. Zaufanie w doświadczeniach i świadomości podmiotów szkoły    24. Zaufanie w optyce podmiotów edukacji    24.1. Uczniowie    24.2. Nauczyciele      24.3. Rodzice    25. Relacje społeczne w szkole – przejaw kultury zaufania      25.1. Perspektywa uczniów  25.1.1. Zaufanie w relacjach w grupie rówieśniczej    25.1.2. Zaufanie w relacjach z dorosłymi w szkole      25.2. Perspektywa nauczycieli      25.3. Perspektywa rodziców    26. Działania budujące zaufanie w szkole    26.1. Opinie uczniów  26.2. Działania nauczycieli  26.3. Działania rodziców     27. Formowanie kultury nieufności w społeczności szkolnej    27.1. Opinie uczniów   27.2. Opinie nauczycieli    27.3. Opinie rodziców    28. Oczekiwane przymioty nauczyciela  29. Inspiracja podstawy programowej w budowaniu zaufania w szkole    Część VI. Wnioski z badań i dyskusja30. Potrzeba i możliwość tworzenia etosu zaufania    30.1. Warunki kształtowania zaufania w szkole   30.2. Potrzeba innej szkoły…      30.3. Wartości bez zbędnego uwznioślania      30.4. Aksjologiczne i intelektualne wychowanie do zaufania    30.5. Wychowanie według projektu etycznego Józefa Tischnera      31. Jak pokonać marazm zaufania w szkole?      32. Kierunki pracy szkoły w budowaniu etosu zaufania    Zakończenie     Streszczenie      Summary     Aneksy     Aneks 1. Metryczki dla uczestników badań      Aneks 2. Zgoda na udział w badaniu    Aneks 3. Pytania do wywiadu pogłębionego z uczniami   Aneks 4. Pytania do wywiadu grupowego z nauczycielami      Bibliografia    Spis schematów i tabel";"Rozprawa wnika głęboko w opisywany aspekt rzeczywistości  społecznej i edukacyjnej, zawiera realną jego ocenę na podstawie  wybranych teorii z wnikliwie opracowanym i zrealizowanym podejściem  badawczym. […] Z bogactwa ciekawie ukazanych wyników badań wyłania się  zróżnicowany obraz szkoły w badanym kontekście. Badani różnie definiują  kategorię zaufania, oceniają relacje między podmiotami edukacji,  wskazują na sytuacje budujące lub niszczące etos zaufania szkoły i w  szkole. […] Praca zawiera także wiele materiału szczegółowego, który  może być wykorzystany w jakościowej koncepcji kształcenia nauczycieli,  pracy szkoły czy doskonalenia zawodowego pracowników wszystkich szczebli  kształcenia.Z recenzji w przewodzie doktorskim dr hab. Ewy Bochn, prof. UZAutorka  ukazuje tytułową kategorię w perspektywie wybranych koncepcji  filozoficznych, psychologicznych i socjologicznych. […]To wieloaspektowe  odsłonięcie etosu zaufania pozwala na jego definiowanie jako faktu  kulturowego, nie tylko w aspekcie materialnym, ale i aksjologicznym, w  indywidualnych i społecznych doświadczeniach przeżytych. Tematyczna  rozległość rozważań, ich pogłębione analizy, celne obserwacje, przede  wszystkim zaś, oryginalny, autorski zamysł badawczy, jego  konceptualizacja, to podstawowe i zarazem zasługujące na najwyższe  uznanie, zalety rozprawy. Małgorzacie Czerwiec udało się bowiem […]  skonstruować ważne dla procesu kształcenia i wychowania matryce  kategorii, pojęć, problemów i dylematów tożsamościowych człowieka  współczesnego i tym samym stworzyć zarys oryginalnej integracyjnej,  humanistycznej teorii szkoły.Z recenzji w przewodzie doktorskim dr hab. Danuty Wajsprych, prof. WSB  ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 298 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-840-1.jpg
"Pedagogie oporu";;"Piotr Zańko ";978-83-8095-812-8;;"Monografie zwane autorskimi nie zawsze posiadają cechy, które pozwalają  traktować je jako spełniające kryteria owej „autorskiej sygnatury”, jaka  zaznacza się w koncepcji rozważań, założeniach  teoretyczno-metodologicznych i prowadzonej narracji. Piszący starają się  być przezroczyści, oddając przede wszystkim głos innym przywoływanym  autorytetom, rzadko wypowiadają wprost własne sądy i unikają deklaracji  aksjologicznych. Książka, którą Czytelnik trzyma w rękach, jest  zaprzeczeniem takiej postawy, a Piotr Zańko proponuje zestaw autorskich  koncepcji, dla których zwornikiem są tytułowe pedagogie oporu w liczbie  mnogiej. Książka jest odważnym manifestem, napisanym przez humanistę,  dla którego wymiar edukacyjny uwspólnionego obszaru naszych doświadczeń,  zwanych życiem „z wartościami”, ma wprawdzie znaczenie podstawowe, ale  dalece niewyczerpujące tego, co Piotr Zańko nazywa formami żywej  edukacji, dla których raison d’être jest społeczny aktywizm i  krytyczny namysł nad formą życia, w jakiej przyszło nam bytować.  Pedagogie oporu są dlań postawą słabych i uciśnionych, choć nie zawsze  wchodzi w rachubę przemoc i przymus, bo niekiedy chodzi po prostu o  świadomość, że „wypisanie” się z aktywnej postawy wobec świata jedynie  wzmacnia obecne w niej, w tym wypadku związane z monokulturą  neoliberalizmu, trendy.Narracja książki została ułożona bardzo umiejętnie i bez zbędnych  komplikacji. Całość składa się z trzech rozdziałów, linearnie i  konsekwentnie zagęszczających i objaśniających główny cel, jaki autor  sobie postawił: dowartościowanie agonizmu (rozumianego w duchu Chantal  Mouffe) jako takich strategii i taktyk świadomego współbycia w systemie  demokratycznym, bez których pojawia się bierność obywateli i ich  „rozczarowania partycypacją w sferze politycznej” (s. 16). Jako – jak  sam siebie określa – etnopedagog zaangażowany, Zańko nie kryje swoich  aksjologicznych przekonań, niejako majeutycznie namawia czytających, aby  podążali śladem jego rozumowań, przyjęli je bądź odrzucili, ale właśnie  w duchu tytułowego oporu jako sposobu dawania świadectwa własnej  postawie – na tak lub na nie, ale zawsze z uzasadnieniem.Rozdział  pierwszy wprowadza syntetycznie w warsztat naukowy autora, zawiera  także, krok po kroku formułowane, deklaracje teoretyczno-metodologiczne i  „sprawozdanie” z użytego zestawu metod badawczych. Wyraźnie  zaznaczająca się predylekcja do ich łączenia z perspektywą  autoetnograficzną jest o tyle uzasadniona i cenna, że sprawdza się  przede wszystkim w rozdziale trzecim, o czym za chwilę. Koncepcja  zarysowana w „Metodologicznych kontekstach pedagogii oporu” jest spójna,  przekonywająca i – co najważniejsze – „pracuje” w dalszych partiach  rozważań. Objaśnione zostały podstawowe pojęcie i koncepcje, szczegółowo  opisane własne długoletnie (2013–2019) badania etnograficzne, dla  których zwornikiem jest postać Dariusza Paczkowskiego i jego kulturowe  praktyki. Rozdział drugi książki, zatytułowany „Teoretyczne  konteksty pedagogii oporu”, jest syntetycznym, ale mającym także  charakter historyczno-typologiczny szkicem o różnych formach aktywizmu,  prowadzących do dzisiejszych postaci pedagogii oporu (w szkole, ale  przede wszystkim w przestrzeni publicznej) i artywizmu. Ten ostatni zaś  wprowadza na scenę bohatera trzeciego, najważniejszego rozdziału, czyli  Dariusza Paczkowskiego. Przegląd historycznie istniejących form buntu  jest dobrze zrobiony także w tym sensie, że wskazuje na różnice w  postawach, założeniach i sposobach ich realizowania się. Na tym tle  łatwiej także usytuować bohatera dalszych rozważań, jako że dopisuje on  ważny epizod w tej historii powojennej Europy.Rozdział trzeci,  „Praktyczne konteksty pedagogii oporu”, czyta się z wypiekami na twarzy.  Trzy dekady działalności Paczkowskiego zostały rozpisane na kolejne  epizody (związane z formami zaangażowania w różne, także instytucjonalne  formy działań), a Piotr Zańko dyskretnie, na zasadzie podobieństwa  doświadczeń i hermeneutyki rozumiejącej, sytuując się na drugim planie,  umiejętnie prowadzi opowieść o tym, co jego zdaniem ilustruje biografię  artywistyczną bohatera, ale opisuje także społeczne zjawisko, ważne, bo  pokazujące, jak w praktyce realizować to, co Rancière i inni teoretycy  postulują w pismach. Dzieje się to nawet wtedy, kiedy artywiści nie mają  wiedzy, że takie teorie istnieją i są dyskutowane w murach akademii. To  rozdział o indywidualnej i zespołowej praxis permanentnej pedagogii oporu, wcześniej zdefiniowanej w trybie ogólnym. [...]fragment z Przedmowy prof. dr hab. Wojciech Józef Burszta Instytut Nauk Humanistycznych Uniwersytet SWPS  ";;"Przedmowa (Wojciech Józef Burszta)             Wprowadzenie         Metodologiczne konteksty pedagogii oporu           Teoretyczne konteksty pedagogii oporu           Kontestacja           Kontrkultura         Kultura alternatywna         Opór kulturowy          Pedagogie oporu         Artywizm         Praktyczne konteksty pedagogii oporu       Moja krew       Wolność i pokój     Szkoła pod nadzorem       Front Wyzwolenia Zwierząt       3Fala i Klamra      Résumé      Spis literatury cytowanej       Indeks nazwisk    ";"Książka jest bardzo zwarta i nie zawiera żadnych zbędnych ozdobników,  heurystycznych wycieczek ani erudycyjnych wtrętów. Jest, słowem, tym,  co obiecuje – autorską propozycją-manifestem pedagogii oporu, którą  można i należy realizować i która jest w istocie realizowana. Rozdział  trzeci, „Praktyczne konteksty pedagogii oporu”, czyta się z wypiekami na  twarzy. Trzy dekady działalności Dariusza Paczkowskiego zostały  rozpisane na kolejne epizody (związane z formami zaangażowania w różne,  także instytucjonalne formy działań), a Piotr Zańko dyskretnie, na  zasadzie podobieństwa doświadczeń i hermeneutyki rozumiejącej, sytuując  się na drugim planie, prowadzi umiejętnie opowieść o tym, co jego  zdaniem ilustruje biografię artywistyczną bohatera, ale opisuje także  społeczne zjawisko, ważne, bo pokazujące, jak w praktyce realizować to,  co Jacques Rancière i inni teoretycy postulują w pismach.  Autorowi udało się spełnić niełatwy postulat Geertzowskiego opisu  gęstego poprzez – no właśnie – umiejętne rozpisanie tytułowego zjawiska  na epizody, postacie i koncepcje, które wzajemnie się dopełniają i  komentują. Empiria służy teorii, a teoria jest rozumiana jako  praktykowanie etnopedagogii w terenie. Z pełną satysfakcją polecam książkę Piotra Zańki Pedagogie oporu  jako opracowanie dojrzałe, oryginalne, odważne i bezkompromisowe, ale  jednocześnie zdyscyplinowane i „wyrozumowane”. Miło mieć świadomość, że  pedagogika może przyjmować także takie intrygujące oblicze. Z recenzji prof. zw. dr. hab. Wojciecha Józefa BursztyPublikacja  stanowi interesujące studium teoretyczno-empiryczne na temat pedagogii  oporu, lecz postawienie tutaj kropki byłoby zbytnim uproszczeniem. Autor  stawia sobie za cel zaprezentowanie kulturowo-edukacyjnych praktyk  kontrhegemonicznych i usytuowanie ich w narracji pedagogii oporu przez  wyeksponowanie ich głównej funkcji, jaką jest generowanie zmiany. Tym  samym kategoria zmiany społecznej jest jedną z ważniejszych w  prezentowanych rozważaniach, choć nie jedyną. Jest to dzieło naukowe o  wyjątkowych, niepowtarzalnych walorach nie tylko ze względu na wątki  naukowe, lecz także z uwagi na wartości poznawcze i kwestie społecznie  wrażliwe. Autor ujawnił imponującą znajomość źródeł  pozaksiążkowych i wiedzę ulokowaną w materiale źródłowym zawartym w  filmach czy albumach muzycznych. To każe sądzić, że jest wybitnym znawcą  prezentowanej problematyki, który nie boi się wielowątkowości i  wielokontekstowości podjętego zagadnienia. Polecam książkę Piotra Zańki Pedagogie oporu jako dzieło oryginalne i wnoszące nowe wątki teoretyczno-metodologiczne i prakseologiczne do współczesnej pedagogiki.Z recenzji dr hab. Małgorzaty Michel, prof. UJ   ";68.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format 185x235, ";"Objętość 282 strony, ";"Oprawa twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-812-8.jpg
"Zrozumieć Montessori";"Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka";"Małgorzata Miksza";978-83-8095-879-1;;"Polecamy nowe IX już wydanie 2020 publikacji Pani Małgorzaty MikszyKsiążka ta ma przede wszystkim na celu wyjaśnienie czytelnikowi przesłania pedagogicznego Marii Montessori. Pomimo, ze w pracach Autorki często pojawiał się termin „metoda”, to M. Montessori zawsze w końcowym rezultacie chodziło o wszechstronną pomoc dziecku w jego trudzie indywidualnego rozwoju oraz włączenie go do życia w kulturze i cywilizacji ludzkiej przesyconej miłością i pokojem. Aby taka pomoc zaistniała, konieczne było, zdaniem M. Montessori odpowiednie przygotowanie dorosłych ( nauczycieli, rodziców, pedagogów), którzy znając prawa rozwojowe dziecka(chodzi tu m.in. o „polaryzację uwagi”, „wrażliwe fazy”),będą je wpierać w rozwoju, rozumnie kochając i darząc szacunkiem. Środkiem ma tu być  „przygotowane otoczenie” a warunkiem sukcesu, respektowanie zasady porządku (samodyscypliny) i wolności, która w wyważonych klamrach prowadzi człowieka do optimum rozwojowego, czyli „normalizacji”. Przedmiotem rozważań książki pt. Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori  o wychowaniu dziecka jest zaprezentowanie kluczowych pojęć tworzących podstawy teorii pedagogicznej Marii Montessori. Podjęto zatem przede wszystkim zagadnienie wyjaśnienia rozumienia wychowania przez M. Montessori przy uwypukleniu koncepcji rozwoju dziecka i środowiska edukacyjnego( przygotowanego otoczenia). W rozdziale pierwszym, po krótkim nakreśleniu postaci M. Montessori w świetle jej biografii , ukazano jej drogę rozwoju jako pedagoga( od medycyny, poprzez psychiatrię, pedagogikę specjalną do pedagogiki ogólnej). W kolejnym rozdziale scharakteryzowano koncepcję rozwoju dziecka. Podkreślono te składniki poglądów M. Montessori, które stanowią o ich oryginalności w ujmowaniu aspektów rozwoju człowieka(„wrażliwe fazy”, „absorbująca psychika’, „polaryzacja uwagi’, „normalizacja’, „horme’, ‘mneme”). Uwypuklono cechy charakterystyczne w rozwoju dziecka w okresie niemowlęctwa, dzieciństwa i okresu szkolnego. Za punkt centralny w opisie rozwoju dziecka przyjęto jego dążenie do samodzielności i niezależności ( zagadnienie podmiotowości). Charakterystyka rozwoju dziecka stała się podstawą do opisu w rozdziale trzecim przygotowanego otoczenia, w którym dziecko odnajduje potrzebne impulsy do indywidualnego i społecznego rozwoju. W opisie uwzględniono aspekt materialny środowiska edukacyjnego( budynek, wyposażenie, pomoce rozwojowe Montessori), aspekt strukturalno – dynamiczny, tj. zasady konstrukcji otoczenia z naciskiem na zasadę porządku i wolności oraz aspekt osobowy, na który składa się grupa dzieci wymieszana wiekowo, nauczyciel, rodzice. W tym fragmencie książki skoncentrowano się na opisie przygotowanego otoczenia w przedszkolu. Scharakteryzowano grupy pomocy rozwojowych Montessori wraz z przykładami ich zastosowania w konkretnej pracy. Zamiarem było tu także  ukazanie korelacji pomiędzy specyfiką  rozwoju dziecka w ujęciu M. Montessori a aranżacją przygotowanego otoczenia w pomoce montessoriańskie zgodnie z wrażliwymi fazami. W zakończeniu , analiza metateoretyczna doprowadziła do próby  zdefiniowania wychowania w ujęciu M. Montessori i wyjaśnienia jej przesłania pedagogicznego . Uwypuklono także wartości pedagogiki M. Montessori, by wykazać  aktualność tej koncepcji we współczesnych naukach o wychowaniu. Książkę zamyka biogram M. Montessori, wybór literatury przedmiotu w języku polskim oraz aneksy.  Książka dostępna w wersji papierowej i elektronicznej ebook.  ";;"Wstęp       Rozdział IDroga Marii Montessori do pedagogiki (od medycyny do pedagogiki, od pedagogiki specjalnej do pedagogiki normalnie rozwijających się dzieci, od metody do rozbudowanej teorii pedagogicznej)     Rozdział IIKoncepcja wychowania w kontekście rozwoju dziecka (pojęcie wychowania, wychowanie w kontekście pojęć charakteryzujących rozwój dziecka: horme, plan budowy wewnątrzpsychicznej, duchowy zarodek, nebule, mneme, absorbujący duch, wrażliwe fazy, polaryzacja uwagi, trójfazowy cykl pracy, normalizacja)    Rozdział IIIWychowanie w przygotowanym otoczeniu (materialny aspekt przygotowanego otoczenia: budynek, wyposażenie sal, pomoce rozwojowe Montessori, ich wychowawczy  sens, strukturalno-dynamiczny aspekt przygotowanego otoczenia  dotyczący pedagogicznych zasad jego budowy ze szczególnym uwzględnieniem zasady porządku i wolności, osobowy aspekt przygotowanego otoczenia z podkreśleniem zadań i roli nauczyciela)  ZakończenieWartości pedagogiki Marii Montessori  Biogram życia i działalności Marii Montessori     Literatura dotycząca pedagogiki Marii Montessori dostępna w języku polskim    Aneksy    ";" O pedagogice Montessori głośno jest już od kilkunastu lat, konsekwentnie też- również w Polsce – podbija ona serca rodziców, pragnących zapewnić dziecku jak najlepszy start w życiu. Nazwa tej pedagogiki pochodzi od nazwiska Marii Montessori, pionierki nowej metody wychowawczej, która przez ponad pięćdziesiąt lat pracowała z dziećmi różnych ras narodowości i o różnych możliwościach, bacznie obserwując ich rozwój i dobierając takie środki, które ten rozwój wspomagały. Stworzona przez nią pedagogika jest oparta właśnie na dokładnej obserwacji dzieci oraz zindywidualizowanym podejściu do każdego z nich. Tak zwane „dzieci montessoriańskie”, czyli wychowane zgodnie z założeniami tej pedagogiki, są: skoncentrowane na swoich zadaniach, dążące do samodzielności, wierzące w siebie, ciekawe świata, odpowiedzialne, pomocne i wykazujące się dużą inicjatywą społeczną. To dzieci dążące do wybranego celu, ale nie kosztem innych, takie, które dokładnie potrafią dobierać środki i metody do realizacji stawianych przed nimi zadań.   O tym, czym tak naprawdę jest (i czym nie jest) pedagogika Montessori, jak wygląda odpowiednio przygotowane otoczenie do pracy z tą metodą, jaka jest rola rodzica i nauczyciela, możemy dowiedzieć się z książki pt. „Zrozumieć Montessori, czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka”, opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS. Autorka, Małgorzata Miksza, absolwentka pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej, jest jednym ze współzałożycieli Polskiego Stowarzyszenia Montessori, którym pełni funkcję prezesa. Tym bardziej cenna jest wiedza zgromadzona na łamach książki, bowiem założenia pedagogiki weryfikowane są od lat przez Mikszę w praktyce. Dlatego też warto polecić książkę zarówno studentom kierunków pedagogicznych (szczególnie pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej – nie tylko koncentrującej się na pedagogice Montessori), ale i psychologom, rodzicom oraz opiekunom dzieci, których zachowanie ma znaczący wpływ na rozwój małego człowieka.   Książka składa się z trzech rozdziałów, ilustrowanych między innymi zdjęciami zabawek i sposobów zabawy dzieci wychowanych w duchu Montessori, a także otoczenia, w jakim funkcjonują. Rozdział pierwszy wprowadza nas w świat Marii Montessori, autorka przybliża nam jej osobę, podkreślając, że (wbrew przeciwnościom i oporowi ze strony ojca) została ona pierwsza kobietą we Włoszech, która studiowała medycynę. Czytamy o drodze zawodowej tej lekarki i pedagoga, o odkryciu przez nią zjawiska polaryzacji uwagi oraz o efektach uważnej obserwacji dzieci i wnioskach z tej obserwacji wysuniętych.   W rozdziale drugim zgłębiać będziemy „Koncepcję wychowania w kontekście rozwoju dziecka”, bowiem podejście Montessori zakładało pomoc dziecku w osiąganiu niezależności, rozumianą jako wspieranie, nie zaś kształtowanie czy wyręczanie dziecka. Autorka dokładnie omawia filozofię, którą kierowała się lekarka pracując z dziećmi, jej poglądy oraz wyjaśnia wagę zestrojenia bodźców środowiska z fazami rozwoju dziecka.   W rozdziale trzecim, pt. „Wychowanie w przygotowanym otoczeniu”, autorka podkreśla, jak ważne – według Montessori – jest otoczenie dziecka. Rozpatruje je w aspekcie materialnym, strukturalno-dynamicznym oraz osobowym, zaś Miksza krótko charakteryzuje te aspekty, wiele miejsca poświęcając charakterystycznym cechom takiego otoczenia. Integralną częścią książki jest biogram życia i działalności Marii Montesori, zestawienie literatury dotyczącej pedagogiki Marii Montessori wydanej w języku polskim, oraz scenariusze scenek teatralnych oraz historia o częściach mowy, ułatwiająca rozbiór zdania.   Książka pt. „Zrozumieć Montessori” - jak podkreśla Małgorzata Miksza – ma na celu wyjaśnienie przesłania pedagogicznego Marii Montessori. Dzięki tej publikacji, która oczywiście ze względu na swoją objętość, stanowi zaledwie wstęp do naszych studiów nad znaczeniem tej pedagogiki w rozwoju dziecka. Ale wstęp jakże zachęcający – jeśli to pierwsza nasza książka na temat pedagogiki Montessori, to z pewnością nie ostatnia.Justyna Gulźródło: http://www.qulturaslowa.pl/2019/04/magorzata-miksza-zrozumiec-montessori.html  Tam, Gdzie Matka Mówi Dobranoc Ogólna koncepcja       Ogólna koncepcja wychowania dzieci Marii Montessori wzbudza wśród pedagogów zwykle pozytywne odczucia. Większość zdecydowanie opowiada się za stosowaniem proponowanego przez nią sposobu wychowywania dzieci, ale są i tacy, którzy nie do końca się zgadzają ze wszystkimi postulatami... Wydaje się jednak intuicyjnie, iż nauka jaka płynie z ogólnej myśli Montessori, dociera w wiele miejsc na świecie i daje pozytywne efekty. Ma ona wśród wielu osób ogromne poparcie. Korzystają z niej rzesze nauczycieli, rodziców oraz osób pracujących z dziećmi. Jedno jest pewne,  odpowiednio zrozumiana i zinterpretowana, może wnieść wiele dobrego do życia zarówno dzieci jak i rodziców.             System edukacyjny      Książka "Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka" autorstwa Małgorzaty Miksza wydana została przez Oficynę Wydawniczą Impuls. Jest to przede wszystkim propozycja dla tych, którzy interesują się samą Marią Montessori i jej pomysłem na wychowanie i wspieranie rozwoju dziecka. Książka ta, to zbiór informacji, w jaki sposób ta włoska lekarka, kobieta która poświęciła swoje życie dla nauki ale przede wszystkim dla dobra dzieci, dochodziła do swoich tez. Autorka książki Małgorzata Miksza w sposób bardzo jasny wykłada w publikacji Oficyny Wydawniczej Impuls podstawy myśli znanej lekarki i robi to dosyć szczegółowo. Książka prezentuje nie tylko ogólną myśl Montessori, ale także podaje przykłady i odnosi się do źródeł, dzięki czemu może stać się dla wielu wprowadzeniem do jej pedagogiki. Choć Montessori nie miała zamiaru stwarzać systemu, to jednak dziś zdecydowanie pedagogika montesoriańska jest praktykowana. Odrzuca ona podręczniki i twarde zasady, skupia się raczej na naturalnych potrzebach dziecka i bazuje na samodzielnym działaniu, tworzeniu. Przede wszystkim podstawą pedagogiki jest wiara w dziecko, któremu wystarczy tylko pomóc w rozwoju i w realizacji potencjału, jaki już posiada. Trzeba umieć jednak pomagać a nie przeszkadzać! Stąd też autorka często mówi o mądrej roli nauczyciela, który pomaga umiejętnie. Częste przykłady i przejrzyste tezy związane z pedagogiką Montessori są przez Małgorzatę Mikszę odpowiednio  zinterpretowane oraz wyjaśnione.             Holistyczne spojrzenie Holistyczne spojrzenie na dziecko Marii Montessori, to jedno z ważnych założeń. Dzięki właśnie takiemu wstępnemu podejściu Maria Montessori była w stanie ostatecznie zbudować system teorii pedagogicznej. Małgorzata Miksza z perspektywy czasu szczegółowo go opisuje i pokazuje kolejne etapy budowy tegoż systemu. Choć sama Montessori (jak wspomniałam) od początku nie miała na myśli worzenie systemu edukacyjnego, to jednak jej praca była na tyle spójna i ciekawa, iż zaczęły nawet powstawać szkoły, których system opierał się na podejściu lekarki. Całość pracy natomiast zaowocowała ciekawym, bardzo głębokim zrozumieniem potrzeb dziecka.             Ważne w książce      Autorka książki "Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka" w ostatnim rozdziale skupia się także na potrzebach, jakie ma szkoła proponująca system edukacyjny Marii Montessori. Jak powinna być prowadzona, na czym powinna się skupiać. Wsparcie rozwoju dziecka, uwalnianie jego potencjału, ma się odbywać przy nauczycielu, który nie zmusza a wspomaga. Małgorzata Miksza z pewnością bardzo jasno przedstawiła potrzeby dziecka według Marii Montessori, książka jest więc (odnosząc się do słów samej Montessori "Pomóż mi, abym mógł samemu pomóc") kluczem do tego, aby zrozumieć jak wspomagać rozwój dziecka.             Autorka zaopatrzyła książkę także w "Biogram życia i działalności Marii Montessori" ale również (o czym wspomniałam) w "Literaturę dotyczącą pedagogiki Marii Montessori dostępną w języku polskim", na uwagę zasługują również aneksy dotyczące scenek oraz myśli Marii Montessori. Lektura Małgorzaty Mikszy z pewnością zasługuje na uwagę  tych, którzy zgłębiają jej system i korzystają z proponowanych przez lekarkę elementów.             Polecam.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/26220-zrozumiec-montessori-czyli-montessori-o-wychowaniu-dziecka.html  Coraz częściej mamy okazję usłyszeć o metodyce Montessori, która zadomowiła się już w  amerykańskim sektorze szkół publicznych i zaczyna być widoczna także w naszym systemie edukacji. Mamy „montessoriańskie” przedszkola i pomoce edukacyjne, kursy dla nauczycieli, o takim profilu powstają także szkoły (klasy w szkołach). Cały czas brakuje jednak pełnej jasności, co do interpretacji założeń pedagogiki włoskiej pedagog dr Marii Montessori. Jest to przyczyną licznych nadużyć i źródłem nieporozumień. Na naszym rodzimym rynku wydawniczym brakuje wartościowych publikacji, które przybliżałyby wspomniane zagadnienia czy chociażby postać pierwszego włoskiego lekarza-kobiety, na którego nagrobku w Noorwijk możemy przeczytać niezwykle piękną i sugestywną sentencję: „Proszę kochane dzieci, które wszystko potrafią, aby razem ze mną budowały pokój między ludźmi i na świecie”.Książka Małgorzaty Mikszy wypełnia tę lukę, dostarczając rzetelnych informacji, które powinny rozwiać wszelkie wątpliwości i obawy - zarówno tych nie do końca przekonanych do nieco rewolucyjnych koncepcji edukacyjnych, jak i osób, które nigdy nie spotkały się z montessoriańską metodyką.Praca pani Mikszy jest także próbą odpowiedzi na pytanie o „geniusz” Marii Montessori, który wynika nie tyle na jej zdolności nauczania, ale „z odkrycia ważności tego, co można zaobserwować”, ponieważnie bez powodu została ona uznana przez potomnych za „genialnego ucznia rozwoju dziecka”.W założeniu autorki publikacja powstała w celu wyjaśnienia przesłania pedagogicznego Montessori i obecnych w nim terminów, np. metoda, prawa rozwojowe i wiążące sięz nimi: polaryzacja uwagi czywrażliwe fazy. Terminy te tworzą konstrukcję teorii wychowania w duchu Montessori i zostały opisane z podaniem konkretnych przykładów, co czyni publikację niezwykle przystępną. Plusem sątakże sugestywne zdjęcia dzieci w trakcie pracy z wybranymi pomocami edukacyjnymi, które pomagajązobrazowaćwybrane zagadnienia.Po przeczytaniu „ZrozumiećMontessori...” wielu czytelników z pewnością„podpisze się” pod takim systemem edukacji, w którym uczeńjest w centrum zainteresowania, a nauczyciel pełni jedynie skromną, usłużnąrolę„przewodnika”, niosącego pomoc, bez narzucania własnej inicjatywy. Wszystko w myśl zasady: „pomóżmi zrobićto samodzielnie”i „nikt nie może rosnąćza dziecko”, a „każda niepotrzebna pomoc jest przeszkodąw rozwoju”. Dlatego też w koncepcji tej konieczne jest odpowiednie przygotowanie dorosłych (nauczycieli, pedagogów, ale i rodziców). To oni, znając omówione w książce prawa rozwojowe dziecka (wrażliwe fazyczy polaryzacja uwagi), mająpodążać za podopiecznymi, wpierać ich w rozwoju i „rozumnie kochać”.Do tego, aby wspieraćdziecko w rozwoju wbrew pozorom nie potrzeba wiele, ponieważ według włoskiej pedagog wystarczy do tego odpowiednio przygotowane otoczenie. Warunkiem sukcesu jest respektowanie zasady porządku (samodyscypliny) i wolności. Zasada ta w wyważonych klamrach prowadzi młodego człowieka do „optimum rozwojowego”, czyli normalizacji.Nauczyciel powinien więc przystosowaćotoczenie dziecka do tego, by proces swobodnego odkrywania świata i eksperymentowania nie byłniczym ograniczony. Wówczas mamy do czynienia z procesem edukacji, która „nie jest czymś, co robi nauczyciel, ale jest to naturalny proces, który rozwija się spontanicznie w istocie ludzkiej”. Proces ten następuje dzięki eksperymentom, pozwalającym dzieciom doświadczać – tak właśnie, przy użyciu wszystkich zmysłów odbywa sięnauka...W książce znajdziemy użyteczne dodatki, które taką naukę mogą ułatwić, np. „Królestwo części mowy” (omówienie historii i zestawienie kolorowych piktogramów - symbolicznych wyobrażeńczęsto trudnych do zrozumienia przez dzieci terminów). Jej domknięciem jest natomiast biogram życia i działalności Marii Montessori, który uzmysławia całe bogactwo i intensywnośćjej twórczości, która do dziśjest źródłem analiz, badań, ale i kontrowersji. Katarzyna Głowackaźródło: http://www.egodziecka.pl/Zrozumiec-Montessori...-dzieki-lekturze-ksiazki-recenzja.html  Małgorzata Miksza w swojej znakomitej książce pod tytułem „Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka” z ogromną pasją, rzetelnie i szczegółowo prezentuje kluczowe w łonie nowoczesnej pedagogiki przesłanie pedagogiczne Marii Montessori. Oferuje przy tym niezwykle przystępne przedstawienie właściwych mu dyrektyw, które mogą być z powodzeniem wykorzystywane nie tylko przez praktykujących pedagogów, ale również przez każdego z nas – we własnym domu. Przede wszystkim jednak daje bardzo cenne wskazówki dotyczące odpowiedzialnego wychowania i zmierzania ku dobru podopiecznych.            Autorka – na łamach swojego systematycznego i spójnego wykładu – pokazuje terminy pedagogiczne stosowane w pracach Marii Montessori. Najwięcej uwagi – słusznie zresztą – poświęca centralnemu pojęciu „metody”. Sprowadza się ono do postulowania konieczności dawania dziecku szeroko pojętej pomocy w wysiłkach prowadzących do indywidualnego rozwoju. Do dążenia do akulturacji dziecka, czyli włączenia do społeczności kulturowej i cywilizacyjnej, przesyconej miłością oraz pokojem. Ma to wszakże zniwelować wszelkie szkodliwe skutki zabiegów podejmowanych zwłaszcza przez destruktywnie oddziałujące środki masowego przekazu i inne źródła destrukcji psychicznej, albowiem prowadzą one do wykorzenienia człowieka.            Bardzo ważne jest to, że książka jest pełna możliwych do zastosowania wskazań. Małgorzata Miksza stroni od niezrozumiałego żargonu na rzecz prostoty i czytelności przekazu. Pokazuje zróżnicowanie wyzwań stojących przed: rodzicami, nauczycielami itp. – w zależności od roli, jaką pełnią. Uczy, na czym polegają prawa rozwojowe dziecka takie jak choćby „polaryzacja uwagi” polegająca na głębokiej, skoncentrowanej pracy, szczególnym skupieniu na zajęciu czy „wrażliwe fazy” – krytyczne momenty zachodzące w rozwoju dziecka będące odpowiedzią na impulsy z otoczenia. Uzmysławia sposoby uczenia dzieci szacunku, empatii, miłosierdzia, odpowiedzialności. Jednym słowem, pokazuje jak owocnie być z dzieckiem.            Tym, na co warto zwrócić uwagę w niniejszej polecanej lekturze są wyraźnie wyszczególnione charakterystyki „wrażliwych faz”. Autorka wskazuje, że wówczas, gdy mają one miejsce dochodzi do polaryzacji uwagi, czyli są to momenty najbardziej efektywnego uczenia. Małgorzata Miksza uwrażliwia zatem odbiorców na sytuacje w rozwoju dziecka, których odpowiedzialnemu, kierującego się dobrem podopiecznego pedagogowi wprost nie wolno przegapić.            Z wielu kwestii poruszonych na kartach książki czytelnik mógł sobie nie zdawać sprawy. Stąd też cenne jest, że zostały przedstawione nie tylko ich cechy charakterystyczne, ale i wskazania dotyczące postępowania wobec nich. Przykładowo Małgorzata Miksza pisze o hrome, czyli energii witalnej, nebuli – wrodzonej gotowości do uczenia się czy mneme – pamięci witalnej. Tutaj trzeba bardzo wyraźnie zaznaczyć, że wszystkie koncepcje zostały podparte wieloletnimi badaniami empirycznymi, a także praktyką. Wdrażanie przedstawionych dyrektyw na przestrzeni lat dowodzi z kolei ich efektywności w praktyce pedagogicznej.Monografia naukowa Małgorzaty Mikszy pod tytułem „Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka” jest bez wątpienia lekturą obowiązkową dla rodziców, którzy chcą dać dzieciom wszystko, co najlepsze, a niekoniecznie posiadają wykształcenie pedagogiczne. Lektura pomoże uniknąć błędów wynikających z niewiedzy i nieznajomości pewnych procesów znamiennych dla kolejnych czterech faz rozwoju dziecka. W tak ważnych kwestiach nie warto ufać poradnikom pisanym przez niesprawdzonych autorów i warto skierować swą uwagę na dzieło specjalisty. Takie właśnie jak polecana książka.Krzysztof Wróblewskiźródło: http://www.konserwatyzm.pl/artykul/12696/malgorzata-miksza-zrozumiec-montessori-czyli-maria-montessor  Jak pisze sama autorka, ta książka ma za zadanie pokazanie szerszego  obrazu Montessori. Nie jako metody, która ma jakieś swoje techniki,  których celem jest edukacja dziecka. Ale jako pedagogiki, u której  podstaw leżą głębsze założenia. Z tej książki dowadujemy się więc jak  Maria Montessori patrzyła na dzieci i ich rozwój. Poznajemy tłumaczenia  takich kluczowych słów jak horme, nebule, mneme, absorbujący duch,  wrażliwe fazy czy polaryzacja uwagi. W książce znajdziesz też informacje  biograficzne Marii Montessori oraz krótką historię Montessori w Polsce.Ale w tej książce znajdziesz nie tylko czystą teorię. Znajdziesz też  tu cały rozdział, poświęcony temu, czego szuka obecnie wielu rodziców –  jak przygotować w domu takie otoczenie i takie pomoce, które pomogą  dziecku uczyć się, rozwijać i wzrastać w duchu pedagogiki Montessori. I  wydaje mi się, że właśnie ten ostatni rozdział (50 stron) będzie  najbardziej interesujący dla większości rodziców. To tu znajdziecie  wytłumaczenie jak i po co tworzyć przestrzeń przyjazną dzieciom. Nie  jest to może zbiór prostych wskazówek w którym miejscu postawić szafkę i  co postawić na której półce, ale po przeczytaniu tego rozdziału można  już mieć wyobrażenie na temat tego, czym jest przestrzeń w pedagogice  Montessori i w jakim kierunku należy iść, żeby dobrze ją wypełnić. Ale  oczywiście znajdziecie tu też opis konkretnych pomocy i zabaw, które w  tej przestrzeni powinny się znaleźć zdaniem Marii Montessori.źródło: http://www.naszekluski.pl/2017/04/polskie-ksiazki-o-montessori/   ";39.80;"Wydanie IX, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 140 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-879-1.jpg
"W poszukiwaniu dróg";"Refleksje na kanwie relacji Mistrz – uczeń";"Joanna Łukasik";978-83-8095-854-8;;"To chyba dobry moment, żeby mu powiedzieć To, co od dawna układałam w myślach. Wisława Szymborska, W dyliżansie Premiera wydawnicza 2020Książka W poszukiwaniu drogi… Refleksje na kanwie relacji Mistrz – uczeń  dedykowana jest Profesorowi Mirosławowi J. Szymańskiemu. Jej powstanie  nie wiąże się w zasadzie z wydarzeniem, jubileuszem, rocznicą, choć i  taka w biogramie naukowym Profesora jest. Wynika raczej z potrzeby serca  – chęci okazania wdzięczności Mistrzowi przez wypromowanych przez niego  doktorów.Pierwsza  część tytułu nawiązuje do publikacji Profesora, a przez autorów  artykułów traktowana jest jako metafora. Każdy bowiem, poszukując  własnej drogi naukowego rozwoju, połączył ją z drogą Mistrza, by iść z  nim, przy nim, tuż obok, rozwijać się i czerpać ze źródła jego mądrości  siłę do pokonywania dystansu. Czujemy się zaszczyceni i wyróżnieni, że  mogliśmy, i możemy wciąż, doświadczać wspólnej drogi. Kolejność wejścia  na nią zaakcentowana została układem artykułów w częściach drugiej i  trzeciej, a datą umowną spotkania jest moment obrony pracy doktorskiej  promowanej przez Profesora. Pierwsza część książki stanowi natomiast  swoiste naukowe i życiowe przesłanie Mistrza do uczniów.Profesor Szymański to niekwestionowany autorytet w dziedzinie  pedagogiki, ze szczególnym mistrzostwem w zakresie socjologii edukacji.  Dla autorów tekstów dedykowanych mu w niniejszej publikacji jest  Mistrzem, Przyjacielem, Wyjątkowym Człowiekiem, dla którego każdy  doktorant to szczególna osoba. Profesor potrafi wydobywać piękno z  każdego człowieka, dlatego też jego doktoranci są ludźmi szczęśliwymi,  mogąc się rozwijać pod czujnym okiem Mistrza. Jego życie dla innych, by  służyć im swoją wiedzą, mądrością, z racji skromności Profesora nigdy  nie jest nagłaśniane. A zatem żeby inni mogli się dowiedzieć – lub  utwierdzić w przekonaniu – że spotkanie z Profesorem Mirosławem J.  Szymańskim jest zawsze zalążkiem dobrej zmiany, zachętą do rozwijania  skrzydeł, okazją do doświadczania dotyku mądrości, postanowiliśmy złożyć  mu hołd w postaci tej książki. Może nie zawsze słowa oddają  wdzięczność, jednakże podjęliśmy próbę, by uczynić ten krok i powiedzieć  Czytelnikom, jak ważną i wyjątkową osobą jest Profesor Szymański.  Bogactwo tematów, naukowych kategorii, różnorodność perspektyw  prezentowanych w artykułach zawartych w dedykowanej mu publikacji są  unaocznieniem znawstwa, skali naukowych zainteresowań Mistrza. Zawsze  tematy podejmowanych przez nas prac i ich kontynuacje na potrzeby  kolejnych awansów były ziarnem wiedzy wyrastającym z erudycji, naukowej  mądrości Profesora. Nasz wkład w rozwój nauki stanowił zaledwie kroplę w  morzu jego wiedzy przekazywanej nam bezpośrednio i na tysiącach stron  zapisanych w naukowych monografiach, artykułach, esejach, publikowanych  wykładach.„Najważniejszy jest Człowiek” – to maksyma życiowa Profesora  Szymańskiego, realizowana przez niego każdego dnia z zaangażowaniem, z  troską, z ciekawością i ogromną skromnością. Mistrz zawsze towarzyszy,  nigdy nie narzuca. Jak Sokrates prowadzi do odkrywania prawdy, wyboru  najlepszej naukowej drogi. Rozmowa jest jego największą siłą. Skupiony,  empatyczny, prowokujący do myślenia, łamania schematów i rutyny.  „Dodawać innym otuchy to najlepsze, co człowiek może uczynić” – tak  żyje, pracuje i buduje relacje z ludźmi Profesor Mirosław J. Szymański.  To relacje są dla niego wartością. Z niezwykłym taktem, wrażliwością i  kulturą osobistą potrafi budować pomosty ku ludziom. Ma do tego dar.  Jest to umiejętność Mistrza. Przyciąga do siebie ludzi, ma charyzmę.  Jednak nigdy nie zatrzymuje nikogo na siłę, nie kieruje się w relacjach  tak często wybieranym we współczesnym świecie własnym interesem. On  kocha ludzi, a gotowość do spotkania z nimi jest naturalną i integralną  częścią jego niezwykłej osobowości Mistrza-Pedagoga. Ludzie do niego  przychodzą, niektórzy odchodzą. Są jednak tacy, którzy zostają na  zawsze, a on dzieli się z nimi chlebem przyjaźni i pomaga znaleźć drogę  do siebie.Wśród licznych jego cech i najważniejszych wartości, które pragniemy  naśladować, znajduje się odpowiedzialność: za pracę, za podjęte zadania,  za dane słowo, za drugiego. Inne to wzajemność i zaufanie. Swoim życiem  Profesor daje przykład wzajemności w relacjach poprzez zaangażowanie,  ważne gesty i słowa. Mistrz pamięta o imieninach, składa życzenia  świąteczne osobiście lub wysyłając kartki pocztowe czy chociażby za  pomocą SMS-ów. Zawsze dba o relacje i celebruje ich znaczenie. Daje  przykład tego, jak buduje się zaufanie. Poprzez szczerość, lojalność,  dyskretne zainteresowanie, takt w udzielaniu wsparcia (Profesor zawsze  wie, kiedy ktoś potrzebuje pomocy, tak jakby czytał w ludzkich myślach i  sercach). Nigdy nie robi tego na siłę, nigdy sztucznie, nigdy „bo tak  wypada”; zawsze postępuje dyplomatycznie z empatią i szczerym  zaangażowaniem z dobrej woli. Kultura osobista jest kolejną cechą  Mistrza, której doświadcza się w każdym momencie relacji, podczas  każdego spotkania. Nienaganne maniery, wielka klasa i obycie Profesora  imponują. Takich dżentelmenów jak on właściwie już nie ma. Profesor jest  też osobą niezwykle skromną. Nigdy nie oczekuje braw, odznaczeń, nie ma  w zwyczaju zabiegać o uznanie zasług, osiągnięć. Jego prawdziwa  wielkość „nie szuka poklasku”. Jego mistrzostwo tego nie potrzebuje –  samo się broni, a potwierdzeniem są ci, dla których jest ważny,  znaczący, dla których jest wzorem – tysiące uczniów, setki magistrantów,  blisko stu doktorów i innych osób, których nie sposób wymienić, a w  których życiu, sercach i pamięci Profesor zagościł na zawsze i będzie  obecny wiecznie.   ";;"Kilka słów wprowadzenia       Część I. PrzesłanieByć dla drugiego człowieka i dzielić się sobą –  rozmowy z Mistrzem      Uczyć się od Mistrza – wykaz wybranych publikacji      Prace doktorskie wypromowane przez prof. Mirosława J. Szymańskiego       Część II. Dla MistrzaMirosław SobeckiPolska pedagogika w czasach kryzysu humanizmu i racjonalnościPerspektywa edukacji międzykulturowej       Mariola WojciechowskaMłodzież i jej wartości      Barbara Walasek-JaroszRozrachunki jubileuszowe Profesora Mirosława J. Szymańskiego spuścizna związana z badaniami nad wartościami młodzieży     Anna FidelusUwarunkowania samodoskonalenia nauczycieli    Urszula TyluśWspieranie procesu budowania tożsamości uczniów współczesnej szkoły   Józefa MatejekRodzicielstwo zastępcze jako forma wsparcia dzieci z rodzin dysfunkcyjnych      Beata Piechota W poszukiwaniu własnego świata wartości życiowych     Joanna M. ŁukasikZmiana społeczna a współczesny nauczyciel. Rozważania na kanwie socjologii edukacji Mirosława J. Szymańskiego    Bożena Alejziak Wyjazdy turystyczno-krajoznawcze jako forma edukacji i wychowania dzieci i młodzieży poza ławką szkolną    Anna KwateraEdukacja w zmiennej współczesności   Zuzanna ZbrógJednostka wobec zmiany systemu (edukacji) Paradoks socjologiczny    Ewa Zawisza-WilkWdzięczność jako kategoria pedagogiczna   Sławomir Trusz„Eurosieroctwo” jako efekt edukacyjnego samospełniającego się proroctwa     Joanna SmyłaTożsamościowe dylematy kobiet i mężczyzn w dobie ponowoczesności    Magdalena CiechowskaTożsamość badacza w jakościowych badaniach pedagogicznych    Ewelina Zdebska Wartości w pracy pracownika socjalnego      Jarosław KorczakProfesor Mirosław J. Szymański, badacz, wykładowca, mistrz, a przede wszystkim człowiek    Magdalena SzumiecFunkcjonowanie zawodowe nauczycieli w obliczu przemian społecznych i edukacyjnych     Mariusz NogaPodmiotowość – dryfująca idea polskiej edukacji    Katarzyna JagielskaNierówności społeczne a edukacja     Andrzej Ryk, Iwona OcetkiewiczW poszukiwaniu podstaw pedagogicznego ratio    Jolanta Maćkowicz, Ewa Śliwa, Joanna Wnęk-GozdekObecność jako kluczowa kompetencja nauczyciela-mistrza     Część III. Listy do MistrzaAnna Fidelus    Beata Piechota     Joanna M. Łukasik      Jacek Tendej     Monika Jurewicz      Wanda Jakubaszek      Magdalena Ciechowska      Magdalena Szumiec      Noty o autorach  ";-;78.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 458 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-854-8.jpg
"Jak i dlaczego otrzymana pomoc wpływa na samoocenę";"Znaczenie poczucia zdolności go działania";"Justyna Śniecińska ";978-83-8095-872-2;;"Samoocena stanowi  przedmiot zainteresowania badaczy od ponad stu lat. Przez ten czas  zyskała pozycję jednej z ważniejszych dyspozycji, która jest istotnym  regulatorem zachowania jednostki. Liczne metaanalizy i przeglądy badań  pokazują bowiem, że samoocena wyznacza zachowania oraz stanowi predyktor  przystosowania i satysfakcji w wielu różnych dziedzinach funkcjonowania  – od życia zawodowego po relacje z innymi ludźmi.Autorka w zaproponowanej publikacji przeprowadziła trzy badania.  Pierwsze z nich miało dostarczyć dodatkowych wskazówek dotyczących  sposobu reagowania na dostarczoną pomoc przez osoby o różnym poziomie  samooceny w warunkach, gdy dostarcza jej niepodobny bądź podobny do  biorcy dawca (gdy pomoc może stanowić zagrożenie dla samooceny). Okazuje  się bowiem, że wsparcie może nieść ze sobą dwie informacje – pozytywną,  wskazującą na troskę i opiekuńczość, oraz negatywną, uwypuklającą  niższość i zależność jednostki wobec dawcy pomocy. Uwypuklenie słabości i  niedostatków biorcy pomocy jest bardziej prawdopodobne wtedy, kiedy  wsparcie pochodzi od kogoś podobnego.Drugie i trzecie badanie stanowiło próbę ustalenia, jakie są warunki i  mechanizmy, za pośrednictwem których bezpośrednio dostarczana pomoc  wpływa na samoocenę. W eksperymentach jako przykład pomocy wykorzystano  wsparcie instrumentalne, czyli konkretną wskazówkę, wspomagającą  rozwiązanie zadania. Wybór ten podyktowany był dążeniem do uzyskania  takiego rodzaju oddziaływania społecznego, które zostanie jednoznacznie  zinterpretowane przez wszystkie osoby. Choć zawęziło to w pewnym stopniu  możliwość uogólnienia wyników, pozwoliło jednocześnie zobaczyć reakcje  osób na taki rodzaj pomocy w szerszej perspektywie.Przeprowadzone badania pozwoliły zatem na określenie wzajemnych  relacji między społecznymi a intrapsychicznymi uwarunkowaniami samooceny  na przykładzie otrzymanego wsparcia społecznego – jako czynnika  społecznego oraz poczucia zdolności do działania i radzenia sobie – jako  czynnika intrapsychicznego. Nie miały one na celu wskazania, które ze  źródeł są ważniejsze, ale raczej wyjaśnienie, w jaki sposób mogą one  łącznie oddziaływać na poziom samooceny jednostki. ";;"WSTĘP1. SAMOOCENA1.1. Koncepcje samooceny wskazujące na rolę czynników społecznych 1.2. Badania nad społecznymi źródłami samooceny 1.2.1. Samoocena a odzwierciedlone oceny innych1.2.2. Samoocena a style przywiązania 1.2.3. Samoocena a doświadczenia akceptacji i odrzucenia 1.2.4. Samoocena a status społeczny 1.2.5. Samoocena a śmiertelna trwoga 1.2.6. Samoocena a sukcesy i porażki 1.2.7. Podsumowanie1.3. Intrapsychiczne źródła samooceny1.3.1. Związki samooceny z temperamentem i emocjami1.3.2. Samoocena jako monitor poczucia zdolności do działania i radzenia sobie 1.4. Podsumowanie2. WSPARCIE SPOŁECZNE2.1. Otrzymywane wsparcie społeczne2.1.1. Źródła spostrzeżeń dotyczących otrzymanej pomocy 2.1.2. Dopasowanie otrzymywanego wsparcia 2.1.3. Teorie wyjaśniające zróżnicowane reakcje na pomoc 2.2. Podsumowanie 3. WSPARCIE SPOŁECZNE A SAMOOCENA3.1. Otrzymywane wsparcie społeczne a samoocena 3.1.1. Spostrzeżenia dotyczące ilości otrzymanego wsparcia a samoocena3.1.2. Konkretne akty pomocy a samoocena 3.2. Mechanizmy wpływu innych ludzi na samoocenę – synteza wyników badań z dziedziny wsparcia i samooceny 3.3. Podsumowani4. BADANIA WŁASNE4.1. Proponowany model 4.2. Badanie pierwsze: reakcje na wsparcie w zależności od poziomu samooceny oraz stopnia zagrożenia zawartego w pomocy 4.2.1. Przewidywania i hipotezy4.2.2. Osoby badane 4.2.3. Procedura badania4.2.4. Metody 4.2.5. Wyniki 4.2.6. Dyskusja4.3. Badanie drugie: reakcje na pomoc dostarczoną bezpośrednio przez niezagrażającego dawcę4.3.1. Przewidywania i hipotezy 4.3.2. Osoby badane4.3.3. Procedura badania4.3.4. Metody4.3.5. Wyniki 4.3.6. Dyskusja4.4. Badanie trzecie: reakcje na pomoc od zagrażającego dawcy4.4.1. Przewidywania i hipotezy 4.4.2. Osoby badane 4.4.3. Procedura badania4.4.4. Metody 4.4.5. Wyniki 4.4.6. Dyskusja 5. INTERPRETACJA, OGRANICZENIA PREZENTOWANYCH BADAŃ ORAZ DALSZE PLANY BADAWCZE5.1. Mechanizmy wpływu wsparcia społecznego na samoocenę 5.2. Reakcje na zagrożenie samooceny wynikające z uzyskania pomocy 5.3. Funkcjonowanie osób o wysokiej i niskiej samoocenie5.4. Uzyskane wyniki a koncepcje upatrujące źródeł samooceny w czynnikach społecznych ZAKOŃCZENIE BIBLIOGRAFIA SPIS TABEL";"Zagadnienie samooceny to bardzo intensywnie badany temat. Nie znaczy to jednak, że nasza wiedza o nim jest kompletna. Dlatego należy z zadowoleniem przyjąć każde kolejne badania dotyczące tego problemu. […]  Książka dr Justyny Śniecińskiej […] pod względem merytorycznym napisana jest kompetentnie. Może stanowić cenne źródło wiedzy o samoocenie jednostki, zarówno dla psychologów, lekarzy czy studentów, jak i osób niezwiązanych profesjonalnie z psychologią. Z recenzji dr hab. Malwiny Szpitalak, prof. UJ  Czy zdarza wam się sięgnąć po książkę, której zawartość okazuje się  całkiem różna od waszych oczekiwań, chociaż bez wątpienia jest to  lektura godna uwagi? Przyznam, że w przypadku publikacji Justyny  Śniecińskiej moja intuicja czytelnicza okazała się trochę złudna.  Oczekiwałam, że w moje ręce trafi dzieło autorstwa specjalistki w  zakresie psychologii, ale będzie to coś w rodzaju popularnych na rynku  poradników z praktycznymi wskazówkami typu „jak żyć, aby…”. Tymczasem  recenzowana tutaj przeze mnie publikacja to pozycja typowo naukowa,  autorka zaznaczyła nawet, iż jest to książka powstała jako pokłosie jej  niepublikowanej rozprawy doktorskiej. Od kilkunastu lat sama jestem  doktorem nauk humanistycznych, dlatego ani proces tworzenia tego rodzaju  prac, ani ich struktura nie jest mi obca. Jednak zaznaczę, że nie  jestem specjalistką w zakresie psychologii, trudno mi więc merytorycznie  i obiektywnie ocenić wartość książki ,,Jak i dlaczego otrzymana pomoc  wpływa na samoocenę”. Niemniej jednak udało mi się przeczytać w całości  omawianą tutaj książkę i poczynić na jej temat pewne drobne uwagi,  którymi teraz chętnie się z wami podzielę. Przede wszystkim omawiana  tutaj praca naukowa jest spójna, starannie zredagowana i przekonująca  dla czytelnika nawet bliżej nie obeznanego z szeroką pojętą tematyką  samooceny i poczucia własnej wartości w psychologii.Justyna  Śniecińska już we wstępie do swojej książki wyjaśnia całkiem  przystępnie, iż samoocena to przedmiot zainteresowania sporej grupy  badaczy z całego świata, ale jej geneza ani faktycznie pełnione w życiu  funkcje dotąd nie zostały w satysfakcjonujący sposób wyjaśnione oraz  naukowo opisane. Aby wypełnić znaczną lukę we współczesnych badaniach  nad zjawiskiem samooceny, autorka omawianej tutaj książki przeprowadziła  aż trzy badania. Chciała dzięki nim poznać różne sposoby reagowania  ludzi na dostarczoną pomoc i to w warunkach, gdy ofiaruje ją niepodobny  lub znacząco odmienny od biorcy dawca. Z kolei celem drugiego i  trzeciego badania była chęć ustalenia, jakie są warunki oraz mechanizmy,  które bezpośrednio mają związek z pomocą i wynikającą z niej samooceną  różnych osób. Publikacja doktor Justyny Śniecińskiej to bardzo rzetelna i  wnikliwa dysertacja, która z pewnością otrzymała wysoką ocenę jako  rozprawa doktorska, zapewne stanowi również wartościowe źródło wiedzy i  inspiracji dla innych psychologów, czy socjologów zajmujących się  naukowo tematyką samooceny i sytuacji związanych z niesieniem pomocy w  społeczeństwie. Praca recenzowana tutaj składa się pięciu rozbudowanych  rozdziałów poświęconych: samoocenie, wsparciu społecznemu, wsparciu  społecznemu a samoocenie, badaniom własnym, jak również ich szczegółowej  interpretacji przez autorkę dysertacji. Wartościowym uzupełnieniem  książki jest zawierające trafne uwagi końcowe zakończenie, bogata  bibliografia oraz bardzo starannie przygotowany spis tabel.Zagadnienie  samooceny to temat bez wątpienia bardzo frapujący i godny  interdyscyplinarnych rozważań w gronie nie tylko psychologów, ale też  pedagogów, socjologów, lekarzy, czy trenerów prowadzących warsztaty i  zajęcia grupowe. Jeśli nie czujecie się onieśmieleni bardzo  kompetentnymi opracowaniami naukowymi na temat samooceny i jej roli we  współczesnym życiu człowieka, polecam waszej uwadze książkę Justyny  Śniecińskiej. To cenne źródło wiedzy i doskonała inspiracja do podjęcia  własnych badań w dziedzinie szeroko pojętej samooceny i jej wpływu na  ludzkie życie. Jestem pewna, że po przeczytaniu niniejszej publikacji  wielu z was stanie się bardziej skorych do pomagania ludziom w swoim  otoczeniu. Mam też nadzieję, że wartościowe uwagi zawarte w książce  doktor Śniecińskiej przyczynią się do zmiany mentalności wielu osób z  naszego otoczenia, którym wydaje się, że proszenie o pomoc jest czymś  żałosnym, wstydliwym, tematem tabu, przyznaniem się do własnych słabości  czy braku kompetencji w jakimś temacie…źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/32023-jak-i-dlaczego-otrzymana-pomoc-wplywa-na-nasza-samoocene.html   ";48.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 176 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-872-2.jpg
"Wierszyki ortograficzne z krzyżówkami";;"Katarzyna Michalec ";978-83-8095-880-7;;"Premiera w ImpulsieKsiążka zawiera zbiór wierszyków ortograficznych dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.Materiał przeznaczony jest do utrwalania głosek: ch, h, u, ó, ż, rz. W  każdym wierszyku głoski te powtarzają się wiele razy i zaznaczone są  innym kolorem. Głoski: ch, h – zielonym, u, ó – niebieskim, ż, rz –  czerwonym. Dzięki temu dziecko łatwiej je zapamięta. Uzupełnieniem  wierszy są zamieszczone pod nimi krzyżówki. Jeśli rozwiązanie krzyżówki  będzie sprawiało dziecku problem, wystarczy, że przeczyta ono uważnie  wierszyk jeszcze raz. Wszystkie podpowiedzi znajdują się w tekście.  Humor wierszyków z pewnością dostarczy małym czytelnikom wiele radości, a  samodzielne rozwiązywanie krzyżówek nie tylko skłoni ich do myślenia,  ale także podniesie samoocenę.To publikacja polecana rodzicom oraz nauczycielom.  ";;"WstępŻaba i żuk Miś JóziaBóbr Warzywa Żyrafy Słówka Łódka Grześ i jaskółka Jarzębina Kogucik i kokoszka ChinyW chacie Królik króla Marzenia żuka RóżaKapustaRopuchaMuzyka Dinozaur Tarantula Zupa żółwiaPchłaMaraton Pożar Szczurek Wujek Grzyby Żaneta Ważka Ortografia  ";"Ortografia i gramatyka języka  polskiego to nie lada wyzwanie nie tylko dla obcokrajowców, ale i dla  rodzimych mieszkańców kraju. Pocieszające jest to, że kiedy już raz  poznamy zasady rządzące językiem polskim, a także przyswoimy sobie  wyjątki, to już raczej ta wiedza pozostanie do końca życia.Nauka ortografii nie musi jednak przypominać drogi przez mękę, bowiem  doskonale można sobie przyswoić pisownię pewnych wyrazów w zabawach  dydaktycznych. Dzięki temu dziecko bawiąc się uczy, nawet nie zważając  na oczywisty trud z tym związany. Kiedy bowiem czerpiemy z czegoś  przyjemność, wyzwalane są pozytywne emocje, te zaś sprzyjają procesom  zapamiętywania, a zatem i nauce. Zanim zaczniemy się  zastanawiać, czy zuchwały piszemy przez „ch” czy może „h”. czy król  wpadnie w histerię pisana przez „h” czy „ch”, zanim wszystkie te „ó” i  „u”, „ż” i „rz” zaczną spędzać nam sen z powiek, warto sięgnąć po  książkę Katarzyny Michalec pt. „Wierszyki ortograficzne z krzyżówkami”.  Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS pozycja, pozwala nie  tylko na poznanie prawidłowej pisowni danego wyrazu, ale i na jej  utrwalenie dzięki krzyżówkom. Po książkę sięgnąć można w każdym wieku,  nie tylko szkolnym, ale i starsze osoby mogą zweryfikować swoją wiedzę  na temat ortografii i pułapek, które w tej materii na nas czekają.  Książka służyć może również nauczycielom, którzy dzięki zabawnym  wierszykom mogą włączyć je w tok lekcji, czyniąc z nich temat przewodni  lub tylko element zajęć. Ja sama proponuję tę drugą drogę, bowiem  lektura wiersza (np. o dinozaurze) wsparta zarówno krzyżówką umieszczoną  w książce, jak i wykonaniem dinozaura (np. z wytłoczek po jajkach czy  kartonu) nie tylko pozwoli dzieciom (o różnych stylach uczenia się) na  poznanie zasad pisowni, ale i zamieni naukę ortografii w niezwykłe,  interdyscyplinarne zajęcia.Książka – zbiór trzydziestu zabawnych  wierszyków pełnych głosek: ch, h, u, ó, ż, rz – pozwala utrwalać  pisownie wyrazów szczególnie, że w każdym z wierszyków głoski te  powtarzają się wiele razy a ponadto zostały oznaczone kolorami, co pomóc  może szczególnie wzrokowcom. Na stronach książki znajdziemy takie  wiersze, jak „Żaba i żuk”, „Warzywa”, „Żyrafa”, „Grześ i jaskółka” oraz  wiele innych, zabawnych tekstów, które dodatkowo są rymowane, więc  dziecko z łatwością może się ich nauczyć, co stymulować będzie proces  zapamiętywania. Pod każdym z wierszyków (opatrzonych również zabawnymi  rysunkami) znajduje się krzyżówka, której zasada wypełnienia opera się  na wstawieniu słów z tekstu w odpowiednie pola. W przypadku młodszych  dzieci warto nieco wspomóc je w tym zadaniu, starsze dzieci powinny  poradzić sobie bez trudu, ewentualnie ponownie zapoznając się z tekstem.  Po prawidłowym wypełnieniu krzyżówki dziecko otrzymuje hasło, co  dodatkowo motywuje do rozwiązania zadania.Tym samym zbiór  ortograficznych wierszyków Katarzyny Michalec może być wykorzystywany na  różne sposoby, ale praca z nim prowadzi do lepszego przyswojenia sobie  pisowni, a kto wie, być może nawet dziecko odnajdzie w sobie miłość do  słów i … ortografii języka polskiego!źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/07/katarzyna-michalec-wierszyki.html  Jako dziecko zawsze lubiłam język polski, nigdy nie miałam  problemów z nauką i zapamiętaniem reguł zasad gramatycznych i  ortograficznych. Zresztą do dzisiaj nie muszę zastanawiać się nad  pisownią ortograficzną słów – robię to automatycznie. Ale doskonale  zdaję sobie sprawę, że niektórym reguły ortograficzne spędzają sen z  powiek i właśnie z myślą o nich na rynku pojawiają się co rusz nowe  pozycje wydawnicze, które mają ułatwić im zapamiętywanie zawiłych zasad.  Katarzyna Mielec jest jedną z autorek, które wydały taką książkę.  Wierszyki ortograficzne z krzyżówkami przyciągają wzrok – mają okładkę w  kolorze trawiastym z gołębiową chmurką, błękitną namiastką morza,  papierowym stateczkiem, na którym znajdują się cztery mrówki. Sama  książeczka jest wielkości broszurki, ale jej zawartość jest o wiele,  wiele bardziej wartościowa.  W książce znajdziemy wesołe, często  rymowane wierszyki dedykowane poszczególnym głoskom: ch, h, u, ó, ż, rz.  W każdym wierszyku głoski te powtarzają się wiele razy i są wyróżnione  innym kolorem. Każdy zestaw głosek ma swój kolor: ch, h są zaznaczone na  zielono, u, ó na niebiesko, a ż, rz na czerwono. Dzięki temu zarówno  każde dziecko, jak i starsza osoba nie powinna mieć trudności z ich  zapamiętaniem. Ponadto każdy wierszyk jest uzupełniony przez krzyżówkę,  która jest umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie wierszyka. Hasła do  krzyżówki nie powinny sprawić nikomu problemu, ale w sytuacji gdy  dziecko nie będzie mogło sobie poradzić z odgadnięciem hasła, to wówczas  wystarczy, że ponownie przeczyta wierszyk. Wierszyki są wesołe i nie  sprawiają trudności w zrozumieniu. Ponadto samodzielne rozwiązanie  krzyżówki przyniesie dzieciom z pewnością wiele radości, skłoni ich do  myślenia, a w efekcie podniesie również samoocenę. Nie należy również  zapomnieć o obrazkach, które znajdują się przy każdym wierszyku. Są to  kolorowe, żywe obrazki, które rozbudzają dziecięcą wyobraźnię. I tak np.  przy wierszyku, który ma wdzięczny tytuł Warzywa mamy obrazek  przedstawiający buraka i rzepę. Oba warzywa mają oczy, nosy, usta, ręce,  nogi i są przedstawione tak, jak gdyby prowadziły ze sobą rozmowę. I  gdy przeczytamy wierszyk, to dowiadujemy się, że faktycznie tak jest.  Warzywa prowadzą rozmowę na temat cech innych warzyw, które razem z nimi  znajdują się na sklepowych półkach. Oczywiście rozmowa to nie jest  zwykłą pogawędką, a raczej obgadywaniem, plotkowaniem, ale mogliśmy się  tego spodziewać, bo przecież któż z nas tego nie robił i nie robi? Róża  jest czerwona, ma zieloną łodyżkę i listki i oczywiście jest pozbawiona  jakichkolwiek kolców. I jak się dobrze domyślacie ma oczy, brwi,  policzki. Jednakże wbrew podejrzeniom wierszyk nie opowiada tylko i  wyłącznie o róży. Nie jest to pean o jej pięknie, kruchości. Wręcz  przeciwnie, autorka przedstawia ją tutaj jako wyjątkowo niesympatyczną,  wręcz antypatyczną sąsiadkę, która na wszystkie inne kwiatki patrzy z  góry.  Krzyżówki nie są długie. Najczęściej składają się z pięciu lub sześciu poziomych rozwiązań. Hasło jest wyróżnione na szaro. Według  mnie jest to bardzo dobra pozycja zarówno dla rodziców, którzy już  teraz powinni mieć wprawę w nauczaniu zdalnym/ domowym swoich dzieci,  jak i dla nauczycieli, albowiem jestem przekonana, że dzieci z miłą  chęcią będą przyswajały wiedzę, którą zaserwuje się im w takiej postaci.  Sama z pewnością wykorzystam tę książkę w przyszłości, kiedy moja  córeczka podrośnie do tego etapu, ponieważ na chwilę obecną uczymy się  dopiero literek, ale wszystko przed nami.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31802-wierszyki-ortograficzne-z-krzyzowkami.html";28.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 68 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-880-7.jpg
"Odkrywanie tajemnic Harryego Pottera";"HOGWART. GRYFFINDOR ";"Agnieszka Kobrzycka";978-83-8095-852-4;;"Magiczna premiera wydawnicza w Impulsie!Oddawana w ręce  czytelników książka jest zaledwie pierwszą z całego cyklu, który Autorka  przygotowała, pozostając od lat pod działaniem magii Hogwartu. W  kolejnych tomach postara się rozszyfrować zawarte w serii o Harrym  Potterze aluzje filozoficzne, historyczne, polityczne i  autobiograficzne. Objaśni nie zawsze zrozumiałe dla polskiego czytelnika  realia. Zajmie się również językiem utworu, pełnym mistrzowskich  instrumentacji i słownych szarad. Wskaże na inspiracje Rowling Biblią,  mitologią grecką, rzymską, celtycką, nordycką i indyjską. Omówi bogatą  symbolikę kulturową cyklu powieściowego. Skomentuje znaczenie i  etymologię występujących w powieści zaklęć. Osobne miejsce poświęci  kluczowi astrologicznemu i alchemicznemu, którym warto posłużyć się,  czytając Harry’ego Pottera. Szczególną uwagę zwróci na intertekstualność cyklu, inspirowaną wielkimi dziełami literatury światowej, takimi jak Władca Pierścieni czy Bracia Karamazow. Omówi również konwencje gatunkowe, do których Rowling nawiązała, twórczo je przekształcając.W tomie pierwszym próbuje odpowiedzieć na pytania: czym jest  szkoła magii w Hogwarcie, jakie znaczenie ma obowiązujący w niej podział  uczniów na cztery domy, czym jest ulubiona gra zespołowa czarodziejów –  Quidditch. Przygląda się również bliżej domowi Gryffindor, do którego  należą główni bohaterowie, objaśniając powiązaną z nim symbolikę oraz  funkcję, jaką Gryfoni pełnią w magicznym uniwersum.Tłumacz Harry’ego Pottera Andrzej Polkowski dokonał swoistej  autorskiej przeróbki oryginału, czyniąc z wielopoziomowej, obfitującej w  treści filozoficzne opowieści książkę popularną, adresowaną przede  wszystkim do dzieci. Wersja polska została pozbawiona tak czytelnego w  oryginale filozoficznego przesłania oraz psychologicznej głębi. Celem Autorki jest przybliżenie rodzimemu odbiorcy owych zagubionych w przekładzie sensów.Ponieważ wszystkie nazwy własne w utworze są „mówiące” i stanowią  ważny element charakterystyki miejsc oraz postaci, Autorka przytacza je i  objaśnia, przywołując jednocześnie ich polskie odpowiedniki. Wymyślone  przez Polkowskiego nazwy, takie jak: Tiara Przydziału, ulica Pokątna czy  Zgredek, stały się częścią popkultury, więc nie sposób z nich  zrezygnować. Autorka przedstawia jednak polskim czytelnikom ich  angielskie pierwowzory i objaśniam, jakie skojarzenia budzą one u  angielskiej publiczności.Autorka przywołując fragmenty powieści, posługuje się własnymi  tłumaczeniami. Całości nadała formę encyklopedyczną, wyraźnie  wyodrębniając poszczególne zagadnienia, aby napisana książka mogła  służyć dociekliwszym odbiorcom jako rodzaj przewodnika po realiach w  trakcie lektury Harry’ego Pottera.Do zobaczenia w Hogwarcie!   ";;"Podziękowania Słowo wstępne WprowadzenieRozdział I. HogwartSzkocka szkoła magiiHerby Szkocji i Anglii Celtowie i Szkocja u RowlingSzkoła druidówNazwa szkoły Hogsmeade Dębowe drzwi do zamkuUczta na zamku Wieże zamkoweSklepienia zamku Schody Schody do lochów Podziemne pasaże Spiralne klatki schodowe Drabina Hymn szkoły Motto szkoły Rozdział II. Domy w HogwarcieCztery plus jeden Dumbledore – sakralna jednia (jeden plus cztery)Wszystkowiedzące spojrzenie AlbusaDumbledore: wszechmocny opiekunDumbledore: mędrzec Platona Dumbledore: władca idealny Albus Dumbledore: arcydruidAlbus Perceval: światło i duchowa doskonałość Albus i geomancja Dumbledore – alchemik Dumbledore i kwintesencjaCztery domy – tetramorf Temperamenty ŻywiołyZwierzęta – symbole domów Tarot Klasy społeczne Skarby królów Narnii Świętości Irlandii Hogwart – założyciele Przynależność do domu i predyspozycje uczniów Rozum, praca, odwaga, ambicja Lekcja eliksirów ze SlughornemRozdział III. Relacje między domamiWspólnota Rywalizacja Gryffindor – Slytherin Lew i Wąż (Bóg i Szatan) Ravenclaw – sprzymierzeniec GryffindoruPuchar domówRozdział IV. Quidditch – święta graQuidditas Szukający i złoty Snitch Opiekunowie domów jako kibice 4Drużyna Gryfonów – wojownicy Boga„Zła” drużyna Slytherinu Ron – obrońca Gryffindoru Warto zginąć, walcząc o zwycięstwoNieuczciwa gra Slytherinu Szkoła kibicuje Gryfonom Zwycięstwo Gryffindoru Stronniczość komentatorówLuna – bezstronny komentatorRozdział V. GryffindorSztandar Gryffindoru Lew – emblemat Chrystusa Harry – zodiakalny lewGryf Barwy GryffindoruFeniks i symbolika chrześcijańska Ogień – żywioł Gryfonów Dumbledore i ogieńMcGonagall i ogień Hagrid i żywioł ognia Hagrid, Olimpia i wiecznie żywy ogień Charlie, Ron, Seamus i żywioł ogniaHermiona – kapłanka ognia Ogień w domach Syriusza i Billa Ogień pokonujący złoOczyszczająca moc ogniaGryffindor i smokiGryffindor i alchemiaRon i Hermiona – siarka i rtęćKamień filozoficzny Aurorzy Alchemia i rubiny Miłość jako kamień filozoficzny Wolna wola Gryfonów Wybór domu Wolna wola a zło Honor i odwaga Gryfonów Odwaga jako pokonywanie lęku Brawura Harry’ego Sir Cadogan Walka ze złem Patronusy Gryfonów Patronus Artura Weasleya: łasica Patronus Harry’ego: jeleńPatronus Hermiony: gronostaj Patronus Rona: Jack Russel Terrier Miecz GodrykaMiecz Dyrnwyn Miecz Caledfwlch EkskaliburHarry i miecz GodrykaGryffindor i Zakon FeniksaRozdział VI. Wspólnota GryffindoruSir Nicholas Mimsy de PorpingtonMcGonagall – opiekunka domu Dumbledore Gryfon Trójka głównych bohaterów – wola, rozum i ciałoHermiona Granger Harry PotterRonald Bilius Weasley Neville LongbottomOliver Wood Dean Thomas Alicja Spinnet Kirke Angelina Johnson Seamus Finnigan Percy WeasleyCoote i Peakes Parvati Patil Lee Jordan Euan Abercrombie Lavender BrownKatie Bell Colin Creevey Dennis CreeveyNatalie McDonaldGinny Weasley Fred i George Weasley Charlie Weasley Bill Weasley Molly WeasleyArthur WeasleyRubeus HagridLily Evans James PotterSyriusz Black Lupin Peter PettigrewRozdział VII. Siedziba GryffindoruCaput DraconisŚwiński ryj Miodojad Fortuna MajorOlabogarety GadułaBanialuki Nędzny kundelBajeczne świecidełka Bananowe naleśniki Mimblus Mimbletonia Świecidełka AbstynencjaQuid agis? TasiemiecKaszka manna Pokój wspólny i dormitoriumAngielsko-polski słowniczek trudniejszych pojęć oraz nazw własnych,których znaczenie w przekładzie odbiega od oryginalnego Polsko-angielski słowniczek trudniejszych pojęć oraz nazw własnych, których znaczenie w przekładzie odbiega od oryginalnegoBibliografiaIndeks osóbZestawienie postaci fikcyjnych";"Książka Agnieszki Kobrzyckiej – pierwsza z zapowiadanego  cyklu – jest próbą odpowiedzi na to wyzwanie, jakie, chcąc nie chcąc,  Rowling rzuciła światu akademii. I jest to, podkreślmy na wstępie, próba  udana oraz niezwykle kompetentnie przygotowana. Nie będzie chyba  nadużyciem stwierdzenie, że Autorka tej monografii traktuje powieści  Rowling jako swoisty tekst gęsty, palimpsest, którego kolejne warstwy  (symboliczna, fabularna, stylistyczna etc.) odsłaniają skomplikowaną  sieć literackich i kulturowych (mitologicznych, religijnych,  historycznych) odniesień, wpisując cały świat czarowników i mugoli w  złożoną strukturę intertekstualnych relacji. Kompozycja taka wymaga zaś  nie grubo ciosanych interpretacji skonstruowanych wokół prostych  binarnych opozycji (dobro – zło; sacrum – profanum etc.), które stały  się znakiem rozpoznawczym popularnych omówień książek Rowling, lecz  stricte literaturoznawczej, rzec by można nawet – filologicznej,  subtelnej analizy rozlicznych – dyskretnych, a niekiedy wręcz  przemyślnie skrywanych – uwikłań powieści Potterowskiego cyklu w świat  „wielkiej literatury” i „wysokiej kultury”. […]Jeśli chodzi o  kwestie czysto metodologiczne i erudycyjne, tj. zaangażowany w  powstawanie książki aparat badawczy oraz korpus tekstów (słowników,  encyklopedii, monografii i opracowań szczegółowych), to pracy Agnieszki  Kobrzyckiej nie można z pewnością nic zarzucić. Wręcz przeciwnie,  zasługuje ona na szacunek, dowodząc niezwykłej wprost cierpliwości w  odnajdywaniu, identyfikowaniu i objaśnianiu wpisanych w tekst Rowling  znaków kulturowych i ich kontekstów. Przywołane zostają kluczowe dla  badania kultury europejskiej (jej historii i struktury) prace klasyków  filologii, antropologii i szeroko rozumianego kulturoznawstwa. […][…]  Chciałabym zatem z pełnym przekonaniem napisać, że rekomenduję książkę  Agnieszki Kobrzyckiej Odkrywanie tajemnic Harry’ego Pottera. Tom I:  Hogwart. Gryffindor do druku jako publikację wartościową poznawczo,  kompetentnie przygotowaną oraz napisaną przejrzystym językiem i w ten  sposób interesującą zarówno dla osób zajmujących się badawczo cyklem  powieściowym Rowling, jak i dla wszystkich potencjalnych czytelników  zainteresowanych tym niewątpliwym fenomenem literackim.dr hab. Dariusz Brzostek,prof. UMK Katedra Kulturoznawstwa UMK  W tym roku seria o Harrym Potterze obchodzi swoje dwudziestolecie. Z tej okazji postanowiłam poznać wszystkie tajemnice, jakie zostały zawarte w cyklu o młodym czarodzieju. Chciałam zatopić się w świecie magii. Z ogromną ciekawością sięgnęłam więc po książkę Agnieszki Kobrzyckiej Odkrywanie tajemnic Harrego Pottera. Hogwart. Gryffindor. Fanką Harrego Pottera jestem od dzieciństwa. Pamiętam jak dosłownie pochłaniałam kolejne części. Mój dom, to właśnie wspomniany w tytule Gryffindor. Gryfonów cechuje odwaga, męstwo i honor. Dlatego bardzo zaintrygował mnie tytuł. Liczyłam na to, że autorka zabierze czytelnika w świat magii i czarodziejstwa. Miałam nadzieję, że odkryje przede mną to, co sama przegapiłam czytając książki o młodym czarodzieju.  „Odkrywanie tajemnic Harrego Pottera” okazało się bardziej pozycją w stylu pracy naukowej na temat świata wykreowanego przez J.K. Rowling. Zajmuje się rozważaniem na temat zawartych w powieściach symboli. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, ze jest to zbiór, swoiste podsumowanie innych prac na temat Harrego Pottera. Ta pozycja nie będzie gratką dla młodych potteromaniaków, ale już tym starszym może przypaść do gustu. Zawiera bardzo wiele odniesień do literatury na podobne tematy. Ukazuje bogatą symbolikę wykorzystaną przez autorkę najpopularniejszej serii dla młodych czytelników.„Odkrywanie tajemnic Harrego Pottera” jest pierwszą z części cyklu, który autorka przygotowuje. Agnieszka Kobrzycka wskazuje na inspiracje J.K. Rowling m.in. mitologią, Biblią, innymi znanymi dziełami literackimi. W tej części czytelnik zostaje zapoznany ze światem magii, ze szkołą Hogwart oraz z jednym z domów – Gryffindorem. Autorka zwraca uwagę, że już w samej nazwie Hogwart można odnaleźć wiele nawiązań do mitologii, kultury celtyckiej. Podobne odniesienia występują w całym cyklu o Harrym Potterze. J.K. Rowling według Agnieszki Kobrzyckiej bardzo mocno inspirowała się mitologią celtycką. Wiele nazw i zaklęć zawiera symbole odnoszące się właśnie do Celtów. Podczas lektury uświadomiłam sobie, że w całej serii o Harrym Potterze bardzo mocno podkreślona zostaje rola wspólnoty. Podziały nie prowadzą zaś do niczego dobrego. Uzmysłowiłam sobie także, jak wiele w tych książkach jest odniesień do religii. Tym bardziej nie rozumiem nagonki Kościoła na tę serię. J.K. Rowling ukazuje wiele wartości i stara się je zaszczepić w młodym czytelniku. Autorka zauważa nieścisłości w tłumaczeniu Andrzeja Polkowsiego, które niejednokrotnie pozbawiają zawartość historii głębszego znaczenia. Uczynił z wielopoziomowej, obfitującej w treści filozoficzne opowieści, książkę popularną. Wersja polska została pozbawiona głębi, dlatego Agnieszka Kobrzycka posługuje się własnymi tłumaczeniami, zwracając także uwagę czytelnika na skojarzenia, jakie poszczególne zwroty budzą wśród angielskich potteromaniaków.   W książce tej przedstawiono bardzo wiele ciekawych symboli, na które, podejrzewam, żaden fan Harrego Pottera nie zwrócił uwagi. Wyjście Harrego z komórki oznacza dla niego poznanie własnej tożsamości. W Hogwarcie ciasne, spiralne schody występują zawsze tam, gdzie spodziewamy się duchowego wzrostu. Nawet stworzenie trójki głównych bohaterów nie jest przypadkowe. Badacze cyklu o Harrym Potterze podkreślają, że każdy z nich posiada innego rodzaju zdolności. Wszyscy troje się uzupełniają, tworząc idealnie zgrany zespół. Według filozofów zdolności każdego z nich kojarzą się ze sferą ciała, umysłu i ducha, wspólnie tworząc całość. Warto podkreślić także, że większość symboli chrystologicznych jest powiązana z Gryfonami. W książce Agnieszki Kobrzyckiej można znaleźć dużo więcej przykładów ukrytej w treści symboliki.  [...]„Odkrywanie tajemnic Harrego Pottera. Hogwart. Gryffindor.” To pozycja dla dociekliwych fanów młodego czarodzieja. Jest swoistym przewodnikiem po symbolice i odniesieniach zawartych w serii stworzonej przez J.K. Rowling. Muszę przyznać, że na wiele z nich nie zwróciłabym nigdy uwagi. Oddając się lekturze „Harrego Pottera” całkowicie pochłaniał mnie świat magii i nie zastanawiałam się nad ukrytymi przesłaniami.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31678-odkrywanie-tajemnic-harry-ego-pottera.html ";38.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 168 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-852-4.jpg
"Moja siostra ma supermoce";;"Alicja Grabowska ";978-83-8095-839-5;;"Lektura książki może stać się bodźcem do analizy  zachowań dziecka, może zwracać uwagę na charakterystyczne dla autyzmu  zachowania, ale przede wszystkim pomaga zrozumieć, że każdy z nas jest  inny i w tej inności – wyjątkowo. Ponadto autorka poruszyła trudny i  niestety zupełnie pomijany temat funkcjonowania zdrowego dziecka w  rodzinie z niepełnosprawnością. Bardzo często bowiem to dziecko bywa  obarczane odpowiedzialnością ponad swoje siły, i jako to, które „da  sobie radę” pozostawione samemu sobie. W książce Alicji Grabowskiej mamy  przykład, w jaki sposób możemy spędzać czas ze wszystkimi dziećmi,  włączając zarówno dziecko w normie rozwojowej, jak i z  niepełnosprawnościami w codzienne funkcjonowanie.Nie jest to publikacja  naukowa ani też bajka. Trzymacie w dłoniach książkę, która powstała z  potrzeby pokazania codzienności osób z autyzmem i niepełnosprawnością  intelektualną. Niewielu z nas wie, jak wygląda życie rodziny, gdy w domu  pojawia się dziecko „z problemami”.Mam nadzieję, że ta lektura pomoże dowiedzieć się więcej i zrozumieć zamiast oceniać.    - Dla wszystkich o otwartych oczach, sercach i umysłach.    - Dla chcących wiedzieć więcej i więcej rozumieć.    - Dla tych, którzy być może mają sąsiada z supermocami, a nie zawsze je rozumieją.Książkę dedykuję wszystkim dzieciom, nastolatkom oraz ich  rodzinom, które miałam przyjemność do tej pory poznać, z którymi mogłam  pracować i dowiedzieć się więcej, więcej rozumieć i móc patrzyć na świat  nieco inaczej. Sukcesy Waszych dzieci to przede wszystkim wspólna,  ciężka, codzienna praca. Dużo siły i wytrwałości. Mam nadzieję, że  będzie coraz więcej dobrych ludzi wokół Was.Autorka ";;"TrudnościNaukaZakupyRytuały i zwyczajeO jedzeniuWtajemniczam PatrykaBawimy się razemFajny dzieńKim chciałabyś zostać? Sukcesy O co tutaj właściwie chodzi?Zakończenie  ";"Autyzm dziecięcy przez lata wzbudzał (i wciąż wzbudza) ożywione  dyskusje, zarówno co do pochodzenia, dynamiki rozwoju i skuteczności  prowadzonych terapii, jak i funkcjonowania osób z autyzmem w  społeczeństwie. Bardzo często osoby, które nie znają, nie rozumieją  specyfiki problemu, reagują albo strachem na pojawienie się osób z  autyzmem w ich otoczeniu, albo dostarczają szeregu „mądrości” i  „światłych rad” związanych z uporaniem się z określonymi zachowaniami  dziecka. Jednocześnie oceniają, szufladkują, zarówno dziecko, jak i jego  opiekunów, jednocześnie nie robiąc tak naprawdę nic, by udzielić  realnego wsparcia. Takie zachowanie otoczenia wynika w dużym stopniu z  niewiedzy, dlatego warto mówić o tym, czym autyzm jest (a czym nie jest)  i jakie zachowania są charakterystyczne dla takiego zaburzenia, a także  w jaki sposób możemy na nie reagować. Taką wiedzą warto dzielić się już  z małymi dziećmi, by nie traktowały swoich rówieśników ze spektrum  autyzmu jak innych, by nie poddawały ich wykluczeniu. W jaki  sposób to robić? Najprościej poprzez rozmowę, która wspomagana może być  odpowiednio dobraną lekturą. Jedną z takich książek, odpowiednich nawet  dla dzieci przedszkolnych oraz w wieku wczesnoszkolnym, jest piękna  historia autorstwa Alicji Grabowskiej pt. „Moja siostra ma supermoce”.  Opublikowana nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS książka, to opowieść o  dwóch siostrach, Kasi i Zuzi. Dzieli je kilka lat, ale i coś więcej –  starsza z sióstr, Zuzia, ma wyjątkowe supermoce. Jest dziewczynką,  której przeszkadza zapach jedzenia, która nie lubi zmian i odstępstw od  reguły, która nie potrafi mówić, a także – nie potrafiąc wyrazić pewnych  emocji czy życzeń – frustruje się i w opinii otoczenia zachowuje się  niegrzecznie. Naraża się przy tym na niewybredne komentarze otoczenia,  skierowane zarówno do niej, jak i do jej mamy. Jednocześnie potrafi  odnaleźć najmniejszy nawet okruszek na podłodze, podobnie zresztą, jak  schowane słodycze… Jak się domyślacie, Zuzia jest dzieckiem,  które ma autyzm, dodatkowo ze współwystępującą niepełnosprawnością  intelektualną w stopniu umiarkowanym. Ta niepełnosprawność sprzężona  sprawia, że widzi i rozumie świat inaczej, a dodatkowo to, co dla jej  rówieśników jest osiągnięciem rozwojowym, dla niej staje się bardzo  trudne. Zuzia jest inna, co nie znaczy jednak gorsza, o czym przekonuje  nas jej młodsza siostra. To ona dzielnie towarzyszy Zuzi w codziennych  czynnościach, wspierając przy tym mamę, to ona też dokładnie tłumaczy  swojemu koledze z przedszkola, na czym polega fenomen „supermocy” jej  siostry.  Lektura książki może stać się bodźcem do analizy  zachowań dziecka, może zwracać uwagę na charakterystyczne dla autyzmu  zachowania, ale przede wszystkim pomaga zrozumieć, że każdy z nas jest  inny i w tej inności – wyjątkowo. Ponadto autorka poruszyła trudny i  niestety zupełnie pomijany temat funkcjonowania zdrowego dziecka w  rodzinie z niepełnosprawnością. Bardzo często bowiem to dziecko bywa  obarczane odpowiedzialnością ponad swoje siły, i jako to, które „da  sobie radę” pozostawione samemu sobie. W książce Alicji Grabowskiej mamy  przykład, w jaki sposób możemy spędzać czas ze wszystkimi dziećmi,  włączając zarówno dziecko w normie rozwojowej, jak i z  niepełnosprawnościami w codzienne funkcjonowanie.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/08/alicja-grabowska-moja-siostra-ma.html";38.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 72 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-839-5.jpg
"Telewizja Dziewcząt i Chłopców (1957–1993)";"Historia niczym baśń z innego świata";"W. Sławomir Malinowski ";978-83-8095-813-5.;;"Książka niezwykłaMonografia autorstwa Sławomira W. Malinowskiego Telewizja Dziewcząt i Chłopców (1957–1993). Historia niczym baśń z innego świata  to książka niezwykła. Mimo że jej tytuł sugeruje kronikarskie  opracowanie na temat jednej z redakcji polskiej telewizji publicznej, to  w rzeczywistości jest to opowieść (auto) biograficzna. Posiłkując się  fragmentami wywiadów, publikacji oraz dokumentów związanych z programami  telewizyjnymi i audycjami radiowymi, autor przedstawia okoliczności, w  których działania i doświadczenia redaktorów Telewizji Dziewcząt i  Chłopców (TDC) wzbogaciły życie tysięcy dzieci i młodzieży, ich rodzin,  znajomych, podopiecznych w masowych akcjach. Jest to więc wielobarwna  mozaika osobistych historii, podana w formie gawędy, którą  charakteryzuje przystępność języka, lekkość stylu i czytelność  przykładów. Strukturę treści książki współtworzą dwie komplementarne  części. Na pierwszą z nich składają się rozdziały, w których mowa o  pracy edukacyjnej zespołów oraz współpracowników TDC, „Świata Młodych”,  społecznych efektach ich wysiłku, a także o ich recepcji w różnych  środkach masowego komunikowania. Autor przypomina niewątpliwie unikalne  okoliczności realizacji programów dla dzieci takich jak „Ekran z  Bratkiem”, „Klub Pancernych”, „Latający Holender”, „Niewidzialna Ręka”,  „Zwierzyniec” i innych mniejszych produkcji.Część druga to  wywiady z ludźmi ekranu i nie tylko, w których przewijają się wyjątkowe  osobowości TDC, takie jak (w układzie alfabetycznym): Artur Barciś,  Bohdan Butenko, Maciej Damięcki, Bohdan Sienkiewicz, Michał Sumiński i -  oczywiście - Maciej Zimiński. Zarówno w rozdziałach o charakterze  kronikarskim, jak i w tych zawierających wywiady z gwiazdami TDC, Autor  odwołuje się do archiwalnych wydawnictw, listów od widzów, artykułów  prasowych itp., jednocześnie wyjaśniając mniej doświadczonym i młodszym  czytelnikom fakty z przeszłości charakterystyczne tylko dla PRL-owskiej  rzeczywistości, a także przybliżając w przypisach sylwetki cytowanych  osób, charakterystyki wspominanych miejsc i instytucji. Dzięki temu  książka ta ma niewątpliwy walor edukacyjny. Przybliżanie spraw tamtych  lat, dziś często źle rozumianych, wręcz deprecjonowanych w propagandzie  tzw. polityki historycznej, to istotne podejście do przeszłości, które  wielu czytelnikom tej książki pozwoli odnaleźć w niej samych siebie i z  dumą oświadczyć: - Ja też to oglądałem, też byłem członkiem tych klubów,  też wraz z przyjaciółmi radośnie bawiłem się i pomagałem innym. Autor  ukazał jasną stronę życia dzieci w PRL, dla których mimo trudności  materialnych, uczestnictwo w akcjach TDC i możliwość rozwijania swych  pasji w dobrym towarzystwie było nie tylko sposobem spędzania czasu  wolnego, ale także wartościowej edukacji, hartowania charakteru i  spełniania marzeń na miarę możliwości. Można stwierdzić, że książka ta  stanowi jedyny w swoim rodzaju oparty na faktach elementarz masowych  działań edukacyjnych w przestrzeni publicznej, podejmowanych z  inicjatywy i inspiracji pełnych pasji dziennikarzy.Autor  wykazuje, jak efektywnie ludzie z pasją są w stanie zachęcić dzieci i  młodzież do działań prospołecznych, do wspólnego robienia rzeczy małych i  wielkich. W wielu miejscach tej książki zarówno Autor, jak i jego  rozmówcy podkreślają, że dziennikarze TDC nie mówili do dzieci, lecz  rozmawiali z dziećmi. Realizowali przez to korczakowski ideał  traktowania dziecka jak równoprawnego partnera w dyskusji i działaniach.  [...]prof. UKW dr hab. Przemysław Paweł Grzybowski Uniwersytet Kazimierza WielkiegoBezcenna poznawczoTelewizja Dziewcząt i Chłopców (1957–1993). Historia niczym baśń z innego świata  Sławomira W. Malinowskiego obejmuje swoim zasięgiem niemal cztery  dekady historii polskich powojennych mediów. I już tylko dlatego jest  pozycją cenną i godną popularyzacji. Autor postawił sobie bardzo ambitny  cel. Podjął się komplementarnego opisu pewnego fenomenu kulturowego i  medialnego, jakim był blok programów skierowanych do dzieci i  młodzieży wyprodukowanych przez Telewizję Polską. Pomysł zrealizowany  został ręką dziennikarza i producenta filmowego, członka środowiska,  który od wielu lat jest związany z dziennikarstwem prasowym, radiowym i  telewizyjnym. I właśnie ta środowiskowa perspektywa nadaje narracji  piętna wyjątkowości. Sławomir W. Malinowski zaproponował współczesnemu  odbiorcy fascynującą podróż w przeszłość zorientowaną na przywołanie  dawno wygaszonych emocji i fascynacji związanych z percepcją komunikatów  medialnych młodych ludzi. A to spojrzenie z punktu widzenia odbiorcy  uzupełnił perspektywą badacza, rekonstruktora, dokumentalisty. Bezcenne  poznawczo są partie, w których autor przywołuje opinie dziennikarzy i  osób odpowiedzialnych za emisję programów, w których zdradza się sekrety  produkcji, opowiada o warsztacie, zdradza spektakularne „wpadki”.  Dostęp do tych wartościowych źródeł mógł mieć tylko człowiek mocno  wpisany w środowisko. [...]Dr hab. Joanna Szydłowska, prof. UWM Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w OlsztynieOdbieram tę książkę szczególnie mocnoZ niesłabnącym zainteresowaniem przeczytałam maszynopis książki Telewizja Dziewcząt i Chłopców. Podtytuł Historia niczym baśń z innego świata  w pełni oddaje moje wrażenia. Ale najważniejsze, że byłby to świat  możliwy, gdyby decydenci myśleli o społeczeństwie a nie o swojej  karierze. Znamienne, że jest to pierwsza praca wykazująca – nie tylko w  sferze teoretycznej – pozytywne oddziaływanie telewizji. [...]Pragnę podkreślić wielki talent literacki Sławomira Malinowskiego i piękną, coraz rzadziej spotykaną polszczyznę.Prof. Maria Szyszkowska Uniwersytet WarszawskiKsiążkę  polecają:Wyłączny dystrybutor: Oficyna Wydawnicza "Impuls"Polecamy również kanał YouTube OW Impulsu, gdzie prezentujemy filmiki o książce Telewizji Dziewcząt i Chłopców 1957-1993. Historia niczym baśń z innego świata:            ";;"WstępRozdział I – „Świat Młodych” – początek wszystkiegoRozdział II – Telewizja Dziewcząt i ChłopcówRozdział III – Niewidzialna RękaRozdział IV – Ekran z BratkiemRozdział V – Klub PancernychBitwa z ogniemBitwa o życieRadiowy Klub Pancernych Listy Telewizyjny Klub ŚmiałychRozdział VI – ZwierzyniecRozdział VII – Latający HolenderRozdział VIII – Maciej ZimińskiPiątek z PankracymRozdział IX – Michał SumińskiRozdział X – Bohdan SienkiewiczRozdział XI – RozmaitościRozdział XII – PostscriptumRozdział XIII – O książceKsiążka niezwykła Bezcenna poznawczo Odbieram tę książkę szczególnie mocnoPodziękowaniaBibliografiaIndeks imion i nazwiskPrzypisy";" Książka niezwykłaMonografia autorstwa Sławomira W. Malinowskiego Telewizja Dziewcząt i Chłopców (1957–1993). Historia niczym baśń z innego świata  to książka niezwykła. Mimo że jej tytuł sugeruje kronikarskie  opracowanie na temat jednej z redakcji polskiej telewizji publicznej, to  w rzeczywistości jest to opowieść (auto) biograficzna. Posiłkując się  fragmentami wywiadów, publikacji oraz dokumentów związanych z programami  telewizyjnymi i audycjami radiowymi, autor przedstawia okoliczności, w  których działania i doświadczenia redaktorów Telewizji Dziewcząt i  Chłopców (TDC) wzbogaciły życie tysięcy dzieci i młodzieży, ich rodzin,  znajomych, podopiecznych w masowych akcjach. Jest to więc wielobarwna  mozaika osobistych historii, podana w formie gawędy, którą  charakteryzuje przystępność języka, lekkość stylu i czytelność  przykładów. Strukturę treści książki współtworzą dwie komplementarne  części. Na pierwszą z nich składają się rozdziały, w których mowa o  pracy edukacyjnej zespołów oraz współpracowników TDC, „Świata Młodych”,  społecznych efektach ich wysiłku, a także o ich recepcji w różnych  środkach masowego komunikowania. Autor przypomina niewątpliwie unikalne  okoliczności realizacji programów dla dzieci takich jak „Ekran z  Bratkiem”, „Klub Pancernych”, „Latający Holender”, „Niewidzialna Ręka”,  „Zwierzyniec” i innych mniejszych produkcji.Część druga to  wywiady z ludźmi ekranu i nie tylko, w których przewijają się wyjątkowe  osobowości TDC, takie jak (w układzie alfabetycznym): Artur Barciś,  Bohdan Butenko, Maciej Damięcki, Bohdan Sienkiewicz, Michał Sumiński i -  oczywiście - Maciej Zimiński. Zarówno w rozdziałach o charakterze  kronikarskim, jak i w tych zawierających wywiady z gwiazdami TDC, Autor  odwołuje się do archiwalnych wydawnictw, listów od widzów, artykułów  prasowych itp., jednocześnie wyjaśniając mniej doświadczonym i młodszym  czytelnikom fakty z przeszłości charakterystyczne tylko dla PRL-owskiej  rzeczywistości, a także przybliżając w przypisach sylwetki cytowanych  osób, charakterystyki wspominanych miejsc i instytucji. Dzięki temu  książka ta ma niewątpliwy walor edukacyjny. Przybliżanie spraw tamtych  lat, dziś często źle rozumianych, wręcz deprecjonowanych w propagandzie  tzw. polityki historycznej, to istotne podejście do przeszłości, które  wielu czytelnikom tej książki pozwoli odnaleźć w niej samych siebie i z  dumą oświadczyć: - Ja też to oglądałem, też byłem członkiem tych klubów,  też wraz z przyjaciółmi radośnie bawiłem się i pomagałem innym. Autor  ukazał jasną stronę życia dzieci w PRL, dla których mimo trudności  materialnych, uczestnictwo w akcjach TDC i możliwość rozwijania swych  pasji w dobrym towarzystwie było nie tylko sposobem spędzania czasu  wolnego, ale także wartościowej edukacji, hartowania charakteru i  spełniania marzeń na miarę możliwości. Można stwierdzić, że książka ta  stanowi jedyny w swoim rodzaju oparty na faktach elementarz masowych  działań edukacyjnych w przestrzeni publicznej, podejmowanych z  inicjatywy i inspiracji pełnych pasji dziennikarzy.Autor  wykazuje, jak efektywnie ludzie z pasją są w stanie zachęcić dzieci i  młodzież do działań prospołecznych, do wspólnego robienia rzeczy małych i  wielkich. W wielu miejscach tej książki zarówno Autor, jak i jego  rozmówcy podkreślają, że dziennikarze TDC nie mówili do dzieci, lecz  rozmawiali z dziećmi. Realizowali przez to korczakowski ideał  traktowania dziecka jak równoprawnego partnera w dyskusji i działaniach.  [...]prof. UKW dr hab. Przemysław Paweł Grzybowski Uniwersytet Kazimierza WielkiegoBezcenna poznawczoTelewizja Dziewcząt i Chłopców (1957–1993). Historia niczym baśń z innego świata  Sławomira W. Malinowskiego obejmuje swoim zasięgiem niemal cztery  dekady historii polskich powojennych mediów. I już tylko dlatego jest  pozycją cenną i godną popularyzacji. Autor postawił sobie bardzo ambitny  cel. Podjął się komplementarnego opisu pewnego fenomenu kulturowego i  medialnego, jakim był blok programów skierowanych do dzieci i  młodzieży wyprodukowanych przez Telewizję Polską. Pomysł zrealizowany  został ręką dziennikarza i producenta filmowego, członka środowiska,  który od wielu lat jest związany z dziennikarstwem prasowym, radiowym i  telewizyjnym. I właśnie ta środowiskowa perspektywa nadaje narracji  piętna wyjątkowości. Sławomir W. Malinowski zaproponował współczesnemu  odbiorcy fascynującą podróż w przeszłość zorientowaną na przywołanie  dawno wygaszonych emocji i fascynacji związanych z percepcją komunikatów  medialnych młodych ludzi. A to spojrzenie z punktu widzenia odbiorcy  uzupełnił perspektywą badacza, rekonstruktora, dokumentalisty. Bezcenne  poznawczo są partie, w których autor przywołuje opinie dziennikarzy i  osób odpowiedzialnych za emisję programów, w których zdradza się sekrety  produkcji, opowiada o warsztacie, zdradza spektakularne „wpadki”.  Dostęp do tych wartościowych źródeł mógł mieć tylko człowiek mocno  wpisany w środowisko. [...]Dr hab. Joanna Szydłowska, prof. UWM Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w OlsztynieOdbieram tę książkę szczególnie mocnoZ niesłabnącym zainteresowaniem przeczytałam maszynopis książki Telewizja Dziewcząt i Chłopców. Podtytuł Historia niczym baśń z innego świata  w pełni oddaje moje wrażenia. Ale najważniejsze, że byłby to świat  możliwy, gdyby decydenci myśleli o społeczeństwie a nie o swojej  karierze. Znamienne, że jest to pierwsza praca wykazująca – nie tylko w  sferze teoretycznej – pozytywne oddziaływanie telewizji. [...]Pragnę podkreślić wielki talent literacki Sławomira Malinowskiego i piękną, coraz rzadziej spotykaną polszczyznę.Prof. Maria Szyszkowska Uniwersytet Warszawski";68.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5 (160x235), ";"Objętość 358 stron, ";"Oprawa 	twarda, szyta";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-813-5..jpg
"Uzdolnienia matematyczne u dzieci";"Co pozwala rozwinąć skrzydła dzieciom uzdolnionym matematycznie?";"Karolina Skarbek ";978-83-8095-468-7;;"Z wielką przyjemnością czytałem pracę dr Karoliny Skarbek. Książka  jest poprawnie skonstruowana pod względem naukowym, może być wzorem dla  czytelników, którzy interesują się naukami pedagogicznymi […]. Można w  niej znaleźć dużo informacji o problematyce pracy z dziećmi i młodzieżą  uzdolnioną matematycznie […]. Autorka bardzo szeroko opisuje  przeprowadzone badania pedagogiczne dotyczące uzdolnionych matematycznie  dzieci, zamieszcza olbrzymią ilość informacji, wiele interesujących  faktów i opinii nauczycieli oraz rodziców. Książka jest napisana w  sposób insertujący dla czytelnika.dr hab. Henryk Kąkol, prof. WSAPodstawą do przygotowania niniejszej publikacji stały się badania  prowadzone w ramach przygotowywania rozprawy doktorskiej oraz  kontynuowane już po jej obronie. Dysertacja doktorska pod tytułem Losy matematycznie uzdolnionych dzieci warszawskich szkół na początku nauki szkolnej,  stanowi bardzo istotną część tej publikacji. Została ona przygotowana  pod kierunkiem prof. zw. dr hab. Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej w Akademii  Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Rozprawa została wyróżniona przez  Radę Wydziału Akademii Pedagogiki Specjalnej. Ponadto zdobyła ona  wyróżnienie za najlepszą rozprawę doktorską w II konkursie Polskiego  Towarzystwa Pedagogicznego.Osią przewodnią tej publikacji stały się wyniki  badań Autorki oraz  nasuwające się z nich wnioski dotyczące uzdolnień matematycznych  manifestowanych przez dzieci na styku edukacji przedszkolnej  i wczesnoszkolnej. Przeprowadzone badania miały charakter diagnostyczny.  Kluczowe było w nich – oprócz zbadania losów edukacyjnych dzieci  uzdolnionych matematycznie – poznanie także mechanizmów blokujących  manifestowanie tych uzdolnień w trakcie pierwszych kilku lat nauki  w szkole.W ramach rozprawy doktorskiej prowadziłam badania podłużne, których  celem była analiza losów edukacyjnych dzieci uzdolnionych matematycznie  w ostatnim roku wychowania przedszkolnego oraz w dwóch pierwszych latach  nauki szkolnej. Uwzględniłam ten okres, bowiem w tym czasie młodsze  dzieci silnie manifestują swoje uzdolnienia matematyczne, a przy  niesprzyjających warunkach te uzdolnienia przestają być demonstrowane  (tzw. pierwszy okres sensytywny w rozwijaniu uzdolnień matematycznych).  W badaniach w ramach przygotowywania rozprawy doktorskiej poprzestałam  jedynie na tym przedziale czasowym ze względu na ograniczone ramy  czasowe studiów doktoranckich. Jednak uzyskane rezultaty badań w ramach  doktoratu okazały się niezwykle interesujące i wiele wnoszące do wiedzy  o dzieciach przejawiających uzdolnienia matematyczne, a fakt ten  zachęcił mnie do kontynuowania tych badań przez kolejne dwa lata, aby  było możliwe domknięcie cyklu edukacyjnego. Kolejny okres sensytywny  (wrażliwy) przypadający na przełom klasy trzeciej i czwartej szkoły  podstawowej, a więc na chwilę, gdy dzieci rozpoczynają drugi etap  edukacyjny, zgłębiłam już po zakończeniu pisania rozprawy doktorskiej.  Wszystkie te działania empiryczne oraz wnikliwa analiza teoretyczna  literatury przedmiotu złożyła się na niniejszą monografię. Monografia składa się z trzech części. Pierwsza część, obejmująca trzy rozdziały, została przygotowane na podstawie kwerendy literatury pedagogicznej i psychologicznej. W rozdziale pierwszym,  wprowadzającym w tematykę zdolności, przedstawiłam definicje oraz  ważniejsze koncepcje i modele zdolności ogólnych i specyficznych,  systemowych oraz rozwojowych. Rozdział drugi poświęcony  jest zagadnieniu uzdolnień matematycznych. W szczególności ma na celu  ukazanie sposobów definiowania i postrzegania struktury uzdolnień  matematycznych oraz zaprezentowanie wybranych koncepcji i modeli tychże.  W rozdziale trzecim przedstawiłam wyniki ważniejszych  badań prowadzonych nad zjawiskiem występowania uzdolnień matematycznych  u dzieci i młodzieży, za źródło mając literaturę przedmiotu. Część druga monografii zawiera dziewięć rozdziałów, w których zaprezentowałam wyniki badań własnych. Rozdział czwarty  zawiera szczegółowo przedstawiony program badawczy, m.in. cele i zadnia  badawcze, charakterystykę osób badanych oraz metod, technik i narzędzi  badawczych, którymi posłużyłam się, realizując zamierzenia badawcze. Rozdziały piąty, szósty, siódmy, ósmy, dziewiąty, dziesiąty, jedenasty i dwunasty  stanowią prezentację otrzymanych wyników ilościowych i jakościowych,  ukazujących, jak kształtują się losy szkolne dzieci uzdolnionych  matematycznie.W rozdziałach tych opisuję również czynniki mające związek z demonstrowaniem uzdolnień matematycznych. W części trzeciej niniejszej monografii, na którą składają się rozdziały trzynasty i czternasty,  przedstawiłam syntetycznie najważniejsze ustalenia badawcze, wnioski,  ich interpretację oraz elementy publicznego dyskursu dotyczącego tych  zagadnień w kontekście dotychczasowych ustaleń naukowych. Książkę kończę  refleksją nad tym, co moje badania wnoszą do obecnego stanu wiedzy oraz  rekomendacjami dla praktyki edukacyjnej.  ";;"WstępCzęść I. Zagadnienie uzdolnień matematycznych na tle problematyki zdolności w pedagogice i psychologii1. Zdolności, uzdolnienia, talent, geniusz – definicje, koncepcje, modele, przejawy zdolności1.1. Istota i definicje zdolności i uzdolnień 1.2. Wybrane koncepcje i modele zdolności2. Uzdolnienia matematyczne 2.1. Struktura i sposoby definiowania uzdolnień matematycznych2.2. Koncepcja i model uzdolnień matematycznych opracowane przez Wadima A. Krutieckiego2.3. Koncepcja i model uzdolnień matematycznych u dzieci opracowane przez Edytę Gruszczyk-Kolczyńską 3. Przegląd badań nad uzdolnieniami matematycznymi u dzieci i młodzieży3.1. Uzdolnienia matematyczne u starszych uczniów i młodzieży 3.2. Uzdolnienia matematyczne u dzieci i młodszych uczniów Część II. Analiza losów szkolnych dzieci przejawiających zadatki uzdolnień matematycznych – prezentacja wyników badań własnych4. Program badań nad losami szkolnymi dzieci przejawiających zadatki uzdolnień matematycznych 4.1. Przedmiot badań, cele, pytania i zadania badawcze 4.2. Procedura badawcza 4.3. Osoby badane 4.4. Metody, techniki i narzędzia zastosowane w programie badawczym5. Charakterystyka środowiska wychowawczego badanych dzieci 5.1. Środowisko domowe badanych dzieci5.2. Środowisko szkolne badanych dzieci 6.  Zmiany zachodzące w poziomie wiedzy i umiejętnościach matematycznych  oraz manifestowaniu „cech umysłu” u dzieci przejawiających zadatki  uzdolnień matematycznych na początku nauki szkolnej 6.1. Poziom wiedzy i umiejętności matematycznych u dzieci uzdolnionych matematycznie 6.2. „Cechy umysłu” dzieci uzdolnionych matematycznie7. Dzieci uzdolnione matematycznie podczas edukacji matematycznej – wyniki obserwacji7.1. Funkcjonowanie obserwowanych dzieci w trakcie zajęć z edukacji matematycznej 7.2. Sposoby kierowania przez nauczycieli procesem uczenia się obserwowanych dzieci w trakcie zajęć z edukacji matematycznej 7.3. Sposób prowadzenia edukacji matematycznej na obserwowanych zajęciach8. Dzieci uzdolnione matematycznie w opinii ich nauczycieli 8.1. Opinie nauczycieli na temat funkcjonowania badanych dzieci w ostatnim roku wychowania przedszkolnego 8.2. Opinie nauczycieli na temat funkcjonowania badanych dzieci w pierwszym semestrze klasy pierwszej 8.3. Opinie nauczycieli na temat funkcjonowania badanych dzieci pod koniec klasy pierwszej 8.4. Opinie nauczycieli na temat funkcjonowania badanych dzieci pod koniec klasy drugiej 8.5. Opinie nauczycieli na temat funkcjonowania badanych dzieci pod koniec klasy trzeciej 8.6.  Opinie nauczycieli matematyki w klasie czwartej na temat funkcjonowania  badanych dzieci przejawiających zadatki uzdolnień matematycznych9. Dzieci uzdolnione matematycznie w opinii ich rodziców 10. Portrety psychologiczne dzieci uzdolnionych matematycznie – mocne i słabe strony badanych dzieci 11. Czynniki związane z demonstrowaniem uzdolnień matematycznych u badanych dzieci 11.1. Czynniki związane ze środowiskiem domowym a demonstrowanie uzdolnień matematycznych 11.2. Czynniki związane ze szkolną edukacją matematyczną a demonstrowanie uzdolnień matematycznych 12. Edukacja dzieci przejawiających zadatki uzdolnień matematycznych w opinii ich nauczycieli i rodziców12.1.  Orientacja nauczycieli w problemach uzdolnionych matematycznie dzieci.  Rozwijanie zadatków uzdolnień matematycznych w szkole w ocenie  nauczycieli12.2. Ocena działalności pedagogicznej realizowanej w  szkole dokonana przez rodziców odnośnie rozwijania uzdolnień  matematycznych dzieciCzęść III. Co stymuluje, a co blokuje rozwój zadatków uzdolnień matematycznych?Wnioski i implikacje pedagogiczne13.  Wnioski końcowe i dyskusja – najważniejsze ustalenia dotyczące badanych  dzieci uzdolnionych matematycznie oraz ich środowiska rodzinnego i  szkolnego 13.1. Ustalenia dotyczące poziomu wiadomości i  umiejętności oraz „cech umysłu”, jakie prezentowały dzieci przejawiające  zadatki uzdolnień matematycznych na początku i po dwóch latach nauki  szkolnej 13.2. Ustalenia opisujące aktywność badanych dzieci na  zajęciach matematycznych oraz sposoby kierowania przez nauczycieli  procesem uczenia się badanych dzieci w pierwszych dwóch latach nauki  szkolnej 13.3. Ustalenia dotyczące postrzegania edukacji dzieci  przejawiających zadatki uzdolnień matematycznych przez samych  nauczycieli i rodziców badanych dzieci14. Rekomendacje dla praktyki pedagogicznejBibliografia Spis schematów, tabel i wykresów  ";"Z wielką przyjemnością czytałem pracę dr Karoliny Skarbek.  Książka jest poprawnie skonstruowana pod względem naukowym, może być  wzorem dla czytelników, którzy interesują się naukami pedagogicznymi  […]. Można w niej znaleźć dużo informacji o problematyce pracy z dziećmi  i młodzieżą uzdolnioną matematycznie […]. Autorka bardzo szeroko  opisuje przeprowadzone badania pedagogiczne dotyczące uzdolnionych  matematycznie dzieci, zamieszcza olbrzymią ilość informacji, wiele  interesujących faktów i opinii nauczycieli oraz rodziców. Książka jest  napisana w sposób insertujący dla czytelnika.dr hab. Henryk Kąkol, prof. WSAPraca  dr Karoliny Skarbek dotyka obecnie szeroko omawianego problemu jakości i  efektywności nauczania matematyki i stanowi ważny głos w dyskusji na  temat koniecznych zmian w systemie edukacji […]. Badania podłużne  przeprowadzone przez dr Karolinę Skarbek i wnioski z tych badań, opisane  w monografii, w znaczącym stopniu wzbogacają wiedzę na temat sposobów  identyfikowania i wzmacniania uzdolnień matematycznych dzieci. Pozwalają  na nowatorskie spojrzenie na uzdolnienia matematyczne dzieci w ostatnim  roku wychowania przedszkolnego i w pierwszych latach nauki szkolnej. W  pewnym stopniu wyjaśniają, dlaczego mali uczniowie, już po kilku latach  nauki szkolnej, przestają manifestować swoje uzdolnienia matematyczne  […]. W mojej ocenie recenzowana książka jest bardzo wartościową pozycją.  Ma duże znaczenie zarówno dla teorii, jak i praktyki nauczania  matematyki. Powinna być obowiązkową lekturą dla studentów – przyszłych  nauczycieli edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz przyszłych  nauczycieli matematyki. Warto, aby zapoznali się z nią również czynni  nauczyciele […], dydaktycy matematyki, decydenci, rodzice oraz inne  osoby, które interesują się edukacją matematyczną i którym zależy na  dobrym wykształceniu matematycznym przyszłych pokoleń.dr Monika Czajkowska  ";58.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 238 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-468-7.jpg
"Prawa ucznia";;"Mikołaj Wolanin ";978-83-8095-895-1;;"Zapraszamy do wydania II 2020!Bez wątpienia, pomimo młodego wieku, Mikołaj Wolanin jest znawcą podejmowanej w opracowaniu tematyki. Walorami publikacji są nie tylko rzetelny przekaz informacji, lecz także dojrzałe krytyczne opinie osoby, która z rzeczywistością tworzoną przez mniej lub bardziej funkcjonalne regulacje praw ucznia konfrontuje się na co dzień. Jest to niezwykle cenny głos, który powinien być usłyszany.  Z recenzji prof. dr hab. Ewy Jarosz  Uczniowie mają swoje prawa i obowiązki. Te gwarantuje im zresztą  Prawo oświatowe. Co jednak ważne nie ma jednego ustawowego czy  określonego w rozporządzeniu ministra ds. edukacji katalogu tychże praw.  Dlatego też autor postanowił napisać niniejszą monografię. Ma ona  bowiem na celu zebranie w jednej publikacji praw ucznia, które są (lub  mają być) powszechnie respektowane w polskich szkołach.Książka opisuje, najpierw, prawne uregulowania praw ucznia, a  następnie opisuje i wyjaśnia każde z nich, tłumacząc, jak uczniowie mogą  z nich korzystać. Następnie przedstawiony zostaje stan dotychczasowych  badań oraz badań własnych w zakresie wiedzy o prawach ucznia wśród  uczniów oraz ich przestrzegania przez osoby, które są do tego  zobligowane.Temat staje się coraz bardziej aktualny. Uczniowie coraz częściej  chcą tego, by ich prawa były przestrzegane (przykładami są facebookowe  grupy dotyczące praw ucznia, których członkami są tysiące osób). Książka  jest, z tego, co wiem, pierwszym w Polsce opracowaniem monograficznym o  prawach ucznia i jako pierwsza wymienia katalog 13 praw, które powinny  być każdemu uczniowi zagwarantowane. Książka ma na celu uświadomić  jeszcze więcej osób w zakresie przysługujących im praw oraz poszerzyć  wiedzę osób zainteresowanych tym tematem.Monografia jest adresowana przede wszystkim do uczniów, by  uświadamiać ich w przysługujących im prawach. Poza tym stosowne treści  znajdą dla siebie również nauczyciele, dyrektorzy szkół, a także wszyscy  inni zainteresowani tą kwestią. Z powodzeniem z publikacji korzystać  też mogą naukowcy badający instytucję praw dziecka. Dzieci w większości  przypadków są bowiem również uczniami.W monografii autor  konsekwentnie korzysta z obowiązującego we wrześniu 2019 r. porządku  prawnego. Pomimo tego przedstawia niektóre przepisy, które funkcjonowały  dla na przykład gimnazjów czy zasadniczych szkół zawodowych formalnie  zlikwidowanych z dniem 31 sierpnia 2019 r. Ma to służyć pokazaniu, jakie  akty mówiły o prawach ucznia w trzyetapowym systemie edukacji. Należy  ponadto pamiętać, iż najprawdopodobniej podobne przepisy zostaną  zapisane w aktach wykonawczych dla na przykład 8-letnich szkół  podstawowych (nie wszystkie zostały jeszcze ogłoszone).  ";;"WprowadzenieRozdział 1. Prawne uregulowania instytucji praw uczniaRozdział 2. Przysługujące uczniom prawa i ich analiza2.1. Wstęp 2.2. Prawo do nauki 2.2.1. Obowiązek czy prawo do nauki? 2.2.2. Darmowa edukacja2.2.3. Religia lub etyka 2.2.4. Wychowanie do życia w rodzinie 2.2.5. Język, historia, kultura i geografia mniejszości oraz język regionalny 2.2.6. Nakazanie uczniowi opuszczenia sali 2.2.7. Nieobecności, usprawiedliwienia, klasyfikacja i zastrzeżenia dotyczące ocen 2.2.8. Zawieszenie w prawach ucznia, przeniesienie i skreślenie z listy uczniów2.3. Prawo do wzięcia udziału w konkursie 2.4. Prawo do uzyskania pomocy materialnej 2.4.1. Pomoc o charakterze socjalnym 2.4.2. Pomoc o charakterze motywacyjnym 2.4.3. Inna pomoc 2.5. Prawo do informacji i sprawiedliwej oceny 2.6. Prawo do rozwijania zainteresowań 2.7. Prawo do bezpieczeństwa, wiedzy o bezpieczeństwie i uzyskania pomocy2.7.1. Prawo do bezpieczeństwa 2.7.2. Prawo do wiedzy o bezpieczeństwie2.7.3. Prawo do uzyskania pomocy medycznej i psychologicznej2.8. Prawo do skonsumowania ciepłego posiłku 2.9. Prawo do swobody wypowiedzi, myśli, sumienia i wyznania 2.9.1. Swoboda wypowiedzi 2.9.2. Swoboda myśli, sumienia i wyznania 2.10. Prawo do prywatności 2.11. Prawo do czasu wolnego (właściwej organizacji życia szkolnego) 2.12. Prawo do godności 2.13. Prawo do angażowania się w życie szkoły 2.14. Prawo do złożenia skargiRozdział 3. Wiedza uczniów o przysługujących im prawach oraz poczucie ich przestrzegania3.1. Stan badań 3.2. Metodologia badań własnych 3.3. Wyniki badań i wnioskiZakończenieBibliografiaSpis tabel  ";"Książka Mikołaja Wolanina stanowi unikatowe na polskim gruncie kompendium wiedzy o prawach ucznia, oparte na aktualnych uregulowaniach prawnych. Autor omawia przepisy dotyczące m.in. nauki szkolnej, dyscypliny i regulaminów, kwestii socjalnych, dostępu do informacji, poszanowania podmiotowości, bezpieczeństwa, oraz analizuje ich implementację w praktyce życia szkolnego. […]  Bez wątpienia, pomimo młodego wieku, Mikołaj Wolanin jest znawcą podejmowanej w opracowaniu tematyki. Walorami publikacji są nie tylko rzetelny przekaz informacji, lecz także dojrzałe krytyczne opinie osoby, która z rzeczywistością tworzoną przez mniej lub bardziej funkcjonalne regulacje praw ucznia konfrontuje się na co dzień. Jest to niezwykle cenny głos, który powinien być usłyszany.  Z recenzji prof. dr hab. Ewy Jarosz   Prawo ucznia do wydania książki o prawach ucznia Mikołaj Wolanin (ur.2002), to młodzieniec, który przyszedł na  świat w XXI wieku. Będąc uczniem klasy II o profilu prawniczym w II  Liceum Ogólnokształcącym im. Generałowej Zamoyskiej i Heleny  Modrzejewskiej w Poznaniu wydał swoją książkę p.t. PRAWA UCZNIA  (Oficyna Wydawnicza "Impuls" 2020). Publikację recenzowała prof. dr hab.  Ewa Jarosz - rekomendowana, a niedoszła Rzecznik Praw Dziecka, autorka  rozpraw i badań na ten temat. Warto Autorowi życzliwie pozazdrościć, pogratulować, ale i podziwiać  jego talent, także pisarski. Ma świetnych nauczycieli, skoro dokonał tak  wyjątkowego jak na grono rówieśników  czynu. Musiał bowiem zapoznać się  z aktami prawa międzynarodowego oraz krajowego, zrozumieć zawarte w nim  normy, by odnosząc je do funkcjonowania ucznia w szkole wydobyć z nich  to, co jest najistotniejsze, a może i częściowo także niedostrzegane czy  nieznane. Słusznie zaczyna od konstatacji: "Uczniowie mają swoje prawa i  obowiązki, które gwarantuje im prawo oświatowe. Co jednak ważne, nie ma  jednego ustawowego czy określonego w rozporządzeniu ministra ds.edukacji  katalogu tychże praw." (s.9) Wolanin wykonał zatem pracę za  ministra, kuratorów oświaty, nauczycieli i rodziców, by upowszechnić  wśród uczniów zakres przysługujących im praw, które są rozproszone w  różnych aktach praw człowieka, w tym także praw dziecka. "Publikacja jest adresowana przede wszystkim do uczniów. Jej lektura  ma im uświadamiać przysługujące im prawa. Treści dla siebie znajdą w  niej również nauczyciele" (tamże). Moim zdaniem będzie ona przydatna  także, a może przede wszystkim rodzicom, bowiem to oni najczęściej są  pierwszymi odbiorcami poczucia krzywdy ich własnego dziecka, której  doświadczyło ono w szkole ze strony nauczyciela, rówieśnika czy innego  dorosłego. Nie jest to jednak naukowa publikacja, bowiem autor nie zna literatury z  nauk społecznych, w tym nauk prawnych, pedagogicznych, psychologicznych  dotyczących praw człowieka i praw dziecka. Nie takiemu zresztą celowi  służyła praca nad tym przewodnikiem po prawach ucznia. Jak wygląda  katalog praw ucznia? Oto on: 2.2. Prawo do nauki2.2.1. Obowiązek czy prawo do nauki?2.2.2. Darmowa edukacja2.2.3. Religia lub etyka2.2.4. Wychowanie do życia w rodzinie2.2.5. Język, historia, kultura i geografia mniejszości oraz język regionalny2.2.6. Nakazanie uczniowi opuszczenia sali2.2.7. Nieobecności, usprawiedliwienia, klasyfikacja i zastrzeżenia dotyczące ocen2.2.8. Zawieszenie w prawach ucznia, przeniesienie i skreślenie z listy uczniów2.3. Prawo do wzięcia udziału w konkursie2.4. Prawo do uzyskania pomocy materialnej2.4.1. Pomoc o charakterze socjalnym2.4.2. Pomoc o charakterze motywacyjnym2.4.3. Inna pomoc2.5. Prawo do informacji i sprawiedliwej oceny2.6. Prawo do rozwijania zainteresowań2.7. Prawo do bezpieczeństwa, wiedzy o bezpieczeństwie i uzyskania pomocy2.7.1. Prawo do bezpieczeństwa2.7.2. Prawo do wiedzy o bezpieczeństwie2.7.3. Prawo do uzyskania pomocy medycznej i psychologicznej2.8. Prawo do skonsumowania ciepłego posiłku2.9. Prawo do swobody wypowiedzi, myśli, sumienia i wyznania2.9.1. Swoboda wypowiedzi2.9.2. Swoboda myśli, sumienia i wyznania2.10. Prawo do prywatności2.11. Prawo do czasu wolnego (właściwej organizacji życia szkolnego)2.12. Prawo do godności2.13. Prawo do angażowania się w życie szkoły2.14. Prawo do złożenia skargiKażde z powyższych praw zostało omówione i osadzone w prawodawstwie,  dzięki czemu nie jest ono jedynie zidentyfikowane i umiejscowione, ale  także opisane są możliwości korzystania z niego oraz możliwe bariery.  Nie bez powodu autor przywołuje w niektórych przypadkach orzeczenia i  uchwały wojewódzkich sądów administracyjnych czy Naczelnego Sądu  Administracyjnego. Publikację zamyka rozdział, w którym M. Wolanin przywołuje kilka badań  sondażowych dotyczących recepcji praw ucznia, w tym także relacjonuje  wyniki własnego sondażu, ale nie będę wypowiadał się na temat ich  wartości poznawczej, gdyż ma ona charakter publicystyczny. Do  prowadzenia badań na powyższy temat trzeba mieć jednak odpowiednie  przygotowanie metodologiczne, a licealista takiego mieć nie musi. Ciekaw jestem, czy młodzież szkolna będzie sięgać po tę publikację mając  świadomość uczęszczania do instytucji, w której od dziesięcioleci nie  przestrzega się niektórych z tych praw, łamie je bezczelnie, władczo i  bezkarnie. Po pandemii szkołą ulegnie lekkiej transformacji, bo  uczniowie i ich rodzice przejęli na siebie wiele obowiązków i trosk  związanych z uczeniem się, organizacją miejsca i czasu na ten proces  wraz z towarzyszącym temu poczuciem (bez-)sensu poznawania, rozumienia i  aplikowania wiedzy w codzienności. Książka nie jest napisana "językiem młodzieżowym", ale dojrzałego już  aplikanta prawa  oświatowego. Mikołaj Wolanin był już Marszałkiem Sejmu  Dzieci i Młodzieży przewodnicząc jego XXIII Sesji. Ma zatem  doświadczenie w zarządzaniu wydarzeniem politycznym i oświatowym  zarazem. Dobrze jednak, że taka praca została  wydana, bo potwierdza  przewidywaną już kilkadziesiąt lat temu konieczną zmianę w relacjach  międzygeneracyjnych. profesor nauk humanistycznych   Bogusław Śliwerskiźródło: https://sliwerski-pedagog.blogspot.com/  Niewielka objętościowo publikacja, monografia autorstwa Mikołaja Wolanina pt. Prawa ucznia dostarczyła  mi wbrew pozorom wiedzy bezcennej. Do tej pory wydawało mi się, że na  ten temat wiem wszystko z tej racji, iż jako uczeń byłem byłem  przewodniczącym klasy, a potem w samorządzie szkolnym. Ale pomimo to  nauczyciele często wykorzystując swoją pozycję niszczyli uczniów  wymykających się łatwej ocenie. Nie umieliśmy wykorzystać swoich praw, myślę, że nikt tak naprawdę nie znał Kodeksu Praw Ucznia.  Ta nieznajomość prawa przeniosła się później na niwę społeczności  studenckiej, chociaż tutaj byliśmy już o starsi i traktowano nas ciut  poważniej. Mikołaj Wolanin w momencie powstawania tej monografii sam  jeszcze uczeń przyjrzał się wielu aspektom prawa i obowiązków  przysługujących uczniom biorąc za stan wyjściowy porządek prawny  obowiązujący we wrześniu dwa tysiące dziewiętnastego roku. Autor  prezentuje nam też niektóre przepisy i prawa przynależne gimnazjalistom i  uczniom zasadniczych szkół zawodowych zlikwidowanych formalnie z dniem  31 sierpnia dwa tysiące dziewiętnastego roku. Wykorzystano to po to, by  pokazać jakie akty prawne regulowały prawa ucznia w trzyetapowym  systemie edukacji. Wiele z podjętych tu wątków, między innymi  obowiązek edukacyjny, prawo do darmowej edukacji, wychowanie do życia w  rodzinie, prawo do uzyskania pomocy materialnej zostały opatrzone  odesłaniami do odpowiednich przepisów prawnych regulujących te kwestie.  Autor cytuje też pełne brzmienie konkretnych przepisów, gdy potrzebne  jest podanie literalnego zapisu odpowiedniego prawa, co pozwala wyjaśnić  odbiorcom dane zagadnienie. Wolanin w swojej przedmowie zaznacza, iż  swoją pracę kieruje głównie do uczniów. W trzech podstawowych  rozdziałach Mikołaj Wolanin zawarł pełną wiedzę na temat prawa uczniów,  począwszy od „Prawnych uregulowań instytucji praw ucznia”, po  „Przysługujące uczniom prawa i ich analizę”, Drugi rozdział jest  najbardziej rozbudowany gromadząc całą wiedzę prawną, którą przebadał  Autor, począwszy od prawa oświatowego, rozporządzeń Ministra Edukacji  Narodowej. W trzecim najważniejszym rozdziale z punktu widzenia  końcowego odbiorcy czyli uczniów szkół ponadpodstawowych, członków  szkolnych struktur samorządowych Wolanin bada wiedzę uczniów na temat  przysługującego im prawa. Przytacza wiedzę na temat stanu wcześniejszych  badań, a później opisuje własne podejście do tego ważnego problemu  prezentując metodologię własnych autorskich badań. Wynikająca z  nich konkluzja nie jest zbyt optymistyczna. Okazuje się, że stan  postrzegania praw ucznia w placówkach szkolnych nie jest zadowalający.  Wiele faktów wskazuje, iż uczniowie nie są sprawiedliwie oceniani,  czasem występuje też ograniczone prawo wypowiadania swoich myśli czy  sądów. Autor sugeruje, iż nad poprawą obecnego stanu powinny pracować  wszystkie organy zajmujące się edukacją, począwszy od Ministerstwa  Edukacji Narodowej, szkoły, po organizacje pozarządowe. Ale także sami  uczniowie i ich rodzice powinni skupić się nad poprawą tej sytuacji.  Ważne jest to szczególnie teraz, kiedy cały czas prowadzi się nacisk na  większą samodzielność uczniów, zachęcając ich do angażowania się w  sprawy własnej szkoły.źródło: https://ksiazka.net.pl/recenzja/prawa-ucznia  Każdy z nas ma swoje prawa, bez względu na kolor skóry, na wiek, na  wyznanie, na pochodzenie. Oczywiście zakres tych praw jest różny;  przywileje, które obowiązują polityków nie będą się odnosiły do  „zwykłego Kowalskiego”, a sześcioletnie dziecko nie będzie miało prawa  kupić dmuchanego planu zabaw na raty. Większość praw i obowiązków w  polskim prawie odnosi się do dorosłych, bo to oni mogą zawierać  transakcję, głosować, decydować o stosunkach międzynarodowych i  wewnątrzpaństwowych. Jednakże są prawa, które odnoszą się tylko do  dzieci – między innymi prawa ucznia. „Prawa ucznia” składają się z  trzech rozdziałów, a sam spis treści przypomina ten używany w  redagowaniu prac licencjackich i magisterskich. Po krótkim wprowadzeniu  autor omawia przysługujące uczniom prawa, dywaguje nad prawem do wzięcia  udziału w konkursie, do uzyskania pomocy materialnej, do rozwijania  zainteresowań, do wiedzy o bezpieczeństwie w budynku szkolnym, do  skonsumowania ciepłego posiłku, do swobody myśli, wypowiedzi, sumienia i  wyznania, do prywatności, do godności, do angażowania się w życie  szkoły i do złożenia skargi. Rozdział trzeci skupia się na praktyce i  zaprezentowane są badania na temat wiedzy uczniów o przysługujących im  prawach oraz poczuciu ich przestrzegania przez osoby dorosłe. Właśnie ta  ostatnia część była dla mnie najciekawsza, chociaż szkoda, że autor nie  pokusił się o wykresy, a jedynie umieścił tabele. Jednak forma  graficzna jest bardziej przejrzysta i przyjemniejsza dla oka, ale cóż,  to niuans.Autor książki, Mikołaj Wolanin, sam jest uczniem klasy  licealnej o profilu prawniczym i to dość mocno w treści wybrzmiewa. We  wstępie można znaleźć informację, iż jest to publikacja przeznaczona dla  uczniów, jednak uważam, że język jest zbyt stricte prawniczy, zbyt  poważny i formalny, aby dotarł do przeciętnego ucznia, szczególnie  uczęszczającego do klas młodszych. Bardziej pokusiłabym się o  stwierdzenie, że jest to kompendium wiedzy na temat praw i obowiązków  dzieci wobec edukacji szkolnej, przeznaczone dla rodziców. Szkoda,  ponieważ biorąc w rękę książkę napisaną przez ucznia – dla uczniów,  spodziewałam się czegoś nieco innego. Dostałam za to rozprawkę, prawie  że pracę magisterską o współczesnych regulacjach prawnych dotyczących  niniejszej tematyki. Informacje są przekazane bardzo rzetelnie, treść  jest zgodna z literą prawa, brak tam niepotrzebnych dywagacji czy  wtrąceń. Autor od początku wiedział co chce swoimi słowami przekazać i  tego sumiennie się trzymał, nie pozwalając sobie na wyrażanie osobistej  opinii.Autor włożył w swoją książkę ogrom pracy, za co należą mu  się ogromne brawa; sama jako magister tej dziedziny nauki widzę, że jest  to majstersztyk pod względem pracy z ustawami i komentarzami znanych  publicystów. Język jest bardzo wyważony, dojrzały i gdyby nie informacja  na odwrocie „Praw ucznia” nie przeszłoby mi przez myśl, że autor jest  tak młodym człowiekiem. Niestety, ten fenomenalnie naukowy język jest  równocześnie najsłabszą stroną książki, bo sami zainteresowani  prawdopodobnie większości zagadnień nie zrozumieją, przez formę, w jaki  zostały one przedstawione.Reasumując, publikację Mikołaja  Wolanina polecam wszystkim rodzicom dzieci szkolnych, pedagogom i  ewentualnie uczniom ostatnich klas, którzy chcieliby pogłębić swoją  wiedzę. Jest to książka rzetelna, mocno osadzona w stylu prawniczym.  Jestem przekonana, że jeszcze nie raz książki autorstwa pana Wolanina  wyjdą z drukarni w całej Polsce i że zyska na tym przede wszystkim  prawniczy rynek wydawniczy.źródło: https://sztukater.pl/ksiazki/item/31381-prawa-ucznia.html ";30.00;"Wydanie II, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 112 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-895-1.jpg
"Zachowania wolnoczasowe młodzieży polsko-litewskiej";"Studium komparatywne ";"Małgorzata Przybysz-Zaremba ";978-83-8095-860-9;;"W dobie postępu cywilizacyjnego czas wolny stał się jedną z najistotniejszych wartości w życiu człowieka. Jego umiejętne wykorzystanie pozwala nie tylko na regenerację sił psychofizycznych, ale przede wszystkim jest wyjątkową szansą rozwoju własnej osobowości. Niestety nieefektywnie spożytkowany czas wolny niesie ze sobą poważne zagrożenia dla młodego człowieka, które mogą prowadzić do wielu zachowań ryzykowanych lub dewiacyjnych (np. uzależnienia). Małgorzata Przybysz-Zaremba w swoim komparatywnym studium analizuje wolnoczasowe praktyki młodzieży polsko-litewskiej oraz ich dalekosiężne skutki. W swoich rozważaniach pochyla się również nad funkcją rodziny i jej wpływem na organizację czasu wolnego młodzieży.Niniejsza praca ma charakter diagnostyczno-poznawczy oraz częściowo weryfikacyjny. Składa się ze wstępu oraz dwóch części.W pierwszej części zatytułowanej Zachowania wolnoczasowe młodzieży – konceptualizacja badań własnych  autorka analizuje podstawowe zagadnienia związane z problematyką czasu  wolnego, eksplikuję pojęcie czasu wolnego w różnych ujęciach.  Przedstawia funkcje, jakie pełni czas wolny, oraz na podstawie przeglądu  wybranych badań dokonuje analizy sposobów i form spędzania czasu  wolnego przez młodzież, ze szczególnym uwzględnieniem formy biernej, do  której zaliczyć należy oglądanie telewizji oraz surfowanie w sieci  Internet. W prowadzonej analizie odnoszę się także do skutków  nadmiernego oglądania telewizji i korzystania z komputera/Internetu w  czasie wolnym. Istotnym zagadnieniem poruszanym w tej części jest  badanie udziału rodziny w organizacji czasu wolnego młodzieży. Wskazuje  tu między innymi na funkcje, jakie pełni względem młodzieży rodzina,  pośród których istotne jest przygotowanie do pożytecznego  zagospodarowania czasu wolnego. Analizie poddaje także czynniki związane  z rodziną, mające istotny wpływ na organizację czasu wolnego młodzieży.  Część ta zawiera także zało­żenia metodologiczno-badawcze (cel,  przedmiot, problemy i hipotezy badawcze), zastosowane strategie badawcze  (metoda, techniki oraz narzędzia badawcze), a także dobór próby oraz  schemat organizacji i przebiegu badań.Część druga monografii obejmuje opis, analizę i dyskusję wyników  przeprowadzonych badań, które zostały uporządkowane i ujęte w trzech  rozdziałach odnoszących się do czasu wolnego i sposobów jego spędzania  przez młodzież polsko-litewską, telewizji i komputera/Internetu, jako  głównych sposobów spędzania czasu wolnego, oraz udziału rodziców w  organizacji czasu wolnego młodzieży. Każdy z rozdziałów został  zakończony podsumowaniem uwzględniającym najważniejsze wyniki badań.  Prace wieńczą wnioski i uogólnienia z przeprowadzonych badań oraz  rekomendacje i propozycje działań dla praktyki pedagogicznej, stanowiące  ważny wymiar w procesie socjalizacyjno-wychowawczym młodzieży  realizowanym przez rodziców. Są one swoistego rodzaju refleksją nad  sposobami spędzania czasu wolnego przez młodzież ze szczególnym  uwzględnieniem konieczności udziału rodziców. W prowadzonych  konstatacjach autorka odnosi się do propagowania zdrowego stylu życia,  który winien być ważnym czynnikiem w codziennym funkcjonowaniu  człowieka. Wysuwa propozycje działań i aktywności w czasie wolnym  młodzieży (uczniów) i ich rodziców, włączając szkołę jako instytucję  profesjonalną, powołaną i odpowiedzialną nie tylko za edukację uczniów,  ale także za ich bezpieczeństwo i zdrowie. Dodatkowym obszarem  prowadzonych refleksji jest rodzina, w odniesieniu do której przedstawia  propozycje i konkretne działania związane z właściwą organizacją czasu  wolnego młodzieży, uwzględniające realia życia i funkcjonowania rodziny w  obecnej rzeczywistości cywilizacyjno-technologicznej. Mamy nadzieję, że niniejsza monografia stanie się jedną z istotnych  pozycji z obszaru pedagogiki czasu wolnego zaadresowanych do studentów  kierunku pedagogika, nauczycieli oraz rodziców, którzy będą mogli  poszerzyć wiedzę na temat czasu wolnego jako istotnej wartości  rzutującej na rozwój i kształtującej osobowość młodego człowieka.  ";;"Wstęp       Część pierwszaZachowania wolnoczasowe młodzieży – konceptualizacja badań własnych1.    Wybrane zagadnienia z problematyki czasu wolnego        1.1.    Czas wolny – wyjaśnienia podstawowych definicji i zagadnień        1.2.    Funkcje czasu wolnego   1.3.    Przegląd wybranych badań w zakresie sposobów spędzania czasu wolnego przez młodzież      1.3.1.    Telewizja    1.3.2.    Internet      1.4.    Rola rodziny w organizacji czasu wolnego młodzieży      2.    Założenia metodologiczno-badawcze       2.1.    Zarys problematyki badawczej (cel i przedmiot badań, problemy i hipotezy badawcze)        2.2.    Zastosowane strategie badawcze (metoda, techniki oraz narzędzia badawcze)       2.3.    Charakterystyka próby badawczej, jej dobór oraz schemat organizacji i przebiegu badań  Część drugaOpis, analiza i dyskusja wyników badań3.    Czas wolny młodzieży polsko-litewskiej        3.1.    Czas wolny i sposoby jego spędzania przez młodzież       Podsumowanie   4.    Komputer/Internet i telewizja w czasie wolnym młodzieży polsko-litewskiej            4.1.    Ilość czasu wolnego przeznaczana przez młodzież na oglądanie telewizji i korzystanie z komputera/Internetu            4.2.    Korzystanie z komputera/Internetu jako główny sposób spędzania czasu wolnego przez młodzież            4.2.1.    Płeć badanych a korzystanie przez młodzież z komputera/Internetu            4.2.2.    Wiek badanych a korzystanie przez młodzież z komputera/Internetu        4.2.3.    Miejsce zamieszkania a korzystanie przez młodzież z komputera/Internetu            4.2.4.    Sytuacja finansowa rodziny a korzystanie przez młodzież z komputera/Internetu         4.3.    Oglądanie telewizji jako istotny sposób spędzania czasu wolnego przez młodzież            4.3.1.    Płeć badanych a oglądanie telewizji przez młodzież        4.3.2.    Wiek badanych a oglądanie telewizji przez młodzież            4.3.3.    Miejsce zamieszkania a oglądanie telewizji przez młodzież       4.3.4.    Sytuacja finansowa rodziny a oglądanie telewizji przez młodzież          Podsumowanie        5.    Udział rodziców w organizacji czasu wolnego młodzieży – na podstawie wypowiedzi rozmówców      5.1.    Liczba dzieci w rodzinie, płeć i ich wiek a sposoby organizacji czasu wolnego        5.2.    Zajęcia dodatkowe jako sposób organizacji czasu wolnego młodzieży        5.3.    Oglądanie telewizji jako sposób organizacji czasu wolnego młodzieży        5.4.    Korzystanie z Internetu jako sposób organizacji czasu wolnego młodzieży      5.5.    Czas wolny młodzieży a doświadczanie poczucia nudy        5.6.    Przebywanie z rówieśnikami jako sposób organizacji czasu wolnego       Podsumowanie      Wnioski z badań i uogólnienia         Rekomendacje i propozycje działań dla praktyki pedagogicznej       Bibliografia      Indeks nazwisk        Spis tabel     Spis wykresów       Załączniki        Summary  ";"Rozważaniom naukowym prezentowanym w poszczególnych  rozdziałach towarzyszą bogate, poparte praktyką pedagogiczną  spostrzeżenia i doświadczenia oraz kompleksowy przegląd literatury  przedmiotu z zakresu pedagogiki czasu wolnego. […] Przeprowadzone przez  Autorkę dogłębne rozważania i badania, a także sformułowane wnioski  noszą cechy kompetentnej i profesjonalnej refleksji naukowej. Monografia  stanowi bogate i nowatorskie kompendium wiedzy w zakresie wciąż  rozwijającej się pedagogiki i diagnozy. […] Pracę kończą cenne refleksje  z badań własnych i propozycje rozwiązań praktycznych, które są bardzo  istotne w procesie socjalizacyjno-wychowawczym młodzieży realizowanym  przez rodziców. Autorka podkreśla znaczenie zdrowego stylu życia, który  powinien funkcjonować w życiu każdego człowieka. Podaje propozycje  różnych działań odnośnie do czasu wolnego organizowanego przez szkołę,  instytucje profesjonalne, rodzinne. Sukcesem Autorki jest umiejętność  porządkowania wiedzy, syntetycznego myślenia, precyzyjnego formułowania  uogólnień, podsumowań i wniosków. […] Praca odznacza się wysokim  poziomem profesjonalizmu i może stanowić cenne źródło wiedzy i  inspiracji dla terapeutów, psychologów, pedagogów, opiekunów, rodziców.z recenzji dr hab. Lidii Kataryńczuk-Mani, prof. UZMonografia  jest przejrzystym i kompetentnym przewodnikiem po zagadnieniach  związanych z czasem wolnym i jego uwarunkowaniami wśród młodzieży  polsko-litewskiej. Na podstawie literatury i badań Autorka  przeprowadziła wnikliwą analizę porównawczą. Wysoką wartość publikacji  podnosi spójna i logiczna część badawcza, poparta licznymi przykładami z  literatury. Całość zamyka oryginalne podsumowanie, zakończone dodatkowo  rekomendacjami i propozycjami działań dla praktyki pedagogicznej. […]  Publikacja jest cennym źródłem informacji nie tylko dla osób pracujących  czy wychowujących młodzież, ale także dla wszystkich tych, którzy  pracują z rodzinami dysfunkcyjnymi, dla pracowników pomocy społecznej  (np. asystentów rodziny), studentów, jak również dla osób  zainteresowanych pedagogiką czasu wolnego.z recenzji dr hab. Izabeli Bieńkowskiej, prof. PŚ    ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 208 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-860-9.jpg
"Krakowscy licealiści w drodze do dorosłości";;"Piotr  Długosz";978-83-8095-881-4;;"Publikacja stanowi  pogłębione studium socjologiczne, którego celem jest przybliżenie  czytelnikom doświadczeń i problemów wielkomiejskiej młodzieży licealnej.  Piotr Długosz perfekcyjnie łączy wiedzę teoretyczną z dążeniem do  empirycznej weryfikacji formułowanych hipotez oraz dostrzega szersze  implikacje uchwyconych zjawisk. Bardzo dobra znajomość zagadnienia,  umiejętne wykorzystanie teorii oraz danych zastanych sprawiają, że  książka ukazuje ważne aspekty życia młodzieży, którym warto się  przyjrzeć, aby zidentyfikować występujące napięcia i trudności. Ze  względu na omawianą tematykę książka jest ważnym przyczynkiem do badań  nad edukacją i wnosi istotny wkład w badania nad młodzieżą.Z recenzji dr hab. Barbary WorekW prezentowanej książce na początku autor charakteryzuje kategorię  młodzieży i jej ujęcie w socjologii. Następnie pokazuje główne obszary  badań nad młodzieżą, które do tej pory zrealizowano. Po tym przechodzi  do metodologicznych elementów prowadzonych badań nad krakowskimi  licealistami, gdzie ukazuję, w jaki sposób zebrano materiał empiryczny  służący za podstawy analiz.W następnym rozdziale pojawia się opis  zasobów, które badani mają do swojej dyspozycji. W dalszej części  charakteryzuje nastawienie licealistów do edukacji, nauczycieli, klasy  szkolnej. W kolejnych rozdziałach pojawia się analiza kondycji  psychospołecznej młodzieży. Pokazuje też, jak wygląda poziom zadowolenia  z poszczególnych aspektów życia. W następnym rozdziale zarysowuje  stosunek uczniów do zmian zachodzących w kraju dotyczących sfery  polityczno-ekonomicznej. W kolejnym pojawia się kwestia postrzegania  konfliktów i ich natężenia w przestrzeni publicznej. W dalszej części  pracy przedstawia ogólny plan życiowy krakowskich licealistów, gdzie  pokazuję m.in., w jaki sposób młodzież się różnicuje ze względu na  posiadane orientacje i zasoby mające na nie wpływ. Kolejne podrozdziały  prezentują recepty badanych na sukces zawodowy oraz ich korelaty i  typologie. W dalszej części mamy opis aspiracji edukacyjnych z  uwzględnieniem ich poziomów, uwarunkowań. W tym miejscu autor podejmuje  też tematy szkolnictwa wyższego i stosunku młodzieży do studiów  wyższych. Ważnym zagadnieniem jest również kwestia pozaszkolnego  nauczania licealistów i uwarunkowania tego zjawiska. W kolejnym  rozdziale podejmuje problemy oceny szans życiowych przez licealistów,  ich nastawienie do możliwości stwarzanych przez system. W kolejnych  rozdziałach opisuje czas wolny badanych oraz dystans społeczny wobec  innych narodowości.  ";;"Podziękowania           Wstęp       Rozdział 1Młodzież    1.1.    Młodzież jako kategoria socjologicznej analizy      1.2.    Badania nad młodzieżą      Rozdział 2Metodologia prowadzonych badań     2.1.    Cel badań       2.2.    Problemy badawcze   2.3.    Metody i techniki badawcze      2.4.    Charakterystyka populacji krakowskiej młodzieży    2.5.    Dobór próby     Rozdział 3Zasoby i kapitały krakowskich licealistów        3.1.    Status społeczno-ekonomiczny      3.2.    Rodzinny kapitał społeczny     3.3.    Kapitał kulturowy      3.4.    Osiągnięcia szkolne        3.5.    Religijność        Rozdział 4Szkoła w życiu licealistów     4.1.    Stosunek do szkoły        4.2.    Aspiracje edukacyjne        4.2.1.    Wtórny efekt stratyfikacyjny          4.2.2.    Poziom aspiracji edukacyjnych          4.2.3.    Uwarunkowania poziomu aspiracji edukacyjnych          4.2.4.    Preferowane uczelnie          4.2.5.    Pogoń za edukacyjnym prestiżem      4.2.6.    Preferowane kierunki studiów            4.3.    Edukacja wyższa          4.3.1.    Funkcje wyższych studiów w opinii młodzieży      4.3.2.    Korelaty opinii na temat funkcji studiów wyższych           4.4.    Korepetycje – wybór czy edukacyjna konieczność?      4.4.1.    Korepetycje licealistów           4.4.2.    Motywy korzystania z korepetycji      4.4.3.    Uwarunkowania fenomenu korepetycji          Rozdział 5Strategie życiowe licealistów           5.1.    Cele życiowe         5.2.    Typologia orientacji życiowych            5.3.    Pola społeczne krakowskich licealistów           5.4.    Recepty na sukces zawodowy            5.5.    Drogi kariery          Rozdział 6Jakość życia młodzieży           6.1.    Depresyjność       6.2.    Oblicza lęku  6.3.    Kondycja psychosomatyczna        6.4.    Emocje       6.5.    Dobrostan psychologiczny      6.5.1.    Kilka słów o teorii       6.5.2.    Zadowolenie z życia        6.5.3.    Zadowolenie z poszczególnych dziedzin życia      6.5.4.    Strukturalne elementy jakości życia     Rozdział 7Młodzież wobec systemu     7.1.    Nastroje społeczne       7.2.    Ocena sytuacji politycznej      7.3.    Ocena sytuacji gospodarczej     7.4.    Społeczne emocje      7.5.    Optymizm antycypacyjny        7.6.    Percepcja społecznych antagonizmów        7.6.1.    Typy postrzeganych konfliktów     7.6.2.    Korelaty postrzegania konfliktów     7.7.    Stracone pokolenie?     7.7.1.    Pokolenie optymistów        Rozdział 8Młodzież w dużym mieście   8.1.    Czas wolny    8.2.    Style życia      8.3.    Stosunek licealistów do innych narodów        Zakończenie      Bibliografia    Spis tabel        Spis wykresów  ";"Publikacja stanowi pogłębione studium socjologiczne,  którego celem jest przybliżenie czytelnikom doświadczeń i problemów  wielkomiejskiej młodzieży licealnej. Piotr Długosz perfekcyjnie łączy  wiedzę teoretyczną z dążeniem do empirycznej weryfikacji formułowanych  hipotez oraz dostrzega szersze implikacje uchwyconych zjawisk. Bardzo  dobra znajomość zagadnienia, umiejętne wykorzystanie teorii oraz danych  zastanych sprawiają, że książka ukazuje ważne aspekty życia młodzieży,  którym warto się przyjrzeć, aby zidentyfikować występujące napięcia i  trudności. Ze względu na omawianą tematykę książka jest ważnym  przyczynkiem do badań nad edukacją i wnosi istotny wkład w badania nad  młodzieżą.Z recenzji dr hab. Barbary Worek   ";39.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 180 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-881-4.jpg
"BYĆ Z DZIEĆMI I MŁODZIEŻĄ";"ROZMOWY Z KSIĘDZEM DIALOGUJĄCYM PROFESOREM JANUSZEM TARNOWSKIM";"Maciej Gliński ";978-83-8095-747-3;;"Celem książki-wywiadu  jest przybliżenie Czytelnikom myśli i poglądów Księdza Profesora Janusza  Tarnowskiego, jak również jego propozycji rozwiązywania najważniejszych  problemów rozwoju i życia duchowego, głównie dzieci i młodzieży, oraz  umożliwienie czerpania z jego doświadczeń i olbrzymiego dorobku. Dla  rodziców, nauczycieli i wychowawców może to stanowić zachętę i  inspirację do dialogu z młodymi oraz pogłębiania swej wiary. Tytuł  książki – Być z dziećmi i młodzieżą – zaproponowany  przez Księdza, ma oddawać jego zbliżenie do młodych przyjaciół, które  uwzględnia nie tylko procesy wychowawcze, ale także nawiązywanie  kontaktów i więzi międzyosobowych (również wpływ wychowanków na  wychowujących), opartych na wzajemnym szacunku, zrozumieniu i dialogu.Ksiądz Janusz Tarnowski  był wybitnym profesorem pedagogiki, twórcą polskiej pedagogiki  egzystencjalno-personalistycznej, przyjacielem dzieci, młodzieży, osób  dorosłych i ludzi w starszym wieku, autorem znakomitych rozpraw z  dziedziny nauk humanistycznych i teologicznych, niepowtarzalną  osobowością XX i początków XXI wieku, kapłanem uwielbianym przez  wiernych, słuchaczy, studentów, nauczycieli akademickich. Odszedł do  Pana w dziewięćdziesiątym trzecim roku swego pracowitego życia. Stając u  kresu ziemskiego bytowania, postanowił zostawić potomnym przegląd swego  dorobku, aby jego dociekania naukowe i zdobyte doświadczenia mogły być  przez innych kontynuowane.Książka-wywiad zawiera opis ciekawych epizodów z życia  Księdza Profesora, krytyczną ocenę różnych metod wychowawczych,  przedstawia też sposoby nawiązywania kontaktów, przyjaźni oraz dialogu z  dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, a także przypomina jego działalność  wydawniczą oraz współpracę z Telewizją Polską. Ukazuje ponadto pasję  służenia Bogu, Kościołowi, ludziom i Ojczyźnie.W publikacji zacytowano fragmenty z bogatej palety książek i  artykułów Księdza oraz z prac magisterskich, doktorskich i  habilitacyjnych, których tematem jest jego działalność. Książkę można  traktować jako pewnego rodzaju przewodnik po dorobku pisarskim Autora.  Dowiadujemy się z niej na przykład o jego zafascynowaniu postacią  Janusza Korczaka oraz o typologii charakterologicznej według René Le  Senne’a, którą Ksiądz Profesor upowszechnił w Polsce.Książka może zainteresować wszystkich, którym leży na sercu  wychowanie młodego pokolenia. Rodzice, nauczyciele, wychowawcy, księża,  studenci i klerycy, ale przede wszystkim katecheci – odnajdą w niej  zarówno metody dialogu z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, jak i przykłady  konkretnych inicjatyw wychowawczych. Znajdziemy tu opisy, wspomnienia i  wypowiedzi – niegdyś dzieci, a dziś już ludzi dorosłych – ukazujące w  barwny sposób różne sytuacje o znaczeniu nie tylko historycznym, które  mogą stanowić dla Czytelników impuls do podjęcia własnych analiz,  działań i przemyśleń. W aneksie do publikacji zacytowano myśli i rady  zaczerpnięte z książek Księdza Profesora.  ";;"Słowo wstępne      Wprowadzenie    Lata młodzieńcze„Staszic” przeciw „Batoremu”       Odbierz papiery      Migawka z pierwszej parafii     W służbie Powstania Warszawskiego    Wędrówki księdza wikariusza      Ocena metod wychowawczych, zagrożona kariera naukowa?Zderzenie z antypedagogiką      Czym nie jest wychowanie?      Pedagogika z nerwem dialogu      W „warsztacie” księdza TarnowskiegoDialog z grupami młodzieży      Ministranci      Cwaniaczki      Nasz Krąg (Grupa Niedzielna)       Dwa wyjazdy na wieś. Rekolekcje we Franciszkowie      Spotkania ze świadkami Jehowy      Warunki szczęśliwego małżeństwa, pożycie przed ślubem       Grupa Starsza (rozmowy otwarte)       Wierzący z niewierzącymi    Kontakty indywidualne    Na drodze rozwoju typów osobowości     Poszukiwanie nowych relacji między nauczycielem a uczniem    W oczach i pod „opieką” bezpieki   Działalność wydawniczaKsiążki pisane z dziećmi      Homilie ze znakiem zapytania      Współpraca z Telewizją Polską      Relacje z kontaktów z grupami      Problemy pedagogiczne     Jak wychowywać   Postać Janusza Korczaka   Inne      Działalność naukowa    Nowy Janusz Korczak?Cechy Starego Doktora     Korczak w sutannie?     Posłowie      PiśmiennictwoPiśmiennictwo księdza Janusza Tarnowskiego    Piśmiennictwo innych autorów   Aneks IMyśli, zalecenia, rady ks. prof. dr. hab. Janusza Tarnowskiego   Aneks IIŻyciorys ks. prof. dr. hab. Janusza Tarnowskiego";-;58.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 230 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-747-3.jpg
"Całość i struktura jako kategorie systemowego oglądu edukacji";;"Roman  Schulz";978-83-8095-851-7;;"Polecamy  kolejny wyjątkowy podręcznik akademicki w ramach serii autorskich  podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce pt. Całość i struktura jako kategorie systemowego oglądu edukacjiNiewiele jest w kraju rozpraw z pedagogiki  ogólnej, w których autorzy przedstawiają własne podejście systemowe do  myśli i edukacji. Profesor Roman Schulz, należący do klasyków polskiej  pedagogiki ogólnej, zaskakuje czytelników kolejnymi studiami  metateoretycznymi, dzięki którym można spojrzeć na edukację w sposób  holistyczny. Jego najnowsza książka stanowi eksplikacyjne poszerzenie  oraz pogłębienie o optykę antropologiczną i animalną wcześniejszej pracy  poświęconej procesom międzypokoleniowego wychowania młodych ludzi w  edusferze pt. Edusfera jako holistyczna kategoria pedagogiki ogólnej. [...]  Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława ŚliwerskiegoPolecane studium to rozwinięcie, z pretensjami do  syntezy, niektórych wcześniejszych idei autora dotyczących przedmiotu  pedagogiki ogólnej. Rozważa się w nim potrzebę oraz możliwość  zastosowania perspektywy holistycznej (w połączeniu ze strukturalną) w  określaniu statusu oraz opisie własności zjawisk edukacyjnych.  Realizacja tak zarysowanego planu przyjmuje w książce postać  dwuwymiarowej charakterystyki dziedziny edukacji: jako części swych  nadsystemów oraz jako odrębnej całości socjokulturowej. Za termin  desygnujący całość zjawisk edukacyjnych w społeczeństwie przyjmuje się  pojęcie edusfery, na zasadzie analogii z innymi, rodzajowo podobnymi  kategoriami współczesnej myśli antropologicznej: „biosferą”,  „antroposferą”, „technosferą”, „socjosferą”, „infosferą”, „paidosferą”  itp.Waga problematyki tej publikacji wynika z trzech okoliczności.  Pierwsza to „utrata” przez pedagogikę ogólną właściwej sobie dziedziny  poznania w następstwie dyferencjacji pedagogiki na zbiór rozmaitych,  specjalistycznych nauk o wychowaniu. Drugą jest utrzymujący się zwyczaj  zawężonego pojmowania przedmiotu pedagogiki, polegający na utożsamianiu  go z praktyką oddziaływania edukacyjnego (agos), z pominięciem innych  ważnych jego wymiarów jako bytu kulturowego. Trzecią stanowi dominujący  we współczesnej myśli pedagogicznej obraz edukacji jako tworu  addytywnego (prostej agregacji składników), amorficznego (pozbawionego  wymiaru strukturalnego) oraz zajmującego nie w pełni określone miejsce w  ogólnym porządku socjokulturowym. W odróżnieniu od perspektywy  zdroworozsądkowej optyka systemologiczna ujmuje „edukację jako całość” w  specyficzny sposób. Całość to bynajmniej nie synonim wszystkiego (co nam  się kojarzy z wychowaniem) ani równoznacznik sumarycznego zbioru  składników, lecz „[...] wszystkie elementy czegoś tworzące razem jakąś  samodzielną jednostkę”. A zatem bez uprzedniego zdefiniowania statusu  części, określenia ich rodzaju oraz ustalenia łączących je relacji nie  jest możliwe mówienie o „całości zjawisk edukacyjnych” w poznawczo  istotnym sensie. W myśl przyjętych tu założeń całością systemową tego  rodzaju jest właśnie edusfera.Obok swej struktury rozwiniętej, wyrażonej w tytułach oraz układzie  poszczególnych rozdziałów, książka niniejsza ma jeszcze swą strukturę  „niższego poziomu”, rzec można – „strukturę ukrytą”. Dzieli się bowiem  na dwie części: pierwsza podejmuje zagadnienie miejsca i roli edukacji w kulturze, omawiane w rozdziale pierwszym; druga dotyczy miejsca i roli kultury w edukacji, który to problem jest rozpatrywany w pozostałych rozdziałach...Pod pewnymi względami stanowi ona monografię naukową dotyczącą  pojedynczego, nie w pełni rozpoznanego zagadnienia. Zarazem jest to  skrypt akademicki, miejscami o charakterze tylko konspektu wykładu,  przeznaczony dla studentów kierunków pedagogicznych i nauczycielskich,  wspomagający przyswajanie wiadomości z zakresu pedagogiki ogólnej.___________________________________________________________________________________________________________________Polecamy wyjątkową serię 20 autorskich monografii i podręczników akademickich Pedagogika Nauce i Praktyce  autorstwa prof. Czesława Kupisiewicza, prof. Ewy Wysockiej, prof.  Mirosława J. Szymańskiego, Jolanty Szempruch, prof. Bronisława  Siemienieckiego, prof. Bogusława Śliwerskiego, prof. Iwona Chrzanowska,  prof. Jerzy Nikitorowicz, prof. Wiesław Ambrozik, prof. Inetta Nowosad,  prof. Roman Schulz i innych: 1. Pedagogika ogólna. Podstawowe prawidłowości 2. Dydaktyka. Podręcznik akademicki  3. Z dziejów teorii i praktyki wychowania. Podręcznik akademicki 4. Socjologia edukacji. Podręcznik akademicki 5. Pedeutologia. Studium teoretyczno - pragmatyczne 6. Diagnostyka pedagogiczna – nowe obszary i rozwiązania metodologiczne 7. Pedagogika kognitywistyczna 8. Pedagogika porównawcza9. Pedagogika resocjalizacyjna 10. Współczesna filozofia edukacji 11. Pedagogika społeczna 12. Edukacja (w) polityce. Polityka (w) edukacji 13. Pedagogika specjalna 14. Pedagogika resocjalizacyjna 15. Habilitacja 16. Etnopedagogika 17. Istota, sens i uwarunkowania (wy)kształcenia18. Kultura szkoły w rozwoju szkoły19. Teorie kształcenia w świecie cyfrowym20. Całość i struktura jako kategorie systemowego oglądu edukacji Przy zakupie całej serii wydawniczej promocyjna cena!  Kupując całą serię szesnastu książek otrzymujesz rabat 30%!Seria autorskich monografii i podręczników akade­mickich do  pedagogiki jest kolejnym do­pełnieniem polskiej literatury przedmiotu o  nowe IMPULSY i spojrzenie na przed­miot jej naukowych badań, najbardziej  palące dla praktyki problemy eduka­cyjne, opiekuńcze i wychowawcze oraz  klasyczne lub/i nieznane jeszcze sposoby podejścia do ich  rozwiązywania. W ponowoczesnej dobie naukowa wiedza rozwi­ja się z  nieprawdopodobną dynamiką, intensywnością i częstotliwością, toteż coraz  trudniej jest adeptom tej profesji odnaleźć się w jej labiryncie.  Autorzy serii wydawniczej jednak zarówno potwier­dzają aktualność  przekazywanej nam wiedzy, jak i wychodzą w przyszłość z tym, co warte  jest zatrzymania, reflek­sji czy dalszych badań. Właśnie dlatego nadałem  tej serii tytuł: PEDAGOGIKA NAUCE I PRAKTYCE, bo każdy z auto­rów,  pracując nad zakresem tematycz­nym własnej subdyscypliny naukowej, łączy  w akademickim i podręczniko­wym zarazem przekazie teraźniejszość z  przyszłością, która na naszych oczach i tak staje się już przeszłością.Czytelnikom nie tylko ży­czę miłej lektury, ale i zachęcam do  wspól­nej debaty, krytyki i recenzji, które nam wszystkim pomogą w  doskonaleniu włas­nej twórczości.prof. dr hab. Bogusław Śliwerski";;"Słowo wstępne    Rozdział 1Dziedzina edukacji i jej nadsystemy     1.1.    Ku perspektywie holistycznej i strukturalnej w myśli pedagogicznej      1.2.    Opieka rodzicielska u zwierząt i ludzi        1.3.    Reprodukcja kulturowa      1.4.    Homogeneza: rozwój osobniczy człowieka     1.5.    Świat pracy ludzkiej       Rozdział 2Materialny wymiar edusfery    2.1.    Edusfera – idea oglądu całościowego       2.2.    Kultura materialna – wyjaśnienia pojęciowe        2.3.    Egzemplifikacje      Rozdział 3Edukacyjna socjosfera  3.1.    Człowiek społeczny   3.2.    Edukacyjna socjosfera – status i podstawowe wymiary     3.3.    Świat osobowy         3.4.    Struktury i operacje      3.5.    Płaszczyzny integracji struktur edukacyjnych (na przykładzie szkoły)          3.6.    Procesy transformacyjne      Rozdział 4Agosfera       4.1.    Agos: czyn kulturalizacyjny oraz kulturowy      4.2.    Agos: postępowanie moralne czy działanie instrumentalne?      4.3.    Agos czynem realnym czy idealnym?        4.4.    Agos reaktywny czy proaktywny?       4.5.    Zachowania celowe czy wzory zachowań?       4.6.    Agos twórczy czy odtwórczy?        Rozdział 5Kultura symboliczna edusfery       5.1.    Uwertura     5.2.    Animal symbolicum i jego środowisko        5.3.    Semioza: garść podstawowych pojęć        5.4.    Język(i) edusfery        5.5.    Dyskurs edukacyjny – idea  5.6.    Dyskurs edukacyjny – przykłady     5.7.    Świadomość, świadomość jednostkowa,  świadomość zbiorowa   5.8.    Byt i świadomość w wychowaniu    5.9.    Przykład: opinia publiczna jako forma świadomości edukacyjnej współczesnego społeczeństwa       Rozdział 6Poznanie i wiedza w edusferze       6.1.    Informacyjne podstawy edukacji        6.2.    Mechanizm reprezentacji       6.3.    Pedagogiczne uczenie się i doświadczenie     6.4.    Teoretyzacja pedagogicznego doświadczenia   6.5.    Badania pedagogiczne      6.6.    Myśl pedagogiczna       Indeks rzeczowy       Indeks osób";"Niewiele jest w kraju rozpraw z pedagogiki ogólnej, w  których autorzy przedstawiają własne podejście systemowe do myśli i  edukacji. Profesor Roman Schulz, należący do klasyków polskiej  pedagogiki ogólnej, zaskakuje czytelników kolejnymi studiami  metateoretycznymi, dzięki którym można spojrzeć na edukację w sposób  holistyczny. Jego najnowsza książka stanowi eksplikacyjne poszerzenie  oraz pogłębienie o optykę antropologiczną i animalną wcześniejszej pracy  poświęconej procesom międzypokoleniowego wychowania młodych ludzi w  edusferze pt. Edusfera jako holistyczna kategoria pedagogiki ogólnej.  Zarys idei (Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2018). W tym wymiarze  nabiera ona szczególnego znaczenia, biorąc pod uwagę kryzys zaufania i  dysfunkcje w relacjach międzyludzkich zarówno w środowiskach rodzinnych,  jak i placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Osadzenie edukacji w  kulturze powinno sprzyjać powrotowi do myślenia o integralnym,  zrównoważonym rozwoju człowieka nie tylko z pomocą wychowawców, lecz  także przez samo­wychowanie.Z recenzji prof. dr. hab. Bogusława Śliwerskiego   ";60.00;"Wydanie pierwsze, Kraków 2020, Format A5, ";"Objętość 234 stron, ";"prawa miękka ze skrzydełkami, klejona, folia matowa";-;;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-851-7.jpg
"Pierwsze kroki w przedszkolu";"Poradnik dla rodziców przyszłych przedszkolaków";"Elżbieta Bielak";978-83-8095-681-0;;"Czy  przedszkole jest dobrym miejscem dla mojego dziecka? Jakie przedszkole  wybrać? W co wyposażyć dziecko do przedszkola?Skąd czerpać informacje  o przedszkolu? Trudne początki...Odpowiedzi i podpowiedzi na te i wiele innych pytań  znajdziecie w w wyjątkowej publikacji Elżbiety BielakMarzymy, planujemy,  z niepokojem oczekujemy pozytywnego wyniku testu ciążowego, ze  wzruszeniem przeżywamy cud narodzin, chuchamy, dmuchamy, kochamy ponad  wszystko. Nasze dzieci — cudowne, najwspanialsze, wyjątkowe, choć często  nie jedyne, lecz kolejne w rodzinie. To bez znaczenia. Każde z nich  jest najważniejsze. Pierwsze spojrzenie, pierwsze karmienie, pierwszy uśmiech, pierwszy  ząbek, pierwsze kroki, pierwszy upadek, pierwsza infekcja, pierwsza  przespana noc. Ile tych pierwszych razy przeżywamy? Bez liku. Z każdym  kolejnym dzieckiem od nowa pierwszy raz. I w końcu przychodzi czas, gdy w piaskownicy słyszymy, że Jaś  i Helenka idą od września do przedszkola, a ich mama wraca do pracy.  A może już od dawna myślimy o tym, by posłać nasze dziecko do  przedszkola?Jeśli nasz maluch nie chodził do żłobka, znów czeka nas pierwszy raz,  pierwsze poważne rozstanie. Jak to? Mamy oddać nasz największy skarb  nieznanym osobom, w obce miejsce, instytucji? Bez wątpienia jest to  bardzo trudne doświadczenie, zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Książka ta skierowana jest do wszystkich rodziców, którzy planują  posłać swoje dziecko do przedszkola i chcą to zrobić w sposób świadomy  i odpowiedzialny. Nieważne, czy jest to pierwsze, czy kolejne dziecko  w rodzinie, czy ma dwa i pół roku, trzy lata lub pięć lat. Każde jest  inne i każde z nich przeżyje ten moment inaczej. Jednak bez wątpienia to  od nas, dorosłych, zależy, czy i jak dziecko odnajdzie się w nowej  sytuacji. A od tego, w jaki sposób będzie przebiegał proces adaptacji,  w dużej mierze zależy jego powodzenie w przedszkolu. Jako nauczyciel przedszkola z wieloletnim stażem na początku września  każdego roku witam dzieci, które pierwszy raz przychodzą do  przedszkola. W jednych oczach dostrzegam entuzjazm, fascynację, radość,  w innych strach, ból, a nawet przerażenie. Niestety, częściej te drugie  uczucia goszczą w małych sercach. Sama jako mama trójki pociech  doświadczyłam chwil rozstania na progu sali przedszkolnej. Wiem, jak  trudno jest zachować zimną krew, odejść, pójść do pracy czy wrócić do  domu. Mam nadzieję, że moje refleksje i doświadczenia jako nauczyciela  i matki pomogą rodzicom przygotować swoje dzieci do przekroczenia progu  przedszkola, a im samym zachować spokój i optymizm, który będą mogli  przekazać świeżo upieczonym przedszkolakom.  ";;"Od Autorki    Kilka słów o tym, jak rozwija się i funkcjonuje dziecko w wieku przedszkolnym    Czy przedszkole jest dobrym miejscem dla mojego dziecka?   Jakie przedszkole wybrać?   W co wyposażyć dziecko do przedszkola?   Trudne początki   Pierwsze koty za płoty   Przedszkole miejscem spotkań   Podsumowanie   Bibliografia";"Pójście dziecka do przedszkola, to moment długo wyczekiwany, zarówno  przez rodziców, jak i przez dzieci, to rozpoczęcie pewnego etapu w życiu  małego człowieka. Równocześnie jest to chwila wypełniona obawami,  dotyczącymi tego, jak dziecko będzie funkcjonowało w grupie, jak się  odnajdzie w nowym środowisku, a także tego, jak będzie przebiegał jego  rozwój. Ponadto, jeśli dziecko nie chodziło wcześniej do żłobka, to  przedszkole oznacza dużą zmianę w funkcjonowaniu rodziny, zaś dla matki  zazwyczaj – rozstanie, z którym niezmiennie wiąże się stres.Aby w  takiej sytuacji lepiej móc funkcjonować, aby świadomie podjąć decyzję o  pójściu dziecka do przedszkola, aby właściwie wybrać placówkę  odpowiednią dla naszego dziecka, dostosowaną do jego potrzeb, warto  sięgnąć po informacje, dotyczące zarówno tego, jak przebiega rozwój  dziecka w okresie przedszkolnym (by zaobserwować ewentualne  nieprawidłowości), jakie przedszkole wybrać (na co zwracać uwagę), w co  wyposażyć dziecko do przedszkola, a także tego, jak przeżyć trudny  niekiedy okres adaptacji dziecka. Taką wiedzą dzieli się z nami,  rodzicami czy opiekunami, nauczycielka przedszkola z wieloletnim stażem,  Elżbieta Bielak. W opublikowanej nakładem Oficyny Wydawniczej IMPULS  książce pt. „Pierwsze kroki w przedszkolu” znajdziemy sporą dawkę wiedzy  na temat funkcjonowania dziecka, w tym funkcjonowania dziecka w  przedszkolu. Ten poradnik dla rodziców przyszłych przedszkolaków pozwala  nam podejmować świadome decyzje i korygować ewentualne błędne wybory,  pomaga także lepiej zrozumieć funkcjonowanie dziecka oraz specyfikę  grupy przedszkolnej i okresu pobytu dziecka w przedszkolu.Składająca się z ośmiu części książka o niewielkiej objętości, zwraca  naszą uwagę na najważniejsze kwestie, zaś autorka, jako że sama jest  mamą, doskonale uchwyciła wagę niektórych problemów, a także wątpliwości  doświadczanych przez rodziców. Nie znajdziemy tu akademickich wynurzeń,  ale garść starannie wyselekcjonowanych informacji, dających nam obraz  rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym oraz jego funkcjonowania w  środowisku przedszkolnym.Dowiemy się jak wygląda rozwój procesów  poznawczych, rozwój uczuciowy i społeczny, osobowości oraz rozwój  ruchowy dziecka w wieku przedszkolnym, a także jak kształtuje się  zabawowa aktywność dziecka. W części poświęconej odpowiedzi na pytanie,  czy przedszkole jest dobrym miejscem dla dziecka znajdziecie  potwierdzenie tego wyboru, choć autora zauważa, że czasami dziecko nie  jest gotowe, by rozstać się z rodzicami – w takiej sytuacji radzi, by  poczekać choć kilka tygodni, by maluch dojrzał do rozstania. Autorka  analizuje również dostępne wybory, przed którymi stoimy pragnąć posłać  dziecko do przedszkola. Zwraca uwagę na formę prawną działalności  przedszkola, różnice pomiędzy profilem i ofertą edukacyjną  poszczególnych placówek, a nawet na różnice związane z kwestią  finansowania pobytu dziecka. Autorka podpowiada, skąd czerpać informację  o przedszkolu i podkreśla, że podejmując decyzję odnośnie wyboru danej  placówki powinniśmy kierować się przede wszystkim własnymi wrażeniami,  możliwościami oraz rozsądkiem. Dowiemy się też, w jaki sposób  przygotować dziecka na pobyt w przedszkolu – nie tylko emocjonalnie i  społecznie, ale autorka omawia także kwestie techniczne, dotyczące tego,  co powinno znaleźć się w wyprawce przedszkolaka. Bielak pisze również o  trudnych początkach, podając wskazówki, które pomogą przetrwać  (rodzicom i dzieciom) pierwsze dni w przedszkolu. Dowiemy się również, z  czego wynikać może zmiana w zachowaniu przedszkolaka, a także to, jak  ważne jest, by dziecko w przedszkolu czuło się dobrze. Wszystkie  poruszone tematy, wątpliwości są bliskie rodzicom, którzy stoją przed  koniecznością podjęcia decyzji dotyczącej posłania dziecka do  przedszkola, bądź tym, którzy taką decyzję już podjęli. Warto skorzystać  z sugestii zawartych w poradniku po to, by stworzyć dziecku jak  najlepsze warunki do rozwoju, by sprawić, że przedszkole stanie się  miejscem, do którego będzie z przyjemnością uczęszczało.źródło: http://www.qulturaslowa.pl/2020/08/elzbieta-bielak-pierwsze-kroki-w.html";29.80;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 64 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-681-0.jpg
"Bajki z natury prawdziwe";;"Elżbieta Bielak";978-83-8095-679-7;;"Premiera sierpnia!Świat owadów jest  niesamowity, fascynujący i pełen tajemnic. Wystarczy pochylić się, żeby  odkryć rządzące nim prawa, logikę jego działania i piękno. Czasami  nieuzasadnione uprzedzenia czy przykre doświadczenia sprawiają, że nawet  my, dorośli, nie potrafimy docenić roli małych żyjątek w świecie  przyrody, której przecież jesteśmy częścią. Jak zatem przekonać malucha,  że nie każdy owad jest niebezpieczny i nie trzeba bać się każdego  napotkanego robaczka? Jak nauczyć go szacunku i troski o nie, pomóc mu  je poznać?Mam nadzieję, że moje bajki staną się inspiracją do wspólnego  poznawania świata owadów oraz przyniosą radość i satysfakcję z bycia  odkrywcą!Autorka  ";;"O dzielnej mróweczce Zośce — strażniczce lasu    O wszędobylskim pająku Przemku O grubym trzmielu Tośku   O natrętnej musze Bronce   O zwinnym rybiku Grzesiu   O tłustej gąsienicy Agacie   O utalentowanym pasikoniku Stefanie   O turkuciu podjadku Tadku    O pożytecznej biedronce Marcie   O porządnym karaluchu Tobiaszu ";-;28.00;"Wydanie I, Kraków 2020,";" Format B5, ";"Objętość 60 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-679-7.jpg
"Kluczowe zagadnienia tyflopedagogiki i nauk pokrewnych";;"Jadwiga Kuczyńska-Kwapisz";978-83-8095-841-8;;"Publikacja Kluczowe zagadnienia tyflopedagogiki i nauk pokrewnych  pod redakcją naukową badaczek z Katedry Pedagogiki Specjalnej Wydziału  Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w  Warszawie: prof. Jadwigi Kuczyńskiej Kwapisz, dr hab. Marzeny Dycht,  prof. UKSW oraz dr Emilii Śmiechowskiej-Petrovskij zawiera przegląd  najnowszych badań i praktyk tyflopedagogicznych, a także rozważania  teoretyczne pedagogów i okulistów. Książka może służyć zarówno badaczom  zajmującym się pedagogiką specjalną, jak i nauczycielom, wychowawcom,  terapeutom, specjalistom z zakresu orientacji przestrzennej i  rehabilitacji wzroku oraz studentom, szczególnie pedagogiki i pedagogiki  specjalnej.Lektura niniejszej publikacji może zainspirować do przeformułowania  niektórych dotychczasowych sposobów postrzegania tyflologicznych  zagadnień i skłonić do zadania sobie podstawowych pytań – także w  wymiarze aksjologicznym i egzystencjalnym – o jakość współcześnie  proponowanej edukacji, rehabilitacji i wsparcia na rzecz osób  niewidomych i słabowidzących w różnym wieku.Autorzy u podłoża swoich rozważań stawiają konieczność uświadomienia  sobie różnic między sposobem, w jaki poznają i porządkują informacje o  świecie osoby widzące i niewidome. Uwrażliwienie społeczeństwa na te  różnice nie tylko ułatwi porozumiewanie się osób niewidomych z  widzącymi, lecz także zwiększy ich bezpieczeństwo i samodzielność, co w  przyszłości przełoży się na poprawę jakości ich życia.Mecenasem publikacji jest FUNDACJA SZANSA DLA NIEWIDOMYCH, która  od prawie 30 lat wspiera osoby niewidome i słabowidzące, szkoli je,  wyposaża w materiały i pomoce oraz nowoczesne urządzenia niwelujące  skutki niepełnosprawności wzroku. Już od dwudziestu lat Fundacja  organizuje międzynarodową konferencję pod nazwą REHA FOR THE BLIND IN  POLAND. To największe w Europie Wschodniej i Środkowej, a od kilku lat  nawet na świecie tego typu wydarzenie, w którym corocznie uczestniczy  kilka tysięcy osób, w tym wielu gości z całego świata. Inspiracją do  przygotowania oraz opublikowania niniejszej monografii była XVII edycja  konferencji REHA FOR THE BLIND® IN POLAND, która odbyła się w  październiku 2019 r. w 20. rocznicę jej inauguracji i 20-lecie  Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Tematem  przewodnim tej konferencji była „Edukacja i okulistyka przywracające  nadzieję”.  ";;"Wstęp (Jadwiga Kuczyńska-Kwapisz, Marzena Dycht, Emilia Śmiechowska-Petrovskij)            IHistoryczne i aksjologiczne zagadnienia tyflopedagogikiJadwiga Kuczyńska-KwapiszPoglądy  Matki Elżbiety Róży Czackiej na rehabilitację, kształcenie i wychowanie  osób z niepełnosprawnością narządu wzroku w kontekście współczesnych  oczekiwań         Stanisław ChrobakWychowanie społeczne Kardynała Stefana Wyszyńskiego i jego związki z osobami niewidomymi        Jan NiewęgłowskiCzłowiek wobec cierpienia. Perspektywa pedagogiczna     IIEdukacja, rehabilitacja i terapia osób niewidomych i słabowidzących w biegu życiaMarzenna ZaorskaEdukacja  z prawdziwego zdarzenia – szkoły ogólnodostępne „dobrze” przygotowane  na kształcenie niewidomych i słabowidzących (możliwa perspektywa  przyszłości)   Agnieszka WdówikDOBRY POCZĄTEK, czyli warunki  prawidłowej organizacji wczesnego wspomagania rozwoju małego dziecka z  niepełnosprawnością wzroku   Emilia Śmiechowska-PetrovskijKoncepcja  adaptacji narzędzi diagnostycznych do całościowej oceny funkcjonowania  dzieci i młodzieży z uszkodzonym wzrokiem w obszarze osobowościowym i  emocjonalno-społecznym            Małgorzata PaplińskaCzytać czy nie czytać. Opinie i preferencje niewidomych adolescentów na temat pisma Braille’a – badania pilotażowe      Anna Nagańska, Anna SarnowskaTerapie regeneracyjne z zastosowaniem komórek macierzystych w okulistyce     Marzena DychtRehabilitacja wzroku a specyfika potrzeb rehabilitacyjnych i edukacyjnych osób słabowidzących w różnym wieku      Jadwiga Kuczyńska-Kwapisz, Jacek KwapiszMobilność  osób niewidomych i słabowidzących jako problem interdyscyplinarny,  wyzwanie dla profesjonalistów z odniesieniem do przykładów z własnej  praktyki   Małgorzata Walkiewicz-KrutakWsparcie dorosłych  osób z niepełnosprawnością wzroku w zakresie rozwijania orientacji w  przestrzeni i samodzielnego przemieszczania się oraz czynności życia  codziennego na przykładzie działalności organizacji pozarządowych       Marlena KilianRehabilitacja niewidomych osób w starszym wieku       Noty o autorach";"Praca składa się z dwóch tematycznych części : I  Historyczne i aksjologiczne zagadnienia tyflopedagogiki, II. Edukacja,  rehabilitacja i terapia osób niewidomych i słabowidzących w biegu życia.  W sumie książka zawiera 12 podrozdziałów.Jak wskazuje tytuł  pracy jest to publikacja o szerokim wachlarzu podejmowanych problemów  ujmowanych z perspektywy teoretycznej i praktycznej. Łączy je kwestia  tyflopedagogiki i podmiotów tej subdyscypliny pedagogiki specjalnej  czyli osób niewidomych i słabowidzących. W pierwszej części  pracy, w której zostały umiejscowione trzy podrozdziały rozpatrywane są  zagadnienia historyczne i aksjologiczne tyflopedagogiki. W części  drugiej składającej się z dziewięciu podrozdziałów analizowane są  problemy edukacji, rehabilitacji i terapii osób niewidomych oraz  słabowidzących z perspektywy biegu życia. W pracy są treści  przeglądowe, teksty służące rozwojowi teorii tyflopedagogiki, informacje  dotyczące praktyki oraz życia osób z omawianym rodzajem  niepełnosprawności. Monografia obejmuje aktualne problemy skupione wokół  niepełnosprawności wynikającej z uszkodzenia wzroku w kontekście  dokonujących się przeobrażeń społeczno-kulturowych. W poszczególnych  tekstach analizowane są zagadnienia związane z koncepcjami  tyflopedagogiki oraz problemy istotne z punktu widzenia praktyki  edukacyjnej, rehabilitacyjnej czy wsparcia osób niewidomych i  słabowidzących. […]Kolejny w II części tematycznej rozdział,  autorstwa Anny Nagańskiej i Anny Sarnowskiej pt. Terapie regeneracyjne z  zastosowaniem komórek macierzystych w okulistyce zawiera interesujące  rozważania na temat terapii regeneracyjnych stosowanych w okulistyce,  przebiegających z zastosowaniem komórek macierzystych. Prezentując  osiągnięcia nanotechnologii i biotechnologii okulistycznej Autorki  wskazują też na szanse w leczeniu dysfunkcji wzroku. Marzena  Dycht w rozdziale Rehabilitacja wzroku a specyfika potrzeb  rehabilitacyjnych i edukacyjnych osób słabowidzących w różnym wieku  porusza problemy rehabilitacji wzroku osób słabowidzących z perspektywy  potrzeb (rehabilitacyjnych i edukacyjnych) samych zainteresowanych.  Autorka przedstawia interesującą i cenną analizę czynników mogących  podnieść skuteczność rehabilitacji wzroku w Polsce. Tematem  kolejnego rozdziału Mobilność osób niewidomych i słabowidzących jako  problem interdyscyplinarny, wyzwanie dla profesjonalistów z odniesieniem  do przykładów z własnej praktyki przygotowanego przez Jadwigę  Kuczyńską-Kwapisz i Jacka Kwapisza jest rehabilitacja przez nauczanie  orientacji przestrzennej osób z niepełnosprawnością narządu wzroku.  Bazując na własnych doświadczeniach Autorzy prezentują bardzo  interesujące sposoby prowadzenia zajęć z orientacji przestrzennej.  Wskazują na rolę jaką może odegrać orientacja przestrzenna w rozwijaniu  samodzielności, prowadzeniu bezpiecznego, niezależnego życia. […][…]  Zebrany bardzo bogaty materiał poza tym, że stanowi cenne źródło  wiedzy, dowodzi jednocześnie jak ważna i poznawczo interesująca jest to  problematyka oraz jak wielki jest potencjał zainteresowanych nią osób w  różnych środowiskach zarówno akademickich jak i pozaakademickich. Jestem  przekonana, że książka będzie się cieszyła zainteresowaniem. Stanowi  ona dobry przykład działania nauki w służbie człowiekowi  niepełnosprawnemu.Dr hab. Teresa Żółkowska prof. US Instytut Pedagogiki Uniwersytet Szczeciński";40.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 192 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-841-8.jpg
"Sens i nonsens roszczeniowości skazanych";;"Mariusz Snopek";978-83-8095-863-0;;"Książka dra Mariusza Snopka to pozycja nietuzinkowa i nietypowa pod  względem podjętej problematyki. Autor zilustrował jedno z  najpoważniejszych zjawisk współczesnego więziennictwa, tj. skargowość  osób inkarcerowanych. Poznanie tego zagadnienia jest niezbędne do  zrozumienia i nakreślenia obrazu holistycznie pojętego systemu  penitencjarnego w Polsce, a także mechanizmów rządzących specyficznym,  wyizolowanym miejscem […]. Autor koncentruje się na treściach  emanujących troską o lepsze jutro, między innymi na zmniejszeniu sporego  problemu występującego w rodzimym więziennictwie, tj. lawiny skarg,  które z pewnością dezorganizują codzienną pracę resocjalizacyjną z  pensjonariuszami zakładów karnych […]. Efektem jest prezentacja  pedagogicznych i prawnych procedur redukujących zjawisko skargowości  skazanych.Skargowość występująca za „wielkim murem” jest na tyle istotna, że  nie może zostać zignorowana i usunięta z dyskursu społecznego. Dlatego  też, monografia powinna zainteresować wiele osób bezpośrednio i  pośrednio powiązanych ze sferą penitencjarną i całościowo postrzeganym  procesem resocjalizacji […].dr hab. Sławomir Przybyliński, prof. UWMPisma o charakterze skargowym stanowią swoistą walkę z  niesprawiedliwością, jak również z poczuciem niesprawiedliwości. Jej  założeniem jest próba egzekwowania prawa wszystkich obywateli. W  niniejszym opracowaniu przedstawiam zjawisko skargowości w wymiarze  instytucjonalnym. Dlatego książka bezpośrednio dotyczy skargowości osób  pozbawionych wolności. Materiał badawczy zebrany został w wyniku analizy  dokumentację: skargi skazanych, opinie i decyzje w ich zakresie oraz  akta osobopoznawcze (część „B”) autorów tychże pism. Badania realizowane  były przez okres siedmiu miesięcy.W książce autor przedłoży prawa osób pozbawionych wolności w sposób  dostosowany do potrzeb niniejszej pracy. Przedstawił również mechanizmy  mające znaczenie w kształtowaniu się roszczeń, jak również różne formy  opozycyjności względem służby więziennej – mowa bowiem o osobach  pozbawionych wolności, umieszczonych w zakładach karnych. Zdefiniowane  zostanie samo pojęcie skargi, jak również rozbudowany zostanie jej  prawny aspekt. Dokonana klasyfikacja oraz zaprezentowane dane  statystyczne dopełnią teoretyczny wymiar pracy.Pedagogiczny charakter pracy skupia się na skazanych oraz – co jest  konieczne – ich skargowej „twórczości”. Autor postarał się określić  najczęstszy przedmiot skarg oraz ich strukturę, gdyż każde pismo zawiera  kilka charakterystycznych komponentów. Ważne wydają się przyczyny  skargowości oraz ich psychospołeczne podłoże, czyli charakterystykę osób  roszczeniowych. W dalszej części zaprezentowane oraz poddane analizie  zostały wybrane pisma o charakterze skargowym. Ich podział wynika z  opisanej uprzednio specyfiki i zawierać będzie między innymi część  poświęconą skargom emocjonalnym, instrumentalnym oraz zawierającym  treści irracjonalne.Cały ostatni rozdział zawiera egzemplifikacje dla praktyki  penitencjarnej. Pierwsza część to całościowe podsumowanie badań oraz  weryfikacja hipotez roboczych. Dwa kolejne rozdziały prezentuje wnioski z  badań w formie rozważań nad dualistycznym postrzeganiem skargowości.  Podjęte badania zmierzały do opracowania strategii pracy służąca  eliminacji pism bez merytorycznej wartości (nonsensownych), a  wyartykułowanie i skupienie penitencjarnej uwagi na skargach niosących  zmiany (sensownych). Dlatego też, dwie ostatnie części pracy zawierają  opisy działań – pedagogicznych i prawnych – zmierzających do  minimalizacji zjawiska tworzenia skarg o charakterze instrumentalnym.  ";;"Myśl wprowadzająca       1. Osobowościowe przesłanki roszczeniowości      1.1. Prawa osób pozbawionych wolności      1.2. Mechanizmy implikujące roszczenia       1.3. Formy kryminalnej walki z systemem penitencjarnym       1.4. Pojęcie skargi w ujęciu definicyjnym       2. Skarga w polskim systemie prawnym       2.1. Pisma o charakterze skargowym w kodyfikacji prawnej       2.2. Procedura sprawozdawcza w polskich więzieniach       2.3. Klasyfikacja skarg w środowisku penitencjarnym     2.4. Aktualne dane statystyczne skargowości      3. Eksploracyjny wymiar skargowości – synteza wyników badań     3.1. Metodologiczna strategia badań własnych     3.2. Charakterystyka badanych pism oraz sporządzanych sprawozdań       3.3. Najczęstszy przedmiot skargi       3.4. Struktura pism o charakterze skargowym       3.5. Skazani „skargowcy” – specyfika osób roszczeniowych       3.6. Przyczyny skargowości – osobowościowe przesłanki więziennej „twórczości”     4. Analiza wybranych pism o charakterze skargowym      4.1. Wielowymiarowość pism o charakterze skargowym     4.2. Emocjonalny wymiar skargowości     4.3. Instrumentalny charakter pism    4.4. Skargi wskazujące kierunki zmiany      4.5. Pisma rozstrzygające niejasne konflikty      4.6. Irracjonalność skarg  5. Egzemplifikacje dla praktyki penitencjarnej      5.1. Podsumowanie przeprowadzonych badań    5.2. Sens skargowości – lekceważone wartości pisma   5.3. Nonsens skargowości – stosowane prawidłowości     5.4. Model teoretyczny pracy ze skazanymi – aspekt wychowawczy skargowości    5.5. Proponowane zmiany o charakterze prawnym Zakończenie      Bibliografia     Aneks     Spis tabel";"Książka dra Mariusza Snopka to pozycja nietuzinkowa i  nietypowa pod względem podjętej problematyki. Autor zilustrował jedno z  najpoważniejszych zjawisk współczesnego więziennictwa, tj. skargowość  osób inkarcerowanych. Poznanie tego zagadnienia jest niezbędne do  zrozumienia i nakreślenia obrazu holistycznie pojętego systemu  penitencjarnego w Polsce, a także mechanizmów rządzących specyficznym,  wyizolowanym miejscem […]. Autor koncentruje się na treściach  emanujących troską o lepsze jutro, między innymi na zmniejszeniu sporego  problemu występującego w rodzimym więziennictwie, tj. lawiny skarg,  które z pewnością dezorganizują codzienną pracę resocjalizacyjną z  pensjonariuszami zakładów karnych […]. Efektem jest prezentacja  pedagogicznych i prawnych procedur redukujących zjawisko skargowości  skazanych.Skargowość występująca za „wielkim murem” jest na tyle  istotna, że nie może zostać zignorowana i usunięta z dyskursu  społecznego. Dlatego też, monografia powinna zainteresować wiele osób  bezpośrednio i pośrednio powiązanych ze sferą penitencjarną i całościowo  postrzeganym procesem resocjalizacji […].dr hab. Sławomir Przybyliński, prof. UWM    ";78.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 238 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-863-0.jpg
"Metoda zautomatyzowanego rachowania oparta na układzie liczb na palcach";"Poradnik dla nauczycieli do uczenia matematyki dzieci z klas 1–3, dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się matematyki oraz dzieci z obniżoną sprawnością intelektualną – do wykorzystania w przedszkolach, szkołach podstawkowych, integr";"Janina  Sapeta";978-83-8095-849-4;;"Metoda  zautomatyzowanego rachowania oparta na układzie liczb na palcach  powstała w wyniku obserwacji i doświadczeń pedagogicznych zebranych w  ciągu wieloletniej pracy dydaktycznej z uczniami przez autorkę tej  książki.Adresowana jest do dzieci w wieku przedszkolnym, wczesnoszkolnym (kl.  I–III) oraz do uczniów mających specyficzne trudności w uczeniu się  matematyki.Głównym celem, jaki postawiła sobie autorka, było opracowanie takiej  metody, która nie tylko minimalizuje trudności wynikające z programu  nauczania, ale także rozbudza zainteresowanie oraz chęć do uczenia się  matematyki przez wszystkie dzieci, mimo że nie jest to przedmiot ogólnie  lubiany przez uczniów. Cel został osiągnięty. Metoda cieszy się dużym  zainteresowaniem i uznaniem ze strony nauczycieli oraz rodziców. Za  całokształt pracy pedagogicznej oraz działalność twórczą autorka książki  była doceniana i wielokrotnie wyróżniana. Szczególnym wyróżnieniem było  wręczenie jej Medalu Komisji Edukacji Narodowej.Metoda,  która została zaprezentowana w niniejszym poradniku, jest efektem  poszukiwań przez Autorkę sposobów ułatwiających czynnościowe  kształtowanie struktury wiedzy i umiejętności matematycznych dziecka  oraz rozbudzenie zainteresowania matematyką u wszystkich dzieci, a w  szczególności tych, które przejawiają poważne trudności w opanowaniu  treści programowych. Metoda ta może być wykorzystana w nauczaniu dzieci  zarówno w wieku przedszkolnym (wstępne kształtowanie pojęcia liczby),  jak i wczesnoszkolnym, których myślenie cechuje jeszcze duży konkretyzm  oparty na spostrzeganiu i praktycznym działaniu. Może stanowić także  jedną z metod czynnościowego nauczania matematyki dzieci, które wykazują  szczególne trudności podczas realizacji programu z tego przedmiotu  (dzieci z tzw. dyskalkulią), oraz o obniżonych możliwościach  intelektualnych – doskonaląc język dziecka i zwiększając w obu wypadkach  szansę opanowania materiału i wykształcenia u uczniów umiejętności  matematycznych.W publikacji zamieszczono także wskazówki praktyczne, które warto  uwzględnić, wykorzystując proponowaną tu metodę, gdyż ukierunkowują one  pracę nauczyciela z uczniami podczas realizacji treści programowych.Poradnik zawiera również kilkanaście typów ćwiczeń rachunkowych,  opracowanych przez Autorkę w formie graficznej, których wykorzystanie na  lekcjach matematyki może pomóc w kształtowaniu pozytywnego stosunku  uczniów do tego przedmiotu.Należy podkreślić, iż metoda ta stosowana w pracy z uczniami przynosi pożądane efekty w nauczaniu matematyki. ";;"Wstęp      I. Metoda zautomatyzowanego rachowania oparta na układzie liczb na palcach   1. Charakterystyka metody. Przydatność i zalety metody w nauczaniu matematyki      2. Podstawowe pojęcia matematyczne w nauczaniu matematyki   II.  Dodawanie i odejmowanie w zakresie 10, 100, 1000 z wykorzystaniem  metody zautomatyzowanego rachowania opartej na układzie liczb na palcach1. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 10      1.1. Technika wykonywania dodawania i odejmowania w zakresie 10 (przykłady z komentarzem)     1.2. Praktyczne wskazówki dla nauczycieli     2. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 20      2.1. Technika wykonywania dodawania i odejmowania w zakresie 20 (przykłady z komentarzem)  2.2. Praktyczne wskazówki dla nauczycieli    3. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 100    3.1. Technika wykonywania dodawania i odejmowania w zakresie 100 (przykłady z komentarzem)     3.2. Praktyczne wskazówki dla nauczycieli     4. Dodawanie i odejmowanie w zakresie 1000    4.1. Technika wykonywania dodawania i odejmowania w zakresie 1000 (przykłady z komentarzem)     4.2. Praktyczne wskazówki dla nauczycieli  III.  Mnożenie i dzielenie w zakresie 100 z wykorzystaniem metody  zautomatyzowanego rachowania opartej na układzie liczb na palcach   1. Mnożenie i dzielenie w zakresie 100     2. Dzielenie z resztą   3. Praktyczne wskazówki dla nauczycieli    Bibliografia     Aneks. Propozycje ćwiczeń rachunkowych   ";-;28.00;"Wydanie II, uaktualnione i poprawione,  2010, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 96 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-849-4.jpg
"LOT W STRONĘ WOLNOŚCI. HISTORIA WIELKIEJ UCIECZKI STANU WOJENNEGO";"Rozmowy z pilotem Krzysztofem Wasielewskim";"JANUSZ M. SZLECHTA";978-83-8095-909-5;;"Tylko do 30 września kupując książkę w Impulsie wysyłka GRATIS!Stanąłem dokładnie w tym miejscu, w którym zahaczyliśmy skrzydłami o  drzewa. Kawałki gałęzi tych drzew poleciały z nami aż do Wiednia.  Uszkodzenia samolotu były straszne. Dotknąłem rękami tych brzóz,  zrobiłem sobie zdjęcia na ich tle. Ucałowałem je, a potem otarłem łzy”.Fragment wypowiedzi Krzysztofa Wasilewskiego  Na moim biurku w redakcji nowojorskiego „Nowego Dziennika” – gazety  polskojęzycznej dla Polaków na wschodnim wybrzeżu USA – zadzwonił  telefon. Kiedy podniosłem słuchawkę, usłyszałem miły męski głos:  „Nazywam się Krzysztof Wasielewski. Chciałbym spotkać się z panem i  porozmawiać. Zależy mi na tym, aby nagłośnić sprawę zbiórki pieniędzy  dla Fundacji ‚Wiedeńczyk’. Mam dużo do opowiedzenia, więc słuchanie mnie  będzie wymagało cierpliwości. Czy znajdzie pan dla mnie czas?”.Zaintrygowała mnie ta nieoczekiwana propozycja. Zadzwoniłem raz,  potem drugi... Rozmawialiśmy coraz częściej i coraz dłużej. Pan  Krzysztof opowiedział mi kawałek swojej historii, tak niesamowitej, że w  końcu postanowiłem z nim się spotkać.Mieszka  w ładnym domu w spokojnej okolicy, mniej więcej w połowie drogi między  Nowym Jorkiem a Albany, stolicą stanu Nowy Jork. Przywitaliśmy się  serdecznie, jakbyśmy się znali od lat. Średniego wzrostu, dojrzały,  wysportowany mężczyzna wywiera pozytywne wrażenie swoją energią i  pogodną twarzą. Powiedział mi, że w wieku 52 lat zaczął biegać w  maratonach. Pierwszy raz pobiegł w maratonie w roku 2005 i dedykował go  bardzo choremu wówczas papieżowi Janowi Pawłowi II. Teraz ma już ich na  swoim koncie kilkadziesiąt, w tym pięć przebiegniętych w Bostonie i 11 w  Nowym Jorku. No i pobiegł w maratonie w Krakowie, bo właśnie tam był  kiedyś żołnierzem. Latał jako pilot samolotem An-2 w 13. Pułku Lotnictwa  Transportowego.W stanie wojennym tym samolotem uciekł z Krakowa do Wiednia. Ucieczkę  przygotował wraz z dwoma kolegami. Zabrali ze sobą żony i czworo  dzieci. Poleciał z nimi mechanik, który nieoczekiwanie znalazł się na  pokładzie i którego – ze względu na własne bezpieczeństwo – nie mogli  zostawić. Polskie władze uznały potem, że został porwany. Kiedy  wylądowali w Wiedniu, zajęły się nimi służby austriackie. Następnego  dnia przyleciał do Wiednia sam premier ówczesnego rządu PRL Mieczysław  Rakowski, aby domagać się odesłania uciekinierów do Polski. Ale  Austriacy ich nie wydali.Krzysztof Wasielewski dosyć szybko, wraz z kilkuletnią córką Luizą,  trafił do Stanów Zjednoczonych. Jego koledzy z rodzinami też ostatecznie  wylądowali w USA, tyle że dwa lata później.Samolot An-2, oznaczony numerem bocznym 7447, wrócił z Wiednia do  Polski. Do 2012 roku był w służbie polskiego wojska. Potem trafił do  Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie i zyskał nazwę „Wiedeńczyk”.  Powstała nawet Fundacja „Wiedeńczyk An-2”, której najważniejszym  zadaniem jest utrzymanie tego samolotu w stanie lotnym. Pan Krzysztof  wspiera tę fundację finansowo.W 2016 roku Krzysztof Wasielewski podjął decyzję, aby przebiec trasę,  którą kiedyś, wiele lat temu, wraz z przyjaciółmi przeleciał samolotem z  Krakowa do Wiednia. Tym biegiem, w symboliczny sposób, zamknął historię  tamtej ucieczki.I o tym też opowiada w tej książce...  ";;"Od autora           Część I. Kurs 220       Część II. Bieg pod prąd        Aneks. Echa ucieczki   ";-;32.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format A5 (142x203), ";"Objętość 196 strony, ";"Oprawa miękka, klejona, folia ";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-909-5.jpg
"Edukacja zdrowotna i dietetyczna w walce z nowotworami";;"Aleksandra Kobylańska ";978-83-8095-887-6;;"Zapraszamy do nowości wydawniczej Impulsu autorstwa Aleksandry Kobylańskiej pt. Edukacja zdrowotna i dietetyczna w walce z nowotworami  a w niej znajdziecie porady, przepisy filozofia diety  śródziemnomorskiej, przegląd wybranych chorób nowotworowych (objawy,  diagnostyka) i wiele więcej...a co o publikacji pisze w swojej recenzji dr hab. inż. Marek Królikowski, prof. PWCiekawe porady i wskazówki, zbilansowane przepisy przedstawione przez  Autorkę to najlepszy i naturalny „suplement diety” dla naszego ciała  i pozytywnego stanu psychicznego. Książka Aleksandry Kobylańskiej  porusza wiele aspektów psychologiczno-pedagogiczno-dietetycznych, które  z jednej strony przybliżają tematykę związaną z chorobami nowotworowymi,  przedstawiając przyczyny ich powstawania, a z drugiej wskazują  kierunek, jak zdrowo żyć, jak dobrze czuć się fizycznie i psychicznie,  jak wzmacniać swój organizm, odporność przez odpowiednią dietę w świecie  pełnym chemii, zanieczyszczeń i przetworzonego jedzenia.z WstępuNikt nigdy nie da Ci pewności ani gwarancji, że nie zachorujesz na  raka, wiadomo, on nie wybiera, ale zawsze swoim stylem życia możesz  zapobiec zachorowaniu na nowotwory, które każdego roku zabijają wiele  osób, lub zwiększyć swoje szanse na wyzdrowienie. Nie tylko palenie  papierosów czy czynniki genetyczne i brak aktywności fizycznej są  odpowiedzialne za tę ciężką i poważną chorobę, lecz także nieodpowiednia  dieta, niedobór snu, nadużywanie alkoholu oraz życie w ciągłym stresie.  Możemy zrobić dla swojego zdrowia tak wiele w tak łatwy sposób, ale  możemy zaszkodzić sobie w jeszcze łatwiejszy, ponieważ wydaje się nam,  że prościej jest kupić drożdżówkę i napój energetyczny, niż przyrządzić  sobie jajecznicę i zaparzyć zdrową kawę. W dzisiejszych czasach idziemy  często na łatwiznę, byle szybciej, niestety szkodząc sobie takim  zachowaniem. Każdy dzień jest dla nas szansą na zmianę przyzwyczajeń.  Zmiana nawyków żywieniowych to pierwszy krok w zapobieganiu różnorodnym  chorobom, nie tylko nowotworom, ale także miażdżycy, cukrzycy czy udarom  mózgu. Nie bez powodu w świecie dietetycznym istnieje przysłowie One  apple a day, keep doctor away. W codziennym życiu często zapominamy o  witaminach i minerałach, które są zbawienne dla naszego zdrowia i kryją  się w wielu produktach.Profilaktyka też jest bardzo ważnym czynnikiem, o którym wiele osób  zapomina lub po prostu nie ma na to czasu ani nie chce o tym myśleć, a  nie od dziś wiadomo, że lepiej zapobiegać, niż leczyć. Rak nie boli, on  powoli zabija i z każdym dniem odbiera siły do życia. Wiele nowotworów w  początkowych stadiach nie daje ŻADNYCH objawów, zaczynamy się  interesować swoim stanem zdrowia często wtedy, gdy jest już za późno,  gdy nasze rokowania pozostają złe ze względu na zbyt późne wykrycie  nieprawidłowości w naszym organizmie. Dlatego warto temu zapobiegać,  regularnie się badać i być ostrożnym. Warto udać się do lekarza z każdym  niepokojącym nas objawem.Przepisy zawarte w książce opierają się na filozofii żywienia  śródziemnomorskiego, które uważa się za najzdrowszy model żywienia na  świecie. Dieta ta zapobiega wielu chorobom (miażdżycy, chorobom układu  krążenia, zawałom, cukrzycy i insulinooporności, alzheimerowi oraz  parkinsonowi, a przede wszystkim nowotworom) spowodowanym niewłaściwym  żywieniem i brakiem aktywności fizycznej. Sposób żywienia  śródziemnomorskiego opiera się na dużej liczbie warzyw i owoców, zbóż,  oliwie oraz rybach i owocach morza, a także rzadkim spożyciu mięsa i  jego przetworów (do 0,5 kg tygodniowo). Mieszkańcy basenu Morza  Śródziemnego wykorzystują do przyprawiania swoich potraw duże ilości  czosnku, cebuli, ziół oraz przypraw. Wzbogacając dzięki temu ich smak, a  także dbając o zdrowie. Wiele dodatków do żywności, takich jak  przyprawy, zioła, warzywa cebulowate, ma w sobie ogromne właściwości i  korzyści zdrowotne. W swoich przepisach nie podaję ilości przypraw,  ponieważ każdy ma inne preferencje i wrażliwość na pikantny smak.  ";;"Wstęp    Wprowadzenie      Czym jest nowotwór?     Jak diagnozujemy nowotwory?     Leczenie nowotworów   Przegląd wybranych nowotworów     NOWOTWÓR PŁUC     NOWOTWÓR PIERSI    NOWOTWÓR JAJNIKA    NOWOTWÓR JELITA GRUBEGO    NOWOTWÓR ŻOŁĄDKA   NOWOTWÓR WĄTROBY    NOWOTWÓR SKÓRY      NOWOTWÓR TRZUSTKI     NOWOTWÓR KOŚCI      NOWOTWÓR KRWI (BIAŁACZKA)     Żywienie antynowotworowe    Wskazówki dietetyczne    Filozofia diety śródziemnomorskiej   Zasady żywienia śródziemnomorskiego     Produkty o działaniu antynowotworowym     Przepisy      1. OWSIANKA Z POMARAŃCZĄ I GORZKĄ CZEKOLADĄ   2. OWSIANKA À LA SZARLOTKA    3. OMLET OWSIANY Z ŻURAWINĄ     4. JAGLANKA Z BORÓWKAMI      5. SAŁATKA OWOCOWA     6. KOKTAJL OWOCE LEŚNE       7. KOKTAJL BANAN – TRUSKAWKA    8. JOGURT NATURALNY Z DODATKAMI      9. PANINI Z GRILLOWANYM KURCZAKIEM    10. PANINI Z MOZZARELLĄ     11. KANAPKI Z WĘDZONYM ŁOSOSIEM     12. KANAPKA Z CAMEMBERTEM   13. KANAPKI Z TWAROŻKIEM    14. KANAPKI Z PASTĄ JAJECZNĄ    15. KANAPKI Z GUACAMOLE     16. KREM Z ZIELONEGO GROSZKU      17. KREM Z DUSZONEGO PORA     18. KREM Z PIECZONEJ PAPRYKI    19. KREM BROKUŁOWY   20. POLSKIE MINESTRONE      21. CHŁODNIK OGÓRKOWY     22. KASZOTTO Z SUSZONYMI POMIDORAMI     23. KASZOTTO Z WĘDZONYM KURCZAKIEM      24. SAŁATKA LAZUR Z WINOGRONAMI    25. PLACKI Z SIEKANEJ PIERSI KURCZAKA      26. POTRAWKA WARZYWNA Z KASZĄ GRYCZANĄ  27. SAŁATKA Z PIECZONYCH WARZYW Z DOMOWYM SOSEM ZIOŁOWO-CZOSNKOWYM   28. CURRY WARZYWNE     29. SZPARAGI Z GRILLOWANYM HALLOUMI    30. SZPARAGI Z JAJKIEM SADZONYM  31. ŁOSOŚ GRILLOWANY W MARYNACIE IMBIROWEJ     32. SAŁATKA Z FETĄ    33. BRUSCHETTA Z POMIDORAMI I CZOSNKIEM    34. MAKARON ZE ŚWIEŻYM SZPINAKIEM     35. SAŁATKA Z JAJKIEM I SZPINAKIEM     36. PIECZONE POLĘDWICZKI Z DORSZA     37. RYŻ IMBIROWY Z DODATKAMI    38. PLACKI WARZYWNE     39. SPAGHETTI Z KREWETKAMI   40. SAŁATKA Z BROKUŁEM I MAKARONEM RAZOWYM      41. PIECZONE ZIEMNIAKI Z SOSEM JOGURTOWYM     42. MIODOWE UDKO KURCZAKA Z PURÉE MARCHEWKOWO-ZIEMNIACZANYM    43. CUKINIA FASZEROWANA MIĘSEM MIELONYM    44. PIECZONA PIERŚ INDYKA ZE SZPARAGAMI   45. CARPACCIO Z BURAKA    46. GULASZ Z BATATÓW      47. SPAGHETTI Z TOFU I WARZYWAMI   48. SZASZŁYKI Z HALLOUMI    49. SZASZŁYKI Z KREWETKAMI, LIMONKĄ I CHILLI     50. SZASZŁYKI DROBIOWE Z RYŻEM      O Autorce     Bibliografia";"Ciekawe porady i wskazówki, zbilansowane przepisy przedstawione przez  Autorkę to najlepszy i naturalny „suplement diety” dla naszego ciała  i pozytywnego stanu psychicznego. Książka Aleksandry Kobylańskiej  porusza wiele aspektów psychologiczno-pedagogiczno-dietetycznych, które  z jednej strony przybliżają tematykę związaną z chorobami nowotworowymi,  przedstawiając przyczyny ich powstawania, a z drugiej wskazują  kierunek, jak zdrowo żyć, jak dobrze czuć się fizycznie i psychicznie,  jak wzmacniać swój organizm, odporność przez odpowiednią dietę w świecie  pełnym chemii, zanieczyszczeń i przetworzonego jedzenia.Z recenzji dr hab. inż. Marka Królikowskiego, prof. PW    ";30.00;"Wydanie I, Kraków 2020, ";"Format B5, ";"Objętość 114 stron, ";"Oprawa miękka, klejona, folia matowa";;;;;;;;;;;;;;;;;http://impulsoficyna.pl/okladki/big/978-83-8095-887-6.jpg