bardzo dobra i ważna książka - zarysowuje pole teoretyczne dla sensownej refleksji pedagogicznej - gorąco polecam tym, co jeszcze teorii oporu nie znają

Książka bardzo dobra. Godna polecenia dla osób chcących dowiedzieć się więcej na temat głębokiej pedagogiki. Ciekawy watek oporu społecznego nad którym warto się zastanowić. Polecam.

Książka powinna być lekturą obowiązkową wszystkich studentów pedagogiki, wszystkich doktorantów pedagogiki oraz wszystkich pedagogów akademickich, gdyż nadal świadomość metodologiczna w zakresie znajomości i rozumienia paradygmatów pedagogicznych jest w naszym kraju - generalnie - na niskim poziomie. Autorzy - wybitni reprezentanci pedagogiki krytycznej, radykalnej dostarczają przekonywujących argumentów na rzecz potrzeby - "radykalnej" właśnie - przebudowy uprawiania polskiej pedagogiki m.in. poprzez jej szersze otwarcie na angloamerykańskie inspiracje współczesnych studiów kulturowych i edukacyjnych oraz podejmowanie odważnych krytyk humanistycznych sfery publicznej i wzmocnienie ideowości środowiska pedagogicznego w konsekwentnym dążeniu do jej naprawiania.

Książka autorstwa H. A. Giroux i L. Witkowskiego jest okazją niebanalnego „spotkania” z myślą otwierającą horyzont spojrzenia na edukację i społeczeństwo w nieprzypadkowym, wzajemnym uwarunkowaniu. Lektura dzieła stwarza możliwość wykorzystania krytycznego dyskursu amerykańskiej pedagogiki radykalnej dla myślenia o edukacji w Polsce, ze świadomością ograniczeń, sprzyjającą argumentacji na rzecz zmiany polityki społecznego działania. Autorzy ukazując perspektywy edukacji w oparciu o konstruktywny krytycyzm, unieważniający zniewolenie ukrytymi praktykami, stawiają wyzwanie podmiotom odpowiedzialnym za tworzenie formuły edukacyjnej (stanowiącej ogniwo sfery publicznej), z „radykalną nadzieją” na właściwe rozumienie prawdziwego rozwoju podmiotowości obywatelskiej, głębi kulturowej oraz otwarcia międzykulturowego na dialog. Opór przeciwko społecznemu zniewoleniu, afirmacji iluzji i pozoru rządzących społeczeństwem, skazujących człowieka na nicość, „zagłuszając głos prawdy” – jak dowodzą Autorzy pozycji – generuje akty zmiany społecznej poprzez dynamizowanie rozwoju autonomii zgodnego z zasadami etyki działania. Pozycja H. A. Giroux i L. Witkowskiego uczulając czytelnika na czujność intelektualną, powinność opartą o zasady uniwersum oraz refleksyjność (w przeciwieństwie do bezkrytycznego uzurpatorstwa) stanowi ważną ofertę skierowaną do wszystkich osób reprezentujących pedagogiczne środowisko akademickie, z nadzieją na podjęcie inicjatywy naprawy stanu edukacji oraz do pozostałych odbiorców, którym nieobca jest troska o kondycję obecnego człowieka i jakość jego funkcjonowania w społeczeństwie jako zróżnicowanej wspólnocie.

Ja również, na UMK. Genialny profesor, człowiek nauki... i choć z wieloma jego tezami można polemizować (jak to w filozofii), dużo wnosi do współczesnej nauki pedagogicznej i filozoficznej.

przydała by się taka książeczka

Wydawać się może, że o pedagogice napisano już wszystko. Temat został  omówiony szczegółowo  i  z odwołaniem  zarówno do aspektów teoretycznych jak i  praktyki. Tymczasem na rynku polskim pojawiła się książka, która swoim dyskursem wyznacza nowy kierunek myślenia o pedagogice, z naciskiem na  pedagogikę radykalną. Wyznacza, albowiem jak podkreślają sami autorzy, ciągle nie godzą się na bełkot pedagogiczny, pseudonaukowe sądy, miałkość. Giroux i Witkowski odcinają się w sposób zdecydowany od  niektórych środowisk akademickich i wybranych akademików.

O jakiej książce mowa? Na 20-lecie Oficyny Wydawniczej Impuls z Krakowa wydano obszerną (bo liczącą sobie ponad 500 stron) publikację sygnowaną dwoma nazwiskami: H.A.Giroux i L.Witkowski. Już to, że „Edukacja i sfera publiczna” są tworzone przez autorów  z dwóch kręgów  geograficznych i naukowych jest wyjątkowe i  zapowiada nietuzinkowe podejście do problemu edukacji  i  jej relacji ze sferą publiczną.
Przedmiotowa publikacja składa się z  trzech części. Pierwsza została poświęcona refleksji na temat czym jest owa  pedagogika krytyczna, i jakie jest jej miejsce. Rozdział drugi  został zatytułowany: „Od reprodukcji, przez troskę tożsamość, ideę pogranicza i walkę o media po odzyskiwanie uniwersytetu”, część trzecia zaś została zamknięta w haśle „ O radykalizacji dyskursu: od kolonizacji podmiotu i rytualizacji edukacyjnej po wyzwane autorytetu”.
„Edukacja i sfera…” cenna jest z kilku względów. Po pierwsze stanowi wyzwanie dla czytelnika. Po drugie rewelacyjnie nadaje się do pracy ze studentami jako tekst źródłowy. Po trzecie wymaga zatrzymania się, refleksji, dekompozycji tekstu i postawienia kilku ważkich pytań. Ponadto bogata jest w myśli przewodnie, które czytelnik ciągle odnotowuje w tekście lub na marginesie. A na dodatek  książka działa terapeutycznie, dobrze jest bowiem wiedzieć, że nie jest się odosobnionym  w podobnym myśleniu o pedagogice.
Autorzy wielokrotnie deklarują, że student ( uczeń) jest dla nich ważny jako człowiek, który musi być zdolny  do odpowiedzialności za stanowisko jakie reprezentuje. Edukacji zaś zarzucają konserwatyzm i brak znaczącego wpływu na  kształtowanie życia publicznego. Kształcenie nauczycieli zaś uważają za upośledzone bo jego rola coraz częściej sprowadza się do  bycia nadzorowanym urzędnikiem. To tylko ułamek myśli prezentowanych na kartach książki. Nie da się w tej recenzji zaprezentować nawet jednej setnej zagadnień omawianych przez autorów. Wywody są obszerne i prezentują ogromną wiedzę piszących, doświadczenie  i dojrzałe ujęcie problemu.

Z całą pewnością autorzy omawianej publikacji należą do nonkonformistów. Zdecydowanie realizujące się w ich poglądach przykuwają uwagę czytelnika i mają moc zjednać go sobie do prezentowanych sądów. Wywody są gęste od myśli, co czyni pozycję intelektualnie atrakcyjną.  Grono czytelnicze tej publikacji powinno rekrutować się z wielu środowisk. Po pierwsze warto polecić książkę studentom, którzy często stykają się z leciwą literaturą przedmiotu. I tu warto poprowadzić studenta po wybranych fragmentach  ( tak na początek) i zaniechać czytania strona po stronie. Dla zbudowania wielowątkowej dyskusji warto od pierwszej części przejść do trzeciej by potem zaczytać się w cz. 2. Ponadto do lektury „Edukacji…” zobowiązani powinni być politycy oświatowi prześcigający się w populistycznych decyzjach, i nieświadomi rzeczy. Każdy kto poszukuje, myśli, ma lub chce mieć otwarty umysł i ma siłę zachować odrębność w myśleniu  i działaniu powinien sięgnąć po omawiany tytuł.